เรื่องเต็ม

“แลว้ น่ไี ม่ชว่ ยงานทบี่ ้านหรอ”

“ก็ขอมาแล้ว เมื่อเช้าก็สอนการบ้านน้องๆ เสร็จ
แล้วรีบออกไปซื้อของ แต่ว่านะกูช่วยออกนิดเดียว
เอง” เขารู้สึกผิด แต่กระน้ันฟีมก็ยิ้มตอบพร้อมคาพูดยอด
นยิ ม ไม่เปน็ ไร

ไม่นานงานวันเกิดครบรอบสิบแปดปีของ 51
ฟีมก็ถูกจัดข้ึนในบ้านหลังเล็ก ที่มีเฟย์ และกาฟิวส์เป็น
แขกในปนี ้ี อาหารทานเล่นและน้าอัดลมเล็กน้อยวางเรียง
ไว้บนโต๊ะตัวเต้ียในห้องนั่งเล่น ซีรีส์จากแอพพลิเคชันหนึ่ง
ถูกฉายบนจอผา้ ใบด้วยอปุ กรณท์ ่ีนามาจากบ้านของเฟย์

“เด๋ียวคืนน้ีนอนเป็นเพ่ือนนะ” กาฟิวส์พูดเมื่อ
บรรยากาศเริ่มเงียบ

“อือ ก็ดีเหมือนกัน อยากมีเพื่อนคุย” ฟีมตอบ
ยิ้มๆ เขาอยากจะดีใจมากกวา่ น้แี ตม่ นั กลับไม่สามารถผ่าน
กาแพงไร้ช่ือในใจเขาได้

“แล้วจะรับคนเช่าบ้านอีกไหม หรือจะหยุดแค่น้ี”
เฟย์ถามด้วยความเป็นห่วงเพราะช่องทางหารายได้ของ
รุ่นนอ้ งกบั จะลดลง

“รับตลอดพ่ี หาเงินเพ่มิ ”

“ถ้ า รั บ เ อ ง ใ ค ร เ ข้ า ม า ก็ คั ด ห น่ อ ย น ะ 52
มึง อันตราย” เอ่ยกาชับด้วยเป็นห่วง ตลอดเวลาที่รู้จัก
กันมา รุ่นน้องคนน้ีสดใสร่าเริงผิดปัจจุบันลิบลับ ไม่เคยมี
สักครงั้ ที่เธอคดิ ปล่อยมอื เด็กคนนี้ไป

ขอใหเ้ ป็นเด็กเขม้ แข็ง แต่กล้าที่จะอ่อนแอ

ขอใหย้ ้ิมไดเ้ ยอะๆ แต่กล้าท่ีจะร้องไห้

ขอให้กล้าคิด กล้าเริ่ม และกล้าท่ีจะกลัวความ
ล้มเหลวได้ แต่จงมีจิตใจท่ีพร้อมตั้งรับความผิดหวังใน
อนาคต

คงเป็นคาอวยพรท่ีเธออยากจะให้เกิดข้ึนจริงกับ
รุน่ น้องคนน้ี

สรุปข้อสอบมือสองของมหาวิทยาลัยเปิดกองสูง
เกือบเท่าหน่ึงไม้บรรทัดวางบนพ้ืนที่มุมห้อง การเข้า
มหาวทิ ยาลยั ของพัธนะทาให้เพอื่ นๆ รูส้ กึ อิจฉาไมน่ อ้ ย

ไม่ใช่อิจฉาที่ได้เรียนมหาวิทยาลัย แต่เปน็ การเข้า
มหาวิทยาลัยด้วยความแน่วแน่ ไร้การแข่งขันและแรง
กดดนั มหาสารต่างหาก

นิยายท่ีค้างไวถ้ ูกต่อเติมเร่ืองจนถงึ จุดหนึ่ง จึงลุก
ขึ้นยืดเส้นยืดสาย หันไปมองนาฬิกาแขวนผนังก็บอกเวลา 53
สองทมุ่ กว่า

“กินไรดีวะ” ถามกับตัวเองแล้วย้ายลงมายังชั้น
ลา่ งของบา้ น

ส่งิ ท่ปี รากฏตรงหนา้ คอื ตู้เยน็ ท่ีมแี ค่นา้ ด่มื และมัน
คือทางเลือกท่ีดี ฟีมหยิบน้ามาหน่ึงขวด เปล่ียนมาเปิด
ช่องแช่แข็งทักทายเจ้าอาหารสาเร็จรูปให้เวลามันบอกลา
เพ่ือนแล้วจัดการด้วยวิธีง่ายที่สุดเพื่อให้ข้าวคลุกกะเพรา
หมพู ร้อมทาน

ควันอุ่นโชยขึ้นจากข้าวในกล่องพลาสติก ฟีมข้าว
ใส่ปากแลว้ อา่ นข้อความล่าสุดทีไ่ ด้รบั

ยอดเงินเข้า XXX บาท เป็นรอบที่สามของวัน
แล้วท่ีเขาได้รับข้อความในทานองเดียวกันต่างกันท่ี
จานวนเงิน

จัดการโอนเงินไปเก็บยังธนาคารต่างๆ เพื่อง่าย

ต่อการจัดการ แค่ขายหนังสือได้รอบแรกก็มีค่าหน่วยกิ

ตพอจนถงึ ปีสอง 54

อยากใหพ้ อ่ กับแม่เห็นจัง

โยนกล่องพลาสติกลงถังขยะหลังบ้านอีกคร้ังจนถับ
ถมกับของเดิม วางแก้วน้าท่ีใช้แล้วไว้บนอ่างล้างจาน
แล้วกลับข้ึนไปยังช้ันบน กลับอยู่หน้าจอแล็ปท็อปอีกครั้ง
ใช้เวลากบั จนใกล้สว่าง

10.25

พับมุมเอกสารแล้ววางมันไว้ข้างคอมพิวเตอร์
พกพา แล้วนอนบนเตียงทอี่ ยู่ใกลๆ้ ตง้ั ปลกุ เอาไว้ในเวลา
ส่ีโมงเยน็

ไม่รู้ว่าเม่ือไรท่ีตารางชีวิตของเขาสวนทางกับคน

อื่นเช่นนี้ ไม่มีใครคอยเหนี่ยวรั้ง ควบคุม เหมือนกับได้ 55

อิสระ แตเ่ หมือนทรมานตวั เองไปพรอ้ มๆ กนั

ชีวิตมัธยมน้ันเต็มไปด้วยสีสัน ส่วนมหาวิทยาลัย
เป็นเสมือนโลกจาลองในการฝึกใช้ชีวิต สีสันเพ่ิมขึ้นอีก
หลายเฉด เชน่ เดียวกบั เดชตนชุ ตอนนี้

“ถ้าทาอีกกูจะหยิกมึงให้หูขาด” ฟาระพูดเสียงไม่
พอใจพร้อมเร่งฝีเท้าให้ทนั คนทเ่ี ดนิ ขา้ งกัน

“กูเพื่อนมึงไหม” พูดเหมือนอยากให้อีกคนเห็นใจ
และรสู้ กึ ผดิ

“เพื่อนหนังหมา โดนมองขนาดน้ันอีกนิดโดนจิกหัว
ตบแล้ว” ย้อนเหตุการณ์ที่เพ่ิงเกิดข้ึนไม่นานก็ทาหน้าขน
ลุกขนชนั ขน้ึ มา

ต้ังแต่เข้ามหาวิทยาลัยไฟก็เน้ือหอมขึ้นทุกที แต่
เขาถือคติ อยากได้คู่ชีวิตแบบแม่จึงปฏิเสธและหลบเลี่ยง
ทุกวิถที าง ในที่สุดก็ดงึ เพอื่ นสนิทเข้ามาเปน็ โลก่ าบัง

“แหม่ ใครทาอะไรมงึ แฟนมึงกจ็ ัดการเองแหละ” 56

“เหอ้ ...เหนือ่ ยใจ” แทนท่ีจะสดใสเมื่อพดู ถงึ คนรักฟา
ระกลับมีสีหน้าท่ีเหนื่อยหน่าย คนที่ถูกพูดถึงจะเป็นใครไป
ไม่ได้นอกจากแชมป์ คู่กรณี คู่แข่ง และกลายเป็นคนท่ี
เกี่ยวพันกับเขาทั้งสอง ในที่สุดก็ขยับข้ันขึ้นมาเป็นคนรู้ใจ
ของฟาระ

“เป็นไรอีกอะ” หันมาสนใจอาการพูดไม่ออกของ
เพ่ือนสนทิ

“พี่เขาบินอีกแล้วอะ ไม่ค่อยได้เจอเลย ไม่เหมือน
ตอนจีบ” ประโยคหลังเธอพูดนา้ เสยี งออ่ น

เมื่อก่อนแชมปแ์ วะเวียนมาหาทงั้ เธอและท่ีบ้าน นา
ของถูกใจของพ่อและแม่ไปให้ทุกครั้งจนคานวณไปมาก็
มากกว่าค่าซ่อมรถทฟี่ าระต้องจา่ ยคนื

