สุดแต่ฟ้าให้คว้าดาว

147

“ อยา่ ลืมพาลูกสะใภบ้ า้ นหนองโพนคาํ มานาํ เดอ้ นะโม” จนวภิ าดากเ็ ห็น
ขอ้ ความน้นั พอดีถึงกบั ยมิ้ เขินๆมือจิกหมอนท่ีถืออยสู่ ่วนนะโมท่ีกาํ ลงั พูด
ออกอากาศอยกู่ เ็ ห็นขอ้ ความน้นั เหมือนกนั ถึงกบั หวั เราะแลว้ พดู ตอบแชทกลบั
ไป

“ โอย้ นอ้ พ่อผใู้ หญ่กะดายมะซางวา่ ” นะโมกแ็ อบเขินหวั เราะ
ออกอากาศเสียงดงั ส่วนวภิ าดาทาํ ปากเบะแลบลิ้น เรากลบั ตอบโตน้ ะโมไปใน
ตวั เกือบสอง ชวั่ โมงเตม็ ท่ีนะโมไลคพ์ ดู คุยกบั แฟนรายการจบลง เป็นอีกคร้ัง
หน่ึงที่วภิ าดานง่ั ดูไลฟ์ ช่องสร้างการดีจนจบเป็นคร้ังแรกก่อนจะปิ ดไฟหวั เตียง
เอนหลงั มองฝ่ าความมึดอมยมิ้ จนเผลอหลบั ไป

เชา้ อีกวนั ท่ีหนา้ ลิฟทน์ ะโมรีบวงิ่ เขา้ มากลวั ไม่ทนั ลิฟทข์ ้ึนช้นั สิบหา้ ท่ี
กาํ ลงั จะปิ ดแต่โชคดีที่มีคนกดป่ ุมชะลอให้ ดว้ ยความรีบจึงไม่ไดด้ ูวา่ ใครเป็น
ใครเพราะมีคนวงิ่ เขา้ ลิฟทพ์ ร้อมกนั สองสามคนจนไหล่กระแทกกนั

“ โอะ.ขอโทษครับ” นะโมรีบขอโทษหญิงสาวอีกคนที่โดนชน
“ อา้ ว.. คุณว/ิ นะโม” เสียงอุทานเรียกช่ือพร้อมกนั ของวภิ าดากบั นะโม
จนคนในลิฟทถ์ ึงกบั มองหนา้ กนั แลว้ เวน้ วรรคไปดว้ ยความเงียบภายในลิฟทจ์ น
หญิงสาวอีกคนที่อยใู่ นลิฟทข์ อแทรกตวั ออกมายนื ขา้ งๆนะโม
“ พีโ่ มคะขอลายเซ็นหน่อยค่ะหนูเพง่ิ รู้วา่ ช่องยทู ูปท่ีหนูดูไลฟ์ สดอยทู่ ุก
วนั เป็นพโี่ มดีใจจงั ท่ีเจอตวั จริง” หญิงสาวหนา้ ตาสะสวยยนื่ หวั ไหล่ขวาเอียง
ใหพ้ ร้อมกบั ยน่ื ปากกานที่อยใู่ นมือแต่ยงั ไม่ทนั ไดเ้ ซ็นพอดีกบั ลิฟทห์ ยดุ อยทู่ ่ี
ช้นั สิบหา้ ทุกคนจึงรีบกา้ วเทา้ ออกจากลิฟตแ์ มน้ แต่หญิงสาวคนน้นั
“ อา้ ว.แลว้ นอ้ งอยชู่ ้นั ไหน” นะโมถามทางท่ีมือยงั ถือปากกาอยเู่ หลือบ
มองไปที่วภิ าดาท่ียนื รอ
“ อยชู่ ้นั สิบแปด ค่ะเดี๋ยวรอลายเซ็นอยคู่ ่ะ” หญิงสาวมองหนา้ นะโมแลว้
ยมิ้ พลางเอียงไหล่อีกขา้ งใหเ้ ซ็น

148

“ เม่ือคืนเพิ่งรู้วา่ พ่ีนะโมจะไปหนองพลคาํ ไปเม่ือไหร่ขอไปดว้ ยไดไ้ หม
คะ” หญิงสาวยงั ยนื จอ้ งหนา้ นะโมเหลือบมองไปทางวภิ าดา วภิ าดากห็ นั หนา้
หนีไปอีกทาง

“ อ๋อยงั ไม่ไดก้ าํ หนดวนั เลยครับเดี๋ยวแจง้ อีกทีนะครับแต่ตอนน้ีตอ้ งรีบ
เขา้ ออฟฟิ ศก่อนนะครับเจา้ นายพ่ีดุมาก” นะโมยนื่ ประกาศคืนใหแ้ ลว้ รีบเดิน
จากไปพร้อมกบั วภิ าดา ขณะน้นั วภิ าดายน่ื มือไปหยกิ สีขา้ งของนะโมจนนะโม
ร้องโอ๊ย

“ แหม.แฟนคลบั เยอะจงั เลยนะ” วภิ าดากดั ฟันออกเสียงดุๆเหมือน
หมนั่ ไส้

“ พวกเขาเป็นแค่คนในจอแต่คุณวคิ ือคนในใจครับ” นะโมจอ้ งหนา้ พดู
วภิ าดาถึงกบั เขินยมิ้ ฟันบนกดั ท่ีริมฝี ปากล่าง ทาํ ปากบ่นหมุบหมิบแลว้ หนั ซา้ ย
หนั ขวามือกมุ ท่ีแกม้ ดา้ นหน่ึงแลว้ รีบสาวเทา้ เขา้ ประตูออฟฟิ ศไป

แทบตลอดท้งั วนั ท่ีออฟฟิ ศผจู้ ดั การฝ่ ายจดั ซ้ือวง่ิ เขา้ ออกเพอื่ รายงานออ
เดอร์สั่งซ้ือน้าํ ปรุงรส ทาํ เอาวภิ าดายมิ้ อยา่ งมีความสุขในขณะที่ฝ่ ายเตรียม
เดินทางเพ่อื นาํ น้าํ ปรุงรสไปแจกและส่งท่ีบา้ นหนองโพนคาํ จดั เตรียมเสร็จแลว้
พร้อมเดินทางคืนน้ี วภิ าดาส่งไลนใ์ หน้ ะโมกลบั ไปพกั ผอ่ นช่วงบ่ายเพราะตอ้ ง
ขบั รถเดินทางเยน็ น้ีเช่นกนั

รถบรรทุกบรรจุผลิตภณั ฑน์ ้าํ ปรุงรสไดอ้ อกเดินทางไปก่อนที่ล่วงหนา้
ไดส้ กั พกั ในเวลา หา้ โมงเยน็ ส่วนวภิ าดากข็ บั รถยนตส์ ่วนตวั มารอที่ปากซอย
หอพกั นะโมเพอ่ื รับนะโมมุ่งหนา้ สู่บา้ นหนองโพนคาํ ถึงแมน้ วา่ ประธาน
บริษทั จะทกั ทว้ งเร่ืองการเดินทางไปแจกของ ของวภิ าดาวา่ ไม่เห็นตอ้ งไปเอง
แต่วภิ าดาใหเ้ หตุผลวา่ อยากไปรับรู้ขอ้ มูลที่แทจ้ ริงจากชาวบา้ นเพือ่ นาํ มาพฒั นา
ผลิตภณั ฑ์

149

รถยนตค์ นั งามและบนถนนมิตรภาพสองขา้ งทางมีตน้ ไมไ้ หวเอนไป
ตามแรงลมเหมือนโบกสะบดั ใหแ้ สงพระอาทิตยก์ าํ ลงั ทอแสงยามเยน็ ส่องแสง
กระทบกบั รวงขา้ วสีทองตามทุ่งนาวภิ าดาส่ายสายตามองดว้ ยความตื่นเตน้ แลว้
กลบั มามองหนา้ นะโมใชม้ ือหยกิ ที่ตน้ ขาของนะโม

“ ยมิ้ อะไรนายนะโม” วภิ าดาลากเสียงยาวพร้อมเอามือหยกิ ลากยาวไป
ตามเสียง

“ โอย๊ หวั หนา้ คร๊าบบ หยกิ ผมทาํ ไม” นะโมปล่อยมือขา้ งซา้ ยท่ีจบั
พวงมาลยั แลว้ เอามือกมุ ไปท่ีมือของวภิ าดา

“ กน็ ายยมิ้ เหมือนมีเลศนยั น่ี” วภิ าดายมิ้ มองหนา้ พรางออกเสียงบ่น
เหมือนหมนั่ ไส้

“ กผ็ มดีใจน่ีสิครับไม่คิดวา่ จะมีโอกาสไดอ้ ยกู่ บั นางฟ้า..โอะ๊ ไดอ้ ยกู่ บั
หวั หนา้ สองต่อสองแบบน้ี เป็นบุญของหมาวดั อยา่ งผมจริงๆครับ” นะโมเอียง
สายตามองตาของวภิ าดาส่วนท่ีส่วนวภิ าดากไ็ ดแ้ ต่ยมิ้ มองคอ้ นกลบั

“ น่ีเม่ือไหร่จะปล่อยมือล่ะ” วภิ าดาลากมือออกจากมือนะโมพอๆกบั
การลากเสียงยาวแต่นะโมกไ็ ม่ยอมปล่อย ทาํ เป็นยกึ ยกั อยนู่ านเลยปล่อยมือ
วภิ าดายมิ้ กดั ริมฝี ปากล่างเอียงขา้ งมองขา้ งทางพระอาทิตยท์ ี่กาํ ลงั จะลบั ขอบ
ฟ้า จนความมืดเร่ิมครอบงาํ สองขา้ งทางของถนนมิตรภาพสู่บา้ นหนองโพนคาํ

ถึงแมน้ วา่ ค่าํ คืนน้ีจะเป็นคา่ํ คืนแห่งความสุขของนะโมบนเสน้ ทาง
มิตรภาพ แต่กลบั เป็นค่าํ คืนที่แสนเจบ็ ปวดของพงศกร ที่บ่อนคาสิโนพงศกร
ถูกชายชุดดาํ รูปร่างกาํ ยาํ หิ้วปี กพยงุ ใหย้ นื ข้ึนโดยมีชายวยั กลางคนยนื อยู่
ตรงหนา้

“ วา่ ไงไอเ้ สี่ยจอมปลอมผ่านมาหลายเดือนแกกย็ งั ไม่สามารถใชห้ น้ีฉนั
ไดเ้ ลย” เสี่ยเจา้ ของบ่อนคาสิโนพูดเสียงดุพลางช้ีหนา้ พงศกรภายหลงั ปล่อยกู้
ใหพ้ งศกรหลายสิบลา้ น

