สุดแต่ฟ้าให้คว้าดาว

47

“ น่าจะเรื่องวนั เปิ ดตวั ผลิตภณั ฑใ์ หม่” สุธี วา่ พลางเอามือคลิกท่ีเมาส์
ในขณะท่ีคนอื่นๆกเ็ ร่ิมทยอยเขา้ มานพรัตน์ เดินผา่ นท้งั สองโดยไม่ทกั ทาย มี
อนุชิตเดินตามมาติดๆ

“ สวสั ดีครับพี่ธี” อนุชิต ยกมือไหวแ้ ลว้ หนั ไปพยกั หนา้ ใหน้ ะโม และ
คนอ่ืนกท็ กั ทายกนั ไปตามธรรมเนียมและสุธี หวั หนา้ แผนกกแ็ จง้ ย้าํ ใหท้ ุกคน
แผนกทราบถึงการประชุมอีกคร้ังเพ่อื ใหเ้ ตรียมตวั

“ ถึงเวลาเขา้ ประชุมงานเปิ ดตวั ผลิตภณั ฑท์ ่ีมีหลายกิจกรรมโดยเฉพาะ
ในช่วงเชา้ มีพิธีสงฆไ์ ดม้ ีการมอบหมายหนา้ ท่ีใหร้ ับผดิ ชอบมีผเู้ สนอในการทาํ
หนา้ ท่ีต่างๆในขณะท่ีอยๆู่ นพรัตน์ กย็ กมือเสนอในท่ีประชุม

“ เน่ืองจากผมเห็นวา่ นะโมมีประสบการณ์ในการอยวู่ ดั มานานเลยขอ
เสนอใหไ้ ปรับผดิ ชอบในการติดต่อมคั ทายกในการทาํ พธิ ีทางศาสนาครับ”
นพรัตน์ เสนอพรางยมิ้ มอ’ไปท่ีนะโมอยา่ งเป็นนยั ๆจนนะโมเองกต็ กใจไดแ้ ต่
ทาํ ตาโตใส่นพรัตนแ์ บบงงๆ

“ ออ กด็ ีนะข้นั ตอนทางศาสนาเป็นเร่ืองที่สาํ คญั ควรมีคนรับผดิ ชอบ
อยา่ งชดั เจน” ผจู้ ดั การฝ่ ายบุคคลเนน้ ย้าํ อีกคร้ัง

“ วา่ ไงล่ะนะโมทาํ ไดไ้ หม” วภิ าดาถามซ้าํ อีกคร้ัง
“ เอ่อ.ดะไดค้ รับ” นะโมออกปากครับอยา่ งตะกกุ ตะกกั แบบไม่เตม็ ใจ
นกั เนื่องจากตนเองกเ็ ป็นคนต่างจงั หวดั ไม่ค่อยรู้จกั ใครแต่กต็ อ้ งรีบรับปาก
อนุชิต มองหนา้ นะโมอยา่ งเห็นใจและยงั สงสัยอยวู่ า่ ทาํ ไมอยๆู่ นพรัตน์
จึงเสนอแบบน้นั ยงั ไม่ทนั ไดค้ ุยกนั พอดีกบั ท่านประธานบริษทั เดินเขา้ มาใน
หอ้ งประชุมทุกคนรีบลุกยนื ยกมือไหวต้ อ้ นรับ
“ เป็นไงบา้ งประชุมกนั ถึงไหนแลว้ ผมขอใหท้ ุกฝ่ ายเตรียมพร้อมและ
ปฏิบตั ิงานกนั อยา่ งเตม็ ที่ใหผ้ ดิ พลาดนอ้ ยที่สุดนะเพราะงานน้ีผมไดเ้ ชิญผหู้ ลกั
ผใู้ หญ่มาเยอะมากอยา่ ใหข้ ายหนา้ ”ท่านประธานส่งั กาํ ชบั และสักพกั การ

48

ประชุมกเ็ สร็จสิ้นไปไดด้ ว้ ยดีแลว้ ทุกคนกแ็ ยกยา้ ยกนั ไปตามแผนกในขณะท่ี
เดินออกจากหอ้ งประชุมรีบเดินขนาบขา้ งนพรัตนแ์ ลว้ ติดขา้ งรถพดั เพื่อ
สอบถาม

“ เดี๋ยวก่อนคุณนพรัตนค์ ุณเสนอแบบน้นั โดยไม่ถามผมสกั คาํ ” นะโม
ชกั สีหนา้ ไม่พอใจนกั “ เอาน่าฉนั เห็นวา่ แกมีความสามารถเรื่องมคั ทายก
เดี๋ยวฉนั ติดต่อใหแ้ กแค่คอยดูแลเทคแคร์เขา” นพรัตน์ ทาํ สีหนา้ ยมิ้ พร้อมเอา
มือจบั ท่ีไหล่นะโมแลว้ เดินจากไป นะโมไดแ้ ต่ยนื งงมองการเดินจากไปของ
นพรัตน์

การเตรียมงานเริ่มข้ึนภายในหอ้ งโถงใหญ่ในบริษทั สถานท่ีประกอบพิธี
ทางศาสนาเป็นช้นั สูงประมาณเมตรกวา่ คลา้ ยเวทีต่างคนกต็ ่างร่วมไมร้ ่วมมือใน
การจดั เตรียมพ้นื ที่โดยมีผบู้ ริหารหลายฝ่ ายกาํ ลงั ดูแล

“ เร่ืองคนพาประกอบพิธีนี่นะโมรับผดิ ชอบใช่ไหม” ผจู้ ดั การฝ่ าย
บุคคลถามนะโมที่กาํ ลงั จดั เตรียมเกา้ อ้ีอยมู่ ุมหน่ึง

“ อีม.ครับ เห็นวา่ นพรัตน์ กาํ ลงั ติดต่อใหอ้ ย”ู่ นะโมตอบแบบไม่ค่อย
มน่ั ใจนกั

“ อยา่ ใหพ้ ลาดนะนะโมงานน้ีผหู้ ลกั ผใู้ หญ่มาเยอะอยา่ ใหเ้ สียหนา้ ”
วภิ าดาที่ยนื อยขู่ า้ งผจู้ ดั การฝ่ ายบุคคลพดู ย้าํ อีกคร้ัง นะโมถึงกบั ถอนหายใจ
ชะเงอ้ หานพรัตน์ เพ่อื จะสอบถามใหส้ บายใจแต่กไ็ ม่เห็นเงาของนพรัตนเ์ ลย

นะโมเดินเล่ียงออกไปเพื่อใชโ้ ทรศพั ทต์ ิดต่อกบั นพรัตน์ พยายามโทร
หานพรัตน์ กไ็ ม่รับเสียทีในขณะท่ีนพรัตนน์ ง่ั อยทู่ ่ีร้านกาแฟโซนอาหารของตึก
อีกช้นั หน่ึง โดยมีเพือ่ นนง่ั ร่วมโต๊ะเป็น แมค็ พงศกร เพือ่ นชายของวภิ าดาท่ีได้
นดั นง่ั คุยกนั ที่ร้านกาแฟ

เสียงโทรศพั ทด์ งั สน่ั ดิ้นไปมาบนโต๊ะอีกคร้ัง พงศกรยกั คิว้ มองหนา้
นพรัตน์

49

“ กบ็ อกใหม้ นั สบายใจไร้กงั วลไดแ้ ลว้ ไอน้ พ” พงศกรพูดยมิ้ ๆพร้อมกบั
มือคีบมวนบุหรี่เขา้ ปากนพรัตนพ์ ยกั หนา้ รับ

“ วา่ ไงวะนะโมมีอะไรหรอ” นพรัตนร์ ับโทรศพั ทพ์ ร้อมกบั ยมิ้ ท่ีมุม
ปาก

“ เออ.เรื่องน้นั แกไม่ตอ้ งห่วงหรอกเวย้ ฉนั บอกแลว้ ไงแกแค่คอยดูแลเขา
ในวนั งาน”นพรัตนว์ า่ พร้อมกบั ยมิ้ ไปที่พงศกร

“ อืม.ขอบใจวะฉนั แค่อยากรู้วา่ แกไม่ไดล้ ืม” นะโมตอนหายใจ
“ มีอะไรวะนะโม” อนุชิตเดินกม็ ามือจบั ไหล่
“ โทรหาคุณนพรัตนถ์ ามเรื่องมคั ทายก” นะโมมีสีหนา้ กงั วล
“ เออ.นนั่ สิวะมนั มีอะไรแปลกๆท่ีอยๆู่ นพรัตนก์ เ็ สนอใหแ้ กดูแลเร่ือง
น้ี” อนุชิตต้งั ขอ้ สงั เกต “ เขากค็ งอยากแกต้ วั เร่ืองคร้ังก่อนละม้งั ” นะโม คิดใน
แง่ดี
“ แต่ขา้ วา่ มนั ยงั ไงๆอยนู่ ะ” อนุชิต ย้าํ
“ ไม่ละม้งั งานใหญ่ขนาดน้ีคงไม่กลา้ ก่อเร่ือง” นะโม กาํ ชบั อนุชิต
“ กห็ วงั วา่ มนั จะไม่มีอะไรนะ” อนุชิตยงั เป็นกงั วล ตบไหล่นะโมเบาๆ
แลว้ เดินกลบั เขา้ ไปในออฟฟิ ศอีกคร้ังซ่ึงเป็นเวลาเลิกงานพอดี
“ พรุ่งน้ีขอใหท้ ุกคนมาแต่เชา้ หน่อยนะและกท็ าํ หนา้ ที่ของตวั เองใหด้ ี
ที่สุด” สุธี หวั หนา้ แผนกย้าํ ใหล้ ูกนอ้ งในแผนกเตรียมตวั ใหพ้ ร้อมสาํ หรับงาน
ทาํ บุญเปิ ดตวั ผลิตภณั ฑใ์ นวนั พรุ่งน้ีและทุกคนกร็ ่าํ ลา แยกยา้ ยกนั กลบั บา้ นกลบั
ท่ีพกั
นะโมเดินตามเส้นทางเดิมขา้ มส่ีแยกไฟแดงที่ขา้ งตึกใจหา้ สิบ เมตรขา้ ม
ไปอีกซอยมีร้านคา้ ร้านหน่ึงกาํ ลงั มีผคู้ นมุงกนั ค่อนขา้ งหนาตาไดแ้ ต่มองดูแลว้ ก็
กาํ ลงั เดินผา่ นไปกม็ ีเสียงเรียกดงั ข้ึน “ อา้ วนนั่ นะโมใช่ไหมนะโม นะโม”

50

เสียงเจ๊เจา้ ของร้านแซ่บนวั กวกั มือเรียกนะโมจึงหนั ไปตามเสียงกเ็ ห็นเป็นคน
คุน้ เคย

“ เอา้ .เจม๊ าอยนู่ ี่ไดไ้ ง” นะโมถาม
“ กเ็ จ๊เปิ ดสาขาสองไงล่ะพอดีเลย ฝากประชาสมั พนั ธร์ ้านใหด้ ว้ ยนะ” เจ้
นวั เจา้ ของร้าน แซ่บนวั ท่ีท้งั พูด ท้งั รัวสากลงครกอยา่ งเร่งรีบ ท่ามกลางกล่ิน
ไอร์ควนั หมอ้ ตม้ แซ่บกาํ ลงั โพยพ่งุ หอมอบอวนไปทวั่ ร้าน
“ ออ .อยา่ ลืมทาํ สปอร์ตโฆษณาใหด้ ว้ ยเหมือนกบั ตวั ที่เคยทาํ ใหม้ นั ปัง
มากเลย” เจ๊นวั พูดอยา่ งต่ืนเตน้
“ เด๋ียวจดั ใหค้ รับเจ๊” นะโมตอบตกลงตามีความสุข
“ ขอบใจหลายๆเดอ้ บกั หล่า” เด๋ียวเตรียมค่า สปอตรอจะ้ ” เจน๊ วั พดู
พรางรีบรับออเดอร์อาหารจากลูกนอ้ งนะโมเห็นยงุ่ ๆเลยตอ้ งรีบเดินออกมาแลว้
มุ่งหนา้ เขา้ หอ้ งพกั เพราะมีงานเขา้ จนถึงเวลาเปิ ด ยทู ูปไลฟ์ นะโมปล่อยสปอต
โฆษณาตวั ใหม่ร้านอาหารแซ่บนวั จนเจ๊นวั ส่งแชทขอบคุณพร้อมกบั คลิก
กดไลคก์ บั หวั ใจลอยข้ึนหนา้ แชทรัวๆเสร็จแลว้ ต่อเพลง เส่ียงตานอ้ ย ของพ่อี ๊ีด
โปงลางสร้างความครึกคร้ืนก่อนเขา้ รายการ จนวภิ าดาแฟนรายการโยกหวั ตาม
จงั หวะเพลงก่อนท่ีนะโมจะเฟสเสียงเพลงลงเบาๆเพือ่ ทกั ทายแฟนรายการ
พร้อมเปิ ดหนา้ กลอ้ งมาในลุกเดิมคือคนหวั ฟูหนวดยาวเหมือนเลก็ คาราบาว
สวมแวน่ ตา
“ สวดี สั สวสั ดีครับแฟนรายการ ยทู ูปไลฟ์ สร้างการดี ชาแนลท่ีรักและ
คิดฮอดคิดถึงทุกท่านเจอะเจอกนั อีกแลว้ กบั ช่วงเวลาดีๆแบบน้ีวนั น้ีเช่นเคยผม
ไม่ไดม้ าคนเดียวแต่มากบั ผสู้ นบั สนุนใหม่อยา่ งเป็นทางการคือร้านอาหารแซ่บ
นวั สาขาสองที่ขายดิบขายดีจนตอ้ งเปิ ดสาขา สองไม่รู้มีสูตรดีอะไรท่ีทาํ ให้
อาหารอร่อยจนผคู้ นเตม็ ร้านทุกวนั นะโมพดู คุยสลบั กบั การเปิ ดสปอตโฆษณา
และเปิ ดเพลงตามคาํ ขอในช่องแชทอยา่ งสนุกสนานวภิ าดาเห็นเจา้ ของ

51

ร้านอาหารหรือเจา้ ของผลิตภณั ฑต์ ่างๆส่องแชทผา่ นเขา้ มาในหอ้ งแชทเพ่ือฝาก
โฆษณาและแฟนรายการส่งคาํ ทกั ทายและรูปการ์ตูนอีโมจิเขา้ มาในรายการก็
แอบส่งอีโมจิคนตีกลองท่ีมีตวั โน๊ตดนตรีสากลลอยข้ึนตามที่อารมณ์พาไปอยา่ ง
มีความสุขจนลืมมองดูเห็นนาฬิกากต็ กใจเพราะในวนั พรุ่งน้ีตอ้ งเขา้ บริษทั แต่
เชา้ มีงานทาํ บุญเปิ ดตวั ผลิตภณั ฑจ์ ึงรีบปิ ดยทู ูป แลว้ เขา้ นอนแมน้ จะเสียดายได้
แต่ถอนหายใจส่วนนะโมกด็ าํ เนินรายการจนถึงช่วงสุดทา้ ยแลว้ รีบเขา้ นอน

ท่ามกลางผคู้ นที่กาํ ลงั มีเร่ืองตบเถียงกนั ในงานเปิ ดตวั ผลิตภณั ฑน์ พรัตน์
วง่ิ มาช้ีหนา้ นะโมพร้อมกบั พูดอยา่ งเสียงดงั จนผคู้ นตอ้ งหนั หนา้ มองอยา่ งตกใจ
ในส่ิงที่เกิดข้ึน

“ น่ีไงไอน้ ี่แหละมนั ทาํ ใหง้ านน้ีพงั สื่อมวลชนถ่ายรูปมนั ไว้
ประจาน” นพรัตนเ์ กร้ียวกราดแลว้ หนั ไปมองหนา้ ประธานบริษทั พร้อมกบั ช้ี
หนา้ นะโมอีกคร้ัง

“ คุณอาครับไอน้ ะโมนี่แหละรับผดิ ชอบเร่ืองพธิ ีการทุกอยา่ งจึง
ผดิ พลาดไปหมดทาํ ใหค้ ุณอาและบริษทั เสียหนา้ เสียหาย” นพรัตนพ์ ดู ดว้ ย
อารมณ์โมโหสุดขีด

“ แกเองเหรอฉนั บอกแลว้ ใช่ไหมวา่ อยา่ ทาํ อะไรผดิ พลาดแกน้ีมนั
สมควรตาย” ประธานบริษทั ยกปื นจ่อท่ีศีรษะและลนั่ ไกลปื นดงั ป้ัง

นะโมตกใจตื่นรีบเอามือคลาํ ไปที่ศรีษะแลว้ เอ้ือมมือไปปิ ดเสียงนาฬิกา
ปลุกจนมือส่นั เหง่ือท่วมตวั เส้ือกลา้ มตวั เลก็ แนบลาํ ตวั เปี ยกไปดว้ ยเหง่ือนะโม
ถึงกบั ร้องเสียงหลง

“ นี่เราฝันไปหรือน่ีโธ่” นะมาบ่นใหก้ บั ตวั เองก่อนที่จะลุกข้ึนไปอาบน้าํ
เพือ่ รีบเขา้ บริษทั แต่เชา้

ตอนเชา้ ที่บริษทั นะโมเดินผา่ นเขา้ มาถึงประตูทางเขา้ โซนจดั งาน
มองเห็นกล่องบรรจุภณั ฑค์ ลา้ ยกบั กระติบขา้ วขนาดใหญ่กอ็ ดภูมิใจไม่ไดม้ องดู

52

กล่องบรรจุภณั ฑแ์ ลว้ อมยมิ้ นกั ข่าวชายหญิงและผคู้ นท่ีมาร่วมงานขอถ่ายภาพคู่
กบั กล่องบรรจุภณั ฑ์ แขกผมู้ าร่วมงานทยอยมาเพ่ิมมากข้ึนพนกั งานเจา้ หนา้ ท่ี
วงิ่ ขวกั ไขวไ่ ปมาตามหนา้ ท่ีที่ไดร้ ับมอบหมาย อีกมุมนกั ข่าวรุมสัมภาษณ์คุณ
วภิ าดาโดยมีพงศกรชายคนสนิทยนื อยขู่ า้ งๆ

ดา้ นหนา้ ใกลก้ บั โต๊ะหมู่บูชานะโม ส่ายสายตาตรวจดูวา่ ขาดเหลือ
อะไร บนโตะ๊ หมู่บูชาที่กระถางธูปปักดว้ ยธูปสามดอกท่ีทาชุบดว้ ยยาหม่องที่
ปลายธูป ปลายเทียนกเ็ ช่นกนั ขา้ งๆมีเทียนชนวนวางไวเ้ ตรียมยนื่ ใหป้ ระธานจุด
นะโมส่ายสายตาไปรอบๆบริเวณงาน แขกใกลจ้ ะมาเตม็ พ้ืนท่ีที่จดั ไวแ้ ต่ท่ี
อยากจะเห็นมากท่ีสุดคือนพรัตนเ์ พื่อสอบถามถึงมคั ทายกที่จะมาประกอบพิธี
นะโมไดแ้ ต่หยบิ โทรศพั ทเ์ พอ่ื โทรหาแต่กไ็ ม่มีเสียงตอบรับ พธิ ีกรไดป้ ระกาศ
ใหแ้ ขกผมู้ าร่วมงานเตรียมพร้อมเร่ิมพิธีเพราะวา่ พระสงฆเ์ กา้ รูปไดม้ าถึงแลว้
นะโมเดินเขา้ ไปยกมือสกั การะแลว้ นิมนตท์ ่ีอาสนะท่ีจดั เตรียมและถอยห่าง
ออกมาเพื่อโทรหานพรัตน์ อีกคร้ังอยา่ งเป็นกงั วลจนอนุชิต เดินเขา้ มาสะกิด
ไหล่

