เพ็ญพักตร์ ศรีทอง ฉบับสมบูรณ์

50

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

โดยเฉพาะเม่ือรู้ว่าต้องใส่ชุดว่ายน้�ำขึ้นบนเวทีด้วยแล้ว จึงรีบปฏิเสธทันที
บอกพ่อว่าอยากใช้เวลาช่วงน้ีเตรียมตัวเรียนต่อมากกว่า แต่พ่ออธิบายว่า
ไปประกวดในช่วงเวลาสั้น ๆ เสร็จแล้วก็กลับมาเรียนต่อได้ ขอให้ท�ำเพ่ือ
ชาวอ�ำเภอค�ำเขื่อนแก้วเราสักครั้ง อีกท้ังยังเกรงใจนายอ�ำเภอท่ีมาขอร้อง
กบั พ่อดว้ ยตัวเองถึงที่บา้ นด้วย มาถงึ ขน้ั น้ี ดิฉันเลยตอ้ งจำ� ยอม คดิ ในใจว่า
คงจะตกรอบแรก เดีย๋ วคงได้กลบั มาเรียน...”
ใครจะคิดว่า การข้ึนเวทีประกวดครั้งน้ันจะกลายจุดเปล่ียนส�ำคัญ
ของชีวิตคณุ เพญ็ พกั ตร์
“ดิฉันมีเวลาเตรียมตัวเตรียมใจก่อนขึ้นเวทีเพียงไม่กี่วัน จึงไม่มีการ
เก็บตัว อาบน้�ำแร่แช่น�้ำนม หรือขัดสีฉวีวรรณอะไรกับเขาเลย เตรียมเท่า
ที่ท�ำได้ ถึงแม้จะไม่ชอบการประกวดนัก แต่โดยปกตินิสัย เป็นคนท ี่
เมื่อตัดสินใจท�ำอะไรแล้ว จะต้องท�ำให้ดีท่ีสุด เพื่อชื่อเสียงของชาวอ�ำเภอ
คำ� เขอื่ นแก้ว ขึน้ ไปแล้วตอ้ งทำ� ใหไ้ ด้ ต้องไม่ท�ำเล่น ๆ ในเวลาส้ัน ๆ ใชเ้ วลา
ฝึกเดิน โดยมีพเ่ี ล้ียง คือคณุ นายนายอำ� เภอ ชว่ ยใหค้ ำ� แนะนำ� ...”
วิธีซ้อมเดินสมัยน้ัน คือใช้กระดานไม้แผ่นเดียวยาว ๆ มาวางไว้
แลว้ ให้ซ้อมเดิน ต้องเดนิ ใหข้ าตรงบนกระดานแผน่ เดยี ว จะได้ไม่เฉไปเฉมา
บนหวั กม็ หี นงั สอื เลม่ หนา ๆ มาวางเทนิ ไว้ เพอื่ ไมใ่ หก้ ระดกุ กระดกิ เวลาเดนิ
ต้องหน้าตรง เชิดหน้าแล้วโปรยยิม้ เข้าไว้
มเี วลาซอ้ มไมก่ ว่ี ันกต็ ้องขึ้นเวที
เวทีประกวดนางสาวอุบลฯ ซ่ึงมีข้ึนเป็นครั้งแรก จัดขึ้นในวันปีใหม่
พ.ศ. ๒๕๐๘ ทีบ่ รเิ วณทุง่ ศรีเมืองในตวั จังหวดั จดั เวทใี หญโ่ ตมโหฬารมาก
มีการส่งคนเข้าประกวดจากทุกอ�ำเภอ ๆ ละ ๒ คน จังหวัดอุบลราชธานี
มี ๒๐ กวา่ อำ� เภอ และยงั มหี า้ งรา้ นสง่ มาประกวดอกี รวมแลว้ เกอื บ ๑๐๐ คน
งานจึงคึกคัก มีผู้คนมาร่วมชมจ�ำนวนมาก ชุดที่เขาก�ำหนดให้ผู้ประกวด
ทุกคนใส่ข้นึ เวทีเป็นชุดว่ายน้ำ� ซ่ึงเป็นชุดสัน้ ๆ ไมใ่ ช่ชดุ บกิ นิ เี หมือนสมยั น้ี

51

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

เขา้ ประกวดนางสาวอุบลฯ ซึ่งจัดเป็นครั้งแรก เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๐๘

52

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

คุณเพ็ญพักตร์ในตอนนั้นอายุ ๑๗ ปีกว่า ๆ เรียกได้ว่าสาวสะพร่ัง
ด้วยรูปร่างสูงโปร่ง แขนขาเรียวยาว ผิวขาวอมเหลือง จมูกโด่ง ตาคมโต
แตง่ หนา้ เพยี งเลก็ นอ้ ย กด็ ผู ดุ ผอ่ งสะดดุ ตา ทเ่ี ดน่ ทส่ี ดุ เหน็ จะเปน็ รอยยม้ิ หวาน
และท่วงทที ี่ดูมนั่ ใจในตัวเอง
“ดฉิ นั เปน็ คนรปู รา่ งสงู กวา่ เพอื่ น ๆ ในรนุ่ เดยี วกนั ตอนนน้ั สงู ประมาณ
๑๖๕ เซนติเมตร เม่อื สวมชุดวา่ ยน้ำ� ยงิ่ ทำ� ใหด้ ูสูงโปร่ง ...พอขึ้นเวที คดิ ในใจ
ว่า ท�ำอย่างไรจะให้ถูกตาต้องใจกรรมการและประชาชนให้ได้มากที่สุด
เลยเดินเชดิ หนา้ อยา่ งสงา่ ผ่าเผย โปรยยม้ิ อย่างเดยี วเลย”
คุณเพ็ญพักตร์ข้ึนเวทีประกวดนางงามเป็นคร้ังแรก ในนามของ
ตวั แทนสาวงามของอ�ำเภอค�ำเขอื่ นแก้ว ข้นึ เวทีแล้วกต็ ้องเดินไปรอบ ๆ ให้
คณะกรรมการและประชาชนได้ยลโฉม ช่ืนชมความงามใกล้ ๆ แต่ละนาง
ตอ้ งมนั่ ใจ เดนิ ไปกโ็ ปรยรอยยมิ้ หวานเพอื่ ใหเ้ ขา้ ตากรรมการ และเรยี กเสยี ง
เชียร์จากคนดูให้มากท่ีสุด คุณเพ็ญพักตร์ได้รับเสียงเชียร์อย่างท่วมท้น
จนได้รับการคัดเลือกให้เข้ารอบแรก รอบสอง กระท่ังรอบ ๕ คนสุดท้าย
และในท่สี ดุ “นางสาวเพ็ญพักตร์ ชยั สมร” กไ็ ดร้ บั คดั เลือกให้เปน็ นางสาว
อุบล ประจ�ำปี พ.ศ. ๒๕๐๘ น�ำความปลาบปล้ืมใจมาให้ครอบครัวและ
ชาวคำ� เขือ่ นแก้วได้อยา่ งไม่คาดฝัน
ความส�ำเร็จคร้ังน้ี ถือเป็นความภาคภูมิใจอย่างท่ีสุดของเด็กสาว
บา้ นนอก ทไี่ มเ่ คยมองวา่ ตวั เองสวยมากอ่ นเลย เปน็ ครง้ั หนงึ่ ในชวี ติ ทส่ี ามารถ
สร้างช่ือเสียงให้กับครอบครัวและคนอ�ำเภอเดียวกัน เงินและรางวัลที่ได้
จงึ กลายเป็นเร่ืองเล็กนอ้ ยไปเลย
หลังรับต�ำแหน่งนางสาวอุบลฯ ชีวิตคุณเพ็ญพักตร์ก็ไม่เหมือนเดิม
อกี ตอ่ ไป เพราะนางสาวอบุ ลฯ ถือเปน็ คนของสาธารณะ มภี าระหน้าที่เปน็
ตัวแทนคนอุบลฯ ด้วยการไปปรากฏตัวตามงานต่าง ๆ ข้ึนเวทีโชว์ตัวบ้าง
ไปเขี่ยฟุตบอลเปิดงานกีฬา หรือร่วมงานการกุศลบ้าง ในตอนน้ี ความฝัน

53

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

ไปร่วมมอบทุนการศึกษาท่ีโรงเรียนค�ำเขื่อนแก้วชนูปถัมภ์ ขณะด�ำรงต�ำแหน่ง
นางสาวอบุ ลฯ

54

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

ทหารน�ำเฮลิคอปเตอรม์ ารับเพ่อื ไปเขีย่ บอลพิธเี ปดิ งานแขง่ กีฬา

คณุ เพญ็ พกั ตรก์ บั คณุ แม่ (ขวาสดุ ) เมอ่ื ครงั้ ใหส้ มั ภาษณน์ กั ขา่ วหลงั ไดร้ บั ตำ� แหนง่
นางสาวอุบล ปี ๒๕๐๘

55

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

ใหส้ มั ภาษณ์นักขา่ วหลงั ได้รบั ต�ำแหน่งนางสาวอบุ ลฯ

ทีเ่ คยคิดไวว้ ่าจะกลับไปเรยี นตอ่ จงึ มีอนั ต้องพบั เกบ็ ไว้ก่อน
การได้ต�ำแหน่งนางสาวอุบล ยังมีผลให้คุณเพ็ญพักตร์โชคดี
ได้มีโอกาสเข้าท�ำงานในธนาคาร เป็นสาวแบงก์กับเขาอยู่ช่วงหนึ่ง
โดยธนาคารกรุงเทพรับคุณเพ็ญพักตร์เข้าเป็นพนักงานของธนาคาร
เป็นกรณีพิเศษ ทั้ง ๆ ที่ ตอนนั้นอายุเพิ่ง ๑๘ ปี ยังไม่มีสิทธ์ิสอบ
ด้วยซำ้� และให้ไปฝึกงานก่อนเป็นเวลา ๓ เดอื นอยูท่ ่สี าขาอบุ ลราชธานี
ก่อนที่จะย้ายไปประจ�ำที่สาขาจังหวัดยโสธร ซึ่งเป็นสาขาที่เปิดใหม่
นบั เปน็ ช่วงชีวิตทไี่ ด้ประสบการณแ์ ปลกใหม่ เกินความใฝ่ฝนั ของตวั เอง
ไปมากทเี ดยี ว v

56

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต

เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง การไดเ้ ขา้ ประกวด
นางสาวไทยในครัง้ นั้น

เปน็ ความทรงจำ� ทภ่ี ูมิใจมาก
ไมใ่ ชเ่ พราะอยากไดร้ างวัล
แตเ่ ป็นเพราะได้ทำ� หนา้ ที่

ตัวแทนจงั หวดั
อย่างดีทสี่ ุดแลว้

57

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต

๑๑เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

ส่เู วทีนางสาวไทย

ชวี ติ ยงั ไมห่ ยดุ อยแู่ คน่ น้ั ... ปลายปี พ.ศ. ๒๕๐๘ หลงั ผา่ น
เวทีประกวดนางสาวอุบลได้ไม่นาน ก็ถึงฤดูกาลการประกวด
นางสาวไทย เวทีประกวดนางสาวไทยจัดข้ึนเป็นประจ�ำทุกปี
ในบริเวณพระราชอุทยานในวังสราญรมย์ กรุงเทพมหานคร
โดยก�ำหนดให้ผู้ว่าราชการทุกจังหวัดคัดเลือกสาวงามส่งเข้า
ประกวด จงั หวดั อุบลราชธานีกเ็ ชน่ กนั

“ผวู้ า่ ราชการจงั หวดั อบุ ลราชธานี ใหค้ นมา
บอกวา่ ผวู้ า่ ฯ มอบหมายให ้ “เพญ็ พกั ตร”์ ในฐานะ
นางสาวอบุ ล รบั หนา้ ทข่ี นึ้ เวทปี ระกวดนางสาวไทย
ปี ๒๕๐๘ ในนามจังหวัดอุบลราชธานี เป็นหน้าที่
ตามต�ำแหน่ง ปฏิเสธไม่ได้ ดิฉันจึงต้องเดินทางไป
กรุงเทพฯ อย่างกะทันหัน ไม่มีแม้แต่เวลาจะซอ้ ม
เดนิ หรอื เตรยี มเกบ็ ตวั อะไรเลย มพี เี่ ลยี้ ง คือคณุ นาย
ปลดั จงั หวดั อบุ ลฯ พามาพกั ทบ่ี า้ น คณุ วริ ะ รมยะรปู คณุ วริ ะ รมยะรูป

ขณะนนั้ ทา่ นดำ� รงตำ� แหนง่ เปน็ กรรมการผจู้ ดั การใหญ่ ธนาคารกรงุ เทพ จำ� กดั

58

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

และท่านเป็นลูกเขยของ ท่านผู้หญิงตุ่น ท่านผ้หู ญงิ ตนุ่ โกศลั วติ ร
โกศัลวติ ร ซ่ึงเป็นคนจงั หวัดอบุ ลราชธานี
ในชว่ งรอกอ่ นขนึ้ เวที คณุ นายปลดั จงั หวดั
อุบลฯ แอบกระซบิ ถามว่า ‘ตน่ื เตน้ ไหม’
มันก็ต่ืนตาต่ืนใจ เพราะครั้งนี้เป็นระดับ
ชาติ แตไ่ มถ่ งึ กบั ประหมา่ เวลาเดนิ ขน้ึ เวที
ยังมีความกล้า เดินได้อย่างสง่าผ่าเผย
เน้นยม้ิ เขา้ ไว้ ในใจคิดวา่ คงตกรอบแรก”