150

“ โธ่.เฮียใหเ้ วลาผมอีกหน่อยกผ็ มบอกวา่ ถา้ ผมไดแ้ ต่งงานกบั วภิ าดาผม
ใชห้ น้ีเฮียไดอ้ ยา่ งแน่นอน” พงศกรพดู โก่งตวั งอ พลางเอามือกมุ ท่ีหนา้ ทอ้ ง
ดว้ ยความเจบ็ ปวด

“ กแ็ กบอกวา่ ภายในหน่ึงถึงสองเดือน แลว้ นี่มนั ก่ีเดือนแลว้ วะ” เฮีย
เจา้ ของบ่อนช้ีหนา้ ดว้ ยความโมโห

“ ผมขอโอกาสอีกคร้ังเด่ียวครับเฮีย” พงศกรยกมือไหวแ้ มน้ ถูกชายชุด
ดาํ หิ้วปี กอยู่

“ แกจะเอาอะไรมาประกนั วะ” เฮียเจา้ ของบ่อนตะโกนถามอีกคร้ัง
“ โรงงานกบั ชีวติ ผมไงครับเฮีย” พงศกรย้าํ ดว้ ยความมน่ั ใจ
“ กไ็ ด.้ .เฮย้ เอาเอกสารมาใหม้ นั เซ็นแลว้ ปล่อยมนั ไป” เฮียเจา้ ของบ่อน
คาสิโนช้ีมือไปท่ีชายอีกคนที่ถือแฟ้มยนื อยใู่ หเ้ อาเอกสารสญั ญายนื่ ใหพ้ งศกร
เซ็นหลงั จากน้นั พงศกรกพ็ าสังขารท่ีบอบช้าํ กลบั ไปที่หอ้ งพกั เพื่อเดินทางกลบั
ขา้ มไปยงั ฝ่ังไทยเพ่อื ทาํ เร่ืองเร่งด่วน
เชา้ วนั ใหม่ตอนเกือบตีหา้ นะโมเขา้ ที่พกั เป็นรีสอร์ทเลก็ ๆที่ห่างจากบา้ น
หนองโพนคาํ แค่คร่ึงชวั่ โมงเพือ่ ใหว้ ภิ าดาไดพ้ กั ผอ่ นอาบน้าํ กะวา่ เมื่อไปถึง
หมู่บา้ นกจ็ ะไดเ้ ริ่มแจกของและนาํ น้าํ ปรุงรสไปลงตามร้านคา้ ในชุมชนซ่ึงนะ
โมไดโ้ ทรประสานร้านคา้ กบั นดั หมายผใู้ หญ่บา้ นเอาไวแ้ ลว้
“ นะโมวิ เสร็จแลว้ ถึงตานะโมมาอาบน้าํ สิ” วภิ าดาเปิ ดประตูรีสอร์ท
หลงั เลก็ ๆออกมาเรียกนะโมท่ีกาํ ลงั โทรคุยกบั แม่อยู่ แลว้ วางสายเดิน
เขา้ ไปท่ีรีสอร์ท
“ เด๋ียวขอเดินเล่นสูดอากาศสบายๆอยขู่ า้ งนอกนี่แหละนะโมไปอาบน้าํ
เลย” วภิ าดาเดินสวนออกมา

151

“ ครับคุณว”ิ นะโมยมิ้ เดินสวนกลบั ไปจนเวลาผา่ นไปท้งั สอง อาบน้าํ
และรับประทานอาหารเสร็จเป็นเวลาแปดโมงเชา้ กเ็ ดินทางมุ่งหนา้ สู่บา้ นหนอง
โพนคาํ

152

ตอนท่ี 17 เล่ห์พงศกร
เรียบถนนลูกรังรถยนตก์ าํ ลงั แล่นผา่ น สองฝ่ังซา้ ยขวาท่ีเตม็ ไปดว้ ยรวง

ขา้ วสีทองกระทบกบั แสงแดดยามเชา้ ระยบิ ระยบั มีเมด็ น้าํ คา้ งบนยอดขา้ วไหว
เอนไปตามลมอ่อนๆท่ีพดั มากระทบหมอกบางๆเกาะตามกระจกรถ บรรยากาศ
เยน็ ยามเขา้ สู่หนา้ หนาว แมน้ นะโมจะเป็นลูกชาวนาแต่กไ็ ม่บ่อยนกั ท่ีจะได้
กลบั บา้ นไดช้ ่ืนชมบรรยากาศ ดูเหมือนวา่ นะโมเองกด็ ูต่ืนเตน้ กบั รรยากาศไม่
นอ้ ย ส่วนวภิ าดายงิ่ ไม่ตอ้ งพดู ถึง คุณหนูเมืองกรุงไดต้ กอยใู่ นบรรยากาศอนั น่า
อภิรมยท์ ่ีคนในเมืองกรุงไม่ค่อยไดพ้ บเจอ สายตาของวภิ าดาส่ายตามองไปตาม
ทุ่งนาสีทอง มีนกกระจิบนอ้ ยบินหยอกลอ้ โตล้ มพดั ตน้ ขา้ ว มีความสุขกบั การ
ไดล้ ิ้มรสเมลด็ ขา้ วใหม่แมน้ ชาวนาผปู้ ลูกเองยงั ตอ้ งรอเกบ็ เกี่ยว

รถเร่ิมแล่นเขา้ มาถึงทางเขา้ หมู่บา้ น เริ่มมองเห็นผคู้ น เสียงตามสายท่ี
ศาลากลางบา้ นไดย้ นิ ดนตรีบรรเลงพณิ ทาํ นองหมอลาํ สลบั กบั การแจง้
ประกาศของผใู้ หญ่บา้ นถึงการมาถึงของวภิ าดา รองกรรมการผจู้ ดั การบริษทั
รสไทย

“ มาเดอ้ ๆพี่นอ้ งคณะน่ีเจา้ ของบริษทั เพ่นิ มาฮอดแลว้ ผใู้ หญ่บา้ น
ประกาศทนั ทีท่ีเห็นรถเก๋งคนั งามมาจอดที่บริเวณศาลากลางบา้ นผคู้ นตอ้ งมอง
ไปท่ีรถยนตต์ ่างก็ ตะลึงเมื่อเห็นนะโมเปิ ดประตูรถออกมา

“ ป้าดบกั โมมนั คือไดข้ บั รถคนั งามแท”้ ชาวบา้ นคนหน่ึงอุทานพลางช้ี
นิ้วไปทางนะโมหลงั จากน้นั กเ็ ร่ิมแจกของกบั น้าํ ปรุงรสเป็นท่ีพออกพอใจกบั
ชาวบา้ นแลว้ เดินเขา้ ไปทกั ทายชาวบา้ น

“ คงจะเหนื่อยนะสิเดี๋ยวไปกินขา้ วท่ีบา้ นเฮา” แม่ของนะโมจดั ที่ไหนลูก
ชายเบาๆ

153

“ ป้าดโธ่.วา่ ท่ีลูกสะใภเ้ จา้ คืองามคกั ” ชาวบา้ นคนหน่ึงเขา้ มาทกั ทายต่อ
หนา้ จนนะโมกบั วภิ าดามองหนา้ กนั ออกอาการอาย ส่วนนะโมตอ้ งรีบยกมือ
หา้ มไม่ใหช้ าวบา้ นพูดแบบน้ีจนแม่เห็นอาการของลูกชาย

“ โอ๊ย.อยา่ เวา้ แบบน้นั ลูกชายข่อยเทียบกบั เพิ่นบ่ไดด้ อก” แม่หนั หนา้ ไป
พูดกบั ชาวบา้ นพอดีมีชาวบา้ นอีกคนเดินเขา้ มา

“ โอย้ รอน้าํ ปรุงรสมานานมากกินขา้ วไม่ไดม้ าหลายเดือนดูซิค่อยผอม
หมดแลว้ ” ชายวยั กลางคนเดินเขา้ มาพดู แลว้ เดินจากไปทาํ เอาทุกคนหวั เราะลนั่
วภิ าดายมิ้ ไม่หุบในขณะคนขบั รถบรรทุกของกบั พนกั งานที่ติดตามมาเกบ็ ขา้ ว
ของเสร็จ นะโมจึงเดินไปบอกใหต้ ามไปที่บา้ นเพอื่ กินขา้ วเชา้ กนั

“ ป่ ะแม่เรากลบั ไปกินขา้ วกนั หิวแลว้ ” นะโมสะกิดขา้ งแม่แลว้ ทุกคนก็
ทยอยเดินทางไปท่ีบา้ นนะโม ที่บา้ นของนะโมพ่ีสาวไดจ้ ดั เตรียมอาหารไวร้ อ
กบั ขา้ วถูกตกั ใส่ถว้ ยเรียงรายมีอาหารพ้นื บา้ นอีสานเป็นส่วนใหญ่ ท่ีขาดเสีย
ไม่ไดค้ ือส้มตาํ มีจานผกั ตามฤดูกาลวางแทรกในวงขา้ วเหนียวกระติ๊บใหญ่วาง
ไวด้ า้ นหน่ึง แต่กถ็ ูกแบ่งใส่จานวางใส่วงและกม็ ีวงกบั ขา้ ววงเลก็ อีกวงสาํ หรับ
คุณวภิ าดาอาหารเนน้ แบบภาคกลางมีหมอ้ หุงขา้ ววางอยู่

“ เชิญค่ะมากินขา้ วกนั ถา้ จะลา้ งมือเดินเขา้ ไปหลงั บา้ นเดอ้ ค่ะ” ภนั เต
พี่สาวของนะโมบอกดว้ ยสีหนา้ ยมิ้ แยม้ พลางช้ีมือไปที่หลงั บา้ นพนกั งานท่ี
ติดตามวภิ าดาเพื่อมาแจกของบา้ งกเ็ ดินเขา้ ไปลา้ งมือบา้ งกน็ ง่ั ลงในวงอาหาร
เพ่อื กินขา้ ว

วภิ าดากบั นะโมมาถึงทีหลงั เม่ือเดินเขา้ มาในบา้ นกย็ มิ้ ทกั ทายพนกั งาน
ทุกคนแลว้ วภิ าดากก็ ล่าวขอบคุณทีมงานที่มาดว้ ยและกพ็ ร้อมร่วมวงกินขา้ ว

“ อุย้ .ยา้ ยมาตรงน้ีดีกวา่ ค่ะนานๆทีจะไดก้ ินขา้ วร่วมกนั ” วภิ าดายมิ้ พลาง
ช้ีมือใหย้ า้ ยสาํ รับกบั ขา้ วมาเป็นวงเดียวกนั กบั พนกั งาน ทุกคนต่างกย็ มิ้ ดว้ ย
ความสบายใจในความเป็นกนั เองของเจา้ นาย วภิ าดานง่ั ลงพลางดึงมือนะโมให้