“ ไหนวะนะโมดูแกลุกล้ีลุกลน” อนุชิตมีสีหนา้ สงสยั
“ กไ็ อค้ ุณนพรัตนน์ ะสิติดต่อไม่ไดเ้ ลยแขกมาเกือบจะครบท่ีนง่ั แลว้ ยงั
ไม่เห็นมคั ทายกเลย” นะโมมีสีหนา้ กงั วลพร้อมกบั มองไปเห็นแขกกลุ่มสาํ คญั
กาํ ลงั เดินเขา้ มาและในน้นั กค็ ือประธานบริษทั กาํ ลงั ยนื คุยกนั อยุ่ ก่อนจะนง่ั ลงท่ี
โซฟารับรอง
“ นะโมแขกมากนั ครบแลว้ เร่ิมไดเ้ ลย” สุธีหวั หนา้ แผนกเดินมากระซิบ
“โธ่ พ่ตี อนน้ีมคั ทายกที่นพรัตน์ ติดต่อใหม้ าทาํ พิธียงั ไม่มาเลยนะโมรีบ
บอกสุธี อีกคร้ังในขณะท่ีพิธีกรบอกเร่ิมพธิ ีทางศาสนาแลว้

53

“ ชิตๆ แกรีบไปบอกพิธีกรใหร้ ออีกนิดนึง” สุธีบอกใหอ้ นุชิตวงิ่ ไป
บอกพิธีกรอยา่ งทุลกั ทุเล พงศกรท่ีนง่ั เกา้ อ้ีขา้ งๆวภิ าดา ยมิ้ ที่มุมปากแบบเยาะ
เยย้ กระซิบวภิ าดาเบาๆ

“ สงสัยงานจะยงั ไม่พร้อมนะคุณ” พงศกรหวั เราะ
“ แลว้ หวั เราะทาํ ไมคะ” วิภาดาคอ้ นกลบั ในขณะท่ีประธานบริษทั หนั
หนา้ มาถามวภิ าดา
“ ทาํ ไมยงั ไม่เริ่มพิธีล่ะลูกแขกพร้อมแลว้ ” ประธานบริษทั ถามและเร่ง
ใหเ้ ริ่มงาน
“ สงสยั จะมีอะไรผดิ พลาดนะครับคุณอา” พงศกรรีบแทรกจนทาํ ให้
วภิ าดาถึงกบั สกิดขา้ งพงศกรไม่ใหพ้ ูด
“ อ๋อ รอแป๊ บเดียวค่ะพอ่ พอดีมคั ทายกยงั ไม่พร้อม” วภิ าดารีบบอก
พร้อมกบั ส่ายสายตาไปมายงั กงั วล แขกเร่ิมมองหนา้ กนั ดูหงุดหงิดวา่ ทาํ ไมไม่
เริ่มเสียทีแขกผใู้ หญ่เริ่มมองนาฬิกาขอ้ มือในขณะน้นั นพรัตน์ กลุ ีกจุ อเขา้ มาหา
ท่านประธานแลว้ บอกวา่
“ นะโมรับผดิ ชอบเร่ืองมคั ทายกครับคุณอาแต่ตอนน้ียงั ไม่เห็นมาเลย
สงสยั งานน้ีคุณอาเสียหนา้ แน่ๆครับ” นพรัตน์ ชาํ เลืองหางตามองมาที่พงศกร
แลว้ ยมิ้ ท่ีมุมปาก จนประธานบริษทั มีสีหนา้ ฉุนเฉียว
“ ฉนั บอกแลว้ ไงงานน้ีอยา่ พลาด” แลว้ หนั ไปมองกบั พี่ภาดา
“ แลว้ มีแผนสาํ รองยงั ไงล่ะลูกทาํ งานบกพร่องอยา่ งน้ีตอ้ งไล่ออกแลว้
นะ” ท่านประธานโมโหจดั ในขณะที่นพรัตนช์ าํ เรืองสายตายมิ้ ไปที่พงศกรอีก
คร้ังแบบมีเลศนยั แต่สกั พกั สุธีหวั หนา้ แผนกเดินเขา้ มากระซิบวภิ าดา
“ นพรัตน์ เป็นคนรับปากนะโมวา่ จะติดต่อมคั ทายกใหน้ ะโมแค่รอดูแล
เทคแคร์เท่าน้นั ครับ” สุธีบอกถึงสาเหตุที่ไม่เห็นมคั ทายกมาในงาน

54

“ แลว้ เราจะแกไ้ ขตอนน้ียงั ไงแขกรอนานแลว้ นะคุณพอ่ กโ็ มโหมาก”
วภิ าดาสีหนา้ ไม่สู้ดีและเป็นกงั วลในขณะที่สุธีกบั วิภาดากาํ ลงั สนทนากนั อยู่
อนุชิตกเ็ ขา้ มากระซิบที่สุธีวา่ นะโมขอเร่ิมพธิ ีโดยจะขอเป็นผพู้ าทาํ พิธีเองวภิ าดา
ไดย้ นิ ยงิ่ เป็นกงั วล วา่ นะโมจะทาํ ไดไ้ ง

“ หานะโมเนี่ยนะจะทาํ ไดเ้ หรอ” วภิ าดาหนา้ ตาตื่น
“ กค็ งตอ้ งใหท้ าํ นะครับเวลาน้ีไม่มีทางอ่ืนแลว้ ” สุธีพยกั หนา้ เพ่ือช่วย
วภิ าดาตดั สินใจแลว้ สุธีกบ็ อกอนุชิตไปบอกนะโมเริ่มไดเ้ ลย
“ อา้ วมคั ทายกมาถึงแลว้ เหรอลูก” ประธานดูสีหนา้ ผอ่ นคลายข้ึน
“ ออ.ครับพ่อเชิญไปจุดธูปเทียนไดเ้ ลยค่ะ” วภิ าดายมิ้ ใหแ้ ต่ในใจยงั
กงั วลวา่ นะโมจะสามารถทาํ ไดอ้ ยา่ งไรประธานเดินไปถึงหนา้ โตะ๊ หมู่เพ่อื จุด
ธูปเทียนนะโมยนื่ เทียนชนวนให้
“ ตกลงมคั ทายกมาหรือยงั ” ประธานถามอยา่ งกงั วล
“ ยงั ครับท่านผมจะขออาสาพาประกอบพธิ ีเองครับ” นะโมบอกดว้ ย
สายตามุ่งมน่ั
“ อยา่ ทาํ ใหข้ ายหนา้ ล่ะหลงั งานไม่เสร็จแกแยแ่ น่” ประธานยงั ดูไม่สบ
อารมณ์
“ ครับท่าน” นะโมตอบพร้อมกบั สบตาท่านประธาน เม่ือประธานใน
พธิ ีเดินกลบั ไปนงั่ ที่ นะโมเร่ิมข้นั ตอนศาสนพธิ ีไดอ้ ยา่ งคล่องแคล่วทาํ เอา
วภิ าดาถึงกบั อมยมิ้ ท่านประธานแอบกระซิบ “ ไอน้ ี่มนั ใชไ้ ดน้ ะน่ีประธานยมิ้
ใหพ้ ่ีพาราสวนนพรัตนท์ ่ีนง่ั อยขู่ า้ งๆกบั พงศกรไดแ้ ต่มองหนา้ กนั อยากเจบ็ แคน้
ท่ีนะโมสามารถแกป้ ัญหาได้
“ ไอน้ พมนั เป็นอยา่ งน้ีไดไ้ งวะ” พงศกรกดั ฟันกระซิบเบาๆที่ขา้ งหูของ
นพรัตน์

55

“ ผมกไ็ ม่รู้เหมือนกนั ครับวา่ มนั จะสามารถทาํ ไดข้ นาดน้ี” นพรัตนท์ าํ
หนา้ เหวอไม่เชื่อสายตาตนเอง หลงั จากพิธีสงฆเ์ สร็จสิ้นสุธีเดินเขา้ ไปตบไหล่
นะโมที่กาํ ลงั นง่ั เกบ็ อาสนะ

“ เอง็ นี่โคตรฮีโร่เลยวะ” นะโมอมยมิ้ ชื่นชม
“ แกทาํ ไดไ้ งวะนะโมขา้ นี่ใจหายใจควา่ํ ” อนุชิต เยา้ หยอกนะโมไดแ้ ต่
ยนื ยมิ้
“ เหตุการณ์มนั บงั คบั นะครับหวั หนา้ ” แต่งานน้ีตอ้ งเคลียร์กบั นพรัตน์
หน่อยละนะโมโหกบั ส่ิงท่ีนพรัตนท์ าํ
“ เราวา่ แลว้ มนั แปลกๆต้งั แต่ตอนแรกวา่ ไหมนะโม” อนุชิตเสริม
“ ไอน้ ี่เสน้ มนั ใหญ่ทาํ อะไรมนั ไม่ไดห้ รอก” สุธี เสริมก่อนที่จะถูก
วภิ าดาเรียกพบเขียนคาํ ชื่นชมมากมายท่ีเกิดข้ึนทาํ เอานพรัตนก์ บั พงศกรถึงกบั
หนา้ เสียผดิ ความต้งั ใจในเหตุการณ์คร้ังน้ี
“ ตอ้ งขอโทษท่านรัฐมนตรีดว้ ยนะครับท่ีวนั น้ีฉุกละหุกไป
หน่อย” ประธานบริษทั กล่าวขอโทษที่เริ่มงานชา้
“ โอย้ ไม่เป็นไรครับผมเจอบ่อยนี่ดีนะมีลูกสาวท้งั สวยท้งั เก่งแถมมี
พนกั งานที่มีความสามารถคนที่สามารถทาํ ไดแ้ บบน้ีมีไม่มากนะครับไอห้ นุ่ม
นน่ั เก่งมากน่ีถา้ ท่านไม่เอาบอกผมนะผมจะเอาไปไวท้ ่ีกระทรวง” รัฐมนตรี
กระทรวงวฒั นธรรมพดู ชื่นชมและคนในกลุ่มกพ็ ากนั หวั เราะอยา่ งสนุกวภิ าดา
ไดแ้ ต่ยมิ้ แอบชื่นชมแลว้ มองไปท่ีนะโม
งานเปิ ดตวั ผลิตภณั ฑน์ ้าํ ปรุงรสไดถ้ ูกถ่ายทอดสดออกไปเพื่อใหค้ นรู้ถึง
ผลิตภณั ฑน์ ้าํ ปรุงรสตวั ใหม่อยา่ งรวดเร็ว เชา้ วนั ต่อมาประธานบริษทั ไดเ้ รียก
ประชุมด่วนและเรียกตวั นะโมเขา้ ร่วมประชุมดว้ ยท่ามกลางความหวน่ั วติ ก
ต้งั แต่วนั งานเปิ ดตวั ผลิตภณั ฑส์ ุธีเดินเขา้ มาตบไหล่นะโม

56

“ คงไม่มีอะไรหรอกน่า” สุธี มีแววตาเป็นห่วงนะโมไดแ้ ต่ถอนหายใจ
ต่อความผดิ พลาดในความรับผดิ ชอบที่ทาํ ผดิ ไปเดินคอตกเขา้ ไปในหอ้ ง
ประชุม

57

ตอนที่ 7 ศตั รูใกลต้ วั
นะโมผลกั ประตูเขา้ ไปในหอ้ งรับรองที่อยตู่ ิดกบั หอ้ งรองกรรมการ

ผจู้ ดั การมีโซฟาชุดใหญ่วางไวเ้ พือ่ เวลาตอ้ นรับลูกคา้ คนสาํ คญั หรือเวลา
ประธานบริษทั มา โต๊ะสี่เหล่ียมเป็นกระจกใสถูกวางไวด้ ว้ ยแจกกนั มีดอกพทุ ธ
ช่อใหญ่สีสดในแจกนั นะโมถึงกบั ผงะตกใจอยพู่ กั ใหญ่ดว้ ยความตื่นเตน้ เพราะ
ท่ีโชฟามีแต่ผบู้ ริหารจากแผนกต่างๆกาํ ลงั จบั จอ้ งมองมาท่ีนะโม นะโมไดแ้ ต่ยก
มือไหวท้ กั ทายสวสั ดีและพดู ต่อยงั คิดไปเอง

“ คือ คือท่านครับ จากเหตุการณ์เมื่อวานผมอธิบายไดน้ ะครับ” นะโมดู
ต่ืนเตน้ เพราะคิดวา่ ท่านประธานและคณะผบู้ ริหารเรียกมาสอบสวนเกี่ยวกบั
เหตุการณ์ท่ีเกิดข้ึน

“ อะไรนะโมไม่ตอ้ งต่ืนเตน้ พ่ีเล่าใหท้ ่านประธานทราบหมดแลว้ ” สุธี
หวั หนา้ แผนกกราฟิ กบอกมาที่นะโม

“ เออๆเหตุการณ์เมื่อวานน่ะฉนั พอรู้เร่ืองแลว้ ถือวา่ พวกคุณช่วยกนั
แกป้ ัญหาเฉพาะหนา้ ไดด้ ีอยา่ ใหม้ นั เกิดเหตุการณ์ลกั ษณะแบบน้ีอีก” ท่าน
ประธานพูดดว้ ยสีหนา้ ผอ่ นคลายจนนะโมถอนหายใจไดแ้ ต่มองหนา้ หวั หนา้
แผนกแต่กช็ าํ เลืองมองไปที่วภิ าดาดว้ ยสายตาขอความเห็นใจ

“ ถือวา่ นะโมเก่งมากนะท่ีสามารถทาํ พธิ ีจนเสร็จ” วภิ าดากล่าวชมทุก
คนในหอ้ งพากนั ปรบมือยนิ ดีนะโมถึงกบั ยมิ้ สบตากบั วภิ าดาอยา่ งไม่รู้ตวั จน
จบการสนทนานะโมเดินยมิ้ ออกมาจากหอ้ งรับรองจนอนุชิตแซว

“ แหมเดินยมิ้ ออกมาอยา่ งน้ีแสดงวา่ ข่าวดีใช่ไหมเพอ่ื น” นะโมไดแ้ ต่
ยมิ้ ทกั ทาย นพรัตนท์ ่ีนงั่ อยโู่ ตะ๊ ขา้ งๆไดแ้ ต่ทาํ หนา้ หมน่ั ไส้กดั ฟัน กาํ ป้ันแน่น
ดว้ ยความโมโหบ่นในใจวา่ มึงรอดอีกแลว้ ไอน้ ะโม

ณ บริษทั รสทิพย์ ท่ีประกอบการเก่ียวกบั น้าํ ปรุงรสธุรกิจครอบครัวของ
พงศกร กก็ าํ ลงั ประสบปัญหากบั ยอดขายแต่เนื่องจากเป็นครอบครัวใหญ่ท่ีพ่อ

58

เป็นคนมีภรรยาหลายคนจึงมกั มีเร่ืองชิงดีชิงเด่นกนั แข่งขนั กนั ทาํ ธุรกิจและยงั มี
เรื่องการพนนั เขา้ มาเกี่ยวขอ้ ง หลายคร้ังจึงมีเรื่องราวทะเลาะกนั ภายในบริษทั

“ แมค็ ช่วงน้ีแกไมค่ ่อยอยบู่ ริษทั เลยนะ” แม่พชั ร ภรรยาของพอ่ อีกคน
ทาํ เสียงเกร้ียวกราด “ โธ่ ผมกต็ อ้ งออกไปพบลูกคา้ ขา้ งนอกบา้ งสิครับ”
พงศกร พดู พร้อมกบั นง่ั ลงท่ีเกา้ อ้ีโตะ๊ ทาํ งาน

“ ไดย้ นิ ข่าววา่ น้าํ ปรุงรสตวั ใหม่กาํ ลงั ขายดิบขายดีที่บริษทั รสไทยไม่ใช่
หรือ” แม่พดั ถามดว้ ยความสนใจ

“ ใช่ครับเพราะนอกจากจะถูกใจคนต่างจงั หวดั ดา้ นรสชาติแลว้ การ
ออกแบบบรรจุภณั ฑข์ องเขาเท่ียวน้ีกเ็ ขา้ ถึงคนดว้ ยครับ” พงศกร พูดอยา่ ง
ครุ่นคิด

“ ง้นั แกควรจะทาํ อะไรบางอยา่ งแลว้ แหละ” แม่พชั ร ทาํ หนา้ เจา้ เล่หแ์ ต่
ดูเหมือนพงศกรจะรับรู้ความหมาย ในขณะท่ีท้งั สองคนกาํ ลงั สนทนากนั นิตยา
ภรรยาคนที่สองของพอ่ กเ็ ดินเขา้ มาท่าทางมีเรื่องไม่สบอารมณ์

“ น่ีมวั ทาํ อะไรกนั อยสู่ องคนยอดขายเดือนน้ีมนั ลดลงมากไม่รู้เป็น
เพราะอะไรตอ้ งมาช่วยกนั คิดแลว้ นะ” นิตยายนื เทา้ สะเอวมองไปท่ีสองคน

“ ฉนั กก็ าํ ลงั คิดอยนู่ ่ีวา่ จะทาํ ยงั ไง” พชั รา ทาํ ขมึงใส่
“ อ๋อ.ใช่ๆครับแม่นิดเรากาํ ลงั หาน้าํ ตรงปรุงรสตวั ใหม่มาผลิตในแบรนด์
ของเราซ่ึงเร็วๆน้ีน่าจะไดข้ อ้ สรุป” พงศกรพยกั หนา้ ยมิ้
“ กเ็ ร็วๆหน่อยกแ็ ลว้ กนั เด๋ียวบริษทั เราจะแยเ่ สียก่อน”นิตยาทาํ หนา้ เซ็งๆ
“ แต่ยงั ไงเธอกช็ ่วยเตือนลูกๆของเธอใหใ้ ชจ้ ่ายใหม้ นั เบาๆลงหน่อย”
พชั ราแขวะนิตยาเรื่องการเอาแต่เที่ยวของลูกๆ
“ เฮย้ ..ลูกเธอกใ็ ช่ยอ่ ยเสียเม่ือไหร่” นิตยาสวนกลบั
“ พอๆแลว้ ครับคุณแม่ท้งั สอง” พงศกรรีบหา้ มทพั ก่อนที่ท้งั หมดจะ
แยก แลว้ เดินออกจากกนั ไป ปล่อยใหพ้ งศกร ครุ่นคิดอะไรในใจบางอยา่ งแต่

59

เร่ิมเครียดเม่ือสายตาจอ้ งมองท่ีจอคอมไดแ้ ต่เอามือกอดอกเอนหลงั พงิ เกา้ อ้ีจนดู
บรรยากาศภายในหอ้ งทาํ งานโดดเด่ียวและเงียบงนั

บรรยากาศที่แผนกแพค็ ของที่เตม็ ไปดว้ ยกล่องสินคา้ มากมายที่พนกั งาน
กาํ ลงั เร่งแพค็ ของนาํ ข้ึนรถส่งลูกคา้ ที่ทาํ เอาบกั คกั ถึงกบั ปาดเหง่ือบ่น

“ โอโ้ หนี่สินคา้ ของเราจะขายดีไปไหนเนี่ยแพค็ ของไม่ทนั แลว้ ” บกั คกั
ยนื มองไปท่ีสินคา้ น้าํ ปรุงรส

“ เออน่าเราจะไดม้ ีโบนสั สิ้นปี เยอะๆไงวะ” เพ่อื นร่วมงานอีกคนให้
ความเห็น
ขณะเดียวกนั บกั คกั กเ็ หลือบไปเห็นพงศกรกบั วภิ าดา เดินผา่ นเขา้ ไปในฝ่ าย
ผลิตกแ็ ปลกใจจึงรีบเดินเขา้ หอ้ งน้าํ โทรหานะโมทนั ที

“ ฮลั โหลนะโมเฮาเห็นบกั พงศกรกบั คุณวภิ าดามาที่โรงงาน”
“ ทาํ ไมวะ” นะโมสงสยั ที่ประกาศโทรมาบอก
“ กม็ นั แปลกนี่หวา่ ร้อยวนั พนั ปี ไม่เคยเห็นมาที่โรงงาน” บกั คกั ต้งั
ขอ้ สงั เกตในขณะที่พงศกรกบั วภิ าดากาํ ลงั เดินดูที่ไลนผ์ ลิตวภิ าดาสงั เกตเห็น
พงศกรชะเงอ้ หนั ซา้ ยหนั ขวาผดิ สงั เกตจึงถาม
“ มีอะไรหรือเปล่าคะดูคุณแปลกๆ” วภิ าดาทาํ หนา้ งง
“ อ๋อ..ปะเปล่าหอ้ งน้าํ ไปทางไหนจ๊ะ” พงศกร รีบเอามือกมุ ที่ทอ้ งถาม
“ ทางโนน้ ค่ะ” วภิ าดาช้ีท่ีประตูดา้ นขวามือพงศกรกเ็ ดินไปตามที่วภิ าดา
บอกแต่ดูลุกล้ีลุกลนชนกบั พนกั งานที่เดินผา่ นมาพอดีจึงถามหาแผนกปรุงรส
ซ่ึงหา้ มบุคคลภายนอกเขา้
“ เออ นอ้ งพี่จะไปพบคุณดาวแผนกปรุงรสอยหู่ อ้ งไหนจ๊ะ” พงศกรถาม
แลว้ หนั หนา้ ซา้ ยขวาเหมือนกลวั ใครเห็น พนกั งานหญิงช้ีมือบอกพงศกรกเ็ ดิน
ไปจนถึงหนา้ แผนกปรุงรส

