Silappathikaram

விழவு மலி சிறப்பும், விண்ைவர் வரவும், 5

ஒடியா இன்பத்து அவர் உணற நாட்டுக்
குடியும், கூழின் பபருக்கமும், அவர்-தம்
பதய்வக் காவிாித் தீது தீர் சிறப்பும்,
பபாய்யா வானம் புதுப் புனல் பபாழிதலும்;
அரங்கும், ஆடலும், தூக்கும், வாியும் 10

பரந்து இணச எய்திய பாரதி-விருத்தியும்,
திணைநிணல வாியும் இணைநிணல வாியும்
அணைவுறக் கிடந்த யாழின் பதாகுதியும்,
ஈர்-ஏழ் சககாடமும், இணடநிணலப் பாணலயும்,
தாரத்து ஆக்கமும், தான் பதாி பண்ணும், 15

ஊர் அகத்து ஏரும், ஒளி உணடப் பாைியும்,
என்று இணவ அணனத்தும் பிற பபாருள் ணவப்கபாடு
ஒன்றித் கதான்றும் தனிக்ககாள் நிணலணமயும்;
ஒரு பாிசா கநாக்கிக் கிடந்த
புகார்க் காண்டம் முற்றிற்று.

பவண்பா

காணல அரும்பி மலரும் கதிரவனும்,
மாணல மதியமும் கபால் வாழியகரா-கவணல
அகழால் அணமந்த அவனிக்கு மாணலப்
புகழால் அணமந்த புகார்.

ஐம்பபருங் காப்பியங்கள்

இளங்ககாவடிகள்

அருளிய

சிலப்பதிகாரம்

... பதாடர்ச்சி ...

மதுணரக் காண்டம்

11. காடுகாண் காணத

(நிணலமண்டில ஆசிாியப்பா)

திங்கள் மூன்று அடுக்கிய திரு முக் குணடக் கீழ்,
பசங் கதிர் ஞாயிற்றுத் திகழ் ஒளி சிறந்து,
ககாணத தாழ் பிண்டிக் பகாழு நிழல் இருந்த,
ஆதி இல் கதாற்றத்து அறிவணன வைங்கி,
கந்தன் பள்ளிக் கடவுளர்க்கு எல்லாம் 5

அந்தில் அரங்கத்து அகன் பபாழில் அகவயின்
சாரைர் கூறிய தணகசால் நல் பமாழி
மாதவத்து ஆட்டியும் மாண்புற பமாழிந்து, ஆங்கு,
அன்று, அவர் உணறவிடத்து அல்கினர் அடங்கி,
பதன் திணச மருங்கில் பசலவு விருப்புற்று, 10

ணவகணற யாமத்து வாரைம் கழிந்து,
பவய்யவன் குை திணச விளங்கித் கதான்ற,
வள நீர்ப் பண்ணையும் வாவியும் பபாலிந்தது ஓர்
இள மரக் கானத்து இருக்ணக புக்குழி-
'வாழ்க, எம் ககா, மன்னவர் பபருந்தணக! 15

ஊழிபதாறு ஊழிபதாறு உலகம் காக்க!
அடியில் தன் அளவு அரசர்க்கு உைர்த்தி,
வடி கவல் எறிந்த வான் பணக பபாறாது,
பஃறுளி யாற்றுடன் பன்மணல அடுக்கத்துக்
குமாிக் ககாடும் பகாடுங் கடல் பகாள்ள 20

வட திணசக் கங்ணகயும் இமயமும் பகாண்டு,
பதன் திணச ஆண்ட பதன்னவன் வாழி!
திங்கள் பசல்வன் திருக் குலம் விளங்க,
பசங் கண் ஆயிரத்கதான் திறல் விளங்கு ஆரம்
பபாங்கு ஒளி மார்பில் பூண்கடா ன் வாழி! 25

'முடிவணள உணடத்கதான் முதல்வன் பசன்னி' என்று
இடி உணடப் பபரு மணழ எய்தாது ஏக,
பிணழயா விணளயுள் பபரு வளம் சுரப்ப,
மணழ பிைித்து ஆண்ட மன்னவன் வாழ்க!' என,
தீது தீர் சிறப்பின் பதன்னணன வாழ்த்தி, 30

மா முது மணறகயான் வந்திருந்கதாணன-
'யாது நும் ஊர்? ஈங்கு என் வரவு?' எனக்
ககாவலன் ககட்பக் குன்றாச் சிறப்பின்
மா மணறயாளன் வருபபாருள் உணரப்கபான்
'நீல கமகம் பநடும் பபான் குன்றத்துப் 35

பால் விாிந்து அகலாது படிந்ததுகபால,

ஆயிரம் விாித்து எழு தணல உணட அரும் திறல்
பாயல்-பள்ளி, பலர் பதாழுது ஏத்த,
விாி திணரக் காவிாி வியன் பபரும் துருத்தித்
திரு அமர் மார்பன் கிடந்த வண்ைமும்- 40

வீங்கு நீர் அருவி கவங்கடம் என்னும்
ஓங்கு உயர் மணலயத்து உச்சி மீமிணச-
விாி கதிர் ஞாயிறும் திங்களும் விளங்கி,
இரு மருங்கு ஓங்கிய இணடநிணலத் தானத்து,
மின்னுக் பகாடி உடுத்து, விளங்கு வில் பூண்டு, 45

நல் நிற கமகம் நின்றது கபால-
பணக அைங்கு ஆழியும், பால் பவண் சங்கமும்,
தணக பபறு தாமணரக் ணகயின் ஏந்தி,
நலம் கிளர் ஆரம் மார்பில் பூண்டு,
பபாலம் பூ ஆணடயின் பபாலிந்து கதான்றிய 50

பசங் கண் பநடிகயான் நின்ற வண்ைமும்-
என் கண் காட்டு என்று என் உளம் கவற்ற
வந்கதன் குட மணல மாங்காட்டு உள்களன்
பதன்னவன் நாட்டுச் சிறப்பும் பசய்ணகயும்,
கண்மைி குளிர்ப்பக் கண்கடன் ஆதலின், 55

வாழ்த்தி வந்திருந்கதன்; இது என் வரவு' என,
தீத்திறம் புாிந்கதான் பசப்பக் ககட்டு-
'மா மணற முதல்வ! மதுணரச் பசந் பநறி
கூறு நீ' எனக் ககாவலற்கு உணரக்கும்
'ககாத்பதாழிலாளபராடு பகாற்றவன் ககாடி, 60

கவத்தியல் இழந்த வியல் நிலம் கபால,
கவனல் அம் கிழவபனாடு பவங் கதிர் கவந்தன்
தான் நலம் திருக, தன்ணமயில் குன்றி,
முல்ணலயும் குறிஞ்சியும் முணறணமயின் திாிந்து,
நல் இயல்பு இழந்து, நடுங்கு துயர் உறுத்துப், 65

பாணல என்பது ஓர் படிவம் பகாள்ளும்
காணல எய்தினிர் காாிணக-தன்னுடன்;
அணறயும், பபாணறயும், ஆர் இணட மயக்கமும்,
நிணற நீர் கவலியும் முணறபடக் கிடந்த இந்
பநடும் கபார் அத்தம் நீந்திச் பசன்று- 70

பகாடும்ணப பநடுங் குளக் ககாட்டகம் புக்கால்-
பிணற முடிக் கண்ைிப் பபாிகயான் ஏந்திய
அணற வாய்ச் சூலத்து அரு பநறி கவர்க்கும்-

வலம்படக் கிடந்த வழி நீர் துைியின்,
அலறு தணல மராமும், உலறு தணல ஓணமயும், 75

பபாாி அணர உழிஞ்சிலும், புன் முளி மூங்கிலும்,
வாி மரல் திரங்கிய காி புறக் கிடக்ணகயும்;
நீர் நணசஇ கவட்ணகயின் மான் நின்று விளிக்கும்
கானமும்; எயினர் கடமும் கடந்தால்,
ஐவன பவண்பைலும், அணறக் கண் கரும்பும், 80

பகாய் பூந் திணனயும், பகாழும் புன வரகும்,
காயமும், மஞ்சளும், ஆய் பகாடிக் கவணலயும்,
வாணழயும், கமுகும், தாழ் குணலத் பதங்கும்,
மாவும், பலாவும், சூழ் அடுத்து ஓங்கிய
பதன்னவன் சிறுமணல திகழ்ந்து கதான்றும் 85

அம் மணல வலம் பகாண்டு அகன் பதிச் பசல்லுமின்-
அவ் வழிப் படாீர் ஆயின், இடத்து,
பசவ்வழிப் பண்ைின் சிணற வண்டு அரற்றும்
தடம் தாழ் வயபலாடு தண் பூங் காபவாடு
கடம் பல கிடந்த காடுடன் கழிந்து, 90

திருமால் குன்றத்துச் பசல்குவிர் ஆயின்,
பபரு மால் பகடுக்கும் பிலம் உண்டு: ஆங்கு,
விண்கைார் ஏத்தும் வியத்தகு மரபின்
புண்ைிய சரவைம், பவகாரைிகயாடு,
இட்டசித்தி, எனும் பபயர் கபாகி, 95

விட்டு நீங்கா விளங்கிய பபாய்ணக
முட்டாச் சிறப்பின் மூன்று உள ஆங்கு,
புண்ைியசரவைம் பபாருந்துவிர் ஆயின்,
விண்ைவர் ககாமான் விழு நூல் எய்துவிர்;
பவகாரைி படிந்து ஆடுவிர் ஆயின் 100

பவ காரைத்தின் பழம் பிறப்பு எய்துவிர்;
இட்டசித்தி எய்துவிர் ஆயின்
இட்டசித்தி எய்துவிர் நீகர.
ஆங்குப் பிலம் புக கவண்டுதிர் ஆயின்,
ஓங்கு உயர் மணலயத்து உயர்ந்கதான் பதாழுது, 105

சிந்ணதயில் அவன்-தன் கசவடி ணவத்து,
வந்தணன மும் முணற மணல வலம் பசய்தால்,
நிலம் பக வீழ்ந்த சிலம்பாற்று அகன்தணல,
பபாலங் பகாடி மின்னின் புயல் ஐங் கூந்தல்,
கடி மலர் அவிழ்ந்த கன்னி காரத்து, 110

பதாடி வணளத் கதாளி ஒருத்தி கதான்றி,
'இம்ணமக்கு இன்பமும், மறுணமக்கு இன்பமும்,
இம்ணமயும் மறுணமயும் இரண்டும் இன்றி ஓர்
பசம்ணமயில் நிற்பதும், பசப்புமின், நீயிர்? இவ்
வணரத் தாள் வாழ்கவன்; வகராத்தணம என்கபன்; 115

உணரத்தார்க்கு உாிகயன்; உணரத்தீர் ஆயின்,
திருத்தக் கீர்க்குத் திறந்கதன் கதவு' எனும்
கதவம் திறந்து, அவள் காட்டிய நல் பநறிப்
புதவம் பல உள, கபாகு இணடகழியன;
ஒட்டுப் புதவம் ஒன்று உண்டு; அதன் உம்பர் 120

வட்டிணகப் பூங்பகாடி வந்து கதான்றி,
'இறுதி இல் இன்பம் எனக்கு ஈங்கு உணரத்தால்,
பபறுதிர் கபாலும் நீர் கபைிய பபாருள்' எனும்;
'உணரயீர் ஆயினும் உறுகண் பசய்கயன்;
பநடு வழிப் புறத்து நீக்குவல் நும்' எனும் 125

உணரத்தார் உளர் எனின், உணரத்த மூன்றின்
கணரப்படுத்து, ஆங்குக் காட்டினள் பபயரும்
அரு மணற மருங்கின், ஐந்தினும் எட்டினும்,
வரு முணற எழுத்தின் மந்திரம் இரண்டும்
ஒரு முணறயாக உளம் பகாண்டு ஓதி, 130

கவண்டியது ஒன்றின் விரும்பினிர் ஆடின்,
காண்தகு மரபின அல்ல மற்றணவ
மற்றணவ நிணனயாது மணலமிணச நின்கறான்
பபான் தாமணரத் தாள் உள்ளம் பபாருந்துமின்.
உள்ளம் பபாருந்துவிர் ஆயின், மற்று அவன் 135

புள் அைி நீள் பகாடி புைர்நிணல கதான்றும்;
கதான்றியபின் அவன் துணை மலர்த் தாள் இணை
ஏன்று துயர் பகடுக்கும் இன்பம் எய்தி,
மாண்பு உணட மரபின் மதுணரக்கு ஏகுமின்;
காண்தகு பிலத்தின் காட்சி ஈது 'ஆங்கு 140

அந் பநறிப் படாீர் ஆயின், இணடயது
பசந் பநறி ஆகும்; கதம் பபாழில் உடுத்த
ஊர் இணடயிட்ட காடு பல கடந்தால்
ஆர் இணட உண்டு, ஓர் ஆர் அஞர்த் பதய்வம்;
நடுக்கம் சாலா நயத்தின் கதான்றி, 145

இடுக்கண் பசய்யாது இயங்குநர்த் தாங்கும்.

மடுத்து உடன் கிடக்கும் மதுணரப் பபருவழி,
நீள் நிலம் கடந்த பநடு முடி அண்ைல்
தாள் பதாழு தணககயன் கபாகுவல் யான' என-
மா மணறகயான் வாய் வழித் திறம் ககட்ட 150

காவுந்தி ஐணய ஓர் கட்டுணர பசால்லும்
'நலம் புாி பகாள்ணக நான்மணறயாள!
பிலம் புக கவண்டும் பபற்றி ஈங்கு இல்ணல;
கப்பத்து இந்திரன் காட்டிய நூலின்
பமய்ப்பாட்டு-இயற்ணகயின் விளங்கக் காைாய்; 155

இறந்த பிறப்பின் எய்திய எல்லாம்
பிறந்த பிறப்பில் காைாகயா, நீ?
வாய்ணமயின் வழாது மன் உயிர் ஓம்புநர்க்கு
யாவதும் உண்கடா , எய்தா அரும் பபாருள்?
காமுறு பதய்வம் கண்டு அடி பைிய 160

நீ கபா; யாங்களும் நீள் பநறிப் படர்குதும்?
என்று அம் மணறகயாற்கு இணச பமாழி உைர்த்தி-
குன்றாக் பகாள்ணகக் ககாவலன்-தன்னுடன்
அன்ணறப் பகல் ஓர் அரும் பதித் தங்கி,
பின்ணறயும் அவ் வழிப் பபயர்ந்து பசல் வழிநாள்- 165

கருந் தடங் கண்ைியும் கவுந்தி அடிகளும்
வகுத்து பசல் வருத்தத்து வழிமருங்கு இருப்ப-
இணட பநறிக் கிடந்த இயவு பகாள் மருங்கின்,
புணட பநறிப் கபாய், ஓர் பபாய்ணகயில் பசன்று,
நீர் நணசஇ கவட்ணகயின் பநடுந் துணற நிற்ப- 170

கான் உணற பதய்வம் காதலின் பசன்று,
'நயந்த காதலின் நல்குவன் இவன்' என,
வயந்தமாணல வடிவில் கதான்றி,
பகாடி நடுக்கு உற்றது கபால, ஆங்கு-அவன்
அடிமுதல் வீழ்ந்து, ஆங்கு, அரும் கைீர் உகுத்து, 175

'வாச மாணலயின் எழுதிய மாற்றம்
தீது இகலன்; பிணழ பமாழி பசப்பிணன; ஆதலின்,
ககாவலன் பசய்தான் பகாடுணம' என்று, என் முன்
மாதவி மயங்கி, வான் துயர் உற்று,
'கமகலார் ஆயினும், நூகலார் ஆயினும், 180

பால் வணக பதாிந்த பகுதிகயார் ஆயினும்,
பிைி எனக் பகாண்டு, பிறக்கிட்டு ஒழியும்
கைிணகயர் வாழ்க்ணக கணடகய கபான்ம்' என,

பசவ் வாி ஒழுகிய பசழுங் கணட மணழக் கண்
பவண் முத்து உதிர்த்து, பவண்நிலாத் திகழும் 185

தண் முத்து ஒரு காழ் தன் ணகயால் பாிந்து,
துனி உற்று என்ணனயும் துறந்தனள்; ஆதலின்
மதுணர மூதூர் மா நகர்ப் கபாந்தது
எதிர் வழிப் பட்கடா ர் எனக்கு ஆங்கு உணரப்பச்
சாத்பதாடு கபாந்து தனித் துயர் உழந்கதன்; 190

பாத்து-அரும் பண்ப! நின் பைி பமாழி யாது? என-
'மயக்கும் பதய்வம் இவ் வன் காட்டு உண்டு' என
வியத்தகு மணறகயான் விளம்பினன்; ஆதலின்,
வஞ்சம் பபயர்க்கும் மந்திரத்தால் இவ்
ஐஞ் சில் ஓதிணய அறிகுபவன் யான்' என- 195

ககாவலன் நாவில் கூறிய மந்திரம்
பாய் கணலப் பாணவ மந்திரம் ஆதலின்,
'வன-சாாிைி யான்; மயக்கம் பசய்கதன்;
புன மயில் சாயற்கும், புண்ைிய முதல்விக்கும்,
என் திறம் உணரயாது ஏகு' என்று ஏக- 200

தாமணரப் பாசணடத் தண்ைீர் பகாைர்ந்து, ஆங்கு,
அயர் உறு மடந்ணத அரும் துயர் தீர்த்து-
மீது பசல் பவங்கதிர் பவம்ணமயின் பதாடங்க,
'தீது இயல் கானம் பசலவு அாிது' என்று
ககாவலன்-தன்பனாடும் பகாடுங் குணழ மாபதாடும் 205

மாதவத்து ஆட்டியும் மயங்கு அதர் அழுவத்து,
குரவமும் மரவமும் ககாங்கமும் கவங்ணகயும்
விரவிய பூம் பபாழில் விளங்கிய இருக்ணக,
ஆர் இணட அத்தத்து இயங்குநர் அல்லது,
மாாி வளம் பபறா வில் ஏர் உழவர் 210

கூற்று உறழ் முன்பபாடு பகாடு வில் ஏந்தி,
கவற்றுப் புலம் கபாகி, நல் பவற்றம் பகாடுத்துக்
கழி கபர் ஆண்ணமக் கடன் பார்த்து இருக்கும்
விழி நுதல் குமாி, விண்கைார் பாணவ,
ணம அறு சிறப்பின் வான நாடி, 215

ஐணய-தன் ககாட்டம் அணடந்தனர் ஆங்கு-என்.

12. கவட்டுவ வாி

(பகாச்சகக்கலி)

கடுங் கதிர் திருகலின், நடுங்க அஞர் எய்தி,
ஆறு பசல் வருத்தத்துச் சீறடி சிவப்ப
நறும் பல் கூந்தல் குறும் பல உயிர்த்து-ஆங்கு,
ஐணய ககாட்டத்து எய்யா ஒரு சிணற
வருந்து கநாய் தைிய இருந்தனர். உப்பால்- 5

வழங்கு வில் தடக்ணக மறக் குடித் தாயத்துப்
பழங் கடன் உற்ற முழங்கு வாய்ச் சாலினி
பதய்வம் உற்று, பமய்ம் மயிர் நிறுத்துக்
ணக எடுத்து ஓச்சிக் கானவர் வியப்ப,
இடு முள் கவலி எயினர் கூட்டுண்ணும் 10

நடு ஊர் மன்றத்து அடி பபயர்த்து ஆடி,
'கல் என் கபர் ஊர்க் கை நிணர சிறந்தன;
வல் வில் எயினர் மன்று பாழ் பட்டன;
மறக் குடித் தாயத்து வழி வளம் சுரவாது,
அறக் குடி கபால் அவிந்து அடங்கினர் எயினரும்; 15

கணல அமர் பசல்வி கடன் உைின் அல்லது
சிணல அமர் பவன்றி பகாடுப்கபாள் அல்லள்;
மட்டு உண் வாழ்க்ணக கவண்டுதிர் ஆயின்
கட்டு உண் மாக்கள்! கடம் தரும்' என-ஆங்கு-
இட்டுத் தணல எண்ணும் எயினர் அல்லது 20

சுட்டுத் தணலகபாகாத் பதால் குடிக் குமாிணய-
சிறு பவௌ஢ அரவின் குருணள நாண் சுற்றி
குறு பநறிக் கூந்தல் பநடு முடி கட்டி,
இணள சூழ் படப்ணப இழுக்கிய ஏனத்து
வணள பவண் ககாடு பறித்து, மற்று அது 25

முணள பவண் திங்கள் என்னச் சாத்தி;
மறம் பகாள் வயப் புலி வாய் பிளந்து பபற்ற
மாணல பவண் பல் தாலி நிணர பூட்டி;
வாியும் புள்ளியும் மயங்கு வான் புறத்து
உாிணவ கமகணல உடீஇப் பாிபவாடு 30

கருவில் வாங்கிக் ணகயகத்துக் பகாடுத்துத்
திாிதரு ககாட்டுக் கணலகமல் ஏற்றி;
பாணவயும், கிளியும், தூவி அம் சிணறக்
கானக்ககாழியும், நீல் நிற மஞ்ணஞயும்,
பந்தும், கழங்கும், தந்தனர் பரசி; 35

வண்ைமும், சுண்ைமும், தண் நறுஞ் சாந்தமும்,

புழுக்கலும், கநாணலயும், விழுக்கு உணட மணடயும்,
பூவும், புணகயும், கமவிய விணரயும்,
ஏவல் எயிற்றியர் ஏந்தினர் பின் வர;
ஆறு எறி பணறயும், சூணறச் சின்னமும், 40

ககாடும், குழலும், பீடு பகழு மைியும்,
கைம் பகாண்டு துணவப்ப; அைங்கு முன் நிறீஇ
விணலப்பலி உண்ணும் மலர் பலி - பீடிணக,
கணலப் பாி ஊர்திணயக் ணகபதாழுது ஏத்தி-
இணை மலர்ச் சீறடி இணனந்தனள் வருந்தி, 45

கைவகனாடு இருந்த மைம் மலி கூந்தணல,
'இவகளா, பகாங்கச் பசல்வி; குடமணல ஆட்டி;
பதன் தமிழ்ப் பாணவ; பசய்த தவக் பகாழுந்து;
ஒரு மா மைி ஆய், உலகிற்கு ஓங்கிய
திரு மா மைி' எனத் பதய்வம் உற்று உணரப்ப 50

'கபதுறவு பமாழிந்தனள் மூதறிவு ஆட்டி' என்று,
அரும் பபறல் கைவன் பபரும் புறத்து ஒடுங்கி,
விருந்தின் மூரல் அரும்பினள் நிற்ப-
மதியின் பவண் கதாடு சூடும் பசன்னி,
நுதல் கிழித்து விழித்த இணமயா நாட்டத்து, 55

பவள வாய்ச்சி; தவள வாள் நணகச்சி;
நஞ்சு உண்டு கறுத்த கண்டி; பவஞ் சினத்து
அரவு நாண் பூட்டி, பநடு மணல வணளத்கதாள்;
துணள எயிற்று உரகக் கச்சு உணட முணலச்சி;
வணள உணடக் ணகயில் சூலம் ஏந்தி; 60

காியின் உாிணவ கபார்த்து, அைங்கு ஆகிய
அாியின் உாிணவ கமகணலஆட்டி;
சிலம்பும் கழலும் புலம்பும் சீறடி,
வலம் படு பகாற்றத்து வாய் வாள் பகாற்றணவ;
இரண்டு கவறு உருவின், திரண்ட கதாள் அவுைன் 65

தணலமிணச நின்ற ணதயல்; பலர் பதாழும்
அமாி, குமாி, கவுாி, சமாி,
சூலி, நீலி, மால்-அவற்கு இளங்கிணள;
ஐணய, பசய்யவள், பவய்ய வாள் தடக்ணகப்
பாய் கணலப் பாணவ; ணபந் பதாடிப் பாணவ; 70

ஆய் கணலப் பாணவ; அருங்கலப் பாணவ;
தமர் பதாழ வந்த குமாிக் ககாலத்து

அமர் இளங் குமாியும் அருளினள்-
வாி உறு பசய்ணக வாய்ந்ததால் எனகவ.

உணரப்பாட்டுமணட

(கவறு)

நாகம், நாறு நரந்ணத, நிரந்தன;
ஆவும் ஆரமும் ஓங்கின எங்கணும்,
கசவும் மாவும் பசறிந்தன-கண்ணுதல்
பாகம் ஆளுணடயாள் பலி முன்றிகல. 1

பசம் பபான் கவங்ணக பசாாிந்தன; கசயிதழ்,
பகாம்பர் நல் இலவங்கள், குவிந்தன;
பபாங்கர் பவண் பபாாி சிந்தின புன்கு-இளந்
திங்கள் வாழ் சணடயாள் திரு முன்றிகல. 2

மரவம், பாதிாி, புன்ணன, மைம் கமழ்,
குரவம், ககாங்கம், மலர்ந்தன; பகாம்பர்கமல்,
அரவ வண்டு இனம் ஆர்த்து, உடன் யாழ்பசயும்-
திருவ மாற்கு இணளயாள் திரு முன்றிகல. 3

(கவறு)

பகாற்றணவ பகாண்ட அைி பகாண்டு நின்ற இப்
பபான் பதாடி மாதர் தவம் என்ணனபகால்கலா?
பபான் பதாடி மாதர் பிறந்த குடிப் பிறந்த
வில் பதாழில் கவடர் குலகன குலனும்! 4

ஐணய திருவின் அைி பகாண்டு நின்ற இப்
ணப அரவு அல்குல் தவம் என்ணனபகால்கலா?
ணப அரவு அல்குல் பிறந்த குடிப் பிறந்த
எய் வில் எயினர் குலகன குலனும்! 5

பாய் கணலப் பாணவ அைி பகாண்டு நின்ற இவ்
ஆய் பதாடி நல்லாள் தவம் என்ணனபகால்கலா?
ஆய் பதாடி நல்லாள் பிறந்த குடிப் பிறந்த
கவய் வில் எயினர் குலகன குலனும்! 6

(கவறு)

ஆணனத் கதால் கபார்த்து, புலியின் உாி உடுத்து,
கானத்து எருணமக் கருந் தணலகமல் நின்றாயால்-
வாகனார் வைங்க, மணறகமல் மணற ஆகி,
ஞானக் பகாழுந்து ஆய், நடுக்கு இன்றிகய நிற்பாய்! 7

வாி வணளக் ணக வாள் ஏந்தி, மா ணம இடர் பசற்று,
காிய திாி ககாட்டுக் கணலமிணசகமல் நின்றாயால்-
அாி, அரன், பூகமகலான், அகமலர்கமல் மன்னும்
விாி கதிர் அம் கசாதி விளக்கு ஆகிகய நிற்பாய்! 8

சங்கமும் சக்கரமும் தாமணரக் ணக ஏந்தி,
பசங் கண் அாிமான் சின விணடகமல் நின்றாயால்-
கங்ணக முடிக்கு அைிந்த கண்ணுதகலான் பாகத்து,
மங்ணக உரு ஆய், மணற ஏத்தகவ நிற்பாய்! 9

(கவறு)

ஆங்குக் பகான்ணறயும் துளவமும் குழுமத் பதாடுத்த,
துன்று மலர்ப் பிணையல் கதாள்கமல் இட்டு ஆங்கு,
அசுரர் வாட, அமரர்க்கு ஆடிய
குமாிக் ககாலத்துக் கூத்து உள்படுகம. 10

(கவறு)

ஆய் பபான் அாிச் சிலம்பும் சூடகமும் கமகணலயும்
ஆர்ப்ப ஆர்ப்ப,

மாயம் பசய் வாள் அவுைர் வீழ, நங்ணக மரக் கால்கமல்
வாள்-அமணல ஆடும் கபாலும்;

மாயம் பசய் வாள் அவுைர் வீழ, நங்ணக மரக் கால்கமல்
வாள்-அமணல ஆடும் ஆயின்,

காயா மலர் கமனி ஏத்தி, வாகனார் ணக பபய் மலர்-மாாி,
காட்டும் கபாலும் 11

உட்கு உணடச் சீறூர் ஒரு மகன் ஆன் நிணர பகாள்ள
உற்றகாணல

பவட்சி மலர் புணனய, பவள் வாள் உழத்தியும்
கவண்டும் கபாலும்

பவட்சி மலர் புணனய, பவள் வாள் உழத்தியும்
கவண்டின், கவற்றூர்க்

கட்சியுள் காாி கடிய குரல் இணசத்துக்
காட்டும் கபாலும். 12

கள் விணல ஆட்டி மறுப்ப, பபாறா மறவன்
ணக வில் ஏந்தி,

புள்ளும் வழிப் படர, புல்லார் நிணர கருதிப்
கபாகும் கபாலும்

புள்ளும் வழிப் படர, புல்லார் நிணர கருதிப்
கபாகும்காணல,

பகாள்ளும் பகாடி எடுத்து, பகாற்றணவயும்
பகாடுமரம் முன் பசல்லும் கபாலும். 13

(கவறு)

இள மா எயிற்றி! இணவ காண், நின் ஐயர்
தணலநாணள கவட்டத்துத் தந்த நல் ஆன் நிணரகள்;
பகால்லன், துடியன், பகாணள புைர் சீர் வல்ல
நல்லி யாழ்ப் பாைர்-தம் முன்றில் நிணறந்தன. 14

முருந்து ஏர் இள நணக! காைாய், நின் ஐயர்
கரந்ணத அலறக் கவர்ந்த இள நிணரகள்;
கள் விணலஆட்டி, நல் கவய் பதாி கானவன்,
புள் வாய்ப்புச் பசான்ன கைி, முன்றில் நிணறந்தன. 15

கய மலர் உண் கண்ைாய்! காைாய், நின் ஐயர்,
அயல் ஊர் அலற, எறிந்த நல் ஆன் நிணரகள்;
நயன் இல் பமாழியின் நணர முது தாடி
எயினர், எயிற்றியர், முன்றில் நிணறந்தன. 16

(கவறு)

சுடபராடு திாிதரு முனிவரும் அமரரும்
இடர் பகட அருளும் நின் இணை அடி பதாழுகதம்;
அடல் வலி எயினர் நின் அடி பதாடு கடன் இது
மிடறு உகு குருதி; பகாள், விறல் தரு விணலகய. 17

அைி முடி அமரர் தம் அரபசாடு பைிதரு
மைி உருவிணன! நின் மலர் அடி பதாழுகதம்;
கை நிணர பபறு விறல் எயின் இடு கடன் இது,
நிைன் உகு குருதி; பகாள், நிகர் அடு விணலகய. 18

துடிபயாடு, சிறு பணற, வயிபராடு துணவபசய,
பவடி பட வருபவர் எயினர்கள் அணர இருள்;
அடு புலி அணனயவர், குமாி! நின் அடி பதாடு
படு கடன் இது, உகு பலி முக மணடகய. 19

(கவறு)

வம்பலர் பல்கி, வழியும் வளம் பட;
அம்பு உணட வல் வில் எயின் கடன் உண்குவாய்-
சங்காி, அந்தாி, நீலி, சடாமுடிச்
பசங் கண் அரவு பிணறயுடன் கசர்த்துவாய்! 20

துண் என் துடிபயாடு துஞ்சு ஊர் எறிதரு,

கண் இல் எயினர் இடு கடன் உண்குவாய்-
விண்கைார் அமுது உண்டும் சாவ, ஒருவரும்
உண்ைாத நஞ்சு உண்டு, இருந்து, அருள் பசய்குவாய்! 21

பபாருள் பகாண்டு புண் பசயின் அல்லணத, யார்க்கும்
அருள் இல் எயினர் இடு கடன் உண்குவாய்-
மருதின் நடந்து, நின் மாமன் பசய் வஞ்ச
உருளும் சகடம் உணதத்து, அருள் பசய்குவாய்! 22

மணறமுது முதல்வன் பின்னர் கமய
பபாணறயுயர் பபாதியிற் பபாருப்பன் பிறர்நாட்டுக்
கட்சியுங் கரந்ணதயும் பாழ்பட
பவட்சி சூடுக விறல்பவய் கயாகன. 23

ஐம்பபருங் காப்பியங்கள்

இளங்ககாவடிகள்

அருளிய

சிலப்பதிகாரம்

... பதாடர்ச்சி ...

13. புறஞ்கசாி இறுத்த காணத

(நிணலமண்டில ஆசிாியப்பா)

பபண் அைி ககாலம் பபயர்ந்த பிற்பாடு,
புண்ைிய முதல்வி திருந்து அடி பபாருந்தி,
'கடுங் கதிர் கவனில் இக் காாிணக பபாறாஅள்;
படிந்தில சீறடி பரல் பவங் கானத்து;
'ககாள் வல் உளியமும் பகாடும் புற்று அகழா; 5

வாள் வாி கவங்ணகயும் மான் கைம் மறலா;
அரவும், சூரும், இணர கதர் முதணலயும்,
உருமும், சார்ந்தவர்க்கு உறுகண் பசய்யா-
பசங்ககால் பதன்னவர் காக்கும் நாடு' என,
எங்கணும் கபாகிய இணசகயா பபாிகத; 10

பகல் ஒளி-தன்னினும், பல் உயிர் ஓம்பும்

'நிலவு ஒளி விளக்கின், நீள் இணட மருங்கின்,
இரவிணடக் கழிதற்கு ஏதம் இல்' என-
குரவரும் கநர்ந்த பகாள்ணகயின் அமர்ந்து,
பகாடுங்ககால் கவந்தன் குடிகள் கபால, 15

படும் கதிர் அணமயம் பார்த்திருந்கதார்க்கு-
'பல் மீன் தாணனபயாடு பால் கதிர் பரப்பி,
பதன்னவன் குலமுதல் பசல்வன் கதான்றி,
தாரணகக் ககாணவயும் சந்தின் குழம்பும்
சீர் இள வன முணல கசராது ஒழியவும், 20

தாது கசர் கழுநீர்த் தண் பூம் பிணையல்
கபாது கசர் பூங் குழல் பபாருந்தாது ஒழியவும்,
ணபந் தளிர் ஆரபமாடு பல் பூங் குறு முறி
பசந்தளிர் கமனி கசராது ஒழியவும்
மலயத்து ஓங்கி மதுணரயின் வளர்ந்து 25

புலவர் நாவில் பபாருந்திய பதன்றபலாடு
பால் நிலா பவண் கதிர் பாணவகமல் பசாாிய,
கவனில் திங்களும் கவண்டுதி' என்கற
பார்மகள் அயா உயிர்த்து, அடங்கிய பின்னர்-
ஆர் இணட உழந்த மாதணர கநாக்கி 30

'பகாடுவாி மறுகும்; குடிணஞ கூப்பிடும்;
இடிதரும் உளியமும்; இணனயாது ஏகு' என,
பதாடி வணளச் பசங் ணக கதாளில் காட்டி,
மறவுணர நீத்த மாசு அறு ககள்வி
அறவுணர ககட்டு, ஆங்கு, ஆர் இணட கழிந்து- 35

கவனல் வீற்றிருந்த கவய் காி கானத்து,
கான வாரைம் கதிர் வரவு இயம்ப,
வாிநவில் பகாள்ணக மணறநூல் வழுக்கத்துப்
புாிநூல் மார்பர் உணற பதிச் கசர்ந்து-
மாதவத்து ஆட்டிபயாடு காதலி-தன்ணன ஓர் 40

தீது தீர் சிறப்பின் சிணறஅகத்து இருத்தி,
இடு முள் கவலி நீங்கி, ஆங்கு, ஓர்
பநடு பநறி மருங்கின் நீர் தணலப்படுகவான்,
காதலி-தன்பனாடு கானகம் கபாந்ததற்கு
ஊது உணலக் குருகின் உயிர்த்தனன் கலங்கி, 45

உள் புலம்புறுதலின், உருவம் திாிய;
கண்-புல மயக்கத்துக் பகௌசிகன் பதாியான்,
'ககாவலன் பிாியக் பகாடுந் துயர் எய்திய,

மா மலர் பநடுங் கண் மாதவி கபான்று, இவ்
அரும் திறல் கவனிற்கு அலர் கணளந்து, உடகன, 50

வருந்திணன கபாலும் நீ, மாதவி!' என்று, ஓர்
பாசிணலக் குருகின் பந்தாில் பபாருந்தி,
ககாசிக மாைி கூறக் ககட்கட-
'யாது நீ கூறிய உணர ஈது, இங்கு?' என-
'தீது இலன், கண்கடன்' எனச் பசன்று எய்திக் 55

ககாசிக மாைி பகாள்ணகயின் உணரப்கபான்
இரு நிதிக் கிழவனும் பபரு மணனக் கிழத்தியும்
அரு மைி இழந்த நாகம் கபான்றதும்;
இன் உயிர் இழந்த யாக்ணக என்ன,
துன்னிய சுற்றம் துயர்க் கடல் வீழ்ந்ததும்; 60

'ஏவலாளர்! யாங்கணும் பசன்று,
ககாவலன் கதடிக் பகாைர்க' எனப் பபயர்ந்ததும்;
'பபருமகன் ஏவல் அல்லது, யாங்கணும்,
அரகச தஞ்சம்' என்று அருங்கான் அணடந்த
அருந்திறல் பிாிந்த அகயாத்தி கபால, 65

பபரும் பபயர் மூதூர் பபரும் கபது உற்றதும்;
வசந்தமாணலவாய் மாதவி ககட்டுப்
பசந்த கமனியள், படர் கநாய் உற்று,
பநடு நிணல மாடத்து இணட நிலத்து-ஆங்கு, ஓர்
பணட அணம கசக்ணகப் பள்ளியுள் வீழ்ந்ததும்; 70

வீழ் துயர் உற்கறாள் விழுமம் ககட்டு,
தாழ் துயர் எய்தி, தான் பசன்று இருந்ததும்;
இருந் துயர் உற்கறாள், 'இணை அடி பதாழுகதன்;
வரும் துயர் நீக்கு' என, மலர்க் ணகயின் எழுதி.
'கண் மைி அணனயாற்குக் காட்டுக' என்கற, 75

மண் உணட முடங்கல் மாதவி ஈத்ததும்;
ஈத்த ஓணல பகாண்டு, இணடபநறித் திாிந்து;
தீத்திறம் புாிந்கதான் பசன்ற கதயமும்;
வழி மருங்கு இருந்து மாசு அற உணரத்து-
அழிவு உணட உள்ளத்து ஆர் அஞர் ஆட்டி, 80

கபாது அவிழ் புாி குழல் பூங் பகாடி நங்ணக,
மாதவி ஓணல மலர்க் ணகயின் நீட்ட,
உடன் உணற காலத்து உணரத்த பநய் வாசம்
குறு பநறிக் கூந்தல் மண் பபாறி உைர்த்திக்
காட்டியது; ஆதலின் ணக விடலீயான், 85

ஏட்டுஅகம் விாித்து, ஆங்கு எய்தியது உைர்கவான்,
'அடிகள் முன்னர் யான் அடி வீழ்ந்கதன்;
வடியாக் கிளவி மனக்பகாளல் கவண்டும்;
குரவர் பைி அன்றியும், குலப்பிறப்புஆட்டிகயாடு
இரவிணடக் கழிதற்கு, என் பிணழப்பு அறியாது, 90

ணகயறு பநஞ்சம் கடியல் கவண்டும்;
பபாய் தீர் காட்சிப் புணரகயாய், கபாற்றி!'
என்று அவள் எழுதிய இணசபமாழி உைர்ந்து,
'தன் தீது இலள்' என, தளர்ச்சி நீங்கி,
'என் தீது' என்கற எய்தியது உைர்ந்து-ஆங்கு- 95

'என் பயந்கதாற்கு இம் மண் உணட முடங்கல்,
பபாற்பு உணடத்தாக, பபாருள் உணர பபாருந்தியது;
மாசு இல் குரவர் மலர் அடி பதாழுகதன்;
ககாசிக மாமைி! காட்டு' எனக் பகாடுத்து,
'நடுக்கம் கணளந்து, அவர் நல் அகம் பபாருந்திய 100

இடுக்கண் கணளதற்கு ஈண்டு' எனப் கபாக்கி-
மாசு இல் கற்பின் மணனவிபயாடு இருந்த
ஆசு இல் பகாள்ணக அறவிபால் அணைந்து, ஆங்கு,
ஆடு இயல் பகாள்ணக அந்தாி ககாலம்
பாடும் பாைாில் பாங்குறச் கசர்ந்து, 105

பசந்திறம் புாிந்த பசங்ககாட்டு-யாழில்,
தந்திாிகரத்பதாடு திவவு உறுத்து யாஅத்து,
ஒற்று உறுப்பு உணடணமயின் பற்றுவழிச் கசர்த்தி
உணழ முதல் ணகக்கிணள இறுவாய்க் கட்டி,
வரன்முணற வந்த மூ-வணகத் தானத்து, 110

பாய் கணலப் பாணவ பாடல்-பாைி
ஆசான் திறத்தின் அணமவரக் ககட்டு,
பாடல்-பாைி அணளஇ, அவபராடு-
'கூடல் காவதம் கூறுமின் நீர்' என-
'காழ் அகில் சாந்தம், கமழ் பூங் குங்குமம், 115

நாவிக் குழம்பு, நலம் பகாள் கதய்ணவ,
மான்மதச் சாந்தம், மைம் கமழ் பதய்வத்
கத பமன் பகாழுஞ் கசறு ஆடி; ஆங்கு,
தாது கசர் கழுநீர், சண்பகக் ககாணதபயாடு,
மாதவி, மல்லிணக, மணன வளர் முல்ணலப் 120

கபாது விாி பதாணடயல் பூ அணை பபாருந்தி;

அட்டில் புணகயும், அகல் அங்காடி
முட்டாக் கூவியர் கமாதகப் புணகயும்,
ணமந்தரும் மகளிரும் மாடத்து எடுத்த
அம் தீம் புணகயும், ஆகுதிப் புணகயும், 125

பல் கவறு பூம் புணக அணளஇ; பவல் கபார்
விளங்கு பூண் மார்பின் பாண்டியன் ககாயிலின்
அளந்து உைர்வு-அறியா ஆர் உயிர் பிைிக்கும்
கலணவக் கூட்டம் காண்வரத் கதான்றி;
புலவர் பசந் நாப் பபாருந்திய நிவப்பின் 130

பபாதியில் பதன்றல் கபாலாது, ஈங்கு,
மதுணரத் பதன்றல் வந்தது; காைீர்!
நனி கசய்த்து அன்று அவன் திரு மலி மூதூர்;
தனி, நீர் கழியினும் தணகக்குநர் இல்' என-
முன் நாள் முணறணமயின், இருந் தவ முதல்விபயாடு 135

பின்ணனயும் அல்லிணடப் பபயர்ந்தனர்-பபயர்ந்து, ஆங்கு,
அரும் பதறல் கடவுள் அகன் பபரும் ககாயிலும்,
பபரும் பபயர் மன்னவன் கபர் இணசக் ககாயிலும்,
பால் பகழு சிறப்பின் பல் இயம் சிறந்த
காணல முரசக் கணன குரல் ஓணதயும்; 140

நான்மணற அந்தைர் நவின்ற ஓணதயும்;
மாதவர் ஓதி மலிந்த ஓணதயும்;
மீளா பவன்றி கவந்தன் சிறப்பபாடு
வாகளார் எடுத்த நாள் அைி முழவமும்;
கபாாில் பகாண்ட பபாரு காி முழக்கமும் 145

வாாிக் பகாண்ட வயக் காி முழக்கமும்;
பணை நிணலப் புரவி ஆலும் ஓணதயும்;
கிணைநிணலப் பபாருநர் ணவகணறப் பாைியும்;
கார்க் கடல் ஒலியிற், கலி பகழு கூடல்
ஆர்ப்பு ஒலி எதிர்பகாள, ஆர் அஞர் நீங்கி- 150

குரவமும், வகுளமும், ககாங்கமும், கவங்ணகயும்,
மரவமும், நாகமும், திலகமும், மருதமும்,
கசடலும், பசருந்தியும், பசண்பக ஓங்கலும்,
பாடலம்-தன்பனாடு பல் மலர் விாிந்து;
குருகும், தளவமும், பகாழுங்பகாடி முசுண்ணடயும், 155

விாி மலர் அதிரலும், பவண் கூதாளமும்,
குடசமும், பவதிரமும், பகாழுங் பகாடிப் பகன்ணறயும்,
பிடவமும், மயிணலயும், பிைங்கு அாில் மைந்த

பகாடுங் கணர கமகணலக் ககாணவ யாங்கணும்
மிணடந்து, சூழ்கபாகியஅகன்று ஏந்து அல்குல் 160

வாலுகம் குணவஇய மலர்ப் பூந் துருத்தி,
பால்புணடக் பகாண்டு, பன் மலர் ஓங்கி,
எதிர் எதிர் விளங்கிய கதிர் இள வன முணல:
கணரநின்று உதிர்த்த கவிர் இதழ்ச் பசவ் வாய்:
அருவி முல்ணல அைி நணகஆட்டி- 165

விலங்கு நிமிர்ந்து ஒழுகிய கருங் கயல் பநடுங் கண்:
விணர மலர் நீங்கா அவிர் அறல் கூந்தல்;
உலகு புரந்து ஊட்டும் உயர் கபர் ஒழுக்கத்துப்
புலவர் நாவில் பபாருந்திய பூங்பகாடி-
ணவணய என்ற பபாய்யாக் குலக்பகாடி- 170

ணதயற்கு உறுவது தான் அறிந்தனள் கபால்,
புண்ைிய நறு மலர் ஆணட கபார்த்து,
கண் நிணற பநடு நீர் கரந்தனள், அடக்கி-
புனல் யாறு அன்று; இது பூம் புனல் யாறு!' என,
அன நணட மாதரும் ஐயனும் பதாழுது; 175

பாி முக அம்பியும், காி முக அம்பியும்,
அாி முக அம்பியும், அரும் துணற இயக்கும்
பபரும் துணற மருங்கில் பபயராது; ஆங்கண்,
மாதவத்துஆட்டிபயாடு மரப் புணை கபாகித்
கத மலர் நறும் பபாழில் பதன் கணர எய்தி- 180

'வானவர் உணறயும் மதுணர வலம் பகாளத்
தான் நனி பபாிதும் தகவு உணடத்து' என்று, ஆங்கு,
அரு மிணள உடுத்த அகழி சூழ்கபாகி;
கரு பநடுங் குவணளயும், ஆம்பலும், கமலமும்,
ணதயலும் கைவனும் தனித்து உறு துயரம் 185

ஐயம் இன்றி அறிந்தன கபாலப்,
பண் நீர் வண்டு பாிந்து இணனந்து ஏங்கி,
கண்ைீர் பகாண்டு கால் உற நடுங்கப்;
கபார் உழந்து எடுத்த ஆர் எயில் பநடுங் பகாடி,
'வாரல்' என்பன கபால், மறித்துக் ணக காட்ட; 190

புள் அைி கழனியும் பபாழிலும் பபாருந்தி,
பவள்ள நீர்ப் பண்ணையும், விாி நீர் ஏாியும்,
காய்க் குணலத் பதங்கும், வாணழயும், கமுகும்,
கவய்த் திரள் பந்தரும், விளங்கிய இருக்ணக;
அறம் புாி மாந்தர் அன்றிச் கசராப் 195

புறஞ்சிணற மூதூர்; புக்கனர் புாிந்து என்.

14. ஊர் காண் காணத

(நிணலமண்டில ஆசிாியப்பா)

புறஞ்சிணறப் பபாழிலும், பிறங்கு நீர்ப் பண்ணையும்,
இறங்கு கதிர்க் கழனியும், புள் எழுந்து ஆர்ப்ப;
புலாி ணவகணறப் பபாய்ணகத் தாமணர
மலர் பபாதி அவிழ்த்த உலகு பதாழு மண்டிலம்
கவந்து தணல பனிப்ப, ஏந்து வாள் பசழியன் 5

ஓங்கு உயர் கூடல் ஊர் துயில் எடுப்ப-
நுதல் விழி நாட்டத்து இணறகயான் ககாயிலும்
உவைச் கசவல் உயர்த்கதான் நியமமும்,
கமழி வலன் உயர்த்த பவள்ணள நகரமும்,
ககாழிச் கசவல் பகாடிகயான் ககாட்டமும் 10

அறத்துணற விளங்கிய அறகவார் பள்ளியும்,
மறத்துணற விளங்கிய மன்னவன் ககாயிலும்,
வால் பவண் சங்பகாடு வணக பபற்று ஓங்கிய
காணல முரசம் கணன குரல் இயம்ப.
ககாவலன் பசன்று, பகாள்ணகயின் இருந்த 15

கவுந்தி ஐணயணயக் ணகபதாழுது ஏத்தி,
'பநறியின் நீங்கிகயார் நீர்ணமகயன் ஆகி,
நறு மலர் கமனி நடுங்கு துயர் எய்த,
அறியாத் கதயத்து ஆர் இணட உழந்து,
சிறுணம உற்கறன், பசய் தவத்தீர்! யான் 20

பதால் நகர் மருங்கின் மன்னர் பின்கனார்க்கு
என் நிணல உைர்த்தி, யான் வரும்காறும்,
பாதக் காப்பினள் ணபந்பதாடி; ஆகலின்,
ஏதம் உண்கடா , அடிகள்! ஈங்கு?' என்றலும்
கவுந்தி கூறும்: 'காதலி-தன்பனாடு 25

தவம் தீர் மருங்கின் தனித் துயர் உழந்கதாய்!
'மறத்துணற நீங்குமின்; வல் விணன ஊட்டும்' என்று,
அறத்துணற மாக்கள் திறத்தின் சாற்றி,
நாக் கடிப்பு ஆக வாய்ப்பணற அணறயினும்,
யாப்பு அணற மாக்கள் இயல்பின் பகாள்ளார்; 30

தீது உணட பவவ் விணன உருத்தகாணல,
கபணதணம கந்தாப் பபரும் கபது உறுவர்;

ஒய்யா விணனப் பயன் உண்ணும்காணல,
ணகயாறு பகாள்ளார் கற்று அறி மாக்கள்;
பிாிதல் துன்பமும், புைர்தல் துன்பமும், 35

உருவிலாளன் ஒறுக்கும் துன்பமும்,
புாி குழல் மாதர்ப் புைர்ந்கதார்க்கு அல்லது,
ஒரு தனி வாழ்க்ணக உரகவார்க்கு இல்ணல;
பபண்டிரும் உண்டியும் இன்பம் என்று உலகில்
பகாண்கடா ர் உறூஉம் பகாள்ளாத் துன்பம் 40

கண்டனர் ஆகி, கடவுளர் வணரந்த
காமம் சார்பாக் காதலின் உழந்து, ஆங்கு,
ஏமம் சாரா இடும்ணப எய்தினர்
இன்கற அல்லால், இறந்கதார் பலரால்;
பதான்றுபட வரூஉம் பதான்ணமத்து, ஆதலின் 45

தாணத ஏவலின் மாதுடன் கபாகி,
காதலி நீங்கக் கடுந்துயர் உழந்கதான்
கவத முதல்வன் பயந்கதான் என்பது
நீ அறிந்திணலகயா? பநடுபமாழி அன்கறா?
வல் ஆடு ஆயத்து, மண், அரசு, இழந்து; 50

பமல்லியல்-தன்னுடன் பவங் கான் அணடந்கதான்
காதலின் பிாிந்கதான் அல்லன் காதலி
தீபதாடு படூஉம் சிறுணமயள் அல்லள்
அடவிக் கானகத்து ஆய்-இணழ-தன்ணன
இணட இருள் யாமத்து இட்டு நீக்கியது 55

வல் விணன அன்கறா? மடந்ணத தன் பிணழ எனச்
பசால்லலும் உண்கடல், பசால்லாகயா? நீ
அணனணயயும் அல்ணல; ஆய்-இணழ-தன்பனாடு
பிாியா வாழ்க்ணக பபற்றணன அன்கறா?
வருந்தாது ஏகி, மன்னவன் கூடல்; 60

பபாருந்து உழி அறிந்து கபாது ஈங்கு' என்றலும்-
இணள சூழ் மிணளபயாடு வணளவுடன் கிடந்த
இலங்கு நீர்ப் பரப்பின் வலம் புைர் அகழியில்
பபரும் ணக யாணன இன நிணர பபயரும்
சுருங்ணக வீதி மருங்கில் கபாகி 65

கடி மதில் வாயில் காவலின் சிறந்த
அடல் வாள் யவனர்க்கு அயிராது புக்கு-ஆங்கு,
ஆயிரம் கண்கைான் அருங்கலச் பசப்பு
வாய் திறந்தன்ன மதில் அக வணரப்பில்-

குட காற்று எறிந்து, பகாடி நுடங்கு மறுகின் 70

கணட கழி மகளிர் காதல் அம் பசல்வபராடு
வரு புனல் ணவணய மருது ஓங்கு முன் துணற
விாி பூந் துருத்தி பவண் மைல் அணடகணர
ஓங்கு நீர் மாடபமாடு நாவாய் இயக்கி,
பூம் புணை தழீஇ, புனல் ஆட்டு அமர்ந்து 75

தண் நறு முல்ணலயும், தாழ் நீர்க் குவணளயும்,
கண் அவிழ் பநய்தலும், கதுப்பு உற அணடச்சி;
பவண் பூ மல்லிணக விாியபலாடு பதாடர்ந்த
தண் பசங்கழுநீர்த் தாது விாி பிணையல்
பகாற்ணக அம் பபரும் துணற முத்பதாடு பூண்டு; 80

பதக்கை மலயகச் பசழுஞ் கசறு ஆடி,
பபான் பகாடி மூதூர்ப் பபாழில் ஆட்டு அமர்ந்து-ஆங்கு
எல் படு பபாழுதின் இள நிலா முன்றில்,
தாழ்தரு ககாலம் தணக பாராட்ட,
வீழ் பூஞ் கசக்ணககமல் இனிது இருந்து-ஆங்கு 85

அரத்தப் பூம் பட்டு அணரமிணச உடீஇ,
குரல் தணலக் கூந்தல் குடசம் பபாருந்தி,
சிறுமணலச் சிலம்பின் பசங் கூதாளபமாடு
நறு மலர்க் குறிஞ்சி நாள் மலர் கவய்ந்து,
குங்கும வருைம் பகாங்ணகயின் இணழத்து, 90

பசங் பகாடுகவாிச் பசழும் பூம் பிணையல்
சிந்துரச் சுண்ைம் கசர்ந்த கமனியில்
அம் துகிர்க் ககாணவ அைிபயாடு பூண்டு,
மணலச் சிறகு அாிந்த வச்சிர கவந்தற்குக்
கலி பகழு கூடல் பசவ்வைி காட்ட, 95

கார் அரசாளன் வாணடபயாடு வரூஉம்
காலம் அன்றியும்-நூகலார் சிறப்பின்,
முகில் கதாய் மாடத்து; அகில் தரு விறகின்
மடவரல் மகளிர் தடவு பநருப்பு அமர்ந்து;
நறுஞ் சாந்து அகலத்து நம்பியர்-தம்பமாடு 100

குறுங்கண் அணடக்கும் கூதிர்க் காணலயும்-
வள மணன மகளிரும் ணமந்தரும் விரும்பி,
இள நிலா முன்றிலின் இள பவயில் நுகர,
விாி கதிர் மண்டிலம் பதற்கு ஏர்பு, பவண் மணழ
அாிதின் கதான்றும் அச்சிரக் காணலயும்- 105

ஆங்கு அது அன்றியும், 'ஓங்கு இரும் பரப்பின்
வங்க ஈட்டத்துத் பதாண்டிகயார் இட்ட
அகிலும், துகிலும், ஆரமும், வாசமும்,
பதாகு கருப்பூரமும், சுமந்துடன் வந்த
பகாண்டபலாடு புகுந்து, ககாமகன் கூடல் 110

பவங் கண் பநடு கவள் வில்விழாக் காணும்
பங்குனி முயக்கத்துப் பனி அரசு யாண்டு உளன்?
ககாணத மாதவி பகாழுங்பகாடி எடுப்பக்
காவும் கானமும் கடிமலர் ஏந்தத்,
பதன்னவன் பபாதியில் பதன்றபலாடு புகுந்து, 115

மன்னவன் கூடல் மகிழ் துணை தழூஉம்
இன் இளகவனில் யாண்டு உளன்பகால்?' என்று,
உருவக் பகாடிகயார் உணடப்பபரும் பகாழுநபராடு
பருவம் எண்ணும் படர் தீர் காணல-
கன்று அமர் ஆயபமாடு களிற்றினம் நடுங்க 120

என்றூழ் நின்ற குன்று பகழு நல் நாட்டுக்
காடு தீப் பிறப்ப, கணன எாி பபாத்தி,
ககாணடபயாடு புகுந்து, கூடல் ஆண்ட
கவனில் கவந்தன் கவற்றுப் புலம் படர,
ஓசனிக்கின்ற உறு பவயில் கணட நாள்- 125

ணவயமும், சிவிணகயும், மைிக் கால் அமளியும்,
உய்யானத்தின் உறு துணை மகிழ்ச்சியும்,
சாமணரக் கவாியும், தமனிய அணடப்ணபயும்,
கூர் நுணன வாளும், ககாமகன் பகாடுப்ப;
பபற்ற பசல்வம் பிறழா வாழ்க்ணகப் 130

பபான் பதாடி மடந்ணதயர் புது மைம் புைர்ந்து;
பசம் பபான் வள்ளத்து, சிலதியர் ஏந்திய
அம் தீம் கதறல் மாந்தினர் மயங்கி;
பபாறி வாி வண்டு இனம் புல்லுவழி அன்றியும்
நறு மலர் மாணலயின் வறிது இடம் கடிந்து-ஆங்கு 135

இலவு இதழ்ச் பசவ்வாய் இள முத்து அரும்ப,
புலவிக் காலத்துப் கபாற்றாது உணரத்த
காவி அம் கண்ைார் கட்டுணர எட்டுக்கு
நாபவாடு நவிலா நணகபடு கிளவியும்;
அம் பசங்கழுநீர் அரும்பு அவிழ்த்தன்ன. 140

பசங் கயல், பநடுங் கண் பசழுங் கணடப் பூசலும்;
பகாணல வில் புருவத்துக் பகாழுங் கணட சுருள,

திலகச் சிறு நுதல் அரும்பிய வியரும்;
பசவ்வி பார்க்கும் பசழுங் குடிச் பசல்வபராடு
ணவயம் காவலர் மகிழ்தரு வீதியும்- 145

சுடுமண் ஏறா வடு நீங்கு சிறப்பின்
முடி அரசு ஒடுங்கும் கடி மணன வாழ்க்ணக,
கவத்தியல், பபாதுவியல் என இரு திறத்து,
மாத்திணர அறிந்து, மயங்கா மரபின்
ஆடலும், வாியும், பாைியும், தூக்கும், 150

கூடிய குயிலுவக் கருவியும் உைர்ந்து,
நால் வணக மரபின் அவினயக் களத்தினும்
ஏழ் வணக நிலத்தினும் எய்திய விாிக்கும்
மணலப்பு-அரும் சிறப்பின் தணலக்ககால் அாிணவயும்;
வாரம் பாடும் கதாாிய மடந்ணதயும்; 155

தணலப் பாட்டுக் கூத்தியும்; இணடப் பாட்டுக் கூத்தியும்;
நால் கவறு வணகயின் நயத்தகு மரபின்
எட்டுக் கணட நிறுத்த ஆயிரத்து எண் கழஞ்சு
முட்டா ணவகல் முணறணமயின் வழாஅத்
தாக்கு அைங்கு அணனயார் கநாக்கு வணலப்பட்டு, ஆங்கு, 160

அரும் பபறல் அறிவும் பபரும்பிறிது ஆக,
தவத்கதார் ஆயினும், தணக மலர் வண்டின்
நணகப் பதம் பார்க்கும் இணளகயார் ஆயினும்,
காம விருந்தின் மடகவார் ஆயினும்,
ஏம ணவகல் இன் துயில் வதியும் 165

பண்ணும் கிணளயும் பழித்த தீம் பசால்
எண்-எண் கணலகயார் இரு பபரு வீதியும்-
ணவயமும், பாண்டிலும், மைித் கதர்க் பகாடுஞ்சியும்,
பமய் புகு கவசமும், வீழ் மைித் கதாட்டியும்,
அதள் புணன அரைமும், அாியா கயாகமும், 170

வணளதரு குழியமும், வால் பவண் கவாியும்,
ஏனப் படமும், கிடுகின் படமும்,
கானப் படமும், காழ் ஊன்று கடிணகயும்,
பசம்பின் பசய்நவும், கஞ்சத் பதாழிலவும்
வம்பின் முடிநவும் மாணலயிற் புணனநவும், 175

கவதினத் துப்பவும், ககாடு கணட பதாழிலவும்,
புணகயவும், சாந்தவும், பூவின் புணனநவும்,
வணக பதாிவு-அறியா வளம் தணலமயங்கிய,
அரசு விணழ திருவின் அங்காடி வீதியும்-

காகபாதமும், களங்கமும், விந்துவும், 180

ஏணகயும் நீங்கி, இயல்பில் குன்றா
நூலவர் பநாடிந்த நுணழ நுண் ககாடி
நால் வணக வருைத்து நலம் ககழ் ஒளியவும்;
ஏணகயும் மாணலயும் இருபளாடு துறந்த
பாசு ஆர் கமனிப் பசுங் கதிர் ஒளியவும்; 185

பதுமமும், நீலமும், விந்தமும், படிதமும்,
விதி முணற பிணழயா விளங்கிய சாதியும்;
பூச உருவின் பபாலம் பதளித் தணனயவும்;
தீது அறு கதிர் ஒளித் பதண் மட்டு உருவவும்;
இருள் பதளித்தணனயவும்; இரு கவறு உருவவும்; 190

ஒருணமத் கதாற்றத்து ஐ-கவறு வனப்பின்
இலங்கு கதிர் விடூஉம் நலம் பகழு மைிகளும்;
காற்றினும், மண்ைினும், கல்லினும், நீாினும்,
கதாற்றிய குற்றம் துகள் அறத் துைிந்தவும்;
சந்திர-குருகவ, அங்காரகன், என 195

வந்த நீர்ணமய வட்டத் பதாகுதியும்;
கருப்பத் துணளயவும், கல்லிணட முடங்கலும்,
திருக்கு, நீங்கிய பசங் பகாடி வல்லியும்;
வணக பதாி மாக்கள் பதாணகபபற்று ஓங்கிப்
பணக பதறல் அறியாப் பயம் பகழு வீதியும் 200

சாதரூபம், கிளிச்சிணற, ஆடகம்,
சாம்பூ நதம் என ஓங்கிய பகாள்ணகயின்
பபாலம் பதாி மாக்கள் கலங்கு அஞர் ஒழித்து, ஆங்கு,
இலங்கு பகாடி எடுக்கும் நலம் கிளர் வீதியும்-
நூலினும், மயிாினும், நுணழ நூல் பட்டினும் 205

பால் வணக பதாியாப் பல் நூறு அடுக்கத்து,
நறு மடி பசறிந்த அறுணவ வீதியும்-
நிணறக் ககால் துலாத்தர், பணறக் கண் பராணரயர்,
அம்பை அளணவயர், எங்கணும் திாிதர,
காலம் அன்றியும், கருங் கறி மூணடபயாடு 210

கூலம் குவித்த கூல விதியும்-
பால் கவறு பதாிந்த நால் கவறு பதருவும்,
அந்தியும், சதுக்கமும், ஆவை வீதியும்,
மன்றமும், கவணலயும், மறுகும்-திாிந்து,
விசும்பு அகடு திருகிய பவங் கதிர் நுணழயாப் 215

பசுங் பகாடிப் படாணகப் பந்தர் நீழல்,
காவலன் கபர் ஊர் கண்டு, மகிழ்வு எய்தி,
ககாவலன் பபயர்ந்தனன், பகாடி மதில் புறத்துஎன்.

ஐம்பபருங் காப்பியங்கள்

இளங்ககாவடிகள்

அருளிய

சிலப்பதிகாரம்

... பதாடர்ச்சி ...

15. அணடக்கலக் காணத

(நிணலமண்டில ஆசிாியப்பா)

நிலம் தரு திருவின் நிழல் வாய் கநமி
கடம் பூண்டு உருட்டும் பகௌாியர் பபரும் சீர்க்
ககாலின் பசம்ணமயும், குணடயின் தண்ணமயும்,
கவலின் பகாற்றமும், விளங்கிய பகாள்ணக,
பதி எழு அறியாப் பண்பு கமம்பட்ட 5

மதுணர மூதூர் மா நகர் கண்டு; ஆங்கு,
அறம் தரு பநஞ்சின் அறகவார் பல்கிய
புறஞ்சிணற மூதூர்ப் பபாழிலிடம் புகுந்து:
தீது தீர் மதுணரயும், பதன்னவன் பகாற்றமும்,
மாதவத்து ஆட்டிக்குக் ககாவலன் கூறுழி- 10

தாழ் நீர் கவலித் தணலச்பசங்கானத்து,
நான்மணற முற்றிய நலம் புாி பகாள்ணக
மா மணற முதல்வன் மாடலன் என்கபான்
மா தவ முனிவன் மணல வலம் பகாண்டு,
குமாி அம் பபரும் துணற பகாள்ணகயின் படிந்து, 15

தமர்முதல் பபயர்கவான், தாழ் பபாழில் ஆங்கண்,
வகுந்து பசல் வருத்தத்து வான் துயர் நீங்க,
கவுந்தி இடவயின் புகுந்கதான்-தன்ணன
ககாவலன் பசன்று கசவடி வைங்க
நாவல் அந்தைன் தான் நவின்று, உணரப்கபான் 20

'கவந்து உறு சிறப்பின் விழுச் சீர் எய்திய,
மாந்தளிர் கமனி, மாதவி மடந்ணத
பால் வாய்க் குழவி பயந்தனள் எடுத்து,
வாலாணம நாள் நீங்கிய பின்னர்,
மா முது கைிணகயர், 'மாதவி மகட்கு 25

நாம நல் உணர நாட்டுதும்' என்று
தாம் இன்புறூஉம் தணக பமாழி ககட்டு, ஆங்கு,
'இணடஇருள் யாமத்து எறி திணரப் பபரும் கடல்
உணட கலப்பட்ட எம் ககான் முன் நாள்
புண்ைிய தானம் புாிந்கதான் ஆகலின், 30

நண்ணு வழி இன்றி, நாள் சில நீந்த,
'இந்திரன் ஏவலின் ஈங்கு வாழ்கவன்;
வந்கதன்; அஞ்சல்; மைிகமகணல யான்;
உன் பபரும் தானத்து உறுதி ஒழியாது;
துன்பம் நீங்கித் துயர்க் கடல் ஒழிக' என, 35

விஞ்ணசயின் பபயர்த்து, விழுமம் தீர்த்த,
எம் குலபதய்வப் பபயர் ஈங்கு இடுக' என:
அைி கமகணலயார் ஆயிரம் கைிணகயர்,
'மைிகமகணல' என வாழ்த்திய ஞான்று;
மங்கல மடந்ணத மாதவி-தன்பனாடு 40

பசம் பபான் மாாி பசங் ணகயின் பபாழிய;
ஞான நல் பநறி நல் வரம்பு ஆகயான்,
தானம் பகாள்ளும் தணகணமயின் வருகவான்
தளர்ந்த நணடயின் தண்டு கால் ஊன்றி
வணளந்த யாக்ணக மணறகயான்-தன்ணன; 45

பாகு கழிந்து, யாங்கணும் பணற பட, வரூஉம்
கவக யாணன பவம்ணமயின் ணகக்பகாள
ஒய் எனத் பதழித்து, ஆங்கு, உயர் பிறப்பாளணனக்
ணகஅகத்து ஒழித்து, அதன் ணகஅகம் புக்கு,
பபாய் பபாரு முடங்கு ணக பவண் ககாட்டு அடங்கி, 50

ணம இருங் குன்றின் விஞ்ணசயன் ஏய்ப்பப்,
பிடர்த்தணல இருந்து, பபரும் சினம் பிறழாக்
கடக் களிறு அடக்கிய கருணை மறவ!
பிள்ணள நகுலம் பபரும்பிறிது ஆக,
எள்ளிய மணனகயாள் இணனந்து பின் பசல்ல, 55

வடதிணசப் பபயரும் மா மணறயாளன்,

'கடவது அன்று நின் ணகத்து ஊண் வாழ்க்ணக;
வடபமாழி வாசகம் பசய்த நல் ஏடு
கடன் அறி மாந்தர் ணக நீ பகாடுக்க' என,
பீடிணகத் பதருவின் பபருங்குடி வாைிகர் 60

மாட மறுகின் மணனபதாறு மறுகி,
'கருமக் கழி பலம் பகாள்மிகனா' எனும்
அரு மணற ஆட்டிணய அணுகக் கூஉய்,
'யாது நீ உற்ற இடர்? ஈது என்?' என,
மாதர் தான் உற்ற வான் துயர் பசப்பி, 65

'இப் பபாருள் எழுதிய இதழ்-இது வாங்கி,
ணகப் பபாருள் தந்து, என் கடுந் துயர் கணளக' என
அஞ்சல்! உன்-தன் அரும் துயர் கணளககன்;
பநஞ்சு உறு துயரம் நீங்குக' என்று, ஆங்கு,
ஒத்து உணட அந்தைர் உணர-நூல் கிடக்ணகயின், 70

தீத் திறம் புாிந்கதாள் பசய் துயர் நீங்க,
தானம் பசய்து, அவள்-தன் துயர் நீக்கிக்
கானம் கபான கைவணனக் கூட்டி,
ஒல்காச் பசல்வத்து உறு பபாருள் பகாடுத்து,
நல்வழிப் படுத்த பசல்லாச் பசல்வ! 75

பத்தினி ஒருத்தி படிற்று உணர எய்த,
மற்று அவள் கைவற்கு வறிகயான் ஒருவன்
அறியாக் காி பபாய்த்து, அணறந்து உணும் பூதத்துக்
கணற பகழு பாசத்துக்ணக அகப்படலும்,
பட்கடா ன் தவ்ணவ படு துயர் கண்டு 80

கட்டிய பாசத்துக் கடிது பசன்று எய்தி,
'என் உயிர் பகாண்டு, ஈங்கு இவன் உயிர் தா' என,
நல் பநடும் பூதம் நல்காதாகி,
'நரகன் உயிர்க்கு நல் உயிர் பகாண்டு,
பரகதி இழக்கும் பண்பு ஈங்கு இல்ணல; 85

ஒழிக, நின் கருத்து' என, உயிர் முன் புணடப்ப,
அழிதரும் உள்ளத்து-அவபளாடும் கபாந்து, அவன்
சுற்றத்கதார்க்கும் பதாடர்பு உறு கிணளகட்கும்
பற்றிய கிணளஞாின் பசிப்பிைி அறுத்து,
பல் ஆண்டு புரந்த இல்கலார் பசம்மல்! 90

இம்ணமச் பசய்தன யான் அறி நல்விணன;
உம்ணமப் பயன்பகால், ஒரு தனி உழந்து, இத்
திருத்தகு மா மைிக் பகாழுந்துடன் கபாந்தது,

விருத்த ககாபால! நீ?' என வினவ-
ககாவலன் கூறும்: 'ஓர் குறுமகன்-தன்னால், 95

காவல் கவந்தன் கடி நகர்-தன்னில்,
நாறு ஐங் கூந்தல் நடுங்கு துயர் எய்த,
கூணற ககாள்பட்டுக் ககாட்டு மா ஊரவும்;
அைித்தகு புாி குழல் ஆய்-இணழ-தன்பனாடும்
பிைிப்பு அறுத்கதார்-தம் பபற்றி எய்தவும்; 100

மா மலர் வாளி வறு நிலத்து எறிந்து,
காமக் கடவுள் ணகயற்று ஏங்க,
அைி திகழ் கபாதி அறகவான்-தன் முன்,
மைிகமகணலணய மாதவி அளிப்பவும்;
நனவு கபால, நள் இருள் யாமத்து, 105

கனவு கண்கடன்: கடிது ஈங்கு உறும்' என-
'அறத்து உணற மாக்கட்கு அல்லது, இந்தப்
புறச்சிணற இருக்ணக பபாருந்தாது; ஆகலின்,
அணரசர் பின்கனார் அகநகர் மருங்கின் நின்
உணரயின் பகாள்வர்; இங்கு ஒழிக நின் இருப்பு; 110

காதலி-தன்பனாடு கதிர் பசல்வதன் முன்,
மாட மதுணர மா நகர் புகுக' என,
மாதவத்து ஆட்டியும் மா மணற முதல்வனும்
ககாவலன்-தனக்குக் கூறும் காணல-
அறம் புாி பநஞ்சின் அறகவார் பல்கிய 115

புறஞ்சிணற மூதூர்ப் பூங் கண் இயக்கிக்குப்
பால்மணட பகாடுத்துப், பண்பின் பபயர்கவான்
ஆயர் முதுமகள், மாதாி என்கபாள்,
காவுந்தி ஐணயணயக் கண்டு, அடி பதாழலும்-
'ஆ காத்து ஓம்பி, ஆப் பயன் அளிக்கும் 120

ககாவலர் வாழ்க்ணக ஓர் பகாடும்பாடு இல்ணல;
தீது இலள்; முதுமகள்; பசவ்வியள்; அளியள்;
மாதாி-தன்னுடன் மடந்ணதணய இருத்துதற்கு
ஏதம் இன்று' என எண்ைினளாகி,
'மாதாி! ககள்; இம் மடந்ணத-தன் கைவன் 125

தாணதணயக் ககட்கின், தன் குலவாைர்
அரும் பபாருள் பபறுநாின் விருந்து எதிர்பகாண்டு,
கருந் தடங் கண்ைிபயாடு கடிமணனப் படுத்துவர்;
உணடப் பபருஞ் பசல்வர் மணனப்புகும் அளவும்,
இணடக்குல மடந்ணதக்கு அணடக்கலம் தந்கதன். 130

மங்கல மடந்ணதணய நல் நீர் ஆட்டி,
பசங் கயல் பநடுங் கண் அஞ்சனம் தீட்டி,
கத பமன் கூந்தல் சின் மலர் பபய்து,
தூ மடி உடீஇ; பதால்கலார் சிறப்பின்
ஆயமும், காவலும், ஆய்-இணழ-தனக்கு, 135

தாயும், நீகய ஆகித் தாங்கு: ஈங்கு,
என்பனாடு கபாந்த இளங் பகாடி நங்ணக-தன்
வண்ைச் சீறடி மண்மகள் அறிந்திலள்
கடுங் கதிர் பவம்ணமயின் காதலன்-தனக்கு
நடுங்கு துயர் எய்தி, நாப் புலர வாடி, 140

தன் துயர் காைாத் தணகசால் பூங்பகாடி,
இன் துணை மகளிர்க்கு இன்றியணமயாக்
கற்புக் கடம் பூண்ட இத் பதய்வம் அல்லது,
பபாற்பு உணடத் பதய்வம் யாம் கண்டிலமால்
வானம் பபாய்யாது; வளம் பிணழப்பு அறியாது; 145

நீள் நில கவந்தர் பகாற்றம் சிணதயாது;
பத்தினிப் பபண்டிர் இருந்த நாடு; என்னும்
அத்தகு நல் உணர அறியாகயா நீ?-
தவத்கதார் அணடக்கலம்-தான் சிறிது ஆயினும்,
மிகப் கபர் இன்பம் தரும்; அது ககளாய்; 150

காவிாிப் படப்ணபப் பட்டினம்-தன்னுள்
பூ விாி பிண்டிப் பபாது நீங்கு திரு நிழல்,
உலக கநான்பிகள் ஒருங்குடன் இட்ட
இலகு ஒளிச் சிலாதலம்கமல் இருந்தருளி,
தருமம் சாற்றும் சாரைர்-தம் முன்; 155

திருவில் இட்டுத் திகழ்தரு கமனியன்,
தாரன் மாணலயன், தமனியப் பூைினன்,
பாகரார் காைாப் பலர் பதாழு படிணமயன்
கரு விரல் குரங்கின் ணக ஒரு பாகத்துப்
பபரு விறல் வானவன் வந்து நின்கறாணன; 160

சாவகர் எல்லாம் சாரைர்த் பதாழுது, 'ஈங்கு
யாது இவன் வரவு?' என, இணறகயான் கூறும்
'எட்டி சாயலன் இருந்கதான்-தனது
பட்டினி கநான்பிகள் பலர் புகு மணனயில், ஓர்
மாதவ முதல்வணன மணனப் பபரும் கிழத்தி 165

ஏதம் நீங்க எதிர்பகாள் அமயத்து

ஊர்ச் சிறு குரங்கு ஒன்று ஒதுங்கி, உள்புக்கு,
பாற்படு மாதவன் பாதம் பபாருந்தி,
உண்டு ஒழி மிச்சிலும் உகுத்த நீரும்
தண்டா கவட்ணகயின் தான் சிறிது அருந்தி, 170

எதிர் முகம் கநாக்கிய இன்பச் பசவ்விணய
அதிராக் பகாள்ணக அறிவனும் நயந்து, 'நின்
மக்களின் ஓம்பு, மணனக்கிழத்தீ!' என,
மிக்ககான் கூறிய பமய்ம்பமாழி ஓம்பி;
காதல் குரங்கு கணடநாள் எய்தவும், 175

தானம் பசய்வுழி, அதற்கு ஒரு கூறு
'தீது அறுக' என்கற பசய்தனள் ஆதலின்,
மத்திம நல் நாட்டு வாரைம்-தன்னுள்,
உத்தர-பகௌத்தற்கு ஒரு மகன் ஆகி;
உருவினும் திருவினும், உைர்வினும், கதான்றி; 180

பபரு விறல் தானம் பலவும் பசய்து; ஆங்கு,
எண்-நால் ஆண்டின் இறந்த பிற்பாடு;
விண்கைார் வடிவம் பபற்றனன் ஆதலின்,
'பபற்ற பசல்வப் பபரும் பயன் எல்லாம்
தற்காத்து அளித்கதாள் தானச் சிறப்பு' என, 185

பண்ணடப் பிறப்பிற் குரங்கின் சிறு ணக
பகாண்டு, ஒரு பாகத்து; 'பகாள்ணகயின் புைர்ந்த
சாயலன் மணனவி தானம்-தன்னால்
ஆயினன் இவ் வடிவு; அறிமிகனா, என,
சாவகர்க்கு எல்லாம் சாற்றினன் காட்டத் 190

கதவ குமரன் கதான்றினன்' என்றலும்-
சாரைர் கூறிய தணகசால் நல்பமாழி
ஆர் அைங்கு ஆக, அறம் தணலப்பட்கடா ர்
அன்று அப் பதியுள் அரும் தவ மாக்களும்,
தன் பதறல் வாழ்க்ணகச் சாவக மாக்களும், 195

இட்ட தானத்து எட்டியும், மணனவியும்,
முட்டா இன்பத்து முடிவுலகு எய்தினர்;
ககட்டணன ஆயின், கதாட்டு-ஆர் குழலிபயாடு
நீட்டித்திராது, நீ கபாக' என்கற
கவுந்தி கூற-உவந்தனள் ஏத்தி, 200

வளர் இள வன முணல, வாங்கு அணமப் பணைத் கதாள்,
முணள இள பவண் பல், முதுக்குணற நங்ணகபயாடு;
பசன்ற ஞாயிற்றுச் பசல்சுடர் அமயத்து;

கன்று கதர் ஆவின் கணன குரல் இயம்ப,
மறித் கதாள் நவியத்து உறிக் காவாளபராடு 205

பசறி வணள ஆய்ச்சியர் சிலர் புறம் சூழ;
மிணளயும், கிடங்கும், வணள வில் பபாறியும்,
கரு விரல் ஊகமும், கல் உமிழ் கவணும்,
பாிவுறு பவந் பநயும், பாகு அடு குழிசியும்,
காய் பபான் உணலயும், கல் இடு கூணடயும், 210

தூண்டிலும், பதாடக்கும், ஆண்டணல அடுப்பும்,
கணவயும், கழுவும், புணதயும், புணழயும்,
ஐயவித் துலாமும், ணக பபயர் ஊசியும்,
பசன்று எறி சிரலும், பன்றியும், பணையும்,
எழுவும், சீப்பும், முழு விறல் கணையமும், 215

ககாலும், குந்தமும், கவலும், பிறவும்,
ஞாயிலும், சிறந்து, நாள் பகாடி நுடங்கும்
வாயில் கழிந்து; தன் மணன புக்கனளால்-
ககாவலர் மடந்ணத பகாள்ணகயின் புைர்ந்து-என்.

16. பகாணலக்களக் காணத

(நிணலமண்டில ஆசிாியப்பா)

அரும் பபறல் பாணவணய அணடக்கலம் பபற்ற
இரும் கபர் உவணகயின் இணடக் குல மடந்ணத
அணள விணல உைவின் ஆய்ச்சியர்-தம்பமாடு
மிணள சூழ் ககாவலர் இருக்ணக அன்றி,
பூவல் ஊட்டிய புணன மாண் பந்தர்க் 5

காவல் சிற்றில் கடி மணனப் படுத்து;
பசறி வணள ஆய்ச்சியர் சிலருடன் கூடி,
நறு மலர்க் ககாணதணய நாள்-நீர் ஆட்டி:
'கூடல் மகளிர் ககாலம் பகாள்ளும்
ஆடகப் ணபம் பூண் அரு விணல அழிப்ப, 10

பசய்யாக் ககாலபமாடு வந்தீர்க்கு என் மகள்
ஐணய, காைீர், அடித்பதாழில் ஆட்டி;
பபான்னின் பபாதிந்கதன், புணன பூங் ககாணத!
என்னுடன் நங்ணக, ஈங்கு இருக்க' எனத் பதாழுது,
'மாதவத்துஆட்டி வழித் துயர் நீக்கி, 15

ஏதம் இல்லா இடம் தணலப்படுத்தினள்;
கநாதகவு உண்கடா , நும் மகனார்க்கு இனி

சாவக கநான்பிகள் அடிகள் ஆதலின்,
நாத்தூண் நங்ணகபயாடு நாள் வழிப்படூஉம்
அடிசில் ஆக்குதற்கு அணமந்த நல் கலங்கள் 20

பநடியாது அளிமின், நீர்' எனக் கூற-
இணடக்குல மடந்ணதயர், இயல்பின் குன்றா
மணடக்கலம்-தன்பனாடு மாண்பு உணட மரபின்
ககாளிப் பாகல் பகாழுங் கனித் திரள் காய்,
வாள் வாிக் பகாடுங் காய், மாதுளம் பசுங் காய், 25

மாவின் கனிபயாடு வாணழத் தீம் கனி,
சாலி அாிசி, தம் பால் பயபனாடு,
'ககால் வணள மாகத! பகாள்க' எனக் பகாடுப்ப-
பமல் விரல் சிவப்பப், பல்கவறு பசுங் காய்
பகாடு வாய்க் குயத்து விடுவாய்பசய்ய, 30

திரு முகம் வியர்த்தது; பசங் கண் கசந்தன;
காி புற அட்டில் கண்டனள் பபயர,
ணவ எாி மூட்டிய ஐணய-தன்பனாடு
ணக அறி மணடணமயின் காதலற்கு ஆக்கி-
தாலப் புல்லின் வால் பவண் கதாட்டுக் 35

ணக வல் மகடூஉக் கவின் பபறப் புணனந்த
பசய் விணனத் தவிசில் பசல்வன் இருந்தபின்,
கடி மலர் அங்ணகயின் காதலன் அடி நீர்
சுடு மண் மண்ணடயின் பதாழுதனள் மாற்றி,
மண்ைக மடந்ணதணய மயக்கு ஒழிப்பனள்கபால், 40

தண்ைீர் பதளித்து, தன் ணகயால் தடவி,
குமாி வாணழயின் குருத்து அகம் விாித்து-ஈங்கு,
'அமுதம் உண்க, அடிகள்! ஈங்கு என;
அரசர் பின்கனார்க்கு அரு மணற மருங்கின்
உாிய எல்லாம் ஒரு முணற கழித்து-'ஆங்கு, 45

ஆயர் பாடியின் அகசாணத பபற்பறடுத்த
பூணவப் புதுமலர் வண்ைன் பகால்கலா,
நல் அமுது உண்ணும் நம்பி! ஈங்கு,
பல் வணளத் கதாளியும் பண்டு நம் குலத்து,
பதாழுணன யாற்றினுள் தூ மைி வண்ைணன 50

விழுமம் தீர்த்த விளக்குக்பகால்!' என;
ஐணயயும் தவ்ணவயும் விம்மிதம் எய்தி,
'கண் பகாளா நமக்கு, இவர் காட்சி, ஈங்கு' என-
உண்டு இனிது இருந்த உயர் கபராளற்கு

அம் பமன் திணரயகலாடு அணடக்காய் ஈத்த 55

ணம ஈர் ஓதிணய, 'வருக' எனப் பபாருந்தி,
'கல் அதர் அத்தம் கடக்க யாவதும்
வல்லுநபகால்கலா மடந்ணத பமல் அடி!' என,
பவம் முணன அரும் சுரம் கபாந்ததற்கு இரங்கி,
எம் முதுகுரவர் என் உற்றனர்பகால்? 60

மாயம் பகால்கலா, வல் விணனபகால்கலா?
யான் உளம் கலங்கி யாவதும் அறிகயன்!
வறு பமாழியாளபராடு வம்பப் பரத்தபராடு
குறு பமாழிக் ககாட்டி, பநடு நணக புக்கு,
பபாச்சாப்புண்டு, பபாருள் உணரயாளர் 65

நச்சுக் பகான்கறற்கு நல் பநறி உண்கடா?
இரு முதுகுரவர் ஏவலும் பிணழத்கதன்;
சிறு முதுகுணறவிக்குச் சிறுணமயும் பசய்கதன்;
வழு எனும் பாகரன்; மா நகர் மருங்கு ஈண்டு
எழுக என எழுந்தாய்; என் பசய்தணன!' என- 70

'அறகவார்க்கு அளித்தலும், அந்தைர் ஓம்பலும்,
துறகவார்க்கு எதிர்தலும், பதால்கலார் சிறப்பின்
விருந்து எதிர்ககாடலும், இழந்த என்ணன, நும்
பபருமகள்-தன்பனாடும் பபரும் பபயர்த் தணலத் தாள்
மன் பபரும் சிறப்பின் மா நிதிக் கிழவன் 75

முந்ணத நில்லா முனிவு இகந்தனனா,
அற்பு உளம் சிறந்து ஆங்கு, அருண் பமாழி அணளஇ,
எற் பாராட்ட, யான் அகத்து ஒளித்த
கநாயும் துன்பமும் பநாடிவது கபாலும் என்
வாய் அல் முறுவற்கு அவர் உள் அகம் வருந்த, 80

கபாற்றா ஒழுக்கம் புாிந்தீர்; யாவதும்
மாற்றா உள்ள வாழ்க்ணககயன் ஆதலின்,
ஏற்று எழுந்தனன், யான்' என்று அவள் கூற-
'குடி முதல் சுற்றமும், குற்றிணளகயாரும்;
அடிகயார் பாங்கும், ஆயமும், நீங்கி; 85

நாைமும், மடனும், நல்கலார் ஏத்தும்,
கபைிய கற்பும், பபரும் துணை ஆக;
என்பனாடு கபாந்து, ஈங்கு என் துயர் கணளந்த
பபான்கன, பகாடிகய, புணன பூங் ககாதாய்,
நாைின் பாவாய், நீள் நில விளக்கக, 90

கற்பின் பகாழுந்கத, பபாற்பின் பசல்வி!
சீறடிச் சிலம்பின் ஒன்று பகாண்டு, யான் கபாய்,
மாறி வருவன்; மயங்கா பதாழிக' என-
கருங் கயல் பநடுங் கண் காதலி-தன்ணன
ஒருங்குடன் தழீஇ, உணழகயார் இல்லா 95

ஒரு தனி கண்டு, தன் உள் அகம் பவதும்பி,
வரு பனி கரந்த கண்ைன் ஆகி,
பல் ஆன் ககாவலர் இல்லம் நீங்கி,
வல்லா நணடயின் மறுகில் பசல்கவான்.
இமில் ஏறு எதிர்ந்தது, இழுக்கு என அறியான், 100

தன் குலம் அறியும் தகுதி அன்று ஆதலின்-
தாது எரு மன்றம் தான் உடன் கழிந்து,
மாதர் வீதி மறுகிணட நடந்து,
பீடிணகத் பதருவில் பபயர்கவான்-ஆங்கண்,
கண்ணுள் விணனஞர், ணகவிணன முற்றிய 105

நுண்விணனக் பகால்லர், நூற்றுவர் பின் வர,
பமய்ப்ணப புக்கு, விலங்கு நணடச் பசலவின்
ணகக் ககால் பகால்லணனக் கண்டனனாகி,
'பதன்னவன் பபயபராடு சிறப்புப் பபற்ற
பபான் விணனக் பகால்லன் இவன்' எனப் பபாருந்தி, 110

'காவலன் கதவிக்கு ஆவகதார் காற்கு அைி
நீ விணலயிடுதற்கு ஆதிகயா?' என-
'அடிகயன் அறிகயன் ஆயினும் கவந்தர்
முடி முதல் கலன்கள் சணமப்கபன் யான்' என,
கூற்றத் தூதன் ணகபதாழுது ஏத்தப் 115

கபாற்று-அரும் சிலம்பின் பபாதி வாய் அவிழ்த்தனன்
மத்தக மைிபயாடு வயிரம் கட்டிய
பத்திக் ககவைப் பசும் பபான் குணடச் சூல்
சித்திரச் சிலம்பின் பசய்விணன எல்லாம்
பபாய்த் பதாழில் பகால்லன் புாிந்துடன் கநாக்கி, 120

'ககாப்பபருந்கதவிக்கு அல்லணத, இச் சிலம்பு
யாப்புறவு இல்ணல' என- 'முன்கபாந்து,
விறல் மிகு கவந்தற்கு விளம்பி யான் வர, என்
சிறு குடில் அங்கண் இருமின் நீர்' என,
ககாவலன் பசன்று, அக் குறுமகன் இருக்ணக ஓர் 125

கதவ ககாட்டச் சிணறஅகம் புக்கபின்-
'கரந்து யான் பகாண்ட கால்-அைி ஈங்கு,

பரந்து பவளிப்படாமுன்னம் மன்னற்கு,
புலம் பபயர் புதுவனின் கபாக்குவன் யான்' என,
கலங்கா உள்ளம் கரந்தனன் பசல்கவான்- 130

'கூடல் மகளிர் ஆடல் கதாற்றமும்,
பாடல் பகுதியும், பண்ைின் பயங்களும்,
காவலன் உள்ளம் கவர்ந்தன' என்று, தன்
ஊடல் உள்ளம் உள் கரந்து ஒளித்து,
தணலகநாய் வருத்தம் தன்கமல் இட்டு, 135

குலமுதல் கதவி கூடாது ஏக,
மந்திரச் சுற்றம் நீங்கி, மன்னவன்
சிந்து அாி பநடுங் கண் சிலதியர்-தம்பமாடு
ககாப்பபருந்கதவி ககாயில் கநாக்கி,
காப்பு உணட வாயில் கணட காண் அகணவயின்- 140

வீழ்ந்தனன் கிடந்து, தாழ்ந்து, பல ஏத்தி,
'கன்னகம் இன்றியும், கணவக்ககால் இன்றியும்,
துன்னிய மந்திரம் துணை எனக் பகாண்டு,
வாயிலாளணர மயக்கு துயில் உறுத்து,
ககாயில் சிலம்பு பகாண்ட கள்வன் 145

கல்பலன் கபர் ஊர்க் காவலர்க் கரந்து, என்
சில்ணலச் சிறு குடில் அகத்து இருந்கதான்' என-
விணன விணள காலம் ஆதலின், யாவதும்
சிணன அலர் கவம்பன் கதரான் ஆகி,
ஊர் காப்பாளணரக் கூவி, 'ஈங்கு என் 150

தாழ் பூங் ககாணத-தன் கால் சிலம்பு
கன்றிய கள்வன் ணகயது ஆகின்,
பகான்று, அச் சிலம்பு பகாைர்க ஈங்கு' என,
காவலன் ஏவக் கருந் பதாழில் பகால்லனும்,
'ஏவல் உள்ளத்து எண்ைியது முடித்து' என, 155

தீவிணன முதிர் வணலச் பசன்று பட்டிருந்த
ககாவலன்-தன்ணனக் குறுகினனாகி-
'வலம் படு தாணன மன்னவன் ஏவ,
சிலம்பு காைிய வந்கதார் இவர்' என,
பசய்விணனச் சிலம்பின் பசய்தி எல்லாம் 160

பபாய் விணனக் பகால்லன் புாிந்துடன் காட்ட-
'இலக்கை முணறணமயின் இருந்கதான், ஈங்கு, இவன்
பகாணலப்படு மகன் அலன்' என்று கூறும்
அரும் திறல் மாக்கணள அகநணகத்து உணரத்து,

கருந் பதாழில் பகால்லன் காட்டினன் உணரப்கபான் 165

'மந்திரம், பதய்வம், மருந்கத, நிமித்தம்,
தந்திரம், இடகன, காலம், கருவி, என்று
எட்டுடன் அன்கற இழுக்கு உணட மரபின்
கட்டு உண் மாக்கள் துணை எனத் திாிவது
மருந்தில் பட்டீர் ஆயின், யாவரும் 170

பபரும் பபயர் மன்னனின் பபரு நணவப் பட்டீர்
மந்திரம் நாவிணட வழுத்துவர் ஆயின்,
இந்திர-குமராின் யாம் காண்குவகமா
பதய்வத் கதாற்றம் பதளிகுவர் ஆயின்,
ணகஅகத்து உறு பபாருள் காட்டியும் பபயர்குவர்; 175

மருந்தின் நம்கண் மயக்குவர் ஆயின்,
இருந்கதாம் பபயரும் இடனும்-மார் உண்கடா?
நிமித்தம் வாய்த்திடின் அல்லது, யாவதும்
புகற்கிலர், அரும் பபாருள் வந்து ணகப் புகுதினும்;
தந்திர கரைம் எண்ணுவர் ஆயின், 180

இந்திரன் மார்பத்து ஆரமும் எய்துவர்;
இவ் இடம் இப் பபாருள் ககாடற்கு இடம் எனின்,
அவ் இடத்து அவணர யார் காண்கிற்பார்?
காலம் கருதி அவர் பபாருள் ணகயுறின்,
கமகலார் ஆயினும் விலக்கலும் உண்கடா? 185

கருவி பகாண்டு அவர் அரும் பபாருள் ணகயுறின்,
இரு நில மருங்கின் யார் காண் கிற்பார்?
இரகவ பககல என்று இரண்டு இல்ணல;
கரவு இடம் ககட்பின், ஓர் புகல் இடம் இல்ணல.
தூதர் ககாலத்து வாயிலின் இருந்து, 190

மாதர் ககாலத்து வல் இருள் புக்கு,
விளக்கு நிழலில் துளக்கிலன் பசன்று, ஆங்கு,
இளங்ககா கவந்தன் துளங்கு ஒளி ஆரம்
பவயில் இடு வயிரத்து, மின்னின் வாங்க,
துயில்கண் விழித்கதான் கதாளில் காைான் 195

உணடவாள் உருவ, உணற ணக வாங்கி,
எறிபதாறும் பசறித்த இயல்பிற்கு அரற்றான்.
மல்லிற் காை, மைித் தூண் காட்டி,
கல்வியிற் பபயர்ந்த கள்வன் தன்ணனக்
கண்கடா ர் உளர் எனின் காட்டும் ஈங்கு இவர்க்கு 200

உண்கடா உலகத்து ஒப்கபார்?' என்று, அக்
கருந் பதாழில் பகால்லன் பசால்ல- ஆங்கு, ஓர்
திருந்து கவல் தடக் ணக இணளகயான் கூறும்
'நிலன் அகழ் உளியன், நீலத் தாணனயன்,
கலன் நணச கவட்ணகயின் கடும் புலி கபான்று, 205

மாாி நடு நாள் வல் இருள் மயக்கத்து,
ஊர் மடி கங்குல் ஒருவன் கதான்ற,
ணக வாள் உருவ, என் ணக வாள் வாங்க,
எவ்வாய் மருங்கினும் யான் அவன் கண்டிகலன்;
அாிது இவர் பசய்தி; அணலக்கும் கவந்தனும்; 210

உாியது ஒன்று உணரமின், உறு பணடயீர்!' என-
கல்லாக் களிமகன் ஒருவன் ணகயில்
பவள் வாள் எறிந்தனன்; விலங்கூடு அறுத்தது;
புண் உமிழ் குருதி பபாழிந்துடன் பரப்ப,
மண்ைக மடந்ணத வான் துயர் கூர, 215

காவலன் பசங்ககால் வணளஇய, வீழ்ந்தனன்,
ககாவலன் பண்ணட ஊழ்விணன உருத்து என்.

பவண்பா

நண்ணும், இரு விணனயும்; நண்ணுமின்கள், நல் அறகம-
கண்ைகி தன் ககள்வன் காரைத்தால், மண்ைில்
வணளயாத பசங்ககால் வணளந்தகத; பண்ணட
விணளவாகி வந்த விணன.

ஐம்பபருங் காப்பியங்கள்

இளங்ககாவடிகள்

அருளிய

சிலப்பதிகாரம்

... பதாடர்ச்சி ...

17. ஆய்ச்சியர் குரணவ

(பகாச்சகக்கலி)

'கயல் எழுதிய இமய பநற்றியின்

அயல் எழுதிய புலியும் வில்லும்
நாவல் அம் தண் பபாழில் மன்னர்
ஏவல் ககட்பப் பார் அரசு ஆண்ட
மாணல பவண்குணடப் பாண்டியன் ககாயிலில் 5

காணல முரசம் கணன குரல் இயம்பும்; ஆகலின்,
பநய்ம் முணற நமக்கு இன்று ஆம்' என்று,
ஐணய தன் மகணளக் கூஉய்,
கணட கயிறும் மத்தும் பகாண்டு,
இணட முதுமகள் வந்து கதான்றும்-மன். 10

உணரப் பாட்டு மணட

குடப் பால் உணறயா; குவி இமில் ஏற்றின்
மடக் கண் நீர் கசாரும்; வருவது ஒன்று உண்டு! 1

உறி நறு பவண்பைய் உருகா; உருகும்
மறி, பதறித்து ஆடா; வருவது ஒன்று உண்டு! 2

நால் முணல ஆயம் நடுங்குபு நின்று இரங்கும்;
மால் மைி வீழும்; வருவது ஒன்று உண்டு! 3

கருப்பம்

'குடத்துப் பால் உணறயாணமயும்,
குவி இமில் ஏற்றின்
மடக் கண் நீர் கசார்தலும்
உறியில் பவண்பைய் உருகாணமயும்,
மறி முடங்கி ஆடாணமயும்,
மான் மைி நிலத்து அற்று வீழ்தலும்,
வருவது ஓர் துன்பம் உண்டு' என,
மகணள கநாக்கி, 'மனம் மயங்காகத!
மண்ைின் மாதர்க்கு அைி ஆகிய
கண்ைகியும்-தான் காை,
ஆயர் பாடியில், எரு மன்றத்து,
மாயவனுடன் தம்முன் ஆடிய
வால சாிணத நாடகங்களில்,
கவல் பநடுங் கண் பிஞ்ணஞகயாடு ஆடிய
குரணவ ஆடுதும் யாம்' என்றாள்-
'கறணவ, கன்று, துயர் நீங்குக எனகவ!'

பகாளு

'காாி கதன் அஞ்சான் பாய்ந்தாணனக் காமுறும், இவ்
கவாி மலர்க் ககாணதயாள்; சுட்டு, 1

சுட்டு

பநற்றிச் பசகிணல அடர்த்தாற்கு உாிய, இப்
பபான் பதாடி மாதராள் கதாள். 2

மல்லல் மழ விணட ஊர்ந்தாற்கு உாியள், இம்
முல்ணல அம் பூங் குழல்-தான். 3

நுண் பபாறி பவள்ணள அடர்த்தாற்கக ஆகும், இப்
பபண் பகாடி மாதர்-தன் கதாள். 4

பபான் பபாறி பவள்ணள அடர்த்தாற்கக ஆகும் இந்
நன் பகாடி பமன்முணல-தான். 5

பவன்றி மழ விணட ஊர்ந்தாற்கு உாியவள், இக்
பகான்ணற அம் பூங் குழலாள். 6

தூ நிற பவள்ணள அடர்த்தாற்கு உாியள், இப்
பூணவப் புது மலராள். 7

எடுத்துக்காட்டு

ஆங்கு,
பதாழுவிணட ஏறு குறித்து வளர்த்தார்
எழுவர் இளங் ககாணதயார்,-
என்று, தன் மகணள கநாக்கி,
பதான்று படு முணறயான் நிறுத்தி,
இணட முதுமகள் இவர்க்குப்
பணடத்துக் ககாள் பபயர் இடுவாள்;
குடமுதல் இடமுணறயா, குரல், துத்தம்,
ணகக்கிணள, உணழ, இளி, விளாி, தாரம், என,
விாி தரு பூங் குழல் கவண்டிய பபயகர.
மாயவன் என்றாள், குரணல; விறல் பவள்ணள-
ஆயவன் என்றாள், இளி-தன்ணன; ஆய் மகள்
பின்ணன ஆம் என்றாள், ஓர் துத்தத்ணத; மற்ணறயார்
முன்ணன ஆம் என்றாள் முணற.
மாயவன் சீர் உளார், பிஞ்ணஞயும் தாரமும்;
வால் பவள்ணள சீரார், உணழயும் விளாியும்;
ணகக்கிணள பிஞ்ணஞ இடத்தாள்; வலத்து உளாள்,
முத்ணதக்கு நல் விளாி-தான்
அவருள்,
வண் துழாய் மாணலணய மாயவன் கமல் இட்டு,
தண்டாக் குரணவ-தான் உள்படுவாள், பகாண்ட சீர்
ணவயம் அளந்தான்-தன் மார்பில் திரு கநாக்காப்

பபய் வணளக் ணகயாள் நம் பின்ணன-தான் ஆம் என்கற,
'ஐ!' என்றாள், ஆயர் மகள்,

கூத்து உள்படுதல்

அவர் தாம்
பசந்நிணல மண்டிலத்தான், கற்கடகக் ணக ககாஒத்து,
அந் நிணலகய ஆடல் சீர் ஆய்ந்துளார், முன்ணனக்
குரல்-பகாடி தன் கிணளணய கநாக்கி, 'பரப்பு உற்ற
பகால்ணலப் புனத்துக் குருந்து ஒசித்தான் பாடுதும்,
முல்ணலத் தீம் பாைி' என்றாள்.
எனா அக்,
குரல் மந்தம் ஆக, இளி சமன் ஆக,
வரன்முணறகய, துத்தம் வலியா, உரன் இலா
மந்தம் விளாி பிடிப்பாள், அவள் நட்பின்
பின்ணறணயப் பாட்டு எடுப்பாள்.

பாட்டு

கன்று குைிலாக் கனி உதிர்த்த மாயவன்
இன்று நம் ஆனுள் வருகமல், அவன் வாயில்
பகான்ணற அம் தீம் குழல் ககளாகமா, கதாழீ! 1

பாம்பு கயிறாக் கடல் கணடந்த மாயவன்
ஈங்கு நம் ஆனுள் வருகமல், அவன் வாயில்
ஆம்பல் அம் தீம் குழல் ககளாகமா, கதாழீ! 2

பகால்ணல அம் சாரல் குருந்து ஒசித்த மாயவன்
எல்ணல நம் ஆனுள் வருகமல், அவன் வாயில்
முல்ணல அம் தீம் குழல் ககளாகமா, கதாழீ! 3

பதாழுணனத் துணறவகனாடு ஆடிய பின்ணன-
அைி நிறம் பாடுககம் யாம்.

இறும் என் சாயல் நுடங்க நுடங்கி
அறுணவ ஒளித்தான் வடிவு என்ககா யாம்?
அறுணவ ஒளித்தான் அயர, அயரும்
நறு பமன் சாயல் முகம் என்ககா யாம்? 1

வஞ்சம் பசய்தான் பதாழுணனப் புனலுள்
பநஞ்சம் கவர்ந்தாள் நிணற என்ககா யாம்?
பநஞ்சம் கவர்ந்தாள் நிணறயும் வணளயும்
வஞ்சம் பசய்தான் வடிவு என்ககா யாம்? 2

ணதயல் கணலயும் வணளயும் இழந்கத

ணகயில் ஒளித்தாள் முகம் என்ககா யாம்?
ணகயில் ஒளித்தாள் முகம் கண்டு அழுங்கி,
ணமயல் உழந்தான் வடிவு என்ககா யாம்? 3

ஒன்றன் பகுதி

கதிர் திகிாியான் மணறத்த கடல் வண்ைன் இடத்து உளான்,
மதி புணரயும் நறு கமனித் தம்முகனான் வலத்து உளாள்,
பபாதி அவிழ் மலர்க் கூந்தல் பிஞ்ணஞ: சீர் புறங்காப்பார்
முது மணற கதர் நாரதனார் முந்ணத முணற நரம்பு உளர்வார். 1

மயில் எருத்து உறழ் கமனி மாயவன் வலத்து உளாள்,
பயில் இதழ் மலர் கமனித் தம்முகனான் இடத்து உளாள்,
கயில் எருத்தம் ககாட்டிய நம் பின்ணனச் சீர் புறங்காப்பார்
குயிலுவருள் நாரதனார் பகாணள புைர் சீர் நரம்பு உளர்வார் 2

ஆடுநர்ப் புகழ்தல்

மாயவன் தம்முன்னிபனாடும், வாிவணளக் ணகப் பின்ணனபயாடும்,
ககாவலர் - தம் சிறுமியர்கள் குழல் ககாணத புறம்கசார,
ஆய் வணளச் சீர்க்கு அடி பபயர்த்திட்டு அகசாணதயார் பதாழுது ஏத்த,
தாது எரு மன்றத்து ஆடும் குரணவகயா தகவு உணடத்கத.
எல்லா நாம்,
புள் ஊர் கடவுணளப் கபாற்றுதும், கபாற்றுதும்-
உள்வாிப் பாைி ஒன்று உற்று.

உள்வாி வாழ்த்து

ககாவா மணல ஆரம், ககாத்த கடல் ஆரம்,
கதவர் ககான் பூண் ஆரம், பதன்னர் ககான் மார்பினகவ:
கதவர் ககான் பூண் ஆரம் பூண்டான் பசழுந் துவணரக்
ககா குலம் கமய்த்து, குருந்து ஒசித்தான் என்பரால். 1

பபான் இமயக் ககாட்டுப் புலி பபாறித்து மண் ஆண்டான்,
மன்னன் வளவன், மதில் புகார் வாழ் கவந்தன்:
மன்னன் வளவன், மதில் புகார் வாழ் கவந்தன்
பபான் அம் திகிாிப் பபாரு பணடயான் என்பரால், 2

முந்நீாினுள் புக்கு, மூவாக் கடம்பு எறிந்தான்,
மன்னர் ககாச் கசரன், வள வஞ்சி வாழ் கவந்தன்
மன்னர் ககாச் கசரன், வள வஞ்சி வாழ் கவந்தன்
கல் நவில் கதாள் ஓச்சி, கடல் கணடந்தான் என்பரால். 3

முன்னிணலப் பரவல்

வடவணரணய மத்து ஆக்கி, வாசுகிணய நாண் ஆக்கி,
கடல் வண்ைன்! பண்டு ஒரு நாள் கடல் வயிறு கலக்கிணனகய
கலக்கிய ணக அகசாணதயார் கணட கயிற்றால் கட்டுண் ணக
மலர்க் கமல உந்தியாய்! மாயகமா? மருட்ணகத்கத! 1

'அறு பபாருள் இவன்' என்கற, அமரர் கைம் பதாழுது ஏத்த,
உறு பசி ஒன்று இன்றிகய, உலகு அணடய உண்டணனகய
உண்ட வாய் களவினால் உறி பவண்பைய் உண்ட வாய்
வண் துழாய் மாணலயாய்! மாயகமா? மருட்ணகத்கத! 2

திரண்டு அமரர் பதாழுது ஏத்தும் திருமால்! நின் பசங் கமல
இரண்டு அடியால் மூ-உலகும் இருள் தீர நடந்தணனகய;
நடந்த அடி பஞ்சவர்க்குத் தூது ஆக நடந்த அடி;
மடங்கலாய்! மாறு அட்டாய்! மாயகமா? மருட்ணகத்கத! 3

படர்க்ணகப் பரவல்

மூ-உலகும் ஈர் அடியான் முணற நிரம்பாவணக முடியத்
தாவிய கசவடி கசப்ப, தம்பிபயாடும் கான் கபாந்து,
கசர அரணும் கபார் மடிய, பதால் இலங்ணக கட்டு அழித்த
கசவகன் சீர் ககளாத பசவி என்ன பசவிகய?
திருமால் சீர் ககளாத பசவி என்ன பசவிகய? 1

பபாியவணன; மாயவணன; கபர் உலகம் எல்லாம்
விாி கமல உந்தி உணட விண்ைவணன; கண்ணும்,
திருவடியும், ணகயும், திரு வாயும், பசய்ய
காியவணன; காைாத கண் என்ன கண்கை?
கண் இணமத்துக் காண்பார்-தம் கண் என்ன கண்கை? 2

மடம் தாழும் பநஞ்சத்துக் கஞ்சனார் வஞ்சம்
கடந்தாணன; நூற்றுவர்பால் நால் திணசயும் கபாற்ற,
படர்ந்து ஆரைம் முழங்க, பஞ்சவர்க்குத் தூது
நடந்தாணன; ஏத்தாத நா என்ன நாகவ?
'நாராயைா!' என்னா நா என்ன நாகவ? 3

வாழ்த்து

என்று, யாம்
ககாத்த குரணவயுள் ஏத்திய பதய்வம் நம்
ஆத்தணலப் பட்ட துயர் தீர்க்க! கவத்தர்
மருள, ணவகல் ணவகல் மாறு அட்டு,
பவற்றி விணளப்பது மன்கனா-பகாற்றத்து

இடிப் பணட வானவன் முடித்தணல உணடத்த
பதாடித் கதாள் பதன்னவன் கடிப்பு இகு முரகச!

18. துன்ப மாணல

(பகாச்சகக் கலி)

ஆங்கு,
ஆயர் முதுமகள், ஆடிய சாயலாள்,
பூவும், புணகயும், புணன சாந்தும், கண்ைியும்,
நீடு நீர் ணவணய பநடு மால் அடி ஏத்த,
தூவி, துணறபடியப் கபாயினாள், கமவிக் 5

குரணவ முடிவில்-ஓர் ஊர் அரவம் ககட்டு,
விணரபவாடு வந்தாள் உளள்.
அவள்தான்,
பசால்லாடாள் பசால்லாடாள் நின்றாள்அந் நங்ணகக்குச்
பசால்லாடும் பசால்லாடுந் தான் 10

'எல்லா! ஓ!-
காதலன் காண்கிகலன்; கலங்கி கநாய் ணகம்மிகும்;
ஊது உணல கதாற்க உயிர்க்கும் என் பநஞ்சு-அன்கற;
ஊது உணல கதாற்க உயிர்க்கும் என் பநஞ்சு ஆயின்,
ஏதிலார் பசான்னது எவன்? வாழிகயா, கதாழீ! 15

நன் பகல் கபாகத நடுக்கு கநாய் ணகம்மிகும்;
அன்பணனக் காைாது அலவும் என் பநஞ்சு-அன்கற;
அன்பணனக் காைாது அலவும் என் பநஞ்சு ஆயின்,
மன்பணத பசான்னது எவன்? வாழிகயா, கதாழீ!
தஞ்சகமா! கதாழீ! தணலவன் வரக் காகைன்; 20

வஞ்சகமா உண்டு; மயங்கும் என் பநஞ்சு-அன்கற;
வஞ்சகமா உண்டு; மயங்கும் என் பநஞ்சு ஆயின்,
எஞ்சலார் பசான்னது எவன்? வாழிகயா, கதாழீ!'
பசான்னது:
'அரசு உணற ககாயில் அைி ஆர் பஞகிழம் 25

கணரயாமல் வாங்கிய கள்வனாம் என்கற.
கணரயாமல் வாங்கிய கள்வனாம் என்கற,
குணர கழல் மாக்கள் பகாணல குறித்தனகர!'
எனக் ககட்டு,
பபாங்கி எழுந்தாள்; விழுந்தாள், பபாழி கதிர்த் 30

திங்கள் முகிகலாடும் கசண் நிலம் பகாண்படன;

பசங் கண் சிவப்ப அழுதாள்; தன் ககள்வணன,
'எங்கைா!' என்னா இணனந்து, ஏங்கி, மாழ்குவாள்;
'இன்புறு தம் கைவர் இடர் எாி அகம் மூழ்க,
துன்புறுவன கநாற்றுத் துயர் உறு மகளிணரப் கபால், 35

மன்பணத அலர் தூற்ற, மன்னவன் தவறு இணழப்ப,
அன்பணன இழந்கதன் யான் அவலம் பகாண்டு அழிவகலா?
நணற மலி வியல் மார்பின் நண்பணன இழந்து ஏங்கி,
துணற பல திறம் மூழ்கித் துயர் உறு மகளிணரப் கபால்,
மறபனாடு திாியும் ககால் மன்னவன் தவறு இணழப்ப, 40

அறன் எனும் மடகவாய்! யான் அவலம் பகாண்டு அழிவகலா?
தம் உறு பபரும் கைவன் தழல் எாிஅகம் மூழ்க,
ணகம்ணம கூர் துணற மூழ்கும் கவணலய மகளிணரப் கபால்,
பசம்ணமயின் இகந்த ககால் பதன்னவன் தவறு இணழப்ப,
இம்ணமயும் இணச ஒாீஇ, இணனந்து, ஏங்கி, அழிவகலா?' 45

காைிகா,
வாய்வதின் வந்த குரணவயின் வந்து ஈண்டும்
ஆய மட மகளிர் எல்லீரும் ககட்டீமின்;
ஆய மட மகளிர் எல்லீரும் ககட்ணடக்க;
பாய் திணர கவலிப் படு பபாருள் நீ அறிதி, 50

காய் கதிர்ச் பசல்வகன! கள்வகனா, என் கைவன்?'-
'கள்வகனா அல்லன்; கருங் கயல் கண் மாதராய்!
ஒள் எாி உண்ணும், இவ் ஊர்' என்றது ஒரு குரல்.

ஐம்பபருங் காப்பியங்கள்

இளங்ககாவடிகள்

அருளிய

சிலப்பதிகாரம்

... பதாடர்ச்சி ...

19. ஊர்சூழ் வாி

(பகாச்சகக் கலி)

என்றனன் பவய்கயான்; இலங்கு ஈர் வணளத் கதாளி

நின்றிலள்-நின்ற சிலம்பு ஒன்று ணக ஏந்தி
'முணற இல் அரசன்-தன் ஊர் இருந்து வாழும்
நிணற உணடப் பத்தினிப் பபண்டிர்காள்! ஈது ஒன்று
பட்கடன், படாத துயரம், படுகாணல; 5

உற்கறன், உறாதது; உறுவகன? ஈது ஒன்று
கள்வகனா அல்லன் கைவன்; என் கால் சிலம்பு
பகாள்ளும் விணலப்பபாருட்டால் பகான்றாகர! ஈது ஒன்று
மாதர்த் தணகய மடவார்கள் முன்னகர,
காதல் கைவணனக் காண்பகன, ஈது ஒன்று 10

காதல் கைவணனக் கண்டால், அவன் வாயில்
தீது அறு நல் உணர ககட்பகன; ஈது ஒன்று
தீது அறு நல் உணர ககளாபதாழிவகனல்,
கநாதக்க பசய்தாள் என்று எள்ளல்; இது ஒன்று'-என்று
அல்லல் உற்று, ஆற்றாது, அழுவாணளக் கண்டு, ஏங்கி, 15

மல்லல் மதுணரயார் எல்லாரும் தாம் மயங்கி-
'கணளயாத துன்பம் இக் காாிணகக்குக் காட்டி,
வணளயாத பசங்ககால் வணளந்தது! இது என்பகால்?
மன்னவர் மன்னன் மதிக் குணட வாள் கவந்தன்
பதன்னவன் பகாற்றம் சிணதந்தது! இது என்பகால்? 20

மண் குளிரச் பசய்யும் மற கவல் பநடுந்தணக
தண் குணட பவம்ணம விணளத்தது! இது என்பகால்?
பசம் பபான் சிலம்பு ஒன்று ணக ஏந்தி, நம்பபாருட்டால்,
வம்பப் பபரும் பதய்வம் வந்தது! இது என்பகால்?
ஐ அாி உண் கண் அழுது, ஏங்கி, அரற்றுவாள் 25

பதய்வம் உற்றாள் கபாலும் தணகயள்! இது என்பகால்?'-
என்பன பசால்லி, இணனந்து, ஏங்கி, ஆற்றவும்
வன் பழி தூற்றும் குடியகத மா மதுணர-
கம்பணல மாக்கள் கைவணனத் தாம் காட்ட,
பசம் பபான் பகாடி அணனயாள் கண்டாணளத் தான் காைான். 30

மல்லல் மா ஞாலம் இருள் ஊட்டி, மா மணலகமல்,
பசவ்பவன் கதிர் சுருங்கி, பசங் கதிகரான் பசன்று ஒளிப்ப,
புல்பலன் மருள் மாணலப் பூங் பகாடியாள் பூசலிட,
ஒல்பலன் ஒலி பணடத்தது ஊர்.
வண்டு ஆர் இருங் குஞ்சி மாணல தன் வார் குழல்கமல் 35

பகாண்டாள், தழீஇ, பகாழுநன்பால், காணலவாய்;
புண் தாழ் குருதி புறம் கசார, மாணலவாய்,
கண்டாள், அவன் தன்ணனக் காைாக் கடுந் துயரம்!

'என் உறு துயர் கண்டும், 'இடர் உறும் இவள்' என்னீர்!
பபான் உறு நறு கமனி பபாடி ஆடிக் கிடப்பகதா? 40

மன் உறு துயர் பசய்த மறவிணன அறியாகதற்கு,
'என் உறு விணன காண்; ஆ! இது' என உணரயாகரா?
யாரும் இல் மருள் மாணல, இடர் உறு தமிகயன் முன்,
தார் மலி மைி மார்பம் தணர மூழ்கிக் கிடப்பகதா?
பார் மிகு பழி தூற்ற, பாண்டியன் தவறு இணழப்ப, 45

'ஈர்வது ஓர் விணன காண்; ஆ! இது' என உணரயாகரா?
கண் பபாழி புனல் கசாரும் கடு விணன உணடகயன்முன்,
புண் பபாழி குருதியிராய்ப் பபாடி ஆடிக் கிடப்பகதா?
மன்பணத பழி தூற்ற, மன்னவன் தவறு இணழப்ப,
'உண்பகதார் விணன காண்; ஆ! இது' என உணரயாகரா? 50

பபண்டிரும் உண்டுபகால்? பபண்டிரும் உண்டுபகால்?
பகாண்ட பகாழுநர் உறு குணற தாங்குறூஉம்
பபண்டிரும் உண்டுபகால்? பபண்டிரும் உண்டுபகால்?
சான்கறாரும் உண்டுபகால்? சான்கறாரும் உண்டுபகால்?
ஈன்ற குழவி எடுத்து வளர்க்குறூஉம் 55

சான்கறாரும் உண்டுபகால்? சான்கறாரும் உண்டுபகால்?
பதய்வமும் உண்டுபகால்? பதய்வமும் உண்டுபகால்?
ணவ வாளில் தப்பிய மன்னவன் கூடலில்
பதய்வமும் உண்டுபகால்? பதய்வமும் உண்டுபகால்?'
என்று இணவ பசால்லி அழுவாள் கைவன்-தன் 60

பபான் துஞ்சு மார்பம் பபாருந்தத் தழீஇக் பகாள்ள,
நின்றான், எழுந்து: 'நிணற மதி வாள் முகம்
கன்றியது!' என்று, அவள் கண்ைீர் ணகயான் மாற்ற-
அழுது ஏங்கி, நிலத்தின் வீழ்ந்து, ஆய் இணழயாள் தன் கைவன்
பதாழுதணகய திருந்து அடிணயத் துணை வணளக் ணகயால் பற்ற, 65

பழுது ஒழிந்து எழுந்திருந்தான் பல் அமரர் குழாத்து உளான்,
'எழுது எழில் மலர் உண் கண்! இருந்ணதக்க' எனப் கபானான்.
மாயம் பகால்? மற்று என்பகால்? மருட்டியகதார் பதய்வம்பகால்?
கபாய் எங்கு நாடுககன்? பபாருள் உணரகயா இது அன்று;
காய் சினம் தைிந்தன்றிக் கைவணனக் ணககூகடன்; 70

தீ கவந்தன்-தணனக் கண்டு, இத் திறம் ககட்பல் யான்' என்றாள்-
என்றாள் எழுந்தாள்; இடர் உற்ற தீக் கனா
நின்றாள் நிணனந்தாள், பநடுங் கயல் கண் நீர் கசார;
நின்றாள் நிணனந்தாள் பநடுங்கயல் கண் நீர் துணடயாச்
பசன்றாள், அரசன் பசழுங் ககாயில் வாயில் முன்.

20. வழக்குணர காணத

ஆங்கு,
'குணடபயாடு ககால் வீழ நின்று நடுங்கும்
கணட மைியின் குரல் காண்பபன்-காண், எல்லா!
திணச இரு-நான்கும் அதிர்ந்திடும்; அன்றி,
கதிணர இருள் விழுங்கக் காண்பபன்-காண், எல்லா! 5

விடும் பகாடி வில் இர; பவம் பகல் வீழும்
கடுங் கதிர் மீன்: இணவ காண்பபன்-காண், எல்லா!'

கருப்பம்

பசங்ககாலும், பவண்குணடயும்,
பசறி நிலத்து மறிந்து வீழ்தரும்;

நம் ககான் தன் பகாற்ற வாயில்
மைி நடுங்க, நடுங்கும் உள்ளம்; 10

இரவு வில் இடும்; பகல் மீன் விழும்;
இரு-நான்கு திணசயும் அதிர்ந்திடும்;

வருவது ஓர் துன்பம் உண்டு;
மன்னவற்கு யாம் உணரத்தும்' என-

ஆடி ஏந்தினர், கலன் ஏந்தினர்,
அவிர்ந்து விளங்கும் அைி இணழயினர்;

ககாடி ஏந்தினர், பட்டு ஏந்தினர்,
பகாழுந் திணரயலின் பசப்பு ஏந்தினர்,

வண்ைம் ஏந்தினர், சுண்ைம் ஏந்தினர்,
மான்மதத்தின் சாந்து ஏந்தினர், 15

கண்ைி ஏந்தினர், பிணையல் ஏந்தினர்,
கவாி ஏந்தினர், தூபம் ஏந்தினர்

கூனும், குறளும், ஊமும், கூடிய
குறுந் பதாழில் இணளஞர் பசறிந்து சூழ்தர;

நணர விணரஇய நறுங் கூந்தலர்,
உணர விணரஇய பலர் வாழ்த்திட

'ஈண்டு நீர் ணவயம் காக்கும்
பாண்டியன் பபருந்கதவி! வாழ்க' என,

ஆயமும் காவலும் பசன்று
அடியீடு பரசி ஏத்த; 20

ககாப்பபருந்கதவி பசன்று தன் தீக் கனாத் திறம் உணரப்ப-
அாிமான் ஏந்திய அமளிமிணச இருந்தனன்,
திரு வீழ் மார்பின் பதன்னவர் ககாகவ- இப்பால்,
'வாயிகலாகய! வாயிகலாகய!

அறிவு அணறகபாகிய பபாறி அறு பநஞ்சத்து, 25

இணற முணற பிணழத்கதான் வாயிகலாகய!
'இணை அாிச் சிலம்பு ஒன்று ஏந்திய ணகயள்,
கைவணன இழந்தாள், கணடஅகத்தாள்' என்று
அறிவிப்பாகய! அறிவிப்பாகய!' என-
வாயிகலான், 'வாழி! எம் பகாற்ணக கவந்கத, வாழி! 30

பதன்னம் பபாருப்பின் தணலவ, வாழி!
பசழிய, வாழி! பதன்னவ, வாழி!
பழிபயாடு படராப் பஞ்சவ, வாழி!
அடர்த்து எழு குருதி அடங்காப் பசுந் துைிப்
பிடர்த் தணலப் பீடம் ஏறிய மடக்பகாடி, 35

பவற்றி கவல் தடக்ணகக் பகாற்றணவ, அல்லள்;
அறுவர்க்கு இணளய நங்ணக, இணறவணன
ஆடல் கண்டருளிய அைங்கு, சூர் உணடக்
கானகம் உகந்த காளி, தாருகன்
கபர் உரம் கிழித்த பபண்ணும், அல்லள்; 40

பசற்றனள் கபாலும்; பசயிர்த்தனள் கபாலும்;
பபான் பதாழில் சிலம்பு ஒன்று ஏந்திய ணகயள்;
கைவணன இழந்தாள் கணடஅகத்தாகள;
கைவணன இழந்தாள் கணடஅகத்தாகள' என-
'வருக, மற்று அவள் தருக, ஈங்கு' என- 45

வாயில் வந்து, ககாயில் காட்ட,
ககாயில் மன்னணனக் குறுகினள் பசன்றுழி-
'நீர் வார் கண்ணை, எம் முன் வந்கதாய்!
யாணரகயா, நீ? மடக்பகாடிகயாய்!' என-
கதரா மன்னா! பசப்புவது உணடகயன்; 50

எள் அறு சிறப்பின் இணமயவர் வியப்ப,
புள் உறு புன்கண் தீர்த்கதான்; அன்றியும்,
வாயில் கணட மைி நடு நா நடுங்க,
ஆவின் கணட மைி உகு நீர் பநஞ்சு சுட, தான் தன்
அரும்பபறல் புதல்வணன ஆழியின் மடித்கதான் 55

பபரும் பபயர்ப் புகார் என் பதிகய; அவ் ஊர்,
ஏசாச் சிறப்பின், இணச விளங்கு பபருங்பகாடி
மாசாத்து வாைிகன் மகணன ஆகி,
வாழ்தல் கவண்டி, ஊழ்விணன துரப்ப,
சூழ் கழல் மன்னா! நின் நகர்ப் புகுந்து, இங்கு 60

என் கால் சிலம்பு பகர்தல் கவண்டி, நின்பால்
பகாணலக்களப் பட்ட ககாவலன் மணனவி;
கண்ைகி என்பது என் பபயகர' என- 'பபண் அைங்கக!
கள்வணனக் ககாறல் கடுங் ககால் அன்று;
பவள் கவல் பகாற்றம்-காண்' என- ஒள்-இணழ, 65

'நல் திறம் படராக் பகாற்ணக கவந்கத!
என் கால் பபான் சிலம்பு மைி உணட அாிகய' என-
'கதபமாழி! உணரத்தது பசவ்ணவ நல் பமாழி;
யாம் உணடச் சிலம்பு முத்து உணட அாிகய;
தருக' எனத் தந்து, தான் முன் ணவப்ப- 70

கண்ைகி அைி மைிக் கால் சிலம்பு உணடப்ப,
மன்னவன் வாய்முதல் பதறித்தது, மைிகய- மைி கண்டு,
தாழ்ந்த குணடயன், தளர்ந்த பசங்ககாலன்,
'பபான் பசய் பகால்லன்-தன் பசால் ககட்ட
யாகனா அரசன்? யாகன கள்வன்; 75

மன்பணத காக்கும் பதன் புலம் காவல்
என் முதல் பிணழத்தது; பகடுக என் ஆயுள்! என
மன்னவன் மயங்கி வீழ்ந்தனகன- பதன்னவன்
ககாப்பபருந்கதவி குணலந்தனள் நடுங்கி,
'கைவணன இழந்கதார்க்குக் காட்டுவது இல்' என்று 80

இணை அடி பதாழுது வீழ்ந்தனகள, மடபமாழி.

பவண்பா

'அல்லணவ பசய்தார்க்கு அறம் கூற்றம் ஆம்' என்னும்,
பல் அணவகயார் பசால்லும் பழுது அன்கற-பபால்லா
வடுவிணனகய பசய்த வய கவந்தன் கதவி!
கடு விணனகயன் பசய்வதூஉம் காண். 1

காவி உகு நீரும், ணகயில் தனிச் சிலம்பும்,
ஆவி குடிகபான அவ் வடிவும், பாவிகயன்!
காடு எல்லாம் சூழ்ந்த கருங் குழலும்-கண்டு, அஞ்சி,
கூடலான் கூடு ஆயினான். 2

பமய்யில் பபாடியும், விாித்த கருங் குழலும்,
ணகயில் தனிச் சிலம்பும், கண்ைீரும், ணவணயக் ககான்
கண்டளகவ கதாற்றான்; அக் காாிணக-தன் பசால் பசவியில்
உண்டளகவ கதாற்றான், உயிர். 3

ஐம்பபருங் காப்பியங்கள்

இளங்ககாவடிகள்

அருளிய

சிலப்பதிகாரம்

... பதாடர்ச்சி ...

21. வஞ்சின மாணல

(கலிபவண்பா)

'ககாகவந்தன் கதவி! பகாடுவிணன ஆட்டிகயன்
யாவும் பதாிய இயல்பிகனன் ஆயினும்,
முற்பகல் பசய்தான் பிறன் ககடு தன் ககடு
பிற்பகல் காண்குறூஉம் பபற்றிய-காண் நற்பககல
வன்னி மரமும் மணடப்பளியும் சான்றாக 5

முன் நிறுத்திக் காட்டிய பமாய் குழலாள்; பபான்னிக்
கணரயில், 'மைல் பாணவ நின் கைவன் ஆம்' என்று,
உணரபசய்த மாதபராடும் கபாகாள், திணர வந்து
அழியாது சூழ்கபாக, ஆங்கு உந்தி நின்ற
வாி ஆர் அகல் அல்குல் மாதர்; உணரசான்ற 10

மன்னன் காிகால் வளவன் மகள் வஞ்சிக் ககான்-
தன்ணனப் புனல் பகாள்ள, தான் புனலின் பின் பசன்று,
'கல் நவில் கதாளாகயா!' என்னக், கடல் வந்து,
முன் நிறுத்திக் காட்ட, அவணனத் தழீஇக்பகாண்டு,
பபான் அம் பகாடி கபாலப் கபாதந்தாள்; மன்னி, 15

மைல் மலி பூங் கானல் வரு கலன்கள் கநாக்கி,
கைவன் வரக் கல் உருவம் நீத்தாள்; இணை ஆய
மாற்றாள் குழவி விழ, தன் குழவியும் கிைற்று
வீழ்த்து, ஏற்றுக்பகாண்டு எடுத்த கவல் கண்ைாள்; கவற்பறாருவன்
நீள் கநாக்கம் கண்டு, 'நிணற மதி வாள் முகத்ணதத் 20

தான் ஓர் குரக்கு முகம் ஆக!' என்று, கபான
பகாழுநன் வரகவ, குரக்கு முகம் நீத்த
பழு மைி அல்குல் பூம் பாணவ; 'விழுமிய,
பபண் அறிவு என்பது கபணதணமத்கத என்று உணரத்த
நுண் அறிவிகனார் கநாக்கம்; கநாக்காகத, எண் இகலன், 25

வண்டல் அயர்விடத்து, யான் ஓர் மகள் பபற்றால்,