ดอกไม้ใกล้หมอน

ทางรถไฟสายยาวค่อยก้าวห่าง
ทกุ ก้าวยา่ งแห่งชีวิตอาจบิดผนั
ทางข้างหน้ามีอะไรใครรู้ทัน
ทกุ คนดน้ั ดน้ ไปท้ังไม่รู้

และทีเ่ พิ่งจากไปในเบือ้ งหลงั
มาอีกครั้งหรือจะคงดารงอยู่
แม้ตัวเราบัดนีเ้ ท่าที่ดู
เพียงช่ัวครู่ก็จะหายสลายไป

หวูดรถไฟใกลจ้ ากกระชากขวญั
กลบเสยี งสนั่ เสยี งย้าเสียงรา่ ไห้
ค่อยค่อยจากค่อยค่อยจางค่อยห่างไกล
ไมม่ ีใครที่นี่...ไมม่ ีเลย
๒๕๓๒

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๙๙

๑๐๐ | ดอกไม้ใกล้หมอน

ความรัก

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๐๑

แกแ้ คน้

ฉนั เฝ้ารอ...รอเหน็ ภาพเช่นนั้น
เขาเสยี งส่ันทรดุ กายส้นิ ลายเสอื
ออกปากง้อขอให้จานใจเจือ
ไมม่ ีเหลอื เลยท่าชายชาตรี

เขาเคยพร่าราพันกบั ฉันว่า
แม้ชีวาจะถวายไมห่ น่ายหนี
แตร่ กั หวานซ่านซึง้ ไมถ่ ึงปี
เขาก็มีรักใหม่ คนใจเลว !

แล้วยงั พาคู่เชยมาเย้ยอวด
ฉนั แปลบปวดปานจะโลดลงโดดเหว
พิษความแค้นแล่นเริงดงั เพลงิ เปลว
เขาแหลกเหลวลงดิน้ ไมส่ ้นิ แค้น

๑๐๒ | ดอกไม้ใกล้หมอน

และบัดนีก้ ไ็ ด้เห็นภาพเช่นน้ัน
เขาเสยี งส่ันส้นิ ลายน่าอายแสน
กรรมเขาก่อปรากฏกรรมทดแทน
คนท้ังแดนสมน้าหน้า ช่างสาใจ !
ทีนี้หนอขอซา้ ใหห้ นาจิต
ฉนั ตามติดเตรยี มเยาะหวั เราะใส่
เขาเงยหน้ามาง้อขออภยั
โอก้ ระไรหนอเรา...เขา้ ประคอง
๒๕๐๕

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๐๓

ตาย

ในโลงน้นั รา่ งหน่ึงซึง่ ฉนั รัก
เขานอนพกั ชวี ีไม่มีตน่ื
ฉันเรยี กเขาเทา่ ไรก็ไมฟ่ ้นื
ฉนั สะอื้นอ่อนใจเขาไมฟ่ งั

เคยกล้าแกลว้ แลว้ ไยเขาไม่ขดั
ยอมถูกมดั กายาดว้ ยตราสัง
ฉนั เคยเรยี งเคียงสู้อยทู่ ุกครั้ง
กลบั มาน่ังดูเขาถกู เผาไฟ

เคยชนะอุปสรรคมาหนักหนา
กลับตอ้ งมาพ่ายแพเ้ กินแก้ไข
เขาไปสฟู่ ากฟ้าสุราลัย
ฉนั อยู่ไห้โหยถวิลเจียนส้นิ ตาม

๑๐๔ | ดอกไม้ใกล้หมอน

ยะเยือกคราพญาโศกพิโยคยา่
เหมือนเสยี งร่าลาลับให้วับหวาม
เปลวเพลงิ รุ่งพลงุ่ โพลงแลบโลงลาม
แล้ววอดวามแวบสั่งครง้ั สุดทา้ ย
ในทีส่ ดุ หยุดนิ่งทกุ สง่ิ สูญ
เพียงกองกณู ฑ์เกลอ่ื นเถ้า ร่างเขาหาย
แม้นสดุ อยู่สู้ชะตาเอกากาย
ฉันจะตายตามไป...คงไม่นาน
๒๕๐๕

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๐๕

ทางผ่าน

หยดุ ตรงนีส้ ักนิดเถิดมิตรเอ๋ย
กระไรเลยเร่งร้อน เหนือ่ ยอ่อนไหม
เห็นเดนิ พลางวิ่งพลางมากลางไพร
ทางอีกไกลพกั กอ่ นอย่าร้อนรน

ดูสิผมปรกหน้า...มา เสยให้
คอแห้งไหมด่มื ให้ฉ่านี่น้าฝน
ฉันให้แขนแทนหมอนผ่อนสกนธ์
จะร่ายมนต์กล่อมมิตรให้นิทรา