กลายเป็นจุดที่ทาให้เธอขยับจากคนไม่ชอบหน้า 57
กลายเป็นคนร้จู ัก เรียนรู้ และรู้ใจกันและกันภายใต้ความ
ยินดีของพ่อและแม่ทั้งสองฝ่าย แต่อายุที่ห่างกันหลายปี
หน้าท่ีของแต่ละคนน้ันห่างไกลทาให้เจอกันแทบจะนับครั้ง
ได้

เดชตนุชเคยถามหลายครง้ั ว่าทาไมยังทนและรอคน
ท่ีไม่มีเวลาให้ คาตอบที่ได้ก็ทาให้เขาไม่สามารถแสดง
ความคดิ เห็นใดๆ ได้

“ก็กูรักพ่เี ขา รู้ตวั อีกทีก็รกั จนไมอ่ ยากให้เขาเหนื่อย
เพ่ิม”

“เอาน่า เด๋ียวก็มา ระหว่างน้ีก็เป็นโล่ให้กูก่อนแล้ว
กันนะ เพื่อนรัก” พูดจบก็ตบไหล่ฟาระจนตัวเอียงไปตาม
แรงแล้วชิงว่ิงหนีก่อนท่ีจะถูกเอาคืน หากมองเผินๆ ท้ังคู่
เลยคาว่าเพื่อนไปมากจึงไม่แปลกหากฟาระจะกลายเป็น

เป้าและเหตุผลของคนง่ีเง่าว่าเป็นต้นเหตุทาให้ไฟไม่สนใจ
ใคร แตก่ ระนน้ั เขากบ็ อกกบั เธอวา่

“ทาใจหน่อยนะมึง เพอ่ื นมึงมันหลอ่ ”

58

59

เคยชิน จนชินชา

อลั บาบา นามปากกาสุดแปลกแตก่ ลับเปน็ ที่รู้จกั บน
โลกออนไลน์และอยู่บนปกหนังสือแฟนฟิคช่ันร่วมสิบ
เร่ือง เจ้าของนามปากกาใช้เวลายาวนานในการเดินทาง
จนถึงวัย20ปี ส่งต้นฉบับเร่ืองล่าสุดให้สานักพิมพ์เมื่อไม่กี่
นาทีทผ่ี ่านมา

เขาหันมาเอาดีด้านการขายหนังสือเพราะต้ังแต่ผู้
เช่ารายที่สามออกไปก็ไม่มีใครมาเช่าต่อ น่ีจึงเป็นเร่ือง
เดียวที่เขาม่ันใจและภูมิใจท่ีสุด นอกจากนั้นเขาก็มองไม่
เห็นคุณค่าอืน่ ของตนเองเลย

“เก่งจริงๆ ” คาพูดให้กาลังใจที่เขามักพูดกับ
ตวั เองเม่ือทาอะไรสกั อย่างเสร็จสมบูรณ์ ใช่ เขาเก่ง แต่
มเี ร่ืองหนงึ่ ท่ีเขาทามันไม่ไดเ้ ลย

บ้านยังคงรกและเคลือบไปด้วยฝุ่น นานทีท่ีจะปัด 60
มันออกไป หากมีเสียงของแม่คอยจ้าจ้ีจ้าไชเขาคงทามัน
ทุกวนั

แตต่ อนน้ี ไมม่ แี ลว้

พัธนะเดินทางมาถึงเทอมสุดท้ายของการเรียน
มหาวิทยาลยั แต่เขาไม่รู้สึกแปลกไปแม้แต่น้อย เสอ้ื ยดื สี
เ ท า ที่ ใ ส่ เ ข้ า วั น ที่ ส า ม ท า ใ ห้ เ ข า รู้ สึ ก ไ ม่ ส บ า ย ตั ว เ ป็ น
สัญญาณวา่ ไดฤ้ กษอ์ าบน้าแลว้

ลังกระดาษสี่ใบซ่ึงเต็มไปด้วยหนังสือนิยายถูกนามา
ไว้ที่ห้องน่ังเล่น ฟีมตรวจสอบความเรียบร้อยของหนังสือ

เป็นอย่างแรก ผ่านไปเกือบครึ่งช่ัวโมงก็เสร็จสิ้นพร้อม
ความสมบูรณเ์ ตม็ ร้อย

“เด๋ียวมานะจ๊ะเด็กๆ” พูดพลางตบกองหนังสือ
แปะๆ แล้วข้ึนไปทาส่ิงท่ีควรทามาตลอดสองวันนั่นคือ...
การอาบน้า

เดินผ่านกรอบรูปบนผนังอย่างไม่คิดหันไปมอง 61
ท้ังหมดก็แค่เรื่องน่าประทับใจสาหรับเด็กประถม ตอนน้ี
มันคืออดีตท่ีแสนธรรม ติดไปทางไร้คุณค่าด้วยซ้าเมื่อมี
ชอื่ พัธนะ อยูใ่ นน้นั

ปีสุดท้ายของชีวิตมหาวิทยาลัยกลายเป็นเร่ืองใหญ่
นาไปสู่ความตึงเครียดในครอบครัว ปริมรดามองหน้าลูก
ชายโดยไม่พูดอะไรใช้สายตากดดันให้อีกฝ่ายตอบคาถาม
คนลุกพรวดพราดกลางโตะ๊ อาหารแลว้ เดินข้นึ ห้องนอน

“ไฟ อยา่ เดินหนีแม่” เป็นพอ่ ทต่ี ะโกนไลห่ ลัง

มื้อเย็นวันนี้เริ่มต้นไม่ดีนัก ท้ังวิชาเรียนตอนปีหนึ่ง
ท่เี ขาติดไว้หนึ่งตวั และอันตรายจากการแข่งรถ ไม่ว่าผา่ น
มานานเท่าไรปริมรดาก็ไม่เคยสลัดภาพทารกน้อยที่

อ่อนแอเพราะคลอดก่อนกาหนดได้ แม้จะเข้าปีที่ย่ีสิบสอง
ความห่วงของแม่ก็ไม่ลดลงเลย

ปึง!

กระแทกปิดประตูจนเกิดเสียงดังสล่ันไปท่ัว 62
ช้ันสอง ตั้งใจจะเล่ียงข้อความจากน้องคนรองแต่เมื่อมัน
ถูกสง่ มาไมท่ ิ้งช่วงเขาก็ตอ้ งเขา้ ไปตอบตัดราคาญ ก่อนจะ
ปดิ โทรศัพท์นอนลงบนเตยี งผ่อนลมหายใจยาวไล่ความอึด
อัด ยิ่งอายุมากข้ึนระยะห่างกับครอบครัวก็เหมือนจะ
เพ่ิมข้ึน รู้ตัวอีกทีการเข้าไปอธิบายเหตุผลเพียงสาม
ประโยคกับแมก่ ด็ ูยากเหลือเกนิ

ย่ิงปล่อยปัญหาไว้นานเท่าไรความอึดอัดก็ก่อตัว
มากเท่าน้ัน ไฟเดินไปห้องท่ีอยู่ตรงข้ามเคาะสองสามครั้ง
พ่อเปิดประตูพยักหน้าให้ไฟเข้าไปส่วนตนออกมารอด้าน
นอก

ใบหน้าด้านข้างของหญิงวัยส่ีสิบฉายแววตึงเครียด
จนไฟรู้สึกผิด เธอแอบยกมือขึ้นปาดน้าตาแต่ก็ไม่พ้น
สายตาลูกชาย ไฟคุกเข่าลงข้างๆ แม่ที่น่ังอยู่บนเตียง

เธอเหลือบมองเขาเล็กน้อยแต่ยังไม่เอ่ยอะไรจนกระทั่งไฟ
รวบรวมความกล้าและเหตุผลแล้วเอ่ยประโยคแรก

“ไฟขอโทษนะแม่”

“ขอโทษแม่เรื่องอะไร” ลูกชายเงียบแทนคาตอบ
เธอจึงพูดต่อ

“ไฟเข้าใจแม่ เข้าใจตัวเองแล้วหรือยัง” ครั้งน้ีเขา

พยกั หน้า 63

“งั้นเอาเหตุผลมาคุยกัน ข้ึนมาน่ังนี่” ตบที่ว่าง
ข้างๆ แล้วดึงลูกชายให้ลุกข้ึน เธอถอนหายใจเล็กน้อย
มองไปภาพครอบครัวที่แขวนอยู่ปลายเตียง ปล่อยให้
ความเงียบทาหน้าที่ รอฟังเหตุผลจากคนข้างๆ โดยไม่
คาดคนั้ หรือเรง่ รดั ให้ไฟพดู

“เร่ืองสอบ ยังไงปีนี้ไฟก็ต้องผ่านแน่ๆ” เขาตอบ
อ้อมแอ้มหาไดม้ ั่นใจในตวั เอง

“ส่วนเรือ่ งแข่งรถ” ทงิ้ ช่วงพลางลอบสงั เกตอาการ
คนฟงั เม่ือปริมรดาไม่แสดงอาการใดๆ จงึ พูดต่อ

