ดอกไม้ใกล้หมอน

เมื่อยังอย่จู ฬุ าวันช้ามาก
ครัน้ ไกลจากเหมือนวนั ส้ันหนกั หนา
ชว่ งชีวิตสนิทใจในจฬุ า
สน้ั เกนิ ควา้ เอาไวแ้ นบใจเรา

คิดถึงมวลม่งิ มิตรเคยชิดใกล้
ถงึ เพื่อนใหม่หรือจะเหมอื นกับเพือ่ นเก่า
ถึงร่มอืน่ รืน่ รมย์ร้อยร่มเงา
หรือจะเท่าร่มงามจามจุรี

นุชถุงเท้าขาวผ่องเป็นน้องใหม่
อย่าผลาญวัยสนกุ เล่นเหมือนเช่นพี่
เรียน เลน่ และพยายามสร้างความดี
อีกสามปีอยากเหน็ เธอเปน็ ครู
๒๕๑๑

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๔๙

บัณฑิต

ฉนั ยินดที ี่ขวญั เป็นบัณฑิต
พาชีวิตถึงหลกั แห่งศกั ดิศ์ รี
เปน็ นักสู้สู่โลกอย่างโชคดี
เพราะเธอมีปริญญาเปน็ อาวุธ

โลกนอกร้ัวสถาบันการศึกษา
กว้างเกินกว่ารู้ซ้ึงถึงทกุ จดุ
แม้เรียนจนครบถ้วนกระบวนยุทธ
ก็ใช่สดุ เก่งกลา้ กว่าทกุ คน

อาวุธดีมีไว้ใช้ให้เหมาะ
อย่ารานเราะผู้ใดไปทกุ หน
ถ้าแม้นใช้ผิดท่าเข้าตาจน
จะฆ่าตนและฆ่าสถาบัน

๕๐ | ดอกไม้ใกล้หมอน

สอู้ มิตรอวิชชาจงกล้าสู้
สเู้ พื่อชูชาติเชดิ ให้เฉิดฉนั
อย่าสู้เพื่อยกตนคนสาคัญ
บัณฑิตน้ันก็ต้องยนื พื้นปฐพี
บณั ฑิตดีมีศกั ดเิ์ หมือนนักรบ
อาวุธครบคุ้มชาติคุ้มศาสนศ์ รี
แต่บณั ฑิตคนใดไรค้ วามดี
อาวุธทีม่ อบไว้เหมือนใหโ้ จร !
๒๕๑๑

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๕๑

เพลงิ ชมพู

สเี พลงิ โรจน์โชติฟ้าจับตาน้ัน
ใช่เพลงิ อันเผาผลาญย่านเคหา
แตเ่ ป็นเพลงิ ผลาญพิษอวิชชา
สอ่ งปัญญาเยาวชนให้พ้นทราม

สชี มพเู ย็นเย็นทีเ่ ห็นนั้น
ใช่สีอันเอิบอาบรักวาบหวาน
เป็นสีแห่งแหลง่ ศึกษาสงา่ งาม
เทิดพระนามเหนือฟ้า...จุฬาลงกรณ์

จากที่โน่น ที่นี่ และทีน่ น่ั
มาพบกนั ที่นี่หลายปีก่อน
ร่วมในความประทบั ใจหลายหลายตอน
ร่วมฝึกสอน ลงทะเบียน เปลย่ี นวิชา

๕๒ | ดอกไม้ใกล้หมอน

แล้วก็จากกันไปในวันหนึ่ง
อย่างคนซ่งึ เกียรตินิยมสมคุณค่า
อย่างคนที่ รไี ทร์ ฟายน้าตา
ทิ้งภาพพร่าเบอื้ งหลงั ฝังหทัย
กลับมาเถิดมาซึง้ ถึงความหลัง
ให้เหมือนครงั้ เราผองเป็นนอ้ งใหม่
กลับมาเถิดมารวมร่วมหวั ใจ
ชคู บให้โลกเถกิง...เพลงิ ชมพู
๒๕๑๑

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๕๓

ศกั ด์ิและสิทธิ์

ดว้ ยความเพียรสงู สดุ สอู้ ตุ สา่ ห์
ดว้ ยเงินตราแม้ไม่มากก็ยากเข็ญ
ดว้ ยเวลาแม้ไม่มากก็ยากเยน็
ดว้ ยความเป็นความตายกว่าได้มา

จากตารามากมายหลายพนั แผ่น
ส่งิ ตอบแทนคือกระดาษประกาศค่า
แผ่นน้อยหนึ่งซ่งึ ถวิล...ปรญิ ญา
ติดข้างฝาเหมือนยนั ต์ไว้กันภยั

บัณฑิต
ศกั ดิ์และสิทธิ์ปริญญาอยา่ หลงใหล
ยิ่งไดม้ าลาบากยากเท่าใด
รักษาไว้ยิ่งลาบากยากกว่าน้ัน