“สกั วาน่าเหน็ อกนกขม้ิน
เจ้าโบยบินอ้างว้างมากลางป่า
จนราไรใกลย้ ่าสนธยา
อ่อนอรุ ารอนรอนจนถอนใจ

๑๐๖ | ดอกไม้ใกล้หมอน

หนาวน้าค้างพร่างเผาะเกาะปีกขน
จะดนั้ ดน้ ดงดอนไปนอนไหน
โอ้รินรินกล่นิ แก้วทีก่ ลางไพร
จะกกให้หายหนาวนะเจ้าเอย”
พอชุ่มชื่นตืน่ ตาฟา้ ก็สาง
พอเห็นทางเห็นทิศไหมมิตรเอ๋ย
เมือ่ มีแรงแขง็ กลา้ ยง่ิ กวา่ เคย
เชิญเดินเลยผา่ นไป...ตามใจเธอ
๒๕๐๖

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๐๗

เสียดาย

“อย่าลืมวนั อันหวานปานน้าผึง้
เกบ็ ความซึง้ ซ่อนใจเอาไว้ฝัน
ถึงอยู่ใกล้หรอื ไกลก็ใกล้กัน
สบตาพลันรู้ว่ารักประจักษ์ใจ”

เราบอกกนั เช่นนีห้ ลายปีก่อน
เมื่อยังอ่อนต่อชวี ันฝันสดใส
เมือ่ รักยงั ใหญ่ยิง่ กว่าส่งิ ใด
เมือ่ คล่งั ไคล้อุดมคตปิ ณิธาน

แล้วต่างคนกต็ ่างเดินทางโลก
ผจญโศกผจญสุขทกุ สถาน
รู้รุกรับขับเคี่ยวจนเชีย่ วชาญ
รู้เปรยี้ วหวานมันเค็มเข้มทกุ รส

๑๐๘ | ดอกไม้ใกล้หมอน

ยิง่ เพิม่ วยั ใจยิง่ พร้อยรอยตาหนิ
อุดมคติต่างต่างกจ็ างหมด
โลกสร้างคนคนใหม่ในโลกคด
คนประชดประชนั หยันชีวิต

คนคนเก่าเราไปอยู่ไหนน่นั
คนช่างฝันช่างซ้ึงช่างตรึงจติ
คนตาซือ่ ใจซ่อื ด้อื นดิ นิด
มาเพีย้ นผิดจนถึงตะลึงงัน

เสียดายวนั อันหวานปานน้าผึ้ง
เกบ็ ความซึ้งซอ่ นใจไดแ้ ตฝ่ นั
ถึงอยู่ไกลหรอื ใกล้ ก็ไกลกัน
สบตาพลนั ต่างซ่อนเสียงถอนใจ
๒๕๐๖

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๐๙

สมน้าหน้า

เคยสบตาใครใครมาหลายครง้ั
ใจกย็ งั บอกตาว่าเฉยเฉย
สบตาใครให้ท่ัวอย่ากลัวเลย
ใจไมเ่ คยสิน้ ท่าเพราะตาใคร

แตน่ ัน่ แหละเรอื ใหญ่ตายน้าตื้น
ตาระรืน่ หลงกลเข้าจนได้
ตาทีแ่ ขง็ แกร่งกลา้ น่าภมู ใิ จ
กลับหว่นั ไหววบู หลบเพยี งสบตา

ใจสั่งตาสบตาอย่างชาเฉย
ตาอย่าเผยสง่ิ ใดให้ขายหน้า
ตาย้อนว่าตาให้ใจบัญชา
แล้วอุราเลา่ จะให้ใครบงั คับ

๑๑๐ | ดอกไม้ใกล้หมอน

ตาป้ันป่งึ แตใ่ จไหวสะเทิน้
ตายอมเมิน แต่ใจไม่ยอมกลบั
ตาบอกปดั แตใ่ จไปบอกรบั
ตาบอกขบั แตใ่ จเรยี กใหค้ ืน

รู้กร็ ู้อยวู่ ่าเขามีเจ้าของ
ถึงเขามองเขาก็เหน็ เปน็ คนอืน่
ใจยังไมห่ ้ามใจให้กล้ากลืน
ตาจะฝืนได้อยา่ งนีก้ ีเ่ วลา

อย่านะอย่าหวนั่ ไหว...ใจห้ามขาด !
ใจตวาดแล้วไยใจผวา
ตาร้องไห้ใจก็ตามไปห้ามตา
สมน้าหน้าหัวใจร้องไห้เอง
๒๕๐๙

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๑๑

คิดถงึ

คิดอะไรไม่สนิทเหมือนคิดถึง
คาเพยี งหน่งึ คานม้ี ีความหมาย
บอกถึงความผกู พนั เกนิ บรรยาย
เสมือนสายโซค่ ลอ้ งสองกมล

