สุดแต่ฟ้าให้คว้าดาว

97

“ ไอน้ ะโมนะรึกย็ ายนี่แหละเป็นคนเห็นเหตุการณ์ไดร้ ้องเรียกใหค้ น
ช่วยไม่ง้นั คงแยน่ ะโมเป็นคนดีไม่น่าเลยทุกเชา้ วนั พระนะโมชอบมาใส่บาตร
หนา้ ปากซอยไดย้ นิ แต่คนร้ายข่วู า่ หา้ มแถลงข่าวหา้ มยงุ่ เร่ืองอะไรกไ็ ม่รู้” ยาย
ชราไดแ้ ต่ส่ายหนา้ นยั ตาเศร้าวภิ าดาพยกั หนา้ ตามความรู้สึกท่ียายจะเล่า

“ แลว้ หอ้ งน้าํ โมอยไู่ หนคะ” วภิ าดาเร่งเร้าถาม ยายชราไดแ้ ต่ช้ีไปที่
ทางเขา้ ไปในซอยแต่กน็ ึกไดว้ า่ นะโมสะพายกระเป๋ าออกจากซอยต้งั แต่เชา้

“ เอ..ลืมไปเมื่อเชา้ นะโมเพงิ่ จะสะพายกระเป๋ าออกจากซอยไปบอกวา่
ขอกลบั บา้ นไปพกั ใจสักพกั แลว้ สวสั ดีลาจากกนั ตอนใส่บาตรพระเมื่อเชา้ ” ยาย
ชราพูดจบกเ็ ดินกวาดลานบา้ นต่อวภิ าดาน่ิงเงียบๆไปสกั พกั แต่กต็ ดั สินใจเดิน
เขา้ ไปในซอยเพอื่ ไปท่ีหอ้ งพกั ของนะโมต่อ

เม่ือรู้วา่ นะโมอยหู่ อ้ งไหนวภิ าดาจึงเดินเขา้ ไปดูใหแ้ น่ใจวา่ นะโมไม่ได้
อยทู่ ี่หอ้ งแลว้ จริงๆ วภิ าดายนื น่ิงมองกญุ แจท่ีลอ็ คประตูหอ้ งแน่น่ิงเหมือน
ความรู้สึกที่ไม่เขา้ ใจนะโมที่อยๆู่ กข็ อลาหยดุ ต่ออีกท้งั ที่หายเจบ็ ออกจาก
โรงพยาบาลแลว้ บริษทั กก็ าํ ลงั ยา่ํ แยร่ อเพียงนะโมจะช่วยแถลงข่าวใหเ้ หตุการณ์
มนั ดีข้ึนแถมยงั ตอ้ งมาฝื นความรู้สึกที่จะตอ้ งมารับหม้นั กบั พงศกรที่ตลอดมา
ไม่เคยมีแมแ้ ต่ความรู้สึกดีอะไรกบั พงศกรเลย วภิ าดาเอามือวางทาบประตูหอ้ ง
ใจสนั่ ไม่รู้ตวั แต่ความรู้สึกกบั ถูกตดั บทชะงกั ตรงที่ป้ายสติ๊กเกอร์ที่ตรงฝ่ ามือ
ทาบอยทู่ ี่ติดไวว้ า่ สร้างการดี แชนแนลวภิ าดาอ่ึงหยดุ คิด

“ น่ีมนั ช่องยทู ูปท่ีเราดูอยทู่ ุกวนั น่ีนา” วภิ าดาพูดกบั ตวั เองในความคิดก็
ไดแ้ ต่คิดวา่ นะโมเป็นแฟนรายการน้ีหรือ จนรู้สึกว่ามีหลายอยา่ งที่มีอะไร
ตรงกนั ก่อนท่ีวภิ าดาจะคิดอะไรไปไดม้ ากกวา่ น้ีกม็ ีหญิงวยั กลางคนท่ีเป็น
แม่บา้ นกาํ ลงั กวาดหอพกั ถือไมก้ วาดผา่ นมาถึงพอดี

“ มาหาคุณดีเจเหรอคะ” แม่บา้ นถาม
“ ดีเจ..” วภิ าดาทวนคาํ ส้นั ๆ

98

“ อ๋อ.คือผา่ นมาทีไรไดย้ นิ นะโมชอบพดู อยคู่ นเดียวสาํ เนียงพดู เหมือนดี
เจในรายการวิทยกุ เ็ ลยชอบเรียกนะโมวา่ ดีเจนะคะ” แม่บา้ นพดู พลางหวั เราะ

“ เหรอคะ” วภิ าดาเมม้ ปากพยกั หนา้ ใส่แม่บา้ น แม่บา้ นไดแ้ ต่ยมิ้ แลว้ ก็
กม้ หนา้ ใชไ้ มก้ วาดกวาดพ้ืนต่อแต่กไ็ ม่วายพดู ถึงนะโมอีกคร้ัง

“ เม่ือวานเห็นนะโมบอกวา่ จะกลบั บา้ นสักพกั ขอไปพกั ใจก่อน คนท่ี
แอบรักเขาจะแต่งงาน” แลว้ แม่บา้ นหยดุ กวาดเดินเอามือค้าํ ปลายดา้ มไมก้ วาด
ถอนหายใจพร้อมส่ายหนา้ ทนั ทีท่ีสิ้นประโยค วภิ าดาพยายามทวนคาํ พูดของ
แม่บา้ นหลายรอบคิดอยใู่ นใจ วา่ คนท่ีแอบรักเขาจะแต่งงานแลว้ ยงั ติดในคาํ ถาม
ใครกนั ใครนะท่ีนะโมแอบรักกาํ ลงั จะแต่งงานคิดยงั ไงกค็ ิดไม่ออกจนแม่บา้ น
กวาดบา้ นวนกลบั มาถึงอีกรอบ

“ คุณคะมีอะไรใหช้ ่วยหรือเปล่าคะ” แม่บา้ นตอ้ งใชม้ ือสกิดขา้ งวภิ าดา
อยถู่ ึงสองสามรอบแต่วภิ าดากไ็ ม่รู้ตวั จนถูกสะกิดซ้าํ อีกคร้ังวภิ าดาถึงกบั สะดุง้

“ ค่ะๆไม่มีอะไรค่ะเดี๋ยวขอกลบั ก่อนนะคะ” วภิ าดาทาํ หนา้ เฝ่ือนๆแลว้
ยกมือไหวล้ ากลบั แม่บา้ นไดแ้ ต่มองอยา่ งงงๆก่อนจะเร่งกวาดและถูพ้ืนต่อจน
เสร็จ

ท่ีบริษทั รถทิพยภ์ ายในหอ้ งผบู้ ริหารที่มีพชั ราภรรยาของพ่อคนท่ีหน่ึง
กาํ ลงั นง่ั ดูผลประกอบการหนา้ จอคอมพิวเตอร์อยา่ งอารมณ์ดี ในขณะที่นิตยา
ภรรยาของพ่อคนที่สองกาํ ลงั ดูบญั ชีรายรับ -รายจ่ายของบริษทั โดยมีเลขายนื รอ
อยขู่ า้ งโต๊ะอารมณ์ตรงกนั ขา้ มกบั อีกคน

“ อะไรกนั นี่ตามแมค็ เบิกเงินไปทาํ อะไรต้งั สิบ ลา้ นนิตยาขมวดคิว้
กระแทกแฟ้มลงท่ีโต๊ะอยา่ งอารมณ์เสียในขณะท่ีพชั รากบั เลขาท่ีอยใู่ นหอ้ ง
ถึงกบั สะดุง้ จนพชั ราเองกส็ งสยั ไม่นอ้ ยวา่ พงศกรเบิกเงินไปทาํ อะไรไม่บอกไม่
กล่าว

99

“ นี่ตาแมก็ ไม่ไดบ้ อกไวเ้ ลยเหรอวา่ เอาเงินไปทาํ อะไร” พชั ราถามอยา่ ง
มีอารมณ์ถึงแมน้ วา่ ผลประกอบการของบริษทั จะดีข้ึนแต่กย็ งั ไม่นานนกั ท่ีจะ
มน่ั คงและไวใ้ จได้

“ ฉนั กไ็ ม่รู้สิแลว้ เธอเองกไ็ ม่รู้หรอเมื่อคืนอยกู่ บั คุณเขาท้งั คืนทาํ ไมไม่
ถาม” นิตยาถามกลบั ดว้ ยความโมโหอารมณ์คา้ งต้งั แต่เม่ือคืนเพราะสามีอยกู่ บั
เมียคนที่หน่ึงท้งั คืนก่อนที่พชั รากบั นิตยาจะเถียงกนั ไปมาเหมือนกบั ทุกๆคร้ังก็
ตอ้ งหยดุ ชะงกั ลงตรงท่ีพงศกร ที่เวลาน้ียงั ไม่ไดก้ ลบั บา้ นสภาพชุดทาํ งานเดิม
เนคไทรูดลงถึงกลางอกกระดุมสอง เมด็ แรกหลุดออก ปล่อยชายเส้ือมองไม่
เห็นสภาพของลูกชายเจา้ ของบริษทั แถมยงั มีกลิ่นละมุดโชยออกมาจากปากจน
ท้งั สองคนที่อยใู่ นหอ้ งถึงกบั เอามือปิ ดจมูก

“ ตาแมค็ นี่สภาพแก่นี่มนั ทุเรศจริงๆ” นิตยายนื ค้าํ สะเอวอยา่ งมีอารมณ์
“ อะไรล่ะแม่นิดผมกแ็ ค่สายเลยรีบไปหน่อย” พงศกรตาเบลอๆก่อนที่
ท้งั สองจะตอบโตก้ นั ไปมา จนหยดุ ที่ประโยคคาํ ถามของนิตยาอีกคร้ัง
“ แกเบิกเงินไปทาํ อะไรต้งั สิบ ลา้ นนิตยาเคน้ ถามจอ้ งมองหนา้ พงศธร
อยา่ งไม่กระพริบตา
“ โธ่แมน้ ิดคนเรามนั กต็ อ้ งหาความสุขใส่ตวั บา้ งอีกอยา่ งผล
ประกอบการของเรากาํ ลงั ดีวนั ดีคืนจะกลวั อะไรเล่าแม่พดั กบั แม่นิดกเ็ บิกไปใช้
บา้ งกไ็ ด”้ พงษกรลากเสียงยาวคาํ สุดทา้ ยก่อนจะดึงเนคไทลงอีกคร้ัง แลว้ เดิน
ออกจากหอ้ งไปจนเลขาท่ียนื อยถู่ ึงกบั กม้ หนา้ ส่วนพชั รากบั นิตยาหยดุ อ้ึงใน
คาํ พูดของพงศกรไดแ้ ต่จอ้ งหนา้ กนั ก่อนจะบอกเลขา
“ นี่เธอไปทาํ เรื่องเบิกใหฉ้ นั เดี๋ยวน้ีสิบลา้ น” นิตยามองหนา้ เลขาขมึง
ขณะเดียวกนั กม็ ีเสียงสวนมาอีกทาง
“ ฉนั ดว้ ยสิบลา้ น” พชั รา เอาดว้ ยโยนเสียงขา้ มส่งถึงเลขา เลขาไดแ้ ต่ยนื
อ้ึงไดแ้ ต่นบั นิ้วทาํ ปากหมุบหมิบจนมีเสียงกระแทกซ้าํ อีกคร้ัง

100

“ ไปสิ” นิตยารีบไล่เลขาไปจดั การตามที่สั่ง เลขากร็ ีบเดินจ้าํ อา้ วออก
จากหอ้ งกลบั ไปที่โต๊ะทาํ งานเพ่อื จดั การตามคาํ ส่งั

ที่โตะ๊ ทาํ งานของวภิ าดาบริษทั รสไทย วภิ าดานงั่ แอนหลงั ก่อตกคิด
ทบทวนประโยคที่แม่บา้ นพดู วา่ “ขอกลบั ไปพกั ใจก่อนคนที่แอบรักเขาจะ
แต่งงาน”คิดอยหู่ ลายรอบ วา่ นะโมคิดถึงใครอีกท้งั เป็นห่วงกลวั นะโมจะไม่
กลบั มาแถลงข่าวถึงเวลาน้นั บริษทั คงจะฟ้ื นตวั ยากจึงเรียกใหอ้ นุชิตเพอื่
สอบถามถึงบา้ นนะโมอยทู่ ี่ไหนอนุชิตจาํ ไดว้ า่ นะโมมีเพอ่ื นสนิทอยทู่ ี่โรงงาน
จึงโทรถามจนไดท้ ่ีอยขู่ องนะโม

วภิ าดาเรียกเลขาสง่ั งานที่สาํ คญั เพอ่ื จะเดินทางต่างจงั หวดั เสร็จแลว้ ก็
เดินออกจากหอ้ งไปยงั ลานจอดรถเพอื่ กลบั ไปที่บา้ นเกบ็ เส้ือผา้ ท่ีจาํ เป็นมุ่งหนา้
สู่ถนนมิตรภาพ จอมือถือของวภิ าดามีจุดหยดน้าํ สีแดงค่อยๆเคล่ือนไปตาม
เสน้ ทางถนนมิตรภาพสายลมพดั ยอดไมร้ ิมทางโยกไหวไปตามแรงลมเหมือน
กาํ ลงั โบกมือใหค้ นขบั ใหโ้ ชคดีในการเดินทางผา่ นไปหลายชวั่ โมงจนตะวนั
คลอ้ ยลงต่าํ สญั ญาณ จีพีเอส ส่งเสียงหวานแจ๋วบอกใหเ้ ล้ียวขวาทางเขา้ หมู่บา้ น
หนองโพนคาํ

บนถนนทางเขา้ หมู่บา้ นแมจ้ ะเป็นถนนคอนกรีตแต่เบ้ืองหนา้ กเ็ ตม็ ไป
ดว้ ยกองข้ีควายกระจายไปตามทางจนตอ้ งหกั หลบจนเวยี นหวั แทบจะไม่มี
เวลาชาํ เลืองดูความเขียวขจีของตน้ ขา้ วสองขา้ งทาง จนเริ่มเขา้ สู่ตวั หมู่บา้ นกลุ่ม
ควนั คละคลุง้ ข้ึนไปตามหลงั คาในบา้ นเรือนแต่ละหลงั เป็นสญั ญาณบอกถึงเวลา
หุงหาอาหารวภิ าดาขบั รถในหมู่บา้ นดว้ ยความระมดั ระวงั เพราะถนนใน
หมู่บา้ นมีเดก็ ๆวง่ิ เล่นหยอกลอ้ กนั ไปมาผคู้ ืนผคู้ นยนื คุยกนั เป็นจ่อมอยา่ งสนิท
สนม บา้ งกต็ กใจเมื่อเห็นรถเก๋งคนั หรูเขา้ มาในหมู่บา้ น

101

วภิ าดาจอดรถเพือ่ ถามทางไปบา้ นนายนะโม การดีเลิศ ชาวบา้ นกช็ ้ีมือ
บอกทางอยา่ งเป็นมิตรจนรถจอดที่บา้ นหลงั หน่ึงบา้ นปูนช้นั เดียวภายในปูพ้นื
กระเบ้ือง ภายในบา้ นมีหญิงกาํ ลงั ใส่เส้ือใหล้ ูกชายตวั เลก็ อายรุ าวสามขวบ

“ สวสั ดีค่ะบา้ นของนะโมใช่ไหมคะ” วภิ าดาสวสั ดียามสุภาพหญิงวยั
กลางคนท่ีกาํ ลงั ใส่เส้ือใหเ้ ดก็ ตวั เลก็ ไม่กลา้ ตอบเพราะนะโมกลบั บา้ นมาเท่ียวน้ี
ดว้ ยอาการบาดเจบ็ กลวั วา่ จะมีคนตามมาทาํ ร้ายเลยไม่กลา้ ตอบวภิ าดาายนื รอ
คาํ ตอบอยา่ งมีความหวงั

“ มะ ไม่นี่คะ” หญิงวยั กลางคนท่ีเป็นพีส่ าวของนะโมรีบหลบ
สายตา วภิ าดา แทบทรุดลงนงั่ ถอนหายใจแต่กฝ็ ื นแลว้ หนั หลงั กลบั เดินออก
จากประตูบา้ นอยา่ งสิ้นหวงั แต่ทนั ใดน้นั

“ เดี๋ยวก่อนอีนางเอย้ ” หญิงชราที่แอบยนื ดูวภิ าดาต้งั แต่อยใู่ นครัวรีบเดิน
ออกมาตะโกนเรียก “ คุณว”ิ หญิงชราเรียกช่ือยนื จอ้ งไปท่ีดา้ นหลงั ของ
วภิ าดา วภิ าดารีบหนั กลบั อยา่ งดีใจไปหนา้ ยมิ้ อยา่ งมีหวงั

“ คะ เอ่อใครเรียกวคิ ะ” วภิ าดามองไปท่ีหญิงชราที่ยนื อยปู่ ระตูหนา้ บา้ น
โดยมีหญิงวยั กลางคนท่ีเป็นลูกสาวพยายามดึงแขนกลบั แต่กถ็ ูกหา้ มไวแ้ ลว้ รีบ
เชิญวภิ าดาเขา้ มานงั่ ลงพ้นื ภายในบา้ น

“ ทาํ ไมรู้จกั ชื่อหนูล่ะคะ” วภิ าดาถามดว้ ยความสงสยั
“ กน็ ะโมมกั เล่าใหแ้ ม่ฟังบ่อยๆวา่ มนั มีหวั หนา้ แสนสวยใจดีลกั ษณะท่ี
เล่าเหมือนหนูทุกอยา่ งแม่เลยคิดวา่ น่าจะใช่เลยลองเรียกช่ือดู” หญิงชราขยบั ตวั
กอดหลานไม่ใหเ้ ขา้ ไปกวนวภิ าดา
“ แลว้ ทาํ ไมถึงไม่รับวา่ เป็นบา้ นนะโมต้งั แต่แรกล่ะคะ” วภิ าดามองไปท่ี
พ่ีสาวของนะโม
“ กก็ ลวั วา่ จะมีคนตามมาทาํ ร้ายนะโมอีก” แม่ตอบแทนก่อนท่ีพ่สี าวจะ
ยกมือไหวข้ อโทษ

102

“ แลว้ น้ีนะโมไปไหนล่ะคะ” วภิ าดาชะเงอ้ มองไปรอบๆบา้ น
“ นะโมกลบั มาบา้ นเท่ียวน้ีดูซึมๆเหงาๆเหมือนคนอกหกั และเพอื่ ความ
ปลอดภยั เลยขอออกไปนอนนา” เดี๋ยวกินขา้ วเสร็จเอากบั ขา้ วไปส่งนะโมแลว้ ก็
ค่อยไปพบหมอกแ็ ลว้ กนั แม่พดู พร้อมกบั ลุกข้ึนเดินเขา้ ครัวหลานตวั เลก็ เดินถือ
กระดาษมีภาพวาดเป็นลายดินสอส่งใหว้ ภิ าดาพดู มง่ั ไม่ค่อยเป็นภาษา
“ โม โม วากๆ” เจา้ ตวั เลก็ ยน่ื ภาพวาดใหว้ ภิ าดา วภิ าดายนื่ มือรับไวแ้ ลว้
เอามือลูบศีรษะเจา้ ตวั เลก็ วภิ าดาถึงกบั ยมิ้ เมื่อเห็นภาพวาดตวั เองบนกระดาษที่
เจา้ ตวั เลก็ ยน่ื ใหอ้ ยา่ งรู้งานยง่ิ ไปกวา่ น้นั เมื่อเห็นลายเซ็นตรงมุมกระดาษ
ดา้ นล่างยง่ิ ดีใจจนแทบหุบปากยมิ้ ไม่ลงจนแม่นะโมถือตะกร้าท่ีมีกบั ขา้ วสอง
สามอยา่ งพร้อมกระติบขา้ วเหนียวเดินออกมาจากครัวพร้อมกบั เรียกลูกสาวให้
เอากบั ขา้ วไปส่งนะโมที่ทุ่งนาพร้อมกบั วภิ าดา
“ เอารีบไปเด๋ียวจะค่าํ มืดเสียก่อน กินขา้ วพร้อมกนั เสียท่ีนู่นเลยอากาศ
เยน็ สบายทอ้ งไร่ทอ้ งนาส่วนเรื่องนอนอยากนอนท่ีโน่นหรือที่น่ีกไ็ ปดูก่อน”
แม่ยน่ื ตะกร้าใหล้ ูกสาวแลว้ เดินออกจากประตูบา้ นไปข้ึนรถพร้อมกบั เจา้ ตวั เลก็
พอสตาร์ทรถเปิ ดแอร์ไดส้ กั พกั วภิ าดากาํ ลงั เหยยี บคนั เร่งกส็ ะดุดกล่ินหอมฟรุ้ง
ของอาหาร
“ โอท้ าํ ไมกลิ่นกบั ขา้ วมนั หอมขนาดน้ีล่ะคะ” วภิ าดาหลบั ตาสูดกล่ิน
กบั ขา้ วไปฟอตใหญ่
“ ที่บา้ นชอบใส่น้าํ ปรุงรสที่นะโมส่งมาจากกรุงเทพฯนะโมบอกวา่ เขา
เป็นคนออกแบบบรรจุภณั ฑเ์ องแลว้ เอาไปแจกคนท้งั หมู่บา้ นติดกนั งอมแงมแต่
หลายบา้ นใชห้ มดแลว้ หาซ้ือไม่ได”้ พสี่ าวของนะโมส่ายหวั ไม่รู้จะช่วยชาวบา้ น
อยา่ งไร
“ แลว้ เขาไม่กลวั เรื่องท่ีน้าํ ปรุงรสเป็นข่าวหรือคะ” วภิ าดายอ้ นถาม