๕๔ | ดอกไม้ใกล้หมอน

ศักดิ์ นั้นคือศักดิ์ศรีแห่งชีวิต
ทุ่มอุทิศทาดีไม่มหี วน่ั
สิทธิ์ นั้นคือหน้าทีท่ ีผ่ กู พนั
สทิ ธิ์สร้างสรรค์สังคมสมใจเรา

ปรญิ ญาอาจได้มาหลายแผ่น
ความรแู้ นน่ อย่าให้หัวใจเขลา
เรียนจากไหนใครรู้จะดูเบา
พาอบั เฉาสถาบนั ที่กลน่ั กรอง

จงึ ขอฝากความรัก ศกั ดิ์และสิทธิ์
แดบ่ ัณฑิตชนชนั้ มันสมอง
ปรญิ ญาใบนท้ี ี่ได้ครอง
ติดฝาหอ้ งหรอื จะไว้ติดใจคน
๒๕๒๘

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๕๕

เหรียญ – ตรา

คาว่า ศาสตร์ คือศาสตราคมอาวธุ
ใช้ประยทุ ธอริราชดว้ ยอาจหาญ
คาว่าศาสตร์ อาจแปลว่าวิชาการ
ศาสตราจารย์ คือครรู ู้วิชา

ปรญิ ญา คือปรชี าปัญญาชอบ
ท้ังรู้รอบรลู้ กึ รู้ศึกษา
ปรญิ ญา คือกระดาษประกาศตรา
ให้รู้ว่าจบชนั้ ข้ันอุดม

และตัวเราเรียกกนั ว่า บณั ฑิต
ผู้รู้คิดรู้ศาสตร์ฉลาดสม
บางคนเด่นเป็นบัณฑิตเกียรตินิยม
ใครกช็ มว่าได้เหรียญเพราะเรียนดี

๕๖ | ดอกไม้ใกล้หมอน

เปน็ บัณฑิตกว่าจะได้ใครกร็ ู้
ว่าตอ้ งสู้ และไม่น้อยที่ถอยหนี
บ้างลม้ ลุกคลกุ คลานมานานปี
บ้างลาที หมดเวลาน่าเสียดาย

เมือ่ เราได้ปริญญาจงึ ค่าย่งิ
มิใช่สิ่งซ้อื มาเพื่อค้าขาย
เป็นศาสตราค่าล้าประจากาย
ไว้สู้ฝ่ายอามิส อวิชชา

บณั ฑิตใดไรธ้ รรมประจาศาสตร์
ใช้พฆิ าตผคู้ นดังโจรป่า
แผ่นกระดาษที่ไดไ้ ร้ราคา
ประทบั ตราอัประมาณประจานตวั
๒๕๓๐

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๕๗

เทยี น

กลางความมืดยืดยาวหนาวฉะนี้
เทียนริบหรี่ดวงหนึง่ พึง่ ทอแสง
จากดวงหนึง่ จุดต่อไปไฟจึงแรง
แม้ลมแกล้งกม็ ิหวัน่ อนั ตราย

แสงเทียนทองส่องสว่างทางชีวิต
สอ่ งความคิดความรคู้ รูท้ังหลาย
จากหัวใจใสสว่างงามพร่างพราย
จดุ ประกายการศึกษามหาชน

เทียนยอมร้อนยอมไหมเ้ พ่อื ใหแ้ สง
ยิ่งไฟแรงยิ่งสลายละลายหลน่
นา้ ตาเทียนเทียบค่านา้ ตาคน
อุทิศตนมิได้หวงั ในรางวัล

๕๘ | ดอกไม้ใกล้หมอน

เทียนคือครูผู้ให้ไฟชีวิต
ให้ความรคู้ ู่ความคิดแก่ศิษย์ขวัญ
จงให้แสงแรงกล้าร่วมฝ่าฟัน
จงพร้อมกนั จุดบูชาค่าของครู
๒๕๓๑

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๕๙

๖๐ | ดอกไม้ใกล้หมอน

พอ่ – แม่ – ลกู

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๖๑

ใจโจร

ดาบเลม่ น้ันมนั วาวคมขาววับ
ยามขยบั นา่ ขยาดหวาดสยอง
ที่ปลายดาบคราบโลหิตยังติดนอง
น่าขนพองกลิน่ พุ่งคละคลงุ้ คาว

เจ้าของดาบกายดากายาใหญ่
ท้ังสองนัยน์ลกุ โรจน์ดโู กรธกร้าว
ทกุ แห่งหนคนกรู่ ู้เรอ่ื งราว
มันชือ่ ฉาวสมญา มหาโจร

ทกุ ชนม์ชีพรีบเร้นกลัวเปน็ ศพ
แม้นมันพบมิเว้นเข้าเข่นโค่น
ยิ่งเหน็ เลอื ดไหลโกรกลงโชกโชน
มันยิ่งโผนดาบฟาดคอขาดคา

