กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 151 | สมาคมกวีร่วมสมัย คราบทรงจ�ำ ทุกครั้งที่คิดถึงครูก็รู้ว่า ปริญญาใบน้อยนี้มีน�้ำหนัก มวลความรู้รวมสัดส่วนมวลความรัก มีคุณค่ามากยิ่งนักหากทบทวน ศิษย์หมายยึดประพฤติตามความคาดหวัง หากลองชั่งย่อมเห็นชัดเต็มสัดส่วน “ครูหวังให้ศิษย์งดงามตามสมควร ไม่ผันผวนตามภัยพิษอวิชชา” เมื่อตวงวัดทุกสัดส่วนมวลน�้ำหนัก ย่อมประจักษ์พระคุณครูอย่างรู้ค่า คราบบนแผ่นความภูมิใจใบปริญญา คือน�้ำตายามเมื่อศิษย์คิดถึงครู เมธาวี ก้านแก้ว
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 152 | สมาคมกวีร่วมสมัย วัดพระธาตุดอยพระฌาน กว้างกว่ากว้างม่านหมอกหยอกม่านเมฆ ทิวทัศน์เฉกเนรมิตประสิทธิ์สรรค์ สายลมเย้ากระเซ้าเอื่อยเฉื่อยตะวัน พฤกษาพรรณยืนเบียดเสียดเรียวใบ กรุ่นกลิ่นแก้วแก่นจันทน์กฤษณา มวลภูผาโอบอุ่นละมุนใส หยาดน�้ำฟ้าพร่างพร�ำพรมร�ำไร ดังหยุดใจห้วงกาลพานแสงทอง ดังม่านเมฆร้อยรักสลักฟ้า สกุณาแว่วจ�ำเรียงเคียงคู่สอง เวียงลัมภางค์รัตนาศรัทธาครอง ผ่านมุมมองพุทธศิลป์ถิ่นล้านนา พุทธกาลพุทธองค์โดยเสด็จ ก่องเก็จนาม “พระฌาน” กลางหุบผา สลักจิต “พระธาตุ” วาดธารา ถวายตราจารึกผนึกเมือง นางสาวธัญชนก แก้วศรีสุข
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 153 | สมาคมกวีร่วมสมัย คน คนต่างมีมากมายหลายรูปแบบ คนจิตแคบมักได้มีให้เห็น คนรักตนรักมิตรต้องคิดเป็น คนขุกเข็ญเพราะอบายวายชีวา คนรักเราตรองดูรู้พินิจ คนทุจริตหลบลี้เมินหนีหน้า คนท�ำดีถี่ถ้วนควรวันทา คนรู้ค่าเลิศล้วนควรเกรงใจ ปวริศา แก้วพิลา คนที่เรามองข้ามเมื่อยามท้อ คนที่รอปลอบเรายามเศร้าได้ คนที่เราเมินค่าคราจากไป คนร้องไห้ย่อมเห็นเป็นตัวเรา นที บูชา
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 154 | สมาคมกวีร่วมสมัย คนพ่ายแพ้วันวานลุกหาญสู้ คนหยัดอยู่แม้พลาดไม่ขลาดเขลา คนยิ้มสุขทุกข์ใจได้บรรเทา คนเคยเศร้าชนะแน่ถ้าแพ้เป็น ปวริศา แก้วพิลา คนให้ทั่วคราวเคี่ยวเดี๋ยวกลับหม้อ คนอย่ารอคนไว้เดี๋ยวไหม้เหม็น คนรู้คนคนคิดตรองต้องประเด็น คนย่อมเห็นค่าคนพร้อมคนยอมใจ สุดใจ กิจส�ำเร็จ
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 155 | สมาคมกวีร่วมสมัย คุณธรรมกับการศึกษา สัจธรรมน�ำคนดิ้นรนคิด เศรษฐกิจก็ต่างแข่งสร้างสรรค์ ล้วนปรุงแต่งแต่ขาดจรรยาบรรณ มุ่งแสร้งเสริมสีสันโลกมายา ดิจิทัลสอนคนทุกชนชาติ ความเจริญพาขาดปราศอาสา มุ่งประโยชน์โลดแล่นกับมายา อันน�ำพาซึ่งความทุกข์สมุทัย การศึกษาทุกสิ่งล้วนชวนพินิจ มิควรปิดกั้นสมองลองคิดใหม่ อย่าหวังเพียงเกรดสี่ที่ล่อใจ คุณธรรมนั้นไซร้สิ่งส�ำคัญ น�ำความรู้คู่พลังคลังปัญญา สร้างเมตตาคู่โลกบั่นโศกศัลย์ อย่ามัวคิดแยกคนแบ่งชนชั้น ร่วมมือกันสร้างสุขปลุกจิตใจ น�้ำฝน สุขแก้ว นักศึกษาคณะครุศาสตร์ สาขาวิชาภาษาไทย มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 156 | สมาคมกวีร่วมสมัย ปากกานักรบ เมื่อนักรบมีปากกาเป็นอาวุธ ปราบอยุติธรรมชั่วทั่วพื้นที่ ทิ้งกระบอกปืนใดไม่ต้องมี เรียนวิธีสันติงามผ่านค�ำกลอน ลืมภาพจ�ำเลือดเนื้อเหนือลานรบ เปลี่ยนกองศพเป็นกรองค�ำร�่ำอักษร ถ่ายทอดสารหวานละมุนอันสุนทร เปลี่ยนโลกร้อนเพลิงทุกข์ให้สุขเย็น ไม่ต้องไล่ล่าสู้ศัตรูร้าย แต่มุ่งหมายผูกมิตรความคิดเห็น จะคิดเหมือนคิดต่างไปใช่ประเด็น เราต่างเป็นคนร่วมเทียวโลกเดียวกัน หากเรามาจับปากกาเป็นอาวุธ เขียนถ้อยค�ำบริสุทธิ์หยุดปืนลั่น เปลี่ยนนักรบเป็นนักรักอักษรพลัน ย่อมเห็นวันโลกผลิบานศานติภูมิ เกียรติอนันต์ พวงพลอย