แม้มิ่งมิตรสถิตยงั บลั ลงั ก์ราช
ฉันอนาถพเนจรนอนถนน
กอ็ าจเคียงเพียงจะท้าสายตาคน
ดว้ ยจติ ดน้ ดั้นฟ้ามาหากนั

ในความกว้างอยา่ งฟ้ากว้างกว่ากว้าง
ความลกึ อย่างมหาสมุทรสดุ ดาดั้น
ความสงู ดิง่ ยิ่งกว่าภผู าชัน
มิอาจกั้นกีดห้ามความคะนึง

๑๑๒ | ดอกไม้ใกล้หมอน

ความคิดถึงดงึ จิตคิดความหลงั
วันทีย่ งั ไมร่ ู้ฤทธ์คิ วามคิดถึง
วนั เก่าเก่าเหลา่ น้ันเป็นวนั ซงึ้
เปน็ วันซึง่ ไม่มแี ตน่ ี้ไป
เมื่อใจเต้นออ่ นอ่อนตอนจะดบั
เพราะเกนิ รับทกุ ข์ท้อต่อไปได้
ฝากบอกใครคนหนง่ึ ซึ่งอยไู่ กล
คิดถึงใครคนนัน้ ...จนวนั ตาย
๒๕๐๙

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๑๓

เรามีสทิ ธิ์

อย่าพูดว่าเรานี้ไมม่ ีสิทธิ์
อย่าน้อยจติ โทษฟ้าเทวาไหน
เรามีสิทธิ์ทาตามความพอใจ
จะมีใครหาญมาขวางหน้าเรา

คนอยา่ งเราเคยแพ้แก่ใครบ้าง
ทาทุกอย่างใครกล้าว่าเราเขลา
มีความคิดความรคู้ ู่กับเชาวน์
และใช่เยาว์อ่อนขอ้ ต่อชวี นั

กเ็ มื่อเรารักกนั ปานชีวิต
ย่อมมีสทิ ธิ์ทาตามความใฝ่ฝนั
ใครของเธอเธอของใครไมส่ าคัญ
เจ้าของอันควรถอื คือความรกั

๑๑๔ | ดอกไม้ใกล้หมอน

อนั กาแพงประเพณีที่หวงห้าม
เราจะข้ามก็ได้ใครจะดกั
ยากแสนยากหากสดู้ ูสกั พัก
อุปสรรคเรียงหน้ามาเป็นไร
อยา่ พดู วา่ เราน้ีไมม่ ีสทิ ธิ์
อยา่ น้อยจติ โทษฟ้าเทวาไหน
เรามีสทิ ธิท์ าตามความพอใจ
แต่ไมใ่ ช้สิทธิน์ น่ั เท่านั้นเอง
๒๕๐๙

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๑๕

เพลงเกา่ ที่วังตะไคร้

วังตะไคร้
ธารน้าใสซอกเซาะเกาะแก่งหิน
ใบไม้ร่วงลอยมาตามวาริน
มิรู้สิน้ สดุ แรงอยแู่ ห่งใด

ฝากหวั ใจไปตามลาน้านี้
มิรู้ทีส่ ิน้ แรงอยแู่ ห่งไหน
พบโขดหินพอจะพกั เป็นหลกั ใจ
ไมท่ ันไรน้ากซ็ ดั ให้พลดั ลอย

ดอกไมป้ ่าดอกไมบ้ ้านบานไสว
บ้างอยู่ใกล้ทางเดนิ บ้างเกินสอย
เราอยู่กรุงใช่ว่าอยู่ป่าดอย
ไยเหงาหงอยยิง่ กว่าผกาดง

๑๑๖ | ดอกไม้ใกล้หมอน

เนินเขากว้างสุดตาหญา้ นุ่มนุ่ม
อยากจะทุ่มร่างเกลอื กไม่เลอื กส่ง
ช้อนตามองท้องฟ้าพางุนงง
หัวใจหลงลอยคว้างอยกู่ ลางฟ้า

ฟ้าคืนแรมแซมดาวพราวกะพริบ
ดาวระยิบอยู่ในน้างามหนกั หนา
อยากหลบั ในสายน้าฉ่าชีวา
เงาดาราลอ้ มร่างสว่างแพรว

กลบั มายังวงั ตะไคร้ทรดุ กายนัง่
เพลงความหลังลอยฟา้ มาแผว่ แผ่ว
คิดถึงใครคนหนง่ึ ซึ่งคลาดแคลว้
เธอลืมแล้วหรอื ยัง วงั ตะไคร้
๒๕๐๙

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๑๗

เพราะอารมณ์

เคยน้อยใจในกันสกั พนั ครั้ง
แตก่ ็ยั้งหวั ใจไว้ได้สิน้
ครง้ั นตี้ ้องรอ้ งไห้เพียงใจภินท์
เพราะตัดสนิ ปัญหาดว้ ยอารมณ์