๖๒ | ดอกไม้ใกล้หมอน

แตเ่ มือ่ มนั หันมาพบหน้าหนึง่
แววตาซึ้งสดใสไร้เดียงสา
มิรู้เล่ยี งเอียงคอยิม้ ลอ้ มา
ขนุ โจรกล้ากลับทรดุ ...ดาบหลดุ มือ
โจรยังมีเมตตาต่อทารก
แต่ใจเธอสกปรกกวา่ โจรหรอื
ไม่รักตวั ช่วั ไปจนใครลือ
แตร่ กั ชอ่ื ถึงกับเชือดเลือดในครรภ์ !
๒๕๐๕

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๖๓

ความผดิ ของพ่อ

ร้องไห้เถิดลูกรกั อย่าหกั กลั้น
ร่างน้อยสั่นเพราะสะกดเกินอดไหว
อย่าปกปิดจติ เจ้าพ่อเข้าใจ
จงร้องไห้ให้สมที่ตรมทรวง

ปลอ่ ยน้าตาลูกตกบนอกพ่อ
อกนกี้ ่อกรรมให้ลกู ใหญ่หลวง
ให้พิษช้าน้าตาลกู มาทวง
ความผิดปวงที่พ่อเคยกอ่ ไว้

เพราะพ่อเคยเปน็ พรานผลาญผู้หญงิ
แล้วทอดท้ิงเมื่อยามส้ินความใคร่
จะลกู ใครเมียเขามิเข้าใจ
ถอื กาไรหนุ่มโสดโลดลาพอง

๖๔ | ดอกไม้ใกล้หมอน

เมื่อพ่อมีลกู หญงิ เปน็ มง่ิ ขวัญ
จึงบาปน้ันติดตรามาสนอง
เหน็ ลกู รกั ใจสลายเพราะชายลอง
พ่อย่งิ หมองยิ่งแสนเคียดแค้นตัว

ลกู พลาดพลง้ั ครงั้ นี้ไมม่ ีผิด
อย่าครนุ่ คิดอาดรู เลยทนู หัว
ใจลูกยงั ผ่องแผ้วไร้แววมวั
พ่อสิช่ัว ลกู จึงช้าเพราะกรรมรอ

แต่สักวนั ขวัญใจจะได้พบ
ชายดีครบควรเยือนเป็นเพอ่ื นหอ
เขาจะรักลกู นอ้ ยคอยพะนอ
เหมือนทีพ่ อ่ รกั แมเ่ จา้ แท้จริง

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๖๕

พมิ พ์พอ่

เพราะเทิดองค์เอกกวีศรีสยาม
และรกั ความสงู สง่าของฟ้าใส
พ่อจึงให้ชือ่ ว่า นภาลัย
หวงั จะให้ลกู เดน่ เหมือนเช่นนาม

อารมณ์อนั หว่ันไหวในใจพ่อ
เปน็ พิมพ์หล่อลูกให้ใจหวน่ั หวาม
เพียงอ่านกลอนอ่อนไหวแทบตายตาม
ไมม่ ีความแกร่งกลา้ ในอารมณ์

จึงเมือ่ สขุ สขุ ใจกว่าใครสุข
และยามทกุ ขท์ ุกข์ทนเสยี จนสม
อยากจะยิม้ เชิดหน้าท้าความตรม
แตก่ ลบั ซมซบหน้าน้าตาริน

๖๖ | ดอกไม้ใกล้หมอน

พ่อขาพ่อ...สอนทาไมให้ใจออ่ น
ไยไมส่ อนลกู ใหห้ ัวใจหิน
ในเมื่อชือ่ อยู่ฟ้าขาเหยียบดิน
คนจงึ หมิ่นให้ชา้ อยู่รา่ ไป
ถ้ามลี กู ลูกจะให้ลูกใจกร้าน
รู้จักด้านต่อชะตาอย่าอ่อนไหว
แตพ่ ่อขาลกู ยากลาบากใจ
ถ้า “เขา” ไมเ่ หมือนพ่อกไ็ มร่ ัก
๒๕๐๙

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๖๗

แม่

เหมือนร่างกายจะแตกแยกเปน็ เส่ยี ง
หัวใจเพียงจะขาดหวาดหว่นั ไหว
แตเ่ ราต้องไม่ตายไมต่ ายไป
ขอให้ได้ยินเพียงเสยี ง...อุแว้

เจ็บกว่านีก้ ีเ่ ท่าเราพร้อมจิต
เอาชีวิตแลกค่าคาว่าแม่
หลง่ั ความรกั จากทรวงส้ินดวงแด
รักต้ังแต่ขวัญใจอยู่ในครรภ์

แรกเขาสง่ เนือ้ เยน็ ให้เห็นหน้า
แม่ผวาอุ้มไว้มือไม้สน่ั
ทั้งหัวเราะรอ้ งไห้ใจตนื้ ตัน
แม่นบั วันคอยเจ้าถงึ เก้าเดอื น

๖๘ | ดอกไม้ใกล้หมอน

ขวญั เอ๋ยขวัญขวญั มาหาลกู เถิด
อย่าเตลิดเลยหลงเข้าดงเถอ่ื น
ขวญั จากครรภ์กเ็ หมือนพรากออกจากเรอื น
เชิญขวญั เยอื นเหย้าใหม่ให้สาราญ