สมัยนั้น การประกวดนางสาวไทย ผู้เข้าประกวดจะใส่ชุดว่ายน้�ำ
ต้ังแต่ต้นจนจบ ชุดว่ายน�้ำเป็นชุดที่ตัดด้วยผ้าไหมไทย คล้ายกระโปรงส้ัน
มากๆ และมกี างเกงขาสน้ั อยขู่ า้ งใน ไมโ่ ปห๊ รอื ดไู มส่ ภุ าพ ชดุ วา่ ยนำ�้ มใี หเ้ ลอื ก
หลายสี เช่น สีน�้ำเงิน สชี มพู นอกจากนน้ั กองประกวดจะใชผ้ า้ สเี ดยี วกบั ชดุ
ตัดรองเท้าส้นสูงให้เข้าชุดกันอีกด้วย โดยนางงามจะต้องเดินบนเวทีจริง
หลายอาทติ ย์ แบง่ เปน็ รอบ ๆ แลว้ คดั จนเหลอื ผเู้ ขา้ รอบชงิ ๑๐ คน กรรมการ

รอบเชา้ ใหน้ างงามเดนิ กางร่ม ให้กรรมการและคนทัว่ ไปไดช้ ื่นชม

59

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

คุณเพ็ญพักตร์ (ซา้ ยสุด) กับผรู้ ่วมเข้าประกวดนางสาวไทย พ.ศ. ๒๕๐๘

ตัดสินมีชุดเดียว ต้องมาคัดเลือกทุกอาทิตย์ โดยมีรอบเช้าให้นางงามเดิน
กางร่มให้กรรมการและคนท่ัวไปชมฟรี รอบเช้าไม่มีการตัดสิน เพียงให้
กรรมการมาดเู พอื่ ประกอบการตดั สนิ ใจ สมยั นน้ั รอบชงิ ยงั ไมม่ กี ารสมั ภาษณ์
และไม่มีรอบชุดราตรี โดยคณะกรรมการจะมีกฎกติกาเข้มงวดมาก เช่น
มคี ณะกรรมการคอยตรวจเช็ควา่ มใี ครใส่ของปลอม จำ� พวกฟองน้ำ� เสรมิ อก
เสรมิ สะโพกมาหรือเปลา่ ใครทำ� เชน่ น้นั จะถกู ตัดคะแนน ส่วนการแตง่ หน้า
ก็ให้แต่งบาง ๆ พองาม ห้ามใส่ขนตาปลอม ใครแต่งหน้าจัดไปก็จะถูก
ตัดคะแนน กว่าจะได้รับคัดเลือกให้เข้ามาถึงรอบ ๑๐ คนสุดท้ายน่ี ถือว่า
ไม่ธรรมดาเลย
“การประกวดมีหลายรอบ พ่อกับแม่เดินทางไปเชียร์ด้วยตัวเอง
ต้ังแต่รอบแรก ๆ จนประกวดเสร็จ นั่งรถไฟไปกัน เพราะสมัยนั้นยังไม่มี
เคร่ืองบิน น้อง ๆ ไม่ได้มาด้วย เพราะการเดินทางล�ำบาก รอเชียร์กัน
ทางวทิ ยอุ ย่ทู ีบ่ ้าน ภายหลังจึงได้รวู้ ่าการประกวดนาวสาวไทยปนี ี้ เปน็ เรอ่ื ง
ตน่ื เตน้ ของชาวอบุ ลฯ ไปท้ังเมือง”

60

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

ในเวลานั้น แทบทุกบ้านในเมืองอุบล ต่างเปิดวิทยุเฝ้ารอฟังการ
ถา่ ยทอดสดเวทปี ระกวดนางสาวไทย เวลาทไ่ี ดย้ นิ เสยี งประกาศวา่ เขา้ รอบแรก
รอบสอง เสียงเชียร์จะดังไปทุกที่ ดูแล้วคนเชียร์เขาคงต่ืนเต้นมากกว่า
คนบนเวทีเสียอีก น่ังเฝ้าวิทยุรอลุ้นกันถึง ๕-๖ ทุ่ม พอผลออกมาว่ามีชื่อ
ตดิ เปน็ ๑ ใน ๑๐ คนสดุ ทา้ ย คนอุบลฯ จึงต่ืนเต้นดีใจกนั มาก
“ในชว่ งการประกวด มนี างงามทเ่ี ปน็ ตวั เกง็ ๒-๓ คน นกั ขา่ วประโคม
ขา่ วกนั ครกึ โครม ดฉิ นั กม็ หี นงั สอื พมิ พห์ ลายฉบบั เขยี นเชยี รท์ กุ วนั เหมอื นกนั
ส่วนใหญ่จะเขียนชมว่าย้ิมเก่ง ย้ิมสวย เวลาเดินจะยิ้มไปตลอด ยิ้มไป
ท้ังหู ทั้งตา เสยี ดายท่ไี ม่ได้เก็บหนังสือพิมพ์ ไว้ รอบ ๆ เวทกี ็มีคนเชียรเ์ ยอะ
รูส้ กึ มีกำ� ลังใจ ภมู ิใจแทนคนอบุ ลฯ”
ผลการประกวดปรากฏวา่ นางสาวจรี นนั ทน์ เศวตนนั ทน์ ควา้ มงกฎุ
และต�ำแหนง่ นางสาวไทย ประจำ� ปี พ.ศ. ๒๕๐๘ ไปครอง เปน็ นางสาวไทย
คนที่ ๑๕ และภายหลงั ยงั ได้ต�ำแหน่งรองนางงามจักรวาลอนั ดับ ๒ ประจ�ำ
ปี พ.ศ. ๒๕๐๙ (ค.ศ. ๑๙๖๖) ด้วย
“การเป็นตัวแทนของจังหวัดอุบลราชธานีไปประกวดนางสาวไทย
คร้ังน้ัน นับเป็นครั้งแรกของจังหวัด จึงเป็นการสร้างช่ือเสียงให้จังหวัด
อบุ ลราชธานไี ดเ้ ปน็ ทร่ี จู้ กั ของคนทวั่ ไปมากขน้ึ ตวั ดฉิ นั เองกพ็ ลอยมชี อื่ เสยี ง
และเปน็ ท่รี ู้จกั ของคนในอุบลฯ และคนทว่ั ประเทศไปดว้ ย”
คุณเพ็ญพักตร์เล่าว่า การประกวดคร้ังนั้นเป็นความทรงจ�ำท่ี
ภาคภูมิใจมาก ไม่ใช่เพราะอยากได้รางวัลหรือต�ำแหน่งนางสาวไทย
แต่เป็นเพราะได้ท�ำหน้าที่ตัวแทนของจังหวัดอย่างดีที่สุดแล้ว เด็กสาว
อีสานตัวผอม ๆ ด�ำ ๆ แคไ่ ดม้ าขน้ึ เวทกี เ็ ป็นความภูมิใจอย่างทส่ี ดุ ย่งิ ได้
เขา้ รอบ ๑๐ คนสดุ ทา้ ย ถอื วา่ ประสบความสำ� เรจ็ เกนิ ความคาดหมายมาก
สามารถสร้างชอ่ื เสียงใหก้ ับคนอบุ ล ฯ พิสจู นใ์ ห้คนทว่ั ประเทศไดเ้ ห็นว่า
คนอีสานไมไ่ ดข้ ้รี วิ้ ขีเ้ หรอ่ ย่างท่ีใคร ๆ พูดกนั v

61

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต

๑๒เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

คคู่ รองต้องเลือกเอง

หลังการประกวดนางสาวไทย คุณเพ็ญพักตร์กลับไป
ท�ำงานที่ธนาคารกรุงเทพ สาขาจังหวัดยโสธรต่อ ช่วงน้ีเอง
ผหู้ ญงิ หา้ ว ๆ ถงึ คราวทต่ี อ้ งมา”ตกหลมุ รกั ” ชายหนมุ่ จอมตอื๊
โดยไม่รูต้ วั

“ตอนจบช้ัน มศ. ๓ ก็มีคนมามอง ๆ ชอบพอบ้างเป็นธรรมดา แตย่ ัง
ไม่ใชก่ ารคบหากันเป็นแฟนจริง ๆ และดิฉนั เองไมค่ ่อยสนใจ และไม่มคี วาม
ทรงจ�ำเก่ียวกับเร่ืองนี้มากนัก จนกระทั่งในช่วงท่ีท�ำงานธนาคาร มีผู้ชาย
มาตามจบี แบบจรงิ จงั เรยี กวา่ ตามตอ๊ื กไ็ ด้ ดฉิ นั เองไม่เร่งรบี อะไร ใหโ้ อกาส
ทำ� ความร้จู กั กบั เขา สงั เกตอปุ นิสัยใจคอกนั ไปก่อน”
ช่วงที่คุณเพ็ญพักตร์คบหากับชายหนุ่มคนน้ี ท้ังพ่อแม่ ญาติผู้ใหญ่
ไม่มีใครเห็นด้วยเลย เพราะภาพลักษณ์ของเขาในสายตาคนท่ัวไป คือเป็น
“อาเส่ยี ” มีนสิ ยั เจา้ ชู้ ชอบเท่ยี วเตร่ ใคร ๆ กร็ ู้จัก เพราะเป็นลกู ชายของ
ตระกลู ทม่ี ธี ุรกิจใหญโ่ ตในเมอื งอุบลฯ

62

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

“พอมขี า่ วว่าเราคบกนั คนทห่ี วังดีและสนิทกันก็ห้ามปรามตกั เตือน
วา่ เรามงี านท�ำท่ดี ี รูปรา่ งหนา้ ตาก็สะสวย ยังมีคนดี ทางเลือกท่ดี กี วา่ น้อี ีก
อย่าไปสนใจคนแบบน้ีเลย ยิ่งพอได้ขา่ ววา่ ดิฉันอาจจะตัดสินใจแต่งกบั คนนี้
มีเสียงซุบซิบกันไปท่ัว บางคนถึงข้ันสบประมาทว่า คอยดูเถอะ! แต่งไป
ไมน่ านก็นำ้� ตาเชด็ หัวเข่า โดนท้งิ แน่ !...”
แต่...การตัดสินใจคร้ังนั้น สาวสวยระดับนางงามยังมีตัวเลือกที่น่า
พิจารณาอกี คน
“คนนเี้ ขาเขา้ ทางผใู้ หญ่ เขาสนใจในชว่ งทด่ี ฉิ นั ไปประกวดนางสาวไทย
ดูเหมือนมีช่วงหน่ึงท่ียังอยู่กรุงเทพฯ มีการนัดหมายนักข่าว ช่างภาพให้ไป
ถ่ายแบบเพ่อื ลงนิตยสารอะไรสักอย่าง ผชู้ ายคนน้มี าขอถ่ายรูปดว้ ย แตพ่ อ
ถา่ ยเสรจ็ ชา่ งภาพคนอน่ื กลบั กนั ไปหมด แตค่ นนย้ี งั ไมย่ อมกลบั ยงั ทำ� ทรี รี อ
ชวนคุยนั่นโน่นนีก่ ับผู้ใหญ่ ดฉิ ันกส็ งสัย แตไ่ ม่ไดส้ นใจอะไร...”
ภายหลังนายทหารคนน้ีจึงเข้าไปทาบทามผ่านทางผู้ใหญ่ท่ีดูแล
คุณเพ็ญพักตร์ช่วงที่พักอยู่กรุงเทพฯ ไปแนะน�ำว่าเป็นนายทหารเรือ มียศ
ระดบั นายพนั อายรุ าวสามสบิ ตน้ ๆ ตอนนนั้ คณุ เพญ็ พกั ตรเ์ พงิ่ จะ ๑๘ ถอื วา่
อายตุ า่ งกนั พอสมควร
“เขาบอกว่าไดเ้ หน็ เราบนเวทีประกวดแล้วรู้สึกถกู ใจ จงึ มาทาบทาม
ไว้กบั ผใู้ หญ่ ผู้ใหญบ่ อกวา่ ลองใหโ้ อกาสเขา ไมเ่ สยี หายอะไร เขามาชวนไป
เทยี่ วทะเล ไปบางแสนกนั ดฉิ นั กไ็ ป มผี ใู้ หญไ่ ปดว้ ย เพอื่ ทำ� ความรจู้ กั คนุ้ เคย
กนั พอดฉิ นั กลบั ไปอยอู่ บุ ลฯ เขากต็ ามไป โดยเขา้ ทางผใู้ หญ่ ผา่ นปลดั จงั หวดั
ไมเ่ ข้ามาหาดฉิ นั โดยตรง ‘บอกวา่ คุณพ่ออายมุ ากแลว้ อยากจะให้ดฉิ นั แตง่
เข้าบ้านไปเป็นสะใภ้ จะได้ช่วยดูแลคุณพ่อ’ คุณพ่อเขาเป็นมหาดเล็กเก่า
ในสมยั รัชกาลที่ ๕ เรียกวา่ เปน็ ตระกลู ผู้ลากมากดี”