103

“ ชาวบา้ นไม่ค่อยเช่ือหรอกค่ะท่ีสาํ คญั ตอนเป็นข่าวดงั นะโมกลบั มาถึง
บา้ นกอ็ ธิบายใหช้ าวบา้ นฟังจนเขา้ ใจและรอคอยน้าํ ปรุงรสมาขายในหมู่บา้ นอีก
คร้ัง” วภิ าดายมิ้ อยา่ งมีหวงั เม่ือไดฟ้ ังท่ีพ่สี าวของนะโมพดู เรื่องน้าํ ปรุงรส

รถยนตแ์ ล่นบนคนั นาที่กวา้ งพอท่ีรถยนตค์ นั หน่ึงจะแล่นเขา้ ไดอ้ ยา่ ง
สบายสองขา้ งทางของทุ่งนากาํ ลงั เขียวขจีไปดว้ ยตน้ ขา้ ว อีกประมาณร้อยเมตร
กวา่ กม็ องเห็นจะกระตอ๊ บนอ้ ยอยกู่ ลางทุ่งนามีแผงโซล่าเซลลต์ ิดบนหลงั คา

“ โอโ้ ฮทุ่งนาทนั สมยั จงั นะคะมีแสงโซล่าเซลลด์ ว้ ย” วภิ าดามองแผงโซ
ล่าเซลลอ์ ยา่ งตื่นเตน้ ภายในใจเร่ิมเตน้ แรงผดิ จงั หวะ

“ อ๋อ นะโมเพ่ิงเอามาติดตอนกลบั มาเที่ยวน้ีล่ะค่ะเห็นวา่ ตอ้ งใชไ้ ฟและ
อินเทอร์เน็ตในการทาํ งานออนไลน์” พสี่ าวนะโมพร้อมกบั อุม้ ลูกตวั เลก็ ที่ดิ้น
ไปดิ้นมาเหมือนไม่คุน้ เคยกบั การอยใู่ นรถยนต์ ยงั ไม่ทนั ไดพ้ ดู ต่อวภิ าดากข็ บั
รถเขา้ มาถึงลานจอดขา้ งกระตอ๊ บหลงั เลก็ ๆทุกคนกา้ วออกมาจากรถยนตเ์ ดิน
เขา้ ไปในกระต๊อบหรือคนอีสานเรียกเถียงนาทรงยกพ้ืนสูงประมาณเมตรคร่ึงมี
ชานไวค้ อยนง่ั เล่นรับลมเยน็ ๆและมีหอ้ งที่ก้นั เป็นหอ้ งนอนดว้ ยไมไ้ ผส่ าน ตรง
บนั ไดทางข้ึนมีเรือนน้าํ ดื่มแอ่งน้าํ ดินเผาแต่ภายในเวลาน้ีไม่มีใครอยเู่ ลย วภิ าดา
ไดแ้ ต่ยนื งงพ่สี าวจึงช้ีไปทางคนั นาดา้ นหน่ึง

“ นะโมน่าจะจบั ปลาอยดู่ า้ นโนน้ จะ๊ ” พส่ี าวนะโมยนื ช้ีนิ้วใหว้ ภิ าดาได้
เห็นนะโมกาํ ลงั กม้ ๆเงยๆอยใู่ นทุ่งนา วภิ าดาไม่รอชา้ รีบเดินเขา้ ไปหานะโม นะ
โมกาํ ลงั จบั ปลาที่ติดเบด็ น่าจะตวั ใหญ่มากถึงกบั ตอ้ งลงไปชอ้ นจบั ปลาที่ขดติด
กบั ตน้ ขา้ วกระชากหลายคร้ังกไ็ ม่ข้ึนเสียทีเสียงนะโมไดย้ นิ เสียงเทา้ เหยยี บก่ิง
ไมด้ งั แกะใกลๆ้ กบั นะโม

“ พ่ีภนั มาแลว้ หรอเอาขอ้ งมาเร็วปลาตวั ใหญ่มากทนั ทีที่ไดย้ นิ คนเหยยี บ
ไมห้ กั ดงั แก๊ะนะโมยงั ไม่ทนั ไดม้ องแต่เขา้ ใจวา่ พส่ี าวมาส่งขา้ วเหมือนทุกวนั
วภิ าดาหยบิ กลอ้ งท่ีวางอยใู่ กลๆ้ มาวางรอใส่ปลานะโมจบั ปลาท่ีขดตวั อยกู่ บั ตน้

104

ขา้ วออกมาไดแ้ ลว้ รีบเอาปลายดั ใส่ปากขอ้ งโดยไม่ไดม้ องคนท่ียนื อยแู่ ต่ไดก้ ล่ิน
น้าํ หอมมนั คุน้ มาก นะโมดูท่ีฝ่ ามือขาวเนียนเลบ็ ทาดว้ ยสีชมพูอ่อนๆรองเทา้
ผา้ ใบ สีขาวสวมกางเกงยนี ส์นะโมมองไล่ข้ึนไปเห็นใบหนา้ ถึงกบั ตกใจลม้
หงายหลงั ลงไปในนาขา้ วน้าํ ฟุ้งกระจายตน้ ขา้ วกระเพื่อมไปตามแรงน้าํ

“ ขะ.คุณว”ิ นะโมเรียกช่ือวภิ าดาลากเสียงยาวอยา่ งตกใจหงายหลงั ตูม
ลงไปในน้าํ อีกคร้ัง

105

ตอนท่ี 12 ตามนะโมกลบั มา
วภิ าดาท้งั ตกใจแต่กก็ ล้นั เสียงหวั เราะเอาไวไ้ ม่ไดก้ บั อาการของนะโมท่ี

ตกใจไดถ้ ึงขนาดน้ี
“ คุณวมิ าไดไ้ งครับเน่ีย” นะโมยงั นงั่ แช่อยใู่ นน้าํ วภิ าดายงั หวั เราะไม่

หยดุ นะโมยงั ไม่แน่ใจวา่ ใช่วภิ าดาจริงๆหรือไม่รีบเขา้ มาใชห้ ลงั มือแตะที่เข่า
ของวภิ าดาใหแ้ น่ใจวา่ ใช่ความจริงหรือเปล่าหรือเป็นเพียงภาพหลวงตา

“ กใ็ ช่น่ะสิจะตกใจอะไรปานน้นั ” วภิ าดาส่งมือดา้ นท่ีไม่ไดถ้ ือขอ้ งใส่
ปลายนื่ ออกไปเพือ่ ดึงนะโมข้ึนจากน้าํ แลว้ ท้งั สองกเ็ ดินกลบั ไปท่ีเถียงนาพอถึง
เถียงนาเจา้ หลานตวั เลก็ กว็ งิ่ มาหาช้ีพร้อมกบั ออกเสียงพูดไม่ชดั

“ โม เปี ยะๆ” หลานตวั เลก็ สะกิดแม่ช้ีไปที่นะโม วภิ าดาหวั เราะบอกวา่
เป็นเพราะนะโมตกใจผนี าหลอกตอนหวั ค่าํ นะโมกม้ ลงหยบิ ถุงถ่านจะก่อไฟ
ยา่ งปลาช่อนตวั ใหญ่ท่ีเพ่ิงไดม้ า

“ วนั น้ีแม่ทาํ เมนูอะไรเอ้ือยภนั อยกู่ ินขา้ วดว้ ยกนั นะ” นะโมมองไปท่ี
พ่ีสาวแต่เห็นวา่ ถา้ อยรู่ อคงนานเพราะเดี๋ยวหลานตวั เลก็ แต่งอแงเลยจะขอกลบั
บา้ นก่อนเม่ือเสร็จธุระแลว้ ใหไ้ ปส่งวภิ าดาที่บา้ นจะจดั เตรียมท่ีนอนไวร้ อ

“ โมเดี๋ยวเอ้ือยสิกลบั เขา้ บา้ นก่อนหลานจะงอแงไวพ้ าคุณวกิ ินขา้ วเสร็จ
กไ็ ปส่งคุณวทิ ี่บา้ นเอ้ือยสิเอามอเตอร์ไซคโ์ มเขา้ บา้ นก่อน” ภนั พส่ี าวพดู พลาง
สตาร์ทมอเตอร์ไซคโ์ ดยเอาเจา้ ตวั เลก็ นง่ั ตรงหนา้ แลว้ ใชผ้ า้ ขาวมา้ ผกู ติดเอว
เหมือนปาท่องโก๋เจา้ หลานตวั เลก็ โบกมือบา๊ ยบายแลว้ มอเตอร์ไซคก์ ค็ ่อยลบั ตา
ไป

“ นะโมเอาฝาหมอ้ ใส่มือวภิ าดาใหช้ ่วยพดั เตาไฟใหไ้ ฟลุกแลว้ เอาปลา
ไปลา้ งแหวกทอ้ งปลาปรุงดว้ ยน้าํ ปรุงรสที่คุน้ เคยจนวภิ าดามองเห็น

106

“ นน่ั มนั น้าํ ปรุงรสของเราน่ีมนั ทาํ อยา่ งน้นั ไดด้ ว้ ยหรือ” วภิ าดาแทบไม่
น่าเช่ือวา่ นะโมจะเอาน้าํ ปรุงรสเทราดลงไปในตวั ปลาลกั ษณะการหมกั ปลาแลว้
เอากระดาษฟอยลท์ ่ีเตรียมไวม้ าห่อที่ตวั ปลา

“ มนั สามารถปรุงรสใหก้ บั อาหารทุกๆชนิดแหละครับทาํ ใหห้ อมอร่อย
ชาวบา้ นท่ีนี่ถึงกบั ชอบมากนะโมมองหนา้ วภิ าดาแลว้ ถอนหายใจแลว้ ลุกเดิน
หยบิ ปลายนื่ ใหว้ ภิ าดา

“ เอา้ ..คูณวยิ า่ งปลาใหอ้ ร่อยเลยคืนน้ีเด๋ียวผมขอไปอาบน้าํ เปลี่ยนเส้ือผา้
ดา้ นโนน้ ก่อนนะครับแลว้ จะไดก้ ินขา้ วกนั ” นะโมเดินไปดา้ นขา้ งของเถียงนาที่
มีตุ่มน้าํ ต้งั อยู่ ความมืดเริ่มปกคลุมบริเวณทอ้ งทุ่งลมโชยพดั เยน็ กระทบใบหนา้
ของวภิ าดาไรผมบนหนา้ ผากพดั ไปมาอากาศบริสุทธ์ิของทุ่งนาทาํ เอาวภิ าดา
ตอ้ งสูดลมหายใจ ดาวบนทอ้ งฟ้าเริ่มส่องแสงชดั ข้ึนจนคิดอยใู่ นใจวา่ ตวั เองไม่
เห็นดาวบนทอ้ งฟ้าชดั ขนาดน้ีมาก่ีปี แลว้ ความหมองมวั ของทอ้ งฟ้าใน
กรุงเทพฯหมองมวั ไม่ต่างอะไรกบั ความวนุ่ วายของผคู้ น วภิ าดาสาดสายตาไป
รอบๆจนไปชนกบั ภาพท่ีนะโมกาํ ลงั อาบน้าํ ฟอกสบู่ท่ีแผน่ หลงั บนศีรษะเตม็ ไป
ดว้ ยฟองแชมพูกาํ ลงั ไหลเขา้ ตาจนตอ้ งหลบั ตา โชคไม่ค่อยดีนกั แมค้ วามมืดจะ
มองเห็นเป็นเพียงภาพสลวั ผา้ ขาวมา้ ลายตาหมากฮอสสีขาวดาํ กท็ าํ ใหม้ องเห็น
วา่ นะโมใส่มนั อาบน้าํ อยู่ จนวภิ าดาถอนหายใจ เตน้ ไม่เป็นจงั หวะตอ้ งรีบเบือน
สายตาหนีกลบั มามองท่ีหนีบปลา

เมื่อนะโมอาบน้าํ เสร็จกน็ ุ่งผา้ ขาวมา้ อีกตวั เดินออกมาจากมุมมืดสลวั ถึง
ทางข้ึนบนั ไดเถียงนาแสงไฟฟ้าจากแผงโซล่าเซลลส์ ่องชดั วภิ าดามองมาที่นะ
โมอีกคร้ังจนเห็นร่างกาํ ยาํ ซ่อนรูปของนะโม นะโมตอ้ งรีบเรียกช่ือแกเ้ ขิน

“ คุณว.ิ .ระวงั ปลาไหมน้ ะครับ” นะโมยมิ้ ตรงมุมปากคอ้ นไปทางวภิ าดา
จนวภิ าดาสะดุง้ รีบเบือนหนา้ หนีตาขวางไปดา้ นซา้ ยเมม้ ตรงมุมปากอยา่ งเขิน
เขิน พร้อมกบั หายใจลึกอีกคร้ังจนคิดอยใู่ นใจวา่ ตวั เองทาํ ไมใจเตน้ แรงต่ืนเตน้

107

ขนาดน้ี จนไดย้ นิ เสียงนะโมใชช้ อ้ นตกั น้าํ พริกออกจากครกต้งั ไวท้ ่ีชานบา้ น
แลว้ ลงมาท่ีเตาไฟ

“ น่าจะสุกแลว้ นะครับคุณวหิ อมเชียวไปครับกินขา้ วแลงกนั ” นะโมพา
วภิ าดาข้ึนไปนงั่ บนชานเถียงนาเพ่ือกินขา้ วเยน็ กบั อาหารปลาเผาตวั ใหญ่สุดๆ
จากทอ้ งนาพร้อมกบั ขา้ วท่ีแม่ทาํ สองสามอยา่ ง โดยมีขา้ วเหนียวร้อนๆนะโม
แกะฟอยที่หุม้ ตวั ปลาออกกล่ินโชยหอมกรุ่นจนวภิ าดาถึงกบั ร้องวา้ วแลว้ รีบเอา
ชอ้ นตกั เน้ือปลาเค้ียวอยา่ งอร่อย

“ เป็นไงบา้ งครับปลาเผาหมกั ดว้ ยน้าํ ปรุงรสจากบริษทั รสไทย” นะโม
มองการเค้ียวอาหารของวิภาราจนกลืนน้าํ ลายตามวภิ าดากลืนเน้ือปลาลงคอทาํ
ท่าทางเหมือนโดนสะกดจกขา้ วเหนียวเค้ียวตามลงไป

“ นี่เป็นปลาท่ีอร่อยที่สุดที่ฉนั เคยกินมาเลยนะ” วภิ าดาเก่ียวขา้ วกลางพดู
อยา่ งช่ืนชม

“ เวอ่ ร์น่าคุณว”ิ นะโมหวั เราะแลว้ ท้งั สองต่างกม็ ีความสุขในการกิน
ขา้ วม้ือเยน็ ท่ามกลางบรรยากาศทอ้ งทุ่งมีเสียงกบเขียดร้องบรรเลงขบั กล่อมที่
ไม่สามารถหาไดใ้ นเมืองกรุงจนเผลอแป๊ บเดียวอาหารม้ือค่าํ ที่แสนอร่อยกห็ มด
เกล้ียงเหลือเพยี งถว้ ยเปล่าแลว้ นะโมกเ็ กบ็ ถว้ ยชามไปลา้ ง ส่วนวภิ าดากเ็ กบ็
กวาดจนเสร็จท้งั สองกน็ งั่ พูดคุยที่ชานเถียงนามองไปยงั ทอ้ งฟ้าท่ีเตม็ ไปดว้ ย
ดวงดาวระยบิ ระยบั

“ นะโมรู้ไหมฉนั อยากมีชีวติ อิสระแบบน้ีหลบความวนุ่ วายการแก่งแยง่
ชิงดีมาใชช้ ีวติ แบบน้ีจงั คงจะมีความสุข” วภิ าดาแหงนหนา้ มองทอ้ งฟ้าราํ พงึ ถึง
ชีวติ อนั แสนสุขในเวลาน้ีแมน้ ความเป็นจริงของชีวติ มนั จะเป็นไปไดย้ ากดว้ ย
ภาระท่ีเป็นลูกสาวเพยี งคนเดียวของบริษทั ตอ้ งรับผดิ ชอบ

“ คนบา้ นนอกอยา่ งผมแมน้ วา่ การใชช้ ีวติ แบบน้ีเหมือนจะมีความสุข
อิสระแต่ในความเป็นจริงมนั กต็ อ้ งดิ้นรนไปหาเงินในเมืองใหญ่เพราะระบบทุน

108

นิยมอนั มีอิทธิพลต่อชีวติ มากจนหลีกเล่ียงไม่ไดน้ ะครับ” นะโมแหงนหนา้ ฝ่า
ความมืดมองทะลุไปยงั ดวงดาวท่ีอยบู่ นทอ้ งฟ้าก่อนท่ีท้งั สองจะหนั กลบั มามอง
หนา้ กนั ในใจลึกลึกของนะโมอยากมาเพ่อื หลบหนีความวนุ่ วายในเมืองกรุงแลว้
จะไม่กลบั ไปอีก

“ กลบั บา้ นมาเที่ยวน้ีผมสับสนวา่ จะไปต่อหรือจะหยดุ อยทู่ ่ีน่ีต่อผมเริ่มมี
ความสุขกบั ชีวติ บา้ นนอกท่ีไม่ตอ้ งไปดิ้นรนแก่งแยง่ กบั ใครในเมืองกรุง” นะ
โมมองฝ่ าความมืดบนทอ้ งฟ้าอีกคร้ัง

“ กเ็ พราะฉนั กลวั นะโมไม่กลบั ไปไงฉนั จึงตอ้ งมา” วภิ าดามองหนา้ นะ
โม นะโมรีบหนั หนา้ กลบั มามองวภิ าดาอีกคร้ังท้งั สองจอ้ งตากนั เหมือนอยาก
บอกความรู้สึกที่เกิดข้ึนภายในใจ

“ อีกหน่อยคุณวกิ จ็ ะมีคนมาช่วยงานแลว้ นะครับ” นะโมถอนหายใจ
“ นะโมหมายถึงใคร” วภิ าดาถามกลบั อยา่ งสงสัย
“ ผมไดย้ นิ จากไอช้ ิดวา่ คุณวจิ ะหม้นั กบั คุณพงศกรแลว้ นะครับวนั ที่ผม
จะออกจากโรงพยาบาลผมแทบจะไม่มีแรงเดินออกจากหอ้ งพยาบาลจึง
ตดั สินใจขอลากลบั บา้ นเพอ่ื พกั ต่อ” นะโมจอ้ งหนา้ วภิ าดา วภิ าดากจ็ อ้ งหนา้ นะ
โมกลบั
“ กเ็ พราะเรื่องน้ีไงฉนั จึงตอ้ งมาท่ีนี่เพือ่ ตามนะโมไปช่วยแกป้ ัญหา
เพราะบริษทั มีปัญหาคุณพอ่ ตอ้ งบงั คบั ฉนั แต่งงานกบั คุณพงศกรฉนั คงไม่มี
ความสุขท่ีจะตอ้ งอยกู่ บั คนที่ฉนั ไม่ไดร้ ัก”
วภิ าดากมุ มือของนะโมที่วางทาบอยกู่ บั พ้ืนเหมือนมีพลงั งานบางอยา่ งกระชาก
หวั ใจของนะโมใหก้ ลบั มามีชีวติ ชีวาอีกคร้ังหน่ึง
“ จริงเหรอครับคุณวิ” นะโมอุทานดว้ ยความตื่นเตน้ จนอยากกระโดด
กอดวภิ าดาแต่กค็ ิดอยใู่ นใจวา่ เรามนั กไ็ อบ้ า้ นนอก

109

“ กลบั ไปทาํ งานนะ นะโมฉนั คงอยไู่ ม่ไดถ้ า้ ไม่มีนะโม” วภิ าดามมอง
หนา้ นะโม นะโมกจ็ อ้ งหนา้ ตอบสายตาท้งั สองปะทะกนั อยา่ งหลีกเลี่ยงไม่ได้
หวั ใจของท้งั สองมนั เตน้ ไม่เป็นจงั หวะ นะโมตดั สินใจสวมกอดวภิ าดาอยา่ งไม่
รู้ วภิ าดาเองกส็ ุดจะทนจึงโอบกอดนะโมตอบใบหนา้ ของท้งั สองแนบชิดกนั จน
กล้นั อารมณ์ไวไ้ ม่อยทู่ ้งั สองเมม้ ริมฝี ปากเขา้ หากนั จนเกือบจะบรรเลงเพลงจูบ
สนนั่ ทุ่ง

“ กริ๊ง กร๊ิง กร๊ิงๆๆ” เสียงโทรศพั ทข์ องนะโมดงั ข้ึนจนท้งั สองตกใจจึง
รีบผลกั กนั และกนั ใหอ้ อกห่างอยา่ งเขินๆ

“ ฮลั โหลแม่มีอะไร” นะโมรับสายท่ีแม่โทรมาบอกวา่ ดึกแลว้ ในเวลา
น้นั แมน้ จะแค่สามทุ่มกวา่ ๆแต่คนทอ้ งไร่ทอ้ งนาเขา้ นอนกนั เร็ว แม่บอกใหน้ ะ
โมไปส่งวภิ าดาเขา้ บา้ นไดแ้ ลว้ กลวั วา่ ชาวบา้ นจะนินทาที่ชายหญิงยงั ไม่ได้
แต่งงานกนั อยกู่ นั สองต่อสอง เสียงสนทนาดงั ผา่ นลาํ โพงมือถือที่นะโมเปิ ด
เสียงใหว้ ภิ าดาไดย้ นิ ท้งั สองมองหนา้ กนั ไดแ้ ต่ยมิ้ ส่งสายตาบอกเล่าค่าํ คืนอนั
วเิ ศษ