154

นงั่ ลงดว้ ยแลว้ ทุกคนกร็ ับประทานอาหารวภิ าดามองไปรอบๆสาํ รับตกใจใน
เมนูอาหารบางอยา่ งโดยเฉพาะตม้ ยาํ อ่ึงอ่างซ่ึงหากินยากในช่วงปลายปี นะโม
สงั เกตเห็นอาการเลยถาม

“ อนั น้ีคือตม้ ยาํ อ่ึงอ่างซ่ึงหากินยากมากในช่วงน้ีคุณวลิ องชิมดูสักหน่อย
ไหมครับ”นะโมช้ีไปท่ีถว้ ยตม้ ยาํ อ่ึงพลางหวั เราะเบาๆในอาการตกใจของ
วภิ าดา จนพนกั งานสาวคนหน่ึงตดั มากินพอดี

“ อร่อยจริงๆนะคะคุณวหิ นูเป็นคนภาคกลางแต่ก่อนกไ็ ม่เคยกินพอมีผวั
เป็นคนอีสานเลยตอ้ งยอมกินโอ๊ยสเตก็ เน้ือในภตั ตาคารเทียบไม่ติดค่ะ” สิ้น
ประโยคทุกคนต่างหวั เราะแลว้ เชียร์ใหว้ ภิ าดาลองชิม
“ กินเลยๆๆๆ” ทุกคนต่างพูดพร้อมกนั วภิ าดาไดแ้ ตย่ มิ้ และพลางส่ายหนา้ นะโม
จึงรีบตกั อ่ึงอ่างตวั ใหญ่มาวางที่จานแลว้ ใชส้ ้อมแกะเน้ือโคนขาอวบๆของอ่ึงใส่
ชอ้ นแกงพร้อมตกั น้าํ แกงตม้ ยาํ ลงไปใหช้ ุ่มเน้ือโดนขาใหไ้ ดก้ ล่ินผกั กะแยงแลว้
มองหนา้ วภิ าดาพลางพยกั หนา้ ใหล้ องชิมท่ามกลางเสียงเชียร์ของทีมงานท่ีกาํ ลงั
จอ้ งมอง ดว้ ยความเกรงใจวภิ าดาจึงตอ้ งยอมหยบิ ชอ้ นท่ีนะโมเตรียมไวใ้ ห้
บรรจงใส่ไปท่ีปากพร้อมกบั หลบั ตาไม่กลา้ มองจนเริ่มเค้ียว เสียงเชียร์เร่ิมเงียบ
ลงทุกสายตาจอ้ งมาที่วิภาดาอยา่ งจดจ่อๆทุกคนแทบจะหยดุ หายใจเพือ่ รอ
คาํ ตอบ

“ อืม..กอ็ ร่อยดีนี่” วภิ ารามพยกั หนา้ ข้ึนลง 2-3 คร้ังทุกคนต่างยมิ้ กลาง
ปรบมือที่เห็นวภิ าดาจอมจึงแลว้ บรรยากาศในการรับประทานอาหารที่บา้ นนะ
โมกเ็ ป็นไปอยา่ งมีความสุขและเป็นกนั เอง

เม่ือกินขา้ วเชา้ เสร็จทุกคนกพ็ กั ผอ่ นอยภู่ ายในบา้ นท่ีแม่กบั ภนั เตได้
เตรียมปูเส่ือกบั หมอนลายขิดวางไว้ ตามจาํ นวนคนหลายคนกร็ ีบนอนเพราะ
เหน่ือยกบั การเดินทาง ส่วนช่วงบ่ายๆสัก ประมาณสามส่ีโมงเยน็ กต็ อ้ งเดินทาง
กลบั กรุงเทพฯ

155

นะโมพาวภิ าดาไปท่ีเถียงนาหลงั เก่าท่ีเคยอยชู่ ่วงเขา้ เขียวๆเพ่ือพกั ผอ่ น
และกะวา่ คืนน้ีจะพานอนนาซึมซบั บรรยากาศอากาศกาํ ลงั เยน็ สายลมอ่อนๆพดั
เอารวงขา้ วสีทองโอนเอนไปมา
นะโมรีบปัดกวาดบนเถียงนาอีกรอบแลว้ รีบนาํ เสื่อลงปูเพราะง่วงมากส่วน
วภิ าดาเดินชมบรรยากาศต่ืนตากบั รวงขา้ วสีทองรอบๆเถียงนา

“ คุณวคิ รับผมขอนอนสักงีบนะครับตอนน้ีง่วงมากเลย” นะโมชะโงก
หนา้ บอกมาทางหนา้ ต่าง

“ ไดเ้ ลย วขิ อเดินสูดอากาศดีๆอีกสกั พกั เด๋ียวจะข้ึนไป” วภิ าดาหนั มายมิ้
ดว้ ยนยั ยะตามีความสุขสายลมพดั มากระทบใบหนา้ หวานสาวเมืองกรุง ไรผม
ปลิวไหวไปตามสายลมจนเวลาบ่ายคลอ้ ยอากาศกย็ ง่ิ เยน็ ลงเพราะเป็นช่วงฤดู
หนาววภิ าดายนื กอดอกหลบั ตาสูดอากาศลึกๆอีกคร้ังก่อนจะเดินข้ึนไปบนเถียง
นาเพอื่ พกั ผอ่ น

ส่วนท่ีบา้ นของนะโมพนกั งานท่ีติดตามมาดว้ ยกเ็ ร่ิมเกบ็ ขา้ วของอาบน้าํ
แต่งตวั เพ่ือออกเดินทางกลบั เขา้ สู่กรุงเทพฯ

ที่เถียงนา วภิ าดาเดินข้ึนไปบนเถียงนาแลว้ หยดุ ยนื ยมิ้ ที่เห็นนะโมปูเสื่อ
เตรียมหมอนไวร้ อ วภิ าดาค่อยๆนงั่ ลงตรงเสื่อกลวั นะโมจะต่ืน แลว้ แอบมอง
ใบหนา้ นะโมพลางเอียงคอมองดูอยหู่ ลายมุมแอบคิดอยใู่ นใจเป็นคาํ พดู กอ้ งอยู่
ในหวั วา่ ไม่น่าเชื่อวา่ ตนเองกบั นะโมที่อยกู่ นั คนละที่ห่างกนั แทบทุก
ดา้ น กลบั มีโอกาสไดเ้ จอกนั ดงั คนสนิทรู้ใจ อยเู่ คียงขา้ งกนั สูเ้ คียงบ่าเคียงไหล่
ทุกๆคร้ังที่เกิดปัญหา จนไม่รู้จะตอบแทนอยา่ งไร สิ้นความคิดวภิ าดายงั อมยมิ้
สายตายงั จอ้ งอยบู่ นใบหนา้

นกนอ้ ยคู่หน่ึง บินคาบเศษหญา้ เขา้ มาทาํ รังท่ีมุมหลงั คาเถียงนา ตวั หน่ึง
ทาํ เสร็จดอกหญา้ สีขาวหล่นลงมาค่อยๆลอยลงต่อหนา้ ของวภิ าดาจึงไดแ้ บมือ
รับเอาไว้ ความคิดสนุกอยากแกลง้ นะโมกเ็ กิดข้ึน วภิ าดาใชด้ อกหญา้ ท่ีจบั ไดไ้ ป

156

ปัดท่ีปลายจมูกของนะโมจนนะโมเอามือไปปัดออกโดยไม่รู้ตวั หลายต่อหลาย
คร้ัง วภิ าดายมิ้ หวั เราะเบาๆจนนะโมรู้สึกตวั รีบควา้ มือของวภิ าดาไดท้ นั ควนั
แลว้ จบั ไวแ้ น่น

“ นนั่ ไงแกลง้ ผมเหรอกาํ ลงั นอนสบายอยเู่ ด๋ียวนะคุณว”ิ นะโมกาํ มือ
วภิ าดาแน่นดึงเขา้ มาแนบอกพลางจอ้ งมองสายตากนั ไม่กระพริบ

“ โอย้ .ปล่อยเด๋ียวน้ีนะนะโม” วภิ าดาขอร้องเสียงออ้ นพลางอมยมิ้ นะโม
ยง่ิ ไดใ้ จยงั จบั มือแน่นแลว้ ขยบั ตวั เขา้ ใกล้ ท่ามกลางลมหนาวพดั เขา้ มาแผว่ แผว่
ทะลุผา่ นช่องลมรอยต่อของผนงั เถียงนาหลงั นอ้ ย ยงิ่ ทาํ ใหบ้ รรยากาศน่าอภิรมย์
เหมาะสมกบั การอยกู่ บั ใครสักคนอนั เป็นท่ีรัก

นะโม โอบกอดเจา้ นายอนั เป็นที่รักแมน้ ในใจคิดวา่ ไม่บงั ควรอาจจะ
โดนไล่ออกจากงานแต่ ณ เวลาน้ีหวั ใจมนั จ้ีไปที่สมองจบั ความรู้สึกเป็นตวั
ประกนั ตะโกนข่อู ยา่ งดุดนั วา่ ถา้ แกไม่ทาํ ตามความรู้สึก ตวั ประกนั น้ีตอ้ งตาย
นะโมจึงฝืนความรู้สึกไม่ได้ สองมือโอบกอดเอวบางคางวางแนบไหล่กลิ่น
หอมของผมยาวสลวยบวกกบั กลิ่นกายหอมของหญิงสาว

“ นะโมอยา่ ” วภิ าดาขยบั กายฟื นอยา่ งเขินๆแต่กน็ ่ิงไปจนความเงียบที่
พดู อะไรไม่ออกทาํ ใหเ้ สียงของหวั ใจมนั เตน้ ไม่เป็นจงั หวะ

“ คุณวคิ รับไม่วา่ วนั น้ี วนั พรุ่งน้ีจะเกิดอะไรข้ึนผมขอสารภาพความรู้สึก
ท้งั หมดกบั คุณวผิ มรู้ตวั วา่ ผมกบั คุณวมิ นั ช่างห่างช้นั กนั เหลือเกิน แต่คนต่าํ ตอ้ ย
คนน้ีจะทาํ ทุกอยา่ งเพือ่ ใหค้ ุณวมิ ีความสุข ไม่เคยมีความรู้สึกคร้ังใดท่ีทาํ ใหผ้ มมี
ความสุขมากขนาดน้ีแมน้ คาํ วา่ รักจากผมมนั อาจจะดอ้ ยค่าแต่ผมขอพูดมนั
ออกมาแมน้ ตายผมกไ็ ม่เสียดาย “ ยงั ไม่สิ้นประโยคทา้ ย วภิ าดารีบเอามือไปปิ ด
ปากนะโม

“ ไม่..นะโมอยา่ พูดแบบน้ีไม่ดีเลยความรักไม่ควรเทียบค่าต่างชนช้นั
เพราะคุณค่าของมนั จะสูงค่าหรือต่าํ ตอ้ ยมนั อยทู่ ี่คนสองคนจะเห็นค่า วเิ ห็น

