เรื่องเต็ม

“พอแลว้ …” เอย่ ขอน้าเสยี งสั่นเครอื แมอ้ ีกฝ่ายจะ 201
กล่าวโทษตัวเองแตเ่ ธอก็ไม่ได้เจ็บนอ้ ยกวา่

เธอไมอ่ ยากไดค้ าขอโทษ ฟาระต้องการแค่เพียง
ออ้ มกอดทชี่ ่วยปลอบประโลมกันและกัน ย้าเตือนวา่ ยังมี
ความรกั ให้แกก่ ัน ความรักท่อี ยู่เหนือความตอ้ งการทกุ
อย่าง แคร่ กั ...จากผ้ชู ายคนนี้

แต่เวลาแหง่ ความสขุ ช่างผา่ นไปเรว็ เสีย
เหลอื เกิน แชมป์รับโทรศพั ทแ์ ละแต่งตวั ออกไปในเวลา
รว่ มเทยี่ งคืน ทิ้งเพียงข้อความไวว้ ่ากาลังจะไป
ฮ่องกง ไมม่ แี มแ้ ต่คาบอกลาหรืออธิบาย เขาไม่รู้ดว้ ยซา้
วา่ เธอตนื่ และมองดกู ารกระทาของเขาทั้งหมด

สงิ่ ที่เธอเหน็ มันเสรมิ กบั ส่ิงที่เธอคิดและฝงั ใจไว้
ตลอดมาวา่ แชมปต์ อ้ งการแคค่ วามสมั พนั ธ์ทางรา่ งกาย

ทีพ่ งึ่ เดียวของเธออยู่ตรงหน้า เธอตรงเขา้ ไปยงั รถ
เก๋งสแี ดงทีจ่ อดตดิ เครื่องอยู่ เขา้ ไปนั่งขา้ งคนขับโดยไม่
พดู อะไร และไฟก็ไมต่ อ้ งการจะเซา้ ซี้ เขาสง่ เสอื้ กันหนาว
สเี ทาให้ และมงุ่ หนา้ ไปยงั ทที ห่ี ญิงสาวขอ

ไฟกลบั มาถงึ บา้ นอยา่ งหวุดหวดิ เพอื่ ทาตามสญั ญา 202
ว่าจะพาฟมี ไปดูงานทอ่ี ู่ ก่อนอาบนา้ ฝากฟีมให้หยบิ อาหาร
เช้าท่ีเขาซอื้ มาและไปรอทรี่ ถ

“เร่งกจู งั เรง่ แลว้ ก็ชา้ เอง แม่ง” ฟมี เดิน
บน่ กระปอดกระแปดออกมาจนถึงรถหยบิ ถงุ โจ๊กท่ี
อยู่บนเบาะข้างคนขบั ออกมาแตส่ ายตาเจา้ กรรมก็
ดันไปเห็นแผงยาเปล่าไม่ต้องเสยี เวลาหา
ขอ้ มลู เขารไู้ ดท้ ันทวี า่ นคี่ อื ยาคุมฉกุ เฉนิ

ไมร่ ู้ทาไมว่าความรูส้ ึกชาๆ ถงึ ได้เลน่ งานเขา
อย่างฉบั พลัน สภาพโดยรอบท่เี ห็นและการทีไ่ ฟ
หายออกไปจนกระทัง่ กลบั มาในตอนเช้ายิ่งมาเสรมิ
ความคิดของเขาใหส้ มเหตสุ มผลมากข้ึน แตห่ นา้ ท่ี
ของฟีมคือการวางความคดิ ทั้งหมดและมองความ
จรงิ ตรงหน้า ว่าเขาไมม่ สี ิทธ์ิทรี่ ู้สกึ อะไรดว้ ย
ซ้า พอดีกับเหน็ เจ้าของรถเดินออกมา ฟีมท้งิ แผง
ยาเปล่าไวท้ ่เี ดมิ ทากบั เหมอื นไมเ่ คยเห็นว่ามันมอี ยู่

แตก่ ระนัน้ กไ็ ม่อาจแสดงออกกบั ไฟใน
แบบเดมิ ได้ ตลอดทางมเี พียงเสยี งลมอ้ืออึง
คนั่ กลางระหว่างเขาท้ังสอง คร้งั น้เี ขาต้องอดทน
ต่อความกลัวแม้จะยากแตท่ วา่ กผ็ า่ นมาได้ในท่ีสุด

คนตวั เล็กต้งั คาถามกับตัวเองว่าเขาทาไมถึงตอ้ ง
เอาใจไปผูกไวก้ บั ใครสักคน ดึงใครสกั คนมาเปน็
ความหวัง ทั้งท่จี รงิ แล้ว ฟมี อยูอ่ ยา่ งเลื่อนลอยไร้
คา่ มาตลอด

ฟมี เดินเขา้ อู่ในชุดเสอ้ื ยืดกางเกงขายาวไม่ 203
ลมื ใสเ่ สอื้ ฮู้ดเทาทีไ่ ฟซ้ือใหเ้ มอ่ื มองอกี คนกอ็ ด
น้อยใจไมไ่ ด้ท่ไี มเ่ ห็นไฟใสม่ ันอีกเลย

“ฟาไมม่ าหรอ” ฟ้อนตเ์ ป็นคนแรกท่ที กั ไฟ
สา่ ยหนา้ แล้วแยกตวั ไปประจาทรี่ ถรอซ่อม

ฟีมเดนิ ไปรอบๆ ถา่ ยรูปและจดบนั ทึกในสิ่งที่
จาเปน็ เขาไม่รูส้ กึ ระอกั กระอว่ นเหมอื นกอ่ น
แลว้ แต่ขาไม่รักดกี ค็ อยจะพาเดนิ มาใกล้ๆ จุดท่ีไฟ
ทางานอยเู่ สมอ

“ระวงั !” ปากทีไ่ วพอกับการมองเหน็ ฟมี รบี
ร้องเตอื นเมื่อป้ายทะเบียนรถทาท่าจะหลดุ ลง
มา ไฟมองตามก็จดั การถอดมันออกมาเพื่อความ
ปลอดภยั แต่นน่ั ก็ทาใหฟ้ มี ไมก่ ล้าเดนิ ออกไปไหน

“ขอนา้ หนอ่ ย” ผา่ นมาสักพักไฟก็เอย่ ขอโดย
ที่ยงั จดจ่ออยกู่ บั การประกอบเคร่ืองยนตก์ ลับ

ฟมี เดินไปในห้องพักหยิบนา้ ออกมาจากต้เู ย็น
พลันสายตาก็เหลอื บไปเห็นกรอบรูปท่ีตัง้ อยู่
ดา้ นบน ไฟและฟาระในชดุ นกั เรียนม.ปลายขนาบ
ขา้ งด้วยฟอ้ นตแ์ ละฟง่ มฉี ากหลังเป็นสนามแขง่ รถ
แห่งน้ที า่ ทางของคนทง้ั สี่บอกถงึ ความสนิทสนม
จนฟมี ห้ามความร้สู ึกสับสนไมไ่ ด้

เพื่อนสนิทที่ใครคนหน่ึงคดิ มากกว่า 204
เพอื่ น ทาไมฟีมถึงกลวั นกั นะ?

เขามองหาคนท่ขี อนา้ เม่ือครแู่ ตก่ พ็ บ
กับความวา่ งเปลา่ ครู่หนึ่งเสยี งล้อบดกบั ถนนบอก
ถงึ ความรีบร้อนของคนขบั ก็ดังขึ้น รถคันทีเ่ ขาคนุ้
ออกไปแลว้

“มันไปธุระ บอกว่าเดีย๋ วมา” ฟ่งบอกเม่ือเห็น
ท่าทีตงั้ คาถามของคนออ่ นกวา่ ฟีมพยกั หน้าเบาๆ
แลว้ เขา้ ไปนงั่ ข้างฟอ้ นต์อย่างเงยี บๆ

“มนั บอกใหร้ อก่อน เดย๋ี วมนั ไปส่ง” คนพดู
ขันน็อตตวั สดุ ท้ายใหเ้ ข้าทแี ล้วจงึ หันมาหาเขา

“เดย๋ี วมารับไปกินขา้ วเยน็ ” ฟ้อนตห์ ันมาบอก 205
แลว้ เดนิ เล่ยี งไปทาอย่างอ่ืนต่อ ฟมี หยกั หน้าแลว้
หันมองตามทางทร่ี ถคันนนั้ ว่ิงออกไป

ฟมี ไมเ่ คยเข้าใจเด็กทร่ี อคอยและเชื่อใจว่า
พ่อกบั แม่จะรกั ษาสัญญา จนกระท่ังตอนนี้เขาเองก็
ไม่เข้าใจวา่ ทาไมถึงแบกท้องที่รอ้ งโครกครากและ
นง่ั มองถนนขา้ งหน้าเพราะแค่คาว่าให้รอของคนๆ
หนง่ึ

อาจจะเปน็ เพราะสภาพเขาตอนนี้นา่ สมเพช
เหลือเกนิ ฟ้อนตถ์ ึงไดบ้ งั คบั ให้เขากนิ ขา้ วเย็นโดยไมต่ อ้ ง
รอไฟ สุดท้ายเมอื่ ฟา้ เร่ิมมืดคร้ึมเขากต็ ้องตัดใจและขอให้
ฟ่งไปส่ง ทกุ คนยอ่ มมีหนา้ ท่ี มีเรือ่ งสาคญั แต่หากคนข้าง
หลังสาคญั พอเขาจะหันกลับมาอธิบายและบอกลากอ่ นจะ
ไป ฟีมเชอ่ื แบบนีแ้ ละคาตอบตอนน้ชี ัดเหลือเกนิ วา่ ฟมี
ไมใ่ ช่คนนั้น

ไม่ใช่คนสาคัญ...

“ถ้ามงึ ไม่คดิ วา่ เขาสาคัญ มึงไม่เหยียบมิดตีนแบบ
น้ีหรอก”

“กลับไปคยุ กนั ใหร้ ู้เรอื่ ง บางคนไม่พูดไมใ่ ชว่ า่ ไม่ 206
คดิ ”

“อยา่ บอกใหเ้ ขาอ่านการกระทา เพราะตอนนีเ้ ขา
แทบจะไม่เหน็ อะไรเลยดว้ ยซา้ ”

ตลอดทางกลับคาพูดของฟาระยังกวนใจและตอก
ย้าให้เขาทาในส่ิงทป่ี ฏิเสธมาตลอด เขาไม่แน่ใจใน
ความรสู้ กึ ตัวเองเลยดว้ ยซ้า แล้วจะให้แสดงออกเช่นไร

มเี พียงความรู้สึกห่วงเมอ่ื รวู้ ่าฟีมอยคู่ นเดียว โมโห
ตวั เองที่ปลอ่ ยใหอ้ กี คนรอนานขนาดนี้ ไฟไดต้ อบคาของ
คาถามทกุ ขอ้ แต่ทาไมส่ ามารถสรุปมันออกมาได้เลย
ความรู้สกึ ทม่ี ี เรียกว่าอะไร

ในบา้ นยังคงสภาพเช่นเดียวกบั ตอนท่ีเขา
ออกไป ฟมี ยงั ไม่กลบั มา…

แม้เขาจะพยายามติดตอ่ เท่าไรกไ็ รว้ ี่แวว ไฟน่งั รอ
อย่อู ย่างนั้นดว้ ยหวงั ว่าฟมี จะกลบั มาจนเวลาลว่ งเลยไป
ค่อนคนื แล้ว ความรู้สึกนห้ี รือเปล่าทีฟ่ มี เป็น รอให้คนท่รี อ
พาแสดงสว่างเขา้ มา แตก่ ็ช้ากว่าพระอาทิตยอ์ ยู่ดี

06.44

ฟมี มองไปในบา้ น เห็นรถที่คุ้นตาจอดอยู่กเ็ ตรียมใจ
กอ่ นเข้าไป เขาไมพ่ ร้อมเจอกบั ไฟ ไม่รวู้ า่ ควรวางสหี นา้
แบบไหน ควรทกั ทายหรอื ไม่ ระหว่างเขาทัง้ สองมีแต่
คาถาม

และคาถามก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเมือ่ เห็นร่างหนานอนบน 207
โซฟาดว้ ยท่าทางท่ไี ม่สบายนกั เขายงั คงใส่ชุดเดมิ แต่ฟมี
กไ็ ม่กล้าคดิ เข้าข้างตวั เอง เทา้ และมอื ทางานดว้ ยคาส่ังท่ี
ลงั เลสดุ ทา้ ยก็เดินข้ึนห้องท้งิ ใหไ้ ฟนอนอยู่อยา่ งนั้น

ฟีมไมร่ ูเ้ ลยวา่ หากเขาปลุกไฟข้ึนมาในตอนนั้น
บรรยากาศอึดอดั แบบตอนนีจ้ ะเกิดขึน้ ไหม ไฟน่ังดเู ทป
แข่งรถอยบู่ นโซฟา สว่ นฟีมนง่ั แยกชีทเพอื่ สง่ ขายอยู่บน
พื้น เหลอื บมองอาการของอกี ฝ่ายบ้างแต่ก็ตอ้ งรีบหลบตา
เม่อื รู้สกึ วา่ เขาถูกมองกลับมาเช่นกนั

กึก! เสยี งวางโทรศพั ท์ทาเอาฟีมสะด้งุ
เล็กนอ้ ย แสรง้ ทาว่าไม่สนใจการกระทานั้น

“โกรธอะไรกู” มันชา่ งต่างจากสง่ิ ทฟ่ี มี หวังไว้
เหลอื เกิน เขาควรจะรับรแู้ ละเขา้ ใจสาเหตุของความไม่

พอใจทง้ั หมดตงั้ แต่เมอ่ื คืนแล้ว แต่ก็ทาไดแ้ ค่ย้มิ เย้ย 208
ความคดิ เพอ้ เจอ้ ของตัวเองแล้วเก็บกองชีทเตรียมยา้ ยท่ี

“มึงจะหนีใหไ้ ดอ้ ะไรข้นึ มา” อีกฝา่ ยพดู เสยี งดังจน
เกอื บตะหวาดและยนื ขึ้นเมือ่ ฟีมทาทา่ จะเดนิ หนี

“แล้วมงึ จะมาใส่ใจอะไร” ตอบอารมณท์ เี่ ริ่มคกุ รุ่น

“เปน็ อะไรกพ็ ูดดิวะ”

“กูไมไ่ ดส้ าคญั ขนาดทใ่ี หม้ งึ มาใสใ่ จหรอก” ถอ้ ยคา
ตดั พอ้ แตย่ งั ปนกับอารมณ์ที่ใกล้ประทุ และฟีมรู้ดีจึง
หาทางทีจ่ ะออกมาจากตรงนั้นดว้ ยไมอ่ ยากใหเ้ รื่องบาน
ปลาย

“ใครบอกวา่ กไู มใ่ ส่ใจ” ควา้ แขนคนตัวเลก็ ซ่ึงเป็น
จงั หวะเดยี วกับทเ่ี ขากาลังจะเดนิ หนี ฟีมเสียหลกั เซเข้าหา
ไฟอยา่ งไมม่ ีทางเลือก ชีทที่ถืออยหู่ ลน่ กระจายแต่สิง่ ทด่ี ึง
ความสนใจฟมี เอาไว้ได้คืนไอรอ้ นจากตวั อกี คน

“ตอบสิ” ไฟลดนา้ เสียงทแี่ ข็งกร้าวลง ฟีมช้อน
สายตามองหนา้ อีกคนเพ่ิงสงั เกตว่ามนั ดซู ีดกวา่ ปกติ

“มึงนอนที่โซฟาท้ังคนื เลยหรอ” เปล่ียนประเดน็ เสยี
ดื้อๆ แตไ่ ฟก็ยงั ไม่ยอมจบเรื่องตึงเครียด

“เห็นแล้วกย็ ังจะปลอ่ ยกูไว้เนี่ยนะ” ดึงเข้าประเดน็ 209
เดิมด้วยน้าเสยี งตัดพอ้ ฟมี ถอยออกห่างก่อนจะพดู ต่อ

“หนา้ ที่มึงไหมทีต่ อ้ งรกั ตวั เอง” คนอ่อนกว่าแหวใส่

“อมื ลืมไปว่ามงึ แลง้ น้าใจ” สุดทา้ ยกจ็ บลงด้วย
น้าเสียงตดั พ้อ ไฟเดินขึ้นหอ้ งไป สดุ ทา้ ยฟมี ก็กลายเปน็
จาเลยของความร้สู กึ อกี ครัง้ แลว้ คนแลง้ น้าใจอยา่ ง
ฟีมควรจะขึ้นไปดใู จคนปว่ ยหรอื ไม่

หากอีกคนฟ้นื ไข้ฟีมจะให้ทาพิธขี อขมาท่มี าว่าเขา
แลง้ นา้ ใจ ในหัวนกึ ถงึ ส่งิ ทจี่ ะเอาคนื แตก่ เ็ ช็ดตัวใหไ้ ฟท่ี
ร้อนเหมือนไฟไปพรอ้ มๆ กนั เจา้ ของหอ้ งอ่อนเพลียเกิน
กวา่ จะลืมตาขึ้นมาดูวา่ ใครกาลังดูแลเขาอยู่ แตก่ ระน้นั ก็
รบั รู้ทกุ การเคล่อื นไหวของเพือ่ นรว่ มบา้ น

ฟีมหายไปสักพกั กก็ ลับมาพรอ้ มกบั น้าและยาทีเ่ พงิ่
ออกไปซอื้ หากไฟไมป่ ว่ ยฟีมก็ไมร่ ู้เลยวา่ ยาทีบ่ ้าน
หมดอายุไปหลายอยา่ งแลว้

เขากามอื แนน่ อย่างอดกล้ัน นอกจากต้องฝ่าแดด
รอ้ นราวกบั ไฟนรกออกไปซือ้ ยาแลว้ ตอ้ งมาใชค้ วาม
พยายามกับคนปว่ ยท่ีด้อื ไมต่ า่ งกับเด็กสามขวบ เขา

สาบานเลยว่าถ้ามคี รั้งตอ่ ไปเหตุการณ์จะไมจ่ บโดยสงบ
แบบน้ี แมจ้ ะปว่ ยก็ตอ้ งมีการนองเลอื ด!

“เปน็ ไรกโ็ ทรบอก” น้าเสยี งแหบเครือของเจา้ ของ 210
ห้องทาให้ฟมี ดึงมอื ท่ีกาลังจะเปิดประตูกลบั แตค่ วาม
อยากรอู้ ยากเห็นก็บอกใหฟ้ ีมยนื อย่อู ยา่ งนั้น

“กหู ว่ งมึงนะ” และบทสนาอน่ื ๆ กต็ ามมาฟีมจับ
ใจความไดว้ า่ ไฟเปน็ หว่ งปลายสายมากขนาดที่รีบโทรหา
เปน็ คนแรกหลงั จากฟ้ืนไข้ ไม่มีสักคาท่ีจะพดู ถึงคนดูแล

ใชส่ ิ...ฟีมเป็นคนแลง้ น้าใจนี่!

นักเขยี นชอ่ื ดงั บนโลกออนไลนผ์ ู้ใช้นามปาก
กวา่ 'อลั บาบา' ซึง่ ชอื่ นนั้ ไดม้ าจากการทาเสียงสุดพิลกึ
ของเจา้ ตวั ท่ีเคยทาตอนเด็ก ตอ้ งมานงั่ ตง้ั กระทถู้ าม
เร่ืองราวสุดปวดหัวของตัวเองลงในทวิตเตอรท์ ่ไี มร่ ะบุ
ตวั ตน

หลายทวติ ทีเ่ ราบน่ หลายคนอาจจะเหน็ แลว้ และคง
ราคาญว่า เปน็ บ้าไรอะ และวนั นเี้ ราจะขอเล่าเรอ่ื งราว
ท้งั หมดเพ่อื ขอคาปรกึ ษาจากทุกคนครับ...(1)

เกรน่ิ นาในโพสตแ์ รกกอ่ นจะตามด้วยการท้าวความ

คือเราเปดิ ให้เช่าห้องในบา้ น แล้วก็มคี นหนึ่งมาเช่า 211
คือมแี ค่เขาทีม่ า แล้วเราต้องยอมรบั แหละว่าค่อนข้างอยู่
กบั ฝนุ่ แลว้ เรากก็ ลวั การนั่งรถยนตเ์ พราะมี
ความหลงั แตพ่ อเขามาตอนแรกกท็ ะเลาะกนั แต่ตอนนกี้ ็
ทะเลาะ แต่ก็มีหลายอย่างที่แบบ...ไม่ได้แย่จากตวั เขา...(2)

เราขอเรยี กคนนั้นวา่ เอฟละกัน คอื เอฟนางเปน็ นกั
แขง่ รถ แลว้ เราจาเป็นต้องหาข้อมลู ตรงนี้ คอื เราไมเ่ อา
เลยนะพวกนเ้ี พราะเรากลวั นงั่ รถกจ็ ะนา้ ตาไหล แตก่ ็
ยอมไปนัง่ กบั นาง แต่กอ่ นหน้านั้นคือมเี รื่องตอ้ งใชร้ ถยนต์
เพราะนางบ่อย แตพ่ อขึ้นกบั นางแลว้ เราอุ่นใจแปลกๆไง...
(3)

แตแ่ บบบอกได้ไหมอะ ว่าตอนน่งั รถนางจะกอดเรา
หรือไม่ก็จับมอื เรา ปลอบเราตลอดวา่ ไมต่ อ้ งกลัว คอื พอ
อยูเ่ นย่ี อาหารเช้าคือไม่ตอ้ งหา หรืออะไรทไ่ี ม่เคยมีในบ้าน
ก็มไี ง เรื่องซักผ้าไรง้ตี า่ งๆ จนตอนนี้ถา้ เดินคือไม่เหน็
รอยเทา้ บนห้องแลว้ ...(4)

ฟมี ถอนหายใจเม่อื พูดถงึ ความหลงั ดรี า้ ยที่ปนกันซึ่ง
ท้ังหมดมันเกิดจากเจา้ ของช่ือย่อ เอฟ

แต่ตอนน้คี ือตึงๆ คือแบบไมร่ ทู้ ี่ผา่ นมาทาเพราะ 212
อะไร เหตุผลอื่นหรือวา่ สาระแนกันแน่ แต่นางทิง้ เราไว้ท่ี
ที่เราไม่คุ้นไงบอกวา่ แปปนงึ แมง่ หายไปหายชม.จนนต่ี ้อง
ให้พ่อี ีกคนมาสง่ ซง่ึ นี่โมโหมากนะ บอกให้รอแล้วก็เท
ไง อนั น้ีกห็ น่ึงละ แลว้ จะบอกสกั คาไหมว่าไปไหน ไม่จ้า...
(5)

เชา้ มานางจับไข้ น่กี ต็ ้องดู แวน้ ไปซือ้ ยาเช็ดตัวให้
ต้ังกี่รอบ เสอื้ ผ้ากต็ อ้ งเปล่ยี นให้ ปลกุ มาเอายาให้กนิ พอ
ไข้ลดกโ็ ทรคยุ กบั ใครก็ไม่รู้ ขอบคุณน่สี ักคากไ็ มม่ ี ยืนถอื
ขา้ วอยู่หน้าประตอู ะ ต้องเปน็ คนไงก่อน..(6)

แต่เอาจริง ไมร่ ูว้ า่ จะไปโมโหมันทาไม ปกตกิ ไ็ ม่ใส่
ใจนะ แตแ่ บบมนั ยิบๆ โมโหหวะ ใครรตู้ อบหน่อย ทาไง
กับแม*่ ด.ี ..(จบ)

กดโพสตส์ ดุ ท้ายแลว้ ถอนหายใจ นา่ แปลกท่ีการ
ระบายความรสู้ ึกคร้งั นี้ไม่ได้ทาให้หวั เขาโลง่ เชน่ ทกุ
ครัง้ ตลอดเวลาที่รอใครสักคนมาตอบสายตากย็ ังคงมอง

ไปยังประตูห้องนอน แมจ้ ะโกหกตวั เองเทา่ ไรว่าเขาไมไ่ ด้
หวังคาอธบิ ายแต่รา่ งกายก็ไม่อาจโกหกได้เช่น
ความคดิ จนกระทง่ั ...

-อยากทงิ้ คณุ แม่กลับลงถงั ขยะเลยนะคะ Reply to
หลมุ กวา่ นี้ก็เจาะแกนโลกแลว้ คร่ะ-

‘หึงหรอื เปลา่ คะคณุ เป็ด ใชค่ นเดยี วกับในทวิตท่ี
ผา่ นมาหรอื เปล่า ถา้ ใช่นคี่ ณุ เป็ดชอบเขาแล้วหละคะ่ ’

แค่ความเห็นแรกกท็ าเอานักเขียนในหลมุ ถงึ กบั กุมหวั 213

-mamainjinnie Reply to หลุมกว่านี้กเ็ จาะแกนโลก
แลว้ คร่ะ-

‘ไมพ่ อใจที่เขาไม่ขอบคุณหรอื ไม่พอใจที่เขาคุยกบั คนอ่ืนอะ
คะ หึงหรือโกรธแยกใหอ้ อกนะคะ’

"ถา้ รูจ้ ะทวติ ถามไหมล่ะแมเ่ อย๊ " น้าเสียงพดู โหนสงู
หลงั จากอา่ นข้อความตอ่ ไป ทาไมหลายคนชอบทาเหมือน
เรื่องมนั แสนง่าย หากไมม่ ายืนตรงนคี้ งไม่มวี นั เข้าใจสนิ ะ

-อับดุลย์เอย Reply to หลมุ กวา่ นี้กเ็ จาะแกนโลก
แลว้ คระ่ -

‘ถ้าปมมันใหญก่ ารทใ่ี ครจะมาทาให้ไวใ้ จไดม้ ันกย็ าก
นะ แล้วถ้ายิ่งเขาเปลี่ยนนิสยั เดิมๆ เราได้นี่มอี ิทธพิ ลมาก
จริงๆ ไม่ผูกพนั ธก์ ็ชอบเขาแลว้ แหละ’

เมม้ ปากเป็นเสน้ ตรงอยา่ งไม่รู้ตัวเมือ่ อ่านความคิดเหน็
ต่อไป เพ่อื ความกระจา่ งจึงตอบกลับไปด้วยคาถาม

‘แลว้ เราจะรไู้ ดไ้ ง ว่าอนั ไหนผูกพันธ์ อันไหนรัก อันไหน 214
ชอบ หรอื ว่าโมโห แบบวธิ พี ิสูจนแ์ บบไมต่ ้องถามไหม’

ตามด้วยความคิดเห็นมากมายท่ีทาเอาฟีมกมุ ขยมับ แต่
ในท่สี ุดเขากพ็ บคาตอบในทางตัน

‘ไมอ่ ยากถามก็ใหร้ า่ งกายตอบค่ะ ใจกลา้ ๆ หนอ่ ยก็
จบู ร่างกายจะตอบเองและไม่โกหกคะ่ แลว้ เขาเองกจ็ ะ
ตอบเหมือนกันว่าคิดไง คอื ถ้าเขาคดิ แบบเดยี วกนั เขาจะ
จูบตอบเราเอง แต่ก็เตรยี มใจไวน้ ะคะเผอ่ื มองหน้ากนั ไม่
ตดิ ’

"พดู ง่ายทายากชิบ" การออกจากกระทู้น้ันเป็นทางออกที่
ดีทสี่ ดุ เพราะยิง่ อ่านเขาก็ยิ่งจมอยู่กบั วงั วนแหง่ คาถาม

00.14 215

นค่ี งจะเป็นหน่ึงในไมก่ีคร้ังท่ีฟีมอยากจะนอนแต่
หวั คา่ เมอื่ ไมม่ เี ร่ืองท่ีอยากจะเขียนลงไปในหวั ฟีมก็ไม่
อยากจะนงั่ ถ่างตาเพ่ือรอพระอาทิตย์ขน้ึ เพราะไอค้ นท่ี
นอนหลับเป็นตายอยู่น่ันแท้ๆ ทาใหเ้ ขาว้าวุ่นจนถงึ ตอนน้ี

"เวรเอ๊ย" สบถออกมาอยา่ งอดึ อัด เดินลงบันไดลง
น้าหนักเต็มเทา้ อยา่ งไม่กลวั วา่ ใครจะตนื่

"ไอ้หมาเน่าเอ๊ย" เปิดตเู้ ยน็ จนแทบจะเป็นกระชาก
พรอ้ มกบั บน่ อยา่ งหวั เสีย แลว้ กระดกนา้ ท่ีหยิบมาจนแทบ
สาลกั

"แม่ง นอนเข้าไปสิ นอนแล้วไม่ตอ้ งต่นื มาเลย ส*ั
เอ๊ย!!" พูดไปก็จกิ ตามองเพดานซึ่งตรงกบั หอ้ งนอนของ
อีกคนแล้วกระดกนา้ ท่ีเหลือดบั อารมณ์

"บน่ ไรมึง" นา้ เสยี งเรียบนง่ิ ทาเอาฟีมแทบ 216
สาลัก ละอองน้าฝอยถกู พ่นออกมาจากปากเล็กจนมัน
กระจายไปทว่ั บริเวณหน้าตู้เย็น เจา้ ของเสียงเดนิ เข้ามา
ประชิดตัวอีกคนที่นนิ ทาเขาเม่ือครู่

"ทาไมไมเ่ ปิดไฟวะไอ้สั*" เปลย่ี นประเดน็ แสรง้ ทา
ไม่พอใจ

"ดา่ ไรกู" ไฟหาได้คล้อยตาม ท้าวแขนทง้ั สองขา้ ง
ไวก้ ับตู้เยน็ กักคนตวั เลก็ เป็นการบงั คับใหอ้ ีกคนหนั มา
ประจนั หนา้ อย่างเลยี่ งไมไ่ ด้

"ดา่ ไมไ่ ด้ไง?๊ ปกติก็ดา่ ทกุ วนั " คนตอบทาหน้า
เลก่ิ ลก่ั ไฟถอนหายใจเมื่อฟีมเปลีย่ นประเด็นเสยี ดือ้ ๆ

คาแนะนาจากทวติ เตอร์ท่เี ขาเพิง่ อา่ นวนเข้ามาอีก
ครงั้ ภาพคนตรงหนา้ มนั ทั้งชดั ท้งั เบลอสลับกนั ไปไม่ตา่ ง
กับความคดิ ในหวั ของเขาท่ตี ีกันย่งุ เหยิง หรอื ว่าน.่ี ..จะเป็น
ความฝนั

หากเป็นความฝันและหากฝันจะทาอะไรก็ไม่
เสียหาย ไวเท่าความคดิ มอื เลก็ ประคองใบหนา้ คมของ
คนสูงกว่าใหโ้ นม้ ลงมา ริมฝีปากหยุน่ ทาบทับอวัยวะ
เดียวกนั ของอกี คน นงิ่ คา้ งให้ความรสู้ กึ ราวกบั มผี เี ส้ือนบั

รอ้ ยบินวนอยู่ในทอ้ ง เสียงกอ้ นเนอื้ ในอกซา้ ยดงั กลบทุก
อย่าง ครหู่ นึ่งกผ็ ละออกแล้วลอดทที่ า้ วตู้เย็นเอาไวร้ าวกบั
ว่าเขาเป็นลูกแมวตัวเลก็ ๆ

"เดี๋ยว" กระชากแขนเล็กกลับเข้าหาตวั จนร่างบาง 217
กระแทกคนตัวสูงเขา้ อยา่ งจงั มือหนาประคองหัวทยุ อาไว้
ประกอบรมิ ฝปี ากอกี คร้ังอย่างรวดเร็วจนฟมี ตัวไม่ทนั ดนั
รา่ งบางชนเข้ากบั โต๊ะอาหารทอ่ี ยูไ่ ม่ไกล อมุ้ คนตัวเล็กข้ึน
โต๊ะโดยปากนมุ่ ยงั คงเช่ือมกัน กดท้ายทอยบางใหเ้ ข้าใกล้
จนเขาสามารถรกุ ล้าไปด้านในได้ ดูดเม้มรมิ ฝีปากเล็กจน
เกิดเสียงดงั น่าอาย ฟนั คมกดั รมิ ฝีปากลา่ งเบาๆ ก่อนจะ
สง่ ลน้ิ รอ้ นเข้าไปสมั ผัสฟนั ทุกซ่แี ลว้ ส่งลนิ้ เข้าไปควานหา
ล้นิ เลก็ ของคนตัวแสบที่เริม่ เกมนี้ก่อน

ฟมี นงิ่ ค้างกับการกระทาอุกอาจของอีกคน เมื่อเขา
สานึกไดว้ ่านไ่ี ม่ใช่ฝนั แต่มนั ก็สายไปแลว้ มอื เลก็ เล่ือนไป
คล้องลาคอแกรง่ เอาไวท้ ้งั สองขา้ งกอ่ นจะออกแรงสกู้ ับ
ลน้ิ สาก ตัง้ รับและถอยหนสี ลับกนั ไป ไฟดดู ดึงลน้ิ เล็กของ
อกี คนจนเจา้ ตวั รสู้ กึ เจบ็ จกิ เล็บลงบนต้นคอหนาอยา่ งลืม
ตวั

ไฟดดู รมิ ฝีปากบวมชา้ อีกคร้ังจนมนั เกดิ เสียง
ดัง คนตัวเลก็ สะท้านไปท้ังร่าง ล้นิ หนาไลเ่ ก็บหยดนา้ ใส

บนปากแดงอย่างละเมียดกอ่ นจะกดจูบริมฝปี ากเล็กเบาๆ 218
แล้วปลอ่ ยอกี คนให้เป็นอิสระ

ท้ังสองแตะหนา้ ผากอุน่ เข้าหากันและกนั อย่างไม่
อาจตัดใจได้ คนออ่ นกวา่ ชอ้ นดวงตามองใบหน้าคมมือ
เล็กยังคงไมล่ ะจากลาคอแกร่ง ปลายจมูกทัง้ สองยังคง
คลอเคลยี กันและกันไม่ห่าง แลกเปลยี่ นลมหายใจอุ่นรอ้ น
เพราะพิษไขท้ ีย่ งั คงเหลืออยู่

"อย่าไปทาแบบน้กี บั ใคร” ไฟพดู โดยทีย่ งั ไมผ่ ละ
ออกจากกนั

“เพราะเขาไมห่ ยุดแค่นแี้ น่" ไม่รูว้ ่าคนตวั เลก็ ทา
แบบนเี้ พราะอะไร แตม่ นั ไม่ใชเ่ รอ่ื งดีสักนดิ ฟมี จะแนใ่ จ
ได้อยา่ งไรวา่ จะไมเ่ ลยเถดิ ไปมากกวาน้ี

"กะ...กูจะไปนอน" คนถูกว่าเอ่ยนา้ เสียงตะกกุ ตะกกั
แลว้ ดันร่างสงู ตรงหนา้ ใหพ้ น้ ทาง วิง่ ขึ้นหอ้ งอย่างไม่
เหลยี วหลงั มามองคนท่แี สดงทา่ ทีโกรธเขา

"ไอเ้ หี้* กูฝันๆๆๆ กูฝัน!!" เม่อื ล็อคประตูแลว้ กต็ บ
หนา้ ตวั เองรัวๆ พ่นคาเดมิ ๆ เพ่อื กล่อมประสาทแล้วท้ิงตัว

ลงบนเตยี งดึงผ้าห่มปดิ จนมดิ หนา้ พยายามขม่ ตาหลับ 219
และไมน่ ึกถงึ เหตกุ ารณท์ ี่ผา่ นมา

"หมาเน่าตวั ท่ีหนึง่ ” หลบั ตากาหนดลมหายใจนกึ
ภาพอนื่ มาลบภาพเหตุการณเ์ มอ่ื ครู่

“หมาเน่าตัวท่ีสอง” และหายใจออก

“หมาเนา่ ตัวท.่ี ..ไอ้หมาเน่าเอ๊ย!" ทาไมภาพน้องหมา
ลอยน้าถงึ กลายเป็นนายชอื่ ย่อ เอฟไปไดน้ ะ!

ใจของคนตัวเล็กยิง่ ปั่นปว่ นไปใหญเ่ ม่ือไดย้ นิ เสียง
รถขบั ออกไปหลงั ข้ึนห้องมาไม่นาน มองหน้าบา้ นกเ็ หน็ รถ
สแี ดงคนั เดมิ ขับออกไปอย่างรีบร้อน

“เหอะ!” ส่งเสียงเย้ยหยนั ตวั เองออกมา เขา
คาดหวังอะไรจากอีกคนกนั นะ

ไมส่ ิ เขามีสิทธิ์อะไรไปคาดหวงั ต่างหาก

220

ชัดเจนท่ีคลุมเครือ

เชือ้ ไข้ทไ่ี ด้รับไปจากเขาออกอาการรวดเร็วทาเอาฟมี นอน
ซม รถที่แล่นด้วยความเร็วท้าทายใบสั่งพาเขามาถึงท่ีหมาย ไฟ
รีบข้ึนช้ันบนเปิดประตูด้วยความเร็วพอกับใจเขาตอนน้ี ไม่ต้อง
เอย่ ให้มากความ เขาเข้าไปน่ังข้างคนป่วย องั มอื บนหน้าผากเล็ก
ที่ส่งผ่านอุณหภูมสิ งู มาถึงเขา

“มึง…” คนป่วยเรียกเสียงแหบ ดวงตาปรือเพราะพิษไข้
พยายามเพ่งมองมายังเขาและฉายแววดีใจราวกับไฟเป็นท่ีพึ่ง
หนงึ่ เดยี ว

“กูอยู่นี่” เขาสบตาอีกคนกลับปลอบประโยนคนป่วยด้วย
การลบู ผมเบาๆ

“ปวดหัว...เหมือนจะระเบิดเลย” น้าตาอย่างทรมานไฟ
ปลอบขวัญคนอ่อนกวา่ อยูค่ ร่จู งึ ผละออกไปหยิบยาและเตรยี มข้าว

ป้อนข้าวคนป่วยไปก็โทษตัวเองไปต่างๆ หากเมื่อคืนเขา 221
ไม่ทาแบบนั้นฟีมคงไม่ต้องนอนจับไข้แบบนี้ เมื่อคืนเขาควรกลับ
บ้านหากฟีมป่วยหนักจนขยับไม่ไหวใครจะคอยดูแล คร้ังน้ีเขารับ
ความผิดไว้ท้ังหมด รับไว้กับตัวแม้ฟีมจะไม่รู้ว่าคร้ังนี้ตนชนะก็
ตาม

เพราะเขาไม่เคยเอาชนะฟมี เลยสักครง้ั

ไม่รู้ว่าการย้อนเวลาหรือเร่งเวลาให้เดินไปไวๆ ไฟควร
เลือกอย่างไหน เขากาลังทาศึกทางสายตากับฟีมท่ีเพ่ิงฟื้น
ไข้ ส่ิงมีชีวิตท่ีน่าปล่อยให้เน่าไปท่ีสุดคือคนไข้ท่ีตั้งตัวเองเป็น
หมอ ไฟถือแก้วน้าและยาคนละมือมองจ้องคนตัวเล็กเป็นการ
กดดัน

ต่อให้ยกงานเขียนหรือวิทยานิพนธ์ของใครมาอ้างก็
แล้วแต่ ฟีมก็ยังยืนยันว่าตัวเองหายดีและไม่ต้องกินยาแล้ว แต่
โลกนี้มีส่ิงท่ีเรียกว่าปรอทวัดไข้ส่งให้ไฟไม่ละความพยายามท่ีจะ
ใหค้ นตัวเลก็ กนิ ยา

เมื่อทนสายตาน่าอึดอัดไม่ไหวฟีมก็ใช้ผ้าห่มเป็นหลุมหลบ
ภัย นอนน่ิงไม่ไหวติงแม้เสียงถอนหายใจของไฟจะดังแค่ไหนก็
ตาม

กกึ ! 222

วางแก้วน้าลง ตามด้วยเสียงปดิ ประตูบง่ บอกถึงการถอด
ใจ คนใต้ผ้าห่มรีบออกมารับอากาศหารู้ไหมว่าได้ตกหลุมพลาง
หลุมใหญเ่ ขา้ แลว้

ไฟพุ่งตัวเข้ามาประกบปากลงมาจนสนิท บีบคางเบาๆ ให้
ฟมี อา้ ปากแลว้ ใช้ล้นิ ดนั เมด็ ยาพร้อมกับน้าลงไปเม่ือไดจ้ ังหวะ คน
ตัวเล็กตีรัวๆ มือก็ดันไหล่หนาให้ถอยห่างแต่ก็ไม่ทันกับความไว
ของไฟ ยาเจา้ ปัญหาได้เรมิ่ เขา้ ไปทาหนา้ ทีข่ องมนั แล้ว

“ไอ้…” ไฟท้าวเอวแล้วมองคนสติแตก สองแก้มและหูมีสี
เลือดฝาดที่ค่อยๆ ชัดข้ึนไม่รู้ด้วยโมโหท่ีกลายเป็นคนแพ้หรือว่า
เพราะวธิ ปี ้อนยาของเขากันแน่

“ด่าดิ” ฟีมเก็บนิ้วที่ชี้หน้าลงไป กาหนดลมหายใจให้ปกติ
อย่างบากลาบาก ทาไมกันนะไฟถึงยังทาหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว
แบบนไ้ี ด้ แตก่ ่อนทีอ่ ารมณ์จะพุ่งพลา่ นไปมากกว่านี้เสียงสนทนา
จากด้านล่างก็ดึงความสนใจของเขาทั้งคู่เอาไว้ ไฟลงไปดูก็ได้
เรอื่ งว่าน้องๆ พากนั มาถลม่ ? ด้วยความเป็นหว่ ง

ฟีมได้แต่ถามว่าควรเลือกอะไรระหว่างมารยาทเจ้าบ้าน 223
กับความสบายใจของตน การรับแขกจะไม่มีปัญหาสักนิดหากคน
ที่ร่วมวงสนทนาด้วยไม่ใช่คนท่ีเพ่ิงมีประเด็นกันมา คนสามคนที่
มีใบหน้าละม้ายคล้ายกันจนแทบจะแยกไม่ออกกาลังคุยกันอย่าง
ออกรส หันมาหยักเพยดิ กับฟีมในบางหัวขอ้ ทีต่ อ้ งการพวก

“คุยไรกันเยอะแยะ” พ่ีชายคนโตว่าเสียงขุ่นเม่ือไม่เห็น
จุดสนิ้ สดุ ของบทสนทนา

“เจา้ ของบ้านยังไมบ่ ่นเลย เนอะ” น้าอ้างถึงฟีมแล้วหันมา
พยักหน้าบังคับให้เขาเห็นด้วย ไฟส่ายหน้าอย่างไม่สบอารมณ์
นัก ยกน้าขึ้นมาดืม่ เลีย่ งการตอ่ ปาก

สายตาอยู่ไม่สุขมองตามการกระทาของอีกคนจนเขาจรด
แก้วน้าลงบนปาก พาภาพในห้องครัวและบนห้องนอนเม่ือครู่เข้า
มาในหวั

ฟีมนิ่งค้างพอดีกับท่ีอีกคนหันมาสบตา ความรู้สึกราวกับ
ถูกช็อตด้วยไฟฟ้าอ่อนๆ ไฟหนีเข้าครัวจบบรรยากาศกระอัก
กระอ่วน ทงิ้ น้องๆ และเพ่ือนใหม่ท้ังสองเอาไว้

เม่ือไฟไปฟีมก็ไม่มีสมาธิในวงสนทนาจึงฝืนร่างอ่อนแรง
ฝ่าแดดร้อนไปพร้อมจักรยานแม่บ้านคันเก่า แม้จะมีอากาศวูบ
วาบเปน็ สัญญาณแตค่ นรัน้ ก็มาจนถึงรา้ นสะดวกซอ้ื จนได้

“อะ อ้วนๆ” เม่ือออกมาจากร้านก็ไม่ลืมหน้าที่ประจาคือ 224
แบ่งขนมให้เจา้ ส่ีขาทน่ี อนตีพงุ อยหู่ นา้ ประตู

จิม้ ลูกช้ินป้อนให้สุนัขด่างทลี ะลูก พร้อมกับสิ่งท่ีมนั ต้องทา
คอื เพือ่ นรบั ฟงั

“อดึ อัดหวะ ฉีกสัญญาเช่าเลยดีไหม” เจ้าตูบเงยหน้ามอง
เขาสลับกับถุงลกู ชิ้น ฟีมบึนปากเล็กน้อยแล้วป้อนลูกท่ีสองพร้อม
กบั พูดต่อ

“อยากเลา่ เรื่องคืนน้ันใหฟ้ ังนะ แตแ่ กคงเด็กเกินไป” มอง
เจ้าหมาด้วยสายตาตดั พอ้ แตม่ ันก็หาได้สนใจไม่ว่าเขาจะเล่าเรื่อง
ประติดประต่อกันหรือไม่ เพื่อนส่ีขายังคงมองถุงลูกชิ้นไม่วางตา
จนลกู สุดทา้ ย

“เสียเงินฟรีจริงๆ” ทิ้งถุงท่ีหมดแล้วก็หันไปบ่นเจ้าด่างท่ี
นอนตากแอร์สบายใจ แต่ไม่ว่าจะถูกเมินก่ีครั้งฟีมก็ยังพึ่งพามัน
อยู่เร่ือยๆ บอกลากับเจ้าด่างที่ทาเขาขาดทุนทุกครั้งพร้อมกับ
ความปวดท่บี บี รดั ศีรษะจนแทบระเบิด

หากเห็นว่าความซวยอยู่ตรงหน้าใครๆ ก็คงหลบฟีมเองก็ 225
เช่นกัน แต่เขาสัมผัสกับมันเม่ือจักรยานคู่ใจพาเขานอนบนพ้ืน
ถนนนา้ หนักของมนั มากเกนิ ท่ีเขาจะยกออก แดดรอ้ นย่ิงซ้าใหเ้ ขา
ขยับไปไหนไม่ไหว ได้แต่นอนรอความช่วยเหลือจากกาฟิวส์ แต่
สิ่งที่ใกล้เข้ามาคือรถยนต์สีแดงเพลิง เขาเห็นหน้าคนท่ีว่ิงมา
ลางๆ แตจ่ าเสยี งของอกี คนได้แม่น

“เจ็บตรงไหนบ้าง” อีกคนถามพลางยกจักรยานขึ้น แม้
มองหนา้ ไมช่ ดั แตเ่ สยี งน้ันบอกว่าไฟรอ้ นใจมากๆ

“เข่า แสบ…” คนตัวเล็กกัดปากอดทน กลั้นน้าตาแม้แสบ
จนแทบรอ้ งไห้ ไฟอมุ้ เขาตัวลอยหลังจากสารวจบาดแผลคร่าวๆ

“น้า ขับ” เจ้าของชื่อไม่รอช้าเข้าไปประจาที่คนขับพร้อม
กบั ไฟท่ีพาคนเจ็บน่ังที่เบาะหลัง

“เดี๋ยวเราเอาจักรยานกลับเอง” กาฟิวส์รับอาสา ไฟพยัก
หน้าตอบใบหน้าเรียบน่ิงใจจรงิ อยากดคุ นเจ็บซ้า แต่อีกใจก็อยาก
ปลอบเมอื่ เหน็ นา้ ตาของร่างบาง

การทาแผลคร้ังน้ีน่าอึดอัดและน่ากลัวพอๆ กับการไปหา
ครูพยาบาลเพราะแผลโดดร้ัวโรงเรียน มือหนึ่งกายาดมอยู่ใกล้
จมูก อีกข้างจิกโซฟาระบายความเจ็บทุกคร้ังที่สาลีชุบยาแตะลง
มาไมก่ ล้าส่งเสียงร้องเพราะตอนนีฟ้ ีมกลัวคนทาแผลทดี่ ึงหน้าจน
ตึงมากกวา่

ไฟเก็บอุปกรณ์ทาแผลเข้าที่เดิม ฟีมยันตัวแล้วท้าวผนัง 226
เดินข้ึนห้องแต่ยังไม่ถึงครึ่งทางก็ได้ยินเสียงกระแอมในคอที่ฟัง
แลว้ น่าขนลุกจนตอ้ งหยุดเดินกลางคนั

“ทาซ่า” เดินเข้ามาใกล้ว่าน้าเสียงดุแล้วช้อนอุ้มคนเจ็บ
ขนึ้ มาแนบอก ตามดว้ ยเสียงโวยวายอยา่ งไมท่ นั ต้งั ตัวของฟมี

ฟีมช่วยเปิดประตูในขณะท่ียังอยู่ในอ้อมแขนของร่างสูง
ไฟวางเขาให้น่ังบนเตียงอย่างเบามือ เจ้าของห้องก้มหน้างุด
พนมมือเตรียมฟังเทศน์ในใจ ไฟเกือบล้มเลิกความต้ังใจเมื่อเห็น
ท่าทางสานึกผิด แตห่ ากปล่อยไว้เรื่องก็จะย่ิงค้างคา

“ออกไปข้างนอกทั้งๆ ท่ีไม่สบาย ถา้ เป็นอะไรมากกว่านี้จะ
ทายังไง” หลุดปลายไม่พอใจแล้วหันหน้ามองทางอื่น ย่ิงเห็น
แผลบนตัวฟมี เขายิ่งโมโหปะปนไปหมด

“นา้ ดิน ลม กาฟวิ สก์ ็อยู่ กูก็อยู่ จะขอใหส้ ักคนชว่ ยไมไ่ ด้
เลยหรอ” คนฟังกัดปากแน่นไม่สามารถรวมความคิดให้อยู่น่ิงได้

ทา่ ทางของไฟแม้จะดูโมโหแต่ฟีมกลับรสู้ ึกว่ามันเต็มไปด้วยความ
นอ้ ยใจ แล้วเขาจะไปอ่านออกไดอ้ ย่างไรวา่ ไฟตอ้ งการอะไร

“แลว้ เรื่องเมอื่ คนื …” ไฟชัง่ ใจวา่ าควรพดู หรือไม่

“อย่าไปทากับใครอีก” สุดท้ายก็ตัดเหตุผลทุกอย่างทิ้ง
เหลือเพียงคาพูดส้ันๆ เป็นคาขอร้องท่ีฟีมรู้สึกเหมือนถูกส่ัง ฟีม
เกิดคาถามข้ึนในหัว ไฟมีสิทธิ์อะไร คนตรงหน้าต้องการอะไรกัน
แน?่

“เขา้ ใจไหม” 227

“ทา ไ ม ” ฟี ม สว นขึ้ นทั นควั นเ ม่ื อ คว า ม อ ด ทนถึ ง
จุดสน้ิ สุด เปลี่ยนใหไ้ ฟเปน็ ฝ่ายตง้ั รับ

“ทาไมถึงห้าม ทาไมถึงทาไมไ่ ด้ในเม่ือนี่มันตัวก”ู

“ไม่ใช่ทุกคนท่ีจะหยดุ อยู่แค่นั้น” กดน้าเสียงต่าและช้า ย้า
หนกั แน่นหวงั ว่าฟมี จะรับรู้และเขา้ ใจ

“ไม่ กไู ม่เขา้ ใจ” คนด้ือพูดต่อทันที

“ในเมื่อนี่มันตัวกู ทาไมกูทาไม่ได้ มึงมาเดือนร้อน
อะไร” ไฟสะบัดหน้ากลับมาจ้องฟีมเขม็ง ความอดทนจบลงแต่
เพียงเท่านี้ แล้วจะเอย่ ประโยคท่ีเต็มไปด้วยอารมณ์กบั อกี คน

“ทาไมต้องด้ือ ก่ีครั้งแล้วที่มันพัง เดือนร้อนเพราะความ
ดอื้ ของมึง คิดถงึ คนท่หี ่วงมึงบ้างส!ิ ”

“ไม่มีใครห่วงกูแล้ว ไม่มีแล้ว แล้วมึงจะมาเดือดร้อน
อะไรด้วย!” ลุกข้ึนอย่างลืมความเจ็บแต่แค่ชั่วอึดใจก็เซถลาเข้า
หาคนตรงขา้ ม

“มงึ ไมเ่ คยพดู อะไรชัดๆ เลย ให้กคู ดิ เองตคี วามเอง กูเจ็บ 228
มึงเห็นไหมว่ากูเจ็บ” ไฟเป็นฝ่ายถอยและยืนรับอารมณ์ท่ีฟีมสาด
ใส่

“แต่มึงก็ยังบ่นกู เม่ือคืนมึงเองท่ีไม่หยุด แต่มึงไม่บอก
อะไรเลยรู้สกึ ดีหรือแย่? หรือต้องการอะไรถึงทาแบบนี้” กระหน่า
ทุบท่ีไหล่แกร่งจนไฟเซถอย แต่ยังโอบร่างท่ีเร่ิมอ่อนแรงไม่ให้
ลม้ ลงไป

“มึงทากูสับสนไปหมดแล้ว มึงแม่ง…” ยอมแพ้ให้กับ
ตัวเอง ทง้ิ หวั หนกั อ้งึ ซบอกกวา้ ง เอ่ยคาถามเดมิ ซา้ อยู่อย่างน้ัน

“มึงคิดยังไงกับกวู ะ” ไร้คาตอบ คลายออ้ มกอดปล่อยคน
ตัวเล็กให้เป็นอิสระ เพียงแค่น้ีหัวใจของฟีมก็บีบแน่นจนรู้สึก
เจ็บ เจ็บไปท้ังร่างราวกับล้มพับลงกระแทกพ้ืนทั้งท่ีเขายังคงยืน
อย่ตู รงหน้าไฟ

“กูไม่รู้” ยิ่งกว่าการปฏิเสธ เหมือนกับถูกร้ังให้อยู่กลาง
หน้าผาด้วยเชือกเส้นเดียว จะปีนขึ้นาไปก็หมดแรงแต่ก็ยังไม่
ปล่อยให้ตกลงไป คาพูดที่คลุมเครือรั้งให้เขาอยู่กับที่ไม่อาจไป
ไหนได้ ฟมี ได้คาตอบเมือ่ ครู่นี้เองวา่ ไฟสาคญั และมอี ิทธพิ ลกบั เขา
ขนาดไหน

แต่สาหรบั ไฟเขาไมร่ ู้เลย ไม่รู้ว่าอยู่ในสถานะไหน ต้องรอ 229
อีกนานแคไ่ หน รอไปพอื่ อะไร และมีความหวังหรือไม่ แต่สุดทา้ ย
เขาแค่ต้องรอ…

รออยู่ที่เดิมแม้ในห้องน้ีจะเหลือแค่เขาและหัวใจท่ีแบกรับ
เรื่องหนักๆ น้ีเอาไว้คนเดียว หากเลือกได้ก็ไม่อยากรัก ไม่อยาก
มีเขาในใจ แต่หวั ใจก็เลอื กไปแล้ว

เลอื กอยา่ งชดั เจน..

07.24

ไม่มีใครอยากอยู่กับความรู้สึกอึดอัดนานๆ ฟีมเองก็
เชน่ กนั เขาเล่ียงการเจอหน้าไฟมาอยู่กับต้นไม้ในสวนแตก่ ็ยงั รบั รู้
ถึงแรงกดดนั ทางสายตาทม่ี องผ่านหน้าต่างครัวออกมา

ฟีมปิดน้าและดึงหลอดอาหารพืชอันเก่าออก แล้วเดินเข้า
ทางหลังบา้ นเล่ียงการสบตาคนทีโ่ ตะ๊ อาหารจนเกือบพ้น

“เด๋ยี วไปอกู่ ัน”

“อืม” ตอบกลับด้วยน้าเสียงแบบเดียวกัน แม้แต่เรียกช่ือ
เขาไฟยงั ไมท่ า คงต้องการระยะห่างมากสนิ ะ

เป็นอีกคร้ังท่ีฟีมกาลังจะข้ามความกลัว ฟีมมองรถคันสี 230
แดงสลับกับเจ้าของท่ีอยู่อีกฝ่ังด้วยสีหน้าไม่สู้ดีทั้งที่เป็นคนเลือก
วธิ เี ดินทางเอง

ทีจ่ ริงฟีมแค่อยากเอาชนะ...เอาชนะอดีต เอาชนะความคิด
ดา้ นลบ และ

เอาชนะคนทม่ี องเขาอยู่

ฟีมอยากให้ไฟรู้ว่าตนไม่ได้อ่อนแอไม่ว่าเร่ืองไหน เป็น
การบอกอ้อมๆ ว่าหากไฟยังลงั เลฟีมเองก็พร้อมถอยออกมาเชน่

“จะไปหรือยัง?” ไฟเร่งทั้งท่ีใจก็ห่วงฟีมไม่น้อย คนอ่อน
กว่าเข้าไปน่ังในรถแทนคาตอบไฟรีบตามเข้าไป ชาเลืองมองคน
ข้างๆ ตลอดทาง

ฟีมกาเข็มขัดนิรภัยแน่นแต่ยังคงมองไปข้างหน้า ไม่มี
น้าตาหรอื เสยี งสะอ้นื ให้ไดย้ ินแม้แตน่ อ้ ย

เกง่ แลว้ ...มึงเก่งที่สดุ แล้ว

“ไฟ...” ฟีมกดเสียงไม่ให้สั่นจนอีกคนจับได้ คนขับหันมา
มองเขาเล็กน้อยแล้วหันกลับ ฟีมสูดลมหายในเต็มปอดแล้วจึง
พูดต่อ

“มึง...คิดยังไงกับกูวะ” อีกคร้ังท่ีฟีมได้รับความเงียบเป็น
คาตอบ แล้วเขาจะรอไปเพื่ออะไรในเม่ือเขาสามารถผ่านความ 231
เจบ็ ช้า กา้ วขา้ มความกลวั มาไดด้ ว้ ยตัวคนเดียว

“กูขอเวลาอีกหน่อย” อยากปฏิเสธเหลือเกินแต่ปากไม่
ยอมขยับกลายเปน็ ตกลงอย่างจาใจ

“เพราะกูเป็นแบบนี้ใช่ไหม” เปลี่ยนทางสายตาหันไปหาคน
ข้างๆ

“เพราะกูออ่ นแอ เพราะกู...เพราะกเู ป็นกูก็เลยต้องรอ” ไฟ
สะอึกกับคาถามเชิงตัดพ้อแม้น้าเสียงแข็งกร้าวแต่ทาไมเขาถึง
รูส้ กึ ว่าฟมี กับออ่ นแอ

“ถ้าแค่สงสารไม่ต้องหรอกนะ” ปาดน้าตาอย่างลวกๆ มัน
เป็นนา้ ตาแหง่ ความอดึ อดั แทนทคี่ วามกลวั

“เพราะชวี ติ กูนะ่ กม็ แี คน่ อ้ี ยู่แลว้ ไม่มมี ึงกูก็อย่ไู ด้”

“รอกูอีกหน่อยนะ” สุดท้ายแล้วก็เป็นฟีมท่ีต้องยอม หัน
มองไปนอกรถแม้ไม่สามารถมองได้เต็มตาก็ดีกว่าเห็นหน้าคนใจ
รา้ ยโลเล

ไม่อยากรอแล้ว ไม่อยากรักแล้ว ใจร้ายเกินไป เกินไป
จรงิ ๆ...

232

ฟีมมองบรรยากาศภายในอู่หาจุดพักสายตาหลังการเก็บ
ขอ้ มูลท่ยี าวนาน ท่ีนี่ต่างคนต่างมงี านจนเขาไม่กล้ารบกวนใคร

“ฟีม ไปดูคลิปแข่งรถข้างในก็ได้นะ” ฟ่งพูดกับเขาแล้ว
เดินไปหยิบเครื่องมือ ฟีมไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เปิดรูปถ่ายเพ่ือ
ตรวจสอบข้อมูล มันครบและเยอะพอสมควร แต่ฟีมกลับรู้สึกว่า
มีบางอย่างขาดหายเขาจึงเดินเลียบสนามแข่งไปอย่างไร้
จดุ หมาย โดยมีใครอีกคนเดนิ ตามอยหู่ า่ งๆ

ไฟพยายามเรียบเรียงความรู้สึกมากมายออกมาเป็น
คาพูดมันสมบูรณ์แล้ว เหลือเพียงเวลาท่ีเหมาะสมแต่ส่ิงสาคัญ
กว่านัน้ คือความกลา้ ของเขา

แค่เข้าไปเดินข้างๆ ยังไม่กล้า แม้เอ่ยชื่ออีกคนก็ข้ีขลาด
ท่าทางเกๆ้ กังๆ ตอนน้ีคงตลกพลิ กึ

กรง๊ิ งง!!

เสียงเรียกเข้าทาให้ท้ังคู่หยุดเดินฟีมหันมามองต้นเสียงก็
เห็นไฟเดินกลับเข้าไปในอู่ ไม่ร้วู า่ อกี คนตามเขามาตัง้ แต่ตอนไหน
หรอื ทีจ่ รงิ อาจไม่ไดต้ ั้งใจตามดว้ ยซ้า

233

“ว่าไงนะมึง?” ไฟขมวดคิ้วแน่นเมื่อเสียงปลายสายนั้นตื่น
ตระหนกจนฟงั ไม่รู้เร่อื ง

“มันกลับจากฮ่องกงแลว้ ” ปลายสายพดู ซ้า

“แต่มันไปพัทยา มันไม่มีสาขาท่ีนั่นอะมึง มันจะไปทาไม
มนั ...”

“ฟาใจเยน็ ๆ” รบี หา้ มเมื่อฟาระเร่ิมพ่นอย่างไรส้ ติ

“ตอนนอี้ ยูไ่ หน”

“กูกาลังขับรถ กูจะไปดูกับตา” ไวเท่าความคิดไฟคว้า
กุญแจรถแล้วเดินไปโดยไม่บอกกล่าวใคร ระหว่างเดินก็พูดดึง
สติฟาระไปด้วย

“กูกาลังไปหา มึงสตินะฟา” แต่เหมือนว่าส่ิงที่เข้าพูดไม่
ผ่านการประมวลผลใดๆ ฟาระวางสายไปแล้วความร้อนใจยิ่ง
มากข้ึน

ไฟตั้งสติต่อสายหาฟ่งพร้อมสตาร์ทเครื่อง หักพวงมาลัย 234
สุดจนไดย้ นิ เสยี งลอ้ บดถนน

“ฮลั โหล พ่ฟี ง่ ” ออกมาไดค้ ร่หู น่งึ ฟง่ ก็รับสาย

“มึงไปไหนวะไฟ”

“ตามฟา ฟาไปพัทยาน่าจะมีปญั หากับแฟนมนั ผมบอกพไ่ี ว้
ก่อนเด๋ียวจะบอกอีกที” ไฟรวบรัด ปลายสายย้าเร่ืองความ
ปลอดภยั เล็กนอ้ ยวางสาย

ตอนนี้ใจไฟอยู่กับฟาระท่ีขาดสติและนาหน้าเขาไปไกล ไม่
มีแม้เสี้ยววิที่จะหันกลับไปมองคนที่อยู่ข้างหลัง ไม่รู้ด้วยซ้าว่ามี
ใครอีกคนทีก่ งั วลเรือ่ งเขาไมแ่ พ้กนั

ฟีมเดินกลับเข้าไปเนือยๆ เมื่อรถยนต์สีแดงว่ิงไปลับตา
หากเดาไม่ผิด คนที่โทรมาคงสาคัญไม่น้อยไฟจึงปล่อยเขาให้จม
อยกู่ ับความอดึ อัดทั้งทีเ่ ม่ือเช้าเขาแสดงออกชัดเจน

คาขอให้รอน่ะ...ใจรา้ ยทสี่ ุดเลย
ให้รอทาไมสุดท้ายคนถกู เลือกกไ็ มใ่ ช่ฟมี

235

236

เส้ียวนาทีที่เปล่ียน

แสงสีในงานปาร์ตี้ชายหาดไม่อาจบดบังการมองเห็น
ของฟาระ ใบหน้าคมที่เธอคุ้นเคยไม่แม้จะหันมามองเธอท่ียืนอยู่
ด้านนอก เขาส่งยิ้มให้หญิงแปลกหน้าพูดคุยกันด้าวยท่าทีสนิท
สนม หาไดป้ ัดปอ้ งสัมผัสจากหลอ่ น น่ีหรืองานของเขา นี่หรือคือ
เหตผุ ลของการสละเวลา

ฟาระปาดนา้ ตาพรูลมหายใจออกมาแลว้ ต่อสายหาลูกน้อง
ของแชมป์ เสียงแทรกระหว่างสนทนาทาให้เธอเดาสถานที่ได้ไม่
ยาก

“คุณแชมป์ทางานอยคู่ รบั ” โกหกทง้ั นายทัง้ ลกู นอ้ ง

“ค่ะ ท่ีทางานที่ว่ามีผู้หญิง ชายหาดแล้วก็...ปาร์ต้ีหรือ
เปล่าคะ” ปลายสายสะอึกเม่อื รวู้ า่ ฟาระเห็นทกุ อยา่ ง

“คุณฟาอยไู่ หนครับ” 237

“บอกเจ้านายพ่ีดว้ ยนะ ว่าถา้ ไม่พอกเ็ ลิกกันไปเลย ฟาเบ่ือ
แล้ว” พูดแล้วว่ิงกลับไปที่รถ ไม่ว่าอีกคนจะอธิบายหรือพยายาม
รั้งเอาไว้เท่าไรก็เหมือนกับลมท่ีพัดผ่าน มันไม่มีความหายอีก
ตอ่ ไปแลว้

ฟาระขับรถออกมาทั้งน้าตานองหน้า กดคันเร่งโดยไม่สน
ความปลอดภัย เธออยากออกจากตรงนี้ให้เร็วท่ีสุด ไม่อยากฟัง
คาพูดของใครท้ังนน้ั

เธอไม่ได้ฉลาดพอที่จะมาคอยตรวจสอบว่าประโยคไหน
จริง ประโยคไหนหลอก ตอนนี้เธอสงสารหัวใจตัวเองเหลือเกิน
ไม่อยากทรมานมันอีกแล้ว

กรง้ิ งง!!

ตอนแรกตั้งใจจะไม่รับแต่เมื่อเห็นวา่ ปลายสายคือไฟเธอก็
ตอบรับดว้ ยเสียงสนั่ ๆ จนอกี ฝ่ายตกใจ

“เป็นไร ใครทาไรมึง”

“มันหลอกกูอะมึง งานเห้ี*ไรของมัน หลอกกูทั้งหมดเลย
...” ระเบดิ เสียงร้องไห้อย่างไม่นึกอาย เพราะเธอหลงดีใจว่าแก้ว
ที่ซ่อมมันเนียนสนิทเหมือนใหม่ สุดท้ายก็ค่อยๆ ร้าวและแตก
ละเอยี ดอีกคร้งั

“ฟามึงใจเยน็ ๆ ตอนน้อี ยู่ไหน” 238

“กาลังกลับ มึงไมต่ อ้ งมาหรอก”

“งั้นกูรอที่พักทางหลวง มึงใจเย็นๆ” ฟาระพยักหน้าทั้ง
น้าตา เธอรู้ดีว่าไม่สามารถขับกลับบ้านไหว ไม่ว่าจะสภาพกาย
หรือจิตใจ

“สักครู่นะครับ” แชมป์เอ่ยกับว่าท่ีหุ้นส่วนแล้วหันหา
ลกู น้องทว่ี ิ่งมาหนา้ ตาต่นื

“คุณแชมป์ครับ คือคุณฟา...” ยังไม่ทันรายงานแชมปก์ ็หัน
ไปรบั โทรศพั ท์ ปลายสายออกอาการไม่พอใจจนเสียงดังออกมา

“กมู าทางาน” ถอนใจหลังพูดจบ หากเดาไม่ผดิ อีกฝ่ายคง
ใสอ่ ารมณ์กลับมา

“หุ้นส่วนเป็นผู้หญิง แล้วงานมันกระทันหันกูไม่ได้
หลอกฟาเลย” น้าเสียงแข็งข้ึนเร่ือยๆ แล้ววางสายเพราะกลวั คุม
ตวั เองไมไ่ หว

“กุญแจรถ” ลูกน้องรีบวางกญุ แจรถใส่มือ แชมป์เดินจน 239
เกอื บวง่ิ ไปที่รถขับออกไปตามทางท่ีไฟบอก พยายามโทรหาฟาระ
หลายคร้งั ต่อหลายครงั้ แตไ่ ม่มีวแี่ ววว่าเธอจะรับ

เมื่อความสนใจไม่อยู่กับรถและถนนความปลอดภัยก็
หายไปเกินครึ่ง เขาออกมาไม่ถึงส่ีสิบกิโลเมตรรถก็เสียการ
ควบคุมเข้าไปอีกเลนส์จนต้องหักออกกระทันหันรถตีลังกาลงข้าง
ทางท่ามกลางสายตาของคนที่ผ่านไปมาและลูกน้องท่ีตามมาไม่
หา่ ง

“คุณฟาครับ...คุณแชมป์รถคว่า” ทันทีที่ได้ยินก็ฝืนแขนขา
ที่อ่อนแรงขับรถไปยังโรงพยาบาลท่ีลูกน้องบอก ระหว่างทาง
ความคิดมากมายตีกันในหัว ตัดใจไม่ได้กลัวความจริง กลัวคา
โกหก กลัว กลวั ไปหมด แต่ท่ีกลวั ทสี่ ดุ คอื กลวั วา่ เธอจะช้าเกินไป

“ฟ้อนต์ มีคนรถคว่าไม่รู้แชมป์หรือไฟ” ฟีมหันมองคนพูด
ทุกอย่างจุกอยู่ท่ีคอท้ังความกลัว คาถามมันอัดแน่นไม่สามารถ
พูดออกมาได้

“หมอกาลังส่งตัวมาที่ใกล้ๆ น่ีไปรอน้องมันกัน” ฟ่งพูด 240
พลางหยิบกุญแจรถ ฟีมเก็บทุกอย่างใสก่ ระเปา๋ อยา่ งลนลานแล้ว
ตามฟ่งและฟ้อนต์ไปที่รถ ระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไร ตอนนี้ฟี
มหูอื้อจนไม่ได้ยินอะไรได้ ได้แต่ภาวนาให้คนๆ น้ันไม่ใช่ไฟ แม้
เปน็ ความคดิ ท่ีเหน็ แกต่ วั แตต่ อนนเ้ี ขาไมส่ นอะไรแล้ว

เม่ือถึงหอ้ งฉุกเฉินไม่มใี ครบอกได้ว่าคนในหอ้ งน้ันเป็นใคร
ฟาระร้องไห้จนพูดไม่รู้เรื่องกลายเป็นฟ่งและฟ้อนต์ต้องคอย
ปลอบเพราะกลวั เธอเป็นอะไรไปอีกคน

ฟีมก้มหน้าดึงสายตาไว้กับพ้ืนสีขาว ความรู้สึกท้ังอยากรู้
และไมอ่ ยากรู้แค่ใครสักคน แค่คนเดยี วท่ีบอกเขาได้วา่ ตอนนี้เกิด
อะไรข้ึน ท่ีผา่ นมาเกิดอะไรแลว้ ต่อไปจะเป็นอย่างไร

แค่ไฟหันหลังให้ก็เอาโลกใบใหม่ท่ีกาลังสร้างให้พังลงไป
ครง้ั แล้ว คร้งั เล่า

ฟีมกล้ันสะอื้นจนตัวชา ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไร
จนกระทั่งรองเท้าสีดาท่คี ุ้นตามาอยู่ตรงหน้า ฟีมเงยหน้ามองอีก
คนผ่านม่านน้าตาแม้จะเลือนลางแต่ฟีมจาได้ดี โผเข้ากอดคน

ตรงหน้าสุดตัวจนไฟเซเล็กน้อยและกอดตอบคนร้องไห้ตัวโยน
มอื ข้างหนึ่งลูบลบู หวั ทยุ ที่อยบู่ นไหลเ่ ขาเพือ่ ปลอบโยน

“ร้องไห้ทาไม” ไฟถามเสียงเบาจนเกือบเป็นกระซิบ โทน
เสียงอ่อนโยน

“กูนึกว่ามึง...จะอยู่ในห้อง น้ัน” เสียงขาดตอนเพราะแรง
สะอืน้ จนไฟตอ้ งผละออก ปาดนา้ และสารวจดวงตาบวมช้าไปด้วย

“ขอโทษ” ไฟพูดเสียงแผ่ว ดวงตาฉ่าน้ามองมาอย่างตั้ง

คาถาม 241

“ขอโทษท่ีปล่อยให้รอ ขอโทษท่ีทาให้อึดอัด” ฟีมส่ายหน้า
พลั วันและออกจากอ้อมกอดของไฟ

“มึงไม่ตอบก็ได้ถ้าเราไม่ได้คิดตรงกัน แต่อย่าบอกให้รอ
ไดไ้ หม” ฟมี นัง่ ลงบนเกา้ อีพ้ ร้อมกบั ไฟที่เขา้ มนง่ั ขา้ งๆ

“เพราะกูไม่รู้ว่าต้องรอถึงเม่ือไร” ช้อนตามองไฟแววตา
เตม็ ไปดว้ ยความออ้ นวอน

“ทุกคร้ังท่ีกูรอใจมันก็หวัง มันสร้างโลกใหม่ข้ึนมาตลอด
เลย” คนฟังก้มหน้าอย่างรู้สึกผิดเพราะเขามัวแต่กลัวและสนใจ
แตต่ วั เองจนลืมมองเข้าไปในใจของฟมี

“ถา้ กูไม่มีคา่ พอใหร้ ักกแ็ ค่บอก”

“กูชอบมึง” ฟีมมองคนท่ีพูดแทรกกลางคัน ท้ังคู่สบตา
ท่ามกลางความเงียบ สอื่ สารความร้สู กึ ผ่านทางสายตาอยนู่ าน

“กูรักมึง มึงมีค่ากับใครหลายๆ คน อย่าลดค่าตัวเอง”
ฟีมหลุบตาต่าคาพูดหนักแน่นพาควาทรงจาต่างๆ มาเน้นย้าเขา
อกี คร้ัง

“แล้วมึงก็มีสิทธ์ิรักกู” สองมือน้ีเคยช่วยชีวิตชายคนหนึ่ง
สองมือน้ีพาปริมรดาออกจากความกังวล สร้างกาลังใจและส่ง 242
พลังบวกให้แฟนนิยาย และเขามีคา่ ในชีวติ ของไฟ

“อย่าเอาโลกของกูไปอีกนะ” เพราะว่าโลกของฟีมน้ันเล็ก
และบอบบาง หากพังลงซ้าๆ วนั หน่งึ สร้างข้นึ มาไม่ไดอ้ ีกแล้ว

เสียงล้อบดถนนซ้าแล้วซ้าเล่า เข้ามาใกล้และผ่านไปจน
สุดสายตาวนซ้าอยู่อย่างนี้จนกระท่ังรถสีน้าเงินทรงพลังเข้ามา
จอดในพิท ไฟในชุดนักแข่งเต็มยศลงมาถอดหมวกกันน็อคถือไว้
อีกมอื แล้วใช้แขนอกี ขา้ งคล้องแขนฟมี เดินเขา้ ไปในหอ้ งพกั

ฟ่งและฟ้อนต์สุมหัวกันอยู่หน้าจอวิเคราะห์หาจุดผิดพลาด
ในการซอ้ มรอบท่ีสาม

“วันน้ีซ้อมแค่นี้พอ ไปเปลี่ยนชุดแล้วมาดูนี่” ฟ่งบอก ไฟ
กาลังจะเข้ามาน่ังก็หันหลังไปท่ีห้องเปล่ียนชุด ฟีมนั่งบนโซฟาอีก
ฝงั่ เวน้ ท่วี ่างตรงกลางไวใ้ หไ้ ฟไดค้ ยุ กบั พี่ๆ

ฟีมฟังการวิเคราะห์เกมส์ และจดุ บกพรอ่ ง ฟีมร้เู ร่อื งบา้ ง
ไม่รู้บ้างการพูดคุยกินเวลานานจนฟีมเริ่มทาสงครามกับความ
งว่ งและเป็นฝ่ายแพใ้ นทีส่ ุด

รู้ตัวอีกทีก็ตื่นข้ึนมาบนเตียงนอนในห้องพัก ฟีมลุกบิดข้ี 243
เกียจเป็นจังหวะเดยี วกับทีไ่ ฟเดนิ เขา้ มาพอดี

“กูคุยเสร็จแล้ว” ฟมี สะบัดไลค่ วามเม่อื ยสองสามคร้งั แล้ว
เดินไปหาไฟท่ีหยิบกุญแจรถเตรียมกลับบ้าน ระหว่างทางเขา
พูดคุยกันเล็กน้อย ไฟเหมือนมีเรื่องให้ใช้ความคิดตลอดฟีมจึง
อาสาขบั รถ

ใช่ ฟีมอาสาขับรถยนต์ให้เอง ฟาระบอกว่ามีแฟนเป็นนัก
แข่งแตข่ บั รถไม่ไดไ้ ม่เข้าท่าเอาเสียเลย

เสียงแป้นพิมพ์ดังต่อเน่ือง ฟีมมองหน้าจอสลับกับคน
ข้างๆ ที่ตั้งใจดูผลงานคู่แข่งแต่หันกลับมาได้ครู่เดียวหัวหนักเอน

ลงมาซบไหล่เล็ก ฟีมจัดท่าให้ไฟได้นอนสบายขึ้นแล้วย้ายเข้าไป
ทางานในครัวแทน

ต้ังแต่ไฟเร่ิมซ้อมทั้งคู่ก็ผลัดกันเฝ้าอีกคนหลับอยู่อย่างน้ี
หากไฟต้องเข้าไปซ้อมต่อให้ฟีมจะนอนดึกแค่ไหนก็จะตามไปโดย
ไม่บ่น แม้ไม่ได้ยืนดูติดขอบสนามทุกครั้งก็ไปนอนให้กาลังใจ
เงียบๆ ในห้องพกั

ผู้ คนมากมายหลั่ งไหลมาจากทุ กสารทิ ศแทบล้ น 244
สนามแข่งรถในบุรีรัมย์ ฟีมบันทึกภาพที่เห็นเอาไว้ด้วยความ
ต่ืนเต้น ไม่ลืมจดบันทึกความรู้สึกและรายละเอียดยิบย่อยลงไป
ทั้งหมดนี้เพอื่ แฟนนยิ ายของ อัลบาบา

ฟีมสะดุ้งเมื่อถูกสวมกอดจากด้านหลังลมหายใจร้อนเป่า
รถต้นคอจนเขาต้องย่นคอหนี เอียงหน้ามองเจ้าของอ้อมกอดก็
พบใบหน้าคมทหี่ ลับตาพริ้มราวกบั กาลงั พกั ผ่อน

“ขอกาลังใจหน่อย” พูดทั้งท่ียังหลับตา ฟีมใช้มือข้างท่ี
ว่างจิ้มแก้มท่ีเร่ิมนุ่มข้ึนไปหน่ึงที คนถูกขัดใจลืมตามองอย่างไม่
พอใจนักแลว้ ผละออกไปอย่างงอนๆ

“แขง่ เสร็จเดี๋ยวใหม้ ากกว่านี้ ไปเตรยี มตวั ได้แลว้ ” ฟีมตัด
บทดันหลงั คนดื้อใหเ้ ข้าไปประชุมกบั ทมี เมอ่ื หันกลับมากเ็ จอฟาระ
และแชมป์เดนิ เข้ามา

หลังอุบัติเหตุร่างกายแชมป์ยังไม่พร้อมสาหรับการแข่ง
เขาเลยมาในฐานะผูส้ นับสนนุ หลกั ของทีม

ระหว่างแชมป์และฟาระเรยี กไดว้ ่าใช้ชีวิตแลกความเข้าใจ 245
และความไว้ใจ แชมป์ยืนยันอย่างบริสุทธิ์ใจว่าทั้งหมดคือเร่ือง
งานพร้อมการยืนยันจากหญิงคนนั้นทาให้ฟาระรู้สึกผิดอยู่ร่วม
สัปดาห์

“ไปข้างในได้แล้วฟีม ข้างนอกเร่ิมเตรียมกันแล้ว” ฟาระ
บอกกับเขาแลว้ เดินนาไป ฟีมหันไปถ่ายภาพกลุ่มแฟนคลับเป็นรูป
สุดทา้ ยแล้วเดินตามไป

ต้ังแต่ออกตัวไฟใช้ความเร็วน้อยกว่าที่วางแผนเอาไว้ทา
เอาคนด้านในกุมขมับ แม้จะคุมรัศมีตรงทางโค้งได้ดีกว่าคนอ่ืน
แต่หากเทยี บกนั ในเรื่องความเรว็ ไฟช้ากว่าคนอื่นอยู่หนึง่ ในส่ีรอบ
เลยก็ว่าได้

ดวงตาคมมองไปด้านหน้าเขากดคันเร่งอย่างระมัดระวัง
มากกว่าตอนซ้อมแล้วหาจังหวะเพ่ิมความเร็วจนถึงสองร้อย
กลางๆ ทาให้คนท่ีรอดผู ลงานหายใจไดค้ ล่องขน้ึ

“ตอนนี้มันยังไม่เข้าท็อปไฟฟ์เลย” ฟ่งหันไปปรึกษากับ
แชมป์ เจ้าตัวมองจอท่ีฉายภาพการแข่งขันแล้วเอนตัวพิงเก้าอี้
พลางใชค้ วามคิด

“มันกาลังเคลียร์ทาง ไม่เกินรอบส่ีมันเข้าท็อปเท็น” 246
แชมป์พูดไม่ทันขาดคาไฟก็เร่งเครื่องแซงสองคันด้านหน้า
หลังจากเลยโค้งได้ไม่เท่าไรแล้วตั้งใจปาดไปอยู่เลนส์ที่สองนับ
จากซ้ายตีคู่รุ่นพี่คันสีเขียวราวกับต้องการทักทายจนถึงแทร็กลิมิ
ตจึงเปลี่ยนเลนส์ท้ิงให้รุ่นพ่ีลอยเคว้งล้าเข้าไปในแทร็กลิมิตเสีย
เคตรดติ ไปหน่ึงคนั

“ฟาขับรถส้นตี* ขนาดไหน ไอ้ไฟคูณสิบไปเลย” ฟ้อนต์พูด
เพราะรู้นิสัยไฟดี นอกจากการอา่ นเกมส์ทเ่ี ฉยี บขาดแล้วก็ได้นสิ ัย
ขับรถอนั ธพาลน่แี หละทาใหไ้ ฟฟาดรางวัลมาหลายสนาม

“รอบท่ีห้า มันเข้าท็อปไฟฟ์” ในการแข่งรถแชมป์กล้าพูด
ว่าเขาคาดการณ์ได้แม่นกวา่ พ่อหมอแม่หมอจากทุกสานักรวมกัน
และเขารู้ดวี า่ ไฟไม่ใช่แคผ่ เู้ ลน่ แต่ไฟเปน็ ผู้คมุ เกมสต์ า่ งหาก

อันดับหน่ึงตกเป็นของสิงห์สนามสามปีซ้อนซ่ึงไฟยอมรับ
ในความสามารถระดบั ปรมาจารย์อย่างไมค่ ัดคา้ น เขายืนบนแท่น
หมายเลขสามสายตาภูมใิ จและชืน่ ชมจากฟีมทาให้เขาดีใจย่ิงกว่า
ยืนเหนืออันดับหนึ่ง ช่างภาพคนไหนก็ไม่ทาให้เขาหันไปสนใจได้
เท่าเจ้าของกล้องตัวจ๋ิวท่ีเก็บความทรงจาไว้นับพัน ฟีมจะรู้ไหม
ว่าทุกภาพความทรงจาไฟได้บันทึกมันเอาไว้อีกทีในเมมโมรี่
สายตา

จงเรียกรอ้ งความรกั จากตวั เอง ก่อนขอร้องใหใ้ ครมารกั

เมอื่ รู้สึกว่าตัวเองสมควรรกั จะกลายเปน็ คนทมี่ คี า่ 247

และคนท่กี าหนดค่ามแี ค่เราเท่านั้นทร่ี ดู้ ีท่ีสดุ ...

รักคุณค่าของตนในทุกวันที่ลืมตา ทุกเวลาของลม
หายใจ

Spacail

สานักพมิ พร์ ะดับกลางตอบรับต้นฉบับของเขา ฟีมย 248
อมรับว่าน่ีไม่ใช่ที่ที่เขาหวังและเป็นตัวเลือกที่อยู่ลาดับ
สุดท้าย แต่เม่ือได้เข้ามาสัมผัสแล้วกลับเป็นสังคมเรียบ
งา่ ยท่เี ขาใฝ่ฝัน แม้ตอ้ งพยายามสร้างเอกลักษณข์ องงาน
เขียนให้ข้ึนไปอยู่แถวหน้าของตลาด ซ่ึงต้องแลกมากับ
แรงกายและเวลาสองในสามของทุกวัน แต่การเดินไปกับ
สิ่งท่ีรักย่อมมีความสุขเสมอ ฟีมเดินออกจากตึกในเวลา
ห้าโมงเย็น รอรถจากแอปพลิเคชั่นไม่นานนักก็ได้ออก
เดนิ ทาง

จ่ายเงินและลงจากรถก็พบรถของไฟจอดอยู่ท่ีเดิม
พร้อมกับกล่ินอาหารลอยต้อนรับเป็นอย่างแรกก่อนที่จะ
ถึงบ้านเสียอีก ฟีมถอดรองเท้าไว้หน้าบ้านโดยไม่ใส่ใจนัก
แล้วพาร่างกายอ่อนล้าไปหย่อนลงบนโซฟา หลับตาได้ไม่
ถึงหา้ นาทกี ็รู้สึกวา่ มีเงาลางๆ เขา้ มาใกล้

“ไปล้างหน้า” เจ้าของเงาเอ่ยพร้อมกับโน้มตัวลง
มาหยิบกระเป๋าแลปท็อปข้ึนไปวางบนโต๊ะ ขยับเข้าใกล้ฟีม

ที่ยังหลับตานิ่ง ก้มลงใกล้กว่าเดิมจนสัมผัสไออุ่นจากลม
หายใจช้าๆ ปัดปรอยผมชื้นเหง่อื ขึ้นแลว้ ใช้หลังมือซับเหง่ือ
ที่แก้มนิ่ม

“กินข้าวกัน” กระซิบบอกแต่จมกู ยังคลอเคลยี อยู่กับ
ปลายจมูกรั้น คนถูกรบกวนคอ่ ยๆ ลืมตาขึ้น สบตากนั และ
กันอยสู่ ักครู่แล้วจึงหยดั ตวั ขน้ึ โดยมีไฟชว่ ยพยุง

“เหนื่อยมากเลยมึง” พูดแล้วนั่งบนเก้าอี้ ไฟตัก

อาหารใส่จานให้แทนคาปลอบใจ 249

คณุ นักเขียนสง่ ย้มิ หวานใหแ้ ทนคาขอบคุณ บทสนา
เล็กน้อยเกิดขึ้นระหว่างมื้ออาหาร แต่แววตาและการ
กระทาของไฟทดแทนทุกสิ่งได้มากกว่าคาพูด เขาได้
คาตอบว่าชีวิตที่เหลือจะใช้ไปเพื่อใครสร้างมันให้ดีข้ึนเพ่ือ
ใคร และหวังว่าตัวละครที่ฟีมสร้างขึ้นมาจะได้สัมผัส
ความรสู้ กึ น้ีเชน่ กนั

ไดเ้ ดินไปยังจดุ หมายพร้อมคนใครสักคน

ไ ด้ รั บกอดอุ่ นใ กล้ ชิ ดใ นทุ กคื นเ ช่ นเ ดี ยวกั บ
วันน้ี เตียงท่ีเคยกว้างน้ันแคบลงเมื่อมีใครอีกคนมาเติม

เตม็ ท่อนแขนของคนรักกลายเปน็ หมอนสว่ นตวั ฟมี เอียง
คอมองไฟท่ีนอนเล่นโทรศัพท์และเหมือนจะรับรู้ได้ถึง
พลงั งานของคนดา้ นขา้ งไฟก็วางโทรศัพท์แล้วหันมาสนใจ
คนข้างๆ

“ใกล้รับปริญญาแล้วดิ?” ไฟพยักหน้าแล้วตอบ
เบาๆ จดั ท่าให้ฟมี นอนหนนุ แขนเขาไดถ้ นดั มากขน้ึ

“อยากไดอ้ ะไรไหม” 250
“ไมห่ รอก แต่ถ้ามงึ ใหก้ เ็ อาหมด”

“อือ แต่มีของที่อยากให้ตอนนี้เลย” นึกขึ้นมาได้
อย่างปุบปับก็ลุกแล้วเดินกลับห้องตัวเองไปอย่างรีบ
รอ้ น แล้วกลบั มาพร้อมกล่องเหล็กเก่าๆ ไฟขึน้ มานั่งซอ้ น
หลังมองฟีมท่ีนาของในกล่องออกมา แต่แทนที่จะสนใจ
ของที่ฟีมจะให้ ผ้าเช้ดหน้าสีกรมท่ากลับดึงให้เขาหันไป
มองแลว้ ถอื วะสาสะหยบิ ขน้ึ มา

“เออ เพ่ิงนึกได้” ฟีมหันมามองพร้อมกับเร่ืองใน
อดีตท่ีแทบจะลบเลือน