ความเคืองแค้นแล่นปราดขาดสติ
พลนั ทิฐิมานะเข้าประสม
ลมื ความรักความหลงั ครง้ั ชืน่ ชม
รกั ระทมแล้วจะโกรธจะโทษใคร

ทิฐิจางจากกมลเป็นคนเก่า
ผวาเข้าประคองกันร้องไห้
ผลดั กันวอนงอนง้อขออภัย
แตส่ ายไปเสียแล้วต้องแคล้วกนั

๑๑๘ | ดอกไม้ใกล้หมอน

เวลาทมี่ ีน้อยยิง่ ร่อยหรอ
ไมอ่ าจตอ่ ซ้าตัดขาดสะบั้น
วันสุขสนั ต์มันจะมีสักก่วี ัน
วนั โศกศัลยส์ ิยังมีทัง้ ชีวิต

ทรมานตวั เองเก่งหนกั หนา
ทาย้ิมร่ามิให้ใครจับผิด
แท้ใกล้ตายทุกขณะทีละนิด
ใจมืดมิดไร้วนั พระจันทรเ์ พ็ญ

เหมือนตน่ื ข้นึ ทง้ั ท้ังทีย่ ังฝนั
ไมม่ องกันทั้งทงั้ ที่ยงั เห็น
ตายจากกนั ท้งั ทงั้ ที่ยังเป็น
ยิม้ เยน็ เย็นเยาะยั่วตัวเราเอง
๒๕๐๙

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๑๙

โลกของเรา

เรานัง่ อยู่ใกล้กันเย็นวันหนึ่ง
ตะวนั พึง่ คลอ้ ยบังไปหลงั เขา
แดดอ่อนอ่อนจางหายกลายเปน็ เงา
โลกของเราเราครองเพียงสองคน

ไมต่ ้องมีมารยาเพื่อมารยาท
ไมต่ ้องตกเปน็ ทาสของเหตุผล
ไมต่ ้องเดนิ ย่าไปบนใจตน
ไมต่ ้องยลความหมองของใครใคร

ใช้หัวใจต่างสมองครองชีวิต
ดื่มน้าจิตแทนน้าเงินเพลนิ ไฉน
มีเพอ่ื นแทแ้ ค่หนง่ึ กซ็ ึง้ ใจ
ก็อะไรมีคา่ ยิง่ กว่านี้

๑๒๐ | ดอกไม้ใกล้หมอน

แผ่นดนิ นีท้ ีเ่ ราเป็นเจ้าของ
เราจะท่องเทีย่ วไปในทุกที่
วักนา้ ให้กันด่มื ปล้ืมฤดี
แล้วแอบหรีต่ าพ้อล้อตะวัน
แตโ่ ลกนีอ้ ยู่ไหนกไ็ ม่รู้
มันจะอยู่ที่นีห่ รอื ทีน่ น่ั
เธอบีบมือฉันเบาเบาเรานิ่งงนั
สบตากนั เศร้าเศร้าอยา่ งเข้าใจ
๒๕๑๐

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๒๑

พร่งุ น้ี

เมื่อคิดถึงเธอจนทนไม่ไหว
ฉันกไ็ ด้แต่ห้ามความคิดถึง
ความอดกลน้ั ปานด้ายสองปลายตึง
จะขาดผงึ ลงเมือ่ ไรก็ไมร่ ู้

เคยคิดว่าถ้าห่างจะจางรัก
จึงสู้หกั หวั ใจไปสดุ กู่
แตว่ ่าความคิดถึงซึง่ พรั่งพรู
บอกว่าอยู่ใกล้ไกลไมส่ าคญั

ดว้ ยแผ่นดนิ ผืนนีม้ ีเธอเหยียบ
ใต้ฟ้าเรยี บผืนนีม้ ีเธอฝนั
ในเสน้ ทางห่างจงึ เชื่อมถึงกัน
มีเธอฉันอยู่บนคนละปลาย

๑๒๒ | ดอกไม้ใกล้หมอน

คิดว่าห่างอยา่ งไรก็ไมห่ ่าง
ถึงเริดร้างหรือรกั จะหกั หาย
ความคิดถึงรอจดุ ทีส่ ุดทา้ ย
เมือ่ เสน้ ดา้ ยขาดผงึ ถึงเวลา
วนั นี้ยังทนไดท้ นไปเถิด
พรุ่งนเ้ี กดิ ทนไม่ได้จะไปหา
ฉันบอกตนเช่นนีท้ กุ ทีมา
และหวังว่าจะทนจนพรงุ่ น้ี
๒๕๑๐

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๒๓

โลกทคี่ น้ ไม่พบ

ฉันไมเ่ คยเสยี ดายอะไรเท่า
เสยี ดายวันเก่าเก่าของเราสอง
มันลอยเลอ่ื นเลอื นหายได้แต่มอง
จะเรียกร้องมาใหม่มิไดเ้ ลย