60

“ สวสั ดีครับคุณดาวผมพงศกรแฟนคุณวภิ าดาจาํ ผมไดไ้ หม” พงศกรรีบ
แนะนาํ ตวั

“ อ๋อค่ะมีอะไรคะ” ดาวถามอยา่ งสงสยั และยงั รู้สึกงงๆกบั การแนะนาํ
ตวั

“ คือ คุณวภิ าดาใหม้ าถามส่วนผสมน้าํ ปรุงรสท่ีกาํ ลงั ขายดิบขายดีอยใู่ น
เวลาน้ีวา่ มีอะไรบา้ งครับ” พงศกร อา้ งชื่อวภิ าดา ซ่ึงทาํ เอาดาวเองถึงกบั ลงั เล
เพราะสูตรส่วนผสมทุกอยา่ งของบริษทั มกั เป็นความลบั ถา้ วภิ าดาอยากรู้ทาํ ไม
จึงไม่มาถามเองในขณะที่ดาวกาํ ลงั ลงั เล พงศกรกร็ ีบตดั บท

“ คือจะมีการแถลงข่าวกบั ลูกคา้ ถึงสูตรความอร่อยในอาทิตยน์ ้ีจะได้
บอกลูกคา้ ไดบ้ า้ งแต่อาจจะไม่ท้งั หมดนะครับ

“ คะๆแต่มนั มีเยอะนะคะรอแป๊ บนะคะ” ดาวเปิ ดลิน้ ชกั หยบิ สมุดโน๊ต
ข้ึนมาเปิ ดไปยงั หนา้ สูตรปรุงรส พอดีมีพนกั งานมาเรียก

“ พด่ี าวคะผจู้ ดั การแผนกเรียกพบด่วนค่ะ” ดาวไดแ้ ต่มองหนา้ พงศกร
“ อ๋อ คุณดาวไปก่อนกไ็ ดค้ รับผมรอได”้ พงศกร ดูมีความหวงั ยมิ้ ท่ีมุม
ปากในขณะท่ีดาวรีบเกบ็ สมุดโน๊ตลงลิ้นชกั จนลืมลอ็ ค พอดาวเดินพน้ ประตู
พงศกรจึงรีบเปิ ดลิน้ ชกั เอาสมุดโน๊ตออกมาแต่กจ็ าํ ไม่ไดว้ า่ หนา้ ไหนจึงใชม้ ือ
ถือถ่ายไปเกือบท้งั หมดหลายหนา้ แลว้ ไดย้ นิ คนเดินมากร็ ีบเกบ็ สมุดโน๊ตลงไป
ในลิ้นชกั แทบไม่ทนั
“ ขอโทษดว้ ยครับพอดีผจู้ ดั การแผนกเรียกฝากงานเพราะจะออกไปขา้ ง
นอกค่ะ” ดาวพูดเสียงหอบเหน่ือย
“ อ๋อ ครับไม่เป็นไรครับรอได”้ พงศกรทาํ หนา้ ไร้กงั วล ดาวจึงหยบิ สมุด
โน๊ตใหด้ ูหนา้ ท่ีเป็นสูตรปรุงรสแต่ใชฝ้ ่ ามือปิ ดไวบ้ างส่วน
“ ผมคงจาํ ไม่ไดข้ อเอามือถือถ่ายไวไ้ ดไ้ หมครับ” พงศกร วา่ แลว้ ลว้ งเอา
มือถือในกระเป๋ ากางเกง

61

“ ไดค้ ่ะเพราะอนุญาตใหถ้ ่ายไดบ้ างส่วนพอไดบ้ อกกบั นกั ข่าวคร่าวค่ะ”
ดาวบอกและใชฝ้ ่ ามือปิ ดอยา่ งระมดั ระวงั ทนั ใดกม็ ีเสียงโทรศพั ทเ์ รียกเขา้
พงศกรจึงรีบรับสาย

“ ฮลั โหลจา้ นอ้ งวิ กาํ ลงั ออกไปจ๊ะไม่รู้กินอะไรเขา้ ไปทอ้ งเสียนง่ั นาน
ไปหน่อย” พงศกรรับสายแลว้ ถือโอกาสเดินจากดาว ออกไปพร้อมกบั ยกมือส่ง
สัญญาณใหด้ าว ดาวกไ็ ดแ้ ต่ยนื งง

พงศกรกบั วภิ าดาขบั รถไปตามเส้นทางผา่ นยา่ นเศรษฐกิจท่ีโอบลอ้ มไป
ดว้ ยตึกสูงใหญ่
และกเ็ คล่ือนตวั ไปไดเ้ ลก็ นอ้ ยแมน้ โรงงานจะอยไู่ ม่ไกลจากออฟฟิ ศสาํ นกั งาน
ใหญ่นกั เนื่องจากรถลาในเมืองกรุงมากมายจนทาํ ใหต้ ิดขดั ในการเดินทาง

“ เออ..รอแวะหา้ งไปเดินเล่นกนั ดีไหม” พงศกรชวน
“ อืม นี่จวนจะเที่ยงแลว้ แวะทานขา้ วเที่ยงเลยดีกวา่ ” วภิ าดามองดู
นาฬิกาที่ขอ้ มือท้งั สองขบั รถข้ึนลานจอดท่ีหา้ งใหญ่แถวสีลมแลว้ เดินเขา้ ไป
ภายในหา้ งคณะวภิ าดา กาํ ลงั เดินผา่ นสวนอาหารและของใชใ้ นครัวเรือนตอ้ ง
สะดุดตรงแม่บา้ นกลุ่มหน่ึงที่กาํ ลงั เลือกซ้ือของ
“ นี่เธอมาดูอะไรนี่สิมนั คืออะไรดูเก๋ดี” แม่บา้ นคนหน่ึงหยบิ ผลิตภณั ฑ์
น้าํ ปรุงรสของบริษทั รถไทยข้ึนมาดู
“ น่ีมนั น้าํ ปรุงรส ฉนั ใชเ้ ป็นประจาํ คร้ังแรกฉนั เห็นเป็นกระติบขา้ วทาํ
ใหค้ ิดถึงบา้ น เลยซ้ือไปใชด้ ูกเ็ ลยชอบ” แม่บา้ นอีกคนตอบอยา่ งมีความสุขใน
ขณะท่ีวภิ าดา ยนื อมยมิ้ อดภูมิใจไม่ได้ ในเเวบ็ หน่ึงกค็ ิดถึงตอนท่ีนะโม อธิบาย
ความหมายของรูปทรงบรรจุภณั ฑท์ ่ีนะโมออกแบบ และยมิ้ บ่นในใจวา่ ”นายน้ี
คิดไดไ้ ง” จนพงศกร ตอ้ งสะกิดขา้ ง
“ มีอะไรหรือวิ ยนื ยมิ้ อยไู่ ด”้ พงศกรทาํ หนา้ สงสัย

62

“ อ๋อ ปะเปล่าคะ” วภิ าดา รีบเดินต่อไปท่ีสวนอาหารในหา้ งใหญ่เพ่อื
ทานอาหารเที่ยงจนเวลาผา่ นไปสักพกั ใหญ่กเ็ ดินกลบั ในระหวา่ งทางก่อนเล้ียว
เขา้ ประตูทางออกท่ีเช่ือมกบั ลานจอดตรงหวั มุมวภิ าดา มองเห็นพวงกญุ แจเป็น
รูปกระติบขา้ วท่ีร้านก๊ิฟช็อปเลยหยดุ ซ้ือ

“ ซ้ือไปทาํ ไมหรือวิ ดูของออกบา้ นๆไม่อยากจะเช่ือเลยวา่ วชิ อบของ
ทาํ นองน้ี” พงศกรยกั ไหล่ ถาม

“ บางทีคนอยา่ งพวกเรากน็ ึกไม่ถึง ถึงคุณค่าของ ของเหลาน้ีนะ” วภิ าดา
มองดูพวงกญุ แจท่ีซ้ือ แลว้ ยมิ้ ที่มุมปากก่อนที่จะเดินต่อไปยงั ลานจอดรถ

ที่ออฟฟิ ศแผนกออกแบบกราฟิ กนะโมนงั่ หนา้ คอมทาํ งานตามปกติท่ีหู
สองขา้ งถูกปิ ดดว้ ยหูฟังมีเสียงเพลงเบาๆไม่ทนั ไดย้ นิ หรือสังเกตวา่ ใครเดินผา่ น
ไปผา่ นมาจนอนุชิต ถึงกบั ทาํ ท่าตกใจส่งสัญญาณมือบอกนะโมอยหู่ ลายคร้ัง
แต่นะโมกไ็ ม่เขา้ ใจจนวภิ าดาเดินเขา้ มาใกลแ้ ทบจะถึงตวั นะโมไดก้ ลิ่นหอม
บางอยา่ งเขา้ มาชนปลายจมูกจึงหนั ซา้ ยขวาถึงกบั ตกใจ

“ แหม เพลินจริงนะ นะโมไม่สนใจอะไรเลย” วภิ าดา ยนื แซวขา้ งๆ
“ ขะ ครับทาํ งานนะครับ” นะโมรีบอา้ งเหมือนกลวั ความผดิ
“ กไ็ ม่ไดว้ า่ อะไรนี่” วภิ าดา สวนตอบท้งั อนุชิตกบั นพรัตน์ ที่นงั่ อยู่
ขา้ งๆกพ็ ลอยตกใจไปดว้ ยเพราะนานๆทีวภิ าดา จะเขา้ มาในแผนก
“ เอา้ น่ี” วภิ าดา วางพวงกญุ แจรูปกระติบขา้ วบนโต๊ะนะโม นะโมมอง
ไปท่ีพวงกญุ แจอยา่ งงงๆ
“ พอดีฉนั ไปเจอมนั คลา้ ยๆกบั บรรจุภณั ฑท์ ี่เป็นสินคา้ ของบริษทั เราเลย
ซ้ือมาฝาก” วภิ าดารีบวางพวงกญุ แจแลว้ รีบเดินจากไปสร้างความงุนงงใหน้ ะ
โมและคนอื่นๆท่ีเห็นเหตุการณ์นะโมไดแ้ ต่นง่ั มองพวงกญุ แจจนอนุชิต
กระแอมไอใส่อยหู่ ลายคร้ังในขณะที่นพรัตนก์ ส็ งสัยในพฤติกรรมบางอยา่ งของ
วภิ าดา

63

จนถึงเวลาเลิกงานอนุชิตเดินเขา้ มากระซิบแซว นะโมเรื่องพวงกญุ แจ
“ ฉนั วา่ แก่เริ่มจะเป็นคนพเิ ศษของคุณวแิ ลว้ นะน่ี มีของคงของฝากมาให้
ดว้ ย” อนุชิตยมิ้ เยาะยกั คิ้วแซวพร้อมกบั ใชฝ้ ่ ามือตบไหล่เบาๆก่อนเดินจากไป
นะโมปิ ดคอมสะพายกระเป๋ าเป้แลว้ หยบิ พวงกุญแจ อมยมิ้ เดินออกจากหอ้ ง
ทาํ งาน
นะโมเดินผา่ นมาถึงหนา้ ร้านเจ๊นวั ท่ีเยน็ น้ีกม็ ีคนเตม็ ร้านเหมือนเคยใน
ขณะที่กาํ ลงั เดินผา่ นไปกเ็ หลือบไปเห็นน้าํ ปรุงรสท่ีต้งั อยใู่ กลๆ้ กบั ครกเลยหยดุ
แลว้ เดินเขา้ ไปถาม
“ เจใ๊ ชน้ ้าํ ปรุงรสยห่ี อ้ น้ีดว้ ยหรือ” นะโมถามดว้ ยความสงสัย
“ ใชส้ ิจ๊ะของเขาดีจริงลูกคา้ ถึงไดเ้ ตม็ ร้านอยา่ งน้ีไง” เจน๊ วั ท้งั ต่าํ ท้งั ยมิ้
“ เอ่อ.นี่นะโมรอเจ๊เด๋ียวนะจะไดจ้ ่ายค่าโฆษณาแลว้ เยน็ น้ีมีกบั ขา้ วเยน็
หรือยงั เจข้ อแถมขา้ วเยน็ ดว้ ยหน่ึงม้ือ” เจ๊นวั หวั เราะเยาะอยา่ งมีความสุข นะโม
กย็ นื รอสักพกั ไดท้ ้งั ค่าทาํ สปอร์ตโฆษณาและอาหารจากทางร้านกบั หอ้ งพกั ใน
เยน็ วนั น้ี
ท่ีบา้ นหรูในหอ้ งนอนบนเตียง หญิงสาวสยายผมสลวยเซ็กซ่ีวภิ าดา
กาํ ลงั ต้งั หนา้ รอชมการไลฟ์ สดของยทู ูปเปอร์ช่องต่างๆตามเวลาพร้อมสมุดจด
โนต้ วางขา้ งๆตวั เสียงเพลงเบาๆสลบั กบั สปอตโฆษณาของช่องสร้างการดี
ชาแนล แฟนรายการเริ่มเขา้ มาทกั ทายโดยกดส่งรูปหวั ใจบา้ งกด ไลคบ์ า้ ง บา้ งก็
ส่งรูปอีโมจิดีใจต่ืนเตน้ แลว้ เจา้ ของรายการกม็ าในสไตลค์ นหวั ฟูหนวดเรียวโคง้
แบบเลก็ คาราบาวใส่แวน่ ตากป็ รากฏตวั ในยทู ูปไลฟ์
“ หน่ึงเพลงผา่ นไปสาํ หรับเพลงเพราะๆจากร้านแซบนวั โดยเจ๊นวั เจ๊
ฝากบอกมาดว้ ยนะครับวา่ ถา้ มาทานขา้ วที่ร้านช่วงน้ีคนอาจจะเยอะหน่อย
เนื่องจากไดน้ ้าํ ปรุงรสจากบริษทั รสไทยมาเติมเตม็ ความอร่อย “ นะโมพดู ถึงน้าํ
ปรุงรส วภิ าดาถึงกบั ยมิ้ ตาโตสะดุดกบั น้าํ ปรุงรสที่ทางร้านใช้ และเพลิดเพลิน

64

อยกู่ บั รายการจนถึงช่วงทา้ ยก่อนที่นะโมกาํ ลงั ปิ ดรายการวภิ าดาไดม้ องไปเห็น
พวงกญุ แจที่คลา้ ยกบั ที่ซ้ือใหน้ ะโมเม่ือตอนบ่าย แต่กด็ ูไดแ้ ค่แป๊ บเดียวช่อง
รายการ ยทู ูปไลฟ์ ของนะโมกเ็ ปลี่ยนเป็นสปอร์ตโฆษณาทิ้งความสงสยั ใหก้ บั
วภิ าดาอยพู่ กั หน่ึงแต่กต็ อ้ งรีบปิ ดไฟที่หวั เตียงนอนเน่ืองจากเป็นเวลาดึก
พอสมควรแลว้ แต่ยงั ทิง้ ความสงสยั ใหว้ ภิ าดาไดค้ รุ่นคิดวา่ พวงกญุ แจน้นั เป็น
ของใครกนั แน่

65

ตอนท่ี 8 แผนร้ายของศตั รู
เวลา หกโมงเชา้ ท่ีโรงงานพนกั งานกะดึกกาํ ลงั เคลียร์หนา้ งานของ

ตนเองเพ่อื เตรียมออกกะในเวลา แปดโมงเชา้ บกั คกั เองกาํ ลงั งวั เงียลา้ งหนา้ ใน
หอ้ งน้าํ กไ็ ดย้ นิ เสียงวนุ่ วายหนา้ โรงงานที่เตม็ ไปดว้ ยนกั ข่าวและเจา้ หนา้ ที่
ตาํ รวจเสียงร้องตะโกนสลบั กบั เสียงนกหวดี ของ รปภ.หนา้ โรงงานดงั วนุ่ วาย
ไปหมด

“ เดี๋ยวครับเด๋ียวครับเขา้ ไปไม่ไดน้ ะครับ” รปภ.โบกมือป้องนกั ข่าว
หา้ มเขา้ ไปภายในโรงงาน บกั คกั วงิ่ ออกไปดูถึงกบั งงวา่ เกิดอะไรข้ึนสกั พกั กม็ ี
เจา้ หนา้ ที่ตาํ รวจเดินเขา้ มาพบกบั รปภ.ในมือถือกระดาษยน่ื ใหร้ ปภ.ดู

“ ผมไดร้ ับแจง้ จากพลเมืองดีใหม้ าตรวจสอบโรงงานเนื่องจากพบสิ่งผดิ
กฎหมายและความไม่เหมาะสมในการผลิตน้าํ ปรุงรส” ตาํ รวจนายหน่ึงแจง้
พร้อมกบั ยน่ื หมายคน้ ใหร้ ปภ.ดู

: เดี๋ยวผมขออนุญาตแจง้ หวั หนา้ กะก่อนนะครับ: รปภ.ยกวอร์เรียก
หวั หนา้ กะดึกใหอ้ อกมาพบเจา้ หนา้ ท่ีหนา้ โรงงานแลว้ จึงอนุญาตใหเ้ ขา้ โรงงาน
ทนั ใดน้นั บกั คกั กไ็ ดส้ ังเกตเห็นรถเก๋งคนั หน่ึงมาจอดที่หนา้ โรงงานและคนที่
เป็นเจา้ ของรถเปิ ดประตูออกมากค็ ือ นพรัตน์ เดินจ้าํ อา้ วมาท่ีรปภ.แลว้ ถามวา่
เกิดอะไรข้ึนจึงรีบเดินเขา้ โรงงาน

วภิ าดาท่ีกาํ ลงั แต่งตวั เพ่ือเตรียมเขา้ ออฟฟิ ศเมื่อไดร้ ับโทรศพั ทจ์ าก
หวั หนา้ กะกไ็ ดร้ ีบเดินทางไปที่โรงงานอยา่ งเร่งด่วน ในขณะที่นกั ข่าวกาํ ลงั
ถ่ายทอดสดผา่ นทีวแี ละ ยทู ูปไลฟ์ หลายช่องผคู้ นและร้านคา้ ทวั่ ประเทศกก็ าํ ลงั
ดูข่าวด่วนผา่ นทีวแี ละในโซเชียลอยา่ งต้งั ใจเพราะข่าวพาดหวั วา่ พบส่ิงผดิ
กฎหมายในน้าํ ปรุงรสท่ีโรงงานดงั

66

บกั คกั โทรศพั ทห์ านะโมถึงเหตุการณ์ท่ีเกิดข้ึนในโรงงานในขณะที่นะ
โมกาํ ลงั อาบน้าํ แต่งตวั พอดีนะโมเองกต็ กใจเพราะน้าํ ปรุงรสกาํ ลงั ขายดิบขายดี
เป็ นที่นิยม