“ไฟชอบจริงๆ นะแม่ สัญญาว่าจะดูแลตัวเองให้ดี”
เอ่ยคาสัญญาต่อท้ายอย่างรีบร้อนด้วยกลัวแม่จะขัด
เสยี ก่อน

“ไฟรู้ไหม” คนพูดหันมามองหน้าลูกชาย ใบหน้า
เด็กน้อยวัยสามขวบที่นอนรอการช่วยเหลือจากหมอยงั คง
ตดิ ตาเธอมาถึงตอนนี้ หากเหตกุ ารณ์นั้นเกิดข้ึนอกี เธอคง
ขาดใจเป็นแน่

“แม่ไม่อยากขัดใจไฟเลย แต่แม่ก็กลัว กลัวตลอด 64
...” เขารวบมือสองข้างของแม่เอาไว้ อีกมือลูบไหล่ท่ีส่ัน
เพราะแรงสะอืน้ แลว้ พูดอย่างใจเยน็ วา่

“ท่ีไฟไปมันใกล้มหา’ลัย แม่ไม่อยากให้ไฟเหน่ือย
ไม่ใช่หรอ” คนฟังเงยหน้าขึ้นมาแต่ความกังวลยังคงไม่
หายไป

“ไฟสัญญาว่าจะกลับบ้าน ไฟรู้ว่าถ้าแม่เห็นแผล
เหน็ รอยนู่นนีแ่ มก่ ็จะไม่สบายใจ” เธอเงียบและรอฟงั

“ไฟอยู่นู่น แม่จะได้ไม่ต้องเห็น แต่ยังไงไฟโตแล้ว
ไฟดูแลตัวเองได้ดีกว่าตอนสามขวบแน่นอน” ส่งรอยยิ้ม

มาดม่ันให้เธอ แม่แค่นย้ิมแล้วถอนหายใจ เพียงแค่ไฟ
เข้าใจว่าเธอไม่เคยคิดร้ายหรือขัดขวางใจครึ่งหน่ึงก็บอก
ว่าให้ปล่อยไฟไปใช้ชีวิตที่เขาเลือก แต่อีกคร่ึงก็ปฏิเสธ
ไมไ่ ดเ้ ลยว่าแสนห่วง

ไม่ เคยมี คนเช่ าคนไ หนทา ให้ ฟี มหั วเสี ยไ ด้ เท่ า นี้
ขนาดยังไมเ่ จอหน้ายังเล่นเขางงจนต่อราคาแพ้ แต่มีหรือ
ที่ฟีมจะยอมเสยี เปรียบแม้จะแค่เดือนเดียวกเ็ ถอะ

“เดี๋ยวมึงเจอกู” เอ่ยอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพลาง 65
เสียบอาหารเสริมต้นไม้ให้กล้วยไม้ที่เรียงหน้าอยู่บน
กาแพงไมอ้ ันเก่า ในหัวกค็ ิดถึงขอ้ ตกลงทีท่ าให้ฟมี ได้กาไร
กลบั มา

ค่าเช่าบ้านเดือนละหนึ่งพันห้าร้อยบาทถูกต่อเหลือ
หนึ่งพนั สามร้อยบาทในเดอื นแรกเพราะผู้เช่าต้องทาความ
สะอาดเอง มีหรือทพ่ี ัธนะจะยอมเสียเงินสองรอ้ ยไปฟรีๆ

ความคิดหนึ่งผุดข้ึนมาเมื่อมองไปต้นไม้ในสวน ยก
ย้ิมพอใจกับความคิดตัวเองแล้วเก็บอุปกรณ์ตัดแต่งเดิน
เขา้ บ้านอย่างอารมณด์ ี

“จะไปจริงหรอพไ่ี ฟ” ผลของการกระทาคอื ต้องตอบ
คาถามน้องชายอีกสามคน ไฟอยากไล่ให้กลับไปอ่าน
ข้อความท่ีเขาพิมพ์ แต่ก็เข้าใจดีว่าถามคาถามท้ังหมด
เพื่อร้งั พช่ี ายไว้

“เออ ก็บอกไปแล้วไง” แสร้งทาเป็นราคาญปกปิด
ความอาลัยท่ีมีแต่อครอบครัว ทั้งท่ีทุกคนรู้ดีว่าบ้านใหม่ 66
ไมไ่ ดไ้ กลจากทีน่ ่ีก็ตาม

“ปล่อยไปเหอะ เสาร์ อาทิตย์ก็กลับ” ดินตัดบท เขา
เข้าใจความจาเป็นของพี่ชาย และไม่ได้ละเลยความรู้สึก
ของน้องชาย

“จะเอาอะไรไปอีกไหมไฟ” น้องชายคนรองเงยหน้า
จากกระเป๋าเสอ้ื ผา้ ข้นึ มาถาม

“พอแล้ว ไม่พอค่อยมาเอาไปอีก” ไฟลงไปน่ังบน
พน้ื แลว้ จดั การปดิ กระเป๋า

“เอารถไปใช้ไหม” คราวนี้เปน็ ดนิ ทถ่ี าม

“เอาไป ปลอบน้องด้วยดูมันทาหน้า” ตอบคาถาม
ดนิ แล้วก็พูดถงึ น้องชายคนเลก็ ที่ทาหนา้ หงอยอยูบ่ นเตียง

“น้าอย่างอแง ไฟขับรถน้อยลงก็เหนื่อยน้อย อีก
อย่างอยากให้แม่ต้องมารอไฟกลับบ้านทุกวันเหรอ? ” น้า
หนั ไปอธิบายกบั ลม

“แตพ่ ไ่ี ฟก็ยงั แข่งรถ แบบนน้ั ไม่เหน่ือยหรอื ไง”

“อย่าลืมนะว่าน่ันคือความสุขของไฟ” ประโยคดึงสติ 67
จากพ่ีรองเปลี่ยนสายตาเด็กหนุ่มจากน้อยใจเป็นรู้สึก
ผดิ ลมเงียบไปคร่หู นึง่ แลว้ หันไปพดู กับไฟวา่

“ขอโทษนะพ่ีไฟ แค่ไม่ชินเพราะอยู่ด้วยกันมาต้ังแต่
เด็ก”

“เข้าใจ แต่ก็ไม่ไดอ้ อกไปไหนไกล จะกลับมาเจอกัน
ทุกอาทิตย์ไง” พูดเรียบๆ แต่ลมยังคงมีสีหน้าลังเลต่อ
พช่ี าย

“กูเคยผิดสัญญาหรอ”

แม้ระยะห่างจะเพิ่มขึ้นเพียงน้อย แต่มันก็น่ากลัว
เล่นเอาใจหาย อาจเป็นเพราะความเคยชินในการมีกัน
และกันกาลังเตบิ โตหยงั่ รากลึกในความรู้สกึ ของเขาทั้งสี่

เวลาที่ชีวิตที่บิดเบ้ียวจนกลายเป็นความเคยชินทา 68
ให้เขาชินชากับความง่วงในยามค่าคืน เสียงแป้นพิมพ์ดัง
ต่อเนื่องสลับกับเสียงคลิกเมาส์เพ่ือจัดหน้ากระดาษ ไม่
ปล่อยให้ความเงยี บอยู่ในหอ้ งนี้

แม้ใบหน้าจะย้ิมแย้ม พูดจาฉอเลาะต่างจากตอน
อายุสบิ เจ็ดลิบลบั แต่ภายในกับไมต่ า่ งกนั เลยสักนดิ ยิง่ ไป
กว่านั้นเม่ือคนท่ีรักเขาจากไปก็พาความรู้สึกท่ีบอกว่าตน
ควรได้รับความรักไปด้วย เปา้ หมายเดียวทีม่ ีคอื อยู่รอดไป
วันๆ แต่ไม่อาจใช้ชีวิตให้ดีและมีความสุขตามท่ีสัญญากับ
แม่ได้

ฟีมเคยชินกับความโดดเด่ียว ชินชากับความ
เจ็บปวดจนมองไม่เห็นทางที่จะกลับไปรู้สึกแบบเดิมได้อีก
แลว้

69

Home mate

13.20 น.
เวลาน้ีเขาควรได้จัดของอยู่ในบ้านเช่าหลังใหม่ แต่
ต้องมาน่ังรถที่ขับวนไปวนมาไม่รู้ก่ีรอบก็ยังไร้ว่ีแววบ้าน
เช่าตามที่รนุ่ พบ่ี อก

“ไฟลองโทรหาเขาอีกทีสิลูก” ไฟทาตามท่ีแม่บอก
ถอนหายใจอย่างหัวเสียอยู่หลายครั้งกว่าปลายสายจะ
รับ และนั่นยิ่งทาให้เขาต้องขบกรามแน่นกดความรู้สึก
หงุดหงิดไว้