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 157 | สมาคมกวีร่วมสมัย กันและกัน วันที่เธอซึมโศกโลกซึมเศร้า เหลื่อมซ้อนแง่แผ่ซ้อนเงาเข้ากัดกร่อน ใจหนึ่งดวงห่วงหาเอื้ออาทร เพียงถามข่าวหนาวร้อนก็ผ่อนคลาย กระแสคลื่นกระแสเสียงเพียงกระซิบ รักจะหยิบยื่นโมงยามมอบความหมาย ดั่งเพลงคลื่นกระซิบสาดถึงหาดทราย ลมบางสายจากฟ้าคะนึงถึงแผ่นดิน ใจบางดวงห่วงหาตาบางคู่ กระซิบฝันถึงกันอยู่ไม่รู้สิ้น ฝ่าห้วงกาลซึมโศกโบกโบยบิน รู้จักยินเสียงความรักรู้หนักเบา ใกล้และไกลไกลและใกล้ในกันและกัน ผ่านคืนวันซึมโศกโลกซึมเศร้า รู้จักโลกรู้จักรักรู้จักเรา แสงและเงากันและกันฉันและเธอ อังคาร จันทาทิพย์
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 158 | สมาคมกวีร่วมสมัย คลื่นเวลา มีร่องรอยมากมายบนชายหาด ทั้งรอยเขียนรอยวาดกระดาษสวรรค์ มีความสุขความทุกข์คลุกเคล้ากัน มีความฝันความคิดถึงซึ่งระบาย ไร้หมึกหยาดวาดสีเส้นตีกรอบ ผืนผ้าใบไร้ขอบทอดเป็นสาย ศิลป์เสรีรอบตัวทั่วหาดทราย ลงลวดลายพรายพร่างอย่างสุนทรีย์ อนิจจาน่าเสียดายหาดทรายสวรรค์ ทุกรอยเขียนรอยปั้นไม่คงที่ เหล่ารูปร่างล�ำน�ำค�ำกวี ต่างก็มีวาระสัจธรรม คลื่นจะลบกลบค�ำอันล�้ำค่า เหลือเพียงภาพมายาเมื่อฟ้าค�่ำ ทุกรอยทางย่างเท้าที่เราจ�ำ จะถูกน�ำกลับคืนเป็นผืนทราย หนานไห่หลง
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 159 | สมาคมกวีร่วมสมัย ค�ำกาพย์....กราบแม่ สองมือแม่คุ้มชีวี สั่งสอนสิ่งดี ให้ลูกเป็นคนเต็มคน หยดเลือดในอกบันดล เป็นนมหลั่งล้น ให้ลูกได้ดูดดื่มกิน ยามทุกข์แม่ปลอบชีวิน เป็นดั่งพรหมินทร์ ชี้ทางชีวิตสดใส อ้อมกอดแม่อุ่นละไม ยามลูกมีภัย แม่คอยปกปักรักษา ลูกร้อยกรองแทนมาลา ขอน้อมบูชา พระคุณแม่นิรันดร์เทอญ นันทิกาญจน์ ทรัพย์ชัชวาล
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 160 | สมาคมกวีร่วมสมัย ตึก “ปูนหินทราย” ก่อร่างสร้างเป็นตึก รวมผนีกเป็นปึกแผ่นแน่นหนักหนา เปรียบเหมือนความสามัคคีมีเมตตา จะน�ำมาซึ่งความสุขทุกข์ผ่อนคลาย ถ้าเราขาดสามัคคีไมตรีจิต ชาติจะเกิดวิกฤตจนเสียหาย เปรียบเหมือนตึกถล่มล้มทลาย จะต้องกลายเป็นเศษหินสิ้นค่าเอย นันทิกาญจน์ ทรัพย์ชัชวาล
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 161 | สมาคมกวีร่วมสมัย โลก โลกจะยิ้มหรือร้องไห้ให้ใครหนอ ไยจดจ่อรอนสิทธิ์ปิดภาพฝัน โดนกลั่นแกล้งเกิดปัญหาสารพัน หรือเพราะฉันยากจนสิ้นหนทาง เสื่อน�้ำมันปูนอนทับคอนกรีต เสื้อสีซีดใส่ซ�้ำจนด�ำด่าง สนิมเซาะอนาคตลดเลือนราง ก่อนจิตจางโลกควรยิ้มให้อิ่มใจ พัชรพร อุตรชน
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 162 | สมาคมกวีร่วมสมัย อ�ำนาจ...เจริญ จะกล่าวค�ำธรรมคุณอันประเสริฐ วิเศษเลิศล�้ำเหลือเชื่อไฉน แสร้งพูดค�ำท�ำดีมีถมไป หน้าอย่างไรหลังอีกอย่างไม่วางตัว จงท�ำดีมีศีลไม่โกงคด จงท�ำดีไม่ปดไม่กดหัว จงท�ำดีโตไปไม่ต้องกลัว จงท�ำดีครอบครัวจะเจริญ ท่านพูดซ�้ำย�้ำท�ำคอยปลูกฝัง แต่ตัวยังย�่ำแย่ไม่สรรเสริญ ยังกดขี่ข่มเหงเก่งเหลือเกิน อ�ำนาจเงินกลมกล่อมช่างหอมจริง ทะนงตนยุติธรรมค�้ำอ�ำนาจ แต่ยังพลาดพังพัดซัดทุกสิ่ง เช่นรุ่นพี่ข่มน้องจ้องแย่งชิง ประพฤติหยิ่งชูคอเหนือไม่เชื่อคน
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 163 | สมาคมกวีร่วมสมัย เถลิงหนักศักดิ์ใหญ่ใครเข่นฆ่า ก่อปัญหาหักเหใช้เล่ห์ฉล เพียงจดจ�ำหากอ�ำนาจเป็นของตน จะไม่ให้ปิดบังจนมืดหม่นมัว พลากรณ์ แสงอุไร ครูโรงเรียนมาบตาพุดพันพิทยาคาร
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 164 | สมาคมกวีร่วมสมัย แด่เธอ...ผู้ยื่นดอกกุหลาบให้กับฉัน งานเลี้ยงอาจมีวันเลิกรา เราส่งท้ายนานกว่าจะเลิกได้ ค�่ำคืนที่ตกแต่งด้วยแสงไฟ บางบทเพลงพาเราไปในคืนนั้น ฉันมองเห็นกุหลาบค่อยเบ่งบาน แข่งกับใจที่สะท้านอยู่หวั่นหวั่น บางนาทีที่สายตาเราจ้องกัน ฉันว่าฉันไม่ได้คิดไปเอง เราครื้นเครงท่ามกลางความอ้างว้าง ที่ว้าวุ่นอยู่บ้างอย่างเครียดเคร่ง ฉันเปิดขวด-รอฟัง-เธอเปิดเพลง ผ่านล�ำโพงตัวเก่งยังก้องดัง ฝันล�ำเอียงเพียงครู่จึงรู้สึก หนีห่างเถอะลึกลึกเสียงใจสั่ง รักไม่ได้หัวใจให้ระวัง อีกสักกี่ครั้งกันนะจะเข้าใจ