63

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

พธิ ีมงคลสมรสระหว่าง
คณุ มลิ นิ ท ศรที อง และ
คุณเพ็ญพกั ตร์ ชยั สมร

64

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

ประกอบพธิ ที างศาสนาในงานมงคสมรส

การด์ เชญิ งานแตง่ งานของคุณมิลนท ศรที อง กบั คณุ เพญ็ พกั ตร์ ชยั สมร

65

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

ญาตผิ ู้ใหญเ่ กอื บทัง้ หมดต่างเชยี รน์ ายทหารคนนี้ เพราะมองวา่ มีข้อ
ไดเ้ ปรยี บ เมอ่ื เทยี บกบั อกี คนทนี่ สิ ยั เจา้ ชเู้ สเพล แตง่ กบั นายทหารยศนายพนั
ไดเ้ ปน็ คุณนาย มีเงนิ ใช้ มหี น้ามตี า ตอ้ งสุขสบายกว่าอย่างแนน่ อน
“แตส่ ำ� หรับดฉิ นั กลับคดิ ว่า ถ้าเขาชอบเราจริง ทำ� ไมไม่เข้ามาหาเรา
โดยตรง เพอื่ รจู้ กั นสิ ยั ใจคอทแ่ี ทจ้ รงิ กนั จงึ อดคดิ สงสยั ในใจไมไ่ ดว้ า่ เขาอยาก
ได้เราเปน็ ภรรยา หรือว่าเอาไปเป็นคนรับใช้กนั แน่ !”
“ระหวา่ งผชู้ ายสองคนน้ี ดฉิ นั ยอมรบั วา่ ความรสู้ กึ ลกึ ๆ แลว้ ดฉิ นั ถกู ตา
ต้องใจผู้ชายคนแรกมากกว่า แต่ดิฉันไม่ใช่คนไม่มีความคิด การตัดสินใจ
ครงั้ สำ� คญั ในชวี ติ เชน่ นี้ จะใชค้ วามรสู้ กึ อยา่ งเดยี วไดอ้ ยา่ งไร ดฉิ นั ไดป้ รกึ ษา
พ่อกับแม่ ค�ำเตือนผู้ใหญ่เราก็รับฟังไว้ แต่น่ีเป็นการเลือกท่ีก�ำหนดชีวิต
ในอนาคตของเรา เราต้องคิดใคร่ครวญทบทวนอย่างดี และตัดสินใจด้วย
ตวั เอง และโชคดีทีพ่ ่อแม่ไม่บงั คับใจ ปล่อยใหเ้ ราเลอื กเอง”
ชวี ติ ในวยั เดก็ ทผี่ า่ นความยากลำ� บากมามากมาย ทำ� ใหค้ ณุ เพญ็ พกั ตร์
เปน็ ผใู้ หญเ่ กนิ วัย มคี วามคดิ เปน็ ของตัวเอง รจู้ กั คดิ เปรยี บเทียบดว้ ยเหตผุ ล
ท�ำให้คิดได้ว่า การเลือกคู่ครองคร้ังนี้ คือการเลือกคนท่ีจะอยู่ด้วยกันไป
ทงั้ ชวี ิต อาจเป็นเพราะเธอไดเ้ รยี นรจู้ ากพอ่ แมแ่ ล้วว่า ชีวติ มนั ไม่ง่าย อะไร
กไ็ ม่แน่นอน จึงควรเลือกคนท่พี ร้อมจะลำ� บากไปด้วยกัน
“สำ� หรบั ตวั เลอื กทเ่ี ปน็ นายทหาร แมต้ ำ� แหนง่ หนา้ ทกี่ ารงานเขาจะดี
แต่เรารจู้ กั เขานอ้ ยมาก พอ่ กบั แมก่ ไ็ มถ่ งึ กบั เชยี ร์ เมอ่ื เทยี บกบั อกี คนทถี่ งึ แม้
ใคร ๆ จะบอกว่าไมด่ ี แต่เรารจู้ ักเขามากกวา่ ครอบครวั พ้ืนเพ ตระกูลเขา
เป็นมาอย่างไร เรารู้หมด และเท่าท่ีคบหาดูใจกัน ดิฉันได้เห็นความจริงใจ
ของเขา จรงิ อยทู่ ่ีวา่ เขาเคยมีนสิ ยั เหลวไหลไปบา้ ง แตก่ ับดิฉนั เขาทำ� ดดี ว้ ย
ทุกอย่าง และท่ีสังเกตเห็น เขาเป็นคนนิสัยตรงไปตรงมา พูดจามีเหตุมีผล
ใจคอกวา้ งขวาง พูดจริงทำ� จริง รกั เพอ่ื นฝงู และไมช่ อบเอาเปรยี บใคร จงึ มี
เพ่ือนฝูงมากมาย กับดิฉันก็ไม่เคยเอาเปรียบหรือมีท่าทีหยาบคายไม่สุภาพ
ใหเ้ กยี รติทุกอยา่ ง”

66

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

“ความจรงิ ใจทเ่ี ขามใี ห้ ไมใ่ ชแ่ คค่ ำ� พดู ปากเปลา่ แตเ่ ขาพยายามทำ� ให้
เราได้จรงิ ๆ ยกตวั อย่าง เขาถามวา่ ดิฉนั ชอบอา่ นหนงั สอื ไหม พอบอกวา่
ชอบอ่านนิตยสารกุลสตรี หลังจากน้ัน เขาจะซือ้ และม้วนฝากรถทวั ร์มาให้
ดิฉันเป็นประจ�ำทุกสปั ดาห์ ทำ� แบบนน้ั มาตลอดจนกระท่งั เราแตง่ งานกัน”
“เมอื่ เขา้ มาจบี เขาบอกตามตรงวา่ ชอบเราตงั้ แตค่ รงั้ ทปี่ ระกวดนางสาว
อุบลแล้ว ติดตามดูเรามาตลอด และคิดจะจริงจังกับเรา ที่ส�ำคัญที่สุดคือ
เขาไม่รังเกียจที่ครอบครัวเราจน เมื่อเรายอมคบหา เขาก็สัญญาว่าจะ
เปลยี่ นแปลงเปน็ คนใหม่ เพอ่ื เรมิ่ ตน้ ชวี ติ ใหมก่ บั เรา เขาบอกอยากจะบวชกอ่ น
ก็ไปบวชได้จรงิ ถงึ ๑ พรรษา เลิกเทยี่ วเตร่ เลิกสูบบหุ รี่ จนเพอื่ น ๆ บอกวา่
เขาเปล่ียนแปลงตัวเองไปจากเดิมมากจริง ๆ การกระท�ำของเขาได้พิสูจน ์
ให้เราเห็นว่า เขาต้ังใจจะกลับตัวเป็นคนดี อยากจะเริ่มต้นชีวิตครอบครัว
กับเราจริง ๆ เมื่อผู้ชายที่เคยเหลวไหลคนหน่ึง ตั้งใจจะกลับตัวเป็นคนดี
ทมุ่ เททำ� เพอ่ื เราได้ขนาดน้ี ถ้าเราไมเ่ ลอื กเขา ท�ำให้เขาผดิ หวงั แล้วชวี ิตเขา
จะเปน็ เช่นไร เราจะทำ� รา้ ยเขาได้อย่างไร”
คุณเพ็ญพักตร์เล่าว่า กว่าจะตัดสินใจเลือกคู่ชีวิตครั้งนั้น เธอได้
ผ่านการคดิ ใครค่ รวญดว้ ยเหตผุ ลตา่ ง ๆ มาอยา่ งดี แตไ่ มว่ า่ ใครกค็ งรดู้ วี า่
การเลอื กคคู่ รองของหญงิ สาวคนหนงึ่ เหตผุ ลสว่ นหนง่ึ กค็ งเปน็ ความรสู้ กึ
ลกึ ๆ ในใจ คอื “ความรกั ” นนั่ เอง
ท่ามกลางความห่วงใยของคนท่ีรัก และค�ำสบประมาทของคนที่
ไม่หวังดี คุณเพ็ญพักตร์ก็พร้อมท่ีจะตัดสินใจเลือกคู่ครองของเธอด้วย
ตนเอง v

67

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต

๑๓เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

สะใภ้ใหญ่ในครอบครวั จีน

คณุ เพญ็ พกั ตรต์ ดั สนิ ใจเลอื ก “เฮยี ตงิ่ ” หรอื “นายมลิ นิ ท
ศรีทอง” ทายาทของตระกูลนักธุรกิจชาวจีนในตัวจังหวัด
อบุ ลราชธานี เปน็ คูช่ วี ติ และได้เปลี่ยนนามสกลุ จาก “ชัยสมร”
เปน็ “เพญ็ พักตร์ ศรีทอง” พธิ ีสมรสจัดขนึ้ ในวันศุกร์ท่ี ๒๕
กุมภาพนั ธ์ ๒๕๐๙ ณ บรเิ วณโรงเรียนฮ้วั เฉียวกงฮกั จังหวดั
อุบลราชธานี นับว่าใหญ่โตสมเกียรติ

หลังจากแต่งงาน คุณเพ็ญพักตร์จึงลาออกจากธนาคารกรุงเทพ
มาเปน็ สะใภข้ องครอบครวั ศรที อง ซง่ึ มธี รุ กจิ การคา้ อยใู่ นตวั จงั หวดั อบุ ลราช-
ธานี ดว้ ยความรสู้ ึกทแี่ ปลกใหม่ แต่กพ็ รอ้ มจะเผชญิ กบั ทกุ อย่างเคยี งข้างไป
กบั สามี
“เฮียต่ิง” เป็นบุตรคนท่ีสอง แต่เป็นบุตรชายคนโตของครอบครัว
ศรีทอง ซึ่งมีลักษณะเป็นครอบครัวใหญ่ตามแบบครอบครัวจีน ในบ้านมี
“เต่ยี ”“แม”่ “ยา่ ทวด” “พสี่ าว” และน้อง ๆ อีก ๖ คน เมอื่ รวมเฮยี ต่ิงและ
คุณเพ็ญพักตร์ก็จะมีสมาชิกในบ้านหลังนี้ถึง ๑๑ คน นี่ยังไม่รวมคนรับใช้

68

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

ภาพบรรยากาศภายในตวั เมืองอุบลราชธานี (ปี พ.ศ. ๒๕๐๗ - ๒๕๑๗)

ตลาดสด หรอื ตลาดใหญ่ เมอื งอุบลราชธานี (ปี พ.ศ. ๒๕๐๗ - ๒๕๑๗)

69

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

อาคารร้านค้าปัจจุบันในบริเวณท่ีเคยเป็นโรงแรมลักกี้และเป็นร้านค้าบ้านเดิม
ของครอบครัวสามี (ภาพถา่ ยปี ๒๕๖๕)

ในบ้าน คนงาน พนักงานในร้านอีกหลายคน ครอบครัวศรีทองท�ำธุรกิจ
หลายอยา่ ง มีทง้ั ร้านขายยา เป็นตวั แทนจ�ำหนา่ ยปนู ซีเมนตไ์ ทย ประกอบ
กิจการโรงแรมชื่อ โรงแรมลักก้ี ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในสมัยนั้น และในช่วง
ท่ีมีฐานทัพอเมริกามาตั้งค่ายทหารที่อุบลฯ ที่บ้านก็มีกิจการบังกะโลให้
ฝรั่งเช่าด้วย เรียกว่าเป็นธุรกิจแบบกงสี ทุกคนมีเงินเดือนไว้ให้กินให้ใช้
คณุ เพญ็ พกั ตรเ์ ขา้ ไปในฐานะสะใภ้ กม็ ีเงินเดอื นเหมอื นกัน
เม่ือเข้ามาเป็นสะใภ้ใหญ่ คุณเพ็ญพักตร์รับหน้าท่ีแม่บ้านเต็มตัว
ดูแลครอบครัว พอ่ แมส่ ามี และทุกคนในบ้าน
“กิจวัตรประจ�ำวันของดิฉัน คือต้องตื่นตั้งแต่เช้ามืด ห้ิวตะกร้าไป
ตลาด ซื้อของมาท�ำอาหาร ๓ เวลา ดแู ลงานบ้านตา่ ง ๆ รวมถงึ เรือ่ งอาหาร
ส�ำหรับลูกจ้าง และคนงานในโรงแรมด้วย จริง ๆ มีคนรับใช้ แต่เราต้อง
คอยดแู ลเปน็ หลัก ในส่วนของธรุ กจิ ก็มหี ลายอย่าง ต้องช่วยดแู ลทั้งหมด”

