หนังสือ ฤดูของนกนางแอ่น

ผมกับทิวามีแนวคิดเรอื่ งการเลีย้ งลกู เหมือนกนั ตรงท่เี ราจะไม่ตี
หรือบงั คบั ดว้ ยอารมณ์ แต่ใชเ้ หตผุ ลในการตดั สนิ มอบพืน้ ท่ีความสบาย
ใจใหก้ บั ลกู เหมอื นอยา่ งท่ีพอ่ กบั แม่เคยทากบั ผม

ถึงครอบครวั เราจะไม่สมบูรณแ์ บบ ขาด ๆ เกิน ๆ ไปบา้ ง แต่
พวกเราก็รกั และไม่เคยทิง้ ใครไวข้ า้ งหลงั ถา้ ปัญหายังอยู่ในขอบเขตท่ี
แกไ้ ขได้ เราจะปลอ่ ยใหเ้ ขาแกป้ ัญหาเอง ทาจนสดุ ความสามารถ ถา้ ยงั
ไมไ่ ด้ เราคอ่ ยมาหาทางช่วยกนั ใหม่ เลยเป็นเหตผุ ลท่ที าใหผ้ มกบั ทิวาไม่
เคยมีปากเสยี งกบั ลกู สองคนเลย

พอกลบั ถึงบา้ น ทิวาบอกใหป้ ลายฝนขึน้ ไปพกั ผ่อน ผมเดินตรง
ไปหอ้ งเก็บของ หยิบไมไ้ ผ่เหลาขึน้ แบกพรอ้ มกบั ถงุ ป๋ ยุ ขนาดใหญ่ วันนี้
จะลอ้ มรวั้ ใหป้ ๋ ยุ หมักสูตรบา้ นย่ามุกทาเองกับมือ เห็นปลายฝนยืนอยู่
ก่อนแลว้ ผมเดินเขา้ ไปหา ลกู สาวอาสาช่วยผมใส่ป๋ ยุ แปลงผกั เหตผุ ลท่ี
ผมปลูกขึน้ มาเพราะอยากใชเ้ วลาร่วมกับคนในครอบครัว ทัง้ แม่ ทิวา
ปลายฝน หรือตน้ หนาว การทากิจกรรมร่วมกนั ในครอบครวั ช่วยกระชับ
ความสัมพันธ์มากขึน้ รอยยิม้ ของปลายฝนเปรียบเสมือนแสงอาทิตย์
คอยสอ่ งสวา่ งใหค้ นรอบขา้ งสดใส

หลายคืนผมนอนคิดเร่ืองพาเด็ก ๆ ไปเท่ียวผ่อนคลาย ก่อนนึก
ขนึ้ ได้ บา้ นเราอยใู่ กลท้ ะเล และเด็ก ๆ ยงั ไม่เคยดพู ระอาทิตยข์ นึ้ ตอนเชา้
ตอนผมยังเด็กพ่อเคยพาไปดูพระอาทิตยข์ ึน้ ทุกวันหยุด ครั้งแรกผม

๑๕๑

ไม่สามารถละสายตาไดเ้ ลย ภาพตรงหนา้ เหมือนงานจิตรกรรมชิน้ เลิศ
ของศิลปินนักวาดภาพช่ือดัง ตงั้ แต่นั้นเป็นตน้ มา ผมตงั้ เป้าหมายของ
ตวั เอง การใชช้ ีวิตในแบบท่ีตอ้ งต่ืนมาดพู ระอาทิตยข์ ึน้ ทกุ ๆ เชา้ จะไดม้ ี
กาลงั ใจในการสตู้ อ่ ไป

“ทิวา พ่ีว่าพรุ่งนจี้ ะพาเด็ก ๆ ไปดพู ระอาทติ ยข์ ึน้ ท่หี าดใกลบ้ า้ น
เราดีไหม”

“ดีนะ เผ่ือจะช่วยผ่อนคลายความเครียดให้ปลายฝนกับ
ตน้ หนาวดว้ ย อกี อย่างพรุง่ นีว้ นั หยดุ ไปได”้

พวกเราขึน้ รถสามลอ้ พว่ ง จากตน้ หนาวกาลงั ง่วง กลายเป็นตนื่
กระโดดลงไปบนพืน้ ทรายวิ่งไล่จับปูลม ผมมองลูกไม่คลาดสายตา
ข ณ ะ เ ดี ย ว กั น ก็ ช ว น ป ล า ย ฝ น คุ ย เ ก่ี ย ว กั บ ชี วิ ต ป ร ะ จ า วั น เ ล็ ก น้อ ย
อย่างหนึ่งท่ีจับสงั เกตได้ ระยะหลงั ทุกครงั้ ท่ีพูดถึงศิลปะ การวาดภาพ
สีหนา้ ของปลายฝนเปล่ียนไปทนั ที รอยยิ้มค่อย ๆ จางหาย ผมจึงเล่ียง
ถามคาถามเกี่ยวกับส่ิงเหล่านี้ แต่พอไดย้ ินลูกสาวพูดว่ากลับมาจับ
ดินสออีกครงั้ ผมกร็ ูส้ กึ ตกใจ ผมชอบรูปภาพของปลายฝน ภาพแรกท่ลี กู
เคยวาดใหผ้ มยงั เก็บไวใ้ นลิน้ ชกั หวั เตียง ทกุ ครงั้ ท่ีเหน่อื ยจากงาน ผมจะ
หยิบรูปของลกู ขึน้ มาดู เสมือนเครื่องเตือนและกาลงั ใจใหส้ ตู้ ่อ ยิ่งเธอ
บอกจะส่งเข้าประกวด ผมก็พรอ้ มจะสนับสนุนเธอเต็มท่ี อยากใหล้ ูก
ภมู ใิ จในตวั เองเหมอื นท่พี อ่ กบั แม่ภมู ิใจ

๑๕๒

สายตาของปลายฝนจอ้ งมองตรงไปขา้ งหนา้ เพียงเสีย้ ววินาทีผมรูส้ ึกได้
ถึงอารมณว์ ูบไหวในแววตา ก่อนเธอจะหนั มายิม้ ผมมองตน้ หนาว เขา
กาลงั สรา้ งปราสาททรายแทนวิ่งไลจ่ บั ปลู ม นานแค่ไหนท่ผี มไมไ่ ดส้ งั เกต
ลกู ของตวั เอง พวกเขาโตขนึ้ เยอะ ไม่ใช่เดก็ นอ้ ยเม่อื วนั วานอีกแลว้

วนั หน่ึงพวกเขาก็จะเตบิ โตขนึ้ ไปอกี ชวี ติ ของพวกเขายงั ยาวไกล
ในขณะท่เี วลาของผมเร่มิ นบั ถอยหลงั ทาใหน้ ึกถึงคาของพ่อเคยพดู ไว้

“ชีวิตคนเรามันสั้นนิดเดียว ช่วงยังมีลมหายใจก็ใช้ให้คุ้ม
แต่อย่าลืมใส่ใจคนรอบข้าง ถ้าวันหนึ่งเขาตายจากเราไป จะได้
ไม่นึกมาเสียดายเวลาทหี ลัง”

ดวงอาทิตยข์ นาดใหญ่โผลข่ นึ้ จากเสน้ ขอบฟา้ เสียงคลน่ื กระทบ
หาดทรายดังคลอราวกับเสียงดนตรี ผมเรียกตน้ หนาวใหม้ าน่งั ข้างกัน
เราไม่ไดด้ พู ระอาทิตยแ์ บบเงียบ ๆ เพราะเจา้ ลกู ชายตวั แสบคอยถามน่นู
ถามน่ีไม่หยดุ พวกเราน่งั อยตู่ รงนนั้ จนเห็นพระอาทิตยเ์ ต็มดวง จากนนั้ ก็
พากนั กลบั บา้ น

๑๕๓

บทท่ี ๑๑

.........

วนั หยดุ สดุ สปั ดาหท์ ่ผี า่ นมา หลงั จากดพู ระอาทติ ยข์ นึ้ อาการไข้
ลดลงจนหายเป็นปลิดทิง้ ฉันกลบั มาวาดรูปอีกครงั้ แต่คราวนีแ้ ตกต่าง
จากทุกที เพราะฉนั จะสง่ เขา้ ประกวดกบั สมาคมศิลปะแห่งประเทศไทย
เป็นการประกวดท่คี ดั เฉพาะหวั กะทิดา้ นศิลปะ นิตยสารท่ีครูทรายใหม้ า
มีประโยชน์มาก เห็นรูปภาพหลากหลาย ทั้งมุมมอง แนวคิด และ
เอกลกั ษณเ์ ฉพาะตวั จากคนสง่ เขา้ ประกวด ฉันพยายามไม่สนใจใบหนา้
น่ารงั เกียจของมนั ยงิ่ ไดอ้ า่ นบทสมั ภาษณ์ ย่งิ ทาใหร้ ูส้ กึ อยากอว้ ก

... ไม่ใช่เพราะอาการป่ วย แต่รูส้ ึกสะอิดสะเอียนกับหนา้ กาก
จอมปลอมของมนั มากกวา่ ...

๑๕๔

ตอนนีฉ้ ันเร่ิมจับดินสอร่างภาพไดเ้ กือบจะปกติ หลังห่างหาย
จากการวาดมานาน ลายเสน้ จึงไม่สวยคมเหมือนแต่ก่อน ฉันเปิดดู
ภาพวาดเกา่ ๆ ท่เี คยวาดไวส้ รา้ งแรงบนั ดาลใจใหต้ วั เอง

เวลาว่างนอกจากอ่านหนงั สือ ฉนั จะใชเ้ วลาทงั้ หมดร่างเสน้ ลง
สมดุ วาดภาพ

“ฝนทาไรอย่”ู จ๋าจะ๊ เอย่ ทกั เธอวางกระเป๋ านกั เรียนลงบนโต๊ะ

“จ๊ะหวัดดี วาดรูปเล่นรอพวกเธอมาน่ันแหละ” ฉันตอบโดย
ไม่ละสายตาจากแผ่นกระดาษ มือยงั คงขยับดินสอไปเรื่อย ๆ จ๋าจ๊ะย่ืน
หนา้ เขา้ มาใกลจ้ นแทบจะเป็นหนง่ึ เดียวกบั สมดุ วาดภาพ

“รูปอะไร ทาไมมแี ต่เสน้ ขด”

“กอ้ นเมฆ”

“ก็สวยดีนะ แต่เราอาจเขา้ ไม่ถึง” เธอพูดพรอ้ มกบั ถอยลงไปน่งั
เกา้ อตี้ วั เอง

“อาทิตยท์ ่ีแลว้ ฝนไม่มาโรงเรียนวันหนึ่ง ไม่สบายเหรอ” จ๋าจ๊ะ
ถาม

“ใช่ แต่ตอนนหี้ ายแลว้ ” ฉนั ปิดสมดุ เก็บเขา้ ใตโ้ ต๊ะ

“ไดท้ าการบา้ นมาสง่ หรือเปลา่ วนั นมี้ สี ง่ ไทยกบั คณิต”

๑๕๕

“เรียบร้อย ตอนเย็นลันตามาหาเราท่ีบ้าน น่ังทาการบ้าน
ดว้ ยกนั จนเสรจ็ ” ฉนั ตอบ

“ดีจงั บา้ นอยู่ใกลก้ ัน วนั หยุดฝนก็ไม่เหงา เวลาเบ่ือ ๆ ไปเล่น
กบั ลนั ตายงั ได”้ เธอพดู พรอ้ มกบั ยกแขนขนึ้ เทา้ คาง

“ใช่ แลว้ ปกติจะ๊ ทาอะไรวนั เสารอ์ าทิตย”์ ฉนั ถาม

“แม่ใหเ้ ราท่องหนงั สือ ถา้ ท่องเสร็จไปดกู ารต์ ูนต่อ บางทีก็เล่น
คอมพ”์ เธอตอบ

“อยากขยนั ใหไ้ ดค้ รง่ึ หนงึ่ ของเธอจงั ”

“ขยนั กับผีน่ะสิ อยากออกไปเล่นขา้ งนอกจะตาย แต่ติดตรงไม่
ค่อยสนิทกับเด็กแถวบา้ น แม่เราไม่ชอบใหอ้ อกไปไหนดว้ ย” เธอพูดดว้ ย
นา้ เสยี งเบ่อื หนา่ ย

“มาโรงเรียนก็ไดเ้ ลน่ กบั เพ่ือนนะ ชดเชยวนั หยุดไง ไดเ้ จอกนั ตงั้
หา้ วนั แหนะ” แม่ของจ๋าจ๊ะเป็นคนเขม้ งวดพอสมควร ฉนั ไม่รูจ้ ะช่วยเธอ
ยงั ไงไดแ้ ตพ่ ดู ปลอบใจ

“ไอจ๊ะ เอาคณิตขอ้ สองมาลอกหน่อย” เสียงอิม่ ดงั จากหนา้ หอ้ ง
เขาโยนกระเป๋ าลงบนโตะ๊ รบี หยบิ สมดุ การบา้ นออกมา

“หวดั ดีอมิ่ ” ฉนั เอย่ ทกั

๑๕๖

“เอ้าหวัดดีฝน หายป่ วยแล้วเหรอ... ไอจ๊ะเอามาลอกเร็ว
เด๋ยี วเขา้ แถวแลว้ ” อ่มิ เงยหนา้ ขนึ้ ทกั ทายก่อนหนั ไปพดู กบั จา๋ จ๊ะ

“ไมใ่ หล้ อกเวย้ แตส่ อนได”้ จ๋าจ๊ะย่ืนคาขาด

“ขอลอกกอ่ นเด๋ยี วคอ่ ยสอนทีหลงั ”

อิม่ กบั จา๋ จะ๊ เหมือนคกู่ ดั จากการต์ นู ทอมแอนดเ์ จอรร์ ี่ เวลาเสนอ
ความคิดเห็นเป็นต้องขัดกันทุกที และฉันชอบเห็นสองคนนีเ้ ถียงกัน
สุดท้ายจบลงท่ีจ๋าจ๊ะให้อิ่มลอกการบ้านข้อสองไปพรอ้ มกับสอนวิธี
การทาดว้ ย ฉันน่งั ฟังแลว้ หนั ไปมองหนา้ ประตูเป็นระยะ ไม่นานลนั ตา
เดนิ เขา้ หอ้ งมาพรอ้ มกบั ถงุ ใสข่ นมขนาดใหญ่ เธอยมิ้ แลว้ ทกั ทายพวกเรา

“หวดั ดีฝน หวดั ดจี ะ๊ หวดั ดีอ่ิม ... ไออมิ่ ไม่ทาการบา้ นมาอีกแลว้
เหรอ” เธอหร่ตี ามองอย่างลอ้ เลยี น

“ขอ้ เดยี วเองเหอะ ใหไ้ อจะ๊ สอนอย่นู ่ไี ง” อมิ่ บน่ งบุ งบิ

“ไขห้ ายดแี ลว้ นะ” ลนั ตาหนั มาพดู กบั ฉนั

“ถา้ ไมห่ ายดจี ะเหน็ น่งั อย่ตู รงนเี้ หรอ” ฉนั ตอบพรอ้ มกบั ยกั ควิ้

“รา้ ยกาจ เด๋ยี วนยี้ ายหนปู ากกลา้ ขาแข็งขนึ้ เยอะเลยค่ะคณุ แม่”
ลนั ตาแสรง้ ยกมือขึน้ ทาบอกเลียนแบบนางรา้ ยในละครหลงั ข่าว ฉันขา
ออกมาเสียงดงั

๑๕๗

“อะไรในถงุ อ่ะ” จา๋ จะ๊ พดู ขณะชะเงอ้ มอง

“ขนมหมอ้ แกง วนั นีแ้ ม่ทามาเผ่ือ ไวค้ ่อยแบ่งกินกนั ตอนเท่ียง”
ลนั ตาเปิดถุงผา้ ออกใหด้ ู ขนมหมอ้ แกงถาดใหญ่ ผิวสมั ผสั นา้ ตาลเข้ม
โรยหนา้ ดว้ ยถ่วั ลิสง กล่ินหอมหวานละมนุ ผสมกับกล่ินไหมจ้ ากถ่วั ลิสง
ค่วั จาง ๆ อ่มิ ถึงกบั เชด็ นา้ ลาย

ช่วงท่ีฉนั หยดุ เรยี น เพ่อื นสามคนชว่ ยกนั เอารูปภาพเชิญชวนคน
เขา้ ชุมนุมไปติดตามป้ายประกาศท่วั โรงเรียน ลนั ตาเล่าใหฟ้ ังว่ามีเด็ก
ป. ๔ กับป. ๕ สมัครเข้ามาเพ่ิมจนตอนนีส้ มาชิกชุมนุมของเราครบ
เรียบรอ้ ยแลว้ ชุมนุมไม่ถกู ยุบ ฉันดีใจท่ีไดช้ ่วยทุกคน พกั เท่ียงเลยฉลอง
ความสาเร็จของชุมนุมด้วยการกินขนมหม้อแกงฝี มือแม่ลันตา
ขนมละลายในปาก รสชาตหิ วานน่มุ ลิน้ ตดั กบั ความเค็มของถ่วั บางทีฉนั
ก็สงสยั เหมือนกัน แม่ของลนั ตาทาขนมหวานอร่อยขนาดนี้ คนในบา้ น
กลบั ไม่มใี ครเป็นเบาหวานเลย

คาบสุดทา้ ยของวัน พวกเราตัดสินใจไปหอ้ งสมุดยืมหนังสือ
เพ่ือทาบันทึกการอ่าน ฉันชอบหอ้ งสมุดโรงเรียนเราท่ีสุด ไม่เหมือน
หอ้ งสมุดท่ีไหนแน่นอน เพราะเป็นหอ้ งสมุดขนาดใหญ่ตัง้ อยู่กลางนา้
รายลอ้ มดว้ ยพืน้ ท่ีป่ าชายเลน จะเขา้ หอ้ งสมดุ ไดต้ อ้ งเดินขา้ มสะพานไม้
มีหนังสือให้เลือกอ่านเยอะแยะและมีพืน้ ท่ีน่ังทางาน รวมทั้งมุมอ่าน

๑๕๘

หนังสือสาหรบั ทุกคน ท่ีน่ีใชแ้ อรธ์ รรมชาติ หนา้ ต่างทุกบานเปิดรบั ลม
จากขา้ งนอก ทาใหเ้ ยน็ สบาย

วนั นคี้ รูทรายเขา้ หอ้ งสมดุ ระหว่างเพ่อื นเลอื กหนงั สือ ฉนั เดินไป
หาครูเพ่อื คยุ เร่ืองสาคญั

“สวสั ดีค่ะครูทราย”

“สวสั ดีจะ้ ปลายฝน หายไขด้ แี ลว้ นะ”

“หายดีแลว้ ค่ะ ครูคะ หนมู เี ร่อื งอยากถาม”

“มาน่ังข้าง ๆ ครู ไหนบอกสิว่าเรื่องอะไร” ครูทรายยกมือตบ
เบาะท่นี ่งั ขา้ งตวั ฉนั เดินไปน่งั

“เร่ืองการประกวดค่ะ หนอู ยากลองสง่ ผลงานไปดู ตอ้ งทายงั ไง
บา้ งคะ”

“ออ่ ไดเ้ ลย แตห่ นอู ยากลงเองใชไ่ หม ไมไ่ ดถ้ กู บงั คบั อะไรนะ”

ฉนั ตอบดว้ ยนา้ เสยี งหนกั แนน่ “ใช่ค่ะ หนไู มอ่ ยากพลาดโอกาส”

“ดีมากจะ้ งนั้ เขา้ เรอ่ื งเลยดีกวา่ หวั ขอ้ ประกวดปีนคี้ อื ‘ฤดอู สิ ระ’
หนูใชเ้ ทคนิคสีไดต้ ามใจ ขนาดภาพเอสามเวน้ ขอบหน่ึงเซนติเมตร หา้ ม
ใช้คอมพว์ าดและหา้ มลอกเลียนแบบงานอ่ืน” ครูหยิบแผ่นกระดาษท่ี
บอกรายละเอยี ดการประกวดเพมิ่ เตมิ ย่นื ให้ ฉนั รบั ไว้

๑๕๙

“อนั นีเ้ ป็นใบสมคั รกับกติกา หนูค่อยส่งตอนวาดภาพเสร็จแลว้
หนูต้องกรอกช่ือผลงานกับรายละเอียดภาพ กรรมการจะตัดสิน
ความสอดคลอ้ งระหว่างผลงานกบั หวั ขอ้ เอง”

“สง่ ไดถ้ ึงเม่อื ไหรค่ ะ”

“สนิ้ เดือนนจี้ ะ้ หนคู ดิ วา่ ตวั เองทาทนั ไหม”

อีกสองสัปดาห์ปิ ดรับผลงาน เวลาไม่ถึงสิบวัน ฉันไม่มี
ความลังเล ตอบตกลงทันที ตอนนี้อยากลงมือทาในสิ่งท่ีฉันรัก
อย่างเต็มท่ี ฉันทุ่มสุดตัวให้กับการประกวดครั้งนี้ ต่อใหไ้ ม่ติดอันดับ
หรือไมไ่ ดร้ บั รางวลั ฉนั จะไมม่ าน่งั เสียใจทีหลงั เด็ดขาด

... มาลองดกู นั สกั ตงั้ ...

“ครูคะ หนมู เี รอ่ื งสงสยั อกี อยา่ ง” ฉนั ถาม

“ว่าไงจะ้ ”

“ฤดอู ิสระคอื อะไรคะ หมายถงึ ฤดปู กติประมาณนหี้ รือเปลา่ คะ”

“หมายถงึ หวั ขอ้ ใชไ่ หม ... ครูวา่ กแ็ ลว้ แต่จะตคี วามนะ พอพดู ถงึ
ฤดู ครูก็นึกถึงการเปลยี่ นแปลง ทงั้ อณุ หภูมิ สภาพอากาศ พืช สตั ว์ ส่วน
ความอิสระ อนั นีเ้ ป็นการบา้ นของปลายฝน ลองกลบั ไปคิดทบทวนแลว้
คอ่ ย ๆ ส่ือออกมาผา่ นรูปภาพของหนดู ู ครูคงใหค้ าแนะนาไดเ้ ท่าน”ี้

๑๖๐

“หนพู อจะเขา้ ใจแลว้ ค่ะ ขอบคณุ ครูทรายมากนะคะ” ฉันกล่าว
ขอบคณุ กอ่ นขอตวั ไปเลอื กหนงั สือ

ฉันพอจะเขา้ ใจความหมายของฤดอู ย่างท่ีครูทรายอธิบาย แต่
ความอิสระในมมุ มองของฉนั เป็นหวั ขอ้ ท่ีเหมอื นจะงา่ ยแตก่ ็ไมใ่ ชอ่ ย่างท่ี
คิด เพราะครงั้ หน่ึงฉนั เคยทาชิน้ ส่วนของชีวิตหาย เฝ้าตามหาและปิดกนั้
ตัวเองจากหลายส่ิง ถึงเวลาปลดปล่อยตัวเองใหเ้ ป็นอิสระจากส่ิงท่ี
หวาดกลวั เสยี ที

ก่อนแยกยา้ ยกันกลบั บา้ น วนั นีฉ้ ันกับลนั ตาเรามีนัดเจอกันท่ี
ลาธาร เธอบอกใหเ้ ตรียมกะละมังไปดว้ ย คงมีเร่ืองสนุก ๆ ให้ทาอีก
เหมือนเคย หลังกลับจากโรงเรียนฉันรีบขึ้นห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
หยบิ กะละมงั จากในครวั ตดิ มอื มาดว้ ย ระหวา่ งน่งั รอลนั ตา

ฉันลองจินตนาการรา่ งภาพ คิดถึงส่ิงท่ีตวั เองช่ืนชอบมากท่ีสุด
ฉันชอบสีฟ้า ดอกไม้ ทอ้ งฟ้า กอ้ นเมฆ ทะเล ความอิสระสาหรบั ฉันคือ
การวาดรูป ใชศ้ ิลปะสือ่ อารมณ์ มบี า้ งท่ีภาพไม่สวย แต่ฉนั ไดป้ ลดปลอ่ ย
ความรูส้ ึกของตัวเอง ทั้งสุข สนุก ทุกข์ หรือบางครงั้ ฉันเคยน่ังเฉย ๆ
ปล่อยความคิดลอยในอากาศ จินตนาการว่าตัวเองเป็นนก นกท่ีกาลงั
บินอย่ทู ่ามกลางหม่เู มฆนอ้ ยใหญ่ มีสายลม แสงแดด และกลมุ่ ดาวคอย
เป็นเข็มทิศนาทาง ใชป้ ีกบินไปรอบโลก อาจไดเ้ จอเพ่ือนใหม่ ไดล้ องกิน

๑๖๑

อาหารแปลก ๆ ไดพ้ ูดหลายภาษาหรือคน้ พบสิ่งมหศั จรรยท์ ่ียังไม่เคยมี
ใครเจอ

... เหมือนเจ้านกนางแอ่นตัวสีฟ้า แกไดโ้ บยบินบนทอ้ งฟ้าได้
อยา่ งอิสระใชไ่ หม ...

เสียงเรียกของลนั ตาดึงสติฉนั กลบั มา ไม่ไดม้ ีแค่ลนั ตาท่ียืนอยู่
หน้าบ้าน ทั้งพ่ีบัวกับสองแฝด ดารินกับดาหลาก็อยู่ด้วย ทุกคนหิ้ว
กะละมงั คนละใบพรอ้ มกบั ตาข่ายและถงุ พลาสตกิ

ตอนแรกต้นหนาวบอกจะอยู่บ้านดูการ์ตูน พอเห็นทุกคนมี
อปุ กรณต์ ดิ ไมต้ ดิ มือ นอ้ งชายก็กลบั คาพดู ขอไปดว้ ยคน จนในท่สี ดุ กต็ ิด
สอยหอ้ ยทา้ ยมาดว้ ยเหมือนเดิม พวกเราตรงไปท่ีลาธาร ฉันสงสยั เลย
ถามลนั ตา

“วนั นเี้ ราจะทาอะไรกนั เหรอ”
“น่เี รายงั ไม่ไดบ้ อกฝนเหรอ” ลนั ตามองฉนั
ฉนั สา่ ยหนา้ อยา่ งแรง จนผมปลิว
“วนั นจี้ ะพาไปเกบ็ หอย” ลนั ตาพดู
“ในลาธารเน่ียนะ” ฉนั ถามยา้ ลนั ตาพยกั หนา้

๑๖๒

“ปกติเดือนนีห้ อยในคลองจะเยอะมาก พวกเราเลยมาเก็บหา
หอยกลบั บา้ นไปแกงประจา” สาเนียงไทยแปรง่ ๆ ของพ่ีบวั พูดเสริมต่อ
จากลนั ตา

“จริง ๆ ธารตรงนีม้ ีตน้ นา้ มาจากนา้ ตกบนเขา ไหลผ่านคลอง
เช่ือมต่อกนั เรื่อย ๆ พวกหอยสว่ นมากเลยพดั มาตามกระแสนา้ แลว้ พวก
นอี้ รอ่ ยมากนะฝน เราเอากลบั ไปใหแ้ มแ่ กงทกุ ที เนอื้ แนน่ หนบึ ๆ หรอื เอา
ไปลวก ไปตม้ กินกบั นา้ จิม้ แซบ่ ๆ กอ็ รอ่ ยเหมือนกนั ” ลนั ตาพดู

พอไดย้ ินอย่างนนั้ ทกุ คนพรอ้ มใจถอดรองเทา้ ถกขากางเกงขนึ้
ตอนนีร้ ะกับนา้ สูงขึน้ กว่าเดิม แต่ไม่เยอะมากสาหรบั ฉัน เพราะอยู่แค่
ระดับเข่า ลันตาก้มลงกวาดมือไปตามพืน้ ใต้น้า เธอหยิบหอยขึน้ มา
ตวั ใหญ่เทา่ ฝ่ามอื ลกั ษณะเปลือกกลมหมน่ ผวิ เรียบ สนี า้ ตาลเขม้ เหมือน
รากไม้ มแี ผ่นฝาปิดระหวา่ งดา้ นนอกกบั ตวั หอย

“อนั นีเ้ รียกหอยโข่ง เพราะหนา้ ตาเหมือนโทรโข่ง เก็บได”้ เธอชู
ใหฉ้ นั กบั ตน้ หนาวดู

“แลว้ อันนีเ้ ก็บได้ไหมพ่ีตา” ตน้ หนาวชูหอยอีกตัวขึน้ รูปทรง
คลา้ ยกบั หอยชนดิ แรก แต่เปลือกมลี กั ษณะขดมว้ นเป็นเกลยี ว

“อนั นั้นก็เก็บได้ เรียกหอยขม ใหส้ งั เกตตรงตูด เห็นปะอนั หน่ึง
เรียบ อันหนึ่งเป็นเกลียว” ลันตานาหอยทั้งสองชนิดมาเปรียบเทียบ
พอเห็นภาพแลว้ ทาใหเ้ ขา้ ใจมากขนึ้

๑๖๓

พวกเราช่วยกันเก็บ ช่วยกนั งม โยนใสก่ ะละมงั ฉันกม้ ๆ เงย ๆ
จนรูส้ ึกเม่ือย หนั มองคนอ่ืน ลนั ตากบั พ่ีบวั เก็บอย่างรวดเร็วและชานาญ
เผลอแป๊ บเดียวเกือบเต็มกะละมัง ส่วนสองแฝดใชเ้ คร่ืองทุ่นแรงเป็น
ตาข่ายกวาดเอาทกุ อยา่ งใตน้ า้ ขนึ้ มาแลว้ ค่อยเลือกหยบิ หอยทหี ลงั

ตน้ หนาวถงึ กบั เอาทงั้ ตวั ลงไปน่งั แช่ในนา้ เขาหยบิ ทกุ อยา่ งท่ีหา
เจอและมีลกั ษณะกลม ๆ โยนลงกะละมัง ทาใหม้ ีทั้งหอยและกอ้ นหิน
ผสมปนเปกนั ไป ฉนั ตอ้ งคอยหยบิ ออกเรื่อย ๆ

แดดยามเย็นส่องกระทบผิ วน้าสะท้อน แสงเป็ นประกาย เง า
ระยิบระยบั ท่วั ลาธาร มองเห็นส่ิงมีชีวิตและไม่มีชีวิตท่ีอยู่ใตน้ า้ ปลาตัว
นอ้ ยว่ายหนีทันทีท่ีเทา้ ฉันขยับเข้าใกล้ ฉันมองกะละมังของทุกคนท่ีมี
หอยกองพะเนนิ ฉนั ตดั สินใจขึน้ จากนา้ ไปน่งั พกั แต่ขากางเกงเปียกกลวั
จะเลอะดินเลยน่งั บนรองเทา้ แทน พ่ีบวั คงจะอยากพกั เหมือนกนั เธอหกั
กา้ นใบบอนขนาดใหญ่ขา้ งรมิ ธารมารองน่งั เธอปเู ผ่อื ฉนั ดว้ ย ฉนั ยมิ้ แลว้
ขอบคณุ

“พ่ีบวั ฝนถามอะไรหน่อยไดไ้ หม” ฉนั พดู ขนึ้

“อะไรเหรอ”

“พ่ีบวั เป็นลกู ครง่ึ อะไร”

“พ่ีเป็นลกู ครง่ึ ไทยสวิตเซอรแ์ ลนด์ แม่เป็นคนไทย พ่อเป็นสวสิ ”

๑๖๔

“แลว้ เพ่อื นพ่ีท่โี รงเรียนเป็นลกู ครง่ึ หมดทกุ คนไหม” ฉนั ถามตอ่
“สว่ นใหญ่กใ็ ช่ แตบ่ างคนกเ็ ป็นคนไทยแทน้ ะ”
“เขาเรียนอะไรกนั บา้ ง แลว้ ตอ้ งพดู ภาษาองั กฤษหมดเลยเปลา่ ”
“น่าจะคลา้ ยกันน่นั แหละ มีภาษาไทยแค่วิชาเดียวมงั้ ท่ีไม่เป็น
ภาษาอังกฤษ นอกจากครูต่างชาติก็มีครูไทยดว้ ยเหมือนกันนะ อย่าง
ตอนเรียนประวตั ศิ าสตรอ์ าเซยี นครูคนสอนกเ็ ป็นครูไทย นอกเวลาเรยี นพ่ี
กบั เพ่ือนก็คยุ กนั เป็นภาษาไทย ออ้ ใช่!”
ฉนั ตงั้ ใจฟังก่อนท่พี ่ีบวั จะขึน้ เสยี งดงั ฉนั สะดุง้ เล็กนอ้ ย
“ท่โี รงเรียนพ่ีไม่มีเขา้ แถวเคารพธงชาต”ิ
ฉนั ตาโตเทา่ ไข่ห่าน ทาไมโรงเรยี นพ่บี วั ถึงไมม่ เี ขา้ แถว ฉนั อยาก
ใหโ้ รงเรียนตวั เองเป็นแบบนน้ั บา้ งจงั เพราะเวลาโดนแดดตอนเชา้ ทาให้
รอ้ นจนไมอ่ ยากเรียนหนงั สอื คาบแรก แถมไมม่ ีเวลาไดท้ ากจิ กรรมอ่นื เลย
อย่างนอ้ ยฉนั กอ็ ยากเขา้ เรียนคาบแรกดว้ ยความรูส้ กึ ดี ๆ
... ชกั จะอิจจาขนึ้ มานดิ หนอ่ ยแลว้ สิ …
“แลว้ พ่บี วั จะต่อมธั ยมท่ีโรงเรยี นเดิมหรอื เปลา่ ” ฉนั ถาม
“ไม่ละ่ บา้ นพ่จี ะยา้ ยไปอย่ทู ่สี วิตเซอรแ์ ลนดก์ นั ” พ่ีบวั ตอบ

๑๖๕

ใจของฉันเบาหวิว ความรูส้ ึกเหมือนโดนยึดของเล่น ฉันไม่ได้
ดีใจท่ีพ่ีบวั จะยา้ ยไปอยู่ท่ีต่างประเทศ เราเพ่ิงจะเจอ เพ่ิงไดร้ ูจ้ ักกันเอง
ฉนั อยากเลน่ กบั พ่บี วั นาน ๆ ไดแ้ ต่หวงั ว่าเธอจะไมย่ า้ ยไปอยทู่ ่นี ่นั ถาวร

“แลว้ จะกลบั ตอนไหน” ฉนั ถาม

“ไมร่ ูส้ ิ คงตอ้ งดทู ่พี อ่ กบั แม่ พ่ตี ดั สนิ ใจไมไ่ ดห้ รอก ถา้ ใหพ้ ดู กไ็ ม่
อยากไป อย่ทู ่ีน่ีมีเพ่ือน พ่ีไดย้ ินมาว่าท่ีสวิสหนาวมาก แถมพ่ีไม่รูจ้ กั ใคร
เลย ไปท่ีนู่นก็เหมือนเร่ิมต้นใหม่หมด ต้องปรับตัวหลายอย่าง เฮ้อ
ไม่อยากคิดถงึ เร่ืองนีเ้ ลย” เธอถอนหายใจ

ฉนั ฟังเงียบ ๆ ถา้ เป็นฉนั เม่ือก่อนคงตอบไม่ลงั เล จะไปท่ีไหนก็
ได้ ขอแคไ่ ปใหไ้ กลจากท่ที ่มี นั อยู่ แตฉ่ นั ในตอนนไี้ มเ่ หมอื นเดมิ แลว้ ฉนั มี
เพ่อื นท่พี รอ้ มจะเขา้ ใจ ย่งิ ลนั ตาเราเลน่ ดว้ ยกนั ทกุ วนั ทงั้ ตอนอย่โู รงเรียน
แลว้ ก็อยู่บา้ น ฉันคงทาใจไม่ไดถ้ า้ ตอ้ งแยกจากเพ่ือนสามคน ฉันเขา้ ใจ
ความรูส้ กึ ของเธอดี

“อย่างนอ้ ยไปท่นี ่นู กม็ ีเดก็ ท่ีคลา้ ย ๆ พ่นี ะ ไมเ่ ป็นไรหรอก ตอนนี้
มีทั้งอินเทอรเ์ น็ต โทรศัพท์ ไว้คอยติดต่อเพ่ือนพ่ีก็ได้” ฉันพยายาม
ปลอบใจ

“ไม่เท่ากบั เจอตวั เป็น ๆ หรอก ทกุ คนมคี วามแตกตา่ ง ตอ่ ใหเ้ ดก็
ท่นี ่นู คลา้ ยกบั พ่ยี งั ไง ก็ไม่เท่าเพ่อื นสนิทท่แี ตกต่างกนั แตย่ งั อย่ดู ว้ ยกันได้

๑๖๖

ฝนคิดดูนะถา้ พ่ีกับเพ่ือนชอบอะไรเหมือนกันหมด ทุกวันก็จะมีแต่เรื่อง
เดมิ ๆ นา่ เบื่อตาย”

จรงิ อย่างท่ีพ่ีบวั พดู ฉนั กบั เพ่อื น พวกเรามนี ิสยั แตกตา่ งกนั หมด
มีสิ่งเดียวท่ีเหมือนกันคือชอบอ่านหนังสือ แต่ถึงอย่างนั้นหนังสือท่ี
พวกเราอ่านก็ไม่ใช่แนวเดียวกันอยู่ดี อ่ิมชอบอ่านแนวการต์ ูนความรู้
สว่ นจา๋ จ๊ะชอบอา่ นนิยาย ฉนั ชอบอ่านวรรณกรรมสาหรบั เดก็ ลนั ตาชอบ
อ่านวรรณกรรมกบั นทิ านพืน้ บา้ น

การไปโรงเรียนของฉนั ในแตล่ ะวนั เลยไม่น่าเบ่อื

“พ่ีเคยอยู่โรงเรียนไทยตอนอนุบาล จาไดว้ ่าเคยโดนเพ่ือนลอ้
เรื่องตัวสูงเหมือนยีราฬ แถมบอกพ่ีหน้าแก่ ไม่มีใครเรียกช่ือพ่ี มีแต่
เรยี กว่า แม่มด ตอนนนั้ พ่รี ูส้ กึ แปลกแยกมาก ไมช่ อบตวั เองเลย พ่ีแทบไม่
กินนมเพราะไม่อยากสูงไปมากกว่านี้ จนพ่ีเขา้ เรียนท่ีโรงเรียนอินเตอร์
เพ่อื นพ่ีแปลกทกุ คนเลย แตพ่ วกเขาดภู มู ิใจกบั สิ่งท่ีตวั เองเป็นมากเลยนะ
เพ่ือนพ่ีคนหน่ึงขาวตงั้ แต่เสน้ ผมยนั ขนตา แถมผิวก็ขาวซีดเหมือนเผือก
ทุกครงั้ ท่ีโรงเรียนจัดการแสดงละครเพ่ือนคนนีจ้ ะไดบ้ ทนางฟ้า ไม่ก็ตัว
เอกตลอด ไม่ใช่แค่รูปลักษณท์ ่ีโดดเด่นนะ แต่เธอแสดงละครเก่งมาก
พ่ีเองก็เพ่ิงรูว้ ่าการเป็นคนตัวสูงมีประโยชนเ์ หมือนกัน เพราะทาใหพ้ ่ี
กระโดดไดส้ งู กว่าทกุ คนในหอ้ ง พ่ีเป็นนกั กีฬาบาสหญิงของโรงเรยี น แถม
เป็นแชมป์ โดดยางท่ีใครกอ็ ยากไดไ้ ปอย่ใู นทมี ”

๑๖๗

“ตอนนีพ้ ่ีภูมิใจมากท่ีแตกต่างจากคนอ่ืน สุดทา้ ยถึงพวกเรา
แตกตา่ งแต่ไมแ่ ปลกแยก ยงั เป็นเพ่อื นกนั ได้ พ่ีเลยกลวั มากกว่าวา่ จะเขา้
กบั เดก็ ท่ีนนู่ ไม่ได”้

หลังจากฟังพ่ีบัวพูดฉันไดแ้ ต่คิดตาม ฉันเอาแต่คิดมากเรื่อง
รา่ งกายตวั เอง ความจริงทกุ ส่วนคือพรสวรรคท์ ่ีไดร้ บั การเป็นเด็กผหู้ ญิง
สูงสุดในหอ้ งทาใหฉ้ ันกลายเป็นเจา้ แม่โดดยาง แขนขายาวทาให้เอือ้ ม
จบั สิ่งของง่ายขึน้ แถมฉันยังแรงเยอะกว่าเด็กผหู้ ญิงในหอ้ งบางคนเสีย
อีก ทาไมฉันไม่เคยนึกถึงเร่ืองนีม้ าก่อน ฉันวาดภาพเก่ง อ่านหนังสือไว
ความสามารถตงั้ มากมายแต่ไม่เคยมองเห็นเลย

“แลว้ ถา้ พ่เี จอคนนิสยั ไม่ดมี าลอ้ หรอื ทาใหพ้ ่ีรูส้ กึ แย่อกี ละ่ ”

ฉนั ถามพ่บี วั

“ก็ยิม้ ใหไ้ ปเลย แม่พ่ีเคยบอกไว้ เวลามีใครไม่ชอบหรือมาทา
เร่ืองแย่ ๆ ใส่ ใหท้ าตัวมีความสขุ เขา้ ไว้ เพราะคนพวกนีจ้ ะคอยหาเร่ือง
ทาใหเ้ รารูส้ ึกไม่ดี ถา้ เรามีความสขุ ไม่เดือดรอ้ นกับส่ิงท่ีเขาทา สุดทา้ ย
คนท่จี ะเป็นทกุ ขก์ ็ตวั เขาเอง ” พ่ีบวั ตอบดว้ ยรอยยมิ้

ขณะท่ีฉันกาลังคิด น้าเย็นกระเด็นเข้าหน้า ฉันหันไปมองท่ี
ลาธาร นอ้ งชายกับเดก็ ฝาแฝดกลายรา่ งเป็นจระเขล้ อยต๊บุ ป่องบนผวิ นา้
ส่วนลนั ตาก็กวกั นา้ ใส่ฉันกับพ่ีบวั ไม่หยุด ราวกับกาลงั ลอ้ หลอกใหพ้ วก
เราลงไปเลน่ ดว้ ย

๑๖๘

เย็นวันนั้นพวกเรากลับบ้านไปพรอ้ มกับหอยกองโต เสือ้ ผ้า
เปียกปอน และเสยี งหวั เราะ ถึงฉนั กบั ตน้ หนาวจะถกู แมด่ เุ รอื่ งเลน่ นา้ แต่
พวกเราก็ไดก้ นิ ของอรอ่ ย ๆ ฉนั หยิบกระดานไมว้ างกระดาษขนาดเอสาม
ติดทบั ดว้ ยเทปกาว หยิบดินสอขนึ้ มาจบั ไวม้ ่นั แลว้ ลงมอื วาดภาพ

คาพดู ของพ่บี วั ทาใหฉ้ นั เขา้ ใจตวั เองมากขนึ้
ต่อจากนีฉ้ ันจะไม่รู้สึกแย่กับตัวเองอีกต่อไป และฉันจะมี
ความสุขในทุก ๆ วนั

๑๖๙

บทที่ ๑๒

.........

อาทิตยส์ ุดทา้ ยก่อนปิดเทอม และเป็นสัปดาหข์ องการสอบ
กลางภาค ช่วงพกั เท่ียงพวกเราจับกล่มุ ติวสอบวิชาถัดไป ทุกคนยกให้
จ๋าจะ๊ เป็นคนสรุปทบทวนเนือ้ หา เพราะในกลมุ่ พวกเราเธอขยนั ท่สี ดุ และ
ทุกครงั้ ท่ีจ๊ะติวให้ ฉันไม่เคยทาขอ้ สอบพลาด ปกติฉันทวนหนังสือก่อน
สอบประมาณหนึ่งอาทิตย์ ถึงวันสอบแค่อ่านทบทวนนิดหน่อยก็พอทา
ขอ้ สอบได้ คนท่ีน่าเป็นห่วงคือ อ่ิม ถา้ ไม่ใช่เร่ืองท่ีตัวเองสนใจ อิ่มเป็น
พวกความจาเท่ามด ตอ้ งอ่านก่อนสอบสกั หนึ่งวันไม่ก็หนึ่งช่วั โมงแบบ
ผ่านตา อิ่มเป็นพวกใช้ความน่าจะเป็นเก่งมากเวลาทาข้อสอบ ทาให้
คะแนนผา่ นแบบเฉียดฉิวตลอด

การสอบตอนบ่ายทาใหเ้ ด็กนักเรียนหลายคนแทบจะฟุบหลับ
บนโต๊ะ เพราะเป็นวิชาประวัติศาสตร์ นอกจากคาถามยาวแลว้ ยังตอ้ ง

๑๗๐

ทวนคาตอบดี ๆ ถ้าเผลอตอบผิดหนึ่งข้อ อาจผิดมากกว่าน้ัน พอทา
ขอ้ สอบเสรจ็ ฉนั ชอบมองออกไปนอกหนา้ ตา่ งเพ่อื พกั สายตา

เม่ือวานฝนตก เวลาลมพดั เลยไดก้ ล่ินความชืน้ ของดิน อากาศ
เยน็ สบาย ถา้ ไดน้ อนมดุ ตวั อย่ใู ตผ้ า้ หม่ กบั หนงั สือสกั เลม่ คงมีความสขุ ไม่
นอ้ ย ฝงู นกยางจานวนหน่งึ บนิ ผ่านหนา้ ต่างหอ้ งเรยี นไป ทาใหน้ ึกถงึ ภาพ
ตัวเองท่ีส่งประกวด ผ่านไปหนึ่งเดือน ฉันยังคงตั้งตารอผลอย่างมี
ความหวัง ไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้ ครูทรายบอกว่า ปีนี้คงมีเด็กส่งภาพเข้า
ประกวดเยอะ กรรมการตอ้ งใชเ้ วลาตดั สินนาน

ช่วงสอบผ่านไปได้ด้วยดี วันนีเ้ ป็นวันสุดทา้ ยก่อนปิดเทอม
กลางภาค ฉันกับลนั ตาเรายงั ได้เจอแทบทกุ วันเพราะบา้ นติดกนั แต่จ๋า
จ๊ะกับอ่ิมน่ีสิ เราไม่ได้เจอกันเลยตั้งเดือนหน่ึงแหนะ พวกเราบอกลา
แลกหนงั สือการต์ นู กนั อ่าน ใหส้ ญั ญาจะเก็บรกั ษาอย่างดีและเอามาคืน
ตอนเปิดเทอม แน่นอนว่าทงั้ สามคนรอฟังขา่ วดจี ากฉนั อยู่ ถึงจะเผ่ือใจไว้
บา้ งหากผลงานไมไ่ ดร้ บั เลือก ฉันไมเ่ สยี ใจเพราะทาเต็มท่ที ่สี ดุ พวกเราส่ี
คนแยกยา้ ยกนั กลบั บา้ น

ทนั ทีท่ีกลบั ถึงบา้ น ฉันขึน้ ไปบนหอ้ งเพ่ือเปลี่ยนเสือ้ ผา้ เตรียม
ตัวไปรดน้าแปลงผัก จดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ
ยืนน่ิงคา้ งไปพกั ใหญ่ คิดในใจจดหมายฉบบั นคี้ งส่งมาจากท่เี ดียวกนั กบั
สถานท่ที ่ฉี นั ตงั้ ตารอ

๑๗๑

ฉันหยิบคตั เตอรก์ รีดขอบจดหมาย ดึงกระดาษสีขาวออกจากซองแต่ไม่
กลา้ เปิดอ่าน ใจเตน้ ไม่เป็นจงั หวะ ทงั้ กระสบั กระสา่ ยและต่ืนกลวั ขอให้
เป็นไปตามท่หี วงั ภาวนาพรอ้ มกบั จินตนาการขอ้ ความในแผน่ กระดาษท่ี
ถืออย่ใู นมอื

... ขอใหไ้ ด้ ขอใหไ้ ด้ ขอใหไ้ ด้ ขอใหต้ ดิ ขอใหต้ ดิ ขอใหต้ ดิ ...
ฉันหลบั ตาแน่นยกมือไหวท้ กุ ส่ิงศกั ด์ิสิทธิ์ ขอใหบ้ รรพบรุ ุษช่วย
ทาใหข้ อ้ ความในกระดาษแผน่ เป็นไปตามท่คี ิดดว้ ยเถอะ

สดู ลมหายใจเขา้ ปอด กลนั้ ใจรบี เปิดดขู อ้ ความใหจ้ บ ๆ

เนือ้ หาในแผ่นกระดาษเขียนไวอ้ ย่างชดั เจน ช่ือของฉันตวั ใหญ่
อ่านซา้ ประโยคอีกรอบ ‘ขอแสดงความยินดี เด็กหญิง ปลายฝน
จันทร์ส่อง เจ้าของผลงาน ฤดูของนกนางแอ่น ได้รับรางวัล
ชนะเลิศการประกวดวาดภาพสร้างสรรคใ์ นหัวข้อ ฤดอู ิสระ’

ฉันกรี๊ดเสียงดงั ล่นั บา้ นดว้ ยความดีใจ รีบวิ่งลงมาช้ันล่างเพ่ือ
เอาจดหมายใหท้ กุ คนอา่ น

“แม่! พ่อ! ย่า! ตน้ หนาว! มาดนู ่ี หนูไดช้ นะ หนูชนะ” ฉนั ตืน้ ตนั
จนเรียบเรียงคาพดู ไม่เป็นประโยค

“อะไร เกดิ อะไรขึน้ เสียงดงั จนแม่ตกใจ” แม่เดินมาหาฉนั

๑๗๒

ฉันเดินไปน่งั ท่ีเกา้ อี้ รอทุกคนมากันครบ วางแผ่นกระดาษลง
บนโต๊ะใหค้ นอ่ืนดู พ่อหยิบกระดาษแผ่นน้ันขึน้ มาอ่านออกเสียง ถึงกับ
รอ้ งไหด้ ว้ ยความตนื้ ตนั ไมอ่ ยากจะเช่อื สายตาตวั เอง ฉนั ทาได้ หนงึ่ เดอื น
กับการรอผลประกวด จนเกือบนกึ ถอดใจไปแลว้ การรอคอยครงั้ นคี้ มุ้ ค่า
กว่าครงั้ ไหน ตน้ หนาวหยิบกระดาษทิชชูส่งให้ ย่ามกุ ดึงฉันเขา้ ไปกอด
พรอ้ มกบั เอนตวั ไปมาเหมือนทกุ ทีท่ตี อ้ งการจะปลอบ

พวกเราน่งั อ่านเนือ้ หาในจดหมายอย่างละเอียดถ่ีถว้ น ฉันตอ้ ง
เดินทางไปรับรางวัลท่ีกรุงเทพฯ เพราะปีนี้เขาจัดผ่านรายการทีวี
มีสมั ภาษณเ์ ก่ียวกบั ผลงานของผชู้ นะนิดหน่อย พวกเรามีเวลาเตรียมตวั
กันสองอาทิตย์ แม่โทรไปหาครูทรายเพ่ือแจง้ ผลการประกวด ฉันก็โทร
บอกเพ่อื นคนอ่นื เหมือนกนั หยิบโทรศพั ทโ์ ทรหาจ๋าจะ๊ กบั เบอรแ์ ม่ของอ่ิม
เพราะอ่ิมไม่มีโทรศัพท์เลยตอ้ งโทรหาแม่อ่ิมก่อนแลว้ ค่อยขอสายเขา
ทกุ คนยนิ ดกี บั ฉนั ฉนั รบี ว่งิ ไปหาลนั ตาท่บี า้ น เธอถงึ กบั องึ้ จนพดู ไมอ่ อก

“จริงเหรอ! ได้จริงใช่ไหม! ต้องโทรบอกอ่ิมกับจ๋าจ๊ะ” ลันตา
ลนลานว่ิงหาโทรศพั ท์

พอเห็นอาการดีใจของลันตา ฉันเร่ิมใจเย็นลง เธอดูต่ืนเต้น
มากกวา่ ฉนั เสียอกี

“เราโทรบอกแลว้ เธอตอ้ งใจเยน็ ๆ กอ่ นนะ”

๑๗๓

“โอ๊ย ใจเย็นยังไงไหวน่ีเพ่ือนกาลงั จะไดอ้ อกทีวีเลยนะ จะไป
วนั ไหนพรุง่ นีเ้ หรอ” เธอถาม

“อกี สองอาทิตย์ มีเวลาเตรยี มตวั อย”ู่

“ครูทรายรูย้ งั ”

“ตอนเราออกมาแม่กาลงั คยุ โทรศพั ทก์ บั ครูทรายอย่เู ลย”

“ต่นื เตน้ เวย้ บอกแลว้ ฝีมืออยา่ งฝนยงั ไงก็ตอ้ งทาได”้

“ขอบคณุ นะ” ฉนั ยมิ้ ใหเ้ ธอ

เหมือนเป็นคติประจาใจของลนั ตา ถา้ ลนั ตารูโ้ ลกรู้ ฉันจะกลบั
บา้ น ลนั ตาว่ิงไปบอกแม่ของเธอว่าฉนั ไดร้ บั รางวลั การประกวดวาดภาพ
ฉันเลยได้ขนมตะโก้กลับมากินท่ีบา้ นถุงใหญ่ เย็นวันนั้นพ่อกับแม่ไป
ตลาด ซือ้ ของสดจากทะเลมาทาอาหารเย็น เพ่อื ฉลองความสาเรจ็

... วนั นเี้ ป็นวนั ท่ดี ีท่ีสดุ …

ก่อนเข้านอนฉันนึกถึงคาพูดของครูทราย เร่ืองผู้ชนะปีท่ีแลว้
น่ันหมายความว่า ฉันจะไดเ้ จอมนั อีกครงั้ เหมือนถูกปลกุ ใหต้ ื่นจากฝัน
ฉันเร่มิ กงั วลขึน้ มานิดหน่อย แต่ฉนั ไม่ใช่ปลายฝนคนเดิมแลว้ จะไม่ยอม
ใหค้ วามทรงจาแย่ ๆ กับการกระทาเลว ๆ ของมันมาทาลายตัวตนฉัน
อกี ต่อไป

๑๗๔

ครูทรายคอยเป็นธุระจดั การเรื่องรายละเอียดต่าง ๆ ระหว่างนี้
ตอ้ งฝึกพูดต่อหนา้ คนเยอะ ๆ เรียบเรียงบท ไม่สะดดุ เวลาตอบคาถาม
ฉันซอ้ มทกุ วนั จนจาขึน้ ใจ มีพ่ีบวั กับแม่คอยใหค้ าแนะนา ตอนแม่เขา้ มา
ปลุกตอนเช้าเคยไดย้ ินฉันละเมอพูดบทสมั ภาษณ์ ฉันต่ืนเต้น เพราะ
ไม่เคยพูดต่อหน้ากล้องมาก่อน ครั้งเดียวท่ีได้ยืนต่อหน้าคนเยอะ
ฉนั ไม่ไดพ้ ดู อะไร ฉนั อยากทาทกุ อย่างออกมาใหด้ ีท่ีสดุ

... นบั ถอยหลงั ทกุ วนั จนในทสี่ ดุ ก็มาถงึ …

“วันนีฝ้ นเงียบผิดปกตินะลูก ไม่สบายหรือเปล่า” แม่ถามขึน้
ขณะท่เี ราน่งั อย่บู นรถแทก็ ซ่ี

“เปลา่ ค่ะ หนตู ่นื เตน้ ”

“ครูเขา้ ใจนะ ตอนเด็ก ๆ ครูเคยไปแข่งพูดธรรมะ ครูตื่นเตน้
จนลืมบท สุดท้ายก็ตัดจบดื้อ ๆ ยังดีท่ีได้รางวัลชมเชย เขาคงเห็น
ความพยายามครูแหละ ” ครูทรายเล่าไปพรอ้ มกบั ขา

ฉนั หวั เราะ แตไ่ มไ่ ดล้ ดความรูส้ กึ ต่นื เตน้ เลย

ส่ิงเดียวท่ีสนใจคือไม่ให้ตัวเองสติแตกตอนอยู่หน้ากล้อง
แมเ่ ออื้ มมอื มาโอบไหลฉ่ นั ลบู เบา ๆ ใหค้ ลายกงั วล

“เวลาแม่ตื่นเต้น แม่จะนับหน่ึงถึงสิบในใจ สูดลมหายใจ
เข้าปอดแล้วเป่ าลมออกทางปาก เผ่ือจะช่วยให้ลูกผ่อนคลายลง”

๑๗๕

ฉันพยกั หนา้ ลองทาตามท่ีแม่บอก ถึงจะไม่หายต่ืนเตน้ แต่ทาใหค้ ลาย
ความกังวลอย่างนอ้ ยยังมีแม่คอยอยู่ข้าง ๆ พ่อ ตน้ หนาว และย่ามุก
ไม่ได้มาด้วยเพราะต้องอยู่เฝ้าร้าน เลยส่งกาลังใจผ่านทางหน้าจอ
โทรทศั น์ ตอนนเี้ ลยมีแคแ่ ม่กบั ครูทราย

พวกเราถึงสตูดิโอถ่ายรายการ ก่อนเวลาเร่ิมพ่ีผู้หญิงคนหน่ึง
เดินมาตอ้ นรบั แลว้ พาพวกเราไปน่งั หอ้ งรบั รองแขก มีเด็กคนอ่ืนพรอ้ ม
กบั ผปู้ กครองน่งั อย่กู ่อน คงเป็นเจา้ ของภาพท่ีไดร้ บั คดั เลอื ก การประกวด
ปีนี้แตกต่างจากปีอ่ืน เพราะผู้ชนะมากกว่าหน่ึงคน แบ่งตามระดับ
การศึกษา มีประถมตน้ ประถมปลาย มธั ยมตน้ และมธั ยมปลาย ฉันอยู่
ในระดับประถมปลาย ครูทรายบอกว่าเขาคงอยากเปิดโอกาสใหเ้ ด็ก ๆ
ได้ส่งผลงานเข้าประกวด เป็ นทุนการศึกษาและกาลังใจให้เด็ก
บรรยากาศในห้องมีแต่ความกดดัน เด็กบางคนหยิบแผ่นกระดาษ
ออกมาน่งั ท่องบทของตวั เอง บางคนก็น่งั เลน่ โทรศพั ท์ ครูทรายหยิบขนม
มาใหพ้ วกเรากินรองทอ้ ง แตฉ่ นั ไม่รูส้ กึ หวิ เลย

“อีกสิบนาทีเตรียมตวั เขา้ หอ้ งถ่ายนะคะ” พ่ีผูห้ ญิงคนเดิมเปิด
ประตเู ขา้ มาบอกลาดบั การถ่ายทา ฉนั เป็นคิวท่สี อง สงิ่ ท่ตี อ้ งพดู กเ็ ตรียม
ไวห้ มดแลว้ ขอแคไ่ มต่ น่ื เตน้ จนเกินไป

“คนแรกแสดงวาดภาพเปิดรายการ นอ้ งภผู ามาหรือยงั คะ”

๑๗๖

ฉนั สะดงุ้ กวาดสายตามองไปรอบหอ้ ง เกือบลืมไปแลว้ วา่ มนั เอง
กม็ าท่นี ่เี หมือนกนั

ตอนนฉี้ นั ตื่นเตน้ ท่จี ะไดอ้ อกทีวีมากกว่าสนใจมนั เสยี อีก

“เรยี กผมหรอื เปลา่ ครบั ” เสียงแสนคนุ้ หดู งั ขนึ้ ขา้ งหลงั พ่ที มี งาน

“นอ้ งช่ือภผู าใช่ไหม รีบไปเตรียมตวั ท่หี อ้ งถ่ายเลยค่ะ นอ้ งแสดง
เปิดรายการ พอ่ กบั แมม่ าดว้ ยหรือเปลา่ ”

“ไม่ครบั ผมมาคนเดียว” มนั ตอบ

มันยืนหันหลังให้ฉัน ตอนนีม้ ันคงขึน้ ชั้นมัธยมหนึ่ง ก็ไม่ได้
เปล่ียนไปมาก แค่ไดย้ ินเสียง ทาใหเ้ ก็บสีหนา้ ไม่อยู่ ดว้ ยความรงั เกียจ
ความโกรธเขา้ มาแทนท่ีความตื่นเตน้ ยงั ใชช้ ีวิตไดป้ กติในขณะท่ีทาเรื่อง
แย่ ๆ กบั คนคนหน่งึ ไว้ ยิง่ หงดุ หงิดกว่าเดิม

พวกเราเดนิ ไปหอ้ งถ่ายวดิ โิ อ ทงั้ แสง สี เสยี ง ทกุ อย่างรวมอยใู่ น
หอ้ งเดียว น่ีน่ะเหรอเบือ้ งหลงั การถ่ายทา มีเวทีกบั เกา้ อีส้ าหรบั ผชู้ ม บน
เวทีมีอุปกรณว์ าดภาพ ทีมงานคนหน่ึงบอกใหพ้ วกเราน่งั เป็นผูช้ มก่อน
ฉากแรกจะเป็นการแสดงเปิดรายการ จากนนั้ ก็พกั โฆษณาแลว้ เขา้ สกู่ าร
รบั รางวลั ผลการประกวด

แสงไฟส่องบนเวที มันยืนอยู่ข้างหน้า เราสบตากัน ฉันมองมันด้วย
สายตาน่ิงเฉยราวกับเป็นคนแปลกหนา้ ท่าทีของมนั ตกใจเหมือนเห็นผี

๑๗๗

มนั คงจาฉันได้ ฉนั เห็นความกลวั ในแววตา มนั จบั ดินสอ แต่มือส่นั ขยบั
ลากเสน้ บนแผ่นกระดาษหยิกงอดไู ม่เป็นรูปทรง เสียงดนตรีประกอบดัง
ขึน้ มนั สะดงุ้ จนเผลอปัดมือขา้ งหน่ึงโดนถังนา้ หกทบั จานสี สีผสมกนั ม่วั
จนไม่สามารถระบายได้

เสียงเพลงหยดุ ลง ผชู้ ายคนหน่ึงตะโกนมาจากหลงั กลอ้ งว่าให้
ตดั เขา้ โฆษณา ทีมงานสองสามคนขึน้ ไปบนเวทีเพ่ือทาความสะอาด มนั
น่งั กม้ หนา้ ไม่พดู กบั ใครแมแ้ ต่คาขอโทษ พ่ีทีมงานคนหน่ึงเดินเขา้ มาคยุ
กบั มนั มนั ยนื ยนั วา่ จะทาตอ่ ทกุ อยา่ งเร่มิ ตน้ ใหม่อีกครงั้

“เด็กคนนีห้ น้าตาคุน้ ๆ จัง ใช่เพ่ือนจากโรงเรียนเก่าลูกหรือ
เปลา่ ” แม่กระซบิ ถาม

“ไมร่ ูส้ คิ ะ จาไม่ได”้ ฉนั ตอบแมไ่ ป

เพราะฉันไม่อยากยุ่งเกยี่ วกบั มันอีก

ถึงฉนั จะเกลียดมนั มาก แตร่ บั รูไ้ ดว้ ่าจติ ใจมนั คงกระสบั กระสา่ ย
ไม่มีสมาธิ ภาพท่ปี รากฎบนแผน่ กระดาษมีแต่ความสะเปะสะปะ เละเทะ
ไม่มีการจับค่สู ี ไม่เป็นรูปรา่ ง มีแค่การปาดสีไปมา ในฐานะของคนเคย
ช่ืนชม น่ีคงเป็นภาพท่ีมนั จะเกลียดท่ีสดุ ในชีวิต เวลาจบั พ่กู ันมือของมนั
ส่ันตลอดเวลา ดวงตาแดงก่าเหมือนคนกลน้ั รอ้ งไห้ กล้องจับทุกการ
กระทา สายตาของคนทัง้ ประเทศ กาลังจับตามอง ทุกอย่างถ่ายทอด
ผ่านภาพวาด แว่วเสียงของผปู้ กครองบางคนพดู ถึงภาพว่าไม่สวย และ

๑๗๘

ไม่สมกับความสามารถ เสียงกระซิบกระซาบเร่มิ ดงั ขึน้ เรื่อย ๆ ฉนั ยงั คง
มองต่อไปถงึ แมม้ นั พยายามหลบสายตาฉนั กต็ าม

คนท่ที าลายตวั ตนของฉนั กาลงั น่งั กม้ หนา้ หลบหนีความผิดของ
ตวั เอง ในความคิดฉนั กาลงั จะฆ่าเขา แตเ่ ขากลบั กนิ ยาพิษแลว้ กลบหลมุ
ฝังตวั เองใหจ้ มอย่กู ับความหวาดกลวั และรูส้ กึ ผิด ส่ิงท่ีมนั เคยทากบั ฉนั
จะตามหลอกหลอนไปทกุ หนทกุ แหง่

ความรู้สึกฉันว่างเปล่า และไม่มีวันยกโทษให้มันเด็ดขาด
มนั พรากตวั ตนของฉัน ขโมยความสขุ ลึก ๆ ฉนั อาจยงั โกรธ เกลียด แต่
คนคนนไี้ มม่ คี า่ พอใหจ้ ดจาหรอื เขา้ ไปยงุ่ เกี่ยวดว้ ย

ฉันสูดลมหายใจเขา้ ปัดความรูส้ ึกไม่ดีทิง้ ไป เตรียมตัวสาหรบั
การถ่ายรายการ ฉากบนเวทีเปล่ียนใหม่อย่างรวดเร็ว ผลงานของฉันตงั้
โชวอ์ ย่ขู า้ งพธิ ีกร ถงึ เวลาเดนิ เขา้ ฉาก แสงไฟสว่างทาใหม้ องเหน็ หนา้ เวที
ไม่ค่อยชัด ความรู้สึกตื่นเต้นเหมือนมีผีเสือ้ นับล้านตัวบินอยู่ในอก
ฉันพยายามยืนหลงั ตรงตามท่ีแม่กับครูทรายสอน พิธีกรบอกใหแ้ นะนา
ตัว เสียงของฉันถูกกลืนหายลงไปในลาคอ ฉันกระแอมเบา ๆ ก่อนจะ
แนะนาตวั หลงั จากแนะนาตวั พิธีกรกเ็ รม่ิ ถามคาถามแรก

“ปลายฝนตงั้ ช่ือผลงานชิน้ นวี้ ่าอะไรคะ”

“ฤดูของนกนางแอน่ ค่ะ” ฉนั ตอบ

๑๗๙

“ชว่ ยอธิบายภาพของหนหู นอ่ ยไดไ้ หมคะ” พิธีกรถามต่อ

“ไดค้ ะ่ จากหวั ขอ้ ฤดอู สิ ระ สิง่ แรกท่หี นนู กึ ถึงคือ นก

นกสามารถบินไปไหนมาไหนไดอ้ ย่างอิสระ หนูมาจากภาคใต้
ท่ีบา้ นของหนูมีนกหลายชนิด แต่หนูชอบนกนางแอ่นท่ีสดุ เพราะเป็น
สัญลักษณ์แห่งการเร่ิมต้นใหม่ นกนางแอ่นจะย้ายถ่ินเละเร่ิมทารัง
เม่อื เขา้ สฤู่ ดทู ่พี ืชผลเบง่ บาน อากาศอบอนุ่ ... ”

ฉนั เวน้ ช่วง กลืนนา้ ลาย ผอ่ นลมหายใจออกลดอาการตื่นเตน้

“หนูเช่ือว่านกนางแอ่นเป็นสตั วว์ ิเศษท่ีช่วยใหเ้ ราผ่านพน้ เร่ือง
รา้ ย ๆ มาได้ ดงั นัน้ ส่ิงท่ีหนูตอ้ งการสื่อจากภาพนีค้ ือฤดแู ห่งการเปลี่ยน
ผา่ น เม่อื ไหรท่ ่นี กนางแอ่นปรากฏตวั ความหนาวจะหายไป ความอบอ่นุ
จะเข้ามาแทนท่ี หลังจากน้ันสิ่งดี ๆ จากการเร่ิมต้นใหม่จะตามมา
เหมือนนกนางแอ่นตวั นคี้ ่ะ”

“แลว้ มีอะไรเป็นแรงบนั ดาลใจในการวาดภาพนไี้ หมคะ”

พิธีกรถาม ฉนั ตงั้ สตแิ ลว้ นกึ ยอ้ นถึงชว่ งเวลาท่ผี า่ นมา

“แรงบันดาลใจในการวาดภาพนีม้ าจากทุกส่ิงรอบตัวหนูค่ะ
หนูชอบธรรมชาติ ชอบหนังสือ คนรอบข้างก็เป็นแรงบันดาลใจใหห้ นู
เหมือนกัน หนูเลยอยากขอบคุณครอบครัวท่ีคอยสนับสนุนทุกอย่าง
เพ่อื นสนทิ ของหนู ลนั ตา จา๋ จะ๊ อ่ิม แลว้ ก็ครูทราย พวกเขาคอยชว่ ยเหลือ

๑๘๐

ใหก้ าลงั ใจเสมอ ทุกคนเป็นเหมือนชิน้ ส่วนสาคัญท่ีช่วยใหภ้ าพนีเ้ ป็น
รูปภาพท่สี มบรู ณม์ ากย่ิงขนึ้ ค่ะ”

ทันทีท่ีพูดจบเสียงปรบมือดังก้องไปท่ัวห้องถ่ายรายการ
ฉันไดร้ ับโล่ เกียรติบัตร และทุนการศึกษาจากคณะกรรมการสมาคม
ศิลปะแห่งประเทศไทย นอกจากนีย้ งั ได้รบั ชมและคาแนะนาจากศิลปิน
แหง่ ชาตทิ ่ีไดร้ บั เชญิ มาเป็นกรรมการพเิ ศษในรายการ

หลงั ลงจากเวที ฉนั เดนิ เขา้ ไปกอดแม่ แมก่ อดตอบพรอ้ มกบั เอน
ตวั ไปมา ครูทรายลบู หวั ดว้ ยความเอ็นดู ความต่ืนเตน้ หายไป

“เกง่ มาก พดู ไม่ติดขดั เลย” ครูทรายพดู

“ขอบคณุ คะ่ ” ฉนั ยมิ้

ขณะน่ังฟังเด็กคนอ่ืนใหส้ มั ภาษณ์ ฉันรบั รูถ้ ึงสายตาของใคร
บางคน ฉันไม่หันไปมองเพราะรูว้ ่าเป็นใคร และไม่สนใจ ถึงชจะไม่
สามารถลืมเรื่องเลวท่ีมนั ทากับฉัน แต่ต่อจากนีฉ้ นั จะเลิกนึกถึงมนั ชีวิต
ฉันมีหลายอย่างใหเ้ รียนรู้ และเติบโต มันเป็นแค่บทเรียนบทหนึ่งท่ีฉัน
ไม่ไดต้ งั้ ใจเรยี น แต่ตอ้ งผ่านไปใหไ้ ด้

... ฉันจะใชช้ ีวิตในแบบท่ีฉนั เลือก ไม่ยอมใหม้ นั หรือใครเขา้ มา
ทาลายอีก …

๑๘๑

หลงั จบการถ่ายรายการ ฉันเดินสวนกับมนั เหมือนเป็นอากาศ
ธาตุ วนั นั้นเราน่งั เคร่ืองบินกลบั พ่อมารอรบั ท่ีสนามบิน น่าเสียดายครู
ทรายตอ้ งรีบกลบั บา้ นเลยไม่ไดไ้ ปกนิ ขา้ วกบั พวกเรา

ตน้ หนาวไดเ้ ห็นฉันออกทีวีก็ตื่นเตน้ ยกใหญ่ ย่ามกุ เขา้ มากอด
พร้อมกับร้องไห้ด้วยความตื้นตัน เสียงของย่าแหบแห้ง ทาเอา ฉัน
เกือบจะรอ้ งไหต้ ามไปดว้ ย แต่สดุ ทา้ ยก็กลนั้ ไว้ คืนนน้ั เรากินขา้ วดว้ ยกนั
ดหู นงั พรอ้ มกบั จบิ โอวนั ตนิ รอ้ นก่อนเขา้ นอน

๑๘๒

๑๘๓

บทท่ี ๑๓

.........

เสียงนกรอ้ งแสนคนุ้ เคย ฉนั ลืมตาขึน้ มองเห็นตวั เองนอนอยใู่ ต้
ตน้ ไมใ้ หญ่ขา้ งลาธาร นกนางแอ่นตัวสีฟ้าเกาะอยู่บนก่ิงไม้ เจ้านกส่ง
เสียงร้องพร้อมกับสยายปีกออก โผบินลงจากต้นไม้ ฉันลุกขึน้ ยืน
ออกแรงว่ิงตามนกนางแอ่น มือหนึ่งเอือ้ มไปขา้ งหนา้ ไขว่ควา้ จบั เท่าไหร่
ก็ไม่ได้เสียที เส้นทางมืดลงเร่ือย ๆ ขาของฉันเร่ิมหนัก ความรู้สึก
เหมือนกับมีกาวเหนียวยึดติดกับเทา้ เจา้ นกยังทาหนา้ ท่ีเป็นแสงสว่าง
นาทางไดด้ ี

... รอดว้ ย! รอฉนั ดว้ ย! …

ฉนั ไดย้ ินเสียงความคิดของตวั เองดงั กอ้ งในหู ฉนั ไม่ไดเ้ ปิดปาก
พูดสักคา นกนางแอ่นบินช้าลง ฉันจึงเปล่ียนจากวิ่งเป็นเดินแทน
เสยี งรอ้ งไหส้ ะอกึ สะอนื้ ของเดก็ ผหู้ ญิงดงั ขนึ้ เรื่อย ๆ

๑๘๔

ขณะท่ีเรากาลงั เดินไปตามทางมืดมิด เหมือนเคยเห็นภาพนี้
จากท่ีไหนสกั แหง่ ฉนั เหน็ เดก็ คนหน่งึ กาลงั น่งั กอดเข่ารอ้ งไหอ้ ย่ทู ่ีมมุ หอ้ ง
ฉนั ควรจะกลวั เธอ แต่ความรูส้ กึ กลบั บอกใหฉ้ นั เขา้ ไปใกล้ ฉนั ลองย่นื มือ
ขา้ งหนง่ึ แตะบนแขนของเธอเบา ๆ

ทนั ทที ่ีเธอเงยหนา้ ฉนั ตกใจ เพราะเด็กคนนีม้ ใี บหนา้ เหมอื นกนั
แต่เธอดูแย่กว่า ฉันได้ยินเสียงของเธอกาลังรอ้ งขอความช่วยเหลือ
ฉนั จบั มือเธอดึงเขา้ มากอด ลบู หวั เบา ๆ เพ่ือปลอบโยน นกนางแอ่นบิน
หายขนึ้ ไปบนฟา้ เปลี่ยนหอ้ งมดื ใหก้ ลายเป็นแสงสวา่ ง

แสงแดดจากดวงอาทิตยส์ ่องทะลผุ ่านหนา้ ต่าง ฉนั ลืมตาต่ืนลกุ
ไปปิดผา้ ม่าน กลบั มานอนท่ีเตียง นึกถึงความฝันเม่ือคืน ไม่ใช่ฝันรา้ ย
ฉันฝันเห็นตวั เอง ฝันถึงเด็กหญิงปลายฝน คนท่ีเอาแต่เก็บตวั น่งั รอ้ งไห้
คนเดียว เธอน่าสงสารและดเู ปราะบางเกินกว่าจะสกู้ บั โลกภายนอก ฉัน
รบั รูถ้ ึงความเจ็บปวด เสียงขอรอ้ งยงั ดงั กอ้ งในหู ฉันไม่ลงั เลท่ีจะดึงเธอ
เขา้ มากอด เพราะฉนั รูด้ ีท่ีสดุ วา่ ตวั เองตอ้ งการกอดอนุ่ ๆ มากแค่ไหน

ร่างกายไดพ้ ักผ่อนอย่างเต็มท่ี เป็นคืนท่ีตื่นจากฝันแลว้ ไม่รูส้ กึ
เหน่ือย แถมตัวเบาขึน้ ฉันหยิบโทรศัพท์ดูเวลา หกโมงสี่สิบเอ็ดนาที
รีบลกุ จากท่ีนอนหยิบผา้ เช็ดตวั วิ่งเขา้ หอ้ งนา้ ทนั ที เสียงของแม่ดงั ขึน้ มา
จากชน้ั ลา่ งวา่ ลงมากินขา้ ว

๑๘๕

เม่ือคืนลงมือทาขนมโค เพราะจะเอาไปใหล้ นั ตา จ๋าจ๊ะ อิ่ม กิน
ท่ีโรงเรียน พอคิดถึงท่าทีของทุกคนก็ตื่นเต้นจนนอนไม่หลบั พลิกไป
พลิกมาอย่นู าน วนั นีเ้ ปิดเรียนเทอมสอง จะไปสายไม่ไดเ้ ด็ดขาด แม่เอา
ขนมใสก่ ลอ่ งเรยี บรอ้ ย พรอ้ มกับกาชบั ว่าใหก้ ินตอนเท่ียง ถา้ เลยเวลาไป
มากกว่านนั้ ขนมอาจจะบดู ได้

ฉนั ตกปากรบั คา รบี กินขา้ วขนึ้ รถรอพ่อไปสง่

ระหว่างทางก็นึกยอ้ นถึงช่วงเวลาท่ีผ่านมา หลงั จากขึน้ ไปรบั
รางวลั การประกวดวาดภาพของสมาคมศิลปะแห่งประเทศไทย ลูกคา้
ประจารา้ นโกปี๊ย่ามกุ จาฉนั ไดแ้ ทบทกุ คน บางคนถึงขนั้ ขอลายเซน็ เอาไป
ใหห้ ลานของตวั เอง ฉนั ไมร่ ูว้ า่ ลายเซน็ คอื อะไร เลยทาแค่ยมิ้ แลว้ ขอบคณุ
แต่บางครงั้ ก็เขินจนอยากมดุ ดินหนี เพราะทุกครงั้ ท่ีลกู คา้ มาซือ้ ของแลว้
แวะคุยกับย่ามกุ ย่าเป็นตอ้ งเล่าเร่ืองของฉันใหท้ ุกคนฟังเสมอ บางทีก็
เลา่ เกินจรงิ ไปหน่อย ฉนั เลยพยายามหลบหนา้ เวลามีแขกมาเย่ยี มบา้ น

ฉนั ถงึ หอ้ งเรียนคนแรก ช่วงปิดเทอมฉนั กบั จา๋ จ๊ะคยุ โทรศพั ทก์ ัน
แทบทกุ วนั เวน้ ก็แต่อิ่ม เพราะฉันเกรงใจแม่ของเขา แต่ก็มีบางครงั้ ท่ีอิ่ม
โทรมาหาแสดงความยินดี และเอาเร่ืองฉันไปโมใ้ หพ้ วกพ่ีสาวตวั เองฟัง
สว่ นลนั ตาเราเลน่ ดว้ ยกนั ทกุ วนั มเี รื่องสนกุ ๆ ทาตลอด บางวนั ก็เขา้ สวน
ลบั ของพวกเราเพ่ือพักผ่อน ระหว่างรอทุกคนมา ฉันมองออกไปนอก
หนา้ ต่าง มีเด็กในหอ้ งบางคนเดินเขา้ มาทักทาย ฉันแปลกใจเล็กนอ้ ย

๑๘๖

เพราะกับบางคนฉันยังไม่เคยคุยดว้ ยเลยสักครงั้ แต่พอมาน่ังคิดดี ๆ
เพ่อื นหลายคนคงอาจจาฉนั ไดจ้ ากโทรทศั น์

... รูส้ ึกเหมือนตวั เองเป็นดาราดงั ใหม่ ดาวนิ หรือ อม๊ั พชั ชิรา
ทานองนนั้ ...

ลนั ตาเดนิ เขา้ มาในหอ้ ง น่งั ลงขา้ งฉนั
“หวดั ดีฝน เป็นไงแม่ดาราดงั มีแมวมองมาทาบทามตัวหรือยัง
ละคะ” ลนั ตาพดู พรอ้ มกบั จบี ปากจบี คอสง่ ยมิ้ ยยี วนใหฉ้ นั
“ยงั ไมม่ ีเลยคะ่ แต่คดิ ว่าเรว็ ๆ น”ี้
ฉนั ตอบกลบั ดว้ ยนา้ เสยี งบบี เลก็
“ทาตวั ไดน้ า่ หม่นั ไสม้ าก”
“เอา้ ใครเร่มิ กอ่ นละ่ ” ฉนั ขา
“โอย๊ เซ็งเวย้ ” เสียงของอมิ่ ดงั ขนึ้
เขาเดินเขา้ หอ้ งมาพรอ้ มกบั จา๋ จ๊ะ
“เป็นอะไรของแกไออม่ิ แตเ่ ชา้ เลยนะ” ลนั ตาเอ่ยทกั
“วนั นีพ้ าไปหอ้ งสมดุ ดว้ ยนะ จะไปยืมหนงั สือ” อ่ิมพูดพรอ้ มกับ
มองมาท่ฉี นั

๑๘๗

“หนงั สอื อะไร” จา๋ จ๊ะถาม

“หนังสือค่มู ือรบั มือการมีเพ่ือนเป็นคนดังเวย้ ” พวกเราหัวเราะ
กนั เสียงดงั จนครูทรายท่เี พ่ิงเขา้ หอ้ งมาตอ้ งกระแอมไอเพ่ือใหพ้ วกเราลด
เสียงลง พวกเราเลยเปลี่ยนมาแลกหนังสือคืน พูดคุยถึงเร่ืองราวของ
ตวั เองในช่วงปิดเทอมเลก็

วนั แรกของการเปิดเรียนเทอมสอง ยังเรียนไม่หนกั มากเพราะ
เป็นวนั แจกตารางเรียน เทอมหน่ึงฉนั เรียนวิชาดนตรี ทาใหเ้ ทอมสองได้
เรียนวิชาศลิ ปะ ฉนั ดีใจมาก เพราะเป็นวิชาท่ีชอบท่สี ดุ ตอนนฉี้ นั กลบั มา
วาดรูปไดอ้ ย่างอิสระ ไม่นึกถึงเรื่องราวเลวรา้ ยในอดีตอีกต่อไป แถม
ลายเสน้ ของฉนั ก็ดีขนึ้ ตามลาดบั ช่วงพกั เท่ียง พวกเราแบ่งขนมโคกินกนั
ทงั้ อิ่มกบั จ๋าจ๊ะต่างบอกว่าอรอ่ ย ขนาดลนั ตาท่ีเคยกินฝีมือทาขนมโคฉนั
มาก่อนแลว้ ยงั ชมไม่หยุดปาก พวกเรากินกนั จนหมดเกลี้ยง พอถึงเวลา
กลบั บา้ นฉนั กวกั มือใหล้ นั ตาขยบั เขา้ มาใกล้

“วนั นไี้ ปท่สี วนลบั ของพวกเรากนั ” ฉนั กระซบิ บอกเธอ

เธอพยกั หนา้ ตอบ

กลบั ถึงบา้ นฉันสวสั ดีย่ามกุ กับแม่แลว้ รีบขึน้ หอ้ งเปลี่ยนเสือ้ ผา้
ขณะท่ีลนั ตายังไม่มา ฉันกับตน้ หนาวก็ออกไปช่วยพ่อรดนา้ แปลงผัก
ตอนนีต้ น้ แตงกวากาลงั อวบไดท้ ่ี พ่อบอกว่าเราเก็บไปกนิ ค่กู บั นา้ พรกิ กงุ้

๑๘๘

เสียบเย็นนีไ้ ดเ้ ลย ฉนั เด็ดดอกไมจ้ ากตน้ ของตวั เองสองสามดอก เอาไป
ปักแจกกนั บนโตะ๊ เขียนหนงั สอื

ความสมั พนั ธข์ องคนในครอบครวั ดีขึน้ ฉันกบั ตน้ หนาวทะเลาะ
กันน้อยลง มีงอแงใส่กันบ้างตามประสาพ่ีน้อง และเม่ือสองวันก่อน
นอ้ งชายฉันมีหอ้ งส่วนตัวเป็นของตัวเองแลว้ เด๋ียวนีเ้ วลาออกไปเล่น
ตน้ หนาวจะชวนสองแฝดมาเล่นดว้ ยตลอด สว่ นฉันกบั พ่อ เราไดใ้ ชเ้ วลา
ว่างดว้ ยกัน ตอนนีส้ วนของพ่อมีแต่ผลไมห้ ลากหลาชนิด แถมช่วงนีเ้ งาะ
กับลองกองกาลังสุกงอมไดท้ ่ี พ่อเลยแบ่งใหเ้ พ่ือนบา้ น เก็บไวก้ ินเอง
และเตรียมสง่ ขายขา้ มจงั หวดั

ก่อนเปิดเทอมย่ามุกปิดร้านหนึ่งวัน เพ่ือช่วยกันเก็บผลไม้
สง่ ขาย พอ่ จะพาพวกเราไปดพู ระอาทติ ยข์ นึ้ สปั ดาหล์ ะครงั้ บางครงั้ ฉนั ก็
พกอุปกรณว์ าดภาพไปดว้ ย ขณะท่ีแม่กลายเป็นขวัญใจลูกคา้ ประจา
ดว้ ยรสชาติการชงกาแฟท่ดี ีขนึ้ นอกจากแม่จะคอยดแู ลพวกเราตงั้ แต่อยู่
กรุงเทพฯ จนถึงตอนนี้ แม่ทาทุกอย่างด้วยความใส่ใจไม่ใช่แค่เพราะ
หนา้ ท่ีคนเป็นแม่ และย่ามกุ ท่ีเปรียบเสมือนนางฟ้าแม่ทูนหัว คอยสอน
ภาษา และวิถีชีวิตทอ้ งถ่ินใหฉ้ ันกับตน้ หนาวเสมอ ย่าเป็นเหมือนกาว
เช่ือมความสมั พนั ธข์ องคนในครอบครวั เป็นดวงอาทิตยท์ ่ีใหแ้ สงสว่าง
พลงั งาน และความอบอ่นุ กบั คนรอบขา้ ง

... ฉนั รกั ครอบครวั ของฉนั ท่สี ดุ …

๑๘๙

ฉันหยิบบัวรดนา้ ไปเก็บท่ีเดิม ขณะเดียวกันลนั ตารออยู่หน้า
บา้ นพอดี ฉันเรียกตน้ หนาว พวกเราสามคนเดินผ่านลาธาร ผ่านตน้ ไม้
ใหญ่ ผ่านทุ่งโล่ง และเนินหญ้า สู่ประตูทางเข้าสวนลับของพวกเรา
ท่งุ ดอกไมบ้ านสะพร่งั กล่ินหอมของขนมผิงลอยอบอวลในอากาศ พวก
เราทิง้ ตวั ลงนอนบนพนื้ หญา้ มองทอ้ งฟ้าท่ีเตม็ ไปดว้ ยกอ้ นเมฆ พรอ้ มกบั
จนิ ตนาการเป็นรูปทรงต่าง ๆ พวกเราพดู คยุ หวั เราะ และดเู หมือนอากาศ
จะสบายเกินไปทาใหต้ น้ หนาวเผลอหลบั ฉันไม่อยากปลกุ เลยปล่อยให้
นอนต่อไป

สายลมอุ่นพดั ผ่านผิว ดอกไมพ้ ลิว้ ไสวสวยงาม ฉันคิดทบทวน
ถึงชีวิตท่ีผ่านมา มีเร่ืองราวมากมายตอนแรกฉันคิดว่าเกิดเป็นตวั เองคือ
โชครา้ ย ก่อนหน้านีฉ้ ันเอาแต่ปิดกั้นตัวเองจากโลกและสังคม เพียง
เพราะกลวั จะถูกทารา้ ย ฉันจมอยู่ในโลกสีเทาท่ีตัวเองเป็นคนสรา้ ง แต่
ทุกอย่างท่ีเข้ามาลว้ นเป็นบทเรียนใหเ้ ราเติบโต ถึงแมบ้ างบทเรียนเรา
ไม่ไดต้ อ้ งการมนั ก็ตาม และฉนั คงผ่านบททดสอบเหลา่ นไี้ มไ่ ด้ หากไมไ่ ด้
รบั ความชว่ ยเหลอื จากคนรอบขา้ ง ทงั้ พ่อ แม่ ยา่ มกุ ตน้ หนาว โดยเฉพาะ
ลันตา ฉันอยากขอบคุณเธอท่ีทาให้เห็นความงดงามของชีวิตและ
ธรรมชาติ เธอยงั เป็นเพ่ือนท่ีฉนั เช่ือใจและคอยอย่เู คียงขา้ งเสมอ ต่อให้
คนทงั้ โลกหนั หลงั ลนั ตาจะเป็นหนง่ึ คนท่หี นั กลบั มาเม่อื ไหรก่ ็เจอ

๑๙๐

๑๙๑

“ลนั ตา” ฉนั หนั มองเธอกอ่ นจะเรียกช่ือ

“หือ” เธอสง่ เสียบตอบรบั ในลาคอ

“ขอบคณุ ท่มี าเป็นเพ่อื นกนั นะ”

“ขอบคณุ เหมอื นกนั ท่ยี อมรบั เราเป็นเพ่อื น”

พวกเรายมิ้ หวั เราะใหก้ นั

นกนางแอ่นตัวสีฟ้าบินผ่านพวกเราไป ฉันรีบปลุกนอ้ งชายให้
ต่นื แลว้ ลกุ ขนึ้ วิ่งตาม ตน้ หนาวกบั ลนั ตาว่งิ ไลห่ ลงั เจา้ นกนอ้ ยบินกลบั มา
ท่ีรงั เสียงเล็กแหลมของลูกนกดังระงม แม่นกนางแอ่นโนม้ ตัวลงป้อน
อาหารใหล้ กู ๆ เป็นสญั ญาณบอกฤดแู หง่ การเปลีย่ นผ่านกาลงั จะมาถึง

พวกเราตดั สินใจมองครอบครวั นกนางแอ่นเงียบ ๆ เพ่ือไม่เป็น
การรบกวนแลว้ ทาใหน้ กบินหนีไป ทันทีทอ้ งฟ้าเร่ิมเปลี่ยนสีเป็นสีสม้
ถงึ เวลาท่ตี อ้ งแยกยา้ ยกนั กลบั บา้ น

คืนนั้นฉันกลับมาคิดถึงชิ้นส่วนของชีวิตท่ีเคยทาหาย และ
ตอนนี้รู้แล้วว่าคือตัวฉันเอง ฉันเฝ้าตามหา คอยหยิบชิ้นส่วนต่าง ๆ
มาประกอบใหก้ ลายเป็นชิน้ เดียวกัน ความจริงแลว้ อยู่ในตัวฉันมาโดย
ตลอด น่นั คือความสขุ ความสุขจากสิ่งเล็ก ๆ ท่ีเคยมองขา้ ม ความสุข
จากส่ิงรอบขา้ งท่ีไม่เคยมองเห็น ตอนนีห้ าเจอแลว้ และจากนีไ้ ปฉันกจ็ ะ

๑๙๒

มีความสุข ต่อใหโ้ ลกโหดรา้ ยมากแค่ไหน ฉันก็จะยิม้ และหัวเราะใส่
เหมอื นกนั

ฉันเดินตรงไปท่ีหอ้ งนอนพ่อกับแม่ สูดลมหายใจเขา้ ลึก ๆ เป่ า
ลมออกทางปาก นบั หนึ่งถงึ สบิ ในใจ กอ่ นจะยกมอื ขา้ งหนึง่ ขนึ้ เคาะประตู
บานประตเู ปิดออก ฉนั เดินเขา้ ไปในหอ้ ง พ่อกับแม่มองฉันดว้ ยสหี นา้ ท่มี ี
แตค่ าถามและความเป็นห่วง ตอนนฉี้ นั พรอ้ มแลว้ ท่จี ะบอกความจริงกับ
พวกเขา จะเลา่ เรอื่ งราวและบทเรยี นทงั้ หมดท่ไี ดเ้ รยี นมา ชีวิตฉนั ตอ่ จาก
นีอ้ าจเปลี่ยนไป หรือเหมือนเดิม ฉันพรอ้ มจะเรียนรู้ ยอมรบั และอยู่กับ
มนั ฉนั ไม่ลงั เลเลยสกั นิดท่ีจะบอกพวกเขา

“พอ่ กับแม่ หนูมเี ร่ืองจะเล่า”

๑๙๓

๑๙๔

บทสง่ ท้าย

วยั เยาวข์ องฉันหายไปไวกว่าท่ีคิด เหลือเพียงรา่ งกายว่างเปล่า
ฉันเฝ้าตามหาตัวตนท่ีหายไป โลกของฉันก่อนหนา้ ทั้งมืดมน ไรส้ ีสัน
ความสดใส พอไดล้ องอ่านและทาความรูจ้ กั วรรณกรรมสาหรบั เด็ก กท็ า
ให้รูว้ ่าไม่ไดม้ ีเราเพียงคนเดียว ทุกตัวละครท่ีเป็นเด็กต้องพบเจอกับ
อปุ สรรคมากมาย

ฉันเขียนหนังสือเล่มนี้เพ่ือเป็นตัวแทนของเพ่ือน ท่ีปรึกษา
รวมทงั้ เป็นแนวทางการใชช้ ีวิตใหก้ บั ผทู้ ่ีถกู ลว่ งละเมิดทางเพศ ทงั้ ท่ีเจอ
กบั ตวั หรอื ไม่เคย และอาจเป็นประสบการณจ์ ากคนใกลต้ วั

ตลอดเวลาสิบส่ีปีท่ผี า่ นมา ระหวา่ งทางฉนั คอยเก็บเศษชิน้ ส่วน
วัยเยาวท์ ่ีหายไป ประกอบขึน้ จนกลายเป็นตัวฉันในปัจจุบัน ทัง้ ความ
เขม้ แขง็ อดทน อ่อนไหวแต่ไม่ออ่ นแอ กลา้ ท่จี ะเผชิญหนา้ กบั ความกลวั

ฉันอยากขอบคุณพ่อกับแม่ และครอบครัวท่ีคอยสอน มอบ
ทงั้ ความรกั ความห่วงใย และความอบอุ่น แด่พ่อผูเ้ ป็นแรงไฟ และแม่
ผู้เป็นด่ังแรงฝันถึงแมว้ ่าแม่จะจากไปแลว้ แต่ยังคงเป็นแรงบันดาลใจ
ทาใหห้ นงั สือของฉนั ดาเนนิ มาถึงตอนจบ

ขอบคณุ ลล่ี ี่ และเพ่อื น ๆ ท่คี อยเป็นกาลงั ใจ ใหค้ าปรกึ ษา

จนสามารถผา่ นอปุ สรรคต่าง ๆ ได้ ทงั้ เรอ่ื งงานและการใชช้ ีวิต

๑๙๕

และขอบคณุ อาจารยท์ กุ ท่านจาก สาขาวรรณกรรมสาหรบั เด็ก
คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลยั ศรีนครินทรวิโรฒ ทาใหห้ นงั สือเลม่ นมี้ ี
องคป์ ระกอบท่สี มบรู ณแ์ บบมากยงิ่ ขนึ้

หนงั สือเล่มนีค้ งไม่สมบูรณ์ หากขาดองคป์ ระกอบสาคญั อย่าง
ใดอย่างหน่ึงไป ทงั้ บคุ คลท่ีฉนั กล่าวถึง และไม่กลา่ วถึง ทกุ ความทรงจา
ทุกเหตกุ ารณ์ทงั้ ดีและเลวรา้ ย ลว้ นเป็นบทเรียนท่ีผ่านเขา้ มาใหเ้ รียนรู้
เราเลือกบทเรียนไม่ได้ ทาไดแ้ ค่ก้าวขา้ มผ่านมันไป และเป็นตัวเองใน
แบบท่ดี ีขนึ้ กวา่ เดมิ ถงึ ชีวิตจะไม่สมบรู ณแ์ บบ แตฉ่ นั กภ็ มู ิใจในตวั เอง

“จงอดทนและเข้มแข็งให้ได้เหมือนต้นโกงกาง”
แด่วยั เยาวข์ องฉนั

๑๙๖

๑๙๗

ประวตั ผิ ู้เขยี น

ณฐอร มธุรส (หนนู า)
เกิดวนั ที่ ๒๗ ธนั วาคม พ.ศ.๒๕๔๒
จบการศกึ ษาระดบั ชนั้ มธั ยมศกึ ษาตอนตน้ ท่ี โรงเรียนดบี กุ พงั งาวทิ ยายน
ชนั้ มธั ยมศกึ ษาตอนปลายท่ี โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ ภเู กต็
กาลงั จะจบการศกึ ษาจากสาขาวิชาวรรณกรรมสาหรบั เด็ก
ระดบั ปรญิ ญาตรี คณะมนษุ ยศาสตร์ มหาวิทยาลยั ศรนี ครนิ ทรวโิ รฒ
ตงั้ แต่เด็กเป็นคนช่างฝัน ชอบเขียน และจดบนั ทึก ความฝันจึงอยากมีหนังสือเป็น
ของตัวเอง พอไดล้ งมือเขียนจากตน้ เรื่องจนถึงบทสรุป ตอนนีผ้ ูเ้ ขียนไดเ้ ติบโตไป
พรอ้ มกบั เด็กหญิงหญิงปลายฝนแลว้

๑๙๘

๑๙๙

๒๐๐