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 165 | สมาคมกวีร่วมสมัย คืนที่เธอยื่นกุหลาบให้กับฉัน เหมือนฝันตอนเที่ยงเพียงวูบไหว ฉันซึ่งยินดีจะรับไว้ ปักแจกันอีกใบในทรงจ�ำ เพื่อที่จะหลงรักสักชั่วครู่ แล้วจะอยู่ในใจทุกคืนค�่ำ ฉันจะปลูกกุหลาบไว้ในถ้อยค�ำ เพื่อตอกย�้ำค�ำตอบมอบแด่เธอ กวีที่ถูกลืม
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 166 | สมาคมกวีร่วมสมัย คืนพระจันทร์หมอง หาดยามูคืนมาฆบูชานั่น สองสาวนั้นนัดพบปะประสาเพื่อน หาดทรายขาวทะเลสวยด้วยแสงเดือน ที่ใดเหมือนทะเลฟ้าอันดามัน วู่ วู่ วู่ เสียงลมเห่ทะเลก้อง สาวทั้งสองเดินตรงไปบันไดนั่น เป็นวิลล่าของใครไม่รู้กัน นั่งชมจันทร์เพลินใจในจินตนา สักครู่หนึ่งชายฝรั่งร่างสูงใหญ่ ตะคอกใส่ “ไอ้พื้นเมือง” บุกรุกข้า เท้าเตะหลังหมอปายใช้โกรธา เศร้าอุราโอ้คนไทยไร้ที่ยืน แผ่นดินเราเอาเงินซื้อจึงถือสิทธิ์ ใคร่ครวญคิดทบทวนใหม่ไม่ขมขื่น หากเห็นแต่เงินตราพากล�้ำกลืน ทวงสิทธิ์คืนหาดทรายขาวแก่ชาวไทย
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 167 | สมาคมกวีร่วมสมัย หลังเกิดเหตุดูจันทราพาหม่นหมอง จากสีทองกลายเป็นหม่นเพราะคนไพร่ ความรู้สึกที่ดีนั้นพลันหายไป ความเสียใจของหมอปายไม่เสียที ได้เปลี่ยนโลกทึมเทาที่เราอยู่ ได้รับรู้การหยามเหยียดเบียดศักดิ์ศรี หมอปายสู้เพื่อคนไทยในธานี หวังไทยมีที่นั่งยืนบนผืนทราย สมศักดิ์ น�ำแก้ว
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 168 | สมาคมกวีร่วมสมัย จากใจถึงใจ ฝากสื่อสารหน่อยนะนกบินหลา* ช่วยส่งข่าวแทนข้าว่าคิดถึง ด้วยหน้าที่ทหารปานถูกตรึง เพียงร�ำพึงพูดไปมิได้ยิน เตือนสตินับสะตอทุกข้อฝัก รอวันพักคราใดได้กลับถิ่น หวังด้ามขวานสงบทั่วทั้งแผ่นดิน ยังหอมกลิ่นแกงพุงปลา*ลอยมาไกล อยากจะนอนหนุนตักรักตลอด อยากจะกอดทุกคืนยื่นแขนให้ อยากจะปลอบเปล่งวาจาว่าห่วงใย อยากจะใกล้จูบหน้าผากอยากจะคุย
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 169 | สมาคมกวีร่วมสมัย เสียงระเบิดดังระบุไฟคุกรุ่น ภาพละมุนแก้มสาวยังขาวลุ่ย* รับอัฐิพี่บ่าว*นะสาวนุ้ย* รักกองลุย* “ใจถึงใจ” แม้ไม่เจอ *อธิบายค�ำศัพท์ภาษาถิ่นภาคใต้ นกบินหลา แปลว่า นกกางเขนดง แกงพุงปลา แปลว่า แกงไตปลา ขาวลุ่ย แปลว่า ขาวนวลเกลี้ยงเกลา พี่บ่าว แปลว่า พี่ชายหรือใช้เรียกชายหนุ่มอันเป็นที่รัก สาวนุ้ย แปลว่า สาวน้อยหรือใช้เรียกหญิงสาวอันเป็นที่รัก รักกองลุย แปลว่า รักมากมาก ไชยเชษฐ์ โรจน์ชนะมี
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 170 | สมาคมกวีร่วมสมัย ไม้ใหญ่ ไม้ใหญ่ให้ร่มเงารื่น เหนื่อยนักพักยืนสักครู่ ร้อนนั้นบรรเทาพอดู จึงรู้ร่มไม้ให้คุณ ไม้ใหญ่ให้ผลหล่นตก ดื่นดกหวานลิ้นกลิ่นกรุ่น โหยหายอิ่มเหลือเจือจุน อิ่มนี้เป็นทุนต้น “ทาน” หยั่งรากเกิดเป็นต้นกล้า วันหน้าลงหลักปักฐาน แผ่ร่มเงารื่นพื้นลาน ส่งผ่านผลก่อต่อไป ฉันผู้เคยพักได้พึ่ง ขอเป็นสักครึ่งไม้ใหญ่ แผ่เงากิ่งก้านร่มใบ แผ่ธารน�้ำใจ “แบ่งปัน” ณรงค์เดช จินตนา ครูโรงเรียนมาบตาพุดพันพิทยาคาร
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 171 | สมาคมกวีร่วมสมัย สุขใจวันสัญจร ชมแมกไม้สายธารละหานห้วง มาตักตวงเติมเต็มอิ่มเอมจิต ร่วมท�ำบุญไหว้พระพรั่งพร้อมมิตร ทั้งเชื่อมชิดชื่นสหายวัยเดียวกัน เรือนหลังย่อมพร้อมอยู่ดูน่าพัก ทดน�้ำกักเสียงน�้ำก้องชวนท่องฝัน สะพานเชื่อมสองฝั่งอย่างผูกพัน ยากลืมวันสัญจรนครนายก ณ รีสอร์ทกลางสวนล้วนพฤกษา แลยางนาไพศาลกิ่งก้านปรก กี่คนเอื้อมโอบแหนต่อแขนวก เห็นกอกกต้องหยุดยืนทักชื่นชม “สวนสมพรรีสอร์ท” มากอดสวน หลากหลายล้วนพฤกษ์พรรณผสานผสม ไม้ทอดเงาล้อมเรือนเยือนรื่นรมย์ บันทึกบ่มภาพมิจางแล้วกลางใจ วรวรรณ เอี่ยมแสง