70

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

การผลิตยาลูกกลอน
ในสมยั กอ่ น ตอ้ งปนั้ ด้วยมอื

ธรุ กจิ หนง่ึ ของบา้ นใหญ่ คอื กจิ การรา้ นยา โดยมสี ตู รยาไทยและผลติ
ยาแผนโบราณเอง เป็นยาลูกกลอน ช่ือ ยาตราลิง และ ยาถ่าย ๓๙
เป็นมรดกตกทอดที่ท�ำมานานและมีช่ือเสียงโด่งดังมาก ในฐานะสะใภ้ใหญ่
คณุ เพญ็ พกั ตรจ์ งึ ตอ้ งเขา้ มาชว่ ยดแู ลทงั้ หมด ตงั้ แตก่ ารผลติ การจดั สง่ ขายยา
และเฝา้ หนา้ รา้ น โดยหลกั ๆ จะทำ� สง่ ขายใหร้ า้ นขายยาท่ัวประเทศ
“การผลิตยาลูกกลอนสมัยนั้นยังไม่มีเคร่ืองจักร ต้องปั้นกันด้วยมือ
ปั้นยาออกมาเป็นเม็ด ๆ แล้วน�ำไปตากแดดในกระด้งที่สะอาด พอแห้งด ี
จงึ มานำ� บรรจใุ นซองกระดาษ แลว้ จดั สง่ ออกไปใหต้ ามรา้ นทตี่ กลงรบั ซอ้ื กนั
เป็นประจำ� ”
นอกจากน้ี ทร่ี า้ นยงั มกี จิ การจำ� หนา่ ยอาวธุ ปนื และลกู กระสนุ ปนื ดว้ ย
สมัยก่อนการค้าขายปืนไม่ใช่ว่าใครจะท�ำกันได้ง่าย ๆ โดยที่บ้านสามีได้
จดทะเบียนเป็นห้างหุ้นส่วนจ�ำกัด “ปืนเพชร” และขอใบอนุญาตส่ังซื้อ
อาวธุ ปนื พรอ้ มกระสนุ จากตา่ งประเทศเขา้ มาขาย ในฐานะตวั แทนจำ� หนา่ ย
ซ่ึงควบคุมโดยกรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย ใครท่ีจะซ้ืออาวุธปืน
ตอ้ งไปขออนญุ าตจากอำ� เภอ เพอ่ื ขน้ึ ทะเบยี นรายชอื่ ผมู้ สี ทิ ธคิ รอบครองอาวธุ

71

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

ครอบครัวศรที อง พอ่ ตง่ิ แม่เพ็ญพกั ตร์ และลกู ชายสองคน

เมื่อครั้งครอบครวั ไปเทีย่ วทะเล

72

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

ปนื ไวท้ อ่ี ำ� เภอ โดย ๑ คน ซอื้ ได้ ๑ กระบอกเทา่ นน้ั เมอ่ื คนซอ้ื ไดร้ บั อนญุ าต
จากอำ� เภอ ไดเ้ ลขทะเบยี นปนื มาแลว้ และตกลงซอ้ื ปนื กบั รา้ น รา้ นจะมหี นา้ ที่
ตอกเลขทะเบยี นใหค้ นซอ้ื เลย ขนั้ ตอนตา่ ง ๆ เหลา่ นคี้ ณุ เพญ็ พกั ตรต์ อ้ งเข้าใจ
และต้องท�ำเปน็ ทงั้ หมด
ภายหลงั ไดเ้ ลกิ จำ� หนา่ ยอาวธุ ปนื เพราะทางการอนญุ าตใหน้ ำ� เขา้ ปนื
มาไดน้ ้อยลง จากเดิมสั่งซ้อื มาไดป้ ลี ะนบั รอ้ ยกระบอก เหลอื เพยี งปีละ ๒๕
กระบอก คิดดแู ลว้ ไม่ค้มุ กับคา่ ตอ่ ใบทะเบียนอนญุ าต และค่าบรหิ ารจดั การ
ตา่ ง ๆ จงึ ไดต้ ดั สนิ ใจเลกิ กจิ การไป แต่ห้างหุน้ สว่ นจ�ำกดั ปนื เพชรยังเกบ็ ไว้
และสามไี ดน้ �ำมาใชท้ �ำธุรกิจรบั เหมาในเวลาตอ่ มา
“การเป็นสะใภ้ครอบครัวจีนนั้นไม่ง่าย เหมือนที่แม่ดิฉันเคยสอน
ไวก้ อ่ นแตง่ เขา้ มาวา่ เขา้ บา้ นคนจนี ตอ้ งขยนั จะขเ้ี กยี จไมไ่ ด้ ยง่ิ ครอบครวั
ใหญ่ สมาชิกหลายคน มีธุรกิจหลายอย่าง ดิฉันต้องเรียนรู้ปรับตัว
ผา่ นดา่ นและความทา้ ทายมามากพอสมควร แตเ่ มอื่ เราขยนั ตง้ั ใจทำ� งาน
ทกุ อยา่ งจนสามารถพสิ จู นต์ วั เองได้ ทกุ คนกด็ กี บั เรา ใหเ้ กยี รตเิ ราในฐานะ
สะใภใ้ หญ่ จงึ อยมู่ าได้อยา่ งสบายใจ”
“เฮยี ตงิ่ ” ทใี่ คร ๆ เคยมองวา่ เปน็ คนไมเ่ อาไหน หลงั แตง่ งานกก็ ลบั ตวั
เลิกเทย่ี วเตร่ หนั มาขยันทำ� มาหากนิ รกั ครอบครัว ไมท่ �ำให้คณุ เพ็ญพกั ตร์
ผดิ หวัง จนยา่ ทวดของสามเี คยพดู กับคณุ เพญ็ พักตรโ์ ดยตรงเลยว่า “เธอนะ่
ดนี ะ แต่งเข้ามาเป็นสะใภ้แลว้ ท�ำใหเ้ ฮยี ต่ิงเขากลับเนือ้ กลบั ตวั เป็นคนดไี ด้
ขอบใจนะ”
“กบั เตย่ี และแม่ ถึงแมจ้ ะไม่พดู อะไรกับเราตรง ๆ แต่เราสงั เกตได้วา่
เขายอมรบั เรา และยงั มคี นในอบุ ลฯ ท่ีเขาร้จู ักสนิทสนมกบั ครอบครัวเราดี
หลายคนยงั ชน่ื ชมใหฟ้ งั ทง้ั ตอ่ หนา้ และลบั หลงั วา่ เราทำ� ใหส้ ามเี ปลยี่ นแปลง
เป็นคนดไี ด้ ภายหลังแตง่ งานไม่นาน คำ� ครหานนิ ทาทเี่ คยมีคนสบประมาท
เราไวจ้ ึงค่อย ๆ หายไป”

73

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

หลงั แต่งงาน คุณเพญ็ พกั ตร์ไดใ้ หก้ ำ� เนดิ บุตร ๔ คน เป็นชาย ๓ คน
และหญงิ ๑ คน บตุ รชายคนแรก ขือ่ ธัชชยั เกดิ ปี ๒๕๑๐ รองลงมาชื่อ
เกรียงศกั ด์ิ หา่ งกนั ๓ ปี คนทส่ี ามชอ่ื ประพนั ธ์ หา่ งกนั ปเี ดยี ว และคนสดุ ทอ้ ง
เปน็ บตุ รสาวชื่อ พูนศรี ห่างกัน ๓ ปี ลูก ๆ ท้ังสี่มีความสนิทสนมรักใคร่
สามัคคีกันดี สามีเองนอกจากท�ำธรุ กจิ ก็ยังชว่ ยเลี้ยงลูกเสมอ
ชีวิตด�ำเนินไปแบบนี้สิบกว่าปี นับเป็นครอบครัวท่ีมีความสุข
ไม่แพ้ใคร และเป็นความภูมิใจที่คุณเพ็ญพักตร์ได้พิสูจน์ให้คนอื่น
เหน็ แล้วว่า เธอเลอื กคนไม่ผิด v

74

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

เราเคยล�ำบากต้ังแตเ่ ดก็
รวู้ ่าชีวิตนไี้ ม่แนน่ อน
อะไรกเ็ กิดขน้ึ ได้
จงึ มาคดิ วา่ เรามลี กู แลว้

จะนง่ั รอกนิ เงนิ เดอื นอยา่ งเดยี ว
โดยไมม่ อี ะไรเปน็ ของตวั เอง
ไดอ้ ยา่ งไร ถา้ วนั ขา้ งหนา้ เขายกให้
เราจรงิ กด็ ไี ป แตถ่ า้ เขาไมใ่ หล้ ะ่

ลกู เราจะอยู่อย่างไร

75

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต

๑๔เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

เกือบไปอยอู่ เมริกา

ถงึ แมธ้ รุ กจิ ของบา้ นใหญจ่ ะมหี ลายอยา่ ง และมคี วามมน่ั คง
มาก และสามีจะบอกเสมอว่า ตามธรรมเนียมคนจีนแล้ว
ทรัพย์สมบัติและธุรกิจส่วนใหญ่จะยกให้ลูกชายคนโตเป็น
คนสบื ทอดอยแู่ ลว้ ไมต่ อ้ งกงั วลไป แตใ่ นใจของคณุ เพญ็ พกั ตร์
ยังอดคิดไม่ได้ว่า การพึ่งพาคนอื่นไม่ใช่หนทางท่ีจะวางใจได้
เพราะเธอเคยลิม้ รสชาติของความทุกขย์ ากล�ำบากมาตอนเป็น
เดก็ แลว้

“เราเคยล�ำบากต้ังแต่เด็ก รู้ว่าชีวิตนี้ไม่แน่นอน อะไรก็เกิดขึ้นได้
จึงมาคิดว่า เรามีลูกแล้ว จะนั่งรอกินเงินเดือนอย่างเดียวโดยไม่มีอะไร
เป็นของตัวเองได้อย่างไร ถ้าวันข้างหน้าเขายกให้เราจริงก็ดีไป แต่ถ้าเขา
ไม่ให้ล่ะ ลูกเราจะอยู่อย่างไร ลูกเราก็หลายคน ต้องกินต้องใช้มากข้ึน
ทุกวัน จึงบอกกับสามีว่า เราอยากจะมีทรัพย์สมบัติเป็นของตัวเอง ท่ีเรา
สรา้ งเอง อยา่ งนอ้ ยให้มีรากฐานไวบ้ า้ ง สามีไมค่ ดั คา้ นอะไร จงึ ปรกึ ษากนั ว่า
จะเรม่ิ หาล่ทู างคา้ ขายอะไรดี...”

76

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

ยังไม่ทันคิดออกว่าจะขายอะไร เฮียต่ิงมาเสนอความคิดว่าจะชวน
ภรรยาไปอยู่สหรัฐอเมริกา เพราะมีเพื่อนอยู่ท่ีนั่น โดยเฮียต่ิงจะขอไปกับ
เพื่อนเพ่ือดูลู่ทางท�ำมาหากินไว้ก่อน ถ้าแน่ใจแล้วค่อยให้คุณเพ็ญพักตร์
และลูก ๆ ตามไป
“ดิฉันเองมีความคิดที่จะสร้างครอบครัว สร้างฐานะด้วยตนเอง
อยแู่ ลว้ เลยเหน็ ดว้ ยและยอมใหไ้ ป เตย่ี กบั แมก่ ใ็ หไ้ ป เพราะคดิ วา่ ไปชวั่ คราว
เดี๋ยวก็กลับ ถ้าดิฉันกับลูกชายยังอยู่กับครอบครัว เขายังมั่นใจได้ว่า
อย่างไรเสียลูกชายเขาต้องกลับมา สามีไปอเมริกาประมาณ ๗-๘ เดือน
พอมองเหน็ ชอ่ งทางบา้ งแลว้ จงึ เตรยี มการใหด้ ฉิ นั ตามไป ทำ� เอกสาร ขอวซี า่
ไปเรียนต่อไวเ้ รยี บรอ้ ย ตั้งใจว่าจะเรียนตอ่ ไปด้วย ทำ� งานไปด้วย...”
แตค่ วามหวังทว่ี าดไว้กไ็ ม่เป็นจรงิ เพราะเตยี่ ไมย่ อมใหไ้ ป กลัวไป
แล้วไม่กลับมา กิจการของครอบครัวยังต้องการให้ลูกชายกลับมาดูแล
เฮียติ่งจึงต้องกลับมาเมืองไทย สองสามีภรรยาต้องมาเริ่มต้นคิดกันใหม่
ว่าจะท�ำการคา้ อะไรดี v

77

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต

๑๕เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

ท�ำการค้ากบั แคมปจ์ ไี อ

ช่วงปี ๒๕๐๔-๒๕๑๘ กองทัพสหรัฐอเมริกาได้เข้ามา
ต้ังฐานทพั ในประเทศไทยช่วงสงครามเวยี ดนาม โดยมฐี านทัพ
ในประเทศไทย ๗ แหง่ คอื ดอนเมอื ง โคราช ตาคลี (นครสวรรค)์
อู่ตะเภา (ระยอง) สัตหีบ (ชลบุรี) อุบลราชธานี และอุดรธาน ี
ซึ่งมีทั้งทหารบกและทหารอากาศ สมัยน้ันคนไทยเรียก
ทหารอเมรกิ นั วา่ จไี อ (ยอ่ มาจาก Government Issue คอื
หมายเรยี กเกณฑ์ทหารอเมรกิ ัน) และเรยี กค่ายทหารอเมริกนั
วา่ “แคมป์จไี อ”