“ ฮลั โหลบกั คกั วา่ ไง” นะโมบ่รีบรับสาย
“ นะโมไดเ้ บ่ิงข่าวแลว้ บ่” บกั คกั พดู ดว้ ยน้าํ เสียงตื่น
“ ข่าวหยงั นอ้ บกั คกั ” นะโมรีบเปิ ดทีวชี ่องท่ีพกั บอก
ในขณะท่ีดูทีวไี ปและคุยโทรศพั ทไ์ ปบกั คกั เองยงั ต้งั ขอ้ สงสยั วา่ น่าแปลกใจว่า
คนท่ีมาถึงโรงงานก่อนใครกบั เป็นนพรัตน์
“ ค่อยวา่ มนั น่าสงสัยอยนู่ ะอยไู่ อน้ พรัตนม์ าทาํ อะไรที่โรงงานแต่เชา้ ”
“ เขาอาจจะกลบั จากไปเที่ยวต้งั แต่เมื่อคืนแลว้ ผา่ นไปที่โรงงานกเ็ ป็นไป
ได”้ นะโมต้งั ขอ้ สงสยั แต่ในใจกย็ งั แอบคิดไปอีกทาง ที่โรงงาน นพรัตน์ กเ็ ดิน
เพ่นพา่ นไปหมดปนๆกบั นกั ข่าวจนไม่รู้วา่ ใครเป็นใครในขณะจงั หวะหน่ึง
นพรัตนม์ องซา้ ยและขวาเหมือนกลวั ใครเห็นไดก้ วกั มือเรียกนกั ข่าวช่องหน่ึงให้
เขา้ ถ่ายทาํ ในหอ้ งวตั ถุดิบในการผลิตพร้อมกบั กระซิบนกั ข่าวใหม้ ีการ
ถ่ายทอดสดซ่ึงทุกคนกก็ าํ ลงั ชมอยหู่ นา้ จอทีวแี ละไลฟ์ สดในขณะท่ีทีวชี ่องหน่ึง
ไปพบกบั ของผดิ กฎหมายในหอ้ งวตั ถุดิบการผลิต
“ สวสั ดีค่ะขณะน้ีท่านกาํ ลงั ชมข่าวด่วนจาก CNJ.Newsเราไดพ้ บส่ิงผดิ
กฎหมายในหอ้ งวตั ถุดิบการผลิตนะคะภาพที่เห็นตรงหนา้ ถุงพลาสติกท่ีมีของ
คลา้ ยๆเมด็ ยาจาํ นวนหน่ึงคาดวา่ น่าจะเป็นส่วนผสมในน้าํ ปรุงรสและนี่ค่ะน่าจะ
เป็นคางคกถงั ที่กาํ ลงั ตากแหง้ และตวั เป็นๆอยใู่ นถงั อีกหลายตวั
“ โอ๊ยบา้ ไปแลว้ ” นะโมถึงกบั ของข้ึนในขณะที่วภิ าดากาํ ลงั ฟังวทิ ยุ
ภายในรถกถ็ ึงกบั น้าํ ตาคลอเบา้ ผคู้ นที่กาํ ลงั ทาํ กบั ขา้ วในขณะน้ีต่างตกใจถึง
ขนาดหยบิ น้าํ ปรุงรสของบริษทั รสไทยโยนทิ้งลงในถงั ขยะ วภิ าดาจอดรถที่
ลานจอดภายในโรงงานยงั ไม่ทนั ไดก้ า้ วขาลงจากรถกโ็ ดนนกั ข่าววง่ิ ลอ้ มรุม

67

สมั ภาษณ์ รปภ.กร็ ีบวง่ิ กนั วภิ าดากร็ ีบเดินเขา้ ไปในโรงงานแต่กห็ ลีกเลี่ยงจาก
นกั ข่าวไม่ได้

“ คุณคะคุณคะเรื่องน้ีจะตอบคาํ ถามสงั คมอยา่ งไรคะ” นกั ข่าวช่องหน่ึง
ถาม

“ ใช่ค่ะน้าํ ปรุงรสที่กาํ ลงั มียอดขายมากมายในขณะน้ีมีท้งั ส่วนผสมของ
ยากล่อมประสาทมีท้งั คางคกแบบน้ีคุณจะวา่ ยงั ไงคะ” นกั ข่าวอีกสาํ นกั กระเซา้
ต่อ

“ มนั ไม่ใช่อยา่ งที่เห็นในข่าวนะคะมนั ตอ้ งมีการเขา้ ใจผดิ แน่ๆค่ะ”
วภิ าดาพยายามอธิบายในขณะ ดาวหวั หนา้ แผนกปรุงรสกแ็ ทรกนกั ข่าวเขา้ มา
ช่วยตอบคาํ ถาม

“ ใช่ค่ะน้าํ ปรุงรสของเราเป็นน้าํ ปรุงรสท่ีไดจ้ ากภูมิปัญญาของชาวบา้ น
และมีส่วนผสมต่างๆที่ถูกสุขอนามยั ภาพท่ีเป็นข่าวเรากาํ ลงั หาสาเหตุอยนู่ ะคะ
วา่ มนั มาจากไหน” ดาวช่วยตอบคาํ ถามจนนกั ข่าวเร่ิมชะงกั ลง ท่ีประตูดา้ นขา้ ง
ของโรงงาน นพรัตนร์ ีบเดินออกมามองซา้ ยมองขวาในมือถือโทรศพั ทแ์ นบหู
เหมือนกาํ ลงั สนทนากบั ใครอยอู่ ยา่ งไม่สะทกสะทา้ น
“ เรียบร้อยแลว้ ครับงานน้ีอาจถึงปิ ดโรงงานอยา่ ลืมท่ีสัญญากบั ผมไวน้ ะครับ
นพรัตนร์ ีบเดินเล่ียงผคู้ นออกจากโรงงานขบั รถจากหนา้ โรงงานออกไปแต่กย็ งั
ไม่พน้ สายตาของบกั คกั

วภิ าดากลบั ถึงสาํ นกั งานใหญ่ท่ีสีลมเม่ือออกจากเลบ็ ช้นั สิบหา้ ผคู้ นที่
เห็นต่างมองหนา้ ซุบซิบนินทาจนสังเกตได้ เมื่อเดินเขา้ ไปในออฟฟิ ศไดย้ นิ แต่
เสียงโทรศพั ทท์ ี่โทรมายกเลิกสินคา้ ทนั ทีที่นงั่ ลงท่ีโตะ๊ ทาํ งาน เลขาหนา้ หอ้ งก็
ยนื่ เอกสารรายการลูกคา้ สงั่ ยกเลิกสินคา้ เตม็ ไปหมดวภิ าดาสัง่ ใหเ้ ลขาออกจาก
หอ้ งไปก่อนกไ็ ดแ้ ต่จอ้ งมองรายการสินคา้ ที่สั่งยกเลิก เสียงสะอ้ืนไหน้ ้าํ ตาท่ี
ไม่ไดร้ ับเชิญกไ็ หลนองผา่ นแกม้ ขาวนวล ทนั ใดน้นั กม็ ีเสียงโทรศพั ทเ์ ขา้ ไดแ้ ต่

68

มองดูโทรศพั ทท์ ี่ข้ึนชื่อบนหนา้ จอวา่ พ่ีแมค็ พงศกร ไดแ้ ต่ปล่อยใหโ้ ทรศพั ทด์ ิ้น
ส่นั อยา่ งไร้อารมณ์ที่จะรับสาย

ท่ีฟากหน่ึงที่แผนกออกแบบกราฟิ กหลายคนกก็ ม้ หนา้ กม้ ตาทาํ งานส่วน
อนุชิตที่อยโู่ ตะ๊ ตรงขา้ มกบั นะโมกช็ ะโงกหนา้ สนทนา

“ เร่ืองน้ีมนั เกิดข้ึนไดไ้ งวะนะโมน้าํ ปรุงรสมนั จะมีส่วนผสมของยา
กล่อมประสาทกบั ไอค้ างคกไดไ้ งวะ” อนุชิต เอามือสาวเสน้ ผมเกาหวั อยา่ งงงๆ

“ บา้ น่ามนั ไม่มีหรอกฉนั เคยถามส่วนผสมกบั พดี่ าวหวั หนา้ หอ้ งปรุงรส
แลว้ ฉนั วา่ มนั มีอะไรบางอยา่ งผดิ ปกติแน่ๆ” นะโมมองหนา้ นพรัตนท์ ่ีกาํ ลงั นงั่
เขี่ยโทรศพั ทอ์ ยจู่ นนพรัตนม์ องคอ้ นกบั

“ แกมองหนา้ ฉนั ทาํ ไมวะ” นพรัตน์ พูดพรากเมม้ ปากใส่
“ผม กไ็ ม่อยากเชื่อนะวา่ คุณนพรัตนจ์ ะตื่นเชา้ ถึงขนาดมีเวลาไปขบั รถ
เล่นแถวหนา้ โรงงาน” นะโมมองหนา้ พูดแหยอ่ ยา่ งถูกจุดทาํ เอานพรัตนถ์ ึงกบั
ลุกข้ึนยนื สะบดั กน้ เดินออกจากโตะ๊ ทาํ งาน บ่นพมึ พาํ อยา่ งหวั เสียไม่รู้วา่ นะโม
เห็นไดไ้ งทาํ เอาอนุชิต ถึงกบั เดินออ้ มโต๊ะอีกดา้ นเขา้ มากระซิบถามนะโม
“ นะโม แกรู้อะไรมาวะ” อนุชิต กระซิบถามขา้ งหู
“ ฉนั กไ็ ม่แน่ใจเราตอ้ งหาคาํ ตอบใหไ้ ด”้ นะโมสายตามุ่งมนั่ แต่ยงั ไม่ได้
สนทนากนั ต่อสุธีกเ็ ดินมาทกั ทาย
“ เออ..พ่ีเขา้ ประชุมด่วนก่อนนะ” หวั หนา้ สุธีโบกมือให้
“ เดี๋ยวพีเ่ รื่องน้นั หรือเปล่า” นะโมรีบถาม
“ น่าจะเป็นเรื่องท่ีเป็นข่าว” สุธี ตอบ
“ พผ่ี มมีเร่ืองบางอยา่ งที่จะ…”นะโมกาํ ลงั จะบอกบางอยา่ ง
“ เออๆพี่รีบเด๋ียวมีอะไรเอาไวน้ อกรอบ” สุธี เร่ิมรีบเดินออกไป เสียง
ไลนด์ งั เขา้ มือถือบกั คกั ส่งรูปถ่ายบางอยา่ งมาใหน้ ะโมดูแลว้ ยมิ้ ส่งอิโมจิพร้อม

69

ขอ้ ความคาํ วา่ เยยี่ มขอบใจหลาย เวลาผา่ นไปชวั่ โมงเศษสุธีกเ็ ดินหนา้ เศร้า
ออกมาจากหอ้ งประชุมผา่ นมาที่โต๊ะทาํ งานของนะโม

“ นะโมมีอะไรพูด คุณวภิ าดาใหเ้ ขา้ พบ” สุธีหนา้ เศร้าเดินไปท่ีโตะ๊
ทาํ งานนะโมถอนหายใจแลว้ ลุกเดินเขา้ ไปพบวภิ าดา ทนั ทีที่เห็นหนา้ วภิ าดาก็
อดสงสารไม่ไดแ้ ววตาท่ีดูสดใสดูเศร้าหมองตาบวมแดงเหมือนร้องไหห้ นกั ใน
ใจอยากเดินเขา้ ไปปลอบแต่นน่ั มนั กเ็ ป็นเพียงแค่ความคิดท่ีแมแ้ ต่คิดกไ็ ม่
บงั อาจ

“ คุณสุธีบอกวา่ มีอะไรจะพูดเหรอ” วภิ าดามองหนา้ แบบหลบซ่อน
ความรู้สึก

“ สูๆ้ นะครับผมคงทาํ อะไรไม่ไดม้ ากกวา่ น้ีแต่ผมสญั ญาวา่ ผมจะรีบหา
สาเหตุท่ีเกิดข้ึนใหเ้ ร็วท่ีสุด” นะโมยมิ้ ท่ีมุมปากมองหนา้ วภิ าดาอยา่ งสงสาร
วภิ าดากไ็ ดแ้ ต่มองตอบ

“ ตอนน้ีลูกคา้ ไม่เช่ือมนั่ ในสินคา้ ของเรายกเลิกสินคา้ ไปเกือบหมด
สินคา้ คา้ งสตอ๊ กเสียหายหลายลา้ น” วภิ าดากล้นั น้าํ ตาไวไ้ ม่ไหวยง่ิ ทาํ ใหค้ น
อยา่ งไอน้ ะโมเจบ็ ปวดไปดว้ ย

“ ผมพอรู้สาเหตุที่เกิดข้ึนขอเวลาผมหน่อยนะครับผมจะทาํ ใหท้ ุกอยา่ ง
กลบั มาเหมือนเดิม” นะโมพดู อยา่ งมน่ั ใจ

“ จริงเหรอนะโมนะโมรู้อะไรมา” วภิ าดาถึงกบั นยั นต์ าลุกวาว
“ ผมขอรวบรวมหลกั ฐานใหแ้ น่ใจก่อนนะครับ” นะโมพดู อยา่ งมน่ั ใจ
ทาํ เอาวภิ าดาถึงกบั ยมิ้ ท่ีมุมปากอีกคร้ังนะโมเองถึงกบั หวั เราะเบาๆจนวภิ าดา
ถามดว้ ยน้าํ เสียงสน่ั เครือ
“ อะไรนะโมหวั เราะฉนั ทาํ ไม” วภิ าดาหวั เราะท้งั น้าํ ตาพร้อมกบั เอา
ทิชชู่ซบั น้าํ ตา
“ กผ็ มดีใจน่ีครับท่ีเห็นคุณวยิ มิ้ ” นะโมตอบกลบั

70

“ กน็ ะโมทาํ ใหฉ้ นั มีความหวงั นี่” วภิ าดายมิ้ เมม้ ปากฟันบนจดั ที่ริม
ฝีปากก่อนท่ีนะโมจะเดินออกจากหอ้ งไปแต่กต็ อ้ งเดินสวนวงศกรท่ีประตูท้งั
สองไดแ้ ต่มองหนา้ กนั แลว้ ต่างฝ่ ายจะเดินจากไป

“ มีอะไรกนั หรือว”ิ พงศกร ถาม
“ นะโมเขาพอรู้เบาะแสในเหตุการณ์ท่ีเกิดข้ึนขอเวลานิดเดียวเราจะรู้
ความจริงวา่ ใครทาํ ใหบ้ ริษทั เสียหาย” วภิ าดามองหนา้ พงศกรอยา่ งมนั่ ใจ
“ ง้นั เหรอเก่งขนาดน้นั เลย” พงศกรทาํ หนา้ หมนั่ ไส้เหล่ตามองตาม แต่
ท้งั สองกย็ งั ไม่ไดส้ นทนากนั ต่อกม็ ีเสียงโทรศพั ทจ์ ากประธานบริษทั
“ ฮลั โหลครับพอ่ วภิ าดารีบรับสาย
“ อะไรนะคะถึงขนาดจะปิ ดโรงงานเลยเหรอคะวภิ าดามีสีหนา้
เคร่งเครียด
“ ค่ะเบ้ืองตน้ แจง้ ความไวแ้ ลว้ ค่ะนะโมบอกวา่ พอมีหลกั ฐานบางอยา่ งท่ี
จะส่งต่อใหต้ าํ รวจแต่ขอเวลาอีกนิดค่ะ” วภิ าดาวางสายอยา่ งเป็นกงั วล พงศกร
ต้งั ใจฟังในทุกๆประโยคและรู้สึกเป็นกงั วลอยา่ งเห็นไดช้ ดั
“ ที่วา่ พอมีเบาะแสคืออะไรเหรอเพือ่ จะไดช้ ่วยสืบดูอีกทาง” พงศกร
พยายามหลอกถามเพ่อื หาวธิ ีรู้ความจริงวา่ นะโมรู้อะไรมา
“ วิ กย็ งั ไม่รู้ความจริงอะไรมากนะคะนะโมบอกวา่ คืนก่อนเกิดเหตุมี
อะไรไม่ชอบมาพากลที่โรงงานและมีพนกั งานบางคนที่สาํ นกั งานใหญ่น่าจะมี
ส่วนเกี่ยวขอ้ ง” วภิ าดาอธิบายสายตามองออกไปทางหนา้ ต่าง พงศกรดูร้อนรน
อยา่ งผดิ สงั เกตถึงกบั ตอ้ งรีบขอตวั กลบั
“ นอ้ งวจี ะ๊ พ่ตี อ้ งขอกลบั ก่อนนะจะ๊ พอดีพต่ี อ้ งรีบเขา้ ประชุมท่ี
บริษทั ” พงศกรรีบเดินออกจากหอ้ งวภิ าfา วภิ าดาทาํ หนา้ จนคิ้วชนกนั ไดแ้ ต่
มองตามแปลกใจในความรีบร้อน

71

ท่ีแผนกออกแบบอนุชิตกาํ ลงั สนทนากบั นะโมเรื่องราวท่ีเกิดข้ึนโดยมี
นพรัตนท์ ี่นงั่ เรียงหูฟังอยอู่ ีกโต๊ะขา้ งๆ

“ เร่ืองท่ีเกิดข้ึนแต่วา่ มนั เป็นไปไดห้ รือวา่ นะโม” อนุชิตตรงหวั ถาม
อยา่ งงงๆ

“ ทุกอยา่ งมนั ยอ่ มมีที่มาที่ไปในไม่ชา้ ความจริงจะปรากฏ” นะโมมอง
หนา้ อนุชิตเหมือนมน่ั ใจ

“ เฮย้ แกรู้อะไรมาหรือเปล่าวะนะโม” อนุชิตถึงกบั ตาลุกวาว นะโมได้
แต่ยมิ้ แต่ท้งั สองกต็ อ้ งหยดุ สนทนาเม่ือเสียงโทรศพั ทด์ งั ข้ึนที่เครื่องของ
นพรัตนแ์ ลว้ เดินออกจากหอ้ งทาํ งานไป นะโมไดแ้ ต่มองตามยงั ไม่ทนั ท่ีจะได้
สนทนาต่อกม็ ีเสียงไลนบ์ ริษทั แจง้ เตือนดงั ข้ึนเป็นขอ้ ความยาวใหช้ ่วยกนั ปิ ดไฟ
ปิ ดแอร์ในเวลาพกั เท่ียงเน่ืองจากลูกคา้ สงั่ ยกเลิกผลิตภณั ฑน์ ้าํ ปรุงรสไปเกือบ
หมดแลว้ นะโมไดแ้ ต่นงั่ ถอนหายใจ แต่ไม่ทนั มีเวลาคิดอะไรต่อกม็ ีเสียงวอร์ดงั
แจง้ มีเหตุลูกคา้ ประทว้ งที่หนา้ ตึกแต่ยงั ไม่ทราบสาเหตุและกลุ่มคนจนมี รปภ.
วง่ิ ผา่ นเขา้ ไปท่ีฝ่ ายบุคคลแลว้ ท้งั ฝ่ ายบุคคลกบั วภิ าดา รองกรรมการผจู้ ดั การก็
เดินรีบเร่งออกมาทาํ เอาทุกแผนกถึงกบั ตกใจหวั หนา้ สุธีกว็ งิ่ ตามออกไป นะโม
ลุกจะวง่ิ ตามออกไปอีกคนแต่อนุชิตคดั คา้ น

“ เฮย้ นะโมจะไปดว้ ยเหรอไม่เก่ียวกบั เราม้งั ” อนุชิตชะโงกหนา้ มาจาก
โต๊ะตรงขา้ มพร้อมยกมือหา้ ม”

“ ไม่เกี่ยวไดไ้ งวะมนั เป็นเร่ืองบริษทั ที่เกี่ยวขอ้ งกบั ทุกคน” นะโมวง่ิ ตาม
ออกไปอนุชิตจึงจาํ ใจวิ่งตาม”

บรรยากาศที่หนา้ ตึกมีผคู้ นกลุ่มหน่ึงมาประทว้ งขอค่าชดเชยผลิตภณั ฑ์
น้าํ ปรุงรสของบริษทั รสไทยและเจา้ ของร้านชา้ ท่ีคิดวา่ ตนเองเสียหายท่ีคนไม่
เขา้ ร้านเนื่องจากใชน้ ้าํ ปรุงรสของบริษทั ที่ส่งเสียงตะโกนเรียกร้องความ
เสียหายพร้อมกบั ถือป้าย น้าํ ปรุงรสผสมคางคก น้าํ ปรุงรสผสมยากล่อม

72

ประสาท ลูกคา้ ไม่เขา้ ร้านตอ้ งรับผดิ ชอบ แถมยงั มีผนู้ าํ ขอพบเจา้ ของบริษทั แต่ก็
ถูกรปภ.กบั เจา้ หนา้ ท่ีตาํ รวจคอยกนั เพ่อื รอท้งั สองฝ่ ายพดู คุยตกลงกนั

วภิ าดากาํ ลงั คุยกบั ประธานบริษทั ที่ติดธุระอยตู่ ่างประเทศ ผจู้ ดั การฝ่ าย
บุคคลจึงเขา้ พบกบั ผชู้ ุมนุมยงั ไม่ไดท้ นั ไดพ้ ดู อะไรกโ็ ดนสาดดว้ ยน้าํ ปรุงรส
และถูกปาดว้ ยเศษผกั จนตอ้ งวง่ิ กระเจิงออกมา สวนท่ีมุมตึกซอกหน่ึงนพรัตน์
กาํ ลงั ถ่ายภาพและวดี ีโอยมิ้ เยาะอยา่ งสุขใจนะโมกบั อนุชิตวง่ิ ลงมาถึงจุดชุมนุม
อยา่ งตกใจ