157

คุณค่าน้นั เสมอมา” วภิ าดาจอ้ งมองนยั นต์ าของนะโมต่างกด็ ่ืมด่าํ กบั ความรู้สึก
ถ่ายทอดอารมณ์ผา่ นออ้ มกอดอนั อบอุ่นวภิ าดาขยบั กาย เอียงขา้ งแนบอกของ
นะโม นะโมผอ่ นแรงของออ้ มกอดจอ้ งตาวภิ าดาขยบั ศรี ษะลงมุ่งไปท่ีริมฝี ปาก
บางสีชมพอู ่อนๆ ค่อยๆขยบั ริมฝี ปากตวั เองใหใ้ กลเ้ ขา้ ไป วภิ าดาจอ้ งตาตอบ
แลว้ ค่อยๆหลบั ตาลงนะโมเมม้ ริมฝี ปากลงที่ริมฝี ปากบางของวภิ าดา

“ กร๊ิงงง กร๊ิงงงงงๆๆๆ” เสียงโทรศพั ทท์ ้งั สัน่ ท้งั ดงั ข้ึน นะโมกบั วภิ าดา
ต่างตกใจสะดุง้ สุดขีด จนรีบวางมือจากออ้ มกอดแลว้ รีบคลาํ หาโทรศพั ทว์ ภิ าดา
รีบดึงโทรศพั ทอ์ อกมาจากกระเป๋ ากางเกงแลว้ รีบดูหนา้ จอวา่ ใครโทรมา

“ ฮลั โหลอะไรนะคะ” วภิ าดาดูหนา้ ตาต่ืนพลางมองหนา้ นะโม
“ คุณพ่อไปเมืองนอกนี่คะจะโดนจบั ไดอ้ ยา่ งไร” วภิ าดาเสียงส่ันยงิ่ นะ
โมไดย้ นิ วา่ คุณพอ่ โดนจบั ยง่ิ แปลกใจวภิ าดารีบเปิ ดเสียงของลาํ โพงโทรศพั ท์
“ รีบกลบั มาภายในคืนน้ีไม่เกินส่ีทุ่มพร้อมกบั เงินยสี่ ิบลา้ นไม่ง้นั ไอน้ ี่
ตาย” เสียงข่จู ากโทรศพั ทส์ ิ้นสุดลง
“ ฮลั โหลๆๆ” วภิ าดารีบทกั กลบั แต่กไ็ ม่มีเสียงตอบรับใดๆ
“ นะโมวติ อ้ งรีบกลบั เขา้ กรุงเทพฯแลว้ ล่ะมนั เกิดเร่ืองอยา่ งน้ีข้ึนได้
อยา่ งไร” วภิ าดารีบดึงมือนะโมใหล้ ุกข้ึนเกบ็ ที่นอนแลว้ ไปที่รถ
“ มนั บอกวา่ ภายในส่ีทุ่มคืนน้ีนะครับ” นะโมหนา้ ตาต่ืน
“ นะโมตอ้ งรีบไปส่งพที่ ี่สนามบินก่อนแลว้ นะโมขบั รถกลบั กรุงเทพฯ
ไม่ง้นั ไม่ทนั แน่”วภิ าดารีบกดโทรศพั ทไ์ ปท่ีสนามบินเพอ่ื จองตวั๋ นะโมกเ็ ร่งขบั
รถเขา้ บา้ นเพอ่ื เอากระเป๋ าและขา้ วของบางอยา่ ง จนแม่กบั พ่ีพนั ตกใจเพราะนะ
โมบอกวา่ จะคา้ งที่น่ีสักคืนสองคืน
“ อา้ วทาํ ไมรีบขนาดน้นั ล่ะลูก” แม่ถามอยา่ งงงๆ
“ เกิดเร่ืองด่วนครับแม่” นะโมรีบตอบพลางเปิ ดฝาทา้ ยกระโปรงรถเพ่อื
เกบ็ กระเป๋ า

158

“ วิ ตอ้ งรีบไปข้ึนเคร่ืองท่ีสนามบินกลบั ใหถ้ ึงกรุงเทพฯก่อนสองหรือ
สามทุ่ม ค่ะคุณแม่ไวอ้ ธิบายใหฟ้ ังวนั หลงั ” วภิ าดารีบยกมือไหวล้ าแลว้ รีบข้ึนรถ
ไป

“ แม่ครับพ่ีภนั ผมไปก่อนนะเด๋ียวโทรหา” นะโมยกมือไหวแ้ ลว้ รีบเปิ ด
ประตูรถขบั ออกจากหนา้ บา้ นดว้ ยความเร่งรีบแม่ยนื มองดว้ ยความเป็นห่วง
และทิง้ ความสงสยั ไวใ้ หค้ ิด ไดแ้ ต่มองทา้ ยรถจนลบั สายตาไป

159

ตอนท่ี 18 ความลบั ท่ีทาํ ใหท้ ้งั สองตอ้ งเจบ็ ปวด
บรรยากาศภายในรถที่นะโมกาํ ลงั ขบั ไปส่งวภิ าดาที่สนามบินในเมือง

ผดิ ไปอยา่ งสิ้นเชิงกบั ตอนมา ดูเศร้าเอียงกายเอนไปพงิ กบั ผนงั รถทางดา้ นซา้ ย
สายตามองออกนอกหนา้ ต่างรถ แต่ดูเหมือนสายตาไม่ไดส้ นใจกบั ตน้ ไมใ้ บ
หญา้ แมน้ จะไหวเอนไปตามจงั หวะของลมแต่นยั ตากลบั คา้ งเศร้า จนนะโมรู้สึก
เศร้าตาม แต่กไ็ ม่รู้จะแสดงออกอยา่ งไรจึงเชื่อมมือไปกมุ มืออีกขา้ งส่งต่อ
ความรู้สึกวา่ เป็นห่วงขนาดไหน

“ ใจเยน็ ๆนะครับ ท่านประธานคงไม่เป็นอะไรพวกมนั ตอ้ งการเงินเมื่อ
ไดแ้ ลว้ มนั กค็ งปล่อยท่านออกมา” นะโมบีบนวดมือของวภิ าดาเบาๆแลว้
วภิ าดาหนั มามองหนา้ ยมิ้ ท่ีมุมปากเลก็ นอ้ ยจึงขยบั กายเอียงขา้ งกลบั เอาศรี ษะซบ
ไหล่นะโม นะโมหนั หนา้ กลบั มามองเลก็ นอ้ ยยมิ้ อยากมีสุข

ณ ตึกร้างสถานท่ีแห่งหน่ึงในกรุงเทพฯ” พงศกรจบั พ่อของวภิ าดานงั่
บนเกา้ อ้ีและมดั มือไขวห้ ลงั โดยมีผชู้ ่วยอีกสองถึงสามคนร่วมอยดู่ ว้ ย

“ แมค็ ทาํ ใมทาํ แบบน้ีละ” พอ่ ของวภิ าดาไม่เขา้ ใจในสิ่งที่พงศกรกาํ ลงั
ทาํ

“ ผมขอโทษครับคุณอาถา้ ไม่ทาํ แบบน้ีวไิ ม่ยอมแต่งงานกบั ผมแน่ผม
ขอใหค้ ุณอาร่วมมือกบั ผมนะครับ” พงศกรพยายามอธิบายใหพ้ อ่ ของวภิ าดา
เขา้ ใจในแผนการท่ีจะตอ้ งทาํ

“ ทาํ ตามแผนท่ีผมวางไวเ้ มื่อวภิ าดามาถึงที่น่ี” พงศกรยมิ้ อยา่ งสบายใจ
ท่ีสนามบินในเมืองเม่ือนะโมจอดรถวภิ าดากเ็ ร่งใหน้ ะโมรีบเดินตามเขา้ ไปใน
ส่วนท่ีผโู้ ดยสารขาออก

“ วิ จะรีบไปใหท้ นั ก่อนสี่ทุ่ม นะโมรีบขบั รถกลบั กรุงเทพฯ” วภิ าดาพดู
พรางเก่งวงิ่ แต่นะโมกค็ วา้ แขนไวท้ นั

160

“ ดูแลตวั เองดีๆนะครับคุณวผิ มเป็นห่วงผมจะรีบตามไป” นะโมมอง
หนา้ พลางค่อยๆปล่อยมือวภิ าดา แลว้ ยนื มองจนวภิ าดาเดินผา่ นไปจนลบั
สายตานะโมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหนั หลงั วง่ิ ไปท่ีลานจอดรถ

รถยนตเ์ คลื่อนตวั ผา่ นออกจากสนามบินสู่เสน้ ทางสายมิตรภาพอีกคร้ัง
ขณะท่ีนะโมต้งั หนา้ ต้งั ตาขบั รถมุ่งสู่กรุงเทพฯเคร่ืองบินไฟทท์ ่ีนะโมนง่ั กก็ าํ ลงั
ทะยานข้ึนสู่ทอ้ งฟ้านะโมไดแ้ ต่มองตามเครื่องบินท่ีกาํ ลงั บินสูงข้ึนสูงข้ึน แลว้
ค่อยๆลบั สายตาไปอยา่ งน่าใจหาย ในใจคิดเปรียบเทียบวา่ ตวั เองกาํ ลงั แหงน
หนา้ มองเครื่องบินเหมือนหมาท่ีไดแ้ ต่เห่าทาํ ไดม้ ากสุดแค่กระดิกหาง

ณ เวลาน้นั จิตใจอา้ งวา้ งโดดเดี่ยวไม่รู้จะหวั เราะหรือร้องไห้ บา้ งกน็ ึกถึง
ความสุขที่ไดอ้ ยตู่ ามลาํ พงั สองต่อสองกบั วภิ าดาคิดถึงรอยยมิ้ และออ้ มกอดท่ีได้
สมั ผสั เพยี งแค่ระยะเวลาส้นั ๆกส็ ุขเกินคาํ บรรยายใดๆความเพอ้ เจอ้ เหม่อลอย
จนทาํ ใหร้ ถที่ขบั มาดว้ ยตามหลงั หมน่ั ไสบ้ ีบแตรไล่เม่ือนะโมกาํ ลงั ขบั รถค่อม
เลน จนตกใจรีบตบหนา้ ตนเองดงั เพ้ียเพื่อไม่ใหจ้ ิตล่องลอยจึงรีบกดบลูทูธ
เช่ือมต่อโทรศพั ทก์ บั จอ LCD ท่ีหนา้ รถเพ่ือโทรหาบกั คกั ท่ีกาํ ลงั จะเขา้ งานกะ
ดึกตอนสองทุ่ม

“ อา้ วเป็นจงั ได๋ท่านยทู ูปเปอร์สบายดีบ่คือไดย้ นิ วา่ ถา้ ผจก.แสนสวย
เม่ือบา้ นคือคกั แทบ้ กั คกั พูดสลบั กบั เสียงหวั เราะ