ซ่ึงเป็นท่ีมาของความทันสมัยและค่านิยมแบบตะวันตก ที่ยังเหลือ
ใหเ้ หน็ รอ่ งรอยอยจู่ นถงึ ปจั จบุ นั คอื ตกึ สวย รปู แบบเกา่ ๆ ในบรเิ วณทเี่ รยี กวา่
“ย่านการค้าเก่าเมืองอุบล” โดยตึกเหล่านี้มีลักษณะเป็นอาคารแบบ
โคโลเนยี ล (Colonial Style) ทมี่ ลี กั ษณะเดน่ คอื ดา้ นหนา้ ของอาคารชน้ั ลา่ ง
มกั ท�ำเปน็ ช่องโคง้ (Arch) ตอ่ เน่อื งกนั เปน็ ระยะๆ และมีลวดลายของศลิ ปะ
แบบตะวันตกสมยั กรกี โรมันมาประกอบ เชน่ หน้าตา่ งวงโคง้ เกือกม้า หรือ
หวั เสาแบบโยนกิ หรอื ไอโอนกิ (แบบมว้ นกน้ หอย) นา่ เสยี ดายทบี่ รเิ วณนนั้

78

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

ภัตตาคารบวั ขาว ปจั จบุ ันเป็นสำ� นกั งานของธนาคารกรงุ ศรีอยธุ ยา เขต ๓

อาคารแบบโคโลเนยี ล (Colonial Style)

79

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

เคยเกดิ เพลงิ ไหมใ้ หญถ่ งึ ๒ ครง้ั ทำ� ใหต้ กึ ทเี่ ปน็ รปู แบบเกา่ ๆ หายไปคอ่ นขา้ ง
มาก แตก่ ย็ งั มที เ่ี หลอื ใหช้ น่ื ชม เชน่ ภตั ตาคารบวั ขาว (Lotus Restaurant)
ซ่ึงภายหลังปิดกิจการลง และธนาคารกรุงศรีอยุธยา สาขาอุบลราชธานี
ไดซ้ ้ืออาคารนี้ไว้ ใชท้ �ำเป็นสำ� นักงานเขตสว่ นภูมิภาค เขต ๓
ตวั เมอื งอบุ ลฯ ในยุคนนั้ มีความเจรญิ อยา่ งมาก เพราะเป็นศนู ย์รวม
ของการคา้ ขาย มที ่าเรอื ในแมน่ �้ำมลู ส�ำหรบั การขนส่งสินค้า ทำ� ใหบ้ รเิ วณนี้
เปน็ ยา่ นการคา้ ทคี่ กึ คกั มาก มโี รงแรม ๙ ชน้ั ทใี่ หญโ่ ตหรหู รา มภี ตั ตาคารหรู
ทข่ี ายอาหารฝรง่ั และยงั มโี รงหนงั แหง่ แรกของเมอื งอบุ ล คอื “โรงภาพยนตร์
เฉลมิ สิน” หรอื “โรงหนังเหนือ” ทม่ี กี ารฉายหนังเงยี บและบรรเลงดนตรี
ประกอบ ไดร้ ับความนยิ มอยา่ งมาก แตป่ จั จบุ ันเปลย่ี นเป็นรา้ นขายรองเท้า
บาจาและขายโคมไฟฟ้าไปแล้ว เมืองอุบลฯ ในเวลาน้ันนับว่ามีความเจริญ
ทนั สมยั และคกึ คกั ไปดว้ ยทหารอเมรกิ นั แตภ่ ายหลงั มกี ารสรา้ งถนนหนทาง

โรงภาพยนตรเ์ ฉลิมสนิ ทีม่ ีการฉายหนังเงยี บและบรรเลงดนตรีประกอบ

80

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

เพิ่มขึ้น และสร้างสะพานเสรีประชาธิปไตยเชื่อมระหว่างอ�ำเภอเมืองกับ
อำ� เภอวารนิ ชำ� ราบ ซงึ่ มแี มน่ ำ�้ มลู กน้ั ไว้ ทำ� ใหย้ า่ นการคา้ เกา่ ลดบทบาทลงไป
การมีฐานทพั ทหารอเมรกิ ันมาต้งั ในอุบลฯ เป็นโอกาสของการขยาย
ธุรกิจการค้าใหม่ ๆ ท�ำให้จังหวัดอุบลราชธานีมีการเติบโตทางเศรษฐกิจ
และกลายเป็นหวั เมอื งใหญ่ ถนนหนทางมกี ารพฒั นา ทงั้ ทางหลวง ทางรถไฟ
และการคา้ ในรปู แบบต่าง ๆ อยา่ งที่ไมเ่ คยมีมากอ่ น การคา้ ในค่ายทหารจีไอ
จึงเรียกได้ว่าเป็นแหล่งขุมทรัพย์ราวกับเหมืองทองค�ำก็ไม่ปาน แต่การจะ
เข้ามาสู่ธุรกิจน้ีได้ ก็ต้องอาศัยมีพรรคพวกและความคิดท่ีฉับไว กล้าได้
กล้าเสีย กลา้ ตดั สินใจ
“เฮียติ่ง” เป็นคนกว้างขวางและบังเอิญมีเพื่อนท�ำงานอยู่ในแคมป์
จีไอ เพ่ือนจึงแนะน�ำให้ลองเข้าไปประมูลงานในแคมป์ดู และเริ่มจับงานน้ี
เรอื่ ยมา
“งานประมูลในแคมป์ต้องใช้เงินก้อนใหญ่ สามีเลยไปปรึกษาเต่ีย
กับแม่วา่ อยากจะทดลองท�ำธรุ กจิ ของตวั เองดู สามไี ปคุยเอง และได้เงนิ กู้
จากเตี่ยมา ๑ ล้านบาท เอามาลงทนุ ดว้ ยการไปประมลู จดั ซ้อื ของกินของใช้
ส่งไปในคา่ ยทหาร เขาอยากไดอ้ ะไร เราก็จัดซื้อสง่ ไปใหไ้ ด้ทุกอยา่ ง”
แตก่ ารประมลู ย่อมมกี ารแขง่ ขนั สูงมาก เพราะใคร ๆ กอ็ ยากได้งาน
ในค่าย ซึ่งได้เงินดีกว่างานประมูลของหน่วยงานรัฐหลายเท่า งานประมูล
มตี ง้ั แตก่ ารจดั หาสนิ คา้ อปุ โภคบรโิ ภค วสั ดกุ อ่ สรา้ ง ดนิ ลกู รงั กระทงั่ สารสม้
จนไดร้ ับความไว้วางใจและได้งานมาอย่างตอ่ เนอ่ื ง
“ตอนนน้ั ประมลู งานไปเรอ่ื ย ๆ และเรมิ่ มองหาลทู่ างอน่ื ๆ เพมิ่ เตมิ
โดยเห็นว่าทหารอเมริกันที่เข้ามาชอบขับมอเตอร์ไซค์ และให้ความส�ำคัญ
กับระบบ safety มาก ถ้าไม่มีประกันอุบัติเหตุไว้จะไม่กล้าขับ เราเลยรับ
เป็นตัวแทนขายประกันภยั หรือ Insurance ของเอไอเอ โดยรบั ทำ� ประกนั
อบุ ตั เิ หตใุ หท้ หารอเมรกิ นั ธรุ กจิ แบบนไ้ี ดเ้ งนิ ดมี าก แคเ่ ขยี นเอกสารนดิ หนอ่ ย

81

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

ฐานทัพทหารอเมริกันที่มาต้ังในจังหวัดอุบลราชธานี ท�ำให้จังหวัดมีการเติบโต
ทางเศรษฐกิจและกลายเป็นหัวเมืองใหญ่ ท้ังทางหลวง ทางรถไฟ และการค้าใน
รปู แบบต่าง ๆ อย่างทไ่ี มเ่ คยมมี ากอ่ น

82

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

รถสปอร์ตคันแรกของจังหวัดอุบลราชธานี ท่ีส่ังมาเข้าจากสหรัฐอเมริกา และ
เฮียติ่งได้ขับไปคว�่ำกอ่ นไปประมูลงานท่อี ู่ตะเภา

ก็ได้เงินแล้ว ต่อมาจึงได้เพิ่มการจัดหารถเช่าให้ฝร่ังที่มาเมืองไทย สมัยน้ัน
เขานิยมเช่ารถปิกอัพ เราก็ไปประมูลรถยนต์มาให้ฝร่ังเช่า สมัยน้ันเป็นรถ
ปิกอัพนิสสัน คันหนึ่งไม่กีห่ ม่นื บาท นำ� มาท�ำรถเชา่ เดอื นละเป็นหมื่น ปี ๆ
หนง่ึ ไดก้ ำ� ไรมาก ไดร้ ถฟรมี าไมร่ เู้ ทา่ ไรตอ่ เทา่ ไร ชว่ งนนั้ กจิ การดี แฮปปม้ี าก”
จากการท�ำรถเช่าท�ำให้ธุรกิจเติบโตกว้างขวางมากข้ึนไปอีก เพราะ
คา่ ยทหารไมไ่ ดม้ แี คใ่ นอบุ ลฯ ยงั มที ชี่ ลบรุ ี คอื สตั หบี กบั อตู่ ะเภาดว้ ย จงึ เปน็
โอกาสของการขยายงานไปประมลู ทอ่ี น่ื ดว้ ย จากรถเชา่ ขยบั ไปประมลู รถบสั
รถเมลท์ ว่ี ิง่ อยูใ่ นแคมป์ ซง่ึ ต้องมกี ารแขง่ ขนั ประมลู กันอยา่ งคกึ คัก
“มีคร้งั หน่งึ ฝร่งั ต้องการเชา่ รถบัส ๑๖ คัน เราก็ไปประมูล ครัง้ นม้ี ี
ค่แู ข่งเปน็ ทหารอากาศอยใู่ นอุบลฯ ก็แขง่ ขนั ฟันราคากนั จนเราไดป้ ระมูล
ชนะมา และรบี ไปสัง่ ต่อรถบสั ตามสเป็กที่เขาต้องการ ทำ� สัญญากำ� หนดวนั

83

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

พระเจ้าใหญ่อินแปง พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ที่วัดป่าใหญ่ หรือวัดมหาวนาราม
พระอารามหลวง จ.อุบลราชธานี

ท่ีต้องสง่ มอบรถให้ทนั เวลา พรอ้ มจดทะเบียนรถใหเ้ รียบรอ้ ย เวลากระชนั้
มาก แต่ก็จัดการจนได้รถมา แต่มาโดนกล่ันแกล้งระหว่างทางท่ีจะน�ำรถ
เขา้ ไปสง่ ในคา่ ยทหาร ซงึ่ ตอ้ งผา่ นคา่ ยทหารอากาศ มคี นกลน่ั แกลง้ ถว่ งเวลา
ว่ารถไม่ถูกต้อง นั่นโน่นน่ี ไม่ยอมให้รถเราผ่านเข้าไป วันนั้นสามีไม่อยู ่
ไปประมลู รถทอ่ี ตู่ ะเภา ดฉิ นั พยายามเจรจาทกุ วถิ ที าง แตไ่ มส่ ำ� เรจ็ แมจ้ ะรดู้ ี
วา่ ใครเปน็ ตน้ เหตุ แตท่ ำ� อะไรไมไ่ ด้ เพราะเขาเป็นใหญ่
เวลานัน้ เครยี ดมาก มดื แปดด้าน เลยขบั รถไปทว่ี ัดปา่ ใหญ่ (ปจั จบุ ัน
คือ วัดมหาวนาราม พระอารามหลวง) ไปไหวพ้ ระเจา้ ใหญอ่ นิ แปง ซง่ึ เปน็
พระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองอุบลราชธานี ขอพรให้ท่านช่วยให้มีปาฏิหาริย์
สงบสติอารมณ์สกั พักจงึ ขับรถกลบั บา้ น พอไปถงึ บ้าน พบว่ามีทหารอากาศ
มานั่งรอ บอกว่าให้เราน�ำรถเข้าไปได้ สุดท้ายก็ผ่านไปได้ด้วยดี ไม่รู้ว่ามี