มีอกอุ่นอ้อมแขนเป็นแท่นที่
มีกษีรธาราเป็นอาหาร
มีรกั จดุ สุดสว่างต่างชวาล
นี่คือบ้านทีใ่ ห้สุขใจแท้

กม้ ลงจูบสองปรางที่บางใส
ตาลกู ไร้เดียงสามองตาแม่
สานกึ หน่งึ แล่นซา่ นสะท้านแด
เพง่ิ รแู้ น.่ ..แมร่ กั เรามากเท่าไร

(วนั เกิดลูกขวัญ) ๗ ตลุ าคม ๒๕๑๐

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๖๙

ชีวิตหวาน

เนอื้ อ่อนอ่อนออ้ แอ้นอนแบเบาะ
เด๋ยี วหวั เราะเด๋ยี วรอ้ งไห้ไร้เดยี งสา
บรสิ ทุ ธ์แิ จ่มใสไร้มารยา
ทกุ ทีท่าทีเ่ หน็ น่าเอน็ ดู

หน้าแฉลม้ แก้มบางร่างน้อยนิด
นีห่ รอื คือชีวิตที่ต้องสู้
โลกนีเ้ ปน็ เชน่ ไรเจ้าไม่รู้
แม้จะอยู่อยา่ งไรยังไมค่ ิด

ดสู ิตาแปว๋ แปว๋ แววใสใส
เมือ่ มองใครมองอยา่ งไวว้ างจติ
เสมือนในโลกน้มี ีแต่มิตร
และชีวิตหวานคล้ายสายน้านม

๗๐ | ดอกไม้ใกล้หมอน

สงสารเหลอื เนือ้ บางอย่างดอกไม้
จะทนได้หรอื พิษชีวิตขม
ความไมร่ ู้เดยี งสาที่น่าชม
จะกร้านลมเลห่ ์เขานา่ เศร้าใจ
โอละเห่...ขวัญอ่อนนอนเถิดหนอ
ฝนั ถึงกอบัวบานกลางธารใส
หลับอยใู่ นโลกงามความเยาว์วัย
ก่อนตื่นในโลกทรามของความจรงิ
๒๕๑๐

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๗๑

วันเกดิ

งานวนั เกิดยิง่ ใหญใ่ ครคนนั้น
ฉลองกันในกลุ่มผู้ลุ่มหลง
หลงลาภยศสรรเสริญเพลินทะนง
วนั เกิดสง่ ชีพส้ันเร่งวนั ตาย

อีกมุมหนึ่งซ่งึ เหงาน่าเศร้าแท้
หญงิ แก่แก่นั่งหงอยและคอยหาย
โอ้วันนีใ้ นวันนั้นอนั ตราย
แม่คลอดสายโลหิตแทบปลดิ ชนม์

วันเกดิ ลูกเกอื บคล้ายวันตายแม่
เจบ็ ท้องแท้เทา่ ไรก็ไมบ่ น่
กวา่ อุ้มท้องกว่าคลอดรอดเป็นคน
เติบโตจนบดั นน้ี ่เี พราะใคร

๗๒ | ดอกไม้ใกล้หมอน

แม่เจ็บเจียนขาดใจในวนั นั้น
กลับเป็นวนั ลูกฉลองกนั ผ่องใส
ได้ชีวิตแล้วกเ็ หลงิ ระเริงใจ
ลมื ผู้ให้ชีวิตอนิจจา

ไฉนเราเรียกกันว่าวันเกิด
“วันผู้ให้กาเนดิ ” จะถกู กว่า
คาอวยพรทีเ่ ขียนควรเปล่ยี นมา
“ให้มารดาคุณเป็นสุข” จึงถกู แท้

เลิกจดั งานวันเกดิ กนั เถดิ นะ
ควรแตจ่ ะคุกเขา่ กราบเท้าแม่
ราลึกถึงพระคณุ อบอุน่ แด
อย่ามวั แตจ่ ัดงานประจานตวั
๒๕๑๖

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๗๓

แม่ซ้ือ

“แม่ซือ้ กมุ าราวนั อาทิตย์ ชือ่ วิจติ รนาวณั
หนึง่ วันจันทรแ์ ม่ซือ้ ชื่อวัณณนงคราญ
หนึง่ วันอังคารแม่ซือ้ ชือ่ นางยกั ษ์บรสิ ุทธ์ิ
หนึง่ วนั พธุ แม่ซือ้ ชือ่ นางสามลทัศ
หนึ่งวันพฤหสั บดีแม่ซ้ือ ชื่อนางกาโลทกุ
หนึ่งวนั ศกุ ร์แม่ซ้ือ ชื่อนางยกั ษ์นงเยาว์
หนึง่ วนั เสาร์แม่ซ้ือ ชือ่ นางเอกาไลย”

(จารกึ วัดโพธิ)์

โอมโองการสารเดชวิเศษชอ่ื
เชิญแม่ซือ้ เจด็ ตนดว้ ยมนต์ไสย
ผู้รกั ษาทารกปกป้องไว้
สามวนั ได้นบั แต่สู่สูติกาล