“ เฮย้ เราไม่ตอ้ งการคุยกบั แกเราตอ้ งการคุยกบั เจา้ ของบริษทั เท่าน้นั ”
หวั หนา้ กลุ่มผชู้ ุมนุมเกรียวกราดช้ีหนา้ หวั หนา้ ฝ่ ายบุคคลในขณะท่ีวภิ าดาวาง
สายจากประธานบริษทั เดินเขา้ ไปเพือ่ จะเจรจากบั กลุ่มผชู้ ุมนุม

“ เดี๋ยวก่อนนะคะค่อยๆคุยกนั ค่ะ” วภิ าดา ร้องบอก
“ คุณเป็นใครเราไม่คุยกบั คุณ” หวั หนา้ กลุ่มผชู้ ุมนุมช้ีหนา้ ร้องบอก
กลุ่มผชู้ ุมนุมร้องตะโกนใหถ้ อยออกไปพร้อมกนั อยา่ งเสียงดงั
“ ดิฉนั เป็นเจา้ ของบริษทั ไหนคะ” วภิ าดาพยายามอีกคร้ังแต่กม็ ีเสียงโห่
ร้องและมีการปาสิ่งของเศษผกั โดนที่ลาํ ตวั ในขณะเดียวกนั มีกล่องบรรจุภณั ฑ์
น้าํ ปรุงรสปาไปเฉียดที่หนา้ ผากจนวภิ าดาลม้ เอียงไปทางซา้ ยขณะท่ีนะโมเห็น
พอดีจึงรีบวงิ่ เขา้ ไปประคองก่อนท่ีวิภาดาจะลม้ ลงนะโมไดส้ ังเกตเห็นคนที่มา
ประทว้ งหลายคนเป็นแฟนรายการที่คุน้ เคยกนั ประกอบกบั พอมีหลกั ฐาน
บางอยา่ งอยใู่ นมือ
นะโมประคองวภิ าดาใหไ้ ปยนื อยดู่ า้ นหลงั แลว้ บอกกกบั ทุกคนวา่ ให้
ช่วยกนั ถ่ายภาพนิ่งและวดี ีโอเอาไวแ้ ลว้ ตวั เองกต็ ดั สินใจเดินออกไปคุยกบั ผู้
ชุมนุม

73

“ หยดุ ก่อนนะครับพีๆ่ ลุงป้านา้ อาฟังผมก่อนหลายคนอาจจะคุน้ หนา้
ผม” สิ้นประโยคเจน๊ วั เจา้ ของร้านแซ่บนวั ซ่ึงอยใู่ นกลุ่มผชู้ ุมนุมกระซิบบอก
เพือ่ นในกลุ่ม

“ เอา้ ..นน่ั นะโมเจา้ ของช่องสร้างการดีน่ีเขาเป็นคนดีรอฟังเขาก่อน
ไหม” เจน๊ วั สกิดขา้ งคนอื่นจนบรรยากาศเร่ิมเงียบลง กาํ ลงั เอาหวั หนา้ กลุ่มผู้
ชุมนุมตอ้ งมองซา้ ยมองขวาอยา่ งงงๆแต่กพ็ ยายามเร่งเร้าใหผ้ ชู้ ุมนุมคลอ้ ย
ตามแต่ไม่เป็ นผล

“ เฮย้ มึงเป็นใครวะหวั หนา้ กลุ่มผชู้ ุมนุมสหกรณ์ถาม
“ ถา้ พต่ี อ้ งการในส่ิงท่ีพี่ตอ้ งการพต่ี อ้ งฟังผมก่อนอยา่ โวย้ วายนะโมช้ี
หวั หนา้ กลุ่มผชู้ ุมนุม ทุกคนถึงกบั อ้ึงวภิ าดากบั ผจู้ ดั การฝ่ ายต่างๆพร้อมกบั
พนกั งานของบริษทั ถึงกบั งงมองหนา้ กนั ไปมานยั นต์ าช่ืนชมนะนะโมยกมือ
สวสั ดีอยา่ งอ่อนนอ้ มอีกคร้ังก่อนจะพูดต่อ
“ ลุง ป้า นา้ อาพีๆ่ ทุกคนครับลองหยดุ ฟังผมสกั นิดเหตุการณ์ท่ีเป็นข่าว
บริษทั ถูกกลน่ั แกลง้ นะครับตอนน้ีเรากาํ ลงั รวบรวมหลกั ฐานเพอื่ เอาผดิ ลองคิด
ดูสิครับน้าํ ปรุงรสท่ีทาํ ใหท้ ุกคนทุกร้านขายดิบขายดีในทุกวนั น้ีเรากินราขายกนั
มาแลว้ ต้งั นานทาํ ไมเพ่งิ มีปัญหาคนที่ไดก้ ินน้าํ ปรุงรสรสมีใครเป็นอะไรไหม
ทาํ ไมไม่มีผรู้ ้องเรียนทุกคนวา่ งไหมครับ” สิ้นประโยคทุกคนมองหนา้ กนั ไป
มาบางคนพยกั หนา้ ตามเหตุผลท่ีนะโมอธิบายวภิ าดายมิ้ ชื่นชมทุกคนในบริษทั
เร่ิมมีสีหนา้ ผอ่ นคลายทางซอกตึก นพรัตนถ์ ึงระดบั หมนั่ ไสใ้ นเหตุการณ์ที่เห็น
“ มึงอีกแลว้ เหรอไอน้ ะโม” นพรัตนก์ ดั ฟันกาํ กาํ ปั่นทุบไปที่กาํ แพงตึก
บรรยากาศดูเหมือนจะวนุ่ วายข้ึนมาอีกคร้ังเม่ือหวั หนา้ กลุ่มผชู้ ุมนุมลุกข้ึนช้ีหนา้
นะโม
“ กไู ม่เช่ือเวย้ มึงอยา่ มาพดู ใหพ้ วกกหู ลงเช่ือพวกเราตอ้ งการค่าชดเชย”
หวั หนา้ กลุ่มผชู้ ุมนุมปลุกเร้าอีกคร้ัง นะโมยนื่ ภาพถ่ายจากกลอ้ งวงจรปิ ดที่ได้

74

แคป็ หนา้ จอไวใ้ นมือถือใหด้ ูจนหวั หนา้ กลุ่มผชู้ ุมนุมตาคา้ งหยดุ ชะงกั ตวั แขง็
จนนพรัตนเ์ ห็นเหตุการณ์ไม่ดีรีบหนีเอาตวั รอดออกบริเวณบริเวณน้นั ไป

“ แม่ง..เอย้ มนั เอาภาพพวกน้นั มาจากไหนวะ” นพรัตนอ์ ยใู่ นอาการ
ตกใจรีบกดโทรศพั ทแ์ ลว้ วง่ิ หายไปในซอกตึก
“ นี่แค่ภาพนิ่งนะครับผมมีภาพบนั ทึกกลอ้ งวงจรปิ ดเม่ือคืนท้งั หมดวา่
ใครทาํ อะไรท่ีบริษทั และมีบางคนที่อยใู่ นกลุ่มผชู้ ุมนุมน้ีอาจจะติด
คุก” นะโมพดู ดว้ ยน้าํ เสียงดุดนั ทาํ เอาแกนนาํ กลุ่มผชู้ ุมนุมไดแ้ ต่มอง
หนา้ กนั ไปมา
“ ดงั น้นั ทุกท่านกลบั ไปเถอะดีครับก่อนที่ทางบริษทั แจง้ จบั ขอ้ หาสมรู้
ร่วมคิดทาํ ร้ายร่างกาย” ทุกคนต่างกร็ ีบแยกยา้ ยกนั กลบั ไป
“ ฝากไวก้ ่อนนะมึง”หวั หนา้ ผชู้ ุมนุมช้ีหนา้ ข่สู ่วนกลุ่มร้านคา้ สี่หา้ คนก็
เดินเขา้ มาทกั ทาย นะโม
“ นะโม เจข๊ อโทษเดอ้ เขาชวนมาเจ๊กไ็ ม่รู้เรื่องอะไรหรอก” เจน๊ วั นิ้วช้ี
แกวง่ นาํ หนา้ อธิบาย
“ อุย้ ..เพ่งิ เจอตวั จริงนี่แหละเจา้ ของช่องสร้างการดีนะ. แฟนรายการอีก
คนเขา้ มาทกั ทายในขณะที่วภิ าดาพร้อมกบั หวั หนา้ แผนกต่างๆ เดินเขา้
มาชื่นชมแลว้ วภิ าดากท็ กั ถามนะโมคาํ หน่ึงวา่

“ เพิ่งเจอตวั จริงคืออะไรหรือนะโม” วภิ าดาถามอยา่ งสงสัยทาํ
เอานะโมเงียบไปพกั หน่ึงก่อนที่สุธีจะตดั บท

“ โอโ้ ฮ..นะโมนายนี่มนั สุดยอดเลยวะ่ ” สุธียกั คิ้วใส่นะโมทุกคน
ต่างปรบมือใหแ้ ลว้ จึงพากนั เดินเขา้ ลิฟทข์ ้ึนช้นั สิบหา้ ขณะกาํ ลงั แยกยา้ ย
กนั ไปตามแผนกวภิ าดาหนั ไปมองนะโม

“ นายนะโม..ไปพบฉนั ที่หอ้ งเด๋ียวน้ี”

75

ตอนท่ี 9 การคา้ ตกต่าํ ตอกย้าํ คนจริงใจ
วภิ าดา กาํ ลงั กม้ ๆเงยๆ ส่องกระจกบานเลก็ ๆท่ีวางบนโตะ๊ ทาํ งาน เพ่อื ดู

รอยแผลบนหนา้ ผากมีขวดยาแดง สาํ ลีกบั พลาสเตอร์ติดแผลวางอยขู่ า้ งๆ
กระจกบานเลก็ ทนั ใดน้นั กไ็ ดย้ นิ เสียงเคาะประตู

“ ใครอ่ะเขา้ มาเลยค่ะ” วภิ าดา มวั แต่จอ้ งมองท่ีกระจกร้องบอกคนเคาะ
ประตู จนนะโมมายนื รออยหู่ นา้ โตะ๊ ทาํ งาน มองไปที่หนา้ เรียวงามเนียนเรียบ
ผมโดนมดั รวบไปดา้ นหลงั ดว้ ยโบวส์ ีชมพอู ่อน มือหน่ึงถือสาํ ลีชุบยาแดง มือ
หน่ึงใชน้ ิ้วผลกั ไรผมข้ึนไปใหไ้ ม่ใหโ้ ดนสาํ ลี นะโมไดแ้ ต่ยนื มองหวั เราะในใจ
จนจงั หวะหน่ึง วภิ าดาไดเ้ งยหนา้ ข้ึนมองเห็นนะโม พอดี

“ นี่ยนื ยมิ้ เยาะเยย้ อยนู่ น่ั แหละไม่คิดจะช่วยเลยหรือไง” วภิ าดา วา่ คอ้ น
ใส่นะโมหางตางอนใส่เลก็ นอ้ ยนะโมไดแ้ ต่ทาํ ยกึ ยกั ไม่รู้จะช่วยอยา่ งไรกลวั จะ
ไม่เหมาะสม แต่วภิ าดากย็ น่ื สาํ ลีใหอ้ ยา่ งหลีกเล่ียงไม่ได้ นะโมจึงกม้ ลงใชส้ าํ ลี
ทาที่แผลเบาๆท่ามกลางบรรยากาศแอร์เยน็ ๆใบหนา้ ของท้งั สองห่างกนั
ประมาณคืบกวา่ ๆนะโมใชพ้ ลาสเตอร์บรรจงติดท่ีแผลเบาๆดว้ ยความรู้สึกเจบ็
นิดๆ วภิ าดาจบั ที่มือดา้ นหน่ึงของนะโมประคองไวท้ ้งั สองจอ้ งมองตาของกนั
และกนั หวั ใจของนะโมเตน้ ไม่เป็นจงั หวะ ดวงตาสวยใสบนใบหนา้ เรียวงาม
สกดความรู้สึกจนแทบจะไม่เช่ือวา่ นี่คือความจริงที่ไดใ้ กลช้ ิดเจา้ นายอนั แสน
สวยที่เฝ้ารอความเมตตาจากฟ้าที่จะอนุญาตใหม้ ีโอกาสไดใ้ กลช้ ิด ความ
เคลิบเคลิม้ ท่ีกาํ ลงั เขาเคา้ คลึงใหต้ กอยใู่ นภวงั คก์ ไ็ ดถ้ ูกทาํ ลายลงเม่ือเลขาหนา้
หอ้ งตวั ดีเดินเขา้ มากะแอมใส่จนท้งั สองคนตอ้ งตกใจปล่อยมือกนั แทบไม่ทนั

“ ขอโทษค่ะนึกวา่ อยคู่ นเดียวเหมือนทุกคร้ัง” เลขาทาํ หนา้ เผอื่ นๆ
“ กฉ็ นั ไม่เห็นเธออยหู่ นา้ หอ้ งน่ี วา่ จะเรียกใหม้ าติดพลาสเตอร์ใหอ้ ย”ู่
วภิ าดา วา่ แกเ้ ขินท้งั ท่ีไม่ไดค้ ิดจะเรียกเลขาเลย นะโมไดแ้ ต่ยนื ตรงทาํ ตวั ไม่ถูก
“ ไหนมีอะไรเหรอ” วภิ าดา ถามเลขาต่อ

76

“ มีหนงั สือด่วนค่ะ” เลขายน่ื หนงั สือใหแ้ ลว้ เดินถอยออกจากหอ้ งไป
นะโมเห็นวา่ หมดธุระแลว้ เลยขอตวั ออกจากหอ้ งไป วภิ าดา มองหนา้ ผงกศรี ษะ
นะโมเดินออกมาถึงโต๊ะทาํ งานพอดีมีเสียงไลนด์ งั จึงเปิ ดดูวภิ าดาส่งไลน์
ส่วนตวั ถามมาเป็นรูปอีโมจิการ์ตูนหวั โลน้ ตาหวานกาํ มือประสานแบบคารวะ
ออ้ นวอน ขอ้ ความวา่

“ เลิกงานแลว้ รอดว้ ยนะ” นะโม แอบอมยมิ้ อยคู่ นเดียว จนอนุชิต รู้สึก
ผดิ สงั เกตุ

“มีอะไรวะนะโม” นะโมรีบเอาเฮด็ โฟนปิ ดหู เหมือนกลวั คาํ ถามของ
อนุชิต อนุชิตไดแ้ ต่ทาํ ท่างงๆเอาหวั แคก็ ๆสวนนพรัตนท์ ี่นงั่ อยอู่ ีกโต๊ะกเ็ หมือน
สงสยั ในอากาศที่นะโมเป็น บรรยากาศกล็ ่วงเลยจนถึงเวลาเลิกงานทุกคนใน
แผนกเร่ิมทยอยกลบั

“ เฮย้ นะโมยงั ไม่กลบั อีกเหรออนุชิตสะพายกระเป๋ าเป้ข้ึนป่ า
“ อ๋อ..เด๋ียวทาํ งานอีกนิดกลบั ก่อนเลย” นะโมเขี่ยเมาส์เล่นไปมาเพือ่ รอ
วภิ าดาอยา่ งใจจดจ่อบอกอาการไม่ถูกวา่ จะรู้สึกอยา่ งไรอีกท้งั ไม่รู้วา่ วภิ าดามี
ธุระสาํ คญั อะไรจึงนดั ตอนเลิกงานยงั ไม่ทนั จะคิดอะไรต่อเสียงไลนก์ ด็ งั ข้ึน
“ มาถือของช่วยหน่อยค่ะ” ไลน์ จากวภิ าดา
“ ครับอยไู่ หนครับ” นะโมส่งไลน์ ถามแลว้ เดินเขา้ ไปในหอ้ งวภิ าดา
หยบิ แฟ้มที่วางอยบู่ นโต๊ะหอบไวแ้ ลว้ ยนื รอ
“ วนั น้ีมีธุระอะไรรีบด่วนไหม” วภิ าดามองหนา้ ถามแลว้ เดินออกจาก
หอ้ ง
“ ไม่ครับ” นะโมตอบ
“ ง้นั พาไปหาอะไรอร่อยๆทานหน่อยสิ” วภิ าดา บอกยมิ้ ๆ
“ จะดีหรือครับ” นะโมมองหนา้ อยา่ งสงสัย

77

“ ฉนั แค่อยากขอบคุณในหลายๆคร้ังที่ช่วยฉนั แกป้ ัญหาท่ีผา่ นมา”
วภิ าดา ทาํ หนา้ จริงจงั

“ เหมือนคร้ังน้ีถา้ ไม่ไดน้ ะโมฉนั กไ็ ม่รู้วา่ เหตุการณ์จะเป็นอยา่ งไร”
วภิ าดาพดู ต่อ ท้งั สองยงั เดินต่อไปท่ีหนา้ ลิฟทใ์ นขณะท่ีรอลิฟทท์ ี่มุมตึก นพรัตน์
ที่แวะเขา้ หอ้ งน้าํ เสร็จกห็ ยดุ แอบดูท้งั สองแลว้ ยกโทรศพั ทโ์ ทรหาพงศกรบอก
ถึงภาพท่ีกาํ ลงั เห็น

ภายใน เยน็ ฉ่าํ ลมจากแอร์พดั พาเอากลิ่นหอมกระจายฟุ้งผมสลวยไหว
ติงไปตามลมวภิ าดามองหนา้ นะโมแลว้ ถามอีกคร้ังเพ่ือเปลี่ยนบรรยากาศ

“ ตกลงจะพาไปทานขา้ วท่ีไหนคะคุณนะโม” วภิ าดาลากเสียงยาว
ตอนทา้ ยประโยค

“ คือปกติผมกไ็ ม่เคยไปกินร้านหรูๆติดแอร์อะไรเลยครับจึงไม่ค่อยรู้จกั
ร้านอาหาร” นะโมทาํ ท่าหนกั ใจ

“ ที่ไหนกไ็ ดท้ ่ีเคยไปนะฉนั ฉนั ไปไดห้ มดแหละ” วภิ าดาทาํ ตาเสียงใส่
“ ง้นั ไปร้านใกลๆ้ แลว้ กนั นะครับ” นะโมคิดวา่ จะไปไหนแลว้ ท้งั สองก็
เดินทางจากจุดจอดรถใตต้ ึก เป็นคร้ังแรกท่ีนะโมไดม้ ีโอกาสไดน้ งั่ รถกบั
วภิ าดาในใจคิดวา่ ไม่น่าเชื่อจะเป็นไปไดแ้ อบยมิ้ ท่ีตรงมุมปาก จนวภิ าดาตอ้ ง
เรียกหลายคร้ัง
“นะโมๆๆ” วภิ าดา ชาํ เลืองซา้ ยเรียกหลายคร้ัง
“ คะ ครับ” นะโมสดุง้
“ ยมิ้ อะไรต้งั นาน ไปทางไหนต่อ” วภิ าดาถามทางไปร้านอาหารจน
เดินทางไปถึงหนา้ ร้านเจ๊นวั ร้านแซ่บนวั อีสานเป็นร้านเพงิ หมาแหงนหลงั ตึก
สูงมีโต๊ะเรียงรายอยหู่ ลายโต๊ะปกติก่อนหนา้ น้ีคนมกั จะเตม็ ร้านวนั น้ีดูเงียบเหงา
ต้งั แต่เกิดเหตุการณ์เป็นข่าวเกี่ยวกบั น้าํ ปรุงรสนะโมกบั วภิ าดาเดินไปในในร้าน
แลว้ หาโตะ๊ นงั่ ท่ามกลางความเงียบภายในร้าน

78

“ สวสั ดีค่ะนะโมลมอะไรพดั มาถึงท่ีน่ี มีอะไรใหร้ ับใชค้ ะ”เจน๊ วั เจา้ ของ
ร้านเดินเขา้ มาทกั ทาย

“ กพ็ อดีผจู้ ดั การอยากทานอาหารอร่อยๆแต่ไม่รู้จะไปที่ไหนเลยพามา
ที่นี่แหละ” นะโมพูดไปพร้อมกบั มองไปรอบๆร้าน

“ มองหาอะไรหรือนะโม” เจน๊ วั แปลกใจ
“ กป็ กติที่ร้านน้ีมาทีไรโต๊ะไม่เคยวา่ งแต่วนั น้ีทาํ ไมเงียบจงั ” นะโมถาม
ถึงบรรยากาศเตม็ เดิมๆท่ีเคยเห็น
“ กต็ ้งั แต่เกิดเหตุการณ์ท่ีเป็นข่าวเก่ียวกบั น้าํ ปรุงรสนน่ั แหละร้านเจก๊ ็
โดนหางเลขไปดว้ ยเจ๊นวั ทาํ หนา้ เศร้า
“ เอ๊ะ.. เกี่ยวอะไรกบั ร้านเหรอคะวภิ าดา ถามแทรก
“ คือต้งั แต่เปิ ดร้านนะโมไดเ้ อาน้าํ ปรุงรสของบริษทั มาใหใ้ ชล้ ูกคา้ กต็ ิด
ใจในอาหารประกอบกบั ทาํ โฆษณาให้ คนกเ็ ตม็ ร้านทุกวนั เลยคะแต่พอมีข่าว
ไม่ค่อยดีเก่ียวกบั น้าํ ปรุงรสของบริษทั รถไทยลูกคา้ กไ็ ม่กลา้ เขา้ ร้านเลยค่ะ” เจ๊
นวั ทาํ ตาละหอ้ ย วภิ าดามองหนา้ นะโม ไดแ้ ต่สงสารยงั ไม่ทนั ไดพ้ ูดอะไรต่อ ก็
ไดม้ องไปเห็นลูกคา้ กลุ่มหน่ึงเดินมาถึงหนา้ ร้าน
“ เชิญค่ะทานอะไรดีคะ” เดก็ ในร้านเชิญลูกคา้ เขา้ ร้าน
“ ร้านน้ียงั ใชน้ ้าํ ปลาปรุงรสเจา้ น้ีอยเู่ หรอไม่เอาดีกวา่ ไปร้านอื่นดีกวา่ ”
ลูกคา้ รายหน่ึงช้ีไปท่ีขวดน้าํ ปรุงรสที่ต้งั อยบู่ นโตะ๊ ปรุงอาหารแลว้ เดินจากไปทาํ
เอาเจ๊นวั หายใจแรงเฮือกใหญ่วภิ าดาเจา้ ของน้าํ ปรุงรสยงิ่ เศร้าไปใหญ่นะโมได้
แต่มองหนา้
“ เอาหนา้ เจผ๊ มขอเวลาอีก สามวนั ทางบริษทั จะเปิ ดแถลงข่าวช้ีแจงเรื่อง
น้ีอยา่ งเป็นทางการ” นะโมจบั มือเจน๊ วั แลว้ ใหค้ วามหวงั และรีบตดั บทสนทนา
“ เอาเมนูมาหน่อยผมจะส่ังอาหารแลว้ ปรุงดว้ ยน้าํ ปรุงรสของบริษทั รส
ไทยท้งั หมดแลว้ ผมจะถ่ายวดี ีโอทุกข้นั ตอนกระทงั่ เจา้ ของบริษทั มาทานเอง

79

ขนาดน้ีน่าจะพอสร้างความเช่ือมนั่ ไดน้ ะ” นะโมรีบลุกไปถ่ายวดี ีโอ ทุกข้นั ตอน
จนถึงตอนวภิ าดา ทานอาหาร เป็นการบนั ทึกวดี ีโอช็อต สุดทา้ ย

“ นะโมจะทาํ ยงั ไงต่อกบั วดี ิโอ” วภิ าดา มองอยา่ งต่ืนเตน้ เจ๊นวั ที่มาเสริฟ
อาหารดว้ ยตนเองกส็ วนข้ึนพอดี

“ นะโมเขาเก่งเรื่องน้ีอยแู่ ลว้ ค่ะเพราะ…” นะโมสะกิดขา้ งเจน๊ วั ก่อนที่เจ๊
นวั จะพดู อะไรไปมากกวา่ น้ี

“ กเ็ ด๋ียวผมจะไปตดั แต่งวดี ีโอเอาไวใ้ หน้ กั ข่าวดว้ ย เอาไวใ้ หใ้ นวนั
แถลงข่าวครับ”นะโมรีบตอบเพือ่ ตดั บทแลว้ ท้งั สองกร็ ับประทานอาหารกนั ไป
พร้อมกบั พูดคุยถึงเรื่องราวต่างๆจนบรรยากาศเริ่มมืดลงวภิ าดากข็ บั รถไปส่งนะ
โมถึงหนา้ ปากซอยหอพกั

“จอดตรงน้ีแหละครับพอดีซอยเขา้ หอพกั มนั แคบเดี๋ยวกลบั ออกมา
ลาํ บาก” นะโมบอกใหว้ ภิ าดาจอดรถส่งหนา้ ปากซอยเขา้ หอพกั

“ ไดๆ้ ขอบใจมากนะท่ีพามากินขา้ วที่อร่อยๆ” วภิ าดามองหนา้ นะโม
พร้อมยกมือบา๊ ยบายแลว้ ขบั รถต่อไป ทางเขา้ ปากซอยมีไฟสลวั ๆ
มองเห็นคนสองสามคนยนื อยขู่ ณะท่ีนะโมกาํ ลงั เดินผา่ นไปแลว้ มีชายคนหน่ึง
เรียกชื่อ นะโมกห็ นั หนา้ มองแต่กลบั โดนชายรูปร่างใหญ่ต่อยเขา้ ไปที่ใบหนา้
อยา่ งจงั ถลาลม้ ไปอีกทางแลว้ มีชายอีก 2 คนมาจบั ตวั ไวใ้ หช้ ายรูปร่างใหญ่ซอ้ ม
เขา้ ไปหลายหมดั จนปากแตกก่อนจะใหใ้ ชท้ า้ ยปื นตีเขา้ ไปท่ีหางคิว้ อีกคร้ังแลว้
พูดวา่
“ หยดุ สืบเรื่องน้าํ ปรุงรสแลว้ หา้ มพูดเรื่องน้าํ ปรุงรสในวนั แถลงข่าว
มิฉะน้นั มึงตาย” แลว้ ชายรูปร่างใหญ่ต่อยเขา้ ไปที่ทอ้ งอีกคร้ังในขณะท่ีกาํ ลงั
ต่อยเขา้ อีกคร้ังกม็ ีเสียงผหู้ ญิงตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ
“ ช่วยดว้ ยคนถูกทาํ ร้าย” หญิงชราท่ีเคยตกั บาตรพระตอนเชา้ หนา้ ปาก
ซอยกบั นะโมเรียกคนใหช้ ่วยก่อนชายท้งั สามคนจะวง่ิ หนีหายไปกบั ความมืด

80

หญิงชรากบั ชาวบา้ นที่เห็นเหตุการณ์กช็ ่วยพยงุ ร่างของนะโมข้ึนนง่ั เพอ่ื รอ
รถพยาบาลมารับ

“ เรียบร้อยครับคุณพงศกร” นพรัตนโ์ ทรรายงานถึงสถานการณ์ท่ีใหไ้ ป
จดั การกบั นะโม

“ หนกั ขนาดไหนวะนพ” พงศกรคุยตอบโต้
“ ดูสภาพแลว้ อีกสองสามวนั มนั คงไม่สามารถไปแถลงข่าว
ได”้ นพรัตนบ์ อกอยา่ งมนั่ ใจ
“ เออ..ดีมากเด๋ียวพรุ่งน้ีจะมีคนเอารางวลั ไปให”้ พงศกรบอกก่อนจะ
วางสาย
“ ขอบคุณครับ” นพรัตนย์ มิ้ อยา่ งพอใจ
ค่าํ คืนอนั โหดร้ายของนะโมกบั ความเจบ็ ปวดที่ไดร้ ับตอ้ งเปลี่ยนท่ีนอน
ท่ีโรงพยาบาล นะโมประคองแขนขา้ งหน่ึงท่ีถูกใส่เฝื อกอ่อนๆหยบิ
โทรศพั ทม์ ือถือ เขา้ ที่ วายที(YT STUDIO) เพื่อเขา้ ไปในโหมดหลงั บา้ นช่อง ยู
ทูปเพ่ือพิมพป์ ระโยควา่ ขออภยั สาํ หรับการไลฟ์ สดในค่าํ คืนน้ีเน่ืองจาก แอด
มินประสบอุบตั ิเหตุจึงไม่สามารถจดั รายการไดโ้ ปรดรอแจง้ อีกคร้ัง
วภิ าดาที่เตรียมชมไลทส์ ดทาง ยทู ูปช่องสร้างการดีชาแนล กท็ าํ หนา้
เซ็งๆในคืนน้ีและกค็ ลิกดูช่องอ่ืนๆจนพอสมควรจึงเขา้ นอน
บกั คกั เมื่อออกกะกก็ ลบั หอพกั พอรู้ข่าวนะโมกร็ ีบไปเยย่ี มท่ี
โรงพยาบาล
“ โตคิดวา่ ใผวะนะโม” บกั คกั ทาํ หนา้ จริงจงั ถาม
“ ฟังจากคาํ เวา้ แลว้ กน็ ่าจะเก่ียวกบั ท่ีเฮาจะแถลงข่าวที่เกิดข้ึนกบั โรงงาน
เม่ือคืนก่อน”
นะโมทาํ หนา้ คุ่นคิด
“ แลว้ สิเอาจงั ได๋ต่อจะลุยต่อหรือจะพอแค่น้ี” บกั คกั ถามเสียงหา้ ว

81

“ ตอนน้ียงั ไม่รู้หวะขอรักษาตวั ก่อนแลว้ เล่ือนแถลงข่าวออกไป” นะโม
มองหนา้ บกั คกั อยา่ งหนกั ใจท้งั สองพดู คุยกนั อยสู่ ักพกั ใจบกั คกั กข็ อตวั กลบั
ปล่อยใหน้ ะโมพกั ผอ่ น

แลว้ นะโมกโ็ ทรลางานกบั หวั หนา้ สุธี นะโมยงั นอนไม่หลบั ปล่อยให้
เร่ืองราวมากมายรบกวนประสาทจนอ่อนเพลียแลว้ เผลอหลบั ไป

เชา้ วนั ใหม่ที่บริษทั รสไทยในเวลางานสุธีขออนุญาตเขา้ พบวภิ าดารอง
กรรมการผจู้ ดั การบริษทั เพือ่ แจง้ การลางานของนะโม

“ อะไรนะคะนะโมถูกลอบทาํ ร้าย” วภิ าดาทาํ หนา้ ต่ืนแทบไม่เช่ือในส่ิง
ที่สุธีบอก

“ แลว้ เป็นอะไรมากไหมคะเม่ือคืนวยิ งั ไปส่งท่ีหอเลยแลว้ จะไปมีอะไร
กบั ใครที่ไหน”วภิ าดาทาํ หนา้ เหลอะล่ะที่ไดห้ ลงบอกวา่ ไดไ้ ปส่งที่หอแต่เวลา
น้นั กป็ ล่อยเลยตามเลย

“ เห็นวา่ โดนทาํ ร้ายในซอยที่เป็นหอพกั ครับแลว้ กพ็ อรู้วา่ เป็นพวก
ไหน” สุธีบอกก่อนท่ีวิภาดาจะพดู สวนออกมา

“ แลว้ กแ็ ถลงข่าวพรุ่งน้ีไม่ไดส้ ิ” วภิ าดามองหนา้ สุธีอยา่ งกงั วลนง่ั น่ิงมีสี
หนา้ ไม่สบายใจสุธีเลยขออนุญาตออกจากหอ้ งไปก่อน วภิ าดาพยกั หนา้ ตอบ
รับเมื่อสุธีเดินออกไปถึงแผนกนพรัตนก์ ท็ กั

“ อา้ ว.พิ่ธีไดย้ นิ ข่าววา่ นะโมโดนทาํ ร้ายเหรอครับ”
“ รู้ไดไ้ ง” สุธีมองหนา้ อยา่ งสงสัย
“ นน่ั สิครับนะโมยงั ไม่ไดบ้ อกคุณเลย” อนุชิตยงิ่ สงสัยเขา้ ไปอีกคน
นพรัตนย์ กั ไหล่มองหนา้ ท้งั สองคนแลว้ ถือแกว้ กาแฟเดินออกจากแผนก
ไป
เวลาเกือบใกลเ้ ที่ยงวนั วภิ าดาไปเยยี่ มนะโมท่ีโรงพยาบาลดว้ ยความเป็นห่วงใน
ฐานะลูกนอ้ งนาํ กระเชา้ ผลไมเ้ ยย่ี มถึงท่ีหอ้ ง

82

“ เป็นไงบา้ งนะโม” วภิ าดาจบั แขนท่ีใส่เฝื อกอ่อนๆมองดว้ ยสายตา
ห่วงใย

“ กพ็ อดีมีคนเห็นและร้องขอความช่วยเหลือก่อนนะครับไม่ง้นั กไ็ ม่รู้วา่
จะเจบ็ มากกวา่ น้ีหรือเปล่า” นะโมถอนหายใจ

“ เป็นเพราะนะโมมายงุ่ เกี่ยวกบั ปัญหาของบริษทั มากเกินกวา่ การเป็น
พนกั งานทว่ั ไปเลยตอ้ งมาเจบ็ ตวั เพราะบริษทั แทๆ้ ” วภิ าดาตดั พอ้

“ อยา่ พดู แบบน้นั เลยนะครับบริษทั จ่ายเงินเดือนผมเล้ียงดูผมเป็นอยา่ งดี
ผมจะไม่ช่วยบริษทั แลว้ จะใหผ้ มช่วยใคร” นะโมมองหนา้ วภิ าดาทาํ เอาวภิ าดา
นยั นต์ าซ้ึงอยา่ งปล้ืมใจ
“ แต่มนั อนั ตรายนะนะโมถา้ นะโมเอาหลกั ฐานมาแฉพวกมนั มนั ตอ้ งทาํ ร้ายนะ
โมมากกวา่ น้ีแน่งานแถลงข่าวเร่ืองน้ีเรายกเลิกไปเถอะ” วภิ าดาพูดดว้ ยความ
หมดหวงั ก่อนท่ีวภิ าดาจะเดินออกจากหอ้ งนะโมรีบควา้ แขนของวภิ าดาเอาไว้
ทนั พร้อมกบั มองหนา้ วภิ าดาเหมือนดง่ั คู่รักกาํ ลงั ขอกนั แต่งงาน

“ คุณวคิ รับผมจะไม่ยอมวางมือแน่เพราะถา้ ไม่บอกความจริงกบั สงั คม
บริษทั เราเขาจะแยก่ ิจการเราจะไปต่อไม่ไดผ้ มยอมไม่ไดร้ อใหผ้ มหายดีก่อนนะ
ครับแลว้ ค่อยเปิ ดแถลงข่าว” นะโมส่งแววตาต้งั มนั่ ไปในแววตาของวภิ าดา

“ ขอบใจนะนะโมฉนั ไม่รู้จะตอบแทนนะโมยงั ไงวิภาดาน้าํ ตาซึมใน
ความจริงใจที่ไดย้ นิ จากปากนะโมก่อนจะเดินจากไปแต่นะโมกย็ งั กาํ มือวภิ าดา
แน่น

“ คุณพีค่ รับแมแ้ ต่ชีวติ ผมกใ็ หไ้ ด”้ นะโมรู้สึกโล่งท่ีไดพ้ ดู คาํ น้ีทาํ เอา
วภิ าดาถึงกบั อ้ึงในประโยคทา้ ยก่อนจะเดินออกจากหอ้ งไปดว้ ยรอยยมิ้ ที่เป้ื อน
น้าํ ตา
หลงั จากกลบั จากโรงพยาบาลวภิ าดากเ็ ขา้ พบประธานบริษทั ที่นง่ั รอในหอ้ ง
ทาํ งานไดส้ ักพกั ใหญ่นยั ตาจอ้ งมองหนา้ คอมพิวเตอร์ของประธานบริษทั ที่มี

83

รายละเอียดยอดขายท่ีตกต่าํ อยา่ งเห็นไดช้ ดั คิว้ ขมวดดว้ ยความเครียดหลงั จากฟัง
รายงานจากฝ่ ายการตลาดและฝ่ ายการเงิน

“ สวสั ดีคะคุณพอ่ ” วภิ าดาทกั ทายประธานบริษทั ทนั ทีท่ีเดินเขา้ มาใน
หอ้ งทาํ งานของประธานบริษทั

“ ออ. มากด็ ีแลว้ ลูกพอ่ ไดร้ ับขอ้ มูลจากการรายงานของทุกฝ่ ายแลว้
ตอนน้ีเราแย”่ ประธานลุกจากเกา้ อ้ีพูดถึงสถานการณ์ของบริษทั

“ หลงั จากเหตุการณ์คร้ังน้นั สินคา้ ของเรากถ็ ูกตีกลบั ยอดขายกล็ ดลง
อยา่ งเห็นไดช้ ดั ค่ะพ่อ” วภิ าดาขมวดคิ้วอยา่ งเคร่งเครียด
“ แลว้ ความคืบหนา้ เรื่องคนร้ายไปถึงไหนละลูก” ประธานถามกลบั อยา่ งสนใจ
“ จริงๆแลว้ เรานดั แถลงข่าวเปิ ดความจริงในวนั พรุ่งน้ีค่ะแต่คนที่มีขอ้ มูลและ
หลกั ฐานกค็ ือนะโมถูกทาํ ร้ายหา้ มยงุ่ กบั เร่ืองน้ีไดร้ ับบาดเจบ็ ถึงกบั นอน
โรงพยาบาล” วภิ าดาทาํ หนา้ เศร้าเล่าเร่ืองราว
“ แลว้ ลูกคิดวา่ จะทาํ ยงั ไงต่อ” ประธานบริษทั ถาม

“ หนูคิดวา่ หลงั จากแถลงข่าวสังคมรับรู้ความจริงคนกจ็ ะกลบั มาเช่ือมน่ั
ในสินคา้ ของเราการสั่งสินคา้ น่าจะกลบั มาอีกคร้ังค่ะ” วภิ าดากล่าวอยา่ งมนั่ ใจ

“ พอ่ วา่ ลูกตอ้ งหาคนมาช่วยแลว้ นะก่อนท่ีสถานการณ์จะแยล่ งกวา่ น้ี”
ประธานบริษทั คิดถึงพงศกรท่ีเคยขอมาดูแลวภิ าดา

“ หนูขอเวลาอีกนิดนึงนะพ่อหนูเช่ือวา่ ถา้ นะโมหายแลว้ เขาจะช่วยเรา
ได”้ วภิ าดามองหนา้ ประธานบริษทั อยา่ งออ้ นวอน

“ ไอบ้ า้ นนอกนน่ั มนั จะช่วยอะไรลูกได”้ ประธานตะคอกเสียงใส่ทาํ เอา
วภิ าดาหนา้ เสียไป

“ แต่ที่ผา่ นมานะโมกช็ ่วยแกส้ ถานการณ์ไดต้ ้งั หลายคร้ังนะคะพอ่ ”

84

วภิ าดา พยายามอธิบายดว้ ยแววตาเช่ือมนั่ ก่อนท่ีประธานบริษทั จะมองหนา้ แลว้
เดินออกจากหอ้ งไป ทิง้ ไวแ้ ต่ใบหนา้ อนั หมองเศร้าของวภิ าดาก่อนท่ีจะ
ประคองร่างตวั เองกลบั ไปท่ีโต๊ะทาํ งาน

85

ตอนที่ 10 เปิ ดตวั คู่แข่งน้าํ ปรุงรส
ท่ีหอ้ งประชุมขนาดเลก็ ที่จุคนไดป้ ระมาณยสี่ ิบ ถึง ยสี่ ิบหา้ คนถูกจดั

เกา้ อ้ีเรียงไวใ้ หก้ บั นกั ข่าวสาํ นกั ต่างๆเอาไวด้ า้ นหน่ึงของหอ้ ง ต้งั โตะ๊ กาแฟท่ีมี
หมอ้ ตม้ น้าํ ร้อนขนมปังกรอบวางไวต้ อ้ นรับแขกและนกั ข่าว ดา้ นหนา้ ของหอ้ ง
ประชุมวางโต๊ะหนา้ ขาวป่ ูดว้ ยผา้ ระบายลายดอกและจดั กลีบเป็นแนวยาวเกา้ อ้ี
จดั ไว้ สามตวั คลุมดว้ ยผา้ สีขาว ตรงกลางโตะ๊ วางดว้ ยดอกไมช้ ่อใหญ่ประธาน
บริษทั กาํ ลงั นงั่ รอ ยกเลิกยกเลิกการแถลงข่าว ดา้ นขวารองกรรมการ
ผจู้ ดั การ ดา้ นซา้ ยเป็นผจู้ ดั การฝ่ ายบุคคล

ประธานบริษทั ยกขอ้ มือดูนาฬิกาดว้ ยสีหนา้ ไม่สบอารมณ์นกั แลว้ หนั
ไปคุยกบั วภิ าดารองกรรมการผจู้ ดั การ

“ นี่กเ็ ลยเวลามาต้งั สกั พกั แลว้ หนา้ ลูกทาํ ไมนกั ข่าวยงั นอ้ ยอย”ู่ ประธาน
บริษทั หนั ไปคุยกบั วภิ าดาเมื่อส่ายตามองเห็นนกั ข่าวแค่ หา้ หก คน

“ นนั่ น่ะสิคะพอ่ ทางเรากเ็ ชิญมาหลายสาํ นกั อยนู่ ะคะ” วภิ าดาขมวดคิว้
อยา่ งสงสยั จนมีนกั ข่าวรายหน่ึงเดินเขา้ มาท่าทางเร่งรีบ

“ เอ.้ .เลยเวลามาสกั พกั แลว้ เมื่อไหร่จะเปิ ดแถลงข่าวครับ” นกั ข่าวราย
หน่ึงถาม

“ ทางเรากร็ อนกั ข่าวอยคู่ ่ะทาํ ไมยงั ไม่มาล่ะคะ” วภิ าดาถามกลบั
“ ไม่ตอ้ งรอแลว้ ม้งั คบั เขาคงไปท่ีบริษทั รสทิพยก์ นั เน่ียผมกจ็ ะตอ้ งรีบ
ไปเหมือนกนั นะ” นกั ข่าว เร่งเร้า
“ เอ่ะ.ท่ีบริษทั รสทิพยเ์ ขามีอะไรหรือคะทาํ ไมนกั ข่าวแห่กนั ไปที่นน่ั ”
วภิ าดารีบถาม
“ งานเปิ ดตวั น้าํ ปรุงรสสูตรใหม่ไดย้ นิ วา่ จะมาแทนน้าํ ปรุงรสที่มีข่าวไม่
ดีก่อนหนา้ น้ีนะครับ นี่ไดย้ นิ วา่ วนั น้ีแค่จะช้ีแจงยกเลิกการแถลงข่าวเฉยๆใช่
ไหมครับ” ผมจะไดข้ อตวั ไปก่อนเด๋ียวไม่ทนั แจกทองไปก่อนนะครับ” นกั ข่าว

86

พูดเสร็จกร็ ีบเดินออกจากหอ้ งแถลงข่าวไป ทิง้ บรรยากาศเงียบเหงาใหเ้ กิดข้ึนที่
งานยกเลิกแถลงข่าวท่ีบริษทั รสไทย วภิ าดากบั ประธานบริษทั และผจู้ ดั การฝ่ าย
บุคคลไดแ้ ต่มองหนา้ กนั พร้อมกบั ความสงสัย

“ ถา้ งานน้ีจริงทาํ ไมพงศกรจึงไม่เชิญพวกเรา” ประธานบริษทั ต้งั ขอ้
สงสยั

“ นน่ั น่ะสิครับท่าน” ผจู้ ดั การฝ่ ายบุคคลพูดย้าํ
“ ท่านครับมีถ่ายทอดสดทาง ยทู ูปไลฟ์ และอีกหลายช่องทางครับ” สุด
ท่ียน่ื มือถือใหด้ ูวดี ีโอไลฟ์ สดทุกคนจึงรีบนาํ มือถือตวั เองออกมาเชค็ ดูซ่ึงเป็น
ตอนท่ีพงศกรกาํ ลงั ใหส้ มั ภาษณ์
“ น้าํ ปรุงรสท่ีกาํ ลงั ออกสู่ตลาดคราวน้ีรับรองรสชาติดีที่จะมาช่วยเติม
ความอร่อยใหท้ ุกครัวเรือนเติมเตม็ รสชาติท่ีขาดหายไปไดอ้ ยา่ งแน่นอน
ครับ” พงศกรชูขวดผลิตภณั ฑใ์ หน้ กั ข่าวดูนกั ข่าวคนหน่ึงรู้ความสัมพนั ธ์ของ
พงศกรกบั วภิ าดาท้งั สองบริษทั ต่างกท็ าํ ธุรกิจเกี่ยวกบั น้าํ ปรุงรสเหมือนกนั เลย
ถามวา่
“ แลว้ น้าํ ปรุงรสของรสทิพยจ์ ะไม่ทาํ ใหน้ ้าํ ปรุงรสของรสไทยตกตลาด
ไปหรือครับ” นกั ข่าวยงิ คาํ ถาม
“ อนั น้ีกว็ า่ กนั ไม่ไดค้ รับเรื่องธุรกิจใครดีใครไดค้ รับ” คาํ ตอบของ
พงศกรทาํ เอาประธานบริษทั ถึงกบั มองหนา้ วภิ าดาพร้อมกบั ส่ายหนา้
“ เด๋ียวใครผา่ นไปตลาดช่วยซ้ือมาใหฉ้ นั ลองชิมสักหน่อยนะรสชาติจะ
ขนาดไหนเชียว”ประธานบอกผา่ นทุกคนท่ีอยใู่ นหอ้ งประชุมดว้ ยความรู้สึก
หมนั่ ไสใ้ นสิ่งที่พงศกรพูด
“ แบบน้ีถา้ น้าํ ปรุงรสของเรายงั ไม่รีบหาความจริงหรือแถลงข่าวชา้ น้าํ
ปรุงรสของเราแยแ่ น่ครับท่าน” ผจู้ ดั การฝ่ ายบุคคลหนั มาพูดกบั ประธานบริษทั

87

ทุกคนกไ็ ดแ้ ต่พยกั หนา้ แลว้ บรรยากาศในหอ้ งประชุมทุกคนต่างกเ็ ริ่มทยอย
กลบั เขา้ ทาํ งานในแผนก

ท่ีแผนกออกแบบกราฟิ กอนุชิต ดูหงุดหงิดเหมือนอยากพูดอะไรสัก
อยา่ งพอดีกบั หวั หนา้ แผนกเดินเขา้ มา

“ พี่ธีวา่ ไหมท่ีนะโมพูดไปอ่ะชกั จะใกลเ้ คียงความเป็นจริง”
“ จุ๊ ๆๆ” สุธี เอามือจุบ๊ ปากเมื่อหนั ไปมองนพรัตน์ อนุชิตเลยรีบใชม้ ือ
ปิ ดท่ีปากเหมือนเผลอตวั หลุดคาํ พูดอะไรบางอยา่ งแลว้ เดินตามสุธีเขา้ ไปที่โต๊ะ
ทาํ งานที่ถูกก้นั ไวส้ าํ หรับหวั หนา้ แผนก เห็นไดช้ ดั วา่ นพรัตน์ กน็ ง่ั ไม่ติดอยากรู้
วา่ สองคนนน่ั มีความลบั อะไรกนั เพราะนพรัตนเ์ องกม็ ีส่วนร่วมในทุกๆ
เหตุการณ์ท่ีเกิดข้ึน
สุธี คลิกขยายภาพส่วนผสมกบั วตั ถุดิบในการทาํ น้าํ ปรุงรสของพงศกร
ใหอ้ นุชิตดูเปรียบเทียบกบั ส่วนผสมของวตั ถุดิบน้าํ ปรุงรสของบริษทั รสไทยท้งั
สองถึงกบั มองหนา้ กนั
“ น่ีมนั สุดอยกู่ นั เลยนี่หวา่ ” สุธีอุทานออกมาพร้อมกบั มองหนา้ อนุชิต
“ แลว้ มนั ไดม้ าจากไหนครับพี่” อนุชิตมองหนา้ หวั หนา้ อยา่ งสงสัย
แลว้ ท้งั สองไดแ้ ต่นงั่ งง และเตม็ ไปดว้ ยคาํ ถามมาหมาย
ส่วนท่ีบริษทั รสทิพย์ ของนพรัตนท์ ี่แผนกขนส่งสินคา้ ดูคึกคกั วนุ่ วาย
ไปดว้ ยรถขนส่งสินคา้ เขา้ ออกไม่ขาดสายเหล่าผบู้ ริหารบรรดาภรรยานอ้ ยใหญ่
ของประธานบริษทั ต่างกย็ นื หวั เราะพงศกรยนื ยมิ้ และท้งั หมดต่างสนทนากนั
อยา่ งมีความสุข
“ เป็นอยา่ งไรบา้ งครับฝี มือผม” พงศกร ยมิ้ อยา่ งโออ้ วด
“ กด็ ีนี่.แต่อยา่ ลืมวา่ ฉนั เป็นคนบอกใหแ้ กทาํ เรื่องน้ี” แม่พชั ร ภรรยาของ
พ่อคนท่ีสองทวงวา่ แผนท้งั หมดท่ีทาํ ใหไ้ ดส้ ูตรน้าํ ปรุงรสมาเพราะเธอ

88

“ แต่ฉนั เป็นคนกระตุน้ ใหแ้ ก่ตอ้ งทาํ ” แม่นิดภรรยาของพอ่ คนท่ีสาม เบ้
ปากเฉียงสายตาไปกดั แม่พชั ร พงศกรทาํ หนา้ เลิ๊กลกั อยตู่ รงกลางระหวา่ งสอง
แม่ก่อนท่ีพงศกรจะหา้ มทพั ไม่ทนั กม็ ีพนกั งานที่รอรับออเดอร์จากลูกคา้
เดินหนา้ เครียดเขา้ มา

“ ท่านครับลูกคา้ โทรมาต่อวา่ เราส่งสินคา้ ใหเ้ ขาชา้ จะทาํ ยงั ไงดีครับ” ทาํ
เอาท้งั สาม ที่กาํ ลงั ทะเลาะกนั ถึงกบั หยดุ ชะงกั

“ กล็ ด แลก แจกแถมเขาไปสิเด๋ียวมนั กเ็ งียบเองนน่ั แหละ” พงศกรบอก
แลว้ เดินยมิ้ ออกจากกลุ่มสอง แม่

ในขณะบรรยากาศที่บริษทั รสไทยของวภิ าดากบั เงียบเหงาตรงกนั ขา้ ม
กบั บริษทั รสทิพยข์ องพงศกร ท่ีหอ้ งทาํ งานของวภิ าดามีแต่แผนกการเงินกบั
จดั ซ้ือเดินเขา้ ออกเพ่อื ช้ีแจงยอดออเดอร์สินคา้ ลดลงและหน้ีเสียจากสินคา้ ท่ี
คา้ งสตอ๊ ก ไฟแนนซ์โทรแจง้ ค่าส่งงวดรถขนส่งหลายคนั และค่าใชจ้ ่ายต่างๆ
ของบริษทั จนวภิ าดาถึงกบั เอามือกมุ ขมบั และกาํ ลงั ผา่ นความวนุ่ วายสับสนใน
สถานการณ์ขาลงของบริษทั อยา่ งโดดเดี่ยวจนเขม็ นาฬิกาช้ีหนา้ บอกหมดเวลา
เลิกงาน

ค่าํ คืนอนั หรูหราท่ีคาสิโนประเทศเพื่อนบา้ นฝ่ังตรงกนั ขา้ มกบั จงั หวดั
สระแกว้ ของประเทศไทยพงศกรในชุดสูทสีดาํ หรู นงั่ หนา้ โต๊ะท่ีมีนกั พนนั ลอ้ ม
โตะ๊ ดูเหมือนอารมณ์จะไม่สูด้ ีนกั กาํ ลงั เลือกไพใ่ บสุดทา้ ยดว้ ยใบหนา้
เคร่งเครียดขมวดคิว้ ช้ีเฉียงข้ึนบน แลว้ ตดั สินใจกระแทกไพใ่ บสุดทา้ ยลงโต๊ะ
สักพกั กห็ งายทอ้ งพงิ โตะ๊ อยา่ งอารมณ์เสียแลว้ ลุกพรวดเดินออกจากโต๊ะวงไพ่

“ จะรีบไปไหนเล่าคุณพงศกรไหนๆมนั กเ็ กา้ ลา้ นเศษๆกท็ าํ ใหม้ นั เป็น
เลขกลมกลมง่ายต่อการใชห้ น้ีจะไดไ้ ม่จาํ ผดิ จาํ ถูกไปเลยสิ” ชายสูงวยั กวา่
พงศกรที่ยนื หลงั เกา้ อ้ีที่พงศธรนง่ั เอามือจบั ไหล่ท้งั สองขา้ งของพงศกรใหน้ ง่ั
ลงเล่นไพต่ ่อสักตาใหค้ รบสิบลา้ นท่ีเป็นหน้ีคา้ งอยู่

89

“ โทรหาเฮียงวดท่ีแลว้ ผมยงั ไม่ไดจ้ ่ายเฮียเลยนะ” พงศกร เอียงคอไปพูด
กบั เฮียเจา้ ของบ่อน

“ เอาน่าผมไม่รีบร้อนอะไรสบายๆอีกอยา่ งกิจการน้าํ ปรุงรสของคุณ
กาํ ลงั ไปดว้ ยดีกลวั อะไรเล่า” เฮียเจา้ ของบ่อนใชฝ้ ่ ามือตบท่ีไหล่เบาๆท้งั สองขา้ ง
แลว้ เดินจากไปพงศกรยงิ่ ไดใ้ จขยบั เกา้ อ้ีเขา้ ไปในวงไพอ่ ีกคร้ังดูเหมือนวา่ ค่าํ คืน
น้ียงั อีกนานสาํ หรับพงศกร

บนโตะ๊ อาหารท่ีบา้ นวภิ าดาขณะท่ีวภิ าดากบั พ่อกาํ ลงั ทานอาหารเยน็ ใน
บรรยากาศที่เงียบเหงาเพราะมีเร่ืองมากมายท่ีเป็นกงั วลแต่มีคาํ พูดของพอ่
ประโยคหน่ึงที่ทาํ ใหว้ ภิ าดาถึงกบั ตอ้ งวางชอ้ นแลว้ แหงนหนา้ มองพ่อ

“ พอ่ คิดวา่ หนูตอ้ งหาคนมาช่วยงานเสียที” พ่อพูดพลางวางชอ้ นที่จาน
อาหาร

“ พ่อคะวิ ยงั ไหวนะคะพอ่ ปัญหาที่เกิดข้ึนเราถูกกลนั่ แกลง้ วภิ าดาจอ้ ง
หนา้ พ่อ

“ พ่อรู้แต่.พงศกรเขากพ็ ร้อมเขา้ มาช่วย ตอนน้ีกิจการเขากก็ าํ ลงั ไปได้
ดว้ ยดีและยงั ทาํ เรื่องเดียวกนั อีกน่าจะไปกนั ไดด้ ีนะลูก” ประธานบริษทั พดู เสร็จ
กล็ ุกจากโตะ๊ อาหาร เดินออกไปวภิ าดาเอาแต่นง่ั อ้ึงบอกแลว้ ใหแ้ ม่บา้ นเกบ็
สาํ รับอาหารบนโตะ๊ วภิ าดากล็ ุกจากโตะ๊ อาหารหายไปในหอ้ งนอน สกั พกั
สายตาไดแ้ ต่จอ้ งมอง ไอแพด แต่ไม่มีอารมณ์ที่จะเปิ ดมนั นกั จึงปล่อยใหค้ วาม
สับสนสบั ขาหลอกใหอ้ ่อนเพลียจนเผลอหลบั ไป

เชา้ วนั ใหม่ที่ออฟฟิ ศบริษทั รสไทย พนกั งานฝ่ ายต่างๆกาํ ลงั ทาํ งานกนั
ตามหนา้ ท่ี ที่ประตูทางผา่ นของแผนกออกแบบกราฟิ กกม็ ีเสียงผวิ ปากเป็น
ทาํ นองเพลงอยา่ งอารมณ์ดีผา่ นมาตบเขา้ ที่กกหูของอนุชิตอยา่ งจงั ทาํ ใหช้ ะเงอ้
คอหาตน้ เสี่ยงแลว้ อนุชิตจึงเห็นภาพชายใส่สูทสีชมพถู ือช่อกหุ ลาบสีแดงเดิน
ผา่ นมาทกั ทายนพรัตน์

90

“ เฮย้ .ไงวะไอน้ พทางผา่ นไปหาหวั ใจไปทางไหนวะ” พงศกรยกั คิว้ ให้
“ แม่อารมณ์ดีจงั นะครับคุณพงศกร” นพรัตนย์ มิ้ ทกั ทาย
“ มนั แน่นอนอยแู่ ลว้ กค็ ุณพอ่ เอย้ .ท่านประธานไปเขียวแลว้ น่ีหวา่ ”
พงศกรพลางชาํ เลืองมองหนา้ อนุชิต
“ ออ.ผมลืมไปวา่ ท่านประธานจะคุยเรื่องหม้นั หมายคุณว”ิ นพรัตนพ์ ดู
พร้อมกบั มองส่ายไปที่อนุชิตแลว้ หยดุ อยทู่ ่ีโตะ๊ ของนะโม อนุชิตไดแ้ ต่นง่ั ฟังจน
พงศกรเดินเขา้ ไปในหอ้ งรองกรรมการผจู้ ดั การใชเ้ วลาอยพู่ กั ใหญ่กเ็ ดินกลบั
ออกมา
“ เฮย้ ..นพ เราไปหาท่ีกินกาแฟเยน็ ๆสักหน่อยไหม” พงศกรชวน
นพรัตน์
“ ออ.ไดค้ รับ” นพรัตนร์ ับคาํ ชวนแลว้ ลุกออกจากท่ีนงั่ ท้งั สองกเ็ ดิน
ออกไปจากออฟฟิ ศอนุชิตไดแ้ ต่ส่ายหวั พร้อมกบั ยกโทรศพั ทโ์ ทรหานะโม
“ วา่ ไงวะชิต” นะโมรับโทรศพั ทใ์ นขณะที่ยงั นอนพกั อยบู่ นเตียง
หลงั จากกลบั มาพกั ฟ้ื นที่หอพกั อาการโดยรวมกด็ ีข้ึนยงั มีอาการชาที่มือขวาที่
โดนตีทกั อีกไม่กี่วนั กค็ งจะหายเริ่มกลบั ไปทาํ งานได้ นะโมคุยโทรศพั ทไ์ ป
พร้อมกบั เดินไปเพื่อขยบั ร่างกายเป็นการทาํ กายภาพไปในตวั กถ็ ามถึง
บรรยากาศที่ทาํ งาน
“ ตอนน้ีเหงามากวะ่ บริษทั ตกอยใู่ นภาวะแยน่ ่ีถา้ เดือนหนา้ ไม่ดีข้ึน
สงสยั จะตอ้ งมีใครตอ้ งถูกเลิกจา้ งแน่ๆวะ่ ” อนุชิตทาํ หนา้ เศร้า
“ โอโ้ ห.ขนาดน้นั เลยหรือวะ” นะโมหยดุ ถอนหายใจแรง
“ แกตอ้ งรีบหายรีบมาแถลงข่าวใหไ้ ดเ้ ร็วๆนะเวย้ บริษทั จะไดก้ ลบั มา
เชื่อมนั่ ลูกคา้ จะส่ังสินคา้ เยอะๆ” อนุชิตทาํ เสียงต่ืนเตน้
“ เออ.ขา้ กเ็ บ่ืออยากไปทาํ งานจะตายอยแู่ ลว้ โวย้ ” นะโมหวั เราะ

91

“ วนั น้ีไอพ้ งศกรกม็ ากร่างถึงออฟฟิ ศคุยกบั ไอน้ พเหมือนเป็นเจา้ ของ
บริษทั ขา้ อยากเดินเขา้ ไปแยง่ ช่อดอกไมท้ ่ีมนั ถืออยมู่ าเหยยี บใหส้ ะใจ” อนุชิต
ฟาดกาํ ป้ันไปท่ีหนา้ อกตวั เองเบาๆ

“ อะไรนะดอกไมอ้ ะไรวะ” นะโมลุกข้ึนจากเตียงอีกคร้ัง
“ กไ็ ดย้ นิ วา่ จะมาพบท่านประธานคุยเรื่องหม้นั กบั คุณวเิ ลยถือช่อ
ดอกไมม้ าดว้ ยเป็นพธิ ี”อนุชิตพดู ไปมือคลิกเมาส์ไป นะโมยนื อ้ึงเงียบมือสัน่
อ่อนแรงทรุดนงั่ ลงกน้ กระแทกเตียงเหมือนถูกถีบยอดอกเขา้ อยา่ งจงั จนอนุชิต
ตอ้ งยอ้ นถามกลบั เพราะเงียบไป
“ เฮย้ ..นะโมๆเป็นอะไรไปวะ” อนุชิตตะคอกเสียงถาม
“ ปะเปล่าพอดีมีคนมาเรียกหนา้ หอ้ งเดี๋ยวแค่น้ีก่อนนะเวย้ ” นะโมรีบตดั
บทสนทนาเพราะในใจเวลาน้ีรู้สึกเจบ็ ปวดเหมือนอกหกั คร้ังแรก ความเควง้
ควา้ งเหมือนขาดอะไรบางอยา่ งในชีวติ ตอนแรกกระตือรือร้นท่ีจะออกจาก
โรงพยาบาลจะไดไ้ ปทาํ งานเสียทีกลบั กลายเป็นค่อยๆเทร่างเอนลงไปที่เตียง
นอนอีกคร้ัง เหมือนไม่อยากจะลุกจากเตียง กาํ ลงั ใจมนั หดหายกไ็ ดแ้ ต่หายใจ
ลึกๆพยายามลุกจากเตียงอีกคร้ังหยบิ กระเป๋ าท่ีเตรียมไวเ้ ดินออกจากหอ้ งไป
“ เชา้ วนั ใหม่ท่ีบริษทั รถไทยช้นั สิบหา้ ของตึกยา่ นสีลมอนุชิตเดินสะพาย
กระเป๋ าเป้ผวิ ปากมาแต่ไกลอารมณ์ดีกวา่ ทุกวนั ท่ีผา่ นมาจนเกือบจะเดินถึงโต๊ะ
ทาํ งานพอดีสวนทางกบั หวั หนา้ สุธี
“ เฮย้ ไอช้ ิดผวิ ปากมาเชียวอารมณ์ดีจงั นะเวย้ สุดที่เอามือแตะท่ีไหล่
อนุชิต
“ อา้ วพีส่ วสั ดีครับพอดีวนั น้ีไอน้ ะโมจะมาทาํ งานแลว้ ครับผมดีใจกเ็ ลย
อารมณ์ดีไปหน่อย” อนุชิตยกมือไหวส้ ุธีก่อนตอบอยา่ งยมิ้ แยม้ จบประโยค คน
ท่ีดูจะตกใจมากกค็ ือนพรัตนท์ ี่นงั่ อยโู่ ตะ๊ ตรงขา้ มทาํ หนา้ เลิ๊กลกั แลว้ เดิน
ลว้ งกระเป๋ าเอามือถือรีบโทรหา พงศกร

92

“ คุณพงศกรครับไอน้ ะโมมนั จะมาทาํ งานวนั น้ีเอาไงดีครับ” นพรัตน์
กระซิบกระซาบผา่ นสายโทรศพั ท์

“ เฮย้ .มนั คงไม่กลา้ แลว้ ละม้งั โดนหนกั ขนาดน้นั ” พงศกรตอบกลบั
“ แลว้ ถา้ มนั มีหลกั ฐานจริงและกลา้ ออกมาแฉพวกเราจะทาํ ยงั ไงดีครับ”
นพรัตนล์ ุกล้ีลุกลนมองซา้ ยแลขวา
“ ฟังนะอีกหน่อยฉนั กจ็ ะแต่งงานกบั วแิ ลว้ แกไม่ตอ้ งกลวั ถา้ มนั จวนตวั
จริงๆแกกร็ ับๆไปก่อนเด๋ียวฉนั เคลียร์กบั วแิ กกร็ อดแลว้ สบายใจไดเ้ ด๋ียวเยน็ น้ีจะ
พาไปผอ่ นคลายความเครียดแค่น้ีก่อนนะ” พงศกรรีบวางโทรศพั ทน์ พรัตน์
หายใจลึกอีกคร้ังแลว้ ยดั โทรศพั ทล์ งในถุงกางเกงเดินกลบั เขา้ ออฟฟิ ศ
อนุชิตยกนาฬิกาขอ้ มือดูเวลาคร้ังแลว้ คร้ังเล่าไดแ้ ต่มองประตูทางเขา้
แผนกกไ็ ม่เห็นนะโมโผล่มาเสียทีแมน้ เลยเวลาทาํ งานมาแลว้ เกือบชวั่ โมงความ
เงียบเหงาภายในใจทาํ เอาบรรยากาศเงียบกนั ไปจนไดย้ นิ เสียงสน้ สูงกระทบพ้นื
หยดุ ตรงหนา้ โตะ๊ ทาํ งานของนะโม
“ อา้ วนะโมยงั ไม่มาทาํ งานเหรอชิต” วภิ าดายนื ถือถุงขนมครกที่เคยซ้ือ
มาฝากเมื่อคร้ังก่อน อนุชิตตอ้ งรีบยนื ตอบแบบหงอยเหงา
“ ยงั ไม่เห็นเลยครับมนั บอกผมเองวา่ จะมาทาํ งานวนั น้ี” อนุชิตทาํ เสียง
เศร้า “ ถา้ ง้นั กค็ งจะมาแหละฝากขนมครกไวใ้ หน้ ะโมนะ” วภิ าดาวางขนมครก
ไวบ้ นโต๊ะของนะโมแลว้ เดินออกจากแผนกไป นพรัตนท์ ่ีอยใู่ กลเ้ หตุการณ์ได้
แต่เบป้ ากตาม ในใจคิดอยวู่ า่ นะโมคงจะกลวั คาํ ข่จู นไม่กลา้ มาทาํ งาน
เสียงไลนด์ งั ข้ึนที่มือถือของหวั หนา้ สุธีเป็นขอ้ ความขอลางานเพม่ิ สาม
วนั ของนะโมเพื่อกลบั ไปพกั ฟ้ื นต่อที่บา้ นนอก แลว้ เรียกอนุชิตเขา้ พบเม่ือพูดคุย
เสร็จท้งั สุธีและอนุชิตกเ็ ดินออกมาจากหอ้ งพร้อมกนั อนุชิตเดินมานงั่ ท่ีโต๊ะ
ทาํ งานอีกคร้ังส่วนสุธีเดินออกจากแผนกเพือ่ ไปพบวภิ าดาเพื่อแจง้ วนั ลาของนะ
โม

93

ตอนที่ 11 หลบไปพกั ใจ
“ นะโมยงั ไม่พร้อมที่จะมาทาํ งานเลยขอลาสกั สองสามวนั ครับ” สุธีแจง้
การขอลางานของนะโมที่หนา้ โต๊ะทาํ งานของวภิ าดา
“ ถา้ นะโมออกมาแถลงข่าวเชา้ ออกไปอีกสถานการณ์เรากจ็ ะแยอ่ อกไป
อีกเอาล่ะไม่เป็นไรใหเ้ วลานะโมหน่อย” วภิ าดาน่ิงคิดเมม้ ปากอยา่ งกงั วลไดแ้ ต่
พยกั หนา้ รับรู้กบั สุธี แลว้ สุธีกก็ ลบั หลงั หนั เดินออกจากหอ้ งไปเกือบถึงประตู
หอ้ ง วภิ าดากร็ ้องบอกใหส้ ุธีช่วยบอกใหอ้ นุชิตเขา้ มาพบ ผา่ นไปไม่ถึงหา้ นาที
อนุชิตกเ็ ดินเขา้ มา
“ มีอะไรหรือครับคุณว”ิ อนุชิตยนื อยา่ งสุภาพที่หนา้ โต๊ะทาํ งานของ
วภิ าดา
“ นะโมไดบ้ อกอะไรเพ่ิมเติมไหม” วภิ าดาจอ้ งหนา้ ถาม
“ กต็ อนโทรคุยกนั นะโมกาํ ลงั เกบ็ กระเป๋ าออกจากโรงพยาบาลบอก
คิดถึงบริษทั อยากมาทาํ งาน” อนุชิตอธิบายอยา่ งต้งั ใจวภิ าดาเองกไ็ ดแ้ ต่น่ิงคิด
แลว้ กบ็ อกขอบใจอนุชิตก่อนจะเดินออกจากหอ้ งไป วภิ าดาไดแ้ ต่คุ่นคิดวา่ เป็น
เพราะเหตุใดนะโมจึงขอลาต่อท้งั ท่ีออกจากโรงพยาบาลแลว้ อาการน่าจะดีข้ึน
แลว้ หรือโดนข่จู ากพวกลอบทาํ ร้ายอีกคร้ังหรือนะโมจะวางมือจนวภิ าดากงั วล
เลยต้งั ใจจะไปเยยี่ มนะโมท่ีหอ้ งเพอ่ื สอบถามใหแ้ น่ใจแลว้ กห็ ยบิ แฟ้มที่กองอยู่
สองสามแฟ้มมาเซ็นต่อจนเวลาล่วงเลยถึงเลิกงานแลว้ รีบออกจากหอ้ งทาํ งาน
ไป
นพรัตนน์ งั่ ขาไขวห่ า้ งมีหูฟังบนหวั กระดิกขาไปตามจงั หวะเพลงก่อน
จะหยดุ ฟังเม่ือมีโทรศพั ทโ์ ทรเขา้ มีเสียงแผว่ เบาและลอดออกมาจากโทรศพั ท์
“ เฮย้ .ไอน้ พเตรียมเส้ือผา้ สักสองสามชุดเดี๋ยวพาไปเท่ียว” พงศกรบอก
“ จะพาไปไหนครับคุณพงศกร” นพรัตนถ์ ามดว้ ยความต่ืนเตน้

94

“ เด๋ียวพาไปหาเร่ืองตื่นเตน้ แถวปอยเปตสักคืนสองคืน” พงศกรหวั เราะ
อยา่ งอารมณ์ดี

บรรยากาศท่ีคาสิโนในปอยเปตแสงสีเสียงน่าตื่นตาตื่นใจชวนให้
หลงใหลผคู้ นมากหนา้ หลายตาเดินสวนกนั ไปมามีพนกั งานหญิงชายใส่เส้ือขาว
ติดหูกระต่ายเดินบริการเคร่ืองดื่ม ใหก้ บั เหล่าลูกคา้ วีไอพี ท่ีใส่สูทหรูนง่ั ลอ้ ม
โตะ๊

“ เฮย้ .นพลองดูสักต้งั ” พงศกรกดบ่า นพรัตนใ์ หน้ งั่ ลงท่ีเกา้ อ้ีโตะ๊ กลม
นพรัตนไ์ ดแ้ ต่มองหนา้ แต่กต็ อ้ งจาํ ใจมือไพส่ บั ไพอ่ ยา่ งไวแลว้ แจกจ่ายใหก้ บั
สมาชิกที่นงั่ ลอ้ มวงนพรัตนเ์ องกไ็ ม่เบาหยบิ ไพ่ข้ึนคลี่ไพ่อยา่ งช่าํ ชองโดยมี
พงศกรยนื อยดู่ า้ นหลงั มือท้งั สองบีบไหล่นพรัตนเ์ หมือนเหมือนคอยส่งแรงใจ
รอบแรกผา่ นไปเหมือนนพรัตนจ์ ะมือข้ึนใบหนา้ มีความสุขจนเร่ิมเหลือเงิน
นอ้ ยลง

“ ผมอยากหยดุ เล่น เงินแทบไม่เหลือแลว้ ” นพรัตนเ์ อียงขา้ งกระซิบ
บอกกบั พงศกรพงศกรเองรู้สึกเสียดายจึงขอใหน้ พรัตนเ์ ล่นคร้ังสุดทา้ ยโดยบอก
มีใหอ้ ีกหา้ ลา้ นนพรัตนน์ ง่ั นิ่งก่อนจะลุยต่อทุ่มหมดตกั โชคดีเป็นของนพรัตน์ได้
คืนเป็นเท่าตวั แต่การพนนั กค็ ือการพนนั ยง่ิ เสียยง่ิ อยากไดค้ ืน ยง่ิ ไดก้ ย็ ง่ิ ไดใ้ จ
นพรัตนห์ นั หนา้ ถามพงศกรหมดตดั สิบ ลา้ นเลยไหม พงศกรพยกั หนา้ นพรัตน์
ผลกั กองเงินสิบลา้ นท่ีอยตู่ รงหนา้ เขา้ สู่วงไพ่ ผคู้ นถึงกบั ปรบมือกนั เสียงดงั แต่
แลว้ โชคกไ็ ม่เขา้ ขา้ งสิบลา้ นหายเกล้ียงในพริบตานพรัตนถ์ ึงกบั อารมณ์เสียลุก
ออกจากเกา้ อ้ี

“ โอย้ .เสียดายไอส้ ิบลา้ นท่ีไดง้ วดก่อน” นพรัตนบ์ ่นอยา่ งอารมณ์เสีย
“ เอาน่ามีเวลาเมาคืน” พงศกร ตบไหล่ปลอบ ขณะท่ีท้งั สองเดินคุยกนั
อยู่ กม็ ีชายใส่สูทสีดาํ รูปร่างกาํ ยาํ เดินมาหา

95

“ เชิญท้งั สองท่านท่ีหอ้ งรับรองครับ” ชายชุดดาํ ผายมือเชิญ นพรัตน์
มองหนา้ พงศกรแลว้ เดินตามเขา้ ไปในหอ้ งรับรอง

“ อา้ วสวสั ดีครับเส่ีย” พงศกรกล่าวทกั ทาย นพรัตนก์ ส็ วสั ดี
ตาม ก่อนที่ท้งั สองจะนงั่ ลงที่โซฟามีพนกั งานเสิร์ฟน้าํ ดื่ม ภายในหอ้ งมีชายใส่
สูทรูปร่างกาํ ยาํ ยนื อยคู่ นละมุมท่ามกลางแสงสีและแสงไฟฟ้าภายในหอ้ ง
บรรยากาศเป็นไปอยา่ งเป็นกนั เอง จนไดเ้ วลาอนั สมควรของการพูดคุยเจา้ ของ
บ่อนจึงเรียกชายใส่สูทสีดาํ ที่ถือแฟ้มยนื อยเู่ ดินเขา้ มาหาท่ีโซฟา

“ คุณพงศกรก่อนจากไปคืนน้ีขอช้ีแจงยอดกเู้ งินใหท้ ราบจะไดไ้ ม่ลืม”
เจา้ ของบ่อนพยกั หนา้ ใหช้ ายใส่สูทสีดาํ อ่านบญั ชี นพรัตนไ์ ดแ้ ต่มองหนา้
พงศกรและกระซิบเบาๆ

“ เงินกอู้ ะไรครับคุณพงศกร” นพรัตนท์ าํ หนา้ งง จนชายสูทดาํ เร่ิมอ่าน
“ คุณพงศกรยอดคา้ งต้งั แต่คร้ังท่ีแลว้ นะครับเป็นเงินสิบลา้ นบาท”
นพรัตนถ์ ึงกบั อา้ ปากคา้ งเป็นรูปตวั โอ มองหนา้ พงศกรแต่พงศกรกด็ ูเฉยชาจน
ชายชุดดาํ อ่านบญั ชีต่อ
“ และคร้ังน้ีไดข้ อกใู้ นชื่อของคุณนพรัตนเ์ ป็นเงินหา้ ลา้ นบาท” นพรัตน์
ถึงกบั สะดุง้ เม่ือสิ้นประโยค
“ อะไรนะครับคุณพงศกรผมกเ็ งินหา้ ลา้ นหรือครับ” นพรัตนต์ กใจ
ตะโกนถามพงศกรส่วนพงศกรใชม้ ือตบไหล่เบาๆ
“ ใจเยน็ ๆกห็ า้ ลา้ นที่กใู หแ้ กเล่นไงวะแต่แกไดค้ ืนต้งั สิบลา้ นแกกเ็ ล่นเสีย
หมด” พงศกรมองหนา้ นพรัตน์
“ แต่ผมไม่รู้นี่วา่ เป็นเงินกมู้ า” นพรัตนห์ นา้ ชาตะเบง็ เสียงคอเป็นเอน็
“ เอานา้ มาบ่อยๆเดี๋ยวกใ็ ชห้ น้ีหมด” เฮียเจา้ ของบ่อนปลอบใจ ชายชุด
ดาํ ไดแ้ ต่พากนั หวั เราะ ส่วนนพรัตนไ์ ดแ้ ต่ทาํ หนา้ เซ็งแลว้ ท้งั สองกเ็ ดินออกจาก

96

หอ้ งรับรองแยกยา้ ยกนั เขา้ หอ้ งพกั ภายในคาสิโนบรรยากาศเป็นไปอยา่ งเคลือบ
แคลง

“ ส่วนท่ีบา้ นวภิ าดาเป็นเวลาเกือบเท่ียงคืน การจดั รายการทางยทู ูปไลฟ์
ของนะโมกาํ ลงั จบลงวภิ าดาส่งรูปการ์ตูนอิโมจิดีใจ ส่งขอ้ ความแชทถามวา่ ไป
ไหนมาไม่ไดไ้ ลคต์ ิดต่อกนั หลายวนั เจา้ ของช่องกไ็ ดต้ อบพร้อมกบั คาํ ถามของ
หลายๆคนท่ีถามเขา้ มาในคาํ ถามเดียวกนั แต่พีว่ ภิ าดาเองกง็ งกบั คาํ ถามทางแชท
ของแฟนรายการวา่ ทาํ ไมส่งความห่วงใยและบอกใหเ้ จา้ ของช่องหายไวๆพร้อม
กบั ส่งอิโมจิรูปกอดหวั ใจมากมายเหมือนกบั รู้วา่ เจา้ ของช่องเป็นอะไร แต่
รายการกจ็ บลงวภิ าดาไดแ้ ต่นงั่ สงสัยแต่ในใจกค็ ิดไดว้ า่ พรุ่งน้ีจะตอ้ งไปเยยี่ มนะ
โมที่หอพกั เลยตอ้ งรีบนอนปล่อยใหบ้ รรยากาศของความสงสยั กล่อมใหเ้ ผลอ
หลบั ไปต้งั แต่เม่ือไหร่กไ็ ม่อาจรู้ได้

เชา้ วนั พรุ่งคืนเกือบ สองโมงกวา่ ท่ีซอยหอพกั ของนะโมยายชราคนหน่ึง
กาํ ลงั กวาดลานหนา้ บา้ นอยผู่ คู้ นบางส่วนต่างกเ็ ดินออกจากกน้ ซอยเพ่อื ออกไป
ทาํ งานวภิ าดาจอดรถยนตร์ ิมฟุตบาทแลว้ เปิ ดประตูออกมาจากรถในชุดทาํ งาน
รองเทา้ ส้นสูงอกระทบถนนหยดุ ยนื อยอู่ มองซา้ ยแลขวาเหมือนไม่รู้จะไปทาง
ไหนดีเลยตดั สินใจเขา้ ไปถามยายชราที่กาํ ลงั กวาดถนนลานหนา้ บา้ น

“ สวสั ดีค่ะคุณยายแถวน้ีมีหอพกั ไหมคะ” พ่วี ภิ าดายกมือสวสั ดีอยา่ ง
อ่อนโยนยายชราไดแ้ ต่มองต้งั แต่หวั จรดเทา้ ดว้ ยความสงสัยวา่ ผหู้ ญิงดูดีมีสกลุ
ขบั รถยนตห์ รูขนาดน้ีจะมาหาหอพกั ในซอยน้ีหรือจึงถามดว้ ยความสงสยั

“ หนูหาหอพกั อยเู่ หรอทาํ ไมไม่ไปหาหอท่ีดูดีกวา่ ในซอยน้ีล่ะ” ยายชรา
ขมวดคิว้ เขา้ หากนั

“ อ๋อ เปล่าค่ะหนูมาเยยี่ มเพอ่ื นนะค่ะเขาถูกทาํ ร้ายเมื่ออาทิตยก์ ่อนที่หนา้
ปากซอยเขากลบั มารักษาตวั ที่หอพกั ต้งั แต่เม่ือวาน” วภิ าดายมิ้ ถามอยา่ งสุภาพ