“ อยบู่ า้ นยงั ไม่ไดค้ า้ งคืนเลยตอนน้ีตอ้ งกลบั กรุงเทพฯด่วน” นะโมพดู
ผา่ นหนา้ จอ LCD พลางมองทางขณะขบั รถ

“ เอา้ เป็นหยงั ล่ะ” บกั คกั ทาํ ท่าตกใจขณะกาํ ลงั ยดั คาํ ขา้ วเขา้ ปาก
“ ประกาศเรื่องด่วนมากเป็นเรื่องเป็นเรื่องตายบอกยงั ไม่ได”้ นะโมเมน้
ปากท้งั ที่อยากจะเล่า “ ฮ่วยบอกมาโลด” บกั คกั ยงิ่ หงุดหงิดคาํ ขา้ วยงั คาท่ีปาก

161

“ เดี๋ยวไปถึงกรุงเทพฯใหท้ ุกอยา่ งมนั ชดั เจนกวา่ น้ีจะเล่าใหฟ้ ังแต่วา่ มี
ข่าวคราวอะไรเก่ียวกบั ไอพ้ งศกรไหมช่วงน้ีเห็นเงียบๆ” นะโมรถติดไฟแดง
ขยบั เกียร์ไปที่ตวั P

“ อยา่ บอกเดอ้ วา่ เรื่องน้ีมนั เก่ียวกบั พงศกร” บกั คกั มองดูนาฬิกาที่ขอ้ มือ
เพราะเร่ิมเห็นพนกั งานฝ่ ายผลิตเดินเขา้ โรงงาน

“ บ่พอดีเห็นวา่ มนั เงียบๆผดิ สังเกต” นะโมขยบั ดึงเกียร์ลงไปท่ีเกียร์D
ขณะท่ีหมดเวลาของไฟแดง

“ กไ็ ดย้ นิ เดก็ ไลนผ์ ลิตท่ีออกมาจากบริษทั ของไอพ้ งศกรคุยกนั
เหมือนกนั วา่ มนั กาํ ลงั จะเจ๊งใอพ้ งศกรติดพนนั พ่อเร่ิมป่ วยแม่ๆของมนั กเ็ อาแต่
พงุ่ เฟื อย” บกั คกั พดู พลางรีบเกบ็ ห่อขา้ วเศษอาหารทิง้ ลงถงั ขยะเพราะไดเ้ วลา
เขา้ โรงงาน

“ อะไรนะนี่มนั ขนาดน้นั เลยเหรอ” นะโมอุทานเสียงดงั เม่ือไดย้ นิ
เร่ืองราวของพงศกรขณะท่ีเสียงออดดงั เพอื่ เปล่ียนกะ บกั คกั ตอ้ งรีบเดินเขา้
โรงงาน แผนกของตนเอง นะโมกอ็ ดไม่ไดท้ ี่จะเชื่อมโยงเรื่องราวต่างๆท่ีกาํ ลงั
เกิดข้ึน

“ เฮย้ ปากทกั ถา้ ง้นั เป็นไปไดไ้ หมท่ี” นะโมรีบคุยต่อเพอ่ื โยงเรื่องท่ีกาํ ลงั
เกิดข้ึนกบั ประธานบริษทั แต่ตอ้ งรีบวงิ่ เขา้ โรงงาน

“ เด๋ียวๆนะโมเอาไวแ้ ค่น้ีก่อนนะหวั หนา้ เรียก” บกั คกั ปิ ดโทรศพั ทเ์ พือ่
เขา้ ประชุมมอบหมายรับช่วงกะต่อ นะโมไดแ้ ต่เสียดายที่ไม่ไดค้ ุยต่อสิ้นการ
สนทนา ความคิดบางอยา่ งวงิ่ เขา้ มาในหวั เพื่อเชื่อมโยงเรื่องราวแลว้ มองดูเวลาท่ี
หนา้ จอ LCD ท่ีผา่ นไปกวา่ ชวั่ โมงคิดวา่ วภิ าดาน่าจะถึงกรุงเทพฯ แลว้ เลยกด
โทรศพั ทเ์ พือ่ โทรหา

“ ฮลั โหลนะโมวเิ คราะห์ถึงกรุงเทพฯแลว้ ” วภิ าดาตอบทนั ที
“ อ๋อครับ” นะโมยมิ้ แต่กย็ งั เป็นกงั วล

162

“ ตอนน้ีรอคนขบั รถเขามารับวภิ าดากม็ องนาฬิกาขอ้ มือ
“ คุณพค่ี รับผมมีเรื่องหน่ึงอยากจะคุย” นะโมตอ้ งการบอกขอ้ มูล
บางอยา่ งท่ีรู้มาจากบกั คกั แต่ “ เดี๋ยวนะโมมีสายแทรกเขา้ มาแค่น้ีก่อนนะ”
วภิ าดารีบกดสายทิ้งแลว้ รับสายใหม่
“ อะไรนะ..ไม่ฉนั ไม่ไปกบั พวกแกจนกวา่ คนขบั รถที่บา้ นจะมารับ”
วภิ าดาหนา้ ตาต่ืนเมื่อรับสาย
“ถา้ ไม่มาตอนน้ีแกมนั่ ใจหรือวา่ จะมาทนั สี่ทุ่มตามที่นดั เอาไวถ้ า้ มาไม่ทนั
ไอแ้ ก่น่ีตายแน่” เสียงข่จู ากปลายสายยงิ่ ทาํ ใหว้ ภิ าดาวติ กกงั วลแต่ยงั ไม่ทนั จะ
ตดั สายวภิ าดากต็ กใจเมื่อมีชายสามส่ี คนยนื อยขู่ า้ งๆ
“ เชิญครับนายใหพ้ วกผมมารับ” ชายกาํ ยาํ คนหน่ึงบอก
“ แลว้ ฉนั จะวางใจไดไ้ งวา่ ฉนั กบั พ่อจะปลอดภยั ” วภิ าดามองหนา้ ชาย
ท้งั สี่คนไปมาพอดีกบั มีโทรศพั ทโ์ ทรเขา้ อีก
“ ลุกวิ พ่อเองมาเลยลูกไม่มีอะไรน่ากลวั ” เสียงปลายสายจากพอ่ ทาํ ให้
วภิ าดาตดั สินใจลุกจากท่ีนงั่ แลว้ เดินตามชายสองคนและอีกสองคนเดิน
ตามหลงั
“ รถตูไ้ ดพ้ าวภิ าดาออกจากสนามบินเพอื่ ไปสู่ตึกร้างนะโมกพ็ ยายาม
โทรหาวภิ าดาแต่กไ็ ม่ติดเน่ืองจากถูกสั่งใหว้ ภิ าดาปิ ดโทรศพั ทย์ งิ่ ทาํ ใหเ้ ป็นห่วง
และกงั วลสี่ทุ่มแลว้ ตามเวลานดั
นะโมเพง่ิ ขบั รถผา่ นโคราชมุ่งหนา้ เขา้ สระบุรีความเป็นห่วงยงิ่ ทวคี ูณเพราะ
โทรศพั ทก์ ต็ ิดต่อไม่ไดจ้ นถึงเวลาเกือบตีสอง กม็ ีขอ้ ความทางไลน์ เดง้ ข้ึนทาํ เอา
นะโมดีใจรีบกดโทรศพั ทเ์ พ่ือดูขอ้ ความ
“ อยา่ บอกเร่ืองที่เกิดข้ึนกบั ใครมิฉะน้นั ฉนั กบั พอ่ จะไม่ปลอดภยั ” แลว้
ป่ ุมจุดสีเขียวไลนข์ องวภิ าดากถ็ ูกปิ ดสัญญาณไป นะโมพยายามโทรกลบั กไ็ ม่

163

สามารถติดต่อไดแ้ มน้ จะติดต่อกนั ไม่ไดแ้ ต่อยา่ งนอ้ ยๆกพ็ อไดร้ ู้ข่าววา่ ยงั
ปลอดภยั ทาํ ใหน้ ะโมช้ืนใจข้ึนมาได้

เวลาเกือบตีส่ีนะโมขบั รถไปถึงหนา้ บา้ นวภิ าดาแลว้ โทรหาคนขบั รถให้
เปิ ดประตูพอเล้ียวรถเขา้ ไปในบริเวณบา้ นกม็ ีแม่บา้ นออกมายนื รอ ทนั ทีท่ีนะ
โมเปิ ดประตูรถกถ็ ูกยงิ คาํ ถามจากคนในบา้ น

“ มนั เกิดอะไรข้ึนนะโมตอนแรกคุณวบิ อกใหล้ ุงขบั รถไปรับที่
สนามบินแต่กโ็ ทรยกเลิก”ลุงสนคนขบั รถทาํ หนา้ งงๆ

“ นน่ั น่ะสินะโมพอไดย้ นิ จากลุงสนวา่ เกิดเร่ืองด่วนพวกป้านี่ตกใจกนั ”
ป้าแม่บา้ นย้าํ ถามอีกคร้ังแต่นะโมกพ็ ดู อะไรมากไม่ได้

“ ลุงครับ ป้าครับผมกร็ ู้อะไรไม่มากเหมือนลุงกบั ป้านน่ั แหละเด๋ียวคุณวิ
กลบั มาคงจะเล่าใหฟ้ ังวา่ เกิดอะไรข้ึน” นะโมถอนหายใจแลว้ กบ็ อกใหล้ ุงสน
ขบั รถไปส่งท่ีป้ายรถเมล์ เพ่อื กลบั หอพกั

พอถึงหอพกั ดว้ ยความอ่อนเพลียนะโมลม้ ตวั ลงบนท่ีนอนท่ีไม่ปูผา้ ปูที่
นอนเพราะร่างกายมนั ไม่ไหวจิตใจกอ็ ่อนลา้ แต่กห็ ลบั ๆต่ืนๆรอแต่ฟังเสียง
โทรศพั ทก์ ไ็ ม่มีใครโทรเขา้ มาโดยเฉพาะวภิ าดา ล่วงเลยจนถึงเกือบคร่ึงวนั ท่ีนะ
โมหลบั ไปเมื่อแม่โทรมากง็ วั เงียรับสายพูดคุยสอบถามข่าวคราวๆดว้ ยความ
เป็นห่วง เม่ือวางสายจากแม่นะโมกย็ งั นอนหงายจอ้ งมองเพดานนึกไม่ออกวา่
จะทาํ อะไรต่อ เหลือบมองนาฬิกาท่ีขอ้ มือเป็นเวลาเท่ียงกวา่ กร็ ู้สึกหิวจึงลุกเดิน
โซเซเขา้ หอ้ งน้าํ เพอ่ื ลา้ งหนา้ แลว้ กล็ งไปหาอะไรกินใกลๆ้ ที่หอพกั ขณะท่ีนะโม
กาํ ลงั ตกั ขา้ วใส่ปากกม็ ีเสียงโทรศพั ทท์ ่ีอนุชิตโทรเขา้ มา