๗๔ | ดอกไม้ใกล้หมอน

เชิญมาสพู่ ิธอี ย่าหนีเรน้
กินเครอ่ื งเซ่นสุราแลอาหาร
เมื่ออิ่มแลว้ เร่งไปไกลกมุ าร
สสู่ ถานเถ่อื นเจ้าทีเ่ นาไพร

อนาถแท้แม่ซ้ือจะด้อื อยู่
เขากข็ สู่ าทบั แลว้ ขับไส
เหน็ แม่ซือ้ สะท้อนออ่ นอกใจ
เขาก็ให้สนิ จ้างเป็นรางวัล

สามสิบสามเบี้ยค่าราคาลกู
เหมือนดูถูกแม่ซ้ือนอ้ ยหรือนน่ั
แม้เด็กนีม้ ิใช่เลอื ดในครรภ์
กผ็ ูกพนั เหลอื แล้วดังแก้วตา

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๗๕

หนหู ัวเราะรอ้ งไห้เหมือนใครหลอก
แม่ซือ้ หยอกกเ็ พราะรักเปน็ หนกั หนา
สถู้ นอมกล่อมเกลีย้ งเห่เล้ียงมา
ใชใ่ จบาปหยาบชา้ จะฆ่าตี

ได้สามวนั จาใจต้องไกลห่าง
เพราะเราต่างเพศพ้นคนกบั ผี
เขาให้ชมลูกใหม่ในบตั รพลี
ไมย่ ินดตี ้ังตาแต่อาลยั

แมซ่ ื้อไม่ใชแ่ ม่เปน็ แตผ่ ี
กย็ งั มีเมตตาจะหาไหน
เธอเปน็ คนเปน็ แม่รแู้ ก่ใจ
แล้วทาไมทรามยิ่ง...ทิง้ ลูกลง
๒๕๑๒

๗๖ | ดอกไม้ใกล้หมอน

โลกทรรศน์

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๗๗

รอ้ นกบั เยน็

สุรีย์รุ่งพุ่งแผดเปลวแดดยิบ
ประกายกริบเกรีย้ วกราดสาดเวหา
ใครจะซึง้ กบั แสงอนั แทงตา
ใครจะกล้ามองสบตอ้ งหลบไกล

ต่างนิยมชมจนั ทร์อันนวลผ่อง
กวีพร้องพรา่ ชมอารมณ์ไหว
ใช่แต่คนจะเป็นทาสยอมขาดใจ
กระต่ายไพรยังพร้อมจะยอมตาย

คนทาไมไม่คิดสกั นิดว่า
สรู ย์น้ันอยู่คู่ฟ้ามิห่างหาย
ไร้ขนึ้ แรมแจ่มกระจ่างไม่วางวาย
กร้าวประกายแตก่ ็ยงั ชีพท้ังมวล

๗๘ | ดอกไม้ใกล้หมอน

พระจันทรแ์ รมแจ่มฟ้าแตค่ ราขนึ้
พอเมามึนมั่นหมายกห็ ายหวน
พอจนั ทรล์ าฟ้าก็หม่นคนกค็ รวญ
ร้าวรญั จวนเกินจดลงบทกลอน
ชื่อวา่ สูรยก์ ็ตอ้ งแสงแรงมหนั ต์
ชื่อวา่ จันทร์จะต้องเห็นแสงเย็นอ่อน
แตค่ วามจริงสิ่งหน่ึงพงึ สงั วร
ตายด้วยรอ้ นมันไมร่ ้ายเหมือนตายเยน็
๒๕๐๕

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๗๙

นะ

เพียงคล่นื ใสไล่หยอกกระฉอกฉวิ
หญา้ กพ็ ล้วิ เพียงจะพบั ลงกับที่
เพียงลมเบียดเบาเบาเย้าสกั ที
หญา้ ไมม่ ีแรงสู้ก็ลู่ลง

เกิดเปน็ หญา้ ค่าตา่ คนย่าเหยียบ
งามเรียบเรียบจึงไร้ใครมาหลง
อยากจะยืนขนึ้ บ้างอย่างทะนง
แตต่ ้นตรงชว่ั พกั ก็หักตาย

พฤกษ์ผงาดดาษอยู่ดูผยอง
หญา้ แหงนมองทีไรก็ใจหาย
เขาสูงเยีย่ มเทียมฟ้าจนหญา้ อาย
ต้องซกุ กายมิกล้าเงยหน้ามอง

๘๐ | ดอกไม้ใกล้หมอน

หญา้ เอ๋ย...
ขอจงเงยหน้าใหม่อยา่ ได้หมอง
ดพู ฤกษ์ทีท่ ีท่าว่าลาพอง
แท้แอบรอ้ งไหอ้ ยู่ดใู ห้ดี
เขายืนเด่นเป็นสง่าแต่วา่ เหงา
เพยี งซ่อนเศร้าเกรงด้อยถอยราศี
ต้องแสรง้ ทาเชิดหน้าไว้ทา่ ที
โถดซู ี เวทนา...นะหญ้านะ
๒๕๐๕