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 172 | สมาคมกวีร่วมสมัย ชีวิตคน ไม่รู้ใครจ�ำไม่ได้ให้ข้อคิด ว่าชีวิตเริ่มชราพาคล้อยเคลื่อน ก่อนหกสิบเริ่มแก่เริ่มแชเชือน เริ่มลืมเลือนแต่ยังดีมีเรี่ยวแรง เจ็ดสิบถึงแปดสิบไกลลิบแล้ว มีวี่แววโรคภัยได้แอบแฝง แปดสิบเอ็ดถึงเก้าสิบเริ่มจัดแจง ทุกหนแห่งเริ่มล้มหายตายจากกัน เกินเก้าสิบจะมีสักกี่คน มีตัวตนอยู่ไปไม่อาสัญ ไม่ประมาทมีเวลาแต่ละวัน ควรรีบพลันท�ำความดีอย่ารีรอ อรุณ เวชสุวรรณ
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 173 | สมาคมกวีร่วมสมัย ผู้น�ำดี ผู้น�ำดีมีแนวทางสร้างส�ำเร็จ ล้วนมีเคล็ดลับเพื่อสานการสร้างสรรค์ คิดสิ่งใดตรวจสอบเก่งเร่งท�ำพลัน ส�ำเร็จนั้นจึงอยู่ใกล้มิไกลตน ต้องฝ่าฟันอุปสรรคและขวากหนาม ต้องก้าวข้ามในความคิดจิตสับสน ความส�ำเร็จไม่อาจอยู่ในหมู่ชน ทุกทุกคนที่สิ้นหวังพลังใจ ต้องมุ่งมั่นตั้งใจไว้ต่อสู้ พร้อมเรียนรู้ถากถางทางแก้ไข งานจึงจะพร้อมเพรียงความเกรียงไกร งานดีได้ผู้น�ำทางสร้างสิ่งดี นี่เป็นเพียงก้าวแรกของผู้น�ำ ควรจดจ�ำเป็นแนวทางสร้างวิถี ยังมีอีกหลายหลากมากวิธี ดังผู้มีผลงานดีท่านชี้ทาง รองศาสตราจารย์ ดร.โดม สว่างอารมณ์ มหาวิทยาลัยราชภัฎสมเด็จเจ้าพระยา
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 174 | สมาคมกวีร่วมสมัย สบาย สบาย เช้านี้จิบกาแฟแชร์ความสุข สมองปลุกตื่นตัวหัวใจว่าง ดูเงาเพื่อมพลิ้วระลอกหมอกจางจาง เพื่อปล่อยวางสิ่งรุกเร้าเบาสบาย ณ มุมโปรดระเบียงเคียงชายน�้ำ ปลาผุดด�ำขึ้นฮุบแล้วผลุบหาย หลงน�้ำใหม่มาเยือนเหมือนทักทาย เย็นพระพายผ่านผันเหมันต์เยือน นกกระเต็นนกกระสาร่อนหาเหยื่อ เป็นโซ่เครือชีวิตลิขิตเหมือน ต่างวาระต่างกรรมคอยย�้ำเตือน ต่างเป็นเพื่อนร่วมโลกที่โชคดี น�้ำกระเพื่อมเป็นริ้วริ้วไหลฉิวเฉี่อย ลมพัดเอื่อยเย็นสุขไปทุกที่ ฝากความรักผ่านฟ้าสายวารี ขอให้มีความสุขมิตรทุกคน เกศรา
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 175 | สมาคมกวีร่วมสมัย สานสัมพันธ์กวีร่วมสมัย ตะวันเปิดเครือข่ายเฟซไลน์โลก ที่สังโยคโยงใยส่งไปถึง ทั้งข่าวสารกิจกรรมน้อมค�ำนึง เป็นเน็ตขึงครอบโค้งโยงกันไป อยากพักบ้างยังไม่ได้เพราะใจห่วง วันคืนล่วงห่วงกวีร่วมสมัย สิบเก้าปีจัดแปลงแต่งต้นไม้ หวังเติบใหญ่ปลูกรักษากล้ากวี โอ้เจ้าดอกทานตะวันหันสู่ฟ้า เจ้าหาญกล้าท้าแสงสุริย์สี จงอ่อนน้อมพร้อมกล้าในท่าที อยู่อย่างมีศิลป์รักษาโลกตราตรึง รับเครือข่ายขยายแม้ห่างแค่ไหน สัญญาณเน็ตของหัวใจส่งไปถึง ตะวันเปิดเฟซไลน์ให้ค�ำนึง รักหวานซึ้ง “กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน” เพชรียากร
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 176 | สมาคมกวีร่วมสมัย สูงวัยใจรื่นรมย์ เป็นส.ว. เขาหาว่าเราแก่ ฟังแล้วแย่แต่ใจไม่ห่อเหี่ยว แม้สูงวัยใจยังฟิตไม่ซีดเซียว พอมีเรี่ยวมีแรงแข็งขันดี ผมขาวปิดนิดหน่อยก็คอยย้อม มีฟันปลอมใส่บ้างเป็นบางซี่ เวลายิ้มอิ่มเอมสุขเปรมปรีดิ์ มิเคยมีเย่อหยิ่งแถมจริงใจ อยู่กับบ้านเหงาบ้างแต่ยังเก่ง เปิดร้องเพลงคาราโอเกะได้ พบเพื่อนเก่าเล่าความหลังครั้งเยาว์วัย ท่องเที่ยวไปท�ำบุญบ้างช่วยสังคม เป็นส.ว. เป็นได้ไม่ง่ายนัก ต้องมีหลักอยู่อย่างไรให้เหมาะสม ลืมบ้างเรื่องรู้อภัยไม่ทุกข์ตรม จึงรื่นรมย์สมเป็นผู้เกิดอยู่นาน เพชรีย์ แพ่งต่าย