“ คุณพคี่ รับแม่เตรียมที่นอนไวใ้ หแ้ ลว้ เด๋ียวผมไปส่งคุณวคิ รับ” นะโม
ลุกข้ึนยนื แลว้ เอ้ือมมือดึงวภิ าดาใหย้ นื ข้ึน ท้งั สองกเ็ ดินไปท่ีรถ และเดินทางเขา้
สู่หมู่บา้ นพอ่ ถึงบริเวณบา้ นนะโมกเ็ ดินเขา้ ไปส่งในบา้ น มีพสี่ าวกาํ ลงั กล่อมเจา้
ตวั เลก็ นอนห่างกนั ประมาณวา แม่กางมุง้ ครอบหลงั ใหญ่ไวพ้ ร้อมปูที่นอน
หมอนมุง้ ไวร้ อวภิ าดา สักพกั แม่เดินออกมาจากหอ้ งนอนเขา้ มาพูดคุย

“ แม่เตรียมท่ีนอนไวใ้ หแ้ ลว้ และใหภ้ นั กบั หลานมานอนเป็นเพื่อน
อาบน้าํ อาบท่าแลว้ กเ็ ขา้ นอนนะ” แม่ยนื่ ผา้ ซ่ินกบั ผา้ ขนหนูให้ ส่วนนะโมกเ็ อา
กระเป๋ าใบใหญ่ที่อยทู่ า้ ยรถยน่ื ให้

“ ขอบคุณค่ะคุณแม่” วภิ าดายกมือไหว้ แลว้ แม่กเ็ ดินเขา้ หอ้ งนอน
บรรยากาศกาํ ลงั เงียบง้นั ในชุมชนชาวทุ่งไดย้ นิ แต่เสียงกบเขียดร้องกล่อม แต่ค่าํ

110

คืนน้ียงั มีแสงส่องลงมาจากฟากฟ้าสลบั กบั เสียงคาํ รามเป็นพกั ๆส่งสญั ญาณวา่
ฝนกาํ ลงั จะตก

“ เอา้ ..นะโมฟ้าร้องแลว้ เดี๋ยวฝนตกก่อนรีบกลบั แหมะ” พ่สี าวหนั มอง
ตามแสงฟ้าแลบร้องบอกนะโมอยา่ งเป็นห่วง นะโมมองหนา้ วภิ าดาพร้อมพยกั
หนา้ บอกลาวภิ าดาเพือ่ กลบั ไปฝันต่อยงั เถียงนากลางทุ่งเดินไปควบ
มอเตอร์ไซคส์ ตาร์ทเคร่ืองออกไปวภิ าดาหอบผา้ ซ่ินกบั ผา้ ขนหนูสบู่ยาสีฟันเดิน
เขา้ หอ้ งน้าํ ไป

นะโมขบั มอเตอร์ไซคย์ มิ้ ปากไม่หุบท่ามกลางสายฝนโปรยริน นึกถึง
บรรยากาศที่เถียงนาก่อนหนา้ เหมือนคนกาํ ลงั ละเมอจนฝนตกแทบจะพารถ
กลบั ลงกลางทุ่งเพราะอยๆู่ กม็ ีมนุษยต์ าเดียวกระโดดเขา้ ใส่

“ ปัดโธ่ตาเม้ียนอยา่ เล่นแบบน้ีสิเกือบลม้ แลว้ บ่” นะโม ตะโกนใส่ตา
เม้ียน ที่ออกมาหาส่องกบเขียดตามทอ้ งนาบนหวั ติดไฟส่องสวา่ งจนแสบตา ตา
เม้ียนไดแ้ ต่หวั เราะใส่อยา่ งพอใจแลว้ นะโมกข็ บั มอเตอร์ไซคผ์ า่ นไป

เกือบเที่ยงคืนแลว้ เสียงฝนยงั โปรยปรายกระทบหลงั คาบา้ นประสาน
เสียงกบั นกั ร้องประจาํ ถิ่นกบเขียดร้องประสานไดนามิกซ์ สลบั กนั ไปผฟู้ ังอยา่ ง
วภิ าดายงั คงนอนตะแคงขา้ งอมยมิ้ กบั ภาพการอยสู่ องต่อสองกบั นะโมที่ทุ่งนา
แมน้ จะไม่ใช่คร้ังแรกที่นกั เรียนนอกอยา่ งวภิ าดาจะอยกู่ บั เพ่ือนชายสองต่อสอง
แต่คร้ังน้ีความรู้สึกกบั แตกต่างจากทุกๆคร้ังที่เคย เป็นความสุขยงั คงตราตรึง
ออกมาอยา่ งไม่รู้ตวั กล่อมเกลาใหว้ ภิ าดาเผลอหลบั ไป

กลบั กนั กบั ที่เถียงนานอ้ ยกลางทุ่งเสียงฝนกระทบกบั หลงั คามุงดว้ ยหญา้
ไม่เสียงดงั มากนกั ศลิ ปิ นกลุ่มเดิมยงั ร้องประสานเสียงแต่ความชดั เจนของเสียง
ร้องมนั ทุม้ ลึกยา่ นความถ่ีของเสียงถูกมิกซ์มาสเตอร์ดว้ ยมิกเซอร์มืออาชีพทาํ ให้
บทเพลงแห่งทอ้ งทุ่งมนั ช่างไพเราะจบั ใจจนผฟู้ ังอยา่ งนะโมไม่อยากจะหลบั ไป
เสียก่อน ก่อนที่เพลงจบนะโมยงั คงนอนพลิกไปพลิกมาเดี๋ยวลุกเดี๋ยวนงั่ แต่ที่

111

ไม่เปลี่ยนไปเปล่ียนมากค็ ือรอยยมิ้ และความรู้สึกยง่ิ กวา่ หมาวดั ไดแ้ ทะกระดูก
นะโมตบหนา้ ตวั เองเบาๆไปหลายคร้ังเพราะยงั รู้สึกวา่ ตวั เองฝันไปเหมือนได้
อยกู่ บั นางฟ้าที่ลงมาบนั ดาลสุขชวั่ คร้ังชวั่ คราวและกาํ ลงั จะจากไป ความรู้สึก
สุขของนะโมมนั เตม็ เปี่ ยมจนลน้ ท่วมกน้ บ้ึงของหวั ใจจนหลบั ไหลไม่รู้ตวั

“ ปี ก ปี๊ กกกกก” เสียงแตรรถดงั ลน่ั ทุ่งจนนะโมสะดุง้ ต่ืนเกือบเจด็ โมง
เชา้ ตอ้ งรีบลุกนงั่ ต้งั สติ เดินออกมาชานเถียงนาตกั น้าํ ในตุ่มเดินเผาลา้ งหนา้
เสร็จจึงมองเห็นวภิ าดาที่นงั่ ตรงตะแคร่หนา้ เตาเผาปลาเม่ือคืน

“ คุณว”ิ นะโมอุทานเบาๆเม่ือมองเห็นดา้ นหลงั ของวภิ าดา
“ ต่ืนสายนอนไม่หลบั นะซิเมื่อคืน” วภิ าดาหนั กลบั มาพดู พร้อมยมิ้ ท่ีมุม
ปากนะโมไดแ้ ต่เกาศรี ษะหวั เราะแฮะๆวภิ าดาอยใู่ นชุดพร้อมท่ีจะเดินทางกลบั
กรุงเทพฯลุกจากท่ีนง่ั นะโมเองกเ็ ดินเขา้ ไปหาท้งั สองมองหนา้ กนั และกนั
วภิ าดาจบั มือนะโม
“ วนั ลาหยดุ เหลืออีกสองวนั พกั ผอ่ นใหเ้ ตม็ ท่ีหวงั ว่าเราจะไดเ้ จอกนั ที่
บริษทั นะนะโมทุกคนรออยพู่ ร้อมท่ีจะกา้ วต่อไปดว้ ยกนั ” วภิ าดามองหนา้ นะ
โมถอนหายใจลึกแลว้ ยมิ้ พร้อมปล่อยมือหนั หลงั กลบั เดินไปที่รถขณะท่ีนะโม
ยงั ลงั เลกบั การกลบั ไปสูอ้ ีกคร้ัง
“ คุณวคิ รับ” วภิ าดาหนั กลบั มายมิ้ ใหอ้ ีกคร้ังนะโมถอนหายใจ
“ ขบั รถดีๆนะครับ” นะโมยกมือบา๊ ยบายพรางยนื มองจนวภิ าดาขบั รถ
จากไปจนลบั สายตานะโมนง่ั กมุ ศรี ษะบนตะแคร่พร้อมบรรยากาศยามเชา้ ที่
แสนจะร้อนในความรู้สึกสบั สนบนกบั ความทุกขไ์ ดย้ นิ แต่เสียงนกบินออกจาก
รังบนทอ้ งทุ่งท่ีเตม็ ไปดว้ ยตน้ ขา้ วเขียวขจี

112

ตอนท่ี 13 ความจริงปรากฏ

ท่ีบริษทั รสทิพย์ เสียงหวั เราะกระซิกอวดสร้อยขอ้ มือเพชรของพชั รา

ภรรยาของพ่อคนที่ หน่ึง ยนื่ แขนโชวใ์ หน้ ิตยาภรรยาของพ่อคนที่สองดูอยา่ งมี
ความสุข ในขณะท่ีนิตยากไ็ ม่นอ้ ยหนา้ โชวก์ ระเป๋ าแบรนดเ์ นมจากฝรั่งเศสโอ้
อวดวา่ วา่ ตอ้ งนงั่ เคร่ืองไปซ้ือถึงท่ีพร้อมกบั ใชน้ ิ้วมือสไลดจ์ อโทรศพั ทไ์ ปมา
อวดรูปภาพสวยๆท่ีหอไอเฟลใหด้ ู ดูท้งั สองจะกินกนั ไม่ลงเร่ืองโออ้ วดก่อนที่
พชั ราจะงดั มือถือโชวภ์ าพกลางหิมะที่เมืองซปั โปโรที่ญ่ีป่ ุนใหด้ ู กต็ อ้ ง

หยดุ ชะงกั ไปเมื่อหวั หนา้ ฝ่ ายจดั ซ้ือกบั หวั หนา้ โลจิสติกส์ผลกั ประตูเขา้ มาอยา่ ง
เร่งด่วนและทาํ หนา้ ตกใจ

“ ท่านรองประธานครับไม่รู้สาเหตุอะไรลูกคา้ ส่งกลบั น้าํ ปรุงรสของเรา
เป็นจาํ นวนมากครับ” หวั หนา้ ฝ่ ายจดั ซ้ือหนา้ ตาตื่นท้งั พชั รากลบั วทิ ยาถึงกบั
หยดุ ชะงกั ไปชวั่ ครู่แลว้ หนั กลบั ไปมองพนกั งานท้งั สองคน

“ แลว้ ยงั ไงกไ็ ปหาสาเหตุมาสิ” นิตยาตาถลนใส่จนพนกั งานท้งั สองคน
ตอ้ งรีบวง่ิ เปิ ดประตูออกไป เพยี งสกั พกั เลขาหนา้ หอ้ งกว็ ง่ิ หนา้ ตื่นเขา้ มา
รายงานเรื่องการขอคืนสินคา้ จนแทบรับสายไม่ทนั จนท้งั สองคนไดแ้ ต่มึนงงว่า
เกิดอะไรข้ึนดูท่ากระวนกระวายอยา่ งเห็นไดช้ ดั แลว้ ประตูหอ้ งกถ็ ูกเปิ ดอีกคร้ัง
แต่คราวน้ีไม่ใช่ใครที่ไหนพงศกรเขา้ หอ้ งมาสภาพไม่ต่างอะไรกบั วนั ก่อน
เหมือนคนท่ีต่ืนนอนกระดุมเส้ือสอง เมด็ บนหลุดออก เนคไทรูดลงถึงกลางอก
กล่ินละมุดโซยเหมือนเดิม พชั รากบั นิตยามองเห็นสภาพของพงศกรแลว้ กส็ ่าย
หวั ทุกคร้ัง

“ สภาพแกเวลาน้ีมนั ช่างทุเรศเสียจริงๆนะตาแมค็ ” นิตยาเอามือผมกบั
บกั ชายหวั ยางเล้ียงปลาพชั ราเองกไ็ ดแ้ ต่ถอนหายใจยาว

113

“ ยงั ไม่ชินอีกเหรอคนเรามนั ตอ้ งพกั ผอ่ นบา้ ง” พงศกรคอ้ นใส่ไปทาง
นิตยาจนถูกสวนกลบั จากพชั รา

“ เดี๋ยวแกคงไดพ้ กั ยาวๆแน่แต่แมค็ แกรู้ไหมวา่ เกิดอะไรข้ึนกบั บริษทั
เวลาน้ี” พชั ราช้ีหนา้ พงศกร จนทาํ ใหพ้ งศกรหยดุ ชะงกั กบั คาํ พูดท่ีพชั ราพูด
ออกมา

“ ทาํ ไมพดู แบบน้นั ล่ะไม่พชั น่ีแม่ท้งั สองเป็นอะไรไปนี่” พงศกรยนื หนั
หนา้ ไปมาหาพชั รากบั นิตยาแต่ท้งั สองยงั ไม่ทนั ตอบหวั หนา้ ฝ่ ายโลจิสติกส์กบั
หวั หนา้ ฝ่ ายบุคคลกป็ ระตูเขา้ มาอยา่ งเร่งด่วนจนท้งั สามคนกต็ กใจ

“ จากการสอบถามลูกคา้ เบ้ืองตน้ สาเหตุท่ีสินคา้ ถูกส่งกลบั พบวา่ น้าํ ปรุง
รสของเราเสียมีกลิ่นเหมน็ ค่ะ” หวั หนา้ ฝ่ ายบุคคลยนื รายงานปัญหาอยา่ งน่าต่ืน

“ แลว้ ตอนน้ีลูกคา้ ส่งแทบทุกบริษทั เจอปัญหาเดียวกนั และส่งคืนน้าํ
ปรุงรสกลบั มาแลว้ เกือบท้งั หมดค่ะ” หวั หนา้ ฝ่ ายโลจิสติกส์รายงานเสริมต่อ
จากหวั หนา้ ฝ่ ายบุคคล ผบู้ ริหารท้งั สามกไ็ ดแ้ ต่งงวา่ เกิดข้ึนไดอ้ ยา่ งไรท้งั ท่ีน้าํ
ปรุงรสกใ็ ส่สารกนั บูดทุกคร้ังของการผลิตยงั ไม่ทนั ไดค้ ิดต่อเลขาหนา้ หอ้ งก็
ผลกั ประตูเขา้ มาเพ่อื สอบถามมาตรการเยยี วยาเบ้ืองตน้ กบั ลูกคา้

“ ท่านคะทางบริษทั คู่คา้ โทรมาขอคืนเงินตามจาํ นวนสินคา้ ที่ส่งกลบั ค่ะ
เลขายนื ตรงต่อหนา้ ผบู้ ริหารท้งั สาม

“ กถ็ ือวา่ การคืนเงินใหก้ ่อนกเ็ ป็นวธิ ีที่ดีนะคะ” หวั หนา้ ฝ่ ายบุคคลเสนอ
“ แลว้ ตอนน้ีสินคา้ ที่ส่งกลบั คิดเป็นเงินประมาณเท่าไหร่” พงศกรมอง
หนา้ หวั หนา้ ฝ่ ายโลจิสติกส์
“ เอ่อ อนั น้ีตอ้ งสอบถามไปทางฝ่ ายจดั ซ้ือก่อนค่ะแต่ดูตามท่ีสินคา้ ท่ีถูก
ส่งกลบั มากน็ ่าจะหลกั สิบลา้ นข้ึนค่ะ” หวั หนา้ ฝ่ ายโลจิสติกส์กดตวั เลขคร่าวๆ
บนจอมือถือ พอจบเสียงของหวั หนา้ ฝ่ าย โลจิสติกส์กท็ าํ เอาท้งั สาม ตกใจ

114

“ อะไรนะหลกั สิบลา้ น” ท้งั สามอุทานอยา่ งตกใจพร้อมกนั จนพนกั งาน
ท่ีอยใู่ นหอ้ งกต็ กใจตื่นท้งั ที่รู้วา่ ก่อนหนา้ น้นั บริษทั มีกาํ ไรในการส่งสินคา้ น้าํ
ปรุงรสเป็นจาํ นวนมาก

“ เอ่อ พวกคุณออกไปก่อนไป” นิตยาสะบดั มือใหท้ ้งั หมดออกไปจาก
หอ้ งก่อน หลงั จากพนกั งานออกไปจากหอ้ งหมด บรรยากาศกเ็ งียบพูดกนั ไม่
ออกเห็นจะรู้ปัญหาใหญ่ในตอนน้ีคือเรื่องเงิน

“ เท่าที่รู้ตอนน้ีเรามีเงินเหลือไม่มากแลว้ ” นิตยาเสียงอ่อยๆมองหนา้
พงศกร

“ กน็ นั่ นะสิเบิกใชก้ นั นกั น่ี” พชั ราเสริมเชิดหนา้ มองนิตยานิตยากค็ อ้ น
กลบั แลว้ กท็ ้งั สองกร็ ่ายเพลงยทุ ธใส่กนั เหมือนทุกคร้ังพงศกรกไ็ ดแ้ ต่สายหนา้
ถึงแมน้ จะรู้วา่ ตนเองกแ็ อบเบิกเงินบริษทั ไปใชไ้ ม่ใช่นอ้ ยที่สาํ คญั ยงั คา้ งหน้ี
พนนั ท่ีคาสิโนอีกนบั สิบลา้ น

“ หยดุ หยดุ เถอะครับอยา่ มวั แต่โทษกนั ไปมาเรามาช่วยกนั หาทางออก
กนั เถอะ” พงศกรเบรคทพั ศึกแม่ท้งั สองก่อนท่ีแม่พชั ราจะกลบั นิตยาแต่เงียบ
กอดอกสะบดั หนา้ ใส่กนั

“ จะทาํ ยงั ไงถา้ เราคืนเงินใหบ้ ริษทั คู่คา้ หมดตอนน้ีเงินเราไม่พอแน่และ
เราจะขาดสภาพคล่อง” นิตยาเสนอแนวคิด

“ เราค่อยๆจ่ายคืนในรายที่จาํ เป็น” พชั ราภาออกแนวคิดเสริม
“ อนั ดบั แรกเราตอ้ งหยดุ การผลิตก่อนและผมตอ้ งรีบหมนั่ กลบั วภิ าดา
ใหเ้ ร็วที่สุดเพื่อป้องกนั แหล่งเงินและเพมิ่ เครดิต” พงศกรยมิ้ ท่ีมุมปากอยา่ ง
สบายใจทางพชั รากบั นิตยาถึงกบั พยกั หนา้ พอใจในแนวคิดของพงศกร แลว้
บรรยากาศในหอ้ งทาํ งานกเ็ ริ่มผอ่ นคลาย นิตยาเรียกใหเ้ ลขาหนา้ หอ้ งเขา้ พบเพอ่ื
แจง้ ใหฝ้ ่ ายผลิตหยดุ ผลิตสินคา้ ชวั่ คราวลดโอทีและเริ่มใหพ้ นกั งานหยดุ งานเพ่มิ
เพ่ือลดทอนค่าใชจ้ ่ายจนพนกั งานเริ่มบ่นบางส่วนกเ็ ร่ิมมองหางานท่ีบริษทั ใหม่

115

เกือบหกโมงเยน็ ที่ร้านหมูกระทะ บกั คกั กบั แฟนสาวกาํ ลงั นง่ั กินหมู
กระทะในบรรยากาศที่ผคู้ นเกือบเตม็ ร้าน ส่วนใหญ่เป็นผใู้ ชแ้ รงงานเสียงจอแจ
พูดคุยหลากหลาย บกั คกั กาํ ลงั กินหมูกระทะดว้ ยความอร่อยถึงกบั ตอ้ งนง่ั นิ่ง
เมื่อไดย้ นิ เสียงพูดของพนกั งานบริษทั รสทิพยท์ ี่อยโู่ ต๊ะขา้ งๆ

“ เอ่อ.กไู ดย้ นิ วา่ บริษทั จะหยดุ การผลิตพวกเราเดือดร้อนแน่” เสียง
พนกั งานคนหน่ึงแทรกข้ึนมา

“ อือ.กไู ดย้ นิ มาวา่ น้าํ ปรุงรสมีปัญหาถูกลูกคา้ ส่งกลบั ตอ้ งคืนเงินเป็นสิบ
ลา้ นนะมึง”พนกั งานอีกคนเสริมบกั คกั ถึงกลบั วางตะเกียบนงั่ น่ิงจนแฟนสาว
สะกิดบกั คกั มองหนา้ เอานิ้วช้ีจูป๊ ากเพ่ือใหฟ้ ังก่อน

“ น่ียงิ่ ไปกวา่ น้นั นะฉนั ไดย้ นิ จากข่าววงในมาวา่ สองเมียนอ้ ยกบั ลูกชาย
คนเดียวของของท่านประธานแอบผลาญเงินจนแทบจะไม่เหลือแลว้ พนกั งาน
ชายในกลุ่มมองซา้ ยขวาก่อนจะพูดออกมา