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๘๑

แด่...มาลัย

เสยี งฟ้ากรีดหวีดไหวตอนใกล้ค่า
เสยี งคนรา่ ร้องไห้แข่งสายฝน
น้าตาฟ้าท่วมโลกเพราะโศกดล
น้าตาคนท่วมฟา้ เพราะอาลัย

ดว้ ยสนิ้ แล้วมาลยั ขวญั วรรณศิลป์
เคยรินรินรสรืน่ ชืน่ ไฉน
เคยชมดวงพวงพบอู ยู่ไวไว
เห็นไรไรแล้วก็ลบั ไปกับตา

นับแต่นีส้ วนขวญั บรรณภพ
จะเซาซบโศกซงึ้ คะนึงหา
จะเสาะสรรพรรณไมท้ ี่ไหนมา
ให้มีค่าควรเท่าของเก่าคง

๘๒ | ดอกไม้ใกล้หมอน

มาลัยทิ้งสิง่ เตอื นก่อนเคลอ่ื นคล้อย
คือนาม น้อย อินทนนท์ ทีค่ นหลง
อีก เรยี มเอง เพรงพรุ่งรุ่งยืนยง
แมอ่ นงค์ นามประทับกับฤดี
ยอกรกรานมาลยท์ ิพย์จุ่งลิบลบั
ไปประดับแดนฟา้ สมราศี
แม้ไม่เหลือมาลัยในปฐพี
ก็ยังมีมาลยั คล้องใจคน
๒๕๐๖

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๘๓

ไม่บา้ ก็เมา

คนเรามีความคิดเปน็ สิทธิข์ าด
ไยมิอาจคิดไดต้ ามใจเลา่
ส่งิ รอบข้างบงั คับให้รับเอา
ต้องตามเขาร่าไปแปลกใจนัก

กฎหมายยุติธรรมหมดทกุ บทหรือ
คนสร้างถอื ใจเขาเข้าเปน็ หลกั
ถ้าลองให้เราร่างบ้างสักพกั
เราคงศักดิส์ งู ล้าธรรมนูญ

อันสังคมประเพณที ีบ่ ัญญตั ิ
เหมือนขังสัตว์ไว้ด้วยกนั กลวั พนั ธ์ุสูญ
ศิลปะทกุ สมัยซึง่ ไพบูลย์
แท้คือมลู มายาสารพนั

๘๔ | ดอกไม้ใกล้หมอน

ความเลวดีมีอะไรวดั ได้ครบ
มันบวกลบเห็นไดท้ ี่ไหนนั่น
ศาสนาว่าสงู จูงชีวนั
คนฆา่ กนั มิใช่ศาสน์ไมม่ ี
โลกเสรีมไี ด้อยา่ งไรหรือ
เมื่อตอ้ งซ้ือสิทธ์มิ าดว้ ยหน้าที่
ถ้าใครคิดขนึ้ มาเช่นว่าน้ี
เขาไม่ชีว้ ่าบ้ากว็ ่าเมา
๒๕๐๙

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๘๕

ครงั้ เดยี ว

วันสาคญั ยิง่ ใหญใ่ นชีวิต
เทพทุกทิศรู้เห็นเป็นสกั ขี
สองบ่าวสาวก้าวคู่สู่พิธี
น้อมฤดกี ราบพระปฏิมา

แล้วกา้ วยอบหมอบเคียงบนเตยี งตง่ั
หญงิ อยู่ซา้ ยชายน่งั อยู่ขา้ งขวา
สารวมใจมือประนมก้มพกั ตรา
รับมาลาคลอ้ งคออรชร

กระแจะจนั ทนจ์ ดุ เจิมเพ่มิ พักตร์ผ่อง
มงคลแฝดแวดคลอ้ งไมเ่ คล่อื นถอน
หยาดน้าสังข์หลงั่ รดหยดต้องกร
คาอวยพรเพียงฝากมาจากฟ้า

๘๖ | ดอกไม้ใกล้หมอน

“...ถอื ไมเ้ ท้ายอดทอง กระบองยอดเพชร
คิดสาเรจ็ สมมาดปรารถนา
ให้ความรกั หนักแนน่ แม้นศิลา
มีบุตราบุตรีที่เกรียงไกร...”
วนั สาคญั ยิ่งใหญ่ในชวี ิต
วนั ศกั ดิ์สทิ ธิส์ ุขสันต์กวา่ วนั ไหน
แตถ่ ึงแม้วันนีด้ ีอย่างไร
กข็ อให้วันนี้มีคร้งั เดียว
๒๕๐๙

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๘๗

แตง่ งาน

เสยี งไชโยโห่ลน่ั สนั่นไหว
มหาชัยบรรเลงคร้นื เครงแสน
คู่บ่าวสาวราวเยอื้ งจากเมอื งแมน
เดนิ เกาะแขนรบั แขกแจกดอกไม้

นี่คืองานแตง่ งานอันมีเกียรติ
แขกเบียดเสยี ดเป็นพยานว่างานใหญ่
ต่างกพ็ ามาชว่ ยอานวยชัย
จะจริงใจมิจริงใจไม่สาคัญ