84

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

ผู้ใหญ่ท่านไหนเข้ามาช่วยไว้ แต่ในใจคิดว่า ส่วนหน่ึงคงมาจากปาฏิหาริย์
ของพระเจา้ ใหญอ่ นิ แปง จึงมคี วามเคารพศรัทธาทา่ นมาถึงทุกวันน้.ี ..”
ช่วงนั้น คุณเพ็ญพักตร์และสามียังคงช่วยธุรกิจของที่บ้านใหญ่
พร้อม ๆ กบั การทำ� ธุรกิจสว่ นตัวไปด้วย การท�ำธุรกิจกับค่ายทหารอเมรกิ ัน
เปน็ ไปไดด้ ว้ ยดี เจรญิ เตบิ โตอยา่ งรวดเรว็ ทำ� กำ� ไรไดอ้ ยา่ งไมค่ าดคดิ มากอ่ น
“ท่ีน่าเสียดาย คือ เราเรม่ิ ช้าไปหนอ่ ย ทำ� ได้ในชว่ งเวลาสัน้ ๆ ราวปี
พ.ศ. ๒๕๑๖-๒๕๑๘ ประมาณ ๒-๓ ปี ก็ตอ้ งยตุ ิกจิ การ”
เนอ่ื งจากชว่ งปลายสงครามเวยี ดนาม กองทพั สหรฐั อเมรกิ าไดร้ บั แรง
กดดันอย่างหนักจากชาวอเมริกันให้ถอนทัพออกจากเวียดนาม และเม่ือ
กรงุ ไซง่ อ่ นแตก (๓๐ เมษายน ๒๕๑๘ ) รฐั บาลสหรฐั ฯ ประกาศถอนกำ� ลงั พล
สหรัฐฯ ท้ังหมดออกจากประเทศไทย ในชว่ งเดือนพฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๑๘
ธุรกิจท่ีเคยเฟื่องฟูมีอันต้องปิดกิจการไปด้วย แต่ก็ท�ำให้สองสามีภรรยา
ไดป้ ระสบการณท์ างการคา้ มหี ตู ากวา้ งไกล มีทรัพยส์ นิ และเกบ็ ออมเงินไว้
ไดม้ ากพอสมควร
ภายหลัง เฮียติ่งตัดสินใจมาทดลองท�ำงานรับเหมาก่อสร้าง ซ่ึงเป็น
ความสนใจสว่ นตวั ประกอบกบั การแนะนำ� ของพรรคพวก งานรบั เหมามที ง้ั
โครงการขนาดเลก็ ขนาดใหญ่ แตส่ ว่ นใหญเ่ ปน็ งานพฒั นาโครงสรา้ งพน้ื ฐาน
เชน่ ทำ� ถนนลกู รงั ถนนลาดยาง ซง่ึ มกั จะรบั งานจากสว่ นราชการในเขตพนื้ ท่ี
จังหวัดอุบลราชธานีและจังหวัดใกล้เคียง และยังมีกิจการเล้ียงม้าแข่งท่ี
โคราชอีกด้วย ธุรกิจเจริญเติบโตก้าวหน้าไปได้ด้วยดี คุณเพ็ญพักตร์ยังคง
ท�ำหนา้ ทแ่ี ม่บ้านในครอบครวั ใหญ่ และช่วยงานสามีบา้ งเปน็ ครงั้ คราว v

83

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต

๑๖เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

เฮียติง่ ท�ำงานการเมือง

หลงั ปิดแคมป์จีไอ ทหารอเมริกันกลบั บา้ น ธรุ กิจในคา่ ย
ทหารก็ปิดกิจการไปทั้งหมด คุณเพ็ญพักตร์และสามีจึงต้อง
มามองหาลู่ทางธุรกิจกันใหม่

“คิดไปคิดมา ราคาหมดู ี จึงตดั สนิ ใจทำ� ฟาร์มเลย้ี งหมู เพราะมีทด่ี นิ
อยกู่ ว้างขวางพอ จงึ ทดลองเลย้ี งดู ให้ลกู นอ้ งทเี่ คยท�ำงานดว้ ยกนั นัน่ แหละ
มาช่วยกันเล้ยี ง ตอนน้ันท�ำเปน็ ฟาร์มคอ่ นขา้ งใหญห่ ลายร้อยตัวเลย เรยี นรู้
ใหม่ทุกอย่าง ตั้งแต่ซ้ือพันธุ์พ่อหมูแม่หมูมาเพาะเลี้ยง จับผสมพันธุ์กันเอง
พอมีลูก เลี้ยงจนโต กจ็ บั ขาย เปน็ รนุ่ ๆ ไป งานแบบนมี้ คี วามเสย่ี งเยอะ
ต้องลงไปดูแลเองทุกขั้นตอน ตอ่ มากเ็ พมิ่ มาทำ� ฟารม์ ไกด่ ว้ ย ทำ� มาเรอื่ ย ๆ
ราคาหมู ราคาไก่ ขน้ึ ๆ ลง ๆ กำ� ไรบา้ ง ขาดทนุ บ้าง”
ทำ� ฟารม์ หมู ฟารม์ ไก่ มาไดส้ กั พกั ดแู ลว้ ใชแ้ รงและเวลาในการจดั การ
สูงมาก แต่ก�ำไรน้อย บางรอบแทบไม่ได้ทุนคืน คิดว่าน่าจะไม่ใช่ทางของ
ตัวเอง จึงตัดสินใจเลิกไป ในระหว่างนี้สามีคุณเพ็ญพักตร์ยังดูแลธุรกิจ
ของบ้านใหญ่อยู่ ถอื ว่าไมเ่ ดอื ดร้อนอะไร รอหาคิดหาลู่ทางกนั ใหม่

84

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

ชว่ งนน้ั สามคี ณุ เพญ็ พกั ตรเ์ รม่ิ หนั มาสนใจลงทำ� งานการเมอื งทอ้ งถนิ่
คณุ เพญ็ พกั ตรก์ ส็ นบั สนนุ เพราะอยากใหส้ ามเี ปน็ ผนู้ ำ� ออกมายนื ดว้ ยขาตวั เอง
สามจี ึงตดั สนิ ใจลงสมคั รเปน็ สมาชิกสภาจงั หวดั อบุ ลราชธานี หรอื ทเ่ี รียกวา่
“สจ.” โดยคุณเพ็ญพกั ตรเ์ ล่าว่า
“สมยั นนั้ การเลน่ การเมอื งยงั ไมม่ กี ารแขง่ ขนั กนั ดเุ ดอื ดเหมอื นสมยั น ้ี
จึงไม่ต้องใช้เงินหาเสียงมากมาย แจกของบ้างพอเป็นสินน�้ำใจ พิสูจน์กัน
ด้วยความจริงใจ เข้าถึงชาวบ้าน ท�ำให้เขาเช่ือใจ ดิฉันก็ลงไปในชุมชน
ชว่ ยสามหี าเสียง ซ่งึ ตอนนนั้ มเี พ่ือน ๆ นักธรุ กิจทสี่ นทิ กนั พอจะช่วยเหลอื
กนั ไดบ้ า้ ง”
การลงพื้นท่ีหาเสียงเป็นไปอย่างคึกคัก ผู้สมัครแต่ละคนเข้าไปใน
ชุมชน ไปเยยี่ มเยียนประชาชนแตล่ ะหลงั ชว่ งแรก ๆ ยงั มีเวลาถามไถ่ทกุ ข์
สุขชาวบ้าน บอกกล่าวนโยบายความต้ังใจในการพัฒนาจังหวัดกันบ้าง
แต่ในช่วงโค้งสุดท้าย ผู้สมัครทุกคนต่างต้องเร่งฝีเท้าก้าวเข้าหาประชาชน
ให้มากที่สุด ชนิดท่ีท�ำงานกันหามรุ่งหามค�่ำ หรือเรียกว่าเข้าไปขอคะแนน
ถึงหวั บันไดบา้ นกันเลยทีเดียว
พ.ศ. ๒๕๒๐ สามคี ณุ เพญ็ พกั ตร์ ไดร้ บั เลอื กใหเ้ ปน็ สมาชกิ สภาจงั หวดั
หรือ สจ. เป็นการเร่ิมต้นเส้นทางนักการเมืองท้องถ่ิน นับเป็นคนแรกของ
ครอบครัว “ศรีทอง” ที่มาในสายน้ี และต่อมาในปี พ.ศ. ๒๕๒๒ ได้รับ
ความไว้วางใจจากสมาชิกสภาจังหวัดเลือกให้เป็นประธานสภาจังหวัดอุบล
ราขธานี ท�ำใหเ้ ฮียตง่ิ และครอบครัวเป็นที่รจู้ กั และไดร้ ับการยอมรบั นับถือ
มากขึ้นไปอกี
“เฮียต่ิงตั้งใจทุ่มเทกับการท�ำหน้าที่ประธานสภาจังหวัดอุบลฯ
อยา่ งเตม็ ที่ รเิ ร่ิมโครงการพัฒนาใหม่ ๆ และเข้าไปดแู ลชว่ ยเหลอื ชาวบา้ น
ในทุกพ้ืนที่ จนเป็นที่รักใคร่และได้รับไว้วางใจจากชาวบ้านจ�ำนวนมาก
จนสมยั นน้ั เรยี กไดว้ า่ แทบไม่มใี ครท่ีไม่รจู้ ักเฮียต่ิง”

85

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร ์ ศ รี ท อ ง

เฮียต่ิงเม่ือครั้งท�ำงานเป็นสมาชิก- ในฐานะประธานสภาจังหวัด
สภาจังหวัด หรือ สจ. พ.ศ. ๒๕๒๐ อบุ ลราชธานี และมธี รุ กจิ สว่ นตวั ดว้ ย
ก่อนจะได้รับความไว้วางใจเลือกให้ ยอ่ มตอ้ งถกู คนเพง่ เลง็ เรอ่ื งผลประโยชน์
เปน็ ประธานสภาจงั หวดั อบุ ลราขธานี ทับซ้อน “เฮียติ่ง” เข้าใจเรื่องน้ีดี
จึงได้ระมัดระวังอย่างมาก โดยตั้ง
หลกั การทำ� ธรุ กจิ ไวใ้ หเ้ ปน็ ทร่ี บั ทราบ
ท่ัวไปเลยว่า จะไม่น�ำธุรกิจของ
ครอบครัวมาเข้าร่วมประมูลงานใน
จงั หวัดอบุ ลราชธานี ไม่ว่ากรณีใด ๆ
เพ่ือแสดงความโปร่งใสบริสุทธ์ิใจ
และเป็นแบบอย่างที่ดีของนักการ
เมอื งทอ้ งถนิ่ โดยเลอื กไปรบั งานจาก
จังหวัดอ่ืน เช่น สุรินทร์ ศรีสะเกษ
ท�ำให้เฮียต่ิงย่ิงได้รับความนับถือไว้
เนอ้ื เชอ่ื ใจมากขน้ึ เรอ่ื ย ๆ ยง่ิ นานวนั
อนาคตทางการเมอื งของเฮยี ตงิ่ กย็ งิ่
สดใส และเรมิ่ มเี สยี งสนบั สนนุ ใหเ้ ขา้
สู่การเมอื งระดับชาติ

“สามีดิฉันมีความใฝ่ฝันอยากให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในเมืองอุบลฯ
พยายามใชเ้ วลาไปกบั การลงพน้ื ทไี่ ปคลกุ คลกี บั ชาวบา้ น ไปดปู ญั หาวา่ ชาวบา้ น
เดอื ดรอ้ นอะไร ตรงไหนขาดน�ำ้ ขาดไฟ ไม่มถี นน ก็พยายามหางบประมาณ
มาท�ำให้ จึงได้รับความนิยมและค�ำช่ืนชมจากชาวบ้านมาก และวางแผน
ไวใ้ นใจวา่ จะลงสมคั รรับเลือกตัง้ สมาชกิ สภาผแู้ ทนราษฎรในสมัยต่อไป..”