“ แต่กส็ บายใจไดค้ ุณพงศกรกาํ ลงั หาทางออกโดยการรีบมน่ั สาวลูกสาว
บริษทั รสไทยเพอื่ เป็นหลกั พยงุ ไม่ใหบ้ ริษทั เจ๊งในเร็วๆน้ี” พนกั งานคนหน่ึง
บอกขอ้ มูลสูดลบั สิ้นประโยคบกั คกั ถึงกบั ของข้ึนเรียกพนกั งานร้านหมูกระทะ
เกบ็ เงินลุกออกจากร้านกลบั หอ้ งพกั เพือ่ โทรหานะโมอยา่ งเร่งด่วน

เม่ือถึงหอ้ งพกั บกั คกั กก็ ดเบอร์โทรศพั ทบ์ อกเร่ืองราวที่ไดย้ นิ มากบั นะ
โมและนดั หมายกนั วา่ จะเอาอยา่ งไรและในระหวา่ งรอบกั คกั ที่อยกู่ รุงเทพฯหา
ขอ้ มูลเพม่ิ เติมเพอ่ื เตรียมการใหพ้ ร้อมในเชา้ วนั ถดั มากไ็ ปหาขอ้ มูลเพิ่มเติมที่
บริษทั รสทิพยเ์ นื่องจากเป็นวนั หยดุ ใส่ชุดพนกั งานของบริษทั รถทิพยเ์ ขา้ ไป
แฝงตวั อยดู่ า้ นหนา้ ของบริษทั กเ็ ห็นวา่ บริษทั ค่อนขา้ งเงียบ รู้มาวา่ พนกั งานตอ้ ง
สลบั กนั หยดุ ทุกๆสามวนั มีบางแผนกหยดุ การผลิต สภาพการเขา้ ออกของรถ
ขนส่งสินคา้ แทบไม่มีเขา้ ออก ตรงกนั กบั คาํ บอกเล่าที่ไดย้ นิ มาต้งั แต่เชา้ ยงั ไม่

116

เห็นรถตูผ้ บู้ ริหารเขา้ มาในบริษทั จนสายพอสมควร บกั คกั แน่ใจในขอ้ มูล
บางส่วนกก็ ลบั หอ้ งพกั

ในขณะที่บริษทั รถไทย อนุชิตกาํ ลงั ทาํ งานอยกู่ ส็ งั เกตเห็นประธาน
บริษทั เขา้ บริษทั แต่เชา้ ผดิ สงั เกตเพราะถา้ ไม่มีเรื่องจาํ เป็นอะไรประธานบริษทั ก็
จะไม่เขา้ มาที่บริษทั

“ อะไรนะครับพอ่ ทาํ ไมตอ้ งรีบหม้นั ขนาดน้นั คะ” วภิ าดายนื ข้ึนอยา่ ง
รวดเร็วทนั ทีท่ีสิ้นประโยคคาํ พดู ของพอ่

“ กด็ ีแลว้ นี่ลูกหมนั่ เร็วพงศกรกจ็ ะไดเ้ ขา้ มาช่วยลูกไดเ้ ร็วข้ึน” ประธาน
มองหนา้ วภิ าดาลูกสาว ความหดหู่ใจของวภิ าดายงิ่ เพมิ่ ทวคี ูณกินไม่ไดค้ ายไม่
ออก ปฏิเสธพ่อตวั เองไม่ไดห้ าทางออกไม่เจอ ในความคิดหน่ึงกน็ อ้ ยใจที่นะโม
จนป่ านน้ีแลว้ ยงั ไม่โผล่หนา้ มาวภิ าดาไดแ้ ต่นง่ั ลงทอดอาลยั ในชีวติ ก่อนท่ีท่าน
ประธานจะเดินออกจากหอ้ งไปจนอนุชิตไดส้ งั เกตเห็นประธานบริษทั เดินผา่ น
ไป แต่กต็ อ้ งรีบหนั ไปมองตามเสียงโทรศพั ทด์ งั ที่โต๊ะของนพรัตน์

“ อะไรนะครับคุณพงศกรงานหม้นั เหรอครับ” นพรัตนร์ ีบยนื ข้ึนเหมือน
จงใจใหอ้ นุชิตไดย้ นิ เสียงของตนเองและกไ็ ดผ้ ลตามที่คิด อนุชิตเบิกตากวา้ ง
เอียงหูฟังบทสนทนาของนพรัตนก์ บั พงศกรคิดอยใู่ นๆ วา่ ถา้ คุณพงศกรแต่งงาน
กบั คุณวภิ าดาแลว้ กค็ งจะอยยู่ ากข้ึนเพราะไม่ค่อยกินเสน้ กนั นพรัตนก์ จ็ ะยดื อก
ทาํ งานโดยไม่แคร์อะไรอนุชิตเองกด็ ูกระวนกระวายใจไม่นอ้ ยในขณะท่ีมีมือมา
ตบที่ไหล่

“ เฮย้ .ไอช้ ิตเด๋ียวมะรืนไปช่วยกนั จดั สถานที่ท่ีบา้ นท่านประธาน” สุธี
ตบไหล่เบาๆบอกวา่ อนุชิต

“ งานอะไรครับพอี่ นุชิตถาม” แกมเดาในใจ
“ งานหม้นั คุณว”ิ สุธี บอกแลว้ เดินกลบั ไปที่โต๊ะทาํ งานอนุชิตถอน
หายใจแลว้ รีบเดินออกไปที่หอ้ งน้าํ กดโทรศพั ทบ์ อกเล่าเร่ืองราวใหน้ ะโมรับรู้

117

แลว้ เดินหนา้ เศร้าออกมาชนกบั นพรัตนโ์ ดยไม่ไดต้ ้งั ใจ
“ โอย้ .เดินยงั ไงวะไม่ดูตามา้ ตาเรือ” นพรัตน์ ชกั หนา้ ใส อนุชิตไดแ้ ต่

ขอโทษแลว้ เดินจากไปคิดในใจวา่ น่ีขนาดพงศกรยงั ไม่ไดเ้ ขา้ มาอยใู่ นบริษทั ยงั
ยดื ไดข้ นาดน้ีอนุชิตนง่ั หนา้ เศร้าที่โตะ๊ ทาํ งานแต่กม็ ีเสียงผวิ ปากจากโต๊ะของ
นพรัตนเ์ ป็นช่วงช่วงดูเหมือนวา่ เขาจะมีความสุขเหลอื เกิน

“ เฮย้ ..ใหช้ ิดไม่กลบั บา้ นหรือไงวะ” สุธีกาํ ลงั เดินผา่ นโต๊ะทาํ งานของ
อนุชิตจนสะดุง้ ตกใจรีบมองดูนาฬิกาท่ีขอ้ มือจึงรู้วา่ ล่วงเลยเวลาเลิกงาน

ค่าํ คืนอนั แสนสบั สนของวภิ าดากบั งานหม้นั ในวนั พรุ่งน้ีที่เธอจะตอ้ ง
หม้นั กบั คนที่ไม่ไดร้ ักเลยแมแ้ ต่นอ้ ย ชีวติ ถูกต้งั คาํ ถามข้ึนมากมายการมีเงิน
ทรัพยส์ ินทุกอยา่ งมนั ไม่ใช่คาํ ตอบของชีวติ ที่เรียกว่าความสุขแมน้ แต่นอ้ ย ถา้
เป็นไปไดต้ อนน้ีอยากจะหายตวั ไป ไปใชช้ ีวติ ตามทุ่งไร่ทอ้ งนาอนั เงียบสงบไม่
ตอ้ งไปแข่งขนั กบั ใคร สกั พกั ในหวั ของวภิ าดากเ็ กิดภาพตอนอยทู่ ่ีทุ่งนาคืนมี
ฝนตกปรอยๆท่ีท้งั สองกาํ ลงั เมม้ ริมฝี ปากสมั ผสั กนั วภิ าดาเขินจนรีบหยกิ แขน
ของตนเองพร้อมกบั บ่นอุบวา่ คิดมากจริงๆเรา ก่อนที่จะคิดไปไกลกวา่ น้นั จึง
รีบตดั บทความคิดโดยหยบิ ไอแพด ดู ยทู ูป ไปหลายคลิปเผอิญเจอกบั ช่องสร้าง
การดี ชาแนล กาํ ลงั ไลฟ์ สดอยพู่ อดี

เสียงเพลงคลอเบาๆบนหนา้ จอพบกบั ชายผมยาวหนวดยาวคลา้ ยเขา
ควายสวมแวน่ ตาเสียงเพลงโทรเฟสเสียงลงเพ่ือเขา้ รายการ

“ สวสั ดีครับแฟนรายการท่ีรักและคิดถึงไม่ไดเ้ จอกนั ค่อนขา้ งนาน
กลบั มาอีกคร้ังหวงั วา่ จะจาํ กนั ได”้ จบประโยคมีแฟนรายการส่งอิโมจิรูปหวั ใจ
ลอยมามากมายทนั ใดกม็ ีรูปการ์ตูนกอดหวั ใจลอยข้ึนพร้อมขอ้ ความแยก่ ลบั
มาแลว้ คิดถึงจงั

“ ขอบคุณครับท่ียงั คิดถึงกนั ทกั ทายมาจากเจน๊ วั ร้านคา้ เป็นไง
บา้ งลูกคา้ ยงั เขา้ ร้านเยอะเหมือนเดิมไหมส่งข่าวกนั หน่อยกนั ดว้ ย” นะ

118

โมทกั ทายเจ๊นวั ที่ส่งรูปการ์ตูนกอดหวั ใจเขา้ มาในขณะที่วภิ าดาที่ดูอยกู่ ็
รู้สึกตื่นเตน้ กบั การกลบั มาของแอดมินช่องสร้างการดีกเ็ ลยกดรูปหวั ใจ
ลอยข้ึนในชื่อ นารีวารินนะโมกเ็ ห็นพอดีกท็ กั ทายกลบั ไปในขณะท่ีนะ
โมกาํ ลงั เอ้ือมมือเฟสเสียงลง เจน๊ วั กส็ ่งคาํ ถามลอยข้ึนวา่ ท่ีถูกทาํ ร้ายหาย
ดีแลว้ หรือยงั ขอ้ ความลอยข้ึนจนวภิ าดามองเห็นพอดีแลว้ ขอ้ ความกล็ อย
หายไปในขณะท่ีนะโมมวั แต่เอามือกดสไลดเ์ สียงดนตรีลงไม่ทนั ไดเ้ ห็น
เลยไม่ไดต้ อบสร้างความสงสยั ใหก้ บั วภิ าดาเป็นอยา่ งมากท่ีมีคนถาม
แบบน้นั เลยตดั สินใจถามคาํ ถามกลบั ไปผา่ นรายการอีกคร้ังวา่ คนที่ถาม
วา่ ท่ีถูกทาํ ร้ายหายดีหรือยงั ถามใครคะ นะโมเองกเ็ ห็นขอ้ ความแสดงวา่
มีคนถามเร่ืองตนเองที่ถูกทาํ ร้าย นะโมเอ้ือมมือเฟตเสียงลงอีกคร้ังเพือ่
ขอบคุณท่ีเป็นห่วงและกาํ ลงั จะตอบคาํ ถามกลบั ไปแต่ไม่ทนั ที่วภิ าดาจะ
ฟัง กม็ ีเสียงโทรศพั ทเ์ ขา้ เสียก่อนจนวภิ าราตอ้ งลุกรับโทรศพั ทท์ ่ีวางไว้
โต๊ะเขียนหนงั สือ

“ คะพอ่ คะๆไม่ดึกหรอกค่ะกาํ ลงั จะนอนแลว้ ” พ่อของวภิ าดา
โทรมาบอกลูกสาวไม่ใหน้ อนดึกเพราะพรุ่งน้ีตอ้ งต่ืนแต่เชา้ สิ้นเสียง
โทรศพั ทว์ ภิ าดารีบกลบั มาดู ยทู ูป อีกคร้ังแต่กไ็ ม่ทนั ในชอ็ ตสาํ คญั และ
เป็นช่วงทา้ ยของรายการ

“ สุดทา้ ยสาํ หรับค่าํ คืนน้ีคุณจะเจอปัญหามากมายขนาดไหนผม
ขอใหท้ ุกคนสู้ๆอยา่ ทอ้ เพราะทอ้ เป็นแค่ช่ือผลไมเ้ ท่าน้นั ฝนตกแดดออก
ยงั มีเวลาหยดุ ปัญหาเม่ือมนั เกิดข้ึนไดม้ นั กย็ อ่ มหายไปไดเ้ หมือนกนั ผม
ขอใหท้ ุกคนผา่ นมนั ไปใหไ้ ดค้ ่าํ คืนน้ีราตรีสวสั ด์ิครับ”

เชา้ อีกวนั ท่ีบา้ นหรูวภิ าดาสะดุง้ ต่ืนเม่ือไดย้ นิ เสียงเคาะประตูดงั
ถ่ีๆหลายคร้ังดว้ ยความเคยชินวา่ เป็นวนั เสาร์วภิ าดาจึงต้งั นาฬิกาปลุกให้
ตนเองตื่นสายกวา่ ทุกๆวนั แต่ลืมไปวา่ วนั น้ีเป็นวนั ที่จะตอ้ งเขา้ พธิ ี

119

หม้นั ถึงแมน้ จะตกใจกบั เสียงเรียกของแม่บา้ นวภิ าดาเองกไ็ ม่อยากลุก
จากที่นอน ยง่ิ คิดไดว้ า่ จะตอ้ งเขา้ สู่พิธีหม้นั กบั พงศกรยงิ่ อยากจะนอน
ต่อแบบไม่อยากต่ืน แต่กต็ อ้ งพยงุ ร่างอนั ไร้เรี่ยวแรงลุกจากท่ีนอน

ที่ลานหนา้ บา้ นถูกจดั สถานที่สวยงามจดั แจงซุม้ ดอกไมด้ ว้ ย
ดอกไมส้ ีชมพไู วถ้ ่ายรูปมีซุม้ น้าํ ชากาแฟสาํ หรับสื่อมวลชน ผคู้ น
บางส่วนโดยเฉพาะแขกผใู้ หญ่เริ่มเขา้ มาภายในบา้ นที่จดั เตรียมไวม้ ี
โซฟาหรูชุดใหญ่ไวร้ องรับแขกสาํ คญั ดา้ นขา้ งโซฟามีโปรเจคเตอร์จอ
ใหญ่ไวเ้ ปิ ดประวตั ิคู่หม้นั บ่าวสาวหรือเพอ่ื ความบนั เทิงร่ืนเริงสร้าง
บรรยากาศ อนุชิตกาํ ลงั งวั เงียทดสอบระบบอยกู่ บั แผนกไอทีสองสาม
คน

“ ชิตๆไอช้ ิต” อนุชิตไดย้ นิ เสียงแวว่ เหมือนมีคนเรียกพยายาม
มองหาตน้ เสียงรอบๆหลายคร้ังกไ็ ม่เห็น สักพกั กม็ องเห็นชายคนหน่ึง
ทาํ ตวั ลึกลบั อยหู่ ลงั ท่ีก้นั ฉากถดั จากจอโปรเจคเตอร์จึงเดินไปดูกแ็ ปลก
ใจวา่ นนั่ บกั คกั เพอื่ นของนะโมบกั คกั ไดพ้ ดู คุยกบั อนุชิตสักพกั พร้อม
กบั ยน่ื ของบางอยา่ งใหแ้ ลว้ รีบเดินออกจากบา้ นไปอนุชิตเดินยอ้ นกลบั
มาท่ีตรงจุดควบคุมเสียงอีกคร้ังก่อนจะเปิ ดเพลงรักคลอเบาๆไปทว่ั
บริเวณ

ที่บริเวณลานหนา้ บา้ นแขกคนสาํ คญั จากบริษทั รสทิพยเ์ ดิน
ทางเขา้ มาถึงรถตูค้ นั หรูเปิ ดประตูไฟฟ้ามีหญิงชายหา้ หกคนกา้ วลงจาก
รถท่ามกลางสื่อมวลชนวงิ่ กรูเขา้ ไปถ่ายภาพนิตยากบั พชั ราภรรยาของ
พอ่ พงศกรหยดุ มองกวาดสายตาไปทว่ั บริเวณบา้ นออกปากร้องร้อง
เบาๆแลว้ มองหนา้ กนั และกนั

“ ตาแมค็ น่ีตาถึงเหมือนกนั นะ” นิตยาหนั ไปคุยกบั พชั ราก่อนที่
ท้งั สองจะเดินเขา้ ไปภายในบา้ บา้ นหรูรถเบนซ์หรูอีกคนั กต็ ามมาจอด

120

เทียบขา้ งรถตูค้ นขบั รถเปิ ดประตูแลว้ วงิ่ ออ้ มไปเปิ ดประตูดา้ นออกแลว้
โคง้ คาํ นบั ชายวยั กลางคนผมเร่ิมออกขาวประปรายสวมชุดสูทกรมท่า
กา้ วลงมาจากรถ หยดุ ยนื ติดกระดุมเส้ืออีกเมด็ คนขบั รถวง่ิ ออ้ มไปปิ ด
ประตูอีกดา้ นพงศกรในสูทสีชมพกู า้ วลงมาจากรถท้งั สองพ่อลูกยงั ไม่
ทนั ไดเ้ ดินต่อกถ็ ูกส่ือมวลชนวง่ิ กรูเขา้ มาถ่ายภาพ ผคู้ นจอ้ งมองไปท่ี
สองพ่อลูกดว้ ยนยั นต์ าลุกวาวในขณะน้นั กม็ ีประธานบริษทั รสไทยหรือ
คุณพอ่ ของวภิ าดาพร้อมดว้ ยเหล่าผบู้ ริหารคนสาํ คญั ของบริษทั เดิน
ออกมาตอ้ นรับท่ีหนา้ บา้ นกล่าวทกั ทายพร้อมกบั ประธานบริษทั รสไทย
ผายมือเชิญเขา้ บา้ น เม่ือแขกสาํ คญั มาถึงแขกท่ีนง่ั อยกู่ ล็ ุกข้ึนท้งั ปรบมือ
ท้งั กล่าวทกั ทายตอ้ นรับสลบั กบั เสียงเพลง าพงศกรเดินผา่ นกลุ่มท่ียนื รอ
ตอ้ นรับหน่ึงในน้นั ที่มาร่วมยนิ ดีกค็ ือนพรัตนท์ ี่แต่งตวั ดว้ ยสูทสีกรมท่า
ยนื ยมิ้ มองหนา้ พงศกร พงศกรกย็ กั คิว้ ทกั ทายกนั อยา่ งคุน้ เคยแลว้ เดิน
เขา้ ไปนงั่ ที่โซฟาท่ีเตรียมไว้ ทนั ใดน้นั วภิ าดาท่ีอยใู่ นชุดไทยสไบสีชมพู
อ่อนเดินเขา้ มานง่ั ท่ีโซฟาอีกฝ่ังหน่ึงท่ามกลางเสียงช่ืนชมในความงาม
แต่เหมือนวา่ วภิ าดาไดแ้ ตฝ่ ื นยมิ้ ทกั ทายตอบ พงศกรมองดว้ ยสายตา
รู้สึกยนิ ดีที่ไดค้ รอบครอง

“ เอาล่ะใจเยน็ ๆตอนน้ีกไ็ ดเ้ วลาอนั เป็นมงคลแลว้ ก่อนท่ีวา่ ที่
เจา้ บ่าววา่ ที่เจา้ สาวจะสวมแหวนหม้นั หมายกม็ าดู วที ีอาร์ แนะนาํ ตวั กนั
สกั หน่อยแลว้ จะไดร้ ่วมยนิ ดีกนั ยาวๆนะ” คุณพ่อของวภิ าดากล่าวดว้ ย
ใบหนา้ เป้ื อนยมิ้ แลว้ ที่จอโปรเจคเตอร์กเ็ ปิ ดภาพหวั ใจสีชมพดู วงเลก็ ๆ
ซูมใหญ่ข้ึนใหญ่ข้ึนท่ามกลางฉากหลงั สีฟ้าอ่อนๆรูปหวั ใจขยายเกือบ
เตม็ หนา้ จอแลว้ กลบั มีภาพชายชุดดาํ สวมโม่งดาํ สองคนกาํ ลงั เอาซาก
คางคก กบเขียดเทเลือดสีแดงลาดไปตามพ้นื ภายในหอ้ งการผลิตของ
บริษทั รสไทยทาํ เอาผคู้ นที่นง่ั นิ่งเงียบอา้ ปากคา้ ง แลว้ มีภาพจากกลอ้ ง

121

วงจรปิ ดอีกตวั หน่ึงมีชายชุดดาํ สวมโม่งดาํ เอาซากกบ เขียดและเน้ือเน่า
ลงไปในเตาปรุงรสพร้อมกบั กลอ้ งไดซ้ ูมเขา้ ไปในมือของชายชุดดาํ อีก
คนกาํ ลงั ถือถุงเมด็ ยาถุงใหญ่หวา่ นเมด็ ยาลงไปทวั่ หอ้ งปรุงรสแลว้ เอา
ส่วนท่ีเหลือของคางคก กบเขียดซุกซ่อนไวก้ บั วตั ถุดิบปรุงรสอ่ืนๆ
ภายในหอ้ งปรุงรสของบริษทั รสไทยซ่ึงทาํ ใหพ้ งศกรกบั นพรัตนผ์ อู้ ยู่
เบ้ืองหลงั เรื่องท้งั หมดกาํ ลงั น่าเสียผคู้ นอา้ ปากคา้ งน่ิงๆเงียบๆวภิ าดา
ถึงกบั ลุกข้ึนแลว้ ช้ีไปท่ีจอโปรเจคเตอร์อยา่ งโมโห