โอ้หลายปีทีผ่ ่านปานความฝนั
บุญพบกนั แตก่ รรมทาให้เฉย
โอ้กระไรไออุ่นความคุ้นเคย
พดั ราเพยผ่านไปไม่ประวิง

เราต่างคนต่างอยตู่ ่างสู้โลก
ผจญโศกผจญสุขทกุ ทกุ สง่ิ
แม้ต่างคนต่างคะนงึ คิดถึงจริง
แตต่ า่ งคนต่างนิ่งต่างทิง้ กัน

๑๒๔ | ดอกไม้ใกล้หมอน

เมือ่ มาพบกนั ใหม่ในวนั น้ี
ฉันอยากมีมือจบั โลกกลบั หัน
กลับไปสคู่ วามหลงั ครง้ั กระนน้ั
เร่มิ ตน้ วนั อันดีของชีวิต

วันที่เรากระชับจบั มือไว้
แล้วมุ่งไปเบือ้ งหน้าเรงิ ร่าจติ
เอาความรกั นาทางต่างเขม็ ทิศ
ฝ่าอมิตรทั้งหลายอย่างทายท้า

สโู่ ลกหนึง่ ซ่งึ งามกว่าความฝัน
เปน็ โลกอันชีวีเรามีค่า
เหมือนโลกในวยั เยาว์เราผ่านมา
แตท่ ว่าโลกนีอ้ ยู่ที่ใด
๒๕๑๑

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๒๕

ขอเพียงแค่น้ี

แมห้ ัวใจไร้สิทธิ์จะคิดหวัง
แตก่ ็ยงั มีสิทธิจ์ ะคิดถึง
แมเ้ ป็นสองของใครไม่คานึง
ขอเป็นหนง่ึ อย่ใู นหัวใจเธอ

ไมเ่ คยคิดไขว่คว้าเพือ่ หาสทิ ธิ์
ฉนั เตือนจิตเจียมใจไว้เสมอ
เราไมม่ ีวาสนาอย่าพรา่ เพ้อ
รักไม่เก้อเธอยงั เก้ือบุญเหลอื ลน้

ขอให้คิดถึงฉนั วนั ละหนึง่
ฉันคิดถึงเธอวันละพันหน
และมีจติ คิดถึงเพียงหนึ่งคน
ไร้กมลทีจ่ ะเหลอื เผื่อผู้ใด

๑๒๖ | ดอกไม้ใกล้หมอน

แม้นมาหาเธอได้จะไม่ย้ัง
นี่ต้องรงั้ แม้จะรู้เธออยู่ไหน
ไมอ่ ยากเห็นเธออยู่คู่กบั ใคร
คงขาดใจถ้าเธออยู่กับผู้นั้น
เมือ่ คิดถึงฉันจนทนไม่ไหว
กจ็ งไปยงั ทีซ่ ึ่งมีฉัน
มิได้ชิดชืน่ ใจไมส่ าคัญ
สบตากนั สกั ครั้งก็ยังดี
๒๕๑๓

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๒๗

บ้าน

ตรงหน้าเราบัดนีน้ ีค่ ือบ้าน
คือสถานที่ใจเราใฝ่หา
ตั้งแต่จาความได้แต่ไรมา
ไมร่ ู้ว่า บ้าน นั้นเป็นฉนั ใด

รู้แต่ เรอื น กว้างใหญ่ทีไ่ ร้รัก
ไมม่ ีตกั จะให้หนนุ พออุ่นได้
ไมม่ ีน้อง ไมม่ ีพี่ ไมม่ ีใคร
มีพ่อแม่แต่ไกลเกินไขว่คว้า

ในวนั นีเ้ ขาพาเรามาบ้าน
เรือนริมธารทรงไทยเหมือนใฝ่หา
พวงชมพพู วงยอ้ ยห้อยระย้า
กลางชลาบวั แฉล้มเร่ิมแยม้ บาน

๑๒๘ | ดอกไม้ใกล้หมอน

บา้ นนอ้ ยนอ้ ยคือมหาอาณาจักร
ถ้ามีรกั และเข้าใจอยู่ในบา้ น
พอ่ แม่ลกู ลอ้ มวงตรงนอกชาน
รว่ มสารับอาหารสาราญพอ

หลงรกั บ้านหลงั นีเ้ ท่าชีวิต
แม้นมีสิทธิ์จะสุขใจเพียงใดหนอ
โอ้วิมานในฝันท่ฉี นั รอ
มีเขาคลอเคียงกันเปน็ ขวัญเรือน

เสยี งไพเราะเรียกเราให้เข้าบ้าน
เหมือนวิมานมาคลอ้ ยลอยลับเลือ่ น
เราเป็นเพียงเพือ่ นยา “ผู้มาเยือน”
มิใช่ “เพื่อนร่วมเหย้า” ทีเ่ ขามี
๒๕๑๓