“ ฮลั โหลนะโม” อนุชิตเสียงตื่น
“ วา่ ไงวะชิต” นะโมเค้ียวอาหารชา้ ลง

164

“ มนั ยงั ไงวะนะโมไหนบอกวา่ คุณวกิ บั แกไปแจกของต่างจงั หวดั สอง
สามวนั ถึงจะกลบั ไง แต่คุณวทิ าํ ไมยงั อยทู่ ่ีบริษทั ” อนุชิตชะเงอ้ ตามองตาม
วภิ าดาที่กาํ ลงั เดินเขา้ ออฟฟิ ศ

“อะ. อะไรนะ ไอช้ ิตคุณวกิ ลบั มาแลว้ เหรอ” นะโมถึงกบั ชอ้ นหลุดหล่น
ลงกระแทกขอบจานทาํ กระเพราไก่ถึงกบั กระเดน็

“ เอา้ .อะไรอีกวะไอโ้ มทาํ เหมือนกบั ไม่ไดไ้ ปดว้ ยกนั ” อนุชิตยง่ิ ทาํ หนา้
งงมืออีกขา้ งเกาหวั อยา่ งสงสัย

“ เออๆ.เรื่องมนั ยาววะเด๋ียวเล่าใหฟ้ ัง” นะโมรีบตดั บทถึงแมน้ วา่ จะยงั
ไม่เขา้ ใจวา่ ทาํ ไมวภิ าดากลบั มาแลว้ ทาํ ไมไม่โทรหาตวั เองซ่ึงมนั แปลกๆแต่กอ็ ด
กินไม่ได้ แต่กย็ งั ดีที่วภิ าดายงั ปลอดภยั ดี หลงั จากกินขา้ วเสร็จนะโมรีบลุกเดิน
ออกจากร้านกลบั เขา้ หอพกั อีกคร้ังเพ่ือพกั ผอ่ นจากอาการอ่อนลา้ แต่ความคิดยงั
ติดคา้ งอะไรบางอยา่ งจนตอ้ งพลิกตวั ไปมาจนเผลอหลบั ไปอีก

ไม่รู้หลบั ไปนานเท่าไหร่นะโมสะดุง้ ต่ืนเพราะเสียงโทรศพั ทท์ ่ีอนุชิต
โทรเขา้ มาเป็นรอบท่ีสาม

“ อะไรอีกวะไอช้ ิต” นะโมควา้ มือถือรับสายท้งั ที่ยงั หลบั ตาอยู่
“ นะโมคุณวใิ หไ้ ปช่วยกนั จดั สถานท่ีที่บา้ นเพ่ือเตรียมงานแต่ง” อนุชิต
ตะโกนผา่ นมือถือดว้ ยอารมณ์โมโหเพราะโทรหลายรอบไม่ยอมรับสายนะโม
สะดุง้ ตกใจตื่น ลุกข้ึนนง่ั โดยไม่รู้ตวั แต่กไ็ ม่แน่ใจในส่ิงท่ีอนุชิตพูด
“ อะไรนะไอช้ ิตพูดใหม่ชดั ๆซิใครจะแต่งงาน” นะโมต้งั สติถามกลบั อีก
คร้ัง
“ คุณวแิ จง้ วา่ มะรืนน้ีจะแต่งงานกบั คุณพงศกรจึงขอความร่วมมือให้
พวกเราบางส่วนไปช่วยกนั จดั สถานที่” สิ้นเสียงสนทนาจากอนุชิตนะโมอ่อน
ลา้ อยา่ งบอกไม่ถูกมือถือกระเดน็ ตกลงที่นอนปล่อยใหอ้ นุชิตเรียกชื่อนะโมอยู่
ถึงสองสามรอบก่อนจะวางสาย ร่างกายไดไ้ ถลลงที่นอนเหมือนโดนถูกลากขา

165

สองขา้ งลงใหแ้ ผน่ หลงั ราบเป็นแนวนอนท้งั ท่ีตาสองขา้ งยงั คา้ งอยทู่ ่ีหางตามี
หยดน้าํ ใสๆไหลออกมาอยา่ งไม่รู้ตวั

“ กร๊ิง กร๊ิง กร๊ิง” บกั คกั โทรมาหานะโม นะโมควานหามือถืออยา่ ง
เชื่องชา้ รับสายดว้ ยความอ่อนลา้ ทาํ ใหไ้ ม่ดูแมก้ ระทง่ั วา่ ใครโทรมา

“ ฮลั โหล โมๆมาๆหมูกระทะจะช่วยเยยี วยาทุกอยา่ ง” บกั คกั ชวน
เหมือนรู้วา่ นะโมตกอยใู่ นสภาพแบบใด

“ เอา้ .บกั คกั บ่” น้าํ เสียงของนะโมบ่งบอกถึงความทอ้ แทห้ มดกาํ ลงั ใจ
“ มาๆที่เดิมรออยมู่ ีเร่ืองคุยดว้ ย” บกั คกั เร่ง นะโมเหลือบมองดูนาฬิกาท่ี
ผนงั หอ้ งเป็นเวลาเกือบหกโมงเยน็ จึงพยงุ ร่างใหล้ ุกข้ึนนง่ั แลว้ ถอนหายใจค่อยๆ
หยอ่ นขาลงจากเตียงนอนทีละขา้ งลุกเดินออกจากหอ้ งไปประมาณ คร่ึงชวั่ โมง
กไ็ ปถึงไดพ้ ูดคุยเร่ืองราวท้งั หมดที่เกิดข้ึน
“ แลว้ คุณวจิ ะแต่งงานกบั ใคร” บกั คกั ถามอยา่ งสงสัย
“ ไดย้ นิ ไอช้ ิดบอกวา่ แต่งกบั พงศกร” นะโมกม้ หนา้ ตอบดว้ ยความห่อ
เห่ียว
“ ตายแลว้ คุณวเิ ท่าท่ีรู้มาไอพ้ งศกรมีปัญหาเร่ืองไม่ค่อยดีหลายอยา่ งแลว้
คุณวยิ อมไดไ้ งเราวา่ มนั ชกั จะยงั ไงยงั ไงอยนู่ ะ” บกั คกั พดู พลางคีบหมูกระทะ
เขา้ ปาก เด๋ียวไปมองหนา้ นะโมไปนะโมหยบิ แกว้ โคก้ ด่ืม
“ แต่มนั กแ็ ปลกนะต้งั แต่วนั เกิดเร่ืองคุณวยิ งั ไม่ยอมรับโทรศพั ทเ์ ลยท้งั ท่ี
ก่อนจากกนั ที่สนามบินยงั คุยกนั อยดู่ ีๆ” นะโมมองหนา้ บกั คกั บกั คกั พยกั หนา้
คุ่นคิดท้งั สองต่างกน็ งั่ กินไปคุยไปถึงสามทุ่มกก็ ลบั ที่พกั นะโมนง่ั จอ้ งหนา้ คอม
แลว้ ถอนหายใจก่อนท่ีจะเอ้ือมมือไปเปิ ดสวติ ชค์ อม เพือ่ เปิ ดรายการดว้ ยความ
ห่อเห่ียว นะโมเปิ ดรายการดว้ ยบทเพลงลม ของหนุ่มกะลาส่วนวภิ าดากร็ ู้เวลา
สวมชุดนอนสีฟ้าอ่อนๆบนเตียงนอนหรูถือไอแพด ฟังเพลงคลอก่อนเขา้

166

รายการก่อนท่ีเพลงจะจบท่อนสุดทา้ ยนะโม เฟตเสียงเพลงลงเบาๆแลว้ เขา
ทกั ทายแฟนรายการทางช่องสร้างการดี ชาแนล ดว้ ยบทกลอนของสุนทรภู่

“ จะตดั อื่นขืนตดั กต็ ดั ได้ ตดั อาลยั น้ีไม่หลุดสุดจะตดั สารพดั ตดั ขาด
ประหลาดนกั แต่ตดั รักน้ีไม่ขาดประหลาดใจ” นะโมสไลดเ์ ฟตเสียงเพลงดงั
เบาสลบั กบั เสียงพดู วภิ าดาจอ้ งหนา้ นะโมในไอแพด ดูออกวา่ นะโมเศร้าอยา่ ง
เห็นไดช้ ดั ท่านใดน้าํ ตากไ็ หลออกมา

“ นะโมวิ ขอโทษ” เสียงสะอ้ืนใหพ้ ร้อมกบั กอดไอแพด แสดงถึงความ
เสียใจในส่ิงที่เกิดข้ึนแต่ไม่รู้จะแกไ้ ขอยา่ งไรเสียงจดั รายการผา่ น ยทู ูปไลฟ์ กด็ งั
ผา่ นออกมาโอบกอดคนในหอ้ งนอนดว้ ยเสียงสาํ เนียงอนั เศร้าสร้อยวภิ าดากไ็ ด้
แต่นอนฟังเสียงจนเผลอหลบั ไป ส่วนนะโมกพ็ ยายามเฝ้าสังเกตดูหนา้ จอเพ่อื รอ
คอมเมนตท์ ่ีวภิ าดาจะส่งเขา้ มาบา้ งแต่จนแลว้ จนรอดกไ็ ม่เห็นแมแ้ ต่คอมเมด็
เดียว เสียงสะอ้ืนในใจยงิ่ มากข้ึนความทอ้ แทส้ ิ้นหวงั กระจายไปทวั่ จนสิ้นพลงั
อ่อนลา้ ไดแ้ ต่เปิ ดเสียงเพลงยาวๆไปจนจบรายการใหเ้ สียงสะอ้ืนกระจายไปตาม
คลื่นสญั ญาณ

นะโมลม้ ตวั ลงนอนที่นอนน้าํ ตาไหลบ่าตามแรงโนม้ ถ่วงตกลงท่ีนอน
จนเหงือดแหง้ ไม่รู้จะทาํ อยา่ งไรสาํ หรับวนั พรุ่งน้ีแต่แลว้ นะโมกล็ ุกข้ึนนงั่ อยา่ ง
ทนั ทีและทาํ บางอยา่ งเพื่อเตือนสติ

“ เพ๊ียะ.นี่แนะไอห้ มาวดั มงึ เป็นใครเขาเป็นใครมึงไม่มีสิทธ์ิแมแ้ ต่จะ
คิด” นะโมตบหนา้ เตือนสติตวั เองอยา่ งจงั พยายามทาํ ใจและต้งั ใจวา่ จะไปจดั
สถานที่ที่บา้ นวภิ าดาและขอเห็นหนา้ วภิ าดาอีกสกั คร้ัง แลว้ ลม้ ตวั ลงนอนความ
เหนด็ เหนื่อยท่ีเขา้ ไปวงิ่ ในหวั ใจคนอื่น ทาํ ใหอ้ ่อนลา้ แลว้ หลบั ไปกบั ค่าํ คืนอนั
แสนเจบ็ ปวด