“ นี่ไงภาพของความจริงไดป้ รากฏแลว้ ” วภิ าดา ริมฝีปากส่นั พดู
ท้งั น้าํ ตา

122

ตอนท่ี 14 วนั ฟ้าเปิ ด
“ อะไรกนั นี่วนั มงคลแบบน้ีเอาภาพอะไรมาเปิ ดปิ ดอยนู่ ่ีนะ” พงศกรช้ี

ไปที่ฝ่ ายควบคุมเคร่ืองเสียงอยา่ ไม่พอใจ แขกผใู้ หญ่ต่างลุกข้ึนยนื ตกใจกบั ส่ิงที่
เกิดข้ึนนิตยากบั พชั ราเองกพ็ อจะรู้เรื่องน้ีอยบู่ า้ งไดแ้ ต่กระซิบกนั อยา่ งตกใจ

“ ตายแลว้ แต่แมค็ จะทาํ ยงั ไงดีล่ะนี่” พชั รากระซิบพูดกบั นิตยาเบาๆคุณ
พอ่ ของวภิ าดากต็ กใจอยไู่ ม่นอ้ ยกบั เหตุการณ์ที่เกิดข้ึนแต่กไ็ ม่อยากใหเ้ สียฤกษ์
จึงสั่งใหป้ ิ ดวีทีอาร์ แลว้ เขา้ สู่พธิ ีหม้นั ใหเ้ สร็จแต่ทนั ใดน้นั เหตุการณ์กย็ ง่ิ ตึง
เครียดเขา้ ไปอีกเม่ือนะโมเดินเขา้ มาพร้อมกบั เจา้ หนา้ ที่ตาํ รวจอีกหลายนาย

“ เดี๋ยวก่อนสิครับท่าน ท่านไม่อยากรู้เหรอครับวา่ ใครท่ีทาํ ใหบ้ ริษทั รส
ไทยเสียหายไปหลายสิบลา้ นในระยะเวลาหลายเดือนท่ีผา่ นมา” นะโมปรากฏ
ตวั ข้ึนท่ามกลางผคู้ นและความตกใจของพงศกรกบั นพรัตนใ์ นขณะท่ีวภิ าดากบั
ยมิ้ ท้งั น้าํ ตาดีใจจนบอกไม่ถูก

“ ขอโทษนะครับทางเจา้ หนา้ ท่ีตาํ รวจใหพ้ บหลกั ฐานที่สาํ คญั ที่ทาํ ให้
เชื่อวา่ มีบุคคลท่ีอยใู่ นงานน้ีอยา่ งนอ้ ยสองคนมีส่วนพวั พนั ในเหตุการณ์ที่มีภาพ
คางคก กบเขียด และยากล่อมประสาทที่บริษทั รสไทยเมื่อหลายเดือนก่อน ที่ทาํ
ใหบ้ ริษทั เสียหายไปหลายสิบลา้ น”ตาํ รวจนายหน่ึงโชวห์ มายจบั ใหผ้ คู้ นไดด้ ู
ท่ามกลางนกั ข่าวรุมลอ้ มบางช่องกท็ าํ การไลฟ์ สดเป็นข่าวด่วนจนทุกคนทวั่
ประเทศนง่ั จ่อหนา้ จออยา่ งสนใจในขณะที่แขกในงานกาํ ลงั สนใจอยกู่ บั ตาํ รวจ
นพรัตนเ์ ห็นท่าไม่ดีกาํ ลงั ไหวตวั หลบไปแต่ไม่ทนั ไปถึงไหนกม็ ีมือจบั ไหล่ไว้
ไดท้ นั

“ จะไปไหนวะนพ แกไม่ตอ้ งกลวั ฉนั กาํ ลงั จะแต่งงานกบั คุณวแิ กทาํ
ตามท่ีตกลงกนั ไวเ้ ดี๋ยวฉนั จะช่วยแกออกมาพร้อมกบั หน้ีที่ติดพนนั
ท้งั หมด” พงศกรกระซิบขา้ งหูนพรัตน์

123

“ เอาละทุกท่านครับก่อนที่เจา้ หนา้ ท่ีจะจบั ใครเขา้ คุกผมอยากใหท้ ุก
ท่านดู วที ีอาร์ ใหจ้ บ” นะโมพดู พร้อมกบั ช้ีไปท่ีจอโปรเจคเตอร์ ภาพที่จอ
โปรเจคเตอร์ในมุมนอกโรงงานจากภาพชายสองคนกาํ ลงั เปล่ียนชุดเป็น
พนกั งานในกะดึกโดยมีรถเก๋งคนั หน่ึงจอดอยขู่ า้ งๆกาํ ลงั ยน่ื ซองสีน้าํ ตาลใหช้ าย
สอง คนซ่ึงความมืดทาํ ใหไ้ ม่เห็นหนา้ ชดั ก่อนที่รถเก๋งจะเปิ ดทา้ ยรถสูงข้ึนจน
แสงไฟส่องเห็นหมายเลขทะเบียนรถชดั แลว้ นะโมกก็ ดหยดุ ภาพไวท้ ี่ทะเบียน
รถหลายคนกร็ ีบมองไปที่นพรัตนแ์ ละกภ็ าพไดต้ ดั ไปท่ีตอนเชา้ ท่ีมีรถเก๋งของ
นพรัตนจ์ อดท่ีหนา้ โรงงานทะเบียนเดียวกนั เปะพร้อมกบั ใบหนา้ ที่ชดั เจนของ
เจา้ ของรถ

“ ไอ.้ .ไอน้ พนี่แกมนั เลวจริงๆแกทาํ เพือ่ อะไร” ประธานบริษทั รสไทยช้ี
หนา้ นพรัตนอ์ ยา่ งโมโห

“ เฮย้ .ไอน้ พแกนี่มนั เลวจริงๆ” พงศกรดึงแขนนพรัตนอ์ อกมากลางวง
แขก นพรัตนเ์ องไดแ้ ต่มองหนา้ พดู อะไรไม่ไดผ้ คู้ นต่างตกใจในขณะท่ีในทีวี
และสื่อโซเชียลกาํ ลงั ตีข่าวสด แต่ทางเจา้ หนา้ ท่ีตาํ รวจยงั มีเรื่องสงสัยต่อวา่
น่าจะมีผอู้ ยเู่ บ้ืองหลงั

“ ขะ.ครับทุกอยา่ งท่ีเกิดข้ึนผมทาํ คนเดียวครับไม่เกี่ยวกบั ใครท้งั น้นั ”
นพรัตนร์ ีบตอบรับทาํ เอาทุกคนจอ้ งมองอยา่ งโมโหในขณะท่ีพงศกรถึงกบั เป่ า
ปาก นิตยาสกิดขา้ งพชั ราเร่ิมขยบั ตวั ออกจากงานดูเหมือนทุกอยา่ งจะจบลง
เพยี งแค่น้นั แต่นะโมยงั มีภาพท่ีจะสาวถึงตวั บงการผอู้ ยเู่ บ้ืองหลงั อีกจึงขอให้
แขกและสื่อมวลชนดูภาพท่ีโปรเจคเตอร์ต่อ แต่ถูกท่านประธานขอไว้

“ เอาละเอาละฉนั ขอใหจ้ บเพียงแค่น้ี” ประธานบริษทั ยกผา่ มือข้ึนหา้ ม
“ แต่ท่านประธานครับ” นะโมขอท่านประธานอีก

124

“ ฉนั ปวดหวั และกเ็ หนื่อยมากแลว้ ขอยตุ ิการหม้นั แต่เพยี งแค่น้ี”
ประธานพดู จบประโยค วภิ าดาถึงกบั ยมิ้ น้าํ ตาไหลเผลอจบั มือนะโมจนนะโม
ตอ้ งรีบสะบดั ออกแลว้ รีบกระซิบวภิ าดาเบาๆใหต้ ้งั สติหน่อย

“ เอาล่ะถา้ ง้นั ทุกท่านครับส่ือมวลชนดว้ ยเรื่องราวยงั ไม่จบแค่น้ีแต่วนั น้ี
เราขอยตุ ิไวแ้ ค่น้ีก่อนผมขอใหค้ ุณวภิ าดาพูดขอโอกาสกบั ลูกคา้ ทุกท่านเกี่ยวกบั
ผลิตภณั ฑน์ ้าํ ปรุงรสอีกคร้ังครับ” นะโมผายมือเชิญวภิ าดาพูดออกข่าวกบั
ส่ือมวลชนที่กาํ ลงั ถ่ายทอดสดอยู่

“ ทุกท่านค่ะน้าํ ปรุงรสของเราถูกกลนั่ แกลง้ ทาํ ใหท้ ่านขาดความเชื่อมน่ั
จนวนั น้ีทุกท่านกท็ ราบความจริงแลว้ ดิฉนั หวงั เป็นอยา่ งยง่ิ วา่ น้าํ ปรุงรสของเรา
จะกลบั มาเป็นที่นิยมอีกคร้ังดิฉนั กราบขอความเมตตาอีกคร้ังนะคะ” วภิ าดายก
มือไหวย้ มิ้ ท้งั น้าํ ตาออกหนา้ สื่อทุกช่อง ผคู้ นท่ีดูอยกู่ ร็ ู้สึกดีและสงสารบางบา้ น
ที่เกบ็ น้าํ ปรุงรสไวเ้ ตรียมทิ้งกร็ ีบเอากลบั มาใชใ้ หม่ เจ๊นวั ที่กาํ ลงั ผดั อาหารจาน
เดด็ ถึงกบั น้าํ ตาซึมแกะลงั น้าํ ปรุงรสออกมาเทลงกระทะอีกคร้ัง

ท่ีบา้ นวภิ าดา แขกที่มาร่วมงานไดท้ ยอยกลบั ออกไปเกือบหมดเหลือ
เพยี งเจา้ หนา้ ท่ีพนกั งานของบริษทั รสไทย ประธานบริษทั นง่ั อารมณ์เสียอยบู่ น
โซฟามีวภิ าดาลูกสาวนง่ั ขา้ งๆคอยยนื่ ยาดมให้ ทนั ใดกไ็ ดย้ นิ เสียงพนกั งานท่ีนง่ั
รวมกลุ่มกนั อยรู่ ้องไชโยข้ึนอยา่ งพร้อมกนั จนวภิ าดากบั ประธานบริษทั ตกใจ
หนั หนา้ ไปตามเสียง

“ มีอะไรกนั เหรอ” วภิ าดาถามหนา้ ตื่นในขณะที่หวั หนา้ ฝ่ ายจดั ซ้ือวงิ่
เขา้ มาพร้อมกบั รอยยมิ้

“ ท่านคะคุณคะ ลูกคา้ ท้งั หมดที่สง่ั ยกเลิกน้าํ ปรุงรสไปก่อนหนา้ น้ีขอให้
ส่งน้าํ ปรุงรสกลบั ไปใหเ้ ขาตามออเดอร์เดิมอีกคร้ังค่ะ” ท้งั ประธานบริษทั และ
วภิ าดาต่างกย็ มิ้ น้าํ ตาไหลแบบไม่รู้ตวั เมื่อไดย้ นิ สิ่งที่ผจู้ ดั การฝ่ ายจดั ซ้ือบอก

125

“ เรียกไอ.้ เอ่อ นะโม ใหห้ น่อยซิ” ประธานบริษทั นงั่ ตวั ตรงวภิ าดาก็
ตกใจท่ีพ่อเรียกแบบน้นั สักพกั นะโมที่นงั่ คุยกบั อนุชิตอยนู่ อกตวั บา้ นกเ็ ดินเขา้
มาสวสั ดีท่านประธานแลว้ ยนื อยดู่ า้ นหนา้

“ ขอบใจนายมากนายกลา้ มากวนั น้ีถา้ ไม่ไดน้ ายกไ็ ม่รู้วา่ บริษทั รสไทย
จะไปต่ออยา่ งไร” ประธานบริษทั ยมิ้ อยา่ งมีความสุขวภิ าดาเองกจ็ อ้ งหนา้ นะโม
แลว้ ยมิ้ พร้อมกบั เรียกหวั หนา้ ฝ่ ายต่างๆเขา้ มาพบเพอื่ ประชุมหารือและส่งั
เดินเครื่องการผลิตน้าํ ปรุงรสอีกคร้ัง

ทุกคนกเ็ หมือนจะมีความสุขหลงั เหตุการณ์น้ีผา่ นพน้ ไปจนสิ้นเดือน
หลายคนรับสลิปเงินเดือนต่างกด็ ีใจน้าํ ตาคลอกบั ผลตอบแทนท่ีกลบั มาอีกคร้ัง
ท่ีโรงงานผลิตน้าํ ปรุงรสบกั คกั ยนื งงกบั ตวั เลขในสลิปเงินเดือนเปิ ดดูแลว้ เปิ ดดู
อีก เปิ ดโทรศพั ทม์ ือถือเพ่ือใชโ้ หมดเคร่ืองคิดเลขทาํ หนา้ เครียดจนเพอ่ื น
ร่วมงานเดินเขา้ มาถามหลายคน บกั คกั เองกไ็ ดแ้ ต่แอบซ่อนสลิปเงินเดือนแลว้
ไล่เพ่ือนไปห่างๆคิดอยวู่ า่ ฝ่ ายการเงินโอนเงินใหผ้ ดิ คร้ันจะเขา้ ไปถามกก็ ลวั วา่
ฝ่ ายบุคคลจะรู้กเ็ ลยตดั สินใจโทรไปหานะโมเพื่อปรึกษา

“ มีอะไรหรือเพ่อื น” นะโมเอาโทรศพั ทแ์ นบหูในขณะกาํ ลงั ปริ้น
เอกสารท่ีโตะ๊ ทาํ งาน

“ เฮย้ ..นะโมขอคาํ ปรึกษาหน่อยเวย้ ” บกั คกั พูดพลางส่ายสายตามอง
ซา้ ยแลขวาเหมือนกลวั ใครไดย้ นิ แลว้ ถามวา่ จะทาํ อยา่ งไรดีเร่ืองที่สงสยั วา่ ฝ่ าย
การเงินน่าจะโอนเงินใหผ้ ิดจนนะโมหวั เราะซะเสียงดงั จนบกั คกั ตอ้ งจุ๊บปาก
เพราะกลวั ใครเขาไดย้ นิ

“ โอย้ .เนาะบกั คกั ฟังดีๆเดอ้ เฮาเอาเรื่องท่ีแกช่วยเป็นหูเป็นตาและหา
ขอ้ มูลหลกั ฐานเอาผดิ คนร้ายที่เขา้ ไปทาํ ไม่ดีกบั โรงงานไปบอกกบั ท่าน
ประธานกบั คุณวภิ าดาท่านกเ็ ลยตอบแทนน้าํ ใจแกดว้ ยการข้ึนเงินเดือนใหอ้ ีก
หน่ึง เท่าเวย้ ” นะโมหวั เราะแสดงความยนิ ดีดว้ ยพร้อมกบั วา่ ทีน้ีไม่ตอ้ งกลวั

126

ใครไดย้ นิ ความลบั อะไรแลว้ เพราะไอน้ พรัตนก์ อ็ ยใู่ นคุกแลว้ หลงั จากความ
จริงปรากฏดูเหมือนวา่ สถานการณ์ของบริษทั รสไทยเริ่มกลบั มาเป็นปกติการ
ผลิตส่งออกน้าํ ปรุงรสกลบั มาคึกคกั อีกคร้ัง แต่ความจริงบางอยา่ งเกี่ยวกบั
พงศกรกย็ งั ไม่ถูกเปิ ดเผย นะโมเองกพ็ ยายามหาโอกาสท่ีจะเปิ ดความจริงให้
ประธานบริษทั กบั วภิ าดาใหร้ ับรู้ หลายคร้ังท่ีจะพูดเร่ืองน้ีประธานบริษทั มกั จะ
หลีกเล่ียงที่จะฟังนะโมเองกไ็ ดแ้ ต่ถอนหายใจ

ส่วนที่บริษทั รสทิพย์ ของพงศกรกย็ งั วนุ่ วายกบั การแกป้ ัญหาน้าํ ปรุงรส
มีกลิ่นท่ีไม่พงึ ประสงคล์ ายผลิตหยดุ เคร่ืองผลิตพนกั งานเริ่มลาออก บริษทั เริ่ม
มีปัญหาทางการเงินพงศกรกไ็ ม่ค่อยเขา้ บริษทั เน่ืองจากพยายามหนีการทวงหน้ี
พนนั ที่ติดอยู่

“ น่ีตาแมค็ ตรวจสภาพตวั เองบา้ งตอนน้ีดูไม่เป็นผเู้ ป็นคน” นิตยามองดู
สาระรูปของพงศกรที่เขา้ บริษทั ตอนสายๆเหมือนทุกวนั

“ โธ่แม่นิดผมพลาดคุกมาไดค้ วรจะดีใจนะ” พงศกรคอ้ นใส่นิตยาพร้อม
กบั มองที่ขวดน้าํ ปรุงรสของบริษทั รสไทยที่ถูกเทออกใส่ในถว้ ยวางบนโตะ๊
อยา่ งสงสัย

“ แลว้ น่ีทาํ อะไรกนั อยคู่ รับน่ีมนั น้าํ ปรุงรสของบริษทั รสไทยน่ีพงศกร
จดั ขวดน้าํ ปรุงรสข้ึนดู

“ กพ็ วกเรากาํ ลงั ดูวนั เดือน ปี และรสชาติของน้าํ ปรุงรสของบริษทั รส
ไทยอยนู่ ะสิดูจากวนั ท่ีผลิตขา้ งขวดเนี่ยผลิตนานกวา่ ของเราอีกแลว้ ทาํ ไมของ
เขามนั ไม่เสีย” พชั รายนื กอดอกวเิ คราะห์อยขู่ า้ งโต๊ะใหฟ้ ังอยา่ งน่าคิด

“ นนั่ น่ะสิ แกจดสูตรมาผดิ หรือเปล่า” นิตยาพูดพลางช้ีหนา้ พงศธร
“ จะปิ ดอะไรผมน่ีใชม้ ือถือถ่ายออกมาเลย” พงศกรดูมนั่ ใจวา่ ไม่น่า
ผดิ พลาดแต่กจ็ ะหาวธิ ีเพอ่ื เขา้ โรงงานสืบหาความจริงอีกคร้ังใหไ้ ด้
หลงั เลิกงานขณะท่ีนะโมกาํ ลงั จะเดินเขา้ ลิฟทเ์ พือ่ ลงจากช้นั สิบหา้

127

“ เด๋ียวก่อนนะโม” วภิ าดารีบเดินจ้าํ เขา้ มาหา
“ เอ่อ ครับ.มีอะไรเหรอครับ” นะโมรีบถาม
“ พาไปหาอะไรกินที่ร้านเจ๊คนน้นั หน่อยสิ” วภิ าดาบอกนะโมพร้อมกบั
กา้ วเขา้ ลิฟท์
“ ติดใจอะไรท่ีร้านเจ๊นวลหรือครับ” นะโมยมิ้ ถาม
“ กอ็ ยากเล้ียงตอบแทนนะโมบา้ งที่กลบั มาช่วยวิ จนผา่ นพน้ ไปได”้
วภิ าดาดูเขินๆเอียงหางตาไปอีกขา้ ง
“ แต่ผมกินเยอะนะคราวน้ีไม่เกรงใจนะครับ” ดูเหมือนวภิ าดาขอดูร่าเริง
ผอ่ นคลาย
ร้านเจ๊นวั ลูกคา้ เร่ิมเยอะข้ึนอีกคร้ังต้งั แต่ข่าวเร่ืองน้าํ ปรุงรสท่ีคล่ีคลายส่วนเจน๊ วั
วนุ่ วายอยหู่ นา้ เตามือหน่ึงจบั สากอีกมือกาํ ลงั ยกทพั พีจ่อที่ปากเพ่ือชิมรสชาติ
แกงอ่อมแต่กก็ วาดสายตาไปเห็นนะโมกบั วภิ าดาเดินเขา้ ร้าน ไดแ้ ต่ส่ายสายตา
ผงกศีรษะใหแ้ ลว้ กก็ ม้ ๆเงยๆอยหู่ นา้ ครัว จนพนกั งานส่งเมนูอาหารท่ีสัง่ ให้
อาหารตามเมนูถูกจดั แจงลงหมอ้ หยอดดว้ ยน้าํ ปรุงรสตามแลว้ กเ็ ดินไปท่ีโตะ๊
เพือ่ ทกั ทาย
“ สวสั ดีค่ะยนิ ดีตอ้ นรับเขา้ สู่ร้านเจ๊นวั ค่ะ” เจน๊ วั ยกมือไหวท้ กั ทายดว้ ยความยมิ้
แยม้ อารมณ์ดี
“ สวสั ดีครับเจ๊” ดูลูกคา้ หนาตาดีข้ึนเยอะเลยนะครับนะโมยกมือไหวท้ กั ทาย
ตอบ
“ กแ็ น่สิคะลูกคา้ มน่ั ใจในการใชน้ ้าํ ปรุงรสน่ีคะ” เจ๊นวั สาดสายตาไปรอบๆร้าน
สาํ รวจลูกคา้ ตามที่นะโมทกั แลว้ มองหนา้ วภิ าดาทีมองหนา้ นะโมที จนนะโม
สงสัยในท่าทาง
“ มีอะไรหรือครับเจ๊ มองผมกบั คุณพ่แี ปลกๆ” นะโมทาํ หนา้ งงๆ