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๒๙

เพลงซอ

สายสวาทพาดไว้เปน็ สายเอก
ประสานเสกสายทุ้มความลมุ่ หลง
คันซอคือคันศรบุษบง
น้าวผจงตรึงใจผู้ได้ยิน

อ่อยออ่ ยเอื้อยเอื่อยอ้อเสียงซออู้
เรม่ิ ท่อนหน่งึ พ่งึ ร้ภู ิรมยถ์ วิล
ออดออ้ นซอออเซาะไพเราะริน
ลืมฟ้าดินดืม่ หวานซา่ นวิญญาณ์

เสยี งซอเสยี ดสายทุ้มยิง่ ลุ่มหลง
วกเวียนวงในเลห่ ์เสน่หา
สลับลองสองสายพร่าพรายตา
ไมร่ ู้ว่ารักหรือหลงงนุ งงทรวง

๑๓๐ | ดอกไม้ใกล้หมอน

ถึงท่อนสองทานองรัวเหมือนย่วั เย้า
จังหวะเร้ารดั รึงแรงหึงหวง
ยึดรักเป็นของตนหลงกลลวง
เดนิ เข้าบ่วงเสน่หาฆ่าตนเอง

รกั เจ้าเอ๋ยรักลวงให้หน่วงหนัก
พอหลงรักก็ระดมกนั ข่มเหง
สายสวาทขาดผึงเพยี งคร่งึ เพลง
ฝืนประเลงเสยี งอ่อนท่อนสุดทา้ ย

ใจจะขาดรอนรอนตรงท่อนสาม
รู้ฤทธิย์ ามสายสวาทมาขาดสาย
ยิ่งเรยี กร้องก็ยิ่งรา้ งไปหา่ งกาย
ยิง่ เสียดายก็ยิง่ ลบั ไม่กลับมา

ซออู้โอดโหดร้ายบาดใจยิ่ง
วางซอทิ้งกระแทกลงทีต่ รงหน้า
เมือ่ เพลงรกั เพลงลวงมาลว่ งลา
หยาดน้าตาใครหนอบนซอเรา
๒๕๑๓

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๓๑

ส้าหรับคนท่มี คี วามหลงั

ถ้าเธอลมื ความหลังยังไมไ่ ด้
ยังหวัน่ ไหวทุกทีทีพ่ บเขา
อย่าอวดเก่งอยา่ ประชดลดค่าเรา
ว่าเสยี เก่าหาใหม่ได้ทนั ตา

เมื่อสญู เสยี เขาไปในครง้ั นั้น
เธอมุ่งมน่ั หาใหม่ให้ดีกว่า
เหน็ คนแลว้ คนเลา่ ผ่านเข้ามา
ไมเ่ หน็ ว่าจรงิ จงั หรือยัง่ ยืน

ซ้าคนใหม่หน้าตาสารพดั
เห็นชดั ชดั ว่ามิใช่เหมือนใครอื่น
หมายชื่นชคู ู่ใหม่เรยี กใจคืน
กลบั ขมขื่นเห็นแตเ่ ขาซ้อนเงาเลอื น

๑๓๒ | ดอกไม้ใกล้หมอน

ในโลกนีม้ ีคนอยู่ล้นหลาย
อาจละม้ายเหมือนแท้...แตไ่ มเ่ หมือน
ยิ่ง คนแรก แปลกจิตช่างติดเตือน
คนอืน่ เกลื่อนแม้คลา้ ยไมห่ มายคลอ

เธอหนีใจไมพ่ ้นดอกคนเก่ง
จะรีบเร่งรักใหม่ทาไมหนอ
หรือมีห่วงผกู ใจยงั ไมพ่ อ
ห่วงผกู คอยิ่งจะรดั ผกู มดั ตน

ถา้ อยากลืมความหลงั อย่าตง้ั จติ
และอย่าคิดประชดใครเพราะไร้ผล
อยา่ วิ่งหนถี ้าวิ่งจะยิ่งจน
อย่าเหมือนคนเขียนกลอนนีส้ อนเธอ
๒๕๑๓

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๓๓

นกั ธรุ กจิ ทีร่ ัก

ฉันอยากรู้คุณค่าคาว่ารกั
หัวใจนกั ธุรกิจคิดไฉน
หรือบวกลบคูณหารกันเรื่อยไป
หากาไรจากน้าตาลกู ค้ารัก

ฉนั ตกเป็นลูกค้าเธอครานี้
เห็นยอดหน้ีแล้ววิตกจะอกหัก
ดอกเบี้ยรกั ทบต้นท่วมท้นนกั
ฉันมีหลักประกนั แตแ่ ค่หวั ใจ

รักที่เธอให้กู้ชวั่ ครู่นั้น
ไมน่ านฉันก็ต้องฝืนส่งคืนให้
ไมเ่ คยคิดเอามาค้ากาไร
ซ้าเสียดวงหฤทยั ไปท้ังดวง