คู่บางคู่ดรู ักกนั หนักหนา
ในอุราอาจรังเกียจคิดเดยี ดฉนั ท์
ดว้ ยผู้ใหญ่จัดการแตง่ งานกัน
เพราะมุ่งม่นั ผลงานทางการเมือง

๘๘ | ดอกไม้ใกล้หมอน

งานแตง่ งานเหมือนละครตอนลอื ชือ่
บ่าวสาวคือคนแสร้งแสดงเรือ่ ง
คนดเู หน็ แตค่ วามงามประเทือง
ใครใคร่เย้อื งชมยังหลังเวที

หน้าฉากดูหรูหราตืน่ ตาเหน็
หลังฉากเปน็ ที่เฝ้าของเจ้าหนี้
เล้ยี งหนึง่ วนั วอดวายไปหลายปี
นิสยั นีค้ รอบกมลของคนไทย

อันพิธีวิวาห์หรูหรานั้น
อาจประกันรักแทแ้ น่ไฉน
ข่าววิวาหล์ ือลน่ั ไมท่ นั ไร
มีข่าวใหมข่ า่ วหย่า คนฮากราว

งานแตง่ งานสมยั นีม้ ีแปลกแปลก
บางงานแขกโดนหลอกออกออื้ ฉาว
หลงชมเธอบรสิ ุทธ์สิ วยดจุ ดาว
แท้เจ้าสาวคนงามท้องสามเดอื น
๒๕๑๐

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๘๙

บัวใตน้ ้า

เธอร้องไห้เพราะฉนั อีกพันหน
ฉนั ก็ยลยิม้ เล่นดว้ ยเหน็ ขนั
หัวใจเธอบอบบางออกอย่างน้ัน
หัวใจฉันกระดา้ งออกอย่างนี้

เอาทองรานรู่กระเบือ้ งกเ็ ปลอื งเปลา่
ความคิดเราเดนิ ทางต่างวิถี
เธอก็มีเหตุผลของคนดี
ฉันกม็ ีเหตผุ ลของคนเลว

เธอเกิดในกรอบงามความดเี ลศิ
มันไมเ่ ปิดทางให้ไดต้ กเหว
เทียนขผี้ ึ้งซึง่ ไม่ถูกไฟเปลว
แขง็ กว่าเหลก็ ที่เหลวละลายไฟ

๙๐ | ดอกไม้ใกล้หมอน

เธอไมเ่ คยเข้าใจในความช่วั
ได้แต่กลวั ไม่กลา้ เข้ามาใกล้
เมือ่ เหน็ ฉันคลกุ คลบี ดั สีใจ
เธอร้องไห้อ้อนวอนเสยี งอ่อนรวั
เธอใหฉ้ ันตงั้ ต้นต้ังตนใหม่
โธ่กใ็ ครอยากทนเป็นคนชวั่
ยังไม่สายสาหรับการกลับตวั
แตฉ่ นั กลัวสายสาหรบั การกลบั ใจ
๒๕๑๐

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๙๑

น้าตกสาริกา

น้าตก...
เสยี งซกซกสาดกระเซน็ เปน็ ฝอยฝอย
ฤๅน้าตกตกฟ้าลงมาดอย
งามหยดย้อยหยาดหล้าสู่ผาชัน

ที่น้าตกสาริกาเพลาหนง่ึ
เราปีนถึงแอ่งงามเหมือนความฝนั
โอ้ความงามธรรมชาติมหศั จรรย์
มนุษยป์ ้นั หรือจะเปรยี บจะเทียบฟ้า

ยงั อิ่มอาบปลาบปล้ืมไม่ลืมหลง
สะดดุ ตรงตีนเขาเราผวา
ชายคนหนึง่ น่าสมเพชเวทนา
ไม่มขี า มีแต่ขนั ขอทานคน

๙๒ | ดอกไม้ใกล้หมอน

น้าตกเป็นเช่นไรไมเ่ คยเหน็
ใกลน้ ้าเย็นร้อนน้าใจไร้กุศล
อยู่ตีนเขาเฝ้าชะแง้แลข้างบน
เสยี งใครบ่นเมื่อยขาอิจฉานัก

คนมีขาเขาเหนอ่ื ยเขาเมื่อยขา
สิง่ มีคา่ เขาไยไมป่ ระจักษ์
คนไมเ่ มื่อยไมต่ ้องการการนัง่ พกั
ต้องปักหลักอยู่กบั ที่ทั้งชีวิต

เสยี งน้าตกตกฟ้าน้าตาตก
เกิดมารกโลกนีห้ รือมีผิด
แม้ความงามธรรมชาติปราศภัยพิษ
ยงั มีสิทธิช์ ืน่ ใจ...ไมท่ กุ คน
๒๕๓๑

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๙๓

ฉนั ไมไ่ ด้ “เขียนกวี” นะ

ฉันเขียนกลอนเขียนบา้ งอยา่ งผหู้ ญิง
เขียนแตส่ ิง่ พนั ผกู เร่อื งลูกผัว
เก็บหัวใจใส่กรอบในครอบครัว
เร่อื งไกลตัวเขียนไมไ่ ด้ เขียนไม่เป็น