128

“ เอ่อ.คือแค่สงสยั วา่ ช่วงน้ีไปไหนมาไหนดว้ ยกนั บ่อยนะคะ” เจน๊ วั อม
ยมิ้ ทาํ มือประกบกนั นิ้วกระดกเหมือนหมอแคนทาํ ใหน้ ะโมกบั วภิ าดามองหนา้
กนั เขินๆนะโมถึงกบั ขยบั เกา้ อ้ีไปมาทาํ ตวั ไม่ถูก

“ อ๋อ.คือคุณวสิ ญั ญาเอาไวว้ า่ น้าํ ปรุงรสกลบั มาขายดีอีกคร้ังจะเล้ียงขา้ วก็
เลยมาน่ี” นะโมรีบตอบ

“ โธ่เจ๊ กเ็ จ๊ใชน้ ้าํ ปรุงรสของเรา เรากอ็ ยากจะมาอุดหนุนนะคะ” วภิ าดา
ตอบสวนพลางเอียงขา้ งใหพ้ นกั งานเสิร์ฟวางอาหารลงโตะ๊

“ วา่ แต่วา่ น้าํ ปรุงรสร้านเจ๊ใกลห้ มดยงั เดี๋ยวจะเอามาใหใ้ ชฟ้ รีสักหน่ึง
โหล” นะโมบอก

“ อ๋อเมื่อวานโทรสั่งทางร้านเจา้ ประจาํ เขาบอกวา่ ตอ้ งชะลอการสง่ั ซ้ือไว้
ก่อนเพราะเขากลวั มนั จะเป็นเหมือนกบั อีกยห่ี อ้ หน่ึงท่ีมีกล่ินไม่ค่อยดีหลงั ผา่ น
ไปเดือนกวา่ ๆ” สิ้นประโยควภิ าดาถึงกบั มองหนา้ นะโม

“ เอ.มีอยา่ งน้ีดว้ ยเหรอแต่ของบริษทั รสไทยผา่ นมาหลายเดือนยงั ไม่มี
ข่าววา่ น้าํ ปรุงรสของเราเสียนะ” วภิ าดาพูดพลางทาํ หนา้ งงๆใส่นะโม

“ แต่เจ๊ไดล้ องใชข้ องยห่ี อ้ รสทิพยแ์ ลว้ ไม่ถึงเดือนมีกล่ินแปลกๆค่ะ” เจ๊
นวั พูดพลางมองเฉียงไปอีกดา้ นหน่ึงหลงั จากท่ีเจ๊นวั เดินกลบั ไปท่ีครัว นะโม
กบั วภิ าดากค็ ุยกนั ถึงเร่ืองน้าํ ปรุงรสต่อและนะโมเองกม็ ีทางออกสาํ หรับเรื่องน้ี
เม่ือท้งั สองกินขา้ วเยน็ เสร็จกแ็ ยกยา้ ยกนั กลบั โดยนะโมขอเดินกลบั เองเพราะ
หอพกั อยใู่ กลร้ ้านแซ่บนวั วภิ าดากข็ บั รถแยกทางกนั กลบั ไป

เม่ือนะโมกลบั ไปถึงหอ้ งพกั หลงั จากอาบน้าํ แต่งตวั กเ็ ตรียมตวั ไลฟ์ สด
ตามเวลาเดิมส่วนวภิ าดาเองอาบน้าํ แต่งตวั เตรียมเขา้ นอนโดยมีไอแพด อยใู่ น
มือเพอ่ื รอดูยทู ูปไลฟ์ แต่ดูเหมือนวา่ วภิ าดายงั คิดถึงเร่ืองน้าํ ปรุงรสที่ลูกคา้ บาง
เจา้ ชะลอการสง่ั เพ่มิ ที่ยงั นึกไม่ออกวา่ จะแกป้ ัญหาอยา่ งไรแลว้ ค่าํ คืนของอีก
วนั กห็ มดไป

129

เชา้ วนั ใหม่ที่บริษทั รถทิพยข์ องพงศกรกย็ งั เงียบงนั โรงงานบางส่วน
ยงั คงปิ ดการผลิตในออฟฟิ ศผบู้ ริหารหาทางออกเร่ืองน้าํ ปรุงรสไม่ไดพ้ งศกร
เดินโซเซเขา้ มาในออฟฟิศสภาพน้าํ ยงั ไม่อาบตามเคยยง่ิ ไปกวา่ น้นั ท่ีริมฝี ปาก
ขวามีรอยช้าํ เหมือนโดนของแขง็ กระแทกที่คิ้วขวามีรอยแตกยงั มีเลือดแหง้ ๆติด
อยเู่ น่ืองจากโดนลูกนอ้ งของเส่ียคาสิโนทวงหน้ีแลว้ ไม่จ่ายเพราะหลงั ๆมานี่
บริษทั ประสบปัญหาการเงินจึงไม่สามารถเบิกเงินออกไปใชไ้ ดเ้ หมือนแต่ก่อน

“ น่ีตาแมค็ หนา้ ตาไปโดนอะไรมาเท่ียวดึกเขา้ บริษทั สายทุกวนั ” นิตยาช้ี
หนา้ วา่ ดว้ ยอารมณ์หงุดหงิด

“ นน่ั น่ะสิช่วงน้ีบริษทั ยง่ิ แยๆ่ อย”ู่ พชั ราเสริมพลางส่ายหนา้
“ เอาหน่าแม่ๆท้งั สองเด๋ียวมนั กด็ ีข้ึนอีกอยา่ งเด๋ียวผมแต่งงานกบั วิ
เม่ือไหร่เรากส็ บายแลว้ ” พงศกรขยบั เกา้ อ้ีนง่ั ลงท่ีโตะ๊ ทาํ งาน
“ ฉนั มานง่ั คิดดูแลว้ นะกแ็ ปลกใจวา่ ทาํ ไมน้าํ น้าํ ปรุงรสของบริษทั รส
ไทยไม่มีข่าววา่ น้าํ ปรุงรสเสียท้งั ที่ผลิตก่อนของเรา” นิตยาจบั ปากกาตีที่ริม
ฝีปากเบาๆหลายคร้ังหลงั จบประโยค
“ ผมกพ็ ยายามสืบอยู่ แต่ตอนน้ีไอน้ พกอ็ ยใู่ นคุกเลยไม่มีใครช่วย”
พงศกรไดแ้ ต่ส่ายหวั คิดไม่ตกวา่ จะหาวธิ ีเขา้ โรงงานอีกคร้ังไดอ้ ยา่ งไรดูวภิ าดา
เองกเ็ ปลี่ยนไปจากเดิมมาก
ตดั เร่ืองราวไปท่ีบริษทั รสไทยวภิ าดาเรียกประชุมหวั หนา้ ฝ่ ายต่างๆด่วน
ในคร้ังน้ี มีประธานบริษทั เขา้ ร่วมดว้ ยหวั ขอ้ หลกั ในการประชุมคือยอดสัง่ ออ
เดอร์ทรงตวั และมีแนวโนม้ ที่จะลดลงผลจากข่าวน้าํ ปรุงรสยห่ี อ้ อื่นเสียมีรสชาติ
กล่ินเปล่ียนไปจึงส่งผลใหค้ วามตอ้ งการของร้านคา้ ส่งรายยอ่ ยไม่กลา้ สั่งเยอะ
“ ปัญหาเร่ืองน้ีเราจะแกไ้ ขกนั อยา่ งไร” วภิ าดายงิ คาํ ถามไปที่หวั หนา้
ฝ่ ายต่างๆแต่ทุกคนกไ็ ดแ้ ต่ส่ายหนา้ มองหนา้ กนั ไปมา

130

“ ลึกๆแลว้ ฉนั พอมีแผนอยแู่ ต่อยากลองถามพวกคุณวา่ จะมีวธิ ีการ
อยา่ งไรบา้ งเผอื่ มีทางออกที่ดี” ท่านประธานถามย้าํ อีกคร้ังทางส่ายสายตามอง
หวั หนา้ ฝ่ ายต่างๆ

“ ผมวา่ เราน่าจะลองโปรโมชน่ั ซ้ือหน่ึง แถมหน่ึง ดีไหมครับ” หวั หนา้
ฝ่ ายแผนกหน่ึงเสนอแลว้ คนอื่นๆพยกั หนา้ เหมือนเห็นดว้ ย

“ หรือใหม้ ีการประกวดทาํ อาหารโดยใชน้ ้าํ ปรุงรสของเราดีไหมคะ”
หวั หนา้ ฝ่ ายอีกท่านหน่ึงเสนอ

“ แลว้ ที่พวกคุณเสนอมามนั กแ็ กป้ ัญหาท่ียงั่ ยนื ไดไ้ หมเมื่อเกิดปัญหาคน
กจ็ ะหยดุ ใชแ้ ลว้ เรากจ็ ะผลิตต่อไม่ไดค้ วามเชื่อมนั่ กจ็ ะหายไป” ประธานบริษทั
เสนอมุมมองการแกป้ ัญหาระยะยาวทุกคนกไ็ ดแ้ ต่พยกั หนา้ เห็นดว้ ย

“ เอาง้ีดีไหมคะคุณพ่อและกท็ ุกท่านคะ วเิ คยฟังเรื่องน้ีจากนะโมพูดไว้
หนา้ คิดมากอยากใหน้ ะโมมานาํ เสนอท่ีหอ้ งประชุมดูรบกวนคุณสุธีโทรเรียก
นะโมใหเ้ ขา้ ประชุมหน่อยค่ะ” วภิ าดาพยกั หนา้ ใหก้ บั สุธีหวั หนา้ แผนก
ออกแบบ เน่ืองจากนะโมเป็นเพยี งพนกั งานของบริษทั ไม่ใช่หวั หนา้ ฝ่ ายในคร้ัง
น้ีเลยไม่สามารถเขา้ ประชุมร่วมดว้ ย จึงถูกเรียกเขา้ มาภายคร้ังแลว้ ทุกคนจึงตอ้ ง
นง่ั รอ

131

ตอนที่ 15 วนั ท่ีเปิ ดตวั นะโม
บรรยากาศภายในหอ้ งประชุมกาํ ลงั ดูเคร่งเครียดกบั การหาทางออกใน

การแกป้ ัญหาน้าํ ปรุงรสมีการนาํ เสนอวธิ ีการหลายวธิ ีแต่กย็ งั ไม่ตอบโจทย์
ผบู้ ริหารไม่นานนกั นะโมกถ็ ูกเรียกเขา้ หอ้ งประชุม
“ เอ่า.วา่ ไงนะมอเห็นวา่ มีแนวความคิดอะไรจะนาํ เสนอ” ประธานบริษทั
มองเห็นนะโมเขา้ มาถึงหอ้ งประชุม

“ ผมเคยคุยกบั พีด่ าวเร่ืองการแปรรูปน้าํ ปรุงรสใหเ้ ป็นแบบผงปรุงรส”
สิ้นประโยคที่นะโมพดู หวั หนา้ ฝ่ ายต่างๆถึงกบั อา้ ปากคา้ งสายตาจอ้ งมองไปท่ี
นะโมแมน้ กระทงั่ ประธานบริษทั เองกถ็ ึงกบั พยกั หนา้ รับในแนวความคิด
วภิ าดายมิ้ ตรงริมปากอยา่ งช่ืนชม

“ แลว้ มนั จะแกป้ ัญหาน้าํ ปรุงรสระยะยาวไดอ้ ยา่ งไร” หวั หนา้ ฝ่ ายผลิต
ยกมือข้ึนถาม

“ ตอนน้ีน้าํ ปรุงรสของเรายงั ไม่ไดเ้ สียแมน้ ผลิตมาไดร้ ะยะหน่ึงแลว้ แต่
เราไดร้ ะบุวนั หมดอายไุ วท้ ี่กน้ ขวดใหล้ ูกคา้ รู้อยแู่ ลว้ เพอื่ สร้างความเช่ือมน่ั
ระยะแรกเราควรแนบผงปรุงรสขนาดพกพาไปกบั น้าํ ปรุงรสเพอื่ เป็นการ
สมนาคุณและเป็นการใหล้ ูกคา้ ไดท้ ดลองใชใ้ นรูปแบบผงปรุงรสไปในตวั ซ่ึง
เป็นการยงิ กระสุนนดั เดียวแต่ไดน้ กสองตวั เพราะถา้ เป็นที่ถูกใจสาํ หรับลูกคา้ ท่ี
ชอบแบบผงเรากจ็ ะผลิตแบบผงขายในทอ้ งตลาดในขณะที่น้าํ ปรุงรสกย็ งั ขาย
ไดแ้ ละลูกคา้ กย็ งั กลา้ ซ้ือแบบไม่ลงั เลโดยไม่ตอ้ งกลวั วา่ จะเสียเงินเปล่าเพราะมี
ท้งั แบบน้าํ และแบบผงปรุงรสใหใ้ ชต้ ่อไปครับ”

นะโมอธิบายจบหวั หนา้ ฝ่ ายต่างๆต่างปรบมือใหท้ ่ึงในแนวความคิดที่
นะโมไดน้ าํ เสนอประธานบริษทั กร็ ู้สึกพอใจไม่นอ้ ยยง่ิ วภิ าดาดว้ ยแลว้ ถึงกบั ยก
นิ้วโป้งใหเ้ ลยทีเดียว นะโมยนื ยมิ้ ท่ามกลางเสียงชื่นชมอีกคร้ัง

132

นะโมเดินเขา้ ไปคุยกบั ดาวหวั หนา้ แผนกปรุงรสแลว้ ดึงมือดาวไปพบ
กบั ประธานบริษทั เพอื่ พดู คุยความเป็นไปไดใ้ นการแปรรูปน้าํ ปรุงรสเป็นผง
ปรุงรส

“ สวสั ดีค่ะท่านเร่ืองทาํ ผงปรุงรสดิฉนั คุยกบั นะโมไวน้ านแลว้ ไม่นึกเลย
วา่ ถึงวนั น้ีจะไดท้ าํ จริงๆ” ดาวยนื มือประสานกนั ตรงหนา้ ท่านประธานอยา่ ง
สุภาพหลงั จากประชุมเสร็จฝ่ ายผลิตกเ็ ดินเครื่องผลิตผงปรุงรสเพอื่ แนบผงปรุง
รสไปกบั น้าํ ปรุงรสในขณะท่ีโรงงานสัง่ เดินเคร่ืองการผลิต

ภายในโรงงานกด็ ูคึกคกั บกั คกั ท่ีกาํ ลงั ทาํ งานในส่วนแพค็ ของโดยมี
หวั หนา้ แผนกกาํ ลงั ยนื สนทนาอยกู่ บั ดาวที่เดินมาดูการแนบผงปรุงรสกม็ ีเสียง
วอร์ดงั ส่วนข้ึนโดยไดก้ ล่าวถึงดาว

“ คุณดาว ว. 2” เสียง รปภ.ประตูทางเขา้ โรงงานส่งสัญญาณเรียกขาน
“ ว.2 คะ” ดาวกดป่ ุมขานรับ
“ คุณพงศกรขอพบที่แผนกเวลาน้ีครับ” เสียง รปภ.ผา่ นวอ.แดงบกั คกั
ไดย้ นิ เสียงว.พดู ถึงช่ือพงศกรถึงกบั ชะงกั มองมาที่ดาวๆต่างกม็ องตอบเหมือนรู้
อะไรกนั ทาํ ใหบ้ กั คกั เดินเขา้ มาหาดาว
“ ผมวา่ มนั ตอ้ งมาหาขอ้ มลู อะไรบางอยา่ งเพม่ิ แน่นอนครับคุณดาว” บกั
คกั กระซิบดาวทนั ทีท่ีเดินมาถึง ดาวไดแ้ ต่พยกั หนา้ รับรู้ก่อนที่จะเดินกลบั ไปท่ี
แผนกและไดท้ กั ทายกบั พงศกร ดาวสงั เกตดูพงศกรลุกล้ีลุกลน
“ โอโ้ ฮคุณดาวทาํ ไมไลนผ์ ลิตดูคึกคกั จงั เลยครับ” พงศกรถามดว้ ยความ
สงสยั แลว้ พยายามจะหาช่องพดู ถึงน้าํ ปรุงรสเพอ่ื หาวธิ ีดูสูตรน้าํ ปรุงรสอีกคร้ัง
ซ่ึงดาวกจ็ บั ทางไดพ้ ยายามหลีกเล่ียงท่ีจะไม่พดู ถึงทาํ ใหพ้ งศกรหงุดหงิดใน
ระหวา่ งท่ีดาวพาพงศกรเดินดูไลนผ์ ลิตพงศกรยง่ิ สงสยั เม่ือไดเ้ ห็นซองผงปรุง
รสเตม็ ไปหมด

133

“ เอะ.คุณดาวนี่มนั เป็นซองอะไรเตม็ ไปหมด” พงศกรหยบิ ผงปรุงรส
ข้ึนดู

“ ออ..เป็นผลิตภณั ฑต์ วั ใหม่ของเราค่ะ” ดาวตอบพรางยมิ้ แลว้ เดินนาํ ชม
ต่อแต่พงศกรกห็ าช่องทางถามสูตรน้าํ ปรุงรสตลอดซ่ึงดาวเองกพ็ ยายามบ่าย
เบี่ยงที่จะพูดถึงจนกระทงั่ มีจงั หวะจะตอ้ งตอบเมื่อเจอคาํ ถามเม่ือหลีกเล่ียง
ไม่ไดอ้ ีก
“ อ่อ..คุณดาวผมจะขอถ่ายสูตรน้าํ ปรุงรสอีกคร้ังพอดีคร้ังก่อนผมทาํ หายตอน
ไหนกไ็ ม่รู้” พงศกรพยายามอธิบายจนดาวเองกต็ อ้ งถามกลบั เพราะรู้เล่หข์ อง
พงศกร

“ แลว้ คราวน้ีจะเอาสูตรไปทาํ อะไรเหรอคะ” ดาวถามกลบั พงศกรไดแ้ ต่
เอ่อ อ่าไปต่อไม่เป็นในขณะที่ดาวตอ้ งรีบเดินจากไป

พงศกร ไดแ้ ต่ทาํ หนา้ โมโหก่อนที่จะเดินออกจากโรงงานไป
ส่วนท่ีจะบริษทั รสไทย วิภาดานง่ั ดูยอดสงั่ ซ้ือแลว้ สีหนา้ ไม่สูด้ ีนกั ก่อนท่ีจะ
เรียกหวั หนา้ ฝ่ ายจดั ซ้ือกบั ฝ่ ายส่ือสารองคก์ รเขา้ พบเพ่อื ปรึกษาหารือวา่ จาํ ทาํ
อยา่ งไรใหล้ ูกคา้ เกิดความเชื่อมนั่ ในผลิตภณั ฑน์ ้าํ ปรุงรสอีกคร้ัง และกไ็ ม่
สามารถหาขอ้ สรุปได้ จึงตอ้ งนดั ประชุมหารือทุกฝ่ ายในคร้ังต่อไป

ก่อนเลิกงานในขณะที่นะโมกาํ ลงั เกบ็ อุปกรณ์ในการทาํ งานขณะปิ ด
คอมพวิ เตอร์กม็ ีเสียงโทรศพั ทเ์ ขา้ จึงชาํ เลืองดูเป็นสายเรียกเขา้ จากแม่กแ็ ปลกใจ
จึงรีบรับ

“ แม่นหยงั นอ้ แม่” นะโมยกโทรศพั ทแ์ นบหูแลว้ นงั่ ลงท่ีเกา้ อ้ี
“ ชาวบา้ นเขาถามวา่ เม่ือไหร่น้าํ ปรุงรสจะมาถึงหมู่บา้ นสักที” แม่ถาม
แฟนชาวบา้ น

134

“ ออ..เร็วๆน้ีแหละแม่พอดีกาํ ลงั แปรรูปเป็นแบบผงปรุงรสแถมไปดว้ ย
จะไดม้ น่ั ใจและลองแบบผงดว้ ย” นะโมตอบกลบั พลางยมิ้ แลว้ กพ็ ดู คุยเรื่อง
อ่ืนๆจนวางสาย จากกนั

นะโมนงั่ คิดเหมือนกาํ ลงั เกิดไอเดียผงกศรี ษะข้ึนลงอยคู่ รู่หน่ึงแลว้ ลุก
จากเกา้ อ้ีสะพายกระเป๋ าเป้เดินออกจากออฟฟิ ศเดินไปถึงหนา้ ลิฟตข์ ณะท่ีนะโม
กาํ ลงั เอ้ือมมือจะกดป่ ุมลิฟทว์ ภิ าดากเ็ รียกใหร้ อท้งั สองกเ็ ขา้ ไปในลิฟท์ นะโมก็
เล่าเรื่องแม่โทรมาใหฟ้ ัง

“เราตอ้ งรีบส่งผลิตภณั ฑน์ ้าํ ปรุงรสไปใหถ้ ึงหมู่บา้ นใหเ้ ร็วเพือ่ สร้าง
ความเชื่อมน่ั นะครับ”นะโมมองหนา้ วภิ าดา