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 177 | สมาคมกวีร่วมสมัย มนต์กวี ตะวันใหม่ยิ้มมาฟากฟ้าโพ้น ยิ้มอ่อนโยนเย้าหยอกหมอกอุษา สัตว์โลกเริ่มภารกิจหลังนิทรา ตะวันมายิ้มให้ใหม่ทุกวัน สาธุชนคนดีสู้ชีวิต ควรท�ำกิจเมื่อแรงยังแข็งขัน เมื่อคนมีมือเท้าเท่าเท่ากัน ต้องขยันเป็นอยู่สู้ชีวิต “มีปัญญาอยู่กับตัวกลัวอะไร” ใจเป็นใหญ่ใจผู้น�ำอย่าท�ำผิด ซื่อสัตย์และกตัญญูรู้จักคิด นิรมิตชีพใหม่ได้ทุกครา ตะวันใหม่ยิ้มมาฟากฟ้าโน้น ยังอ่อนโยนย�้ำปลุกทุกอุษา หอมกลิ่นร�่ำค�ำร้อยกรองต้องมนตรา รีบตื่นมายิ้มให้ทันตะวันนะ เพชรียากร
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 178 | สมาคมกวีร่วมสมัย จดหมายจากชายชรา มือหนึ่งจับสมองคิดลิขิตเขียน แสงเปลวเทียนสว่างจ้าตาหม่นหมอง เขียนจดหมายถึงลูกชายวัยคะนอง ด้วยหวังปองคอยเป็นแสงแรงน�ำทาง เนื้อความในกล่าวถ้อยในวิถี โลกเรามี เกิด ดับ ลับ รุ่งสาง ขอจงก้าวต่อไปอย่าลาร้าง ชายคนนี้จะเคียงข้างมิร้างลา ถึงจะพบอุปสรรคอันใหญ่ยิ่ง สรรพสิ่งต่างฝืดเคืองเรื่องหนักหนา ให้จดหมายฉบับนี้คอยน�ำพา เจ้าออกมาจากความทุกข์ปลอบปลุกใจ อัครวิชญ์ สง่าเมือง นักเรียนโรงเรียนสิงห์สมุทร
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 179 | สมาคมกวีร่วมสมัย คุณค่าความเป็นไทย ยุคสมัยโบราณแต่กาลเก่า หลายชนเผ่าหลากอารยธรรมน�ำวิถี วัฒนธรรมความเป็นมิตรจิตไมตรี ประเพณีคุณค่าล�้ำงามวิไล เข้าสู่ยุคดิจิทัลผันเเปรเปลี่ยน โลกโซเชียลสังคมปลอมเป็นวิสัย อย่าปล่อยกาลกลืนกินสิ้นชาติไทย รักษาไว้ให้คงอยู่คู่ดินแดน วรเมธ ดาวสุข
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 180 | สมาคมกวีร่วมสมัย เติบโตใต้เงามัว โลกมายา ผลประโยชน์ไขว่คว้าหาเป้าหมาย แม้นท�ำดีเเต่หากเด่นจะเป็นร้าย ทุกเส้นสายตัดเชือกเลือกสัมพันธ์ ในเงามืด จากเคยหวานเป็นจืดยืดแนวกั้น จากบานเบ่งสดใสใต้ตะวัน ค่อยกระชั้นเติบโตใต้เงามัว จงเรียนรู้ ให้ทุกสิ่งเป็นครูอยู่ถ้วนทั่ว แตกหน่อต้นผลงามข้ามความกลัว ยิ่งเติบตัวต้องแกร่งกล้าท้าแรงลม ธีระยุทธ แสงทิพย์ ครูโรงเรียนสหกรณ์นิคมกสิกรรมทุ่งสง
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 181 | สมาคมกวีร่วมสมัย สังคมก้มหน้า พาไทยใจเศร้า มองสังคมก้มหน้าพาใจเศร้า ดูโง่เขลาเช้าเย็นเห็นชายหญิง ทั้งน้อยใหญ่ไกลใกล้ไม่เกินจริง ดั่งผีสิงสถิตผิดตัวคน เดินยืนนั่งฟังพูดพลางรูดไป มิสนใจจะสดับความสับสน น�้ำใจใครใหญ่เล็กเด็กรวยจน ทุกแห่งหนกลไกไร้วิญญาณ ทั่วโลกาบ้ากันใหญ่ไม่รู้จบ บนพิภพสบภัยในพื้นฐาน แม้มีคนบ่นไปใช่รู้กาล ท้ายร�ำคาญพาลเคืองเกิดเรื่องลาม ฤๅสังคมจมปลักหลักหลุดโลก เคราะห์คราวโศกโรคร้ายคล้ายค�ำถาม หมดส�ำนึกถูกผิดใครติดตาม หมดความงามแง่คิดสิทธิ์คนมี
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 182 | สมาคมกวีร่วมสมัย ผู้รักบ้านงานเข้าต้องเอาใจ คลายสงสัยใหญ่น้อยไม่ถอยหนี ให้ความรู้คู่สังคมชมคนดี ชนหลายที่ทวนคิดจิตชื่นชม ดั่งพี่น้องผองญาติมิตรผูกจิตใจ ทั้งน้อยใหญ่ไปมาพาสุขสม เหนือถึงใต้ไปตกออกบอกนิยม ต้องกลืนกลมร่มรื่นชื่นสุขเอย เมธา พร้อมถกล (หงส์)
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 183 | สมาคมกวีร่วมสมัย อรุณแห่งรัก สวัสดีเช้าชื่นตื่นเถอะที่รัก ค่อยค่อยท�ำความรู้จักกับความฝัน ราตรีผ่านที่เรานับดาวด้วยกัน ดั่งอยู่บนสวรรค์วิมานลอย อรุณรุ่งแล้วหรือที่รัก ฉันยังอยากจะนอนพักอีกสักหน่อย ยังอยากเก็บเกี่ยวความฝันที่รอคอย เพียงสักน้อยสักนิดก็ยังดี ฉันไม่ตื่นอีกจะได้ไหม ฉันกลัวเธอหายไปกลัวเธอหนี ห้วงนิทราเป็นแห่งเดียวในชีวี เพื่อเป็นที่โอบอุ้มเธอไว้ในใจ ด้วยรัก อ้อมดาว