ไมเ่ คยรกั จกั รวาลอันกว้างใหญ่
มองใกลใ้ กลม้ องแตแ่ ค่เห็นเหน็
ไมเ่ คยหวงั สังคมจะร่มเย็น
แค่ดับเข็ญคนใกล้ยงั ไมท่ นั

เป็นกวีต้องชวี ิตอิสระ
ศิลปะเพื่อชวี ิตคิดสร้างสรรค์
สละเรื่องสว่ นตัวไม่พัวพัน
ลดชนชั้นสร้างรกั สามัคคี

๙๔ | ดอกไม้ใกล้หมอน

กลอนต่าตา่ คาตนื้ ตื้นไมร่ ื่นรส
ต้องภาพพจน์สัญลักษณ์มีศกั ดิ์ศรี
คนเขียนกลอนไดโนเสาร์เตา่ ลา้ นปี
เปน็ กวีร่วมสมัยต้องใหม่จริง

แหวกวงล้อมฉันทลักษณ์อย่างนกั สู้
มิให้ครเู ก่าเก่ามาเข้าสิง
บงั คับคาสัมผัสต้องตดั ทิ้ง
ลว้ นเปน็ สง่ิ ล้อมคอกไม่ลอกเลียน

เขียนกวี ปีเดยี วกเ็ ที่ยวอ่าน
พรา่ ชานาญแต่ กวี ทีต่ นเขียน
เปน็ “กวีประจาจงั หวดั ” คัดสรรเวียน
ประชมุ เซียนกวีโลกโศลกรวั

ฉันจึงไม่ใช่กวี ไม่มหี วงั
เขียนกลอนมง่ั เขากว็ ่า กลอนหาผวั
ไมไ่ ด้ไปกวีนอกต้องออกตวั
ก็ฉันกลวั ภาษาองั กฤษฟิตไมท่ นั !
๒๕๓๒

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๙๕

จากหน้าตา่ งรถไฟ

จากหน้าต่างรถไฟวันไกลจาก
รถกระชากหวั ใจไปไกลขวัญ
ภาพรอยยิม้ พริม้ หน้าเต็มตาน้ัน
พริบตาพลันหายลบั ไปกับตา

เหลอื เพียงเราเฝ้าเหลยี วอยู่เดย่ี วโดด
หวั ใจโลดแล่นวับกลบั ไปหา
โอ้ใจเอ๋ยอย่าเตลิดมาเถิดมา
ภาพมายาครู่นีไ้ มม่ ีจริง

มีแต่ภาพป่าเขาลาเนาไม้
ไมม่ ใี ครคนหนึ่งที่ซ้ึงยิง่
ทุกสง่ิ มาแลว้ ไปไมป่ ระวิง
รถไฟวิ่งภาพเวียนแปรเปล่ยี นไป

๙๖ | ดอกไม้ใกล้หมอน

ภาพต้นข้าวยาวเรียวเขียวชอุ่ม
น้าฝนชุ่มชืน่ พล้วิ ลมหวิวไหว
ภาพต้นไม้ตายแห้งไม่แกว่งไกว
ภาพใกลใ้ กล้กย็ งั แปลกผิดแผกกนั

สาอะไรใจผู้ทีอ่ ยู่ห่าง
จะมีร้างแรมจากเกินฝากฝนั
แตล่ ะปีแตล่ ะเดอื นแตล่ ะวนั
แตล่ ะคนแปรผันในวนั วน

ตา่ งก็ยงุ่ ตา่ งกแ็ ย่งแขง่ มิหยดุ
ตา่ งกร็ ุดตา่ งก็รับความสบั สน
ใครจะคิดถึงหวั ใจใครสักคน
หัวใจตนเปน็ ไฉนยงั ไมร่ ู้

จากหน้าต่างรถไฟในยามคา่
ม่านสดี าปิดทุกส่งิ ให้นิ่งอยู่
ปิดความทกุ ข์ซุกความหม่นของคนดู
รถวิง่ สู่ภาพสุดท้าย...ทีป่ ลายทาง
๒๕๓๒

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๙๗

ที่สถานีรถไฟ

สถานีรถไฟในวันนี้
คนมากมีมากทุกขม์ ากสขุ สันต์
ทั้งคนอยคู่ นลามองตากัน
แววตาน้ันพรรณนาหลายอารมณ์

บางดวงตาจ้าฉายประกายหวงั
ทิ้งความหลังความทกุ ข์สู่สุขสม
บางดวงตาจ้าฉายประกายตรม
ที่เคยชมต้องมาจากฝากน้าตา

การพบคือสัญญาณของการจาก
การพลัดพรากคือสญั ญาณการคืนหา
ไมม่ ีการพบใดที่ไมล่ า
ไปแลว้ มามาแลว้ ไปคลา้ ยคล้ายกนั

๙๘ | ดอกไม้ใกล้หมอน