ในเวลานนั้ ไมม่ ใี ครคาดคดิ เลยวา่ เสน้ ทางการเมอื งทก่ี ำ� ลงั สดใสนี้
มีสิ่งใดรออยู่ v

86

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

โดยสว่ นตัว
มีความคิดมานานแลว้ วา่
ผู้หญิงเรามีความสามารถ
ไมแ่ พ้ผชู้ าย นอกจากท�ำงานบา้ น
ดแู ลกิจการงานอาชพี แล้ว
ผูห้ ญิงควรจะรวมตัวกันทำ� งาน
เพ่ือส่วนรวม ท�ำประโยชน์

อะไรให้สังคมบ้าง

เดินทางไปประเทศจีน
โดยการเชญิ ของประธาน
สภาสตรีจีนแห่งชาติ
และไปท่องเที่ยวเมือง
ฮาร์บน้ิ เมืองหลวงของ
มณฑลเฮยห์ ลงเจยี ง

87

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต

๑๗เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

กแล่อะตว้ังชิ สามชพีาคแมหสง่อตปุบรรลนีะรเกัทาธศชุรธไทกายนจิ ี

พ.ศ. ๒๕๒๒ ด้วยวัย ๓๒ ปี เมอ่ื ไดล้ งไปช่วยสามีท�ำงาน
การเมืองท้องถิ่น ได้คลุกคลีกับชาวบ้าน เห็นปัญหาต่าง ๆ
มากมาย โดยเฉพาะปัญหาของเด็กและเยาวชนในหลายกรณี
ซงึ่ สาเหตสุ ว่ นใหญม่ าจากปญั หาในครอบครวั และพบวา่ บทบาท
ของผู้หญิงในฐานะ “ภรรยา” และ “แม่” มีความส�ำคัญมาก
คุณเพ็ญพักตร์จึงเริ่มมีความสนใจ เร่ืองการรวมกลุ่มเพ่ือ
พัฒนาศักยภาพและบทบาทผู้หญิง โดยเธอเล่าถึงแนวความ
คดิ ในเร่อื งนี้วา่

“โดยส่วนตัวมีความคิดมานานแล้วว่า ผู้หญิงเรามีความสามารถ
ไมแ่ พ้ผ้ชู าย นอกจากท�ำงานบา้ น ดูแลกิจการงานอาชีพแล้ว ผ้หู ญิงควรจะ
รวมตัวกันท�ำงานเพื่อส่วนรวม ท�ำประโยชน์อะไรให้สังคมบ้าง ไม่ใช่เป็น
เพยี งแมบ่ า้ น เลย้ี งลกู ทำ� งานอยแู่ ตใ่ นครอบครวั เราควรจะเอาเวลาสว่ นหนงึ่
ของชีวติ มา ชว่ ยงานสังคมดว้ ย พอดมี ีโอกาสได้พบผใู้ หญ่ท่ีท�ำงานดา้ นสตรี
จงึ เหน็ โอกาสทจ่ี ะทำ� ให้ความคิดของตวั เองเป็นจรงิ ”

88

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร ์ ศ รี ท อ ง

ในกลางปี ๒๕๒๒ คณุ เพ็ญพักตร์
มีโอกาสเดินทางไปประชุมกับสหพันธ์
สมาคมสตรีนักธุรกิจและวิชาชีพแห่ง
ประเทศไทย ท่ีกรุงเทพฯ และได้พบกับ
คณุ หญงิ สภุ ทั รา สงิ หลกะประธานสหพนั ธ์
สมาคมสตรีนักธุรกิจและวิชาชีพแห่ง
ประเทศไทยในขณะน้ัน

คณุ หญงิ สภุ ทั รา เปน็ เจา้ ของธรุ กจิ
เรอื ดว่ นเจา้ พระยา อยใู่ นตระกลู ทม่ี ผี หู้ ญงิ
เป็นผู้น�ำในการบริหารธุรกิจขนาดใหญ่
และมชี ่ือเสียงโด่งดัง ภายหลงั ไดม้ าริเรม่ิ
ก่อต้ังสหพันธ์สมาคมสตรีนักธุรกิจและ คณุ หญิงสภุ ทั รา สิงหลกะ

วิชาชพี แหง่ ประเทศไทยในพระบรมราชนิ ปู ถมั ภ์ (สสธวท.) ตง้ั แตป่ ี พ.ศ.
๒๕๑๖

“ไปประชุมครั้งนั้น คุณหญิงได้ให้แนวคิดเก่ียวกับการท�ำงานสตร ี
หลายอยา่ ง และเลา่ วา่ ขณะนน้ั สหพนั ธ์ ฯ กำ� ลงั พยายามกอ่ ตงั้ องคก์ รสมาชกิ
ในระดับจังหวัด ท่านแนะน�ำให้ดิฉันเป็นคนริเร่ิมประสานให้เกิดการก่อตั้ง
สมาคมสตรีนักธรุ กจิ ฯ ในจังหวดั อบุ ลราชธานี ถ้ามีโอกาสก็ให้ช่วยกนั ขยาย
เครอื ขา่ ย ไปชกั ชวนให้มีการกอ่ ต้งั สมาคมฯ ในจงั หวดั อนื่ ๆ ของภาคอีสาน
เพือ่ ร่วมเป็นองค์กรสมาชิกของสหพันธฯ์ ในสว่ นกลาง”

สมาคมสตรนี กั ธรุ กจิ ฯ ระดบั จงั หวดั น้ี มฐี านะเปน็ องคก์ รสมาชกิ ของ
สหพนั ธฯ์ มวี ตั ถปุ ระสงคเ์ พอ่ื สง่ เสรมิ มติ รภาพและความเขา้ ใจซง่ึ กนั และกนั
ในบรรดาสตรนี ักธุรกิจ และสตรผี ใู้ ช้วิชาชีพของประเทศไทย และเพ่อื เชดิ ชู
เกยี รติ ยกสถานภาพของสตรีทป่ี ระกอบอาชีพในดา้ นตา่ ง ๆ ในทุกระดบั ให้
เท่าเทยี มผชู้ าย ท�ำให้การปฏบิ ตั ิงานและธรุ กิจต่าง ๆ ไดม้ าตรฐาน และทำ�

89

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

หนา้ ทบี่ รกิ ารสงั คมในดา้ นทเี่ กยี่ วกบั ธรุ กจิ และวชิ าชพี ใหด้ ยี งิ่ ขน้ึ และยงั ทำ� ให้
สตรีนกั ธุรกิจและสตรวี ชิ าชีพตระหนกั ในหน้าท่ขี องตน ร่วมใจกันใช้ความรู้
ความสามารถใหเ้ ปน็ ประโยชนต์ อ่ สว่ นรวม ทง้ั ระดบั จงั หวดั ภมู ภิ าค ประเทศ
และระดบั สากล
จากการไดฟ้ ังท่านผู้หญงิ สภุ ทั รา สิงหลกะ ในครงั้ นั้น คุณเพ็ญพักตร ์
จงึ เกดิ แรงบนั ดาลใจ เพราะตรงกบั ความคดิ สว่ นตวั อยแู่ ลว้ พอกลบั มาอบุ ลฯ
จงึ ชกั ชวนพรรคพวกนักธรุ กิจสตรที ่รี ู้จักกนั เริม่ จากการคุยกันในกลมุ่ เพ่ือน
นักธุรกิจท่ีสนิทกัน ประมาณ ๕-๖ คน ช่วยกันชักชวนคนอื่น ๆ ตั้งเป็น
กลุ่มสตรีนักธรุ กิจแบบไมเ่ ป็นทางการก่อน แล้วค่อย ๆ รวบรวมสมาชกิ สตรี
จากทกุ สาขาอาชพี จนสามารถขอจดทะเบยี นเปน็ สมาคมสตรนี กั ธรุ กจิ และ
วิชาชีพแห่งประเทศไทย อุบลราชธานี และคุณเพ็ญพักตร์ได้รับเลือกให้
ดำ� รงตำ� แหนง่ นายกสมาคมฯ และรับตำ� แหน่งนต้ี ่อเนอ่ื งมาอีกหลายปี
การรวมกลุ่มสตรีไม่ใช่เร่ืองงา่ ย โดยเฉพาะในภาคอิสานท่ีมีค่านิยม
ให้เกยี รติผู้ชายทแี่ ตง่ งานแลว้ ใหเ้ ปน็ ผนู้ ำ� ทั้งในครอบครัว ชมุ ชน และสังคม
ทวั่ ไป ผหู้ ญิงจงึ ไมค่ อ่ ยมบี ทบาทในทางสังคมมากนัก
“การรวมกลุ่มสตรีในช่วงแรกมีเสียงต่อต้าน สบประมาทจากพวก
ผู้ชายไม่น้อยเลย ประมาณว่าท�ำไม่ได้หรอก พวกผู้หญิงรวมตัวกันไม่นาน
เดย๋ี วกท็ ะเลาะแตกคอกนั เพราะทผ่ี า่ นมาไมเ่ คยมใี ครทำ� ได้ บางคนกลา่ วหา
วา่ รวมกลมุ่ กนั เพราะอยากดัง อยากสรา้ งภาพให้มีชื่อเสียง คอยดไู ปเถอะ
ทำ� ไดไ้ มน่ านหรอกเดย๋ี วกล็ ม้ แมแ้ ตห่ นว่ ยงานราชการกไ็ มเ่ ชอื่ วา่ เราจะทำ� ได้
และไมไ่ ด้เข้ามาสนับสนุนอะไร”
ในนามสมาคมสตรนี ักธรุ กจิ ฯ คณุ เพญ็ พกั ตรแ์ ละสมาชิกได้พยายาม
ท�ำงานเพ่ือพิสูจน์ตัวเอง ต้ังแต่การรวมกลุ่มสตรีที่ต้องการมีอาชีพหรือ
รายไดเ้ สรมิ เชน่ กลมุ่ เยบ็ ผา้ ซง่ึ มกี ารประสานกบั สมาคมสตรใี นประเทศจนี
ท่ีเขายินดีบริจาคจักรเย็บผ้าส่งมาให้ กลุ่มเด็กและเยาวชนก็มีกิจกรรม

90

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

ทช่ี ว่ ยสง่ เสรมิ การใชเ้ วลาวา่ งใหเ้ ปน็ ประโยชน์ สง่ เสรมิ เรอ่ื งกฬี า การทำ� งาน
จติ อาสา การอบรมเยาวสตรี โครงการดแู ลผสู้ งู วยั ไมไ่ รค้ า่ การหาอาชพี เสรมิ
ต่าง ๆ รวมถึงงานสังคมสงเคราะห์ เช่น การบริจาคเงินและสิ่งของช่วย
ผู้ประสบภัย คนจน คนไม่มีบ้าน จนสามารถท�ำให้สังคมเห็นว่ากลุ่มนี้ม ี
ความตงั้ ใจจรงิ งานทท่ี ำ� กไ็ มใ่ ชเ่ พอื่ ประโยชนส์ ว่ นตวั หรอื ประโยชนข์ องกลมุ่
แตท่ �ำเพื่อช่วยเหลือคนทยี่ ากจน คนดอ้ ยโอกาสจรงิ ๆ สมาคมฯ จึงคอ่ ย ๆ
ได้รับการยอมรับ และภายหลังหน่วยงานราชการจึงเข้ามาให้ความร่วมมือ
และให้การสนบั สนนุ มากข้ึน
จากสมาคมสตรนี ักธรุ กิจและวชิ าชพี แห่งประเทศไทย อบุ ลราชธานี
เพียง ๑ ปี ก็สามารถออกไปท�ำงานขยายความคิด ชกั ชวนให้เกิดการรวม
กลุ่มและตง้ั สมาคมสตรีนกั ธุรกจิ ฯ ในจงั หวดั อื่น ๆ เชน่ ยโสธร ขอนแกน่
ร้อยเอ็ด กาฬสินธุ์ ฯลฯ ซ่ึงถือเป็นองค์กรสมาชิกของสหพันธ์สมาคมสตร ี
นักธุรกิจและวิชาชีพแห่งประเทศไทย กลายเป็นเครือข่ายสตรีนักธุรกิจที่มี
ความเขม้ แขง็ มกี จิ กรรมทเี่ ปน็ ความรว่ มมอื ทง้ั ในระดบั ภมู ภิ าค ระดบั ประเทศ
และระดับสากล
จากการสร้างผลงานเป็นทปี่ ระจกั ษ์ และพัฒนาสมาคมฯ ใหเ้ ขม้ แขง็
ขึ้นเร่ือย ๆ คุณเพ็ญพักตร์จึงได้รับการคัดเลือกให้ไปดูงานสหพันธ์สตร ี
ทปี่ ระเทศจนี ทำ� ใหเ้ หน็ วธิ กี ารทำ� งานของประเทศจนี ทตี่ า่ งจากประเทศไทย
“ประเทศจนี เขาเปน็ สงั คมนยิ ม งานสงั คมสงเคราะหท์ ง้ั หลายรฐั บาล
จะสนบั สนนุ งบประมาณท้งั หมด แตข่ องเราท�ำในรปู แบบภาคประชาสงั คม
ต้องด้ินรนหางบประมาณเองทั้งหมด แต่ถึงแม้จะเห็นข้อแตกต่างแบบน ี้
ดิฉันก็ไม่เคยท้อ กลับคิดว่า ถ้าเราจะท�ำงานเพ่ือสังคม แล้วเราคิดจะรอ
แตเ่ งินภาครัฐ เราก็ทำ� อะไรไม่ได้ ดังนัน้ เราตอ้ งไมเ่ อาเงินเปน็ ตัวตง้ั แต่เอา
ความเดือดร้อนของประชาชนเป็นตัวตั้ง หาเงินมาได้มาก ก็ท�ำมาก หามา
ได้น้อย กท็ �ำเทา่ ท่ไี ด้ ไมท่ ำ� อะไรเกินตวั เพราะปญั หามมี ากมาย”

91

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

ได้รับการคดั เลอื กให้ไปดูงานสหพันธ์สตรีท่ีประเทศจีน

เดินทางไปประเทศจีน โดยการเชญิ ของประธานสภาสตรีจีนแห่งชาติ และไดไ้ ป
ทอ่ งเท่ยี วเมืองฮารบ์ น้ิ เมืองหลวงของมณฑลเฮยห์ ลงเจียง