“ เรากาํ ลงั รอผงปรุงรสอยู่ และกาํ ลงั จะเรียกประชุมหารือแผน
ประชาสมั พนั ธเ์ พื่อสร้างความเชื่อมนั่ ในอาทิตยห์ นา้ ” วภิ าดาตอบกลบั แลว้ กย็ มิ้
ในบรรยากาศการคุยกนั ในลิฟทอ์ ยา่ งเป็นกนั เองก่อนจะเดินแยกออกจากกนั ไป

นะโมเดินผา่ นมาถึงร้านแซ่บนวั ผคู้ นในร้านกเ็ ยอะเหมือนเคย นะโม
เขา้ ไปทกั ทายเจ๊นวั ที่กาํ ลงั ทาํ อาหาร และหนั ซา้ ยเพอ่ื ชิมอาหารที่หมอ้ แกงอีก
ดา้ นแลว้ ไดส้ งั เกตเห็นขวดน้าํ ปรุงรสใกลจ้ ะหมด

“ เจส๊ วสั ดีครับน้าํ ปรุงรสยงั มีใชอ้ ยไู่ หมเน่ีย” นะโมช้ีไปที่ขวดน้าํ ปรุง
รส

“ กเ็ หลือขวดสุดทา้ ยที่เห็นแหละสั่งซ้ือไม่ไดแ้ ลว้ ” เจ๊นวั ถอนหายใจใน
ขณะที่มือยงั ต่าํ อยทู่ ี่ครก “ ไม่น่าจะเกินอาทิตยห์ นา้ น้าํ ปรุงรสลอ็ ตใหม่แถม
ดว้ ยแบบผงปรุงรสมาดว้ ย น่าจะออกสู่ตลาดเพอ่ื ใหล้ องใชร้ ออีกนิดครับ” นะ
โม บอกเจน๊ วั พลางยมิ้ ให้ ก่อนจะบอกลาเพอ่ื เดินกลบั ท่ีพกั ในซอยถดั ไป

บนโตะ๊ ทาํ งานภายในหอ้ งวภิ าดากาํ ลงั นงั่ คิดถึงวธิ ีส่งข่าวสร้างความ
เช่ือมน่ั วา่ จะทาํ อยา่ งไรใหล้ ูกคา้ และบริษทั คา้ ส่งน้าํ ปรุงรสรับรู้ข่าวน้าํ ปรุงรสท่ี
กาํ ลงั แนบไปกบั น้าํ ปรุงรสลอ็ ตใหม่ ในขณะท่ีกาํ ลงั ใชน้ ิ้วสัมผสั หนา้ จอไอแพด

135

กม็ ีขอ้ ความแจง้ เตือนการไลฟ์ สดช่อง ยทู ูปไลฟ์ เดง้ ข้ึนหนา้ จอเพอื่ แจง้ เตือนให้
เขา้ ชม จึงเกิดไอเดียอีกช่องทางหน่ึงท่ีน่าสนใจกค็ ือการเชิญเจา้ ของช่องยทู ูปท่ี
มีคนติดตามเยอะๆจา้ งใหท้ าํ โฆษณาและช่วยไลคส์ ่งข่าวไปถึงแฟนรายการพอ
คิดไดแ้ บบน้นั วภิ าดาถึงกบั ยมิ้ และรีบตามหาช่อง ยทู ูปที่มีคนติดตามเยอะๆแลว้
ส่งขอ้ ความเพอื่ ติดต่อวา่ จา้ งพดู คุยตกลงแนวทางกบั ยทู ูปเปอร์หลายช่องและ
หน่ึงในน้นั กม็ ีช่องสร้างการดี ชาแนล ของนะโม

ผา่ นไปหลายชวั่ โมงวภิ าดาจึงไดช้ ่ือช่องยทู ูปครบตามจาํ นวนท่ีตอ้ งการ
และไดส้ ่งขอ้ ความเชิญไวจ้ นครบทุกช่องจึงเหลือบดูนาฬิกากด็ ึกพอควรจึงรีบ
เกบ็ ไอแพดเขา้ นอน ส่วนนะโมเองมวั แต่จดั รายการจึงยงั ไม่ไดด้ ูขอ้ ความที่
วภิ าดาส่งแชทเชิญนดั หมายพดู คุยเมื่อจบรายการกร็ ีบปิ ดเคร่ืองคอมพวิ เตอร์
หลงั จดั รายการเสร็จแลว้ รีบเขา้ นอนเช่นกนั

เวลาเกือบเที่ยงคืนท่ีบ่อนคาสิโนประเทศเพอ่ื นบา้ น พงศกรแมน้ มีหน้ี
พนนั มากมายแต่กไ็ ม่สามารถออกห่างจากคาสิโนแห่งน้ีไดต้ รงกนั ขา้ มยง่ิ ถลาํ
ลึกจนถอนตวั ไม่ข้ึน เพราะไม่มีทางออกทางอ่ืนท่ีจะหาเงินมาใชห้ น้ีเส่ียเจา้ ของ
บ่อนคิดอยอู่ ยา่ งเดียววา่ ถา้ ไดแ้ ต่งงานกบั วภิ าดาน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดท่ีจะ
ทาํ ใหม้ ีทางหาเงินมาใชห้ น้ีได้

ในหอ้ งท่ีมีแสงไฟสลวั ๆผชู้ ายร่างกาํ ยาํ สี่หา้ คนยนื อยคู่ นละมุมหอ้ ง มี
เส่ียเจา้ ของบ่อนนงั่ สูบบุหร่ีนอกพ่นควนั อยา่ งสบายใจ ขณะท่ีพงศกรนง่ั ต่อบุหรี่
มวลต่อมวลดูลุกล้ีลุกลนถอนหายใจลึกอีกคร้ัง

“ เฮียครับการไดแ้ ต่งงานกบั วภิ าดามนั ทาํ ใหผ้ มมีเงินใชห้ น้ีเฮีย
นะครับ” พงศกรจอ้ งหนา้ เสี่ยเจา้ ของบ่อนดว้ ยสายตาออ้ นวอน

“ ฮ่าๆๆแกน่ีมนั เลวดีจริงๆแลว้ เงินหา้ สิบลา้ นที่แกจะยมื ไปแต่ง
เมียมนั จะไดค้ ืนยงั ไงวะ” เส่ียเจา้ ของบ่อนใชม้ ือท่ีคีบบุหร่ีช้ีหนา้ พงศกร

136

“ ทนั ทีครับเฮียทนั ทีที่แต่งงานเสร็จขอเวลาผมสักคืนสองคืนเม่ือ
เป็นผวั เมียกนั แลว้ ผมกจ็ ะเอาเงินมาคืนเสี่ย” พงศกรดวงตาลุกวาวอยา่ งมี
ความหวงั

“ แต่ฉนั บอกไวก้ ่อนนะคราวน้ีพลาดแกไม่มีโอกาสไดแ้ กต้ วั อีก
แน่” เสียงเจา้ ของบ่อนคาสิโนพยกั หนา้ ใหช้ ายร่างกาํ ยาํ นาํ บญั ชีเอกสาร
มาใหพ้ งศกรเซ็น พงศกรถึงกบั ยมิ้ อยา่ งมีความหวงั เซ็นเอกสาร
หลกั ฐานกยู้ มื เงินหา้ สิบลา้ นดว้ ยอาการมือไมส้ ั่นก่อนท่ีจะถือเชค็ เงินหา้
สิบลา้ นเดิมออกจากหอ้ งไป

เชา้ วนั ใหม่ท่ีปากซอยหอ้ งเช่าท่ีนะโมอยู่ นะโมถือขนั สีเงิน
พร้อมดว้ ยของใส่บาตรสามชุด ซองขาวอีกสองสามซอง ดูเหมือนวา่ มี
เร่ืองดีใจในชีวติ อีกวนั หน่ึง เพราะโชวร์ ูมรถที่ไดไ้ ปจองไวไ้ ดโ้ ทรมา
บอกใหไ้ ปรับรถต้งั แต่เม่ือวานดว้ ยเงินที่เป็นน้าํ พกั น้าํ แรงจากการเป็นยู
ทูปเบอร์ที่สร้างรายไดเ้ ป็นกอบเป็นกาํ กบั เงินเดือนเกบ็ ออม

“ พ่อหนุ่มวนั น้ีทาํ บุญใหญ่เหรอ” คุณยายมองดูขนั เงินดว้ ยความ
แปลกใจ

“ ออ.ปะเปล่าครับคุณยายเดือนน้ีไดเ้ ยอะกท็ าํ เยอะหน่อยครับ”
นะโมยมิ้ แลว้ นงั่ ยองลงกบั พ้นื ยกขนั เงินข้ึนเหนือศีรษะแลว้ บรรจงวาง
ของใส่บาตรกบั ซองขาวใส่ไปในบาตรจนครบท้งั สามรูปแลว้ ลงนงั่
พนมมือรับพรจากพระ อธิษฐานอุทิศส่วนกศุ ลใหเ้ จา้ กรรมนายเวรเงย
หนา้ มองไปที่ทอ้ งฟ้ายมิ้ ที่มุมปากแลว้ ลุกเดินกลบั เขา้ ไปในซอยเพ่ือเขา้
หอ้ งพกั อีกคร้ัง

ท่ีออฟฟิ ศ อนุชิตมองดูนาฬิกาขอ้ มือเป็นเวลาแปดโมงกวา่ แลว้
ยงั ไม่เห็นนะโม กส็ งสัยเพราะคิดวา่ นะโมไม่เคยสายจึงกดโทรศพั ทโ์ ทร
หาจึงไดร้ ู้คาํ ตอบ

137

“ ฮลั โหล ชิตโทษทีวะวา่ จะโทรบอกต้งั แต่เชา้ แลว้ ลืมไปวะพอดี
จะเขา้ สายหน่อยติดธุระขา้ งนอก” นะแม่รีบเกบ็ โทรศพั ทเ์ พราะมี
พนกั งานขายรอยนื่ เอกสารซ้ือขายรถยนตใ์ หเ้ ซ็น นะโมยนื มองรถเก๋ง
คนั งามแลว้ ยมิ้ หลงั จากน้นั กใ็ ชโ้ ทรศพั ทถ์ ่ายภาพตวั เองกลบั รถคนั งาม
แลว้ กดส่งไปใหแ้ ม่ดูในไลน์ พร้อมกบั ขอ้ ความ “ถึงวนั ที่รอคอยแลว้ แม่
วา่ งๆจะขบั กลบั บา้ นพาแม่ไปเท่ียวนะคิดถึง” แลว้ นะโมกข็ บั รถออก
จากโชวร์ ูมกลบั ท่ีพกั เพอ่ื เอารถไปเกบ็ ก่อนท่ีจะเขา้ ไปทาํ งานที่ออฟฟิ ศ
ตามปกติอีกคร้ัง

ส่วนบรรยากาศที่บริษทั รสไทยวภิ าดากาํ ลงั จบการประชุมซ่ึงมี
ประธานบริษทั เขา้ ร่วมหลงั จากหารือแผนการประชาสมั พนั ธก์ าร
กระจายน้าํ ปรุงรสท่ีแนบผงปรุงรสไปดว้ ยและเพือ่ การกระจายข่าวให้
เร็วและทว่ั ถึงกม็ ีแผนนดั หมายยทู ูปเปอร์ที่มียอดผตู้ ิดตามหลกั แสน
ข้ึนมาพูดคุยวา่ จา้ งใหป้ ระชาสัมพนั ธก์ ระจายข่าวสร้างความเช่ือมน่ั ใน
อาทิตยห์ นา้ จนไดข้ อ้ สรุปแลว้ กจ็ บการประชุม

นะโมมาถึงโต๊ะทาํ งานกท็ กั ทายเพ่อื นร่วมงานตามปกติ อนุชิต
โบกมือทกั ทายไม่ไดพ้ ดู คุยเพราะหูสองขา้ งถูกครอบดว้ ย เฮด็ โฟนพลาง
โยกตวั ไปตามเสียงเพลงส่วนโตะ๊ ทาํ งานขา้ งๆนะโมถดั ไปกเ็ ป็นโต๊ะ
ทาํ งานของนพรัตนย์ งั คงวา่ งอยู่ นะโมวางกระเป๋ าเป้นง่ั ลงที่เกา้ อ้ีพลาง
เอ้ือมมือไปเปิ ดสวิตชค์ อมใน ขณะที่สุธีที่ออกจากหอ้ งประชุมมากาํ ลงั
เดินทาง

“ หวั หนา้ สวสั ดีครับ” นะโมยกมือไหวใ้ บหนา้ ยมิ้ แยม้
“ เอ่อ. สวสั ดีเวย้ นะโม” สุธีทกั ทายตอบขณะที่กาํ ลงั เดินผา่ น
โตะ๊ ทาํ งานของนะโมกน็ ึกบางอยา่ งไดก้ เ็ ดินยอ้ นกลบั มา

138

“ พีล่ ืมไปเดี๋ยวเราตอ้ งช่วยกนั ออกแบบโบวช์ วั ร์ผงปรุงรสที่
แนบไปกบั น้าํ ปรุงรส”สุธีมองไปที่อนุชิตกบั นะโมอนุชิตรีบเอาเฮด็ โฟน
ออกจากหูฟังพยกั หนา้ ตอบรับ

“ ท่ีไปประชุมมาเม่ือก้ีน้ีใช่ไหมครับพ่ี” อนุชิตถาม
“ อืม. มีอีกหลายเรื่องเดี๋ยวพีส่ รุปก่อนจะไดม้ าแจง้ พวกเราอีก
คร้ัง” สุธียมิ้ แลว้ เดินจากไปท้งั อนุชิตและนะโมกน็ งั่ ลงเพื่อทาํ งานต่อ
ขณะที่ท้งั หมดกาํ ลงั กม้ หนา้ กม้ ตาทาํ งานกแ็ ปลกใจเมื่อไดย้ นิ เสียงคนผวิ
ปากดงั ใกลเ้ ขา้ มาท้งั อนุชิตกบั นะโมต่างมองไปตามเสียงท่ีไดย้ นิ กเ็ ห็น
พงศกรเดินถือช่อดอกไมช้ ่อใหญ่พร้อมกบั การแต่งสูทสีขาวผวิ ปาก
อารมณ์ดี ท้งั หมดต่างมองอยา่ งงงๆท่ีพงศกรเดินผา่ นเขา้ ไปท่ีหอ้ ง
ทาํ งานของวภิ าดา ในขณะที่วภิ าดากบั ประธานบริษทั กาํ ลงั นง่ั คุยกนั ที่
โตะ๊ รับรอง
“ สวสั ดีครับคุณเอ่อ..คุณพอ่ ” พงศกรใชว้ ธิ ีโคง้ คาํ นบั ส่วนมือที่
ถือช่อดอกไมย้ นื่ ช่อดอกไมใ้ หว้ ภิ าดา วภิ าดาถอนหายใจมองหนา้ ท่าน
ประธานก่อนจะรับช่อดอกไมแ้ ละวางไวบ้ นโตะ๊ ขา้ งหนา้
“ วา่ ไงวนั น้ีมีอะไร ถึงไดม้ าถึงท่ีนี่” ประธานบริษทั มองหนา้
พงศกรอยา่ งสงสัย
“ คือคุณพ่อครับตอนน้ีผมพร้อมที่จะสู่ขอนอ้ งวอิ ีกคร้ังครับ”
พงศกรพูดกบั คุณพอ่ ของวภิ าดาอยา่ งสุภาพแถมยงั บอกวา่ จะเพิม่ ค่า
สินสอดอีกถึงสิบลา้ นทาํ เอาวภิ าดากบั ประธานบริษทั ยงิ่ สงสัย
“ ทาํ ไมใจร้อนจงั ล่ะแถมยงั จะเพมิ่ สินสอดอีก” ประธานบริษทั
ยงิ่ งงในส่ิงท่ีพงศกรทาํ
“ ตอนน้ีผมพร้อมทุกอยา่ งแลว้ ครับคุณพ่อ” พงศกรทาํ หนา้
จริงจงั

139

“ แต่ววิ า่ เอาไวก้ ่อนนะคะเพราะวา่ ช่วงน้ีบริษทั กาํ ลงั วนุ่ อยกู่ บั
การแกป้ ัญหาน้าํ ปรุงรสค่ะ” วภิ าดารีบตดั บท

“ นน่ั สิเพราะวา่ เอาไวก้ ่อนนะค่อยนดั หมายกนั ใหม่” ประธาน
เสริมทาํ เอาพงศกรหนา้ เสียไปแต่กฝ็ ื นยมิ้ แลว้ กค็ ุยเรื่องงานกลบเกลื่อน
ความรู้สึกก่อนที่พงศกรจะลากลบั

“ ออ.เดี๋ยวสิแมค็ มะรืนน้ีทางบริษทั ไดเ้ ชิญนกั ข่าว ยทู ูปเปอร์ท่ีมี
ยอดติดตามเยอะๆมาประชุมมอบหมายงานในการประชาสัมพนั ธ์สร้าง
ความเช่ือมน่ั ในผลิตภณั ฑข์ องบริษทั ถา้ แมค็ วา่ งกม็ าดูได”้ ประธาน
บริษทั บอกพงศกรก่อนท่ีจะเดินออกจากหอ้ งไปสร้างความหวงั ใหก้ บั
พงศกรที่ถูกปฏิเสธเรื่องของการหม้นั ข้ึนมาไดพ้ อสมควร

ก่อนเลิกงานวภิ าดาเรียกเลขาเขา้ พบเพือ่ ย้าํ ใหต้ ิดต่อนกั ข่าวกบั ยู
ทูปเปอร์ใหม้ าประชุมรับงานที่บริษทั อีกคร้ัง วภิ าดาเกบ็ ของบนโตะ๊
ทาํ งานประธานบริษทั เดินเขา้ มาพูดคุยเรื่องพงศกรอีกคร้ัง

“ ตอนน้ีลูกรู้สึกยงั ไงกบั เจา้ แมค็ ” ประธานบริษทั ถาม
“ ไม่มีอะไรน่ีคะพ่อ” วภิ าดาตอบแต่ไม่สบตากม้ หนา้ กม้ ตาเกบ็
ของบนโต๊ะทาํ งาน
“ พอ่ ดูลูกออกนะคนเราไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอกนะ แต่ถา้ ไอ้
นะโมไดส้ กั คร่ึงหน่ึงของเจา้ แมค็ กน็ ่าจะดีนะ” สิ้นประโยคสุดทา้ ย
วภิ าดาถึงกบั อ้ึงมองหนา้ ประธานบริษทั นิภาดาคิดในใจวา่ พ่อรู้อะไร
จากไหนมาเพราะท่ีผา่ นมาตนเองกบั นะโมกไ็ ม่ไดแ้ สดงออกอะไรกบั
นะโมใหเ้ ห็นในบริษทั
สามทุ่มกวา่ ๆที่สร้างการดี ชาแนล นะโมกาํ ลงั จดั รายการ
ตามปกติมีเบอร์แปลกๆโทรเขา้ มาหลายคร้ังแต่กไ็ ม่ยอมรับสายเพราะ
ติดไลฟ์ สดอยเู่ ลขาของวภิ าดาติดต่อเพื่อพูดคุยในวนั พรุ่งน้ีจนปิ ด

140

รายการ นะโมจึงดูที่โทรศพั ทม์ ีเบอร์เดิมโทรเขา้ มาถึง สิบคร้ังดว้ ยความ
สงสัยจะโทรกลบั กเ็ ป็นเวลาดึกแลว้ กเ็ กรงใจแต่ใจหน่ึงกก็ ลวั วา่ จะเป็น
เร่ืองด่วนจากทางบา้ นเลยตดั สินใจโทรกลบั

เสียงโทรศพั ทด์ งั ข้ึนที่หวั เตียงของเลขาวภิ าดาท่ีกาํ ลงั หลบั นะ
โมกโ็ ทรแทบจะหยดุ ความพยายามจนตดั สินใจโทรคร้ังสุดทา้ ย เลขาจึง
สะดุง้ ต่ืนงวั เงียเอามือคลาํ ที่หวั เตียงท่ามกลางความมืดสลวั สลวั แลว้ กด
ป่ ุมรับสายดว้ ยเสียงพล่า เลขาดูท่ีจอมือถือเจา้ ของเบอร์ท่ีมีช่ือวา่ สร้าง
การดี ชาแนลจึงรีบตอบกลบั

“ ฮลั โหลสายใครครับ” นะโมรีบถาม
“ สวสั ดีค่ะโทรจากบริษทั รสไทยนะคะ” เลขาเสียงเหมือนคน
พ่ึงตื่น
“ อะ อะไรนะครับ” นะโมตกใจในคาํ ตอบ
“ โทรจากบริษทั รสไทยค่ะติดต่อไปหลายรอบแลว้ ไม่รับเสียที”
นะโมยงิ่ ใจสัน่
“ ขะ ครับมีอะไรหรือครับ” นะโมตื่นเตน้ เลขาไดน้ ดั หมายและ
บอกรายละเอียดจนเขา้ ใจนะโมยงั ตาคา้ งนอนไม่หลบั หลงั จากคุย
โทรศพั ทเ์ สร็จจะทาํ อยา่ งไรในวนั พรุ่งน้ีลงั เลจนเผลอหลบั ไป
เชา้ วนั ใหม่ อนุชิตมองนาฬิกาคร้ังแลว้ คร้ังเล่าเพราะไม่เห็นนะ
โมเขา้ ออฟฟิ ศเสียที ท่ีหนา้ หอ้ งประชุมเห็นแต่นกั ข่าวเดินไปมาแขกผมู้ า
ร่วมงานกม็ ากนั เยอะแลว้ ท่ีโซฟาดา้ นหนา้ ประธานบริษทั นง่ั คุยกบั แขก
คนสาํ คญั ถดั ไปขา้ งๆพงศกรนงั่ คู่กบั วภิ าดาในขณะท่ีวภิ าดาเอาแต่กม้ ๆ
เงยๆอยกู่ บั โทรศพั ท์ แถวถดั มากม็ ียทู ูปเปอร์หลายคนนง่ั เรียงกนั โดยที่
ดา้ นหลงั ของเกา้ อ้ีแปะกระดาษแผน่ เท่าฝ่ ามือเขียนช่ือช่องเอาไวแ้ ละก็
วา่ งอยหู่ น่ึง ที่ที่ยงั ไม่มีคนนงั่

141

พิธีกรเริ่มดาํ เนินรายการตามเวลาตามสคริปตจ์ นถึงช่วงเวลา
แนะนาํ ตวั ยทู ูปเปอร์ข้ึนบนเวทีเสียงปรบมือตอ้ นรับยทู ูปเปอร์คร้ังแลว้
คร้ังเล่าจนมาถึงคนเกือบสุดทา้ ย

“ ท่านถดั มา นะคะยทู ูปเปอร์ช่องเท่ียวชิมชอ็ ปชาแนลที่มี
ผตู้ ิดตามกวา่ เจด็ แสนคนขอเรียนเชิญบนเวทีค่ะ” พิธีกรสาวเชิญเสร็จ
เสียงปรบมือตอ้ นรับเงียบลง กเ็ อียงขา้ งกระซิบคุยกบั พธิ ีกรหนุ่มอีกคน
วา่ เอาอยา่ งไรดีกบั อีกคนท่ียงั ไม่มาส่วนแขกผรู้ ่วมงานกห็ นั ซา้ ยหนั ขวา
ไม่รู้วา่ เกิดอะไรข้ึน ท่ีโซฟาประธานบริษทั กถ็ ามวภิ าดาเกิดอะไรข้ึน
และไดร้ ู้วา่ ยงั ขาดยทู ูปเปอร์อีกคนท่ียงั มาไม่ถึงแต่ทางประธานบริษทั ก็
ส่งสัญญาณใหด้ าํ เนินรายการต่อไดเ้ ลยไม่ตอ้ งรอ เม่ือพิธีกรรู้กก็ าํ ลงั
ดาํ เนินการต่อทางทีมงานกส็ ่งสญั ญาณใหร้ ู้วา่ ยทู ูปเปอร์คนสุดทา้ ย
มาแลว้ กาํ ลงั เดินข้ึนเวที พธิ ีกรหญิงจึงรีบเชิญข้ึนเวที

“ มาแลว้ นะคะเรียนเชิญยทู ูปเปอร์ท่านสุดทา้ ยข้ึนบนเวทีไดเ้ ลย
ค่ะ” พธิ ีกรหญิงผายมือไปทางฝั่งขวาของเวทีผคู้ นกม็ องตามชายหนุ่มท่ี
ใส่สูทสีกรมท่าเดินกา้ วข้ึนเวทีวภิ าดาถึงกบั ทาํ หนา้ แปลกใจในภาพที่
เห็น ประธานบริษทั กส็ งสัยเอ่ยปากเบาๆกบั วภิ าดาวา่ นนั่ ไอ.้ .นะโมน่ี
พงศกรที่นง่ั อยขู่ า้ งวภิ าดาตกใจตื่น อุทานในลาํ คอ

“ มึงอีกแลว้ หรือ” พงศกรกดั ฟันกราม กาํ กาํ ป้ันดว้ ยความโมโห
อนุชิตท่ียนื คอยเชิญแขกอยดู่ า้ นหลงั ถึงกบั ตาคา้ งคาดคิดไม่ถึงจนในมือ
ท่ีกาํ มว้ นกระดาษหล่นออกจากมือ เสียงปรบมือของแขกที่มาร่วมงาน
ดงั ข้ึนอีกคร้ังนะโมยมิ้ ตรงมุมปากหนั มองออกไปท่ีผคู้ น พร้อมกบั หลบ
สายตาของวภิ าดาแทบไม่ทนั ก่อนท่ีบรรยากาศภายในงานจะดาํ เนินการ
ต่อไป

142

ตอนท่ี 16 น้าํ ปรุงรสสดใสอีกคร้ัง
บรรยากาศในหอ้ งจดั งานยงั จอแจกระซิบพดู คุยกนั โดยเฉพาะนะโมท่ี

หลายคนรู้จกั
นะโม ต่างแปลกใจที่นะโมเป็นหน่ึงใน ยทู ูปเปอร์ที่ถูกเลือกมา

“ น่ีตกลงคนน้นั คือนะโมใช่ไหม” ประธานบริษทั สะกิดไหล่วภิ าดา
“ เอ่อ.นนั่ น่ะสิคะคุณพ่อวกิ ย็ งั ไม่แน่ใจ” วภิ าดาพยายามจอ้ งหนา้ นะโม
ดว้ ยความแปลกใจ
“ ไม่ใช่ละม้งั ครับท่านคนอยา่ งไอน้ ะโมไม่น่าจะเป็นไดข้ นาด
น้ี” พงศกรขมวดคิ้วตอบอีกคร้ังใน ขณะท่ีบนเวทีพิธีกรกก็ าํ ลงั ใหย้ ทู ูปเปอร์
แนะนาํ ตวั ทีละคน อนุชิตเดินไปไกลๆ้ ขา้ งเกา้ อ้ีที่สุธีนง่ั อยู่ แบบนงั่ ยองๆ
“ พ่ีธี ท่ีวา่ นนั่ น่ะมนั ใช่ไอโ้ มไหมพี่” อนุชิตกระซิบถามดว้ ยความสงสัย
ในขณะที่สุธีหวั เราะหึๆโดยท่ีสายตายงั มองบนเวทีอนุชิตไดแ้ ต่เอามือเกาหวั
แกรกๆอยา่ งงงๆ
บนเวทีพิธีกรกย็ งั แนะนาํ ยทู ูปเปอร์ไปถึงคนสุดทา้ ยที่หลายคนในหอ้ งจดั งานรอ
ลุน้ คนที่รู้จกั
นะโมเพราะตอ้ งการตอบคาํ ถามในใจของตวั เองวา่ เป็นนะโมจริงหรือไม่
“ ต่อไปค่ะมาถึงยทู ูปเปอร์คนสุดทา้ ยท่ีมียอดติดตามมากมายอีกคนจึง
สร้างรายไดเ้ ป็นกอบเป็นกาํ และพ่งึ ถอยรถป้ายแดงมาขบั เม่ือไม่นานมาน้ี”
พิธีกรอีกคนกย็ นื่ ไมคไ์ ปใหน้ ะโมถือในขณะที่วภิ าดาคิดในใจวา่ ใช่แน่ๆคนที่
ขบั รถติดไฟแดงที่เห็นวนั ก่อน
“ สวสั ดีครับผมช่ือนะโม การดีเลิศ จากช่องสร้างการดีแชนแนล
ครับ”
เสน้ เสียงการแนะนาํ ตวั ผคู้ นที่เคยรู้จกั นะโมถึงกบั ปรบมือกรีดร้องท่ึงในส่ิงที่
นะโมเป็นแต่บางคนกย็ งั ไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น

143

“ เอาละคะเพือ่ ตอกย้าํ วา่ นี่คือตวั จริงเสียงจริง ไปดูที่จอโปรเจคเตอร์กนั
ค่ะ” พิธีกรผายมือไปที่จอโปรเจคเตอร์ท่ีกาํ ลงั ฉายภาพการทาํ รายการของนะโม
ทุกคนท่ีเห็นถึงกบั ปรบมือร้องอ๋อเลยทีเดียว ในขณะหน่ึงภาพไดแ้ พนไปเห็น
พวงกญุ แจกระติบขา้ วหอ้ ยอยหู่ นา้ จอคอมแถมยงั ภาพไดไ้ ปหยดุ นิ่งที่ภาพ
ผหู้ ญิงคนหน่ึงต้งั บนโต๊ะใกลๆ้ กนั ที่หลายคนยง่ิ แปลกใจวา่ ทาํ ไมมีภาพของ
วภิ าดาทาํ เอาวภิ าดางงกบั เขินนิดๆจนพธิ ีกรตอ้ งยงิ คาํ ถามไปท่ีนะโมวา่ ทาํ ไมมี
ภาพของรองกรรมการผจู้ ดั การนะโม ถอนหายใจแลว้ มองไปท่ีวิภาดาก่อนจะ
ตอบ

“ คือก่อนอ่ืนผมตอ้ งเรียนวา่ คุณวภิ าดาคือผบู้ งั คบั บญั ชาผมไดเ้ ขา้ มา
ทาํ งานที่บริษทั ไดส้ ่วนหน่ึงกม็ าจากการพิจารณาของคุณวภิ าดา”

“ อา้ วถา้ ง้นั คุณวภิ าดาเลือกคุณมากเ็ พราะรู้จกั กนั มาก่อนใช่ไหมคะ”
พิธีกรถามย้าํ

“ อนั น้ีผมไม่ทราบครับตอบเพราะไม่เคยรู้มาก่อนวา่ คุณวภิ าดากช็ มการ
ไลฟ์ สดของช่องสร้างการดีอย”ู่ พิธีกรจึงถามไปยงั วภิ าดา

“ อนั น้ีดิฉนั กไ็ ม่เคยรู้มาก่อนวา่ ช่องน้ีเป็นช่องของนะโมเคยเห็นแต่พวง
กญุ แจกระติบขา้ วนน่ั แต่ไม่เคยเห็นภาพของตนเองเลย” วภิ าดารีบตอบ พิธีกรจึง
รีบถามนะโมอีก

“ แลว้ ภาพคุณวภิ าดามีมานานหรือยงั ครับ” พธิ ีกรชายถามนะโม
“ มีมานานแลว้ ครับแต่ไมไ่ ดว้ างไวต้ รงน้ีเผลอลืมเกบ็ ” นะโมตอบ
“ แลว้ ภาพคุณวภิ าดาสาํ คญั ขนาดไหนถึงตอ้ งมาวางไวใ้ นหอ้ งคะ”
พิธีกรจอ้ งหนา้ ถาม
“ เป็นแรงบนั ดาลใจครับ” นะโมมองหนา้ วภิ าดาก่อนจะตอบคาํ ถามทาํ
เอาวภิ าดาตอ้ งคอ้ นมองซา้ ยขวาแบบเขินๆ ในขณะที่พงศกรอารมณ์ไม่สู้ดีนกั
กดั ฟันดว้ ยความโมโหท่ามกลางเสียงโห่แซวของผคู้ นที่มาร่วมงาน และพิธีกรก็

144

เร่ิมเขา้ สู่เน้ือหาท่ีทางบริษทั ไดเ้ ชิญยทู ูปเปอร์มาร่วมงานในวนั น้ีโดยใหท้ ่าน
ประธานบริษทั มอบนโยบายในการสร้างความเช่ือมน่ั ในผลิตภณั ฑข์ องบริษทั

เม่ือเสร็จสิ้นงานเปิ ดตวั ยทู ูปเปอร์เพ่อื เป็นส่ือกลางไปถึงลูกคา้ ทุกคนก็
เริ่มทยอยกลบั รวมท้งั นะโมกาํ ลงั ใจแอบหลบไปเปลี่ยนชุดทาํ งานเป็นปกติ ท่ี
ขา้ งเวทีอนุชิตกระโจนเขา้ ใส่เหมือนไม่เคยเจอนะโมมาเป็นปี ทกั ทายพูดคุย
ดว้ ยความยนิ ดีและตื่นเตน้ จนมีพนกั งานอีกคนมาสะกิดเรียกเพราะประธาน
บริษทั ถามหาและเรียกพบจนนะโม เลี่ยงไม่ได้

“ นาย นี่มนั ลึกลบั จริงๆเลยนะนะโม” ประธานตีที่ไหล่เบาๆนะโมไดแ้ ต่
ยนื สาํ รวมยมิ้ ตรงมุมปากโดยมีคณะผบู้ ริหารยนื อยู่ ขา้ งๆหลายคนรวมท้งั วภิ าดา
จอ้ งมองเหมือนหมน่ั ไสท้ ี่ติดตามดูไลทส์ ดอยแู่ ทบทุกวนั แต่ไม่เคยรู้ตวั จริง

“ ฉนั เคยเห็นคุณวเิ ปิ ดหนา้ จอยทู ูปเห็นไอค้ นหนวดยาวสวมแวน่ ตานงั่
โมใ้ นจอทิง้ ไวห้ ลายคร้ังท่ีแทม้ นั แก่นี่เองประธานบริษทั หวั เราะ และคนอ่ืนก็
หวั เราะตามกนั ส่วนพงศกรยนื หนา้ บ้ึงอยา่ งเซ็งๆก่อนหนั ซา้ ยหนั ขวาแลว้ รีบ
เดินหนีออกจากงานไปจนบรรยากาศกเ็ ริ่มเงียบลงผคู้ นทยอยกลบั ไปทาํ หนา้ ที่
ของตนเองในขณะท่ีนะโมกาํ ลงั เดินออกจากประตูหอ้ งจดั งานกต็ อ้ งหยดุ ตาม
เสียงเรียก

“ นายนะโม” วภิ าดาเรียกพลางเดินเขา้ ใส่จนถึงตวั แลว้ หยกิ เขา้ ไปท่ี
สะโพกของนะโมอยา่ งจงั

“ น่ีแหละปล่อยใหฉ้ นั ดู ในยทู ูปโดยไม่เคยรู้เลยวา่ เป็นนาย” สายตาจอ้ ง
หนา้ เพ่ิมแรงบิดจนนะโมตอ้ งเอียงตวั ไปตามแรงบิด

“ โอย๊ ยยเจบ็ นะคร๊าบบ” นะโมอุทานเสียงยาว
“ แสดงวา่ วนั ก่อนคนท่ีขบั รถฮอนดา้ ป้ายแดงท่ีติดไฟแดงกเ็ ป็นนายใช่
ไหม” วภิ าดากดั ฟันมนั่ ไสล้ ากเสียงยาว “นายน่ีมนั ลึกลบั เหมือนคุณพ่อวา่ เลย

145

นะ” พูดจบวภิ าดาชกั สีหนา้ ใส่แลว้ เดินจากไปส่วน นะโมกไ็ ดแ้ ต่อมยมิ้ เดินเขา้
ออฟฟิ ศ

“ นะโมแกนี่มนั สุดยอดจริงๆแกรู้ไหมนี่ฉนั กก็ ดติดตามไอค้ นหนวดยาว
ฟังแทบทุกคร้ังเหมือนกนั นะเวย้ แต่ไม่น่าเชื่อวา่ จะเป็นแก” อนุชิตหวั เราะกา๊ กๆ
ก่อนท่ีจะทกั สุธีท่ีเดินผา่ นเขา้ มาพอดี

“ แต่ทาํ ไมพิธ่ ีดูไม่ตื่นเตน้ เหมือนผมเหมือนคนอื่นเลย” อนุชิตมองหนา้
สุธีแต่สุธีกไ็ ดแ้ ต่ยมิ้ “ จะตื่นเตน้ ทาํ ไมวะไอช้ ิตพก่ี ร็ ู้ต้งั แต่ไอโ้ มมาทาํ งานวนั
แรก” สุธีพดู พลางเอามือตบไหล่อนุชิตเบาๆแลว้ เดินผา่ นไปทาํ เอาอนุชิตงงเอา
มือเกาหวั แคก็ ๆไม่นึกวา่ สุธีจะเกบ็ ความลบั เร่ืองน้ีเอาไวไ้ ดน้ านขนาดน้ี

“ เอาน่าฉนั ไม่ใหพ้ ี่ธีบอกใครต้งั แต่แรก” นะโมตบตน้ แขนอนุชิตเบาๆ
อีกคร้ังแลว้ กย็ มิ้ ให้ ก่อนจะนง่ั ลงที่โต๊ะทาํ งานแลว้ หลงั จากน้นั นะโมกเ็ ดินเขา้
ออกหอ้ งวภิ าดาเพ่ือวางแผนพูดคุยเรื่องประชาสมั พนั ธบ์ อกข่าวเรื่องน้าํ ปรุง
รส วภิ าดาบอกแผนส่งของเตรียมรถบรรทุกเพือ่ นาํ น้าํ ปรุงรสส่วนหน่ึงไปลงที่
บา้ นหนองโพนคาํ ซ่ึงเป็นบา้ นของนะโมโดยมีแผนจะพานะโมกลบั บา้ นเพ่ือ
พกั ผอ่ นอีกคร้ัง

จนถึงเวลาเกือบเลิกงานวิภาดาส่งแชทไลนถ์ ึงนะโมบอกแผนที่จะนาํ น้าํ
ปรุงรสไปส่งลงท่ีบา้ นกบั แผนอยตู่ ่อสกั วนั สองวนั เพือ่ คุยเร่ืองน้ีต่อวภิ าดาจึง
บอกใหน้ ะโมไปรอท่ีลานจอดรถหลงั เลิกงานทาํ เอานะโมยมิ้ นอ้ ยยมิ้ ใหญ่มองดู
นาฬิกาที่ขอ้ มือแลว้ จึงรีบเกบ็ ของลงไปรอที่ลานจอดรถใตอ้ าคาร สกั พกั วภิ าดา
กม็ าถึงท่ีจอดรถกดรีโมทนะโมที่ยนื ใกลๆ้ รถจึงสะดุง้ มองตามสัญญาณไฟ
กระพริบ

“ เชิญค่ะคุณยทู ูปเปอร์” วิภาดายกั คิ้วใหพ้ ลางยมิ้ เหมือนลอ้ เลียนนะโม
มองเหมือนหมนั่ ไส้ในคาํ พูดท่ีไดย้ นิ พร้อมกบั เปิ ดประตูรถเบนซ์คนั งาม

146

“ จะพาไปไหนล่ะครับคุณผหู้ ญิงผมไม่เขา้ ม่านรูดนะผมกลวั ” นะโม
ลอ้ เล่นบา้ งวิภาดาถึงกบั เอ้ือมมือตีท่ีไหล่นะโมดงั เพ้ียะ

“ บา้ เหรอนายนะโมพูดอะไรเดี๋ยวจะพาไปกินขา้ วคุยเรื่องเอาของไปลง
ที่บา้ นนายกน็ ายเคยบอกเองนี่วา่ ชาวบา้ นเขารอวภิ าดาข้ึนเสียงนะโมไดแ้ ต่
หวั เราะในอาการของวภิ าดาจนวภิ าดาเล้ียวรถเขา้ ถนนเสน้ เลก็ ๆลองจากถนน
หลกั ถึงร้านอาหารท่ีลอ้ มไปดว้ ยทุ่งนาจนนะโมตกใจ

“ วา้ ว..น่ีบรรยากาศมนั ไดม้ ากเลยครับป่ านน้ีท่ีบา้ นผมขา้ วกค็ งเหลืองสี
ทองเตม็ ทุ่งนาอากาศกาํ ลงั เยน็ สบาย” นะโมเปิ ดประตูรถยนตค์ นั งามยกมือข้ึน
สุดแขนพูดพลางสูดอากาศเขา้ เตม็ ปอด

“ นนั่ สินะโมฉนั อยากใหถ้ ึงอาทิตยห์ นา้ ไวๆฉนั ขอไปพกั ผอ่ นท่ีบา้ น
นายสกั สองสามวนั อากาศเยน็ ๆมีรวงขา้ วสีทองเตม็ ไปหมด” วภิ าดากอดอก
หลบั ตาสูดลมหายใจยาวๆ

“ แลว้ กอ็ ากาศเยน็ ๆไดก้ อดใครสกั คนคงจะอุ่นดีนะครับ” นะโมจอ้ ง
หนา้ วภิ าดา วภิ าดาดูเขินพดู อะไรไม่ออกไดแ้ ต่

“ จะบา้ นะโมน่ี” วภิ าดาเชิดหนา้ เขินจนก่ึงเดินก่ึงวงิ่ เขา้ ไปในร้านอาหาร
แลว้ นง่ั ลงท่ีโตะ๊ รีบสง่ั อาหารทนั ทีท้งั สองกน็ งั่ คุยและรับประทานอาหารกนั
อยา่ งมีความสุข

หลงั จากรับประทานอาหารม้ือเยน็ อนั แสนอร่อยนะโมกไ็ ดเ้ ขา้ หนา้ จอ
ไลฟ์ สดช่องยทู ูปตามเวลาไดบ้ อกข่าวคราวเรื่องน้าํ ปรุงรสไปยงั แฟนรายการถึง
โปรโมชน่ั พิเศษโดยเฉพาะหมู่บา้ นหนองโพนคาํ ที่มีโปรแกรมเดินทางไปแจก
น้าํ ปรุงรสท่ีชาวบา้ นถามหามานานจนชาวบา้ นที่ดูไลฟ์ สดออกรายการทางช่อง
สร้างการดี ชาแนล ถึงกบั ทกั ทายกดรูปหวั ใจกบั อีโมจิดีใจรัวๆจนวภิ าดาที่กาํ ลงั
นงั่ จอ้ งไอแพตอยยู่ มิ้ ไม่หุบปากจนไปสะดุดกลบั ขอ้ ความหน่ึงที่ส่งลอยข้ึนมา
วา่