๑๓๔ | ดอกไม้ใกล้หมอน

โอ้ว่านักธุรกิจม่งิ มิตรเอ๋ย
ฉันไมเ่ คยหวังใดที่ใหญ่หลวง
เพียงน้าใจหยดหน่งึ ก็ซึง้ ทรวง
ไมล่ า้ ลว่ งเรียกร้องรกั ของใคร

ความรักคือการให้มิใช่รับ
ถึงขาดทนุ ยอ่ ยยับกย็ อมได้
เทียบหลักการธุรกิจผิดกนั ไกล
เร่ืองของใจไม่มีตีราคา

ขอให้เธอก้าวหน้าไกลกว่านี้
ให้งานดีเงินเดนิ เพลนิ หนกั หนา
วันใดว่างธรุ กิจคิดเงินตรา
จงรู้ว่าใครคนหน่งึ คิดถึงเธอ
๒๕๑๖

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๓๕

ลา

คาว่า ลา ใช้ย้าเพยี งคาจาก
ความหมายมากกว่านนั้ ร้อยพนั เท่า
คือความรักความอาลัยจากใจเรา
คือความเศร้าความหวงความห่วงใย

ป่าท้ังป่าใบไม้ร่วงใบหน่ึง
คงไม่ถึงใครมองหรือหมองไหม้
แต่ใบไม้ใบน้ีมีหัวใจ
รู้ร้องไห้รู้ช้ารู้คร่าครวญ

คนแปลกหน้ามาที่นี่หลายปีก่อน
รับคาสอนรบั สขุ รับทุกขถ์ ้วน
ใครทาดีทาร้ายใจประมวล
จาแต่ส่วนดไี ว้อภัยกนั

๑๓๖ | ดอกไม้ใกล้หมอน

บัดนีค้ นคุ้นหน้าจะลาลับ
วนั ใดกลับยงั มิอาจจะคาดฝัน
จากไปตามวิถแี ห่งชีวนั
ใช่หมายม่ันลาจากเพราะอยากไป
ถ้าทกุ คนก้าวไกลดใี จดว้ ย
เอาใจช่วยไมว่ ่าจะอยู่ไหน
จะคิดถึงทุกคนลน้ หัวใจ
ขอเพียงใครคนหนึ่งคิดถึงเรา
๒๕๑๗

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๓๗

สะใจ

เหมือนสายฟ้าฟาดเปรีย้ ง !
หัวใจแตกเป็นเส่ยี งเสย่ี งสะเทือนขวัญ
สองหูอือ้ มือเฉียบเงียบและงัน
ความโศกศัลย์วูบวบั จับหัวใจ

ไมอ่ าจกล่าวคาใดได้ท้ังสิน้
ไมไ่ ด้ยินศพั ท์เสยี งสาเนียงไหน
ภาพข้างหน้าพร่าพร่างอยกู่ ลางนัยน์
ใครหนอใครสง่ เขามาฆ่าประจาน

เหมือนถกู ยดุ ฉุดกระชากลงจากฟา้
ลอยถลาลงนรกเดรัจฉาน
เกลือกน้าตาสาสมจนซมซาน
ทรมาน...สะใจใครบางคน

๑๓๘ | ดอกไม้ใกล้หมอน

มาเถิดมาฆ่าให้ฉันตายดบั
เฆี่ยนให้ยับฆ่าให้ตายหลายหลายหน
อย่าให้เหลอื หลกั ฐานประจานตน
อย่าให้ทนทรมานนานนักเลย
๒๕๒๘

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๓๙

ฝาก

ก่อนจะจาก ฝากใจไว้เป็นเพือ่ น
ไว้คอยเตือนหวั ใจเมือ่ ไกลขวญั
ว่าอยู่ใกล้หรือไกลก็ใกลก้ ัน
ความผกู พันเชือ่ มทางทีห่ ่างไกล

ก่อนจะจาก ฝากคาไว้ฉา่ หวาน
ไว้ประสานใจสองเมื่อหมองไหม้
กระซิบว่าอยา่ เศร้าอยา่ เหงาใจ
อยู่ทีไ่ หนกค็ ิดถึงเพียงหนึ่งคน

ก่อนจะจาก ฝากอกไว้ปกป้อง
ไว้ประคองหัวใจมิให้หล่น
อย่าปลอ่ ยใจให้คนอืน่ ชืน่ กมล
รักษาตนไว้รับขวญั กลบั มา

๑๔๐ | ดอกไม้ใกล้หมอน

ก่อนจะจาก ฝากกลอนไว้นอนหนนุ
แทนอกอุ่นอ้อมขวัญกนั ผวา
ฟงั กล่อมกลอนนอนสนิทแนบนิทรา
ละล่องฟ้าฝากฝนั ถึงขวัญใจ
กอ่ นจะจาก ฝากกราบประทับอก
อย่าวิตกว่าจะหนีไปมีใหม่
แต่ยามจากหากคนดีเธอมีใคร
กราบทีใ่ ห้จงทราบวา่ กราบลา
๒๕๒๙