บทสนทนา “ขอบใจนะกนกทิพย์ที่หยิบยื่น เจ้าวรรคทองจากกองฟืนส่งคืนฉัน ถ้าปล่อยไหม้ไปกับปีเดือนวัน ต้องทนรับกับโทษทัณฑ์กาลเวลา” “ไม่เป็นไรไม่ต้องห่วงเลยเพื่อนยาก เราข้างนี้มีอีกมากช่วยฟันฝ่า โลกพวกฉันสมดุลหมุนช้าช้า แต่ขับเคลื่อนเพื่อนก้าวหน้าไปไกลนัก” “ขอบใจนะกนกทิพย์และคนอื่น ปลุกฉันฟื้นจากเหวลึกมารู้จัก กับร้อยกรองแววชีวิตประจ�ำวรรค ไม่จ�ำหลักจองจ�ำแผ่นจารึก” “วาระหนึ่งก็ลาล่วงหมดห่วงแล้ว เสร็จผ่องถ่ายดวงใจตกผลึก เจียระไนน�้ำใจจริงยิ่งส�ำนึก ยิ่งรู้สึกไม่โดดเดี่ยวเดียวดายเลย” วรพจน์ ทรัพย์เมฆ กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 184 | สมาคมกวีร่วมสมัย
ผลงานที่ได้รับรางวัลการประกวด บทร้อยกรองสมาคมกวีร่วมสมัย
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 187 | สมาคมกวีร่วมสมัย “สายรุ้งแห่งสันติสุข” ส�ำนวนได้รับรางวัลชนะเลิศ ประเภทชั้นประถมศึกษา เจ็ดสีเจ็ดแสงส่อง โค้งครรลองบนท้องฟ้า ครอบคลุมครองนภา คือความหวังดั่งครอบครัว มีย่าตายายปู่ พ่อแม่อยู่อย่างถ้วนทั่ว ลูกหลานไม่หม่นมัว สอนสิ่งดีที่ชัดเจน ม่วงครามน�้ำเงินเขียว เหลืองส้มเกี่ยวกับแดงเด่น เจ็ดสีชี้หลักเกณฑ์ รุ้งรวมรักชี้หลักการ ผูกพันสันติสุข ร่วมปลอบปลุกและประสาน สร้างไทยให้ยืนนาน สื่อความหมายจาก “สายรุ้ง” เด็กหญิงอภิชญา มูลละ โรงเรียนชุมชนควนดินแดง มิตรภาพที่ ๑๗๓ จังหวัดนครศรีธรรมราช
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 188 | สมาคมกวีร่วมสมัย สายรุ้งบนฟ้าคราม แสนงดงามมีหลากสี รวมกันอย่างเปรมปรีดิ์ สามัคคีพึ่งพากัน เปรียบแดนปลายด้ามขวาน อันเป็นบ้านเกิดของฉัน เราต่างมีคืนวัน แสนสุขสันต์ดั่งน้องพี่ แดนใต้ถิ่นแห่งสุข ไร้ความทุกข์ภัยไม่มี ผู้คนต่างปรานี แสนสุขีถิ่นใต้นั้น ชาวพุทธมุสลิม แบ่งปันยิ้มให้แก่กัน รักสมานฉันท์ ต่างผูกพันแดนดินนี้ เด็กหญิงณิชาภัทร ชุมอ�ำไพ โรงเรียนบ้านสุไหงโก-ลก จังหวัดนราธิวาส “สายรุ้งแห่งสันติสุข” ส�ำนวนได้รับรางวัลรองชนะเลิศ อันดับ ๑ ประเภทชั้นประถมศึกษา
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 189 | สมาคมกวีร่วมสมัย โลกนี้แสนกว้างใหญ่ “รุ้ง” แทนใจของผู้คน หลากสีที่ได้ยล ล้วนแตกต่างอย่างสร้างสรรค์ ต่างเพศต่างเหตุผล ต่างมีจนแต่เท่ากัน ต่างคิดต่างสิทธิ์ฝัน หลากคุณค่า “พัฒนาไทย” โลกงามเพราะความต่าง เสกสรรค์สร้างความสดใส หนทางต่างกันไป รวมหัวใจใฝ่ปรองดอง สายรุ้ง...หลากหลายสี แห่ง...วิถีชนทั้งผอง สันติ...สืบครรลอง สุข...สราญศานต์ยืนยง เด็กชายศักดิ์ชาย ซันวินเหลียง โรงเรียนหนองชุมพล จ.เพชรบุรี “สายรุ้งแห่งสันติสุข” ส�ำนวนได้รับรางวัลรองชนะเลิศ อันดับ ๒ ประเภทชั้นประถมศึกษา
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 190 | สมาคมกวีร่วมสมัย สายรุ้งเกิดหลังฝน กาลผ่านพ้นความหมองเศร้า ความต่างได้รบเร้า ความขัดแย้งประดังมา แม้ต่างอุดมการณ์ ยามพบพานประสบหน้า ล้วนต่างเป็นประชา ของถิ่นฟ้าแคว้นแดนไทย ขัดแย้งสู่แตกแยก แสนผิดแผกประหลาดใจ ก�ำเนิดเกิดที่ใด ล้วนหายใจฟ้าเดียวกัน ร่วมรักสมัครจิต ร่วมประดิษฐ์สายรุ้งนั่น ร่วมสร้างทางแห่งฝัน ให้สันติคู่ฟ้าไทย เด็กหญิงเมษา แผ่พันธ์ โรงเรียนบ้านทุ่งส่อหงษา จ.ฉะเชิงเทรา “สายรุ้งแห่งสันติสุข” ส�ำนวนได้รับรางวัลชมเชย ประเภทชั้นประถมศึกษา
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 191 | สมาคมกวีร่วมสมัย ปักหมายหมุดจุดเช็กอินไทยกินเที่ยว ลัดมือเดียวก็ถึงได้ไวกว่าแสง ทั้งเสื้อผ้าอาหารการแสดง บอกชัดแจ้ง “ความเป็นไทย” ให้โลกมอง เปิด “เฟซบุ๊ก” สูตรเด็ดเคล็ดไม่ลับ พลิกต�ำรับครัวไทยไม่เป็นสอง เปิด “ไอจี” ชมวัดวังดังเมืองทอง กดใจจองไหมแพรพรรณเลือกสรรมา โขนร�ำไทยใน “ติ๊กตอก” บอกเอกลักษณ์ ทั้งฝึกหลักพูดเขียนไทยได้ภาษา ฟัง “ยูทูบ” ลูกทุ่งไทยสบายอุรา ทั้งเพลงช้าเพลงหมอล�ำจ�ำขึ้นใจ ส่องนิทัศน์วัฒนธรรมไทยล�้ำยุค สืบศาสตร์ศิลป์สรรค์สุขแห่งยุคสมัย เชื่อมอดีตปัจจุบันพลันก้าวไกล ความเป็นไทย “ดิจิทัล” อันรุ่งเรือง เด็กชายธนวิชญ์ คุ้มแสง โรงเรียนทวีธาภิเศก กรุงเทพมหานคร “ความเป็นไทยในยุคดิจิท้ล” ส�ำนวนได้รับรางวัลชนะเลิศ ประเภทชั้นมัธยมศึกษา
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 192 | สมาคมกวีร่วมสมัย “ในโลกนี้มีอะไรเป็นไทยแท้” กาลผันแปรผ่านยุคทุกสมัย เวลาเปลี่ยนโลกเปลี่ยนวนเวียนไป แล้วสิ่งใดคงมั่นมิสั่นคลอน เพราะว่ามี “ดิจิทัล” ในวันนี้ ความเป็นไทยทุกวิถีจึงกระฉ่อน คนรุ่นใหม่สื่อสารผ่านอุปกรณ์ เหมือนสะท้อนสืบสานผ่านมือตน อ่านพูดพิมพ์ภาษาหน้าจอแก้ว อวดเพริศแพร้ววัฒนธรรมล�้ำเลิศผล สร้าง “คอนเทนต์” ร้องระบ�ำร�ำให้ยล ศิลป์งามล้นศาสตร์เลื่องชื่อจากสื่อดี ไทยย่อมคงความเป็นไทยให้ลูกหลาน ร่วมสืบสานเอกลัษณ์คงศักดิ์ศรี ส่งต่อความเป็นไทยยุค “ไอที” ด้วยวิถีอย่างไทยใจ “เทคโนฯ” เด็กชายปภังกร ปิ่นศักดิ์ โรงเรียนบ้านหนองชุมพล จ.เพชรบุรี “ในโลกนี้ มีอะไรเป็นไทยแท้” จากบทประพันธ์ เรื่อง “วัฒนธรรม” ของท่านหม่อมหลวง ปิ่น มาลากุล “ความเป็นไทยในยุคดิจิท้ล” ส�ำนวนได้รับรางวัลรองชนะเลิศ อันดับ ๑ ประเภทชั้นมัธยมศึกษา
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 193 | สมาคมกวีร่วมสมัย ดิจิทัลประพันฑ์โลกสู่ยุคใหม่ ความเป็นไทยประพันธ์งามตามแบบแผน เทคโนโลยีก่อรั้วทั่วดินแดน บางครั้งแก่นแห่งไทยใกล้บิดเบือน มีรอยยิ้มพิมพ์ใจอิ่มใบหน้า มีข้าวปลาแบบไทยใครจะเหมือน มีศรัทธารักชาติศาสน์ย�้ำเตือน มีบ้านเรือนเป็นน้องพี่ทุกที่ทาง กระแสแรงแห่งโลกาภิวัฒน์ ถาโถมซัดวิถีเก่านานเนาสร้าง เอไอวาดปราดเปรื่องเรื่องจัดวาง แทนทุกอย่างประจักษ์งานหนักเบา ดิจิทัลสรรค์ประโยชน์มากโพดผล โทษเคียงล้นลืมหลงคงรากเหง้า เปลี่ยนไทยเดิมเป็นไทยเด่นอันเป็นเรา คงของเก่าคู่ของใหม่วิไลเคียง นางสาวสาริศา ปลอดกระโทก โรงเรียนเสิงสาง จ.นครราชสีมา “ความเป็นไทยในยุคดิจิท้ล” ส�ำนวนได้รับรางวัลรองชนะเลิศ อันดับ ๒ ประเภทชั้นมัธยมศึกษา
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 194 | สมาคมกวีร่วมสมัย เอกลักษณ์ความเป็นไทยใช่ด้อยค่า โลกตรึงตราวัฒนธรรมน�ำวิถี งามภาษาผนึกแน่นแก่นธาตรี ประเพณีอวดโลกได้ไม่อายคน การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างวางแนวคิด ปรับชีวิตยุคไอทีมากมีผล สื่อออนไลน์สร้างสมดุลหนุนปวงชน เปรียบเครื่องกลชาติวิวัฒน์พัฒนา รัฐราษฎร์ร่วมเกลียวกลมสังคมใหม่ ความเป็นไทยแผยแพร่แก่โลกหล้า เทคโนโลยีเสริมสุขประยุกต์มา ต่อเติมค่านวัตกรรมน�ำก้าวไกล “ภูมิรากฐาน” อัตลักษณ์คงหลักมั่น “ภูมิเท่าทัน” ปราศทุกข์แห่งยุคใหม่ “ภูมิใจชาติ” สืบทอดตลอดไป สู่ “ภูมิไทย” คือพลังชาติยั่งยืน นายปีฉลอง ทองสุข โรงเรียนวัฒโนทัยพายัพ จังหวัดเชียงใหม่ “ความเป็นไทยในยุคดิจิท้ล” ส�ำนวนได้รับรางวัลชมเชย ประเภทชั้นมัธยมศึกษา
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 195 | สมาคมกวีร่วมสมัย แก่นแห่งคนแห่งค่ามาหลอมหล่อ แก่นแห่งงานสานก่อต่อเติมฝัน แก่นแห่งธรรมงดงามนามอนันต์ แก่นแห่งรักร่วมกันปลูกปัญญา เยาวชนก�ำลังเสริมเพิ่มแรงชาติ เยาวชนคือกระดาษประกาศค่า เยาวชนจะหนุนค�้ำน�ำพัฒนา เยาวชนเปรียบต้นกล้าราคาแพง ปลูกความงามประเพณีที่ร่วมสร้าง ปลูกวิถีจัดวางอย่างรู้แจ้ง ปลูกความดีรวมไว้ให้เป็นแรง ปลูกปั้นแปลงหว่านเมล็ดเกิดเพชรทอง ร่วมสืบสานวัฒนธรรมล�้ำสมัย ร่วมส่งเสริมคนรุ่นใหม่ได้ยกย่อง ร่วมกอปรก่อเอกลักษณ์ถักครรลอง ร่วมวิวัฒน์ด้วยเกียรติก้องครองคู่ไทย นางสาวนันทิดา นันสถิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น “วัฒนธรรมไทยกับวัยรุ่น” ส�ำนวนได้รับรางวัลชนะเลิศ ประเภทอุดมศึกษา-ประชาชนทั่วไป