167

ตอนที่ 19 คาํ ตอบจากฟ้า

ท่ีบ่อนคาสิโน พงศกรกาํ ลงั นงั่ จิบไวนบ์ นหอ้ งติดกระจกที่ดา้ นในมืด
แต่มองออกมาขา้ งนอกเห็นทุกอยา่ งชดั เจนพงศกรจอ้ งมองท่ีโต๊ะพนนั ในใจ
อยากลงไปเลก็ ใหห้ ายอยาก

“ ไม่ลงไปเล่นใหห้ ายอยากสกั หน่อยเลา้ ” ชชั ชยั เจา้ ของบ่อนยนื มองลง
ไปขา้ งล่าง

“ เอาไวห้ ลงั แต่งงานเสร็จผมจะเล่นใหห้ ายอยากเลยครับเฮีย” พงศกร
พูดพลางจิบไวน์

“ หวงั วา่ แผนที่วางเอาไวจ้ ะสาํ เร็จนะแกจะไดใ้ ชห้ น้ีฉนั หมดเสียทีแต่ถา้
ลม้ เหลวฉนั ไม่เอาแกไวแ้ น่” ชดั ชยั หนั มามองหนา้ พงศกรแลว้ เดินจากไป
พงศกรไดแ้ ต่มองตามหลงั ไปพลางบ่นในใจ

“ ไอแ้ ก่ใชห้ น้ีเสร็จเมื่อไหร่กเู ล่นมึงคืนแน่” พงศกรกดั ฟันกอ็ ตๆพลาง
มองผา่ นกระจกดูผคู้ นกาํ ลงั สนุกกบั การหลงระเริงอยกู่ บั การพนนั ในยามค่าํ คืน
ที่บ่อนคาสิโน เหมือนแมลงเม่าบินเขา้ กองไฟที่ถูกล่อลวงจากแสงไฟท่ีน่า
หลงใหลและกไ็ ม่สามารถบินออกจากกองไฟน้นั ไดเ้ ป็นจาํ นวนมาก ดว้ ยกบั ดกั
ที่แยบยลเมื่อเล่นไดก้ อ็ ยากเล่นต่อ เม่ือเสียกอ็ ยากเอาคืนจนสุดทา้ ยไม่ไดอ้ ะไร
เลย

สายของวนั ใหม่ที่บา้ นหรูของวภิ าดารถกระบะที่ขนเตน็ ทอ์ ุปกรณ์
ตกแต่งเขา้ มาถึงพร้อมกบั ทีมงานพนกั งานบางส่วนของบริษทั รสไทยกม็ าถึง
หน่ึงในน้นั คือนะโมพอรถเขา้ มาถึงบริเวณบา้ นนะโมถอนหายใจลึกยาวเหมือน
ไม่เคยมาที่บา้ นหลงั น้ีมาก่อน เม่ือทุกคนลงจากรถต่างกท็ าํ หนา้ ที่ที่ได้
มอบหมาย นะโมยนื มองไปที่บา้ นหลงั ใหญ่โดยท่ีไม่รู้วา่ วภิ าดากก็ าํ ลงั แอบ
มองลงมาจากหอ้ งนอนจากน้นั นะโมกเ็ ดินตามอนุชิตเขา้ ไปบริเวณโถงบา้ น

168

และส่วนอ่ืนๆของบริเวณงานจดั งานในขณะทาํ งานกไ็ ดแ้ ต่เฝ้าชะเงอ้ มองเขา้ ไป
ในบา้ นเพอ่ื หวงั วา่ จะเห็นวภิ าดาแต่ตลอดเกือบท้งั วนั กไ็ ม่เห็นวภิ าดาเลย

“ เอ.แปลกจงั ครับพ่ีธีปกติคุณวมิ กั จะเดินออกมาส่ังงานหรือทกั ทายพวก
เราหรือคุณวไิ ม่อยใู่ นบา้ น” อนุชิตถามหวั หนา้ สุธีพลางกดั ริมฝี ปากล่าง นะโม
เองกม็ องหนา้ สุธีพยกั หนา้ เหมือนสนบั สนุนคาํ ถาม

“ พ่ีกไ็ ม่รู้วะกลบั มาเที่ยวน้ีคุณวดิ ูแปลกๆ” สุธีมองอนุชิตตอบพลาง
เสียบสายแจค็ เขา้ หลงั คอมท่ีจดั เตรียมในวนั งาน

“ แลว้ ไอโ้ มแกไม่รู้เลยหรอวา่ เกิดอะไรข้ึนเพราะอยๆู่ แกกบั คุณวิ
กร็ ีบกลบั จากต่างจงั หวดั ก่อนกาํ หนด” อนุชิตถามทนั ทีท่ีนึกข้ึนไดส้ ุธีเองกม็ อง
หนา้ อยา่ งสงสยั นะโมรีบดึงเส้ือเส้ืออนุชิตแลว้ เอานิ้วช้ีจุท๊ ี่ปาก

“ ไอช้ ิตพีธ่ ีครับมนั มีอยเู่ ร่ืองหน่ึงท่ีผมยงั พูดไม่ไดเ้ อาไวห้ ลงั จากเสร็จ
ตรงน้ีมีเวลาผมคงตอ้ งเล่าใหฟ้ ัง” นะโมมองพร้อมส่ายศีรษะไปซา้ ยขวาเหมือน
ระวงั ใครไดย้ นิ ท่ามกลางความสงสัยของสุธีกบั อนุชิต จนเวลาบ่ายคลอ้ ยทุกคน
เสร็จงานที่ไดร้ ับมอบหมายต่างกท็ ยอยกลบั สุธีเรียกนะโมกบั อนุชิตข้ึนรถยนต์
ส่วนตวั ในขณะท่ีเดินทางกลบั นะโมไดเ้ ล่าเหตุการณ์ตามลาํ ดบั ใหส้ ุธีกบั อนุชิต
พงั จนถึงระหวา่ งทางนะโมกล็ งเพื่อทาํ ธุระบางอยา่ งแถวเรือนจาํ

ส่วนท่ีบา้ นวภิ าดาเกือบหา้ โมงเยน็ เธอกเ็ ดินดูรอบๆบริเวณบา้ นเพ่อื เช็ค
ความเรียบร้อยในการตกแต่งโดยมีแม่บา้ นพอ่ บา้ นเดินตาม ทุกคนดูไม่มี
ความสุขถึงแมน้ วา่ วนั พรุ่งน้ีจะมีงานมงคลท่ีน่ายนิ ดี ยง่ิ วภิ าดามีสีหนา้ อมทุกข์
อยา่ งเห็นไดช้ ดั สกั พกั วภิ าดาถึงกบั น้าํ ตาไหลจนไดย้ นิ เสียงสะอ้ืน

“ คุณหนูคะ” แม่บา้ นรีบยน่ื กระดาษทิชชูให้
“ ใครกนั นะที่ทาํ กบั ท่านประธานกบั คุณหนูไดล้ งคอ” พอ่ บา้ นบ่นอยา่ ง
เจบ็ ปวด

169

“ แต่ผมเชื่อวา่ คุณวกิ บั ท่านประธานตอ้ งปลอดภยั ” พอ่ บา้ นพูดอยา่ ง
มน่ั ใจ

“ ใช่ค่ะคุณหนูไม่แน่นะคราวน้ีนะโมอาจจะช่วยคุณหนูไดอ้ ีกคร้ัง”
แม่บา้ นเสริมจึงไดย้ นิ ช่ือนะโมดูเหมือนวา่ วภิ าดายงิ่ สะอ้ืนหนกั ข้ึน

“ คราวน้ีไม่วา่ ใครกค็ งช่วยเราอีกไม่ไดแ้ น่ค่ะ” วภิ าดาซบั น้าํ ตาอีกคร้ัง
บรรยากาศยง่ิ ซ้าํ เติมความเศร้าเขา้ ไปอีก

ที่หอพกั นะโมเกบ็ ขา้ วของลงในกล่องลงั กระดาษกบั กระเป๋ าอีกสองใบ
เหมือนกบั วา่ จะไปจากหอ้ งน้ีโดยไม่กลบั มาอีกแลว้ แต่ยงั เหลือคอมพวิ เตอร์ท่ี
ยงั อยใู่ นสภาพเดิมเพราะตอ้ งจดั รายการในค่าํ คืนน้ีเป็นคร้ังสุดทา้ ยเพือ่ เดินทาง
กลบั บา้ นในวนั พรุ่งน้ีเชา้ เสียงเพลงเศร้าคลอดงั แผว่ เบาผา่ นช่องสร้างการดี
แชนแนล ในค่าํ คืนอนั ข่ืนขมของนะโมน้าํ เสียงบ่งบอกถึงอารมณ์ความรู้สึก
วภิ าดาที่กาํ ลงั นงั่ ชมผา่ นไอแพด กน็ ้าํ ตาคลอรับรู้ถึงความเจบ็ ปวดกไ็ ดแ้ ต่บ่นใน
ใจวา่ ขอโทษนะนะโมสุดทา้ ยของรายการนะโมกไ็ ดท้ ิ้งประโยคอาํ ลาท่ีทาํ ให้
วภิ าดายง่ิ น้าํ ตาไหลนองหนา้ แต่ทาํ ใหค้ นอ่ืนฟังแลว้ งง

“ เอาล่ะครับท่านผชู้ มผฟู้ ังทุกท่านมาถึงช่วงทา้ ยของรายการอาจจะไม่
เจอผมอีกหลายวนั ขอหลบไปทาํ ภารกิจสาํ คญั พรุ่งน้ีไม่วา่ อะไรจะเกิดข้ึนผมจะ
รักทุกท่านและวนั พรุ่งน้ีขอใหฟ้ ้าเห็นความพยายามของผมสุดทา้ ยน้ีผมขอส่ง
กาํ ลงั ใจใหก้ บั คนที่ผมรักทุกคนไม่วา่ เขาจะโกรธจะเกลียดผมขนาดไหนผมกจ็ ะ
ทาํ ทุกอยา่ งใหเ้ ขามีความสุขค่าํ คืนน้ีราตรีสวสั ด์ิครับ”

เสียงนุ่มคลอกบั ความเศร้าเคา้ คลอไปกบั เสียงเพลงก่อนท่ีจะเฟตเสียง
เบาลงในท่ีสุดวภิ าดายงิ่ สะอ้ืนหนกั จนเผลอหลบั ไป

เชา้ วนั ใหม่ท่ีบา้ นหรูของวิภาดาเสียงเพลงในบรรยากาศของงานมงคล
ดงั ไปทวั่ บริเวณบา้ นแขกร่วมงานเร่ิมทยอยเขา้ มาในงาน

170

“ พ่ีธีครับผมแอบไดย้ นิ แขกกระซิบถามกนั วา่ ทาํ ไมคุณพ่อของคุณวไิ ม่
มาร่วมงานท้งั ท่ีเป็นวนั สาํ คญั ของลูกสาวอนุชิตเอียงหวั กระซิบขา้ งหูของสุธี

“ พไ่ี ดย้ นิ มาวา่ ท่านประธานป่ วยหนกั อยตู่ ่างประเทศไม่สามารถเดินทาง
มาไดไ้ ม่รู้วา่ จะอยไู่ ดอ้ ีกนานไหมเลยขอใหค้ ุณวแิ ต่งงาน” สุธีกระซิบตอบ
อนุชิตแลว้ อนุชิตพยกั หนา้ เหมือนเขา้ ใจ แลว้ อนุชิตมองดูนาฬิกาท่ีขอ้ มือ

“ ไอโ้ มยงั ไม่เห็นมาเลยพี่สายมากแลว้ ” อนุชิตยกโทรศพั ทจ์ ะโทรหา
ส่วนท่ีโถงบา้ นวภิ าดาในชุดเจา้ สาวยนื เคียงขา้ งพงศกรในชุดสูทสีครีมรอ
ตอ้ นรับแขกที่มา เยอะพอสมควรแลว้ พธิ ีกรประกาศไดเ้ วลาเขา้ สู่พธิ ีวภิ าดา
กวาดสายตาไปรอบๆบริเวณโถงบา้ นกไ็ ม่เห็นนะโมรู้สึกเริ่มจุกในอก ส่วน
ดา้ นขา้ งซา้ ยขวา สาํ หรับท่ีนง่ั รดน้าํ สังขก์ ม็ ีญาติของท้งั สองฝ่ าย พร้อมหนา้

“ ทุกท่านคะก่อนที่จะเริ่มพิธีอนั เป็นมงคลดิฉนั ขอเปิ ดวดี ีโอคาํ อวยพร
จากคุณพ่อของคุณวทิ ี่กาํ ลงั รักษาตวั อยทู่ ี่ต่างประเทศนนั่ คือสาเหตุท่ีท่านไม่
สามารถมาร่วมงานได”้ แขกท่ีมาร่วมงานถึงกบั ร้องอ๋อดว้ ยความเขา้ ใจเพราะ
ทุกคนต่างเขา้ ใจในเหตุผลวา่ ทาํ ไมจึงรีบจดั งานแต่งพิธีรดน้าํ สงั ขด์ าํ เนินไปจน
เสร็จสิ้นเหลือข้นั ตอนสุดทา้ ยท่ีสาํ คญั มากคือการจดทะเบียนสมรสซ่ึงทาง
พงศกรไดเ้ ตรียมใหเ้ จา้ หนา้ ท่ีมาจดทะเบียนในวนั แต่ง

“ เอาราคาแขกผมู้ ีเกียรติทุกท่านคะกม็ าถึงอีกหน่ึง ข้นั ตอนที่สาํ คญั ทาํ
ใหค้ ู่บ่าวสาวเป็นสามีภรรยากนั โดยสมบูรณ์ค่ะ” พิธีกรกาํ ลงั จะเชิญคู่บ่าวสาว
จดทะเบียนสมรสซ่ึงทาํ ใหว้ ภิ าดายง่ิ มีสีหนา้ เศร้าหมออยา่ งเห็นไดช้ ดั

“ พ่ีสังเกตดูคุณวไิ ม่ค่อยมีความสุขเลยนะครับ” อนุชิตสกิดขา้ งสุธีซ่ึง
แขกที่มาร่วมงานกพ็ อสงั เกตได้ แขกที่ดูแลว้ น่าจะมีความสุขยมิ้ ระรื่นมากท่ีสุด
เห็นจะเป็นฝ่ ายของเจา้ บ่าว

171

“ นิตยาทุกอยา่ งกาํ ลงั เป็นไปตามแผนแลว้ ” พชั ราแม่คนที่หน่ึง กระซิบ
พดู กบั นิตยาซ่ึงเป็นภรรยาของพ่ออีกคน ในขณะท่ีเจา้ หนา้ ท่ีต้งั โตะ๊ ต่อหนา้ แขก
แลว้ วางแผน่ กระดาษที่เป็นทะเบียนสมรสลงท่ีโตะ๊ โดยมีปากกาสีทองวางคู่กนั

“ ณ เวลาต่อจากน้ีขอเรียนเชิญผบู้ ่าวสาวลงลายเซ็นเพือ่ จด
ทะเบียนสมรสต่อหนา้ เจา้ พนกั งานโดยมีแขกผมู้ ีเกียรติทุกท่านเป็นพยานได้
แลว้ ณบดั น้ีค่ะ” สิ้นเสียงประกาศของพิธีกรสาว ภายในงาน

“ เด๋ียวก่อน” นพรัตนต์ ะคอกเสียงดงั ฝ่ าท่ามกลางเสียงปรบมือของแขก
ผมู้ าร่วมงานจนทุกคนยกมือคา้ งไม่เป็นจงั หวะ แลว้ แขกผรู้ ่วมงานกต็ อ้ งเงียบ
กริบเมื่อสายตาทุกคนจอ้ งมองไปท่ีชายใส่ชุดคุมขงั ที่มือสองขา้ งมีผา้ คลุมไวเ้ พ่อื
ไม่ใหเ้ ห็นเคร่ืองพนั ธนาการพงศกรถึงกบั ผงะ

“ ชิบหายแลว้ ไอน้ พมึงมาทาํ ไมวะ” พงศกรหนั ซา้ ยหนั ขวาบ่นกบั ตนเอง
จนแขกกต็ กใจเพราะนพรัตนไ์ ม่ไดม้ าคนเดียวกลบั มีเจา้ หนา้ ที่ตาํ รวจคุมมาดว้ ย
ในขณะท่ีบกั คกั กป็ รากฏตวั อยใู่ กลก้ บั ตาํ รวจ

“ ก่อนอ่ืนตอ้ งขอโทษท่านเจา้ ของงานและแขกผมู้ ีเกียรติทุกท่านดว้ ยนะ
ครับที่อาจจะทาํ ใหเ้ สียบรรยากาศพอดีเราพบหลกั ฐานเพิม่ เติมบางอยา่ งที่
เก่ียวขอ้ งกบั คุณพงศกรที่ทางเจา้ หนา้ ท่ีกาํ ลงั ตามหาตวั คุณพงศกรอยแู่ ต่ทราบวา่
คุณพงศกรใชช้ ีวติ ส่วนใหญ่อยตู่ ่างประเทศจึงไม่สามารถตามตวั
ได”้ นายตาํ รวจนายหน่ึงยน่ื หมายใหก้ บั คุณวภิ าดาซ่ึงเป็นเจา้ ของบา้ น พงศกรดู
สีหนา้ กงั วลข้ึนมาทนั ทีในอีกฝากหน่ึงนิตยากบั พชั รามองหนา้ กนั อยา่ งต่ืน
ตระหนกแลว้ รีบจูงแขนกนั ค่อยๆเดินออกมาจากงาน

“ งานเขา้ แลว้ ไหมล่ะตาแมค็ ” นิตยารีบดึงแขนพชั ราออกมาจากกลุ่มคน
ในบา้ นท่ีกาํ ลงั ตึงเครียด

“ อะไรกนั คุณตาํ รวจ แลว้ แกออกมาทาํ ไมนี่ไอน้ พ” พงศกรตะโกนถาม
ดว้ ยสีหนา้ เฝ่ือนๆ

172

“ เงียบไปเลยพงศกรแกนี่แหละตวั ดีต้งั แต่ฉนั ติดคุกแกไม่เคยโผล่หนา้
ไปเยยี่ มฉนั เลยทุกอยา่ งท่ีผา่ นมาแกหลอกใชฉ้ นั วนั น้ีฉนั จะแฉท้งั หมด ฟังนะ
คุณวไิ อน้ ี่จดั ฉากวางแผนไวท้ ้งั หมดจบั คุณพอ่ ของคุณแลว้ วางแผนเรียกค่าไถ่
บงั คบั ใหค้ ุณวแิ ต่งงานเพื่อตอ้ งการหาเงินไปใชห้ น้ีพนนั เกือบร้อย
ลา้ น” นพรัตนช์ ้ีหนา้ พงศกร และสิ้นเสียงของนพรัตนแ์ ขกผรู้ ่วมงานท้งั หมด
ถึงกบั อา้ ปากคา้ งช้ีหนา้ ด่าพงศกรบา้ งกโ็ ยนกระดาษทิชชูใส่พร้อมก่นด่า บา้ งก็
ใหเ้ จา้ หนา้ ที่รีบจบั ตวั ไป วภิ าดามองหนา้ พงศกรแลว้ งา้ งมือตบไปที่หนา้
พงศกรฉากหน่ึง จนแม่บา้ นผวาเขา้ มากอดวภิ าดาไว้ พร้อมเสียงสะอ้ืนใหต้ าํ รวจ
เขา้ มาจบั กมุ พงศกรควบคุมตวั ไปข้ึนรถ ในขณะท่ีบกั คกั เดินเขา้ มาหาวภิ าดา
แลว้ ยนื่ กระดาษแผน่ เลก็ ๆให้

“ คุณวี ครับนะโมฝากมาให”้ บกั คกั ยนื่ กระดาษใหแ้ ลว้ รีบเดินออกไป
วภิ าดาคลี่กระดาษออกมาอ่าน

“ คุณวิ ครับไม่วา่ งานวนั น้ีจะเป็นอยา่ งไรผมขอใหค้ ุณวมิ ีความสุขผมคง
ช่วยคุณวไิ ดเ้ ท่าน้ีสุดแต่ฟ้าจะใหเ้ ป็นไปรักนะโม” วภิ าดาทรุดนง่ั ลงสะอ้ืน
ใหก้ บั เกา้ อ้ีตวั เดิมพลางพูดเบาๆวา่

“ ขอบใจอีกคร้ังนะนะโม” วภิ าดาเสียงสั่นเครือแม่บา้ นกห็ ยบิ กระดาษ
ข้ึนมาอ่านอีกคร้ังแลว้ โผเขา้ กอดวภิ าดา

“ เห็นไหมล่ะคุณวนิ ะโมช่วยไดจ้ ริงๆ” แม่บา้ นยมิ้ ท้งั น้าํ ตาทุกคนเปลี่ยน
น้าํ ตาของความทุกขเ์ ป็นความสุขเมื่อต้งั สติไดว้ ภิ าดาอุทานช่ือนะโมแลว้ วงิ่
ออกไปหนา้ บา้ นมองซา้ ยมองขวา
กวาดสายตาไปทวั่ บริเวณบา้ นแต่กลบั ไม่เห็นแมแ้ ต่เงาของนะโม

“ อนุชิตนะโมล่ะ” วภิ าดาถามดว้ ยความตื่นเตน้
“ ผมไม่เห็นมนั ