เรื่องเต็ม

“เจ้าของผ้าเช็ดหน้าแม่งขับรถเฉี่ยวกูเว้ย” เอ่ย
ออกมาราวกบั ว่าเปน็ เร่ืองขบขนั

“แต่คือกูเซ่อเอง น่าจะตอนสิบเจ็ดมั้ง ไม่ได้คืนสัก
ที”

“งั้นกขู ออนั น้ี” ไฟพูดแล้วเตรยี มเก็บผ้าเช็ดหนา้

“ไม่ได้ๆ กูเช็ดเลือดไปแล้ว จะเอาไปทิ้งละเจ้าของ

คงไม่มาเอาคนื แล้ว” 251

“น่ีไง มาเอาคืนแล้ว” ฟีมทาหน้าสงสัย ไฟหัวเราะ
หๆึ แล้วพดู ต่อ

“มึงโดนเด็กมหา’ลัย ขี่มอเตอร์ไซด์ส่ีฟ้าดาชน ใช่
ไหม” ฟมี กรอกตาไปมาเหมือนกบั กาลังนึกอยู่สกั ครูแล้วก็
อา้ ปากเบิกตามองคนดา้ นขา้ งเหมือนคนสตลิ อย

“โลก กลม สั*” ฟีมพูดจบทั้งคู่ก็หัวเราะกับความ
บังเอิญท่ีสุดแสนจะบังเอิญนี้ เปล่ียนใจเก็บของที่จะให้ลง
กล่องแล้ววางไว้หัวเตียง ล้มตัวนอนเคียงข้างกัน พูดคุย

เร่ืองทั่วไปท่ีนึกข้ึนได้พร้อมกับแสงจันทร์ส่องเข้ามาราไร
จนกระทง้ั หลบั ไปในออ้ มกอดคนรักแทนไอจากพระจนั ทร์

ทุกกา้ วของชวี ิตฟีมมีจุดหมาย ยามเหน่ือยลา้ มที ่ีให้
พักพิง คาพูดปลอบใจอบอุ่นไม่ต่างจากวันที่มีพ่อและแม่
ไฟเป็นมากกวา่ ความรกั เขาคือคนที่ทาให้ฟมี ได้รกั ตัวเอง

หากพ่อกับแม่มองอยู่เขาอยากบอกว่า อย่าห่วงไป

เลย ลกู พ่อกบั แม่มคี นดูแลแล้วนะ

252

Spacial Farah&Champ

แดดวันรับปริญญาร้อนจนหลายคนอยากยอมแพ้
รอ้ นจนแทบเป็นลมและฟาระทาส่ิงน้ันให้เปน็ จริง ท้ังกลุ่ม
วุ่นวายเม่ือจู่ๆ หญิงสาวก็ล้มพับไปต่อหน้าต่อตา แผนที่
วางไว้ว่าจะถ่ายรูปตามสถานที่ต่างๆ เปลี่ยนเป็นถ่ายรูป
ในห้องพักผู้ป่วย และแผนเท่ียวหลังเรียนจบท่ีวางไว้ก็ล้ม
ระเนระนาดเม่ือผลตรวจร่างกายออกมาวา่

“อายุครรภไ์ ดแ้ ปดสปั ดาหแ์ ลว้ นะครบั ”

ใครจะไปคิดว่าคนท่เี ธอขับรถไปชนท้ายจะตามมาหา
ถึงบ้าน ไม่ว่าหนีอย่างไรก็ไม่พ้น ไม่รู้เพราะเส้นสายท่ี
กว้างขวางหรือว่าโชคชะตาลิขิตเอาไว้แล้วว่าเธอต้องใจ
ออ่ นให้กับคนๆ น้ี

“ค่าซ่อม หน่ึงหมื่นสองพันสามร้อยบาท” เธอจา
น้าเสียงของอีกคนตอนบอกค่าเสียหายพร้อมใบเสร็จที่เอา
มายนื ยันได้ดี

แม้กระท่ังชาอินเดีย ผลไม้นาเข้าหรือของหายากท่ี 253
แชมป์สรรหามาให้พ่อและแม่ฟาระก็จดราคาเอาไว้ไม่ขาด
เผ่ือวันหนึ่งถูกทวงคืนจะได้จ่ายให้ชัดเจนไม่ต้องกลัวติด
ค้าง สุดท้ายเธอก็ได้รับการยกเว้นค่าเสียหายพร้อมของ
ฝากมากมายจากต่างแดน

จากคนรจู้ ักเป็นคนดูใจ รใู้ จและคู่ชีวิตนบั จากนาทีน้ี
เป็นต้นไป...

รองเท้าหลายคู่ถอดกระจัดกระจายอยู่หน้าบ้าน
กลนิ่ เดก็ อ่อนลอยมาแต่ไกลของเล่นและของใชต้ ัง้ เป็นทาง

ยาวตั้งแต่ประตูบ้านจนถึงห้องนอนชั้นล่าง เสียงอ้อแอ้
ของเด็กอายหุ นง่ึ เดอื นทกั ทายคนทเี่ ขา้ ออกโดยไมง่ อแง

ฟีมอยากเล่นกับน้องวีร์ให้มากกว่านี้แต่เม่ือเห็น
สายตาของไฟท่ีมองนอ้ งวรี ์เขาก็ทาอะไรไม่ถูก ไม่เคยรู้ว่า
ไฟชอบเด็กมากขนาดน้ี ในอนาคตหากเขาอยากมีลูกที่
ตรงนจี้ ะยังเป็นของฟมี อยู่ไหม

สีหน้าของผู้มาเยี่ยมไม่สู้ดีนักฟาระจึงส่งสัญญาณ 254
ให้เพื่อนสนิท แค่มองตาก็รู้ใจคานี้ไม่เกินจริงสาหรับไฟ
และฟาระ นึกไปนึกมาก็อยากเป็นเช่นน้ีกับฟีมแต่มองอีก
มุมหากรู้จิตใจอีกคนไปเสียหมดชีวิตคู่ไม่อึดอัดมากกว่า
หรือไง?

ใช่ว่าไฟไม่รวู้ ่าฟีมคิดอะไร เขาร้ดู ีแต่รอให้ความคิด
ตกตะกอนจนได้ก้อนความคิดท่ีพร้อมกระเทาะมันออกมา
ไฟรู้ดีว่าชีวิตคู่ต้องมีระยะห่าง มีช่วงเวลาที่เป็นส่วนตัว
เหตผุ ลและการเปิดใจก็สาคญั ไม่แพ้กนั

“รู้ไวน้ ะ ไม่ว่ายังไงมึงก็สาคัญท่ีสดุ ” เป็นทง้ั คาบอก
เลา่ คาสัญญาและประโยคที่เตอื นใจตัวเองของกันและกัน
ไมว่ ่าอย่างไรเขาก็เป็นคนสาคัญของกนั และกัน

THE END

255