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 196 | สมาคมกวีร่วมสมัย เกิดยากเย็นเป็นมนุษย์สุดประเสริฐ ยากยิ่งเทิดวัฒนธรรมน�ำสมัย เลิศดิเรกเอกลักษณ์ศักดิ์ศรีไทย น�ำสู่ใจวัยรุ่นสมดุลกาล วัฒนธรรมล�้ำค่าประชาชาติ มารยาทกราบไหว้ไทยสืบสาน ยิ้มสยามงามแก้มแย้มเบิกบาน นิ่มนวลหวานผ่านพักตร์ทักไมตรี แต่งชุดไทยวัยรุ่นหนุนชนชาติ ผ่องผุดผาดศาสตร์กายหลากหลายสี เลอเลิศโลกโฉลกชนยลโสภี ท�ำหน้าที่วัยรุ่นหนุนเชิดชู วัยรุ่นคนต้นแบบใจแนบแน่น โชว์ต่างแด่นแสนงามความเลิศหรู วัฒนธรรมล�้ำค่าเชิญมาดู ทุกหมวดหมู่สู่นามความเป็นไทย นายฉมณ์คิด แผนสมบูรณ์ “วัฒนธรรมไทยกับวัยรุ่น” ส�ำนวนได้รับรางวัลรองชนะเลิศ อันดับ ๑ ประเภทอุดมศึกษา-ประชาชนทั่วไป
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 197 | สมาคมกวีร่วมสมัย วัฒนธรรมหอมกรุ่นจากรุ่นเก่า เป็นแบบเบ้าให้คุณคนรุ่นใหม่ รุ่นปู่ย่าตายายสืบสายใย หยั่งรากไว้เป็นแบบบทความงดงาม เมื่อวัยรุ่นห่างไกลกับวัยเก่า ต่างแบบเบ้าต่างกระท�ำต่างค�ำถาม จึงต่างวัยต่างหมายหมุดชุดนิยาม กลายเป็นความว่างเปล่าไม่เข้าใจ ต้นไม้ใหญ๋ยืนหยัดได้ในภายหน้า ย่อมมีรากแห่งศรัทธาอันยิ่งใหญ่ ประกอบด้วยกิ่งล�ำต้นผลดอกใบ ทุกส่วนล้วนสะท้อนนัยความส�ำคัญ คนรุ่นเก่ายังคงอยากส่งต่อ คนรุ่นใหม่พร้อมถักทอพร้อมสร้างสรรค์ ร่วมเรียนรู้รากไทยไปด้วยกัน เพื่อยืนยันความเป็นไทยในสากล นายณภัทร ละออ มหาวิทยาลัยศิลปากร พระราชวังสนามจันทร์ “วัฒนธรรมไทยกับวัยรุ่น” ส�ำนวนได้รับรางวัลรองชนะเลิศ อันดับ ๒ ประเภทอุดมศึกษา-ประชาชนทั่วไป
กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 198 | สมาคมกวีร่วมสมัย วัยรุ่นคือพลังความหวังชาติ สืบศิลป์ศาสตร์ภูมิรู้จากผู้ใหญ่ น�ำคุณค่าแห่งวิถีที่เป็นไทย มาสร้างสรรค์ทันสมัยในสากล มีความคิดและนอบน้อมพร้อมความกล้า มีแววตาสดใสใฝ่ฝึกฝน มีความฝันสร้างสิ่งใหม่ให้โลกยล เยาวชนจะสร้างไทยให้รุ่งเรือง หลอมเก่าใหม่ไปด้วยกันก้าวทันยุค ร่วมปลอบปลุก “กระแสไทย” ให้ลือเลื่อง สอดแทรกผ่านสื่อออนไลน์ให้ประเทือง ศิลป์พื้นบ้านงานพื้นเมืองกระเดื่องไกล ทั้งดนตรีภาษาและอาหาร ลอยกระทงสงกรานต์งานยิ่งใหญ่ วรรณกรรมเครื่องแต่งกายร่ายร�ำไทย ด�ำรงได้ด้วย “วัยรุ่น” ทุนแผ่นดิน นายกฤษฎ์ เครือแก้ว “วัฒนธรรมไทยกับวัยรุ่น” ส�ำนวนได้รับรางวัลชมเชย ประเภทอุดมศึกษา-ประชาชนทั่วไป
คณะกรรมการที่ปรึกษา ๑. อาจารย์สุรีย์ พันเจริญ รองประธานที่ปรึกษาสมาคม ประธาน ๒. นายมังกร แพ่งต่าย นายกสมาคม ที่ปรึกษา ๓. นายสุวัฒน์ ไวจรรยา ที่ปรึกษาสมาคม ที่ปรึกษา กรรมการตัดสินระดับชั้นประถมศึกษา ๑. นายฉลาด สมพงษ์ อุปนายกสมาคม ๓ ประธาน ๒. นางสาววรวรรณ เอี่ยมแสง วิชาการสมาคม กรรมการ ๓. นางสุรินทร์ หอศิลป์ นายทะเบียนสมาคม กรรมการ กรรมการตัดสินระดับชั้นมัธยมศึกษา ๑. นางสาวจินตนา กล้ายประยงค์ อุปนายกสมาคม ๒ ประธาน ๒. นายนริศ รอดเชื้อ (หนึ่ง นิธิกานธ์) ผู้ทรงคุณวุฒิ กรรมการ ๓. นางเพชรีย์ แพ่งต่าย เหรัญญิกสมาคม กรรมการ กรรมการตัดสินระดับชั้นอุดมศึกษา-ประชาชนทั่วไป ๑. นายเวทิน ศันสนียเวทย์ อุปนายกสมาคม ๑ ประธาน ๒. นายปฐมพงศ์ บรรพบุรุษ ผู้ทรงคุณวุฒิ กรรมการ ๓. นายเผด็จ บุญหนุน ผู้ทรงคุณวุฒิ กรรมการ คณะกรรมการตัดสินบทร้อยกรองของสมาคมกวีร่วมสมัย ประกาศอันดับรางวัลและมอบรางวัล วันที่ ๖ เมษายน ๒๕๖๗ ในงานสานสัมพันธ์วันกวีร่วมสมัย ณ โรงละครศรีสุริยวงศ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา กรุงเทพมหานคร ผลการตัดสินของคณะกรรมการถือเป็นข้อยุติ ส�ำนวนที่ได้รับ รางวัลลงพิมพ์ในหนังสือที่ระลึกงานสานสัมพันธ์วันกวีร่วมสมัย ลิขสิทธิ์ ยังเป็นของผู้ประพันธ์ “สมาคมกวีร่วมสมัย” กวีร่วมสมัยใจเดียวกัน | 199 | สมาคมกวีร่วมสมัย
รายชื่อคณะกรรมการสมาคมกวีร่วมสมัย