92

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร ์ ศ รี ท อ ง

สมาคมสตรีนกั ธรุ กิจฯ เป็นจุดเร่มิ ตน้ ทที่ ำ� ใหค้ ณุ เพญ็ พักตรไ์ ด้เรยี นรู้
วธิ ีการท�ำงานเพื่อสงั คมอยา่ งเป็นระบบ โดยเนน้ การรวมกลมุ่ การประสาน
และระดมความร่วมมอื หรือความช่วยเหลอื จากฝา่ ยตา่ ง ๆ โดยยึดหลักการ
ว่า กลุ่มหรือองค์กรท่ีต้ังขึ้นมานี้ท�ำหน้าท่ีเป็นเพียงส่วนเสริม เพิ่มเติมจาก
ภาครัฐ ช่วยปิดช่องว่างท่ีรัฐเข้าไม่ถึง และเน้นการท�ำให้ชาวบ้านพ่ึงตัวเอง
ได้ เม่ือท�ำงานจนมีผลงานพิสูจน์ตัวเองได้แล้ว ภายหลังจึงมีสมาคมอ่ืน ๆ
เขา้ มาช่วยประสานเสริมงานกัน เชน่ สมาคมแม่ดเี ด่นจงั หวดั อุบลราชธานี
ซ่ึงมีวัตถุประสงค์เพ่ือยกย่องเชิดชูเกียรติสตรีท่ีท�ำหน้าท่ีแม่ได้อย่างด ี
จนเปน็ ท่ปี ระจักษ์และเปน็ แบบอยา่ งให้กบั คนอนื่ ๆ
นอกจากความมุ่งมั่นในการท�ำงานให้ส�ำเร็จแล้ว การสร้างผู้น�ำสตรี
ร่นุ ใหม่ ๆ และดแู ลขวัญก�ำลงั ใจคนทำ� งานเป็นสิง่ ทคี่ ณุ เพ็ญพักตรใ์ ส่ใจและ
ใหค้ วามสำ� คญั มาก โดยพยายามหาชอ่ งทางเพอื่ สง่ เสรมิ ใหท้ กุ คนไดร้ บั เกยี รติ
และรางวัลตามความเหมาะสม เพ่ือเป็นการตอบแทนคุณงามความดีท่ีได้
ทุ่มเทท�ำงานให้กับสังคม ทั้งรางวัลระดับจังหวัดและระดับประเทศ เช่น
รางวัลแม่ดีเด่นแห่งชาติ รางวัลลูกที่มีความกตัญญูกตเวทีอย่างสูงต่อแม่
รางวลั อาสาสมัครดเี ด่น รางวัลสตรไี ทยดเี ด่นแหง่ ชาติ เปน็ ตน้
ตัวอย่างผู้น�ำสตรีที่คุณเพ็ญพักตร์สนับสนุนมาโดยตลอด คือ
คณุ ณฏั ฐภคั อตเิ ชษฐธ์ นศิ ไดก้ ลา่ วถงึ คณุ เพญ็ พกั ตรด์ ว้ ยความซาบซงึ้ ใจวา่
“ดิฉันเป็นคนหนึ่งที่ได้รับโอกาสจากท่านเพ็ญพักตร์มาโดยตลอด
ต้ังแต่เป็นสมาชิกของสมาคมสตรีนักธุรกิจฯ ที่ยังไม่กล้าแสดงออกมากนัก
โดยทา่ นจะค่อย ๆ มอบหมายใหเ้ ราไปท�ำงานร่วมกบั หนว่ ยงานหรือองคก์ ร
ต่าง ๆ แรก ๆ ท่านจะพาท�ำ ให้เราค่อย ๆ เรียนรู้การเป็นผู้น�ำจากท่าน
คอยส่งเสริมผลักดันให้เราพัฒนาตัวเอง จนดิฉันสามารถก้าวออกมาเป็น
ผ้นู ำ� สตรีแถวหน้า มบี ทบาทมากมายในสังคม เชน่ เป็นนกั วิชาการประจ�ำ
คณะกรรมาธิการการพัฒนาสังคมและกิจการเด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอาย ุ

93

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

คนพิการ และผู้ด้อยโอกาส วุฒิสภา คณุ ณฏั ฐภคั อตเิ ชษฐธ์ นศิ
ประจ�ำปี ๒๕๖๓ เป็นอนุกรรมการ
ก อ ง ทุ น บ ท บ า ท พั ฒ น า ส ต รี จั ง ห วั ด
เป็นกรรมการพัฒนาสตรีจังหวัด เป็น
กรรมการแม่ดีเด่นแห่งชาติประจ�ำ
จังหวัดอุบลราชธานี พูดได้เต็มปากว่า
ถา้ ไมม่ ที า่ นเพญ็ พกั ตรก์ จ็ ะไมม่ ณี ฏั ฐภคั
ทเ่ี ป็นเช่นวนั น”้ี
ปจั จบุ นั คณุ ณฏั ฐภคั อตเิ ชษฐธ์ นศิ
ดำ� รงตำ� แหนง่ นายกสมาคมสตรนี กั ธรุ กจิ
และวชิ าชพี แหง่ ประเทศไทย อบุ ลราชธานี
มาได้ ๒ วาระ (ปี ๒๕๕๗-๒๕๖๕) และ
ท�ำหน้าที่สานต่องานของสมาคมฯ ให้
เป็นไปตามเจตนารมณ์เมื่อครั้งก่อต้ัง
เรอ่ื ยมา v

94

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

กอ่ นหน้านีเ้ รา
ยงั มคี วามสุข หยอกล้อกับลูก ๆ

ไม่มีลางสังหรณ์ใด ๆ
ไมม่ ีเวลาเตรยี มใจ
หรือได้ทันสง่ั เสียร�่ำลากนั สักนดิ
ดา้ นธุรกิจทย่ี ังค้างคาอยู่
ดิฉนั รบั ร้นู ้อยมาก
เพราะท่ผี า่ นมาท�ำหนา้ ที่
ชา้ งเทา้ หลงั มาโดยตลอด

95

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต

๑๘เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

วนั ท่มี ืดมน

พ.ศ. ๒๕๒๓ คณุ เพ็ญพกั ตรย์ ังคงทำ� หนา้ ท่ีเปน็ แมบ่ า้ น
ดูแลครอบครวั สามแี ละลกู ๆ ทง้ั ๔ อยา่ งใกล้ชดิ ลูกชาย ๓ คน
เข้าเรยี นชั้นประถมกันตามลำ� ดับ คุณเพ็ญพักตร์จึงพอมีเวลา
ออกไปทำ� งานด้านสังคมในนามสมาคมสตรนี ักธรุ กิจฯ ไปดว้ ย
ในขณะที่เส้นทางการเมืองท้องถิ่นของสามีด�ำเนินไปได้อย่าง
ราบรื่น ผลงานในช่วง ๒-๓ ปีท่ีผ่านมา พิสูจน์ได้ว่าเฮียต่ิง
มคี วามต้งั ใจจรงิ และได้รับเสียงสนบั สนุนจากประชาชนจ�ำนวน
มาก และเป็นไปได้ว่าสมัยหน้าเขาคงจะลงสมัคร ส.ส. นับว่า
เป็นชีวิตครอบครัวที่มีความสุข เป็นที่รู้จักนับถือของคนใน
เมืองอุบลฯ

แตแ่ ลว้ ...ชวี ิตท่ีก�ำลังรุง่ โรจน์
อนาคตทค่ี าดวา่ จะไปไดไ้ กล ก็มอี นั ดบั มดื ลง

96

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

วนั ที่ ๑๒ มถิ นุ ายน ๒๕๒๓ หลงั จากรบั ประทานอาหารกลางวนั ดว้ ยกนั
กับเตี่ยและแม่ตามปกติ ช่วงบ่ายเฮียต่ิงออกไปขา้ งนอกกับลูกน้องคนสนิท
โดยเขา้ ไปทห่ี มู่บา้ นแหง่ หน่ึง ในอำ� เภอวารินชำ� ราบ ซงึ่ ชาวบ้านเชญิ ไปเพื่อ
ท�ำพิธีบายศรีสู่ขวัญให้ เป็นการขอบคุณเฮียต่ิงที่ช่วยต้ังงบประมาณมาท�ำ
ถนนลูกรังเข้าหมบู่ ้านให้
“วนั นนั้ ทงั้ วนั ไมม่ ลี างสงั หรณใ์ ด ๆ ดฉิ นั อยดู่ แู ลทบี่ า้ น ไปสง่ ไปรบั ลกู
จากโรงเรยี นตามปกติ พอตอนคำ่� ๆ ประมาณสองทมุ่ มคี นรบี มาบอกขา่ วรา้ ย
วา่ ‘เฮยี ต่งิ ’ ประสบอบุ ตั เิ หตรุ ถชนเสยี ชวี ติ แลว้ พอไดย้ นิ ขา่ ว ดฉิ ันมีอาการ
ชอ็ ก มอื เทา้ ออ่ น ความรสู้ ึกดับวบู หมดสตไิ ปทนั ที...”
คุณเพ็ญพักตร์มาทราบรายละเอียดภายหลังว่า หลังเสร็จจากงาน
บายศรสี ขู่ วญั ทห่ี มบู่ า้ นแหง่ นนั้ เฮยี ตงิ่ พรอ้ มดว้ ยชาวบา้ นอกี ๒ คน เดนิ ทาง
กลับโดยขบั รถปกิ อพั มาตามถนนใหญ่สายบายพาส ในระหว่างน้นั จู่ ๆ ม ี
รถบรรทุกสิบล้อวิ่งสวนทางมา ประสานงาเข้ากับรถของเฮียติ่ง โดยรถ
พงุ่ ชนเข้าทางดา้ นคนขับ เปน็ เหตุให้เฮยี ต่งิ เสียชวี ิตในทเี่ กิดเหตทุ นั ที
“สบิ ลอ้ คนั นน้ั ชนแลว้ กห็ นไี ป ตำ� รวจตามจบั ไมไ่ ด้ และเปน็ ทวี่ พิ ากษ์
วิจารณ์กันว่า อุบัติเหตุครั้งน้ันอาจมีเรื่องทางการเมืองเข้ามาเก่ียว เพราะ
สามีดิฉันก�ำลังมีชื่อเสียง มีแนวโน้มว่าอาจจะลงสนามการเมืองระดับชาติ
ในอนาคต...”
การเสียชวี ิตของเฮียตง่ิ มีความผิดปกติจนหลายคนสงสัย และมีเสียง
วิพากษ์วิจารณ์กันว่า ลักษณะการพุ่งชนมาทางด้านคนขับอย่างเต็มท ี่
เหมอื นไมม่ คี วามพยายามหลบหลีกเลยน้นั ดไู มส่ มเหตสุ มผล และหลังจาก
จดั งานศพเสรจ็ เตย่ี กไ็ ดร้ บั จดหมายขตู่ ามมา ทำ� นองวา่ ใหร้ บี ปดิ คดี ถา้ ไมอ่ ยาก
ใหม้ ีคนตายเพมิ่ เตยี่ ซ่ึงเป็นคนจดั การเรอ่ื งคดีเองทุกอย่างจึงตัดสนิ ใจยตุ ิคดี
ไมต่ ดิ ใจสบื สาวราวเรอ่ื งตอ่ แมร้ ทู้ ง้ั รวู้ า่ การเสยี ชวี ติ ของลกู ชายไมใ่ ชอ่ บุ ตั เิ หตุ
ธรรมดา

97

บั น ทึ ก เ ส้ น ท า ง ชี วิ ต
เ พ็ ญ พั ก ต ร์ ศ รี ท อ ง

เสน้ ทางการเมอื งทสี่ วา่ งไสวกอ่ นหนา้ ใครจะรบู้ า้ งวา่ ภายในนนั้ จะมี
หมอกเมฆ ของความไม่พอใจที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นมา การเมืองยังคงเป็น
เรื่องของผลประโยชน์และการแข่งขัน เมื่อตัดสินใจลงสนามแล้ว
เหมือนม้าแข่ง ใครท่ีก�ำลังมาแรงแซงทางโค้ง ย่อมจะถูกเพ่งเล็ง และมี
คนไมพ่ อใจ หาทางตดั แขง้ ตัดขา เพ่อื โคน่ ใหล้ ้มลงให้ได้
คณุ เพ็ญพกั ตรเ์ หมือนใจสลาย ตอ้ งกลายเป็นหมา้ ยในวัยเพยี ง ๓๒ ปี
มีลูกชายหญิง ๔ คน ลูกชายคนโตอายุเพียง ๑๒ ปี และลูกสาวคนเล็ก
เพงิ่ จะ ๕ ขวบเทา่ นนั้ ชวี ติ ทพี่ ลกิ ผนั เลวรา้ ยถงึ เพยี งนี้ แนน่ อนวา่ เธอยงั ทำ� ใจ
ไมไ่ ด้งา่ ย ๆ
“กอ่ นหน้านเี้ รายังมีความสขุ หยอกล้อกับลกู ๆ ไม่มลี างสังหรณ์
ใด ๆ ไม่มีเวลาเตรียมใจ หรือได้ทันส่ังเสียร่�ำลากันสักนิด ด้านธุรกิจ
ที่ยังค้างคาอยู่ ดิฉันรับรู้น้อยมาก เพราะที่ผ่านมา ดิฉันท�ำหน้าท่ีเป็น
ช้างเท้าหลังมาโดยตลอด เมื่อขาดหัวหน้าครอบครัวไป ชีวิตที่เหลือจึง
มดื แปดด้าน...” v