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๔๑

จนั ทรเ์ จ้าขา

จนั ทรเ์ จ้าขา...
อยากรู้ว่าดวงจนั ทร์เห็นขวัญไหม
คืนวันเพญ็ เดน่ ฟ้านภาลยั
อยากรู้ใจจันทรเ์ จ้าจงึ เฝ้ามอง

เมือ่ ยามเยาว์เฝ้าคิดพิศวง
ว่าจันทร์คงใจดีมขี ้าวของ
เฝ้าขอข้าวขอแกงขอแหวนทอง
หัวใจปองผกู พันกบั จันทรา

ครน้ั วนั นีม้ ิใช่วัยเยาว์แลว้
ยังไมแ่ คลว้ คอยจันทรเ์ ฝ้าฝันหา
คืนเดอื นมืดยืดยาวร้าวอรุ า
ไมต่ ่อว่า แตก่ ็แอบแปลบฤทยั

๑๔๒ | ดอกไม้ใกล้หมอน

ก็รู้...จันทรแ์ จ่มใสมิไดด้ ับ
แตแ่ รมลบั ไปสว่างอยู่ขา้ งไหน
ฟ้ามีเดอื นดวงนี้ไมม่ ีใคร
แม้นหลายใจหลายจนั ทรไ์ มห่ วัน่ เลย
จันทรเ์ จ้าขา...
จะเยีย่ มฟ้าเมื่อใดนะใจเอ๋ย
คืนเดือนมืดยืดยาวหนาวจริงเอย
จนั ทร์เล่าเคยคอยใครบ้างไหมจันทร์
๒๕๒๙

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๔๓

น้ากับฟา้

ทะเลสาบราบเรียบดเู ฉียบฉา่
ฝูงนกน้าโบยบินก่อนสิ้นแสง
หวั ใจโหยโบยบินก่อนสิน้ แรง
ฝากใจแฝงฝั่งนา้ เมื่อยามเยน็

ทะเลงามยามค่าดลู ้าลึก
ความรสู้ กึ ซ่อนไว้ใครจะเหน็
ใต้ความงามนา้ ใสไหลกระเซน็
อาจลาเคญ็ ครืนคร่าด้วยน้าตา

ที่เบือ้ งหน้าฟ้าครามงามแฉล้ม
ฟ้าแนบแก้มเกลือกทะเลเสน่หา
แตย่ ิ่งใกล้ยิง่ ไกลเกินไขว่คว้า
น้ากับฟ้าหรือจะพบบรรจบกัน

๑๔๔ | ดอกไม้ใกล้หมอน

นา้ มองฟา้ ฟ้าหมองเหมอ่ มองน้า
ทะเลร่าเรยี กฟ้ามารว่ มฝัน
ชีวิตเป็นเช่นนีจ้ นนิรันดร์
พบเพ่อื ผัน พบเพอ่ื ช้า พบทาไม ?

สะพานขาวยาวทอดกอดสองฝ่ัง
แผ่นดนิ ยังเชื่อมชดิ พิสมัย
เราคอยวนั ขา้ มผ่านสะพานใจ
ไกลแสนไกลเกินกู่เกินคู่เคียง

เสยี งทะเลเห่ฟ้าเมือ่ คราค่า
เสยี งใครย้าว่าอย่าแปรใจแท้เที่ยง
ฝากหัวใจว่ายฟ้ามาจาเรียง
ไมล่ มื เสยี งน้าเซาะ...ทีเ่ กาะยอ
๒๕๓๑

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๔๕

๑๔๖ | ดอกไม้ใกล้หมอน

ภาษา

ดอกไม้ใกล้หมอน | ๑๔๗

๒๐๐ ปี รัตนโกสินทร์

รตั นโกสนิ ทรถ์ ิ่นภาษา
รตั นาเรียงร้อยสร้อยโกสนิ ทร์
อักษรแก้วแววรัตน์วัชรินทร์
ประดบั ดนิ ประดบั ฟ้าให้อ่าองค์

จะร้อยคาร่าค่าภาษาศรี
บทกวีฉลองกรุงมุ่งประสงค์
เพือ่ เทิดทนู คุณงามสยามวงศ์
เทิดเผ่าพงศ์ผู้รกั อักษรา

เอกลักษณศ์ กั ดิ์ไทยมิใชท่ าส
เอกราชรไู้ ดใ้ นภาษา
เอกวจั น์อรรถรสพจนา
เอกปญั ญาผคู้ ดิ ลิขิตไว้

๑๔๘ | ดอกไม้ใกล้หมอน