“พ่อ ออกไปตรงสี่แยกที่เราผ่านมาอ่ะพ่อ แล้วไป
ขวา” ไฟส่งต่อขอ้ ความจากปลายสาย

ในที่สุดรถคันใหญ่ก็พาคนทั้งหกมาถึงบ้านสีขาว 70
สบายตาอยู่แล้วคงจะสบายใจไม่น้อย แต่ความคิดของไฟ
ก็เปล่ียนไปเมื่อนึกย้อนถึงวีรกรรมเจ้าของบ้านเมื่อยี่สิบ
นาทกี อ่ น

“เข้าไปบอกเขาก่อนไป” พ่อบอก ไฟจึงเดินเข้าไป
พร้อมน้องชายคนรอง

“ที่มาเช่าบ้านป้ะ” เจ้าของบ้านทักเม่ือเห็นคนทั้ง
สอง

“ใช่” ตอบเพียงสั้นๆ ฟีมละมือจากกองกระดาษ
กลางบา้ นแล้วเดินเข้ามาคยุ กบั เขา

“ของมีเยอะไหม”

“ไม่เยอะ กระเป๋าเสื้อผ้ากับหนังสือเรียนสองกล่อง
แล้วก็โต๊ะหนังสือแค่น้ัน” ไฟอธิบาย คนฟังพยักหน้าหงึก
หงักแล้วเงียบไปจนน้าต้องย่ืนมือไปสะกิดแขนอย่างถือ
วิสาสะ

เจ้าของบ้านสะดุ้งแล้วต้ังท่ารอฟังสิ่งที่อีกคนกาลัง 71
จะพดู ไฟถอนหายใจเฮือกดบั อารมณ์คกุ รุ่น

“ให้เขา้ ไปเลยไหม” ไฟถามสรุป

“เออๆ เข้าไปเลยหอ้ งอยู่ชัน้ บนขวามอื นะ” อนุญาต
ให้ผู้มาใหม่จัดการทุกอย่างตามสะดวก และข้ึนไปนอน
อยา่ งไม่นึกระแวงคนทง้ั หก

“ไฟว่าเขาแปลกๆ ไหม” น้าถามเม่ือขนของข้ึนเข้า
ไปไว้ในห้องแล้ว

“ถามว่าเขาปกติไหมดีกว่า ไม่กลัวโดนฆ่าหมกบ้าน
หรอวะ” พูดก่ึงถามกึ่งคอ่ นแคะแล้วเดินไปสารวจต้เู สื้อผ้า
ที่มอี ยู่ก่อนแล้ว

สดุ ท้ายเขาและแมก่ ็มาอยู่ที่ร้านขายเฟอร์นิเจอร์ ตู้
เสื้อผ้าสภาพย่าแย่เกินกว่าท่ีจะใช้ ที่นอนต้องเปล่ียนใหม่
และหาของใช้จาเป็นสาหรับดารงชีวติ ในบา้ นร้าง

16.14

ไฟถอนหา ยใ จ เฮื อกใ หญ่ หลั งจ บบทสนทนา กั บ
ครอบครัว สารวจรอบๆ ก็มีเพียงทางเดินไปถึงบันไดที่ 72
เรยี บสะอาด

ห้องน่ังเล่นเต็มไปด้วยเศษกระดาษกรรไกรท่ีวาง
ระเกะระกะ เขาเกือบเหยียบม้วนเทปใสกลงิ้ ออกมา

มองรอบตัวอย่างอ่อนใจ น่ังเก็บขาข้ึนโซฟาหยิบ
หมอนอิงมารองหลัง หยิบโทรศัพท์ข้ึนมาเชื่อมต่อหูฟัง
เปิดคลิปการแข่งขันรถที่เขาเคยทาไว้เม่ือคร้ังก่อน ที่ดู
ค้างเอาไวเ้ พ่ือเกบ็ นาไปแกไ้ ขในรอบต่อไป

ฟีมเดินลงมาหลังเสยี งพูดคุยเงยี บไปลงสักพัก เมื่อ
เห็นโซฟาถูกครอบครองโดยผู้เช่าคนใหม่เขากน็ อนลงที่พื้น

ต้ังใจว่าพักเล่นโทรศัพท์เพียงเดี๋ยวเดียวก็จะลุกไปทา
อย่างอ่ืนแต่ก็พ่ายแพ้ให้กับความเหน่ือยล้าที่ดึงเขาเข้าให้
หลบั พรอ้ มกับเศษขยะขา้ งกาย

ไฟลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกเต็มอิ่มหลัง 73
ผล็อยหลับไปเมื่อช่วงบ่าย หน้าจอบอกเวลาเกือบห้าโมง
เย็น เขาหย่อนขาลงพ้ืนก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มตัว ยังไม่ได้
ลงน้าหนักทั้งหมดแผ่นดินก็พลิกทาให้ไฟเสียหลักล้มลง
โซฟา

"โอ๊ย!!! หมาป่าเหยียบหลัง" ฟีมร้องล่ันเมื่อความ
เจบ็ แสนสาหัสขดั จังหวะการนอน

"เอ้ย มานอนไรตรงน้ี" ไฟร้องเสยี งหลงเม่ือเห็นส่ิง
ทีเ่ ขาเหยียบคือเจ้าของบา้ น

"ไม่ให้นอนนใ่ี หไ้ ปนอนหนา้ บ้านหรอวะ" ลุกข้ึนสหี น้า
หงุดหงิด บิดตัวไปมาพร้อมสารวจตัวเอง ร้องโอยจนไฟ
เกือบเรียกรถพยาบาล

"มองอะไร" หนั ไปสบตาไฟแลว้ ถามเสยี งหงดุ หงิด

"สภาพบ้านงี้พ่อแม่ไม่ว่าหรือไง" เอ่ยค่อนแคะแล้ว
เบือนหน้าหนี

"ว่าไงนะ?" ฟีมหลีต่ าถาม สหี นา้ เอาเรอ่ื ง

"สกปรก" พูดเสียงดังใส่หน้าเจ้าของบ้านแล้วเดิน
เลี่ยงขึ้นห้อง ถ้าให้มาทนสภาพบ้านกับคนท่ีสติขาดๆ
เกนิ ๆ ให้เขานอนจนปวดหัวตายไปยังจะเสียดกี วา่

74

21.36

ความหิวเล่นงานจนไฟทนไม่ไหว เขาเดินลงมาเพ่ือ
หาอะไรรองท้องก่อนนอน แต่กลับเห็นเงาตะคุ่มๆ กาลัง
เดินเขา้ มาจากหน้าบ้าน เขาแอบตรงขอบประตูไม่ลืมหยิบ
รองเท้าผา้ ใบตดิ ไปด้วย

เอี๊ยด!!

"โอย๊ !!"

"ชิบ..." สามเสียดังติดกันไม่เว้นช่องว่างตามด้วย
ร่างเจ้าของบ้านท่ีล้มลงไป ไฟมือไม้อ่อน ปล่อยรองเท้า
หลุดมือยนื มองผลงานอยา่ งองึ้ ๆ

ผ้าห่อน้าแข็งวางกลางหน้าผากท่ีมีรอยแดง ไฟ 75
วางท่าทีสงบเสง่ียมไม่ให้เผลอมีปากเสียงกับคนท่ีส่ง
สายตาคาดโทษมาให้ ฟีมใบหน้าบูดบ้ึงราวกับจะลุกข้ึนมา
บีบคอเขา

"โอ๊ย!!" ไฟกดห่อน้าแข็งลงบนรอยแดงนั่นเน้นๆ
แล้วผลักศรีษะของอีกคนให้เซติดไปกับขอบโซฟาอย่าง
หม่ันไส้ นอกจากน้องท้งั สามก็ไม่มีใครกล้าทาหน้าตาแบบ
น้ีกบั เขา

"เป็นบ้าหรอ" ถามโกรธๆ อุตส่าห์ทาเฉยเรื่องท่ี
เหยียบเขาแล้ว ยังจะเอารองเท้ามาตีหัวและย้าแผลเขา
อกี

"ไปเผาบา้ นมงึ หรอื ไงวะ"

"หมั่นไส้ หลอกคนอ่ืนไปหลงทาง" ตอบแล้วเอาห่อ
น้าแข็งออก

"กบ็ อกใหแ้ ชร์เองอะ"

"หมายถงึ บ้านเว้ย จะแชร์โลฯ ไปรษณียท์ าไม"

"กค็ นมันงงอะ ไม่ได้อดหลับอดนอนไม่เข้าใจหรอก" 76
ฟีมลุกข้ึนเถียง ไฟถอนหายใจซึ่งไม่รู้ว่าเป็นคร้ังท่ีเท่าไร
ของวัน แล้วเดินหนีเข้าครัว เปิดตู้เย็นก่อนถอนหายใจ
หน่ายๆ เม่ือได้ของที่ต้องการก็มองคนท่ีเดินตามมาแล้ว
เบนหน้าหนี ฟีมน่ังลงแล้วกินอาหารจากร้านสะดวกซื้อ
โดยไมส่ นใจสายตาของอกี ฝ่าย

“มารยาท” ไฟเสียงคอ่ ยแตต่ ้งั ใจใหฟ้ มี ไดย้ ิน อกี คน
หาได้รู้สึกรู้สาเดินผ่านไฟไปหยิบน้าขากลับก็เรอใส่คนท่ี
เพ่ิงรู้จักไปหน่ึงที ไฟโบกมือไปมาไล่อากาศจากอีกคนให้
พ้นดว้ ยสหี นา้ แหยๆ

“มึงนอนกลางคืนต่ืนกลางวันป้ะ” ฟีมเปล่ียนเรื่อง
ในแบบท่ีไฟเรยี กวา่ ‘เปลย่ี นเรอ่ื งหนา้ ด้านๆ’

ไฟหยักหน้าพลางยกขวดน้าขึ้นกระดก กิริยา
เจ้าของบ้านทาให้เขารู้สึกเป็นกันเองข้นึ มา ‘มากๆ’

“ฝากรดน้าต้นไม้ด้วย รดตอนเช้านะน้องจะได้สด
ชน่ื ” พูดจบกว็ างขวดน้าและขยะหอ่ อาหารไว้บนโต๊ะ

ไฟเดินขึ้นห้องนอนสายตาซอกแซกเข้าไปมองใน 77
ห้องนอนของอีกฝ่ายที่เปิดทิ้งไว้ สภาพห้องทาให้เขาอด
ไมไ่ ดท้ ่ีจะเดนิ เขา้ ไปดูใกล้ๆ จนเห็นมันชดั ขึ้น

เตียงเล็กวางชิดริมผนัง ไฟให้ห้องส่องให้เห็นโต๊ะท่ี
เต็มไปด้วยหนงั สือของมหาวทิ ยาลัยเปิดแห่งหนึ่ง อีกด้าน
เต็มไปด้วยอุปกรณ์ต่างๆ ทั้งเครื่องพิมพ์ คอมพิวเตอร์
พกพา คอมพิวเตอร์รุ่นเก่า และรูปวาดเค้าร่างเต็มผนัง
พื้นห้องด้านหนึ่งมีลังกระดาษวางซ้อนกันอยู่สามชั้น ติด
กบั ตูเ้ สอื้ ผา้ ทด้านหน้ามตี ะกรา้ ผ้าใสแ่ ลว้ อดั อยูจ่ นพูน

บนพื้นเต็มไปด้วยก้อนกระดาษท่ีถูกขยาท้ิง เศษ
ขนม เปลือกลูกอม และสารพัดของสกปรกคลุกฝุ่นอย่าง
ลงตัว

ก็บา้ แลว้ !!!

"เครอื่ งดูดฝนุ่ อยูไ่ หน!"

ใช่ว่าเขาจะห่วงใยฟีม เอ่ยคาจิกกัดพร้อมกับการ
ทางานจนเขาคิดว่างานซ่อมเคร่ืองดูดฝุ่นคงจะง่ายกว่า
การเก็บกวาดห้องฟมี แตก่ ็ไม่เลยไมม่ ีอะไรง่ายเลย

"ใช้ได้ปะวะ" ฟีมยื่นหน้ามาดูเครื่องดูดฝุ่นท่ีสภาพ
ควรส่งไปอยู่ร้านของเก่าจนไฟต้องหยิบวิชาเครื่องกลมา 78
เพอ่ื ใช้

"จริงๆ คอื มงึ ไมต่ ้องทากไ็ ดน้ ะเว้ย ก.ู .."

"สกปรก กูทนไม่ได้" ตัดบทเสียงแข็ง คนฟังจึงรีบ
ถอยหา่ ง

น้องชายสามคนไม่มีคนไหนปล่อยห้องรกเกินสอง
วัน ต่อให้ไฟเขาจะมอมแมมแค่ไหนก็ไม่ปล่อยให้ห้องฝุ่น
จับหอ้ งหรือขยะเกล่ือนพนื้

จะเรียกว่าเป็นโรคจิตก็ได้เพราะเขาแทบจุดไฟเผา
หอ้ งของฟมี

ถ้ามีหอ้ งแบบนี้ ไมม่ ีซะดกี ว่า

"ติดแล้วมึงๆ " ฟีมพูดพร้อมตบไหล่อีกคนเม่ือได้
ยินเสียงเคร่ืองดดู ฝุน่ ทางาน

"เออ ตีซะสนิทเชียว" สะบัดน้าเสียงแล้วพา
เครอ่ื งดูดฝนุ่ ทเี่ จ้าของเรียกมนั ว่า ไอล้ ุง ไปทาหน้าท่ี

ถุงดาใบท่ีสองถูกโยนออกมาด้านนอก ฟีมเกาหัว
แก้เก้อเม่ือเพื่อนร่วมบ้านเดินออกมาในสภาพเหง่ือ 79
ชมุ่ ร่างสงู เดินเข้ามาใกล้แล้วก้มสดู จมกู ฟดุ ฟิดใกล้ๆ เขา

"อาบนา้ ด้วยนะ กลน่ิ พกิ พกิ ยงั หอมกว่ามงึ เลย"

"ใคร? เมยี มงึ อ่อ" ถามอยา่ งเป็นกนั เอง

"ห มู ข อ ง น้ อ ง กู " ตอ บ แ ล้ ว ทิ้ ง ใ ห้ อี ก ค น ยื น
ประมวลผลเอาเอง

‘ไม่รหู้ รือไงวา่ เขาด่า’

"ไอ้สั*!! " ฟีมตะโกนกึ่งตะคอก ทั้งท่ีไฟเข้าห้องมา
ได้ครู่หน่งึ แลว้

หัวจะชา้ อะไรขนาดน้ี

"เออ กูว่ามึงเป็นสั*" ในเมื่อหยาบมาก็หยาบ
กลับ ใครว่าเราพ่นคาหยาบใส่คนที่เพิ่งเจอกันไม่ได้ มา
ลองแชร์บา้ นกบั ไอ้อัลบาบานี่ดสู ิ

ไม่รู้ว่าเมื่อไรท่ีไฟเริ่มนับแต้มแพ้ชนะกับอีกคน เข้า
มาอยู่ไม่ถึงวันชีวิตเขายังป่ันป่วนขนาดน้ีไม่อยากจะนึกถึง
อนาคตเลย

80

7.34

ไฟเดินลงมาพร้อมกระเป๋าเป้และเสื้อช็อปพาดบ่า
ไร้วี่แววของส่งิ มชี วี ติ ใดๆ มองผา่ นหนา้ ต่างครัวกเ็ ห็นแนว
ไม้ประดับมีแผงกลว้ ยไมท้ ่ีแดดส่องไดร้ าไรหลบอยู่ตรงมุม
ทั้งใบไม้แห้งและต้นดอกปีบเป็นพรหมบนพ้ืนหญ้า หาก
มองจากด้านนอกบา้ นหลังน้ีดูร่มร่ืนแต่ภายในใกล้เคยี งกับ
บา้ นร้าง

ไฟหยิบขยะท่ีฟีมทิ้งไว้บนโต๊ะไปทิ้งและเก็บล้างแก้ว
น้าก่อนออกไปเรียน ท้ิงบรรยากาศสงบให้เป็นเวลา
พักผอ่ นของคนบนหอ้ งนอน

ไฟเล้ียวรถเข้ามาจอดด้านใน เม่ือลงรถก็ได้ยิน 81
เสียงโวยวายของคนสองคนท่ีใช้พื้นที่หน้าบ้านเป็นลาน
ปากเสียง เขากาลังคิดว่าควรเข้าไปแยกท้ังสองออก
หรือไม่ ฟีมเดินมาพร้อมกับโทรศัพท์และกระเป๋าสตางค์
ลอกๆ

"ราคาญปะ้ " เขาถามไฟ

"นิดนึง" ตอบแมจ้ ะยงั ไมเ่ ขา้ ใจว่าฟีมต้องการไร

"ยมื ค่าวินหน่อยดิ" แลว้ ก็งงยิ่งกว่าเมื่อไอ้คนหัวฟูน่ี
มายมื เงนิ กันง่ายๆ

"อะไรวะ"

"เอามากอ่ นสีส่ ิบไปกลับ เดย๋ี วเอาคืน"

"จะไปไหน"และก็ไม่ได้คาตอบจนกระทั่งฟีมกลับมา
พรอ้ มกับเงินท่บี อกว่าเป็น ค่าราคาญ

"อะสี่สิบบาท เป๊ะๆ" ย่ืนเหรียญสิบสี่เหรียญ
ให้ ทุเรศทุรังต้ังแต่สภาพหอ้ งยันนิสยั ก็คนทช่ี ่ือฟมี นแี่ หละ

“หรือจะไม่เอา? น้าต้นไม้ก็ไม่รดให้กูมันน่าคืนไหม”
เมอื่ เห็นท่าทางลังเลเขาก็ดึงเงนิ กลับ จงั หวะเดียวกับไฟที่
รบี ดงึ เงนิ คนื ไป

"แล้วมึงไปไหนมา" ถามพร้อมรบี เกบ็ เงินใสก่ ระเปา๋ 82
กางเกง

"สถานีตารวจ"

"ไปทาไม"

"แจ้งความ ก่อความวุ่นวายดีนัก พูดอยู่นาน
เหมอื นกัน วญิ ญาณแจชานจะเข้ากูอยู่ละ" ไมเ่ ข้าใจว่าอีก
คนพูดถึงอะไร รู้แค่ว่าฟีมทาอะไรสักอย่างเพ่ือเรียก
ค่ าปรั บคนที่ ทะเ ลาะกั นหน้ าบ้ านเพราะก่ อ ควา ม
ราคาญ ได้มาคนละห้าร้อยพรอ้ มรอยยิ้มสะใจจนเขาเองก็
เร่ิมกลัว ไม่รู้ว่ามีเพ่ือนร่วมบ้านเป็นโจรหรือสิบแปด
มงกฏุ กนั แน่

"มองไรกูเป็นนักเขียน" ฟีมตอบราวกับรู้ว่าอีกคน
คิดอะไร

"มองหน้างีค้ ดิ ว่ากูเรยี นกฏหมายหรอ เหน็ ลังในหอ้ ง
ไหม น่นั นยิ ายที่จะส่งใหค้ นทส่ี ัง่ "

“ไม่ได้ถาม” ไฟตัดบททาคนพูดหน้าเสีย เมื่อเขา
เดินหนฟี มี ก็เดนิ ตามมาอย่างต้องการเอาชนะ

“ทาไมไม่รดนา้ ต้นไม้” ท้าวเอวมองคนบนโซฟา ไฟ 83
หาได้เดือดร้อนกับน้าเสียงฉุนเฉียว หยิบโทรศัพท์ข้ึน
มาแลว้ ตอบเรียบๆ

“ทาไมไม่ทาเองอะ ต้นไมม้ งึ น่ี”

“กูลดค่าเช่าให้มึงตั้งเดือนหนึ่ง แค่รดน้าต้นไม้ให้
แคน่ จี้ ะเปน็ อะไรไป”

“มึงไม่ได้ลดให้ มึงต่อราคาแพ้” พูดจบก็ลุกขึ้นตั้ง
ทา่ จะเดนิ หนี

“เพราะมึงโง่” หนั มาพูดประโยคทา้ ยกบั ฟีมแล้วเดิน
ข้ึนห้อง ฟีมเป็นหน่ึงในไม่กี่คนท่ีไฟรู้สึกว่าใช้ภาษากันเอง

ในระดบั หยาบคายได้อย่างไม่ตะขดิ ตะขวงใจ อาจเพราะว่า
ศีลเสมอกนั กไ็ ม่ผิดนัก

84

85

แก้วแตกในใจ

20.53

ครบแล้วสินะสามปีสาหรับความเจ็บปวด ฟีมมอง
นาฬิกาหัวเตียงแล้วพับหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพา ปิดไฟ
ในห้องแล้วเดินไปท่ีสวนอย่างเงียบๆ เอนพิงต้นปีบท่ีอายุ
พอๆ กับตนความเจ็บปวดไม่เคยจางหายแค่ซ่อนมนั เอาไว้
ในส่วนลึก หลายคร้ังที่เขานึกโทษอีกฝ่าย แต่ความรู้สึก

ผดิ ไม่เคยพน้ ไปจากใจเลย แมไ้ มใ่ ชต่ ้นเหตุแตเ่ ขาปลอ่ ยให้
คนท้ังสองตายไปตอ่ หน้าต่อตา คาสญั ญาทาใหเ้ ขาขี้ขลาด
หรือเขาเองทีก่ ลัวตาย

จมอยู่กับความรู้สึกผิดอย่างเดียวดาย กี่หยดน้าตา
กไ็ มอ่ าจลบล้างความเจ็บปวดได้ ไม่มเี ลย

ความเป็นแม่สิ้นสุดท่ีตรงไหนสาหรับปริมรดาเธอก็ 86
ตอบไม่ได้ แม้การประชุมจะกินเวลาถึงหกโมงเย็นซ้าต้อง
อนุมัติเอกสารจนถึงสองทุ่ม เธอก็ยังขับรถมาหาลูกชาย
พร้อมอาหารหลากรูปแบบ จอดรถไว้หน้าร้ัวเดินเข้าไป
อย่างคุ้นเคย เมื่อไม่พบลูกชายจึงเดินเข้าไปในครัวตั้งใจ
จะปรุงอาหารสักสองอย่างเกบ็ เอาไว้แต่เสียงสะอื้นไห้จาก
หลงั บา้ นกด็ ึงความสนใจของเธอไว้

หญิงวัยกลางคนเดินตามทางเดินหลังบ้าน ไฟหัว
เสาใกล้พังให้แสงได้เพียงราไรจึงใช้เวลาอยู่นานกว่าจะ
เห็นส่ิงมีชีวิตท่ีโคนตน้ ปีบ

“หนู...” เรียกอยา่ งกลา้ ๆ กลัวๆ

เสียงสะอ้ืนขาดตอน ฟีมค่อยๆ เงยหน้ามองใบหน้า
ใจดีผ่านม่านน้าตา ปริมรดาขยับเข้าไปใกล้แล้วประคอง
หัวเล็กใหซ้ บไหลใ่ นท่สี ุด

“หนูเป็นอะไร ไหนบอกน้า” มีเพียงเสียงสะอื้นเป็น
คาตอบ

ไออุ่นจากอ้อมกอดปลอบประโลมให้ฟีมสงบลง ปริ 87
มรดาลูบหลังที่สั่นสะอืน้ จนค่อยๆ หยดุ ลงแลว้ ประคองร่าง
อ่อนแรงขึ้นไปบนห้องนอน สังเกตสิ่งต่างๆ ไประหว่าง
ทางแทนการซักถาม จนกระทั่งเห็นโกศอัฐิอยู่หน้ารูปทั้ง
สองบาน

มองคนท่ีน่ังกล้ันสะอื้นอย่างสงสาร น่ังฟังเสียง
สะอ้ืนได้ไม่นานก็เข้าไปกอดปลอบ ครั้งน้ีฟีมกอดตอบเธอ
ไขว่คว้าหาความอบอุ่นจนเธอรู้สึกสงสารจับใจ ทาได้แค่
มอบไออ่นุ ให้จนกระทัง่ ฟมี หมดแรงและหลบั ไปในทีส่ ุด

ปิดประตูห้องอย่างเบามือ เดินลงมาก็เห็นลูกชาย
นั่งอยู่บนโซฟา เขายกมือไหว้แล้วมองอย่างตั้งคาถาม
ปรมิ รดาจงึ ชงิ อธบิ ายขึน้ ก่อน

“วันนี้ น่าจะครบครอบท่ีพ่อกับแม่เขาเสีย” อธิบาย
เสริมพลางหันไปมองห้ิงท่ีอยู่เหนือกรอบใบประกาศ ไฟ
พยักหนา้ ตอบแล้วเดินเขา้ ครวั พรอ้ มกบั แม่

“เด๋ยี วแมท่ ากบั ขา้ วไวใ้ ห้ จะไดม้ กี นิ ”

“ไม่ตอ้ งหรอก เดีย๋ วไปทาเอง”

“ทาเผื่อน้องเขาด้วยนะ” ได้ยนิ ดังน้ันไฟก็เบะปากใส่

อากาศรอบตวั จงึ ถูกฝ่ามือแมฟ่ าดลงมาหนึง่ ที 88

“ไฟ น้องเขาน่าสงสารนะ แม่เจอแค่เดี๋ยวเดียวยัง
รู้สึกสงสารมากๆ” ทุกอย่างถูกยืนยันด้วยสีหน้าของเธอ
ไฟจึงเปล่ียนอารมณม์ าตัง้ ใจฟัง

“อีกอย่าง แม่เห็นน้องเขาเก่งนะ ใบประกาศน่ะ”
พยักเพยิดไปทางผนังอีกฝ่ังท่ีมีกรอบรูปกิจกรรมและใบ
ประกาศ

“ก็เรื่องของเขา” ตอบอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเปิดตู้เย็น
เตรยี มจัดเกบ็ ของสด

“ไฟ แม่ว่าเขาช่วยติวให้ไฟได้” คนฟังลอบถอน
หายใจแลว้ จัดของต่อ

“แม่ไม่ว่าได้ไฟไม่เก่ง แต่ถ้าได้คนช่วยดีๆ ไฟก็จะ
เหนื่อยนอ้ ยหนอ่ ย เรากด็ ูแลเขาตอบแทนไงลกู ...”

“ไฟแค่ไม่อยากยุ่งกับเขาอะแม่ คนบ้าไรก็ไม่รู้”
ท้ายประโยคบน่ อุบอบิ ไม่ใหแ้ ม่ไดย้ ิน

“ไฟ” 89

“แม่” ท้ังสองสาดความเงียบใส่กันจนแม่เป็นฝ่าย
ยอม

“โอเค แมย่ อม เกบ็ ของให้เรียบรอ้ ยนะแมก่ ลับบา้ น
ก่อน”

เมื่อส่งแม่แล้วก็กลับมาจัดการในครัว ไม่มีจานใช้
แล้วเหมือนคร้ังก่อนแต่ขยะหลังบ้านเพิ่มข้ึนแทน ไฟส่าย
หน้าหน่ายๆ ยงั คงยนื ยันคาเดิมว่านีไ่ มต่ ่างกบั บา้ นร้าง

ไฟเร่ิมปรับกิจวัตรของตนเองจากที่ต่ืนมาก็ออกไป
ทางานหรือไปมหาวิทยาลัยเปน็ รดน้าต้นไม้ให้เจ้าของบ้าน
โดยเริ่มเช้าน้ีเป็นเช้าแรก ร่างสูงลากสายยางท่ีขดอยู่มา
หาต้นที่ใกล้ที่สุด เปิดหัวฝักบวั ให้น้ากระจายมอบความสด
ชน่ื ยามเชา้ ให้ตน้ จง๋ั

เงยหน้ารับแดดยามเช้าผสมไอน้าอย่างชอบใจ ย่ิง 90
เห็นใบไม้ถูกเคลือบด้วยน้าจนแววเงาก็ยิ่งฉีดเน้นไปทแี่ นว
ต้นจั๋ง แต่ครู่เดียวส่ิงมีชีวิตก็เด้งตัวข้ึนมาและจ้องเขาตา
เขม็ง สะบัดน้าออกจากผมแล้วเดินจ้าอ้าวพร้อมกับใบจั๋ง
ตั้งท่าจะฟาดอีกคน ไฟยกสายยางขึ้นเผลอบีบหัวฉีดทาให้
นา้ กระจายไปหาอกี คน

“มึงจะเอาใช่ไหม” ฟีมตะโกนถามเสียงดัง ไฟวาง
สายยางแล้วว่ิงไปติดวาล์วก่อนถูกเอาคืนด้วยก้านต้นจ๋ัง
จนแสบยบิ ๆ

“กูไม่รู้นี่ว่ามึงอยู่อะ” เถียงพลางลูบแขนตัวเอง
ปอ้ ยๆ

“คร้งั สองมงึ ต้งั ใจ”

“กูลืมตัว” เถยี งทนั ควัน

“ใครจะคิดว่ามึงจะต่ืนเช้าอะ ปกติเห็นข้ีเกียจ นอน
กินบ้านกินเมือง” พูดรัวๆ เม่ืออีกฝ่ายนึกไม่ทันก็ตั้งท่าจะ
ตีอีกรอบ ครั้งนไ้ี ฟช้ีหน้าส่งผลให้อกี คนหยุดการกระทาทุก
อย่าง

“แบบนี้ไง ใครก็อยู่ไม่ทน ข้ีเกียจ ข้ีโมโห เอาแต่ใจ” พูด

จบก็เดินหนีทิ้งสายยางไว้ที่เดิม ปล่อยให้ฟีมยืนนิ่งจมกับ

คาพดู ทม่ิ แทงทดี่ งั ก้องในโสตประสาท 91

ฟีมมองของเก่าในห้องเก็บของพลางเช็ดน้าตา
ป้อยๆ แต่ละอย่างเส่ือมโทรมไปตามสภาพเหลือเพียงต้น
ปีบที่พ่อกับแม่ปลูกมาด้วยกันท่ียังเติบโตไปเรื่อยๆ เขาไม่
สามารถอยู่แบบนี้ได้อีกต่อไป ยิ่งเงียบยิ่งจมลึก ด่ิงลงไป
กับความคิดแง่ลบ สุดท้ายก็มาหยุดอยู่ที่บ้านเด็กกาพร้า
นัง่ รอที่สนามเดก็ เลน่ ไมน่ านคนที่เขาอยากเจอก็มาถึง

เมื่อเห็นหน้ากาฟิวส์ น้าตาท่ีกลั้นไว้ก็ไหลล้นโผเข้า
กอดเพื่อนสนิท ระบายความในใจแสนอัดอ้ันจนเวลาผ่าน
ไปร่วมช่ัวโมง

ทีผ่ า่ นเขาแคซ่ ่อนแผลชา้ ๆ ไวภ้ ายในจนวันหน่ึงกป็ ิด
เอาไว้ไม่ได้ แผลท่ีไม่เคยได้รับการเยียวยาอย่างถูกวิธี
นบั วันก็ย่งิ อักเสบใกลเ้ ปน็ เน้อื รา้ ย

คนแบบเขาไมม่ คี ่าพอใหค้ นมากมายมารัก

ไม่มใี ครอยากอยู่ด้วย

สมควรแลว้ แก่การถูกทอดทิ้ง 92
เพงิ่ สานึกไดง้ ั้นหรอ? พัธนะ

15.14

วันนี้เงียบกว่าท่ีผ่านมา ปกติจะต้องได้ยินเสียงไฟ
ทาความสะอาดบา้ นชั้นลา่ งพรอ้ มบน่ กระปอดกระแปด แต่
อีกคนจะอยู่หรือไม่อยู่ก็ไม่ใช่เรื่องสลักสาคัญอะไร คนเพ่ิง
ตืน่ เข้าไปในครัวแม้รู้สึกมนึ งงเพราะเพิ่งต่ืนแต่หาได้กังวล
เพราะเขาคุ้นเคยกบั อาการนดี้ ี

ต้ังใจจะเปิดตู้เย็นแต่ภาพข้างหน้ากลับเลือนลาง
เขาสะบัดหัวไล่ความมึนงงแต่ก็ไม่ได้ผล ความรู้สึกเย็นๆ
และกลิ่นคาวแปลกๆ อยู่ใกล้จมูกเม่ือแต่ะมาดูก็เห็น
ของเหลวสีแดงท่ีปลายนิ้ว ไม่ทันตั้งสติเดินไปไหนฟีมก็เซ
และลม้ ลงภาพสดุ ท้ายมีเพียงมา่ นดาปดิ ทกุ การมองเห็น

ป ริ ม ร ด า เ ดิ น เ ข้ า ม า พ ร้ อ ม กั บ ข อ ง ส ด เ ต็ ม ส อ ง 93
มอื มองรอบบ้านอยา่ งเกรงใจแตเ่ มอื่ ไม่พบใครจงึ เร่งเข้า
ไปจัดของ ต้ังใจจะไม่รบกวนนานแต่เมื่อเข้าไปก็ตกใจ
แทบคุมสติไม่อยูป่ ล่อยรว่ งลงพ้ืน เข้าไปประคองคนทีน่ อน
หมดสติอยูข่ นึ้ มา

“พก พาเขาไปหาหมอ” เป็นความคิดแรกและ
ความคิดเดยี วของปริมรดาในขณะน้ัน

แล ะ มั น ก็ ไ ม่ แย่ นั ก เ ม่ื อ ห ม อ บ อ กว่ า พั ธ น ะ
ปลอดภัย แคพ่ กั ผ่อนนอ้ ย

การย้อนกลับไปที่เก่ามันช่างทรมาน เขาคิดมา
ตลอดว่าความเจ็บปวด ความกลัวมันจางไปแล้ว แต่ไม่
เลย...

ฟมี อาศัยอ้อมกอดอุ่นของหญงิ รุ่นราวคราวเดียวกับ
แม่เปน็ ทพี่ ง่ึ ตลอดทางท่ีนงั่ อยูบ่ นรถ

ฟีมนั่งจมอยู่ในโลกของเขาอย่างเหม่อลอย เสียง
ป รุ ง อ า ห า ร ใ น ครั ว ก ร ะ ท บ โ ส ตป ร ะ ส า ท ข อ ง เ ข า เ ป็ น
ระยะๆ แต่หาได้สนใจแม้แต่ไฟท่ีเอ่ยทักก็ไม่อาจดึงเขา
ออกจากหบุ เหวนี้ได้

เสียงสะอื้นไม่มีทีท่าจะหยุด ความอัดอั้นที่สะสมมา 94
ไหลทะลักราวกับมันไม่มีวันหมด สามปีแล้วท่ีฟีมต้องใช้
ชวี ิตคนเดียวในบา้ นหลังนี้ ไร้ความฝัน ความหวัง มีเพียง
ข อ ง เ ก่ า เ ป็ น ค ว า ม ท ร ง จ า ที่ พ่ อ แ ล ะ แ ม่ ทิ้ ง ไ ว้
ให้

ในวันที่หยุดวิ่ง เพ่ิงรู้ตัวว่ามันเหน่ือยจนแทบขาด
ใจ แทบตายลงตรงนี้ในหัวว่างเปล่า ไร้ความคิด ไม่รู้
เวลา ไม่รู้ว่าร้องไห้มานานเท่าไร จนมืออุ่นแตะลงบน
หลงั บาง

"เป็นอะไร" นา้ เสียงนมุ่ เอ่ย ฟีมมองใบหน้าเธอผา่ น
ม่านน้าตา

"รอ้ งไห้ทาไม" เธอถามเสยี งเรยี บแล้วน่งั ข้างๆ ลูบ
หัวฟีมอย่างอ่อนโยน จนน้าตาระรอกต่อมาไหลนองอีก
คร้ัง

ปริมรดาลุกลี้ลุกลนสุดท้ายก็ดึงเด็กหนุ่มน่าสงสาร
มากอดไว้

"ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่ร้องแล้ว" เอ่ยปลอบพร้อมลูบ

หลัง เขาพิงตัวแนบอกของปริมรดา ไออุ่นจากคนท่ีเพ่ิง

รูจ้ ักกลายเป็นทพี่ ักพิงใหล้ กู นกออ่ นแรง 95

ทุกการกระทาของท้ังคู่อยู่ในสายตาไฟและปรา
พก
ไฟไม่รู้ว่ามีอะไรไปกระทบจนต้องร้องไห้ราวกับโลกสลาย

หรืออาจจะเป็นเขาท่ไี ปสะกิดแผลใจฟีมอย่างไมร่ ู้ตวั

ไฟตั้งใจว่าจะรีบกลับบ้านเพราะแน่ใจว่าฟีมไม่มี
ทางลุกข้ึนมาทาความสะอาด แต่ก็ต้องเปล่ียนแผน
เพราะฟาระหนีมาท่ีอู่เอาแต่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา ซ่ึงหาก
เดาไมผ่ ิดเธอคงทะเลาะกับคนรกั อีกแล้ว

ข้อตกลงของไฟและแชมป์คือให้ทุกอย่างท่ีผู้ชนะ
ตอ้ งการ อาจตั้งคาถามว่าทาไมแก้ปัญหาดว้ ยวธิ ีนี้

สาหรับคนด้ือและไม่ยอมแพ้มีแค่คาตัดสินที่มี
พยานและเป็นรปู ธรรมเท่านน้ั พพี่ วกเขาจะยอมรับ

ด้วยเหตุนี้เขาจึงมาอยู่ที่สนามแข่งรถแถบเล่ียง 96
เมืองซึ่งกินเนื้อที่หลายตารางกิโลเมตร ในค็อกพิท*มีรถ
KTM-X Bow GT ที่ เ ข า ไ ด้ จ า ก พ นั น เ มื่ อ ส า ม ปี
ก่อน เคร่ืองยนต์ถูกเปล่ียนให้มีแรงม้าเพ่ิมสาหรับการ
แข่งขัน ภายในเหลือเพียงท่ีนั่งสาหรับคนขับ กระจกท่ีติด
เพ่มิ เป็นสองชนั้ ชา่ งห้าคนกาลงั ตรวจสอบความเรยี บรอ้ ย
ก่อนนารถลงสนาม

เวลาห้าโมงเย็นท้องฟ้าเร่ิมมืดคร้ึม ไฟในชุดนัก
แข่งสีขาวพร้อมหมวกกันน็อกสีเดียวกันเดินไปคุยกับทีม
ชา่ ง หนั มาก็เจอคนทอ่ี ยากให้ออกไปจากตรงนี้

*ค็อกพิท ,พิทสตอป (Pitstop) หรือ พิท (Pit) คือ สถานที่ที่แต่ละทีมใช้
สาหรับซอ่ มแซมปรับปรุงรถทง้ั กอ่ นแข่ง ระหว่างแขง่ และหลังจากแข่ง

เวลาห้าโมงเย็นท้องฟ้าเร่ิมมืดครึ้ม ไฟในชุดนัก
แข่งสีขาวพร้อมหมวกกันน็อกสีเดียวกันเดินไปคุยกับทีม
ช่าง หันมาก็เจอคนทีอ่ ยากใหอ้ อกไปจากตรงนี้

‘ฟาระ’

"มาทาไม" ถามเสยี งเรียบ 97

"มึงน่ันแหละ แข่งทาไม" ตรงข้ามกับฟาระท่ีแทบ
เก็บอารมณไ์ มอ่ ยู่

"แค่สามรอบ" ตรวจความเรียบร้อยของชุดเลี่ยง
การตอบคาถาม

"กูไม่ได้สนว่ากี่รอบ แต่มึงทาทาไม ไม่ชอบเรื่อง
พนนั ไมใ่ ช่หรอ" ฟาระแทบตะโกนเพราะความหงดุ หงดิ

"กูแค่อยากได้รถใหม่" คงเป็นไม่กี่คร้ังท่ีเขาตอบ
เหมือนไม่สนใจความรู้สึกของเพื่อน แต่ก็แค่การ
แสดงออก มนั มอี ะไรมากกว่าของเดมิ พนั ทเี่ ขาตงั้ ไว้

คู่แข่งคือ แชมป์ แฟนของฟาระที่เจ้าตัวบอกว่า
เลิกกันแล้ว แต่อีกฝ่ายยังมาวนเวียนไม่จบส้ิน ใช่ว่า
แชมป์จะเลวร้าย ต้ืนลึกหนาบางเขาเองกไ็ มร่ ู้ แต่เม่ือไม่มี
ใครยอมลงใหก้ ่อนเรื่องน้ีคงจะตามกวนใจฟาระไปเรื่อยๆ

เจ้าของ Ginetta G55 มองไปในพิทของอีกฝั่งก็ 98
เห็นใบหน้าหงิกงอของคนที่เขาอยากคุยด้วย ภาวนาให้
เธอเปลี่ยนใจและยอมคุยกับเขาจนถึงวินาทีสุดท้ายก่อน
ลงแขง่

แต่ไม่เลยเธอยืนยันทุกอย่างด้วยการกระทาอัน
หมางเมิน

รถเข้าสู่สนามประจาตาแหน่งรอสัญญาณออกตัว
พร้อมกับป้าย Warm up ที่ถูกยกขึ้น ฟาระท่ีน่ังบนอัฒ
จรรย์ไมส่ ามารถละสายตาจากท้งั สองคันได้

เพราะทีมไม่ได้ลงมาดูแลจึงไม่อาจม่ันใจในความ
ปลอดภัยของไดเ้ ลย แลว้ สองคนนน้ั คิดอะไรอยู่

ในรอบแรกไฟทาความเร็วทิ้งห่างอยู่มาก แต่เม่ือ
เข้ารอบท่ีสองท้ายรถก็หมุนสะบัดเพราะเบรกกะทันหันจน
เสียเวลาไลต่ ามไปพอตวั

ฟาระที่ดูอยู่นั่งแทบไม่ติด ในท่ีสุดไฟก็ไล่ตามจนข้ึน
นาในรอบทส่ี ามได้สาเร็จ

แตแ่ ค่ช่วั อึดใจ Ginetta G55 ก็ข้ึนมาตีคแู่ ล้วข้นึ แซงด้วย

ความเร็วเพียงน้อยนิดและเข้าไปอยู่ในเลนส์ด้วยกันกับอีก

คนอยา่ งตง้ั ใจ 99

ไฟเหยียบเบรกกระทันหันจนท้ายรถสะบัดหมุน
เคว้งอยู่หลายรอบ ปล่อยผู้ท้านาเข้าเส้นชัยอย่างไม่เห็น
ฝ่นุ หักพวงมาลัยเพ่ือควบคุมรถด้วยแรงท่ีมากจากความ
ตกใจส่งผลให้ข้อมอื เจ็บแปล๊บขนึ้ มาทันที

คนในทีมช่วยกันพาไฟกลับเข้าพิท พบฟาระที่มอง
เขาอย่างไมพ่ อใจ

"มึงทาบ้าไรของมึง คิดว่าเก่งแล้วหรือไง" เธอพูด
น้าเสียงกร้าว แต่ยังไม่ถึงตัวไฟเธอก็ถูกแชมป์กระชาก
แขนจนรา่ งเลก็ เซถลากลับไป

"คุยกันฟา" แชมปเ์ อ่ยเสียงเข้ม

"มึงมีอะไรก็คุยกันตรงน้ี" ไฟรบี แยง้

"กูยังไม่ได้บอกมึงใช่ไหม ว่าจะเอาไรจากมึง" พูด
อยา่ งเหนอื กวา่ พรอ้ มมองฟาระ

"กูเอาแฟนกู" พูดจบก็กระชากเธอให้เดินตาม

ออกไป ไฟตั้งท่าจะวิ่งตามก็ถูกลูกน้องของอีกฝ่ายกัน

เอาไว้ 100

"ไฟ มึงไปข้างในก่อน ไอ้แชมป์มันไม่ทาอะไรฟา
หรอก" ฟอนต์พดู พรอ้ มร้งั แขนเอาไว้ข้างหนงี่

ถอนหายใจเฮื อกใหญ่ แล้วตั ดใจจากคนทั้ ง
คู่ สายตาท่ีแชมป์มองเพื่อนของเขาไม่มีความโกรธแค้น
อย่เู ลย ทาให้เขามน่ั ใจว่าแชมป์ไมม่ ีทางทาอะไรฟาระ

หยุดคิดได้ไม่นานความปวดจากแขนซ้ายก็เข้าเล่น
งาน แลว้ เจบ็ ตัวแบบนจ้ี ะไปเจอแม่ได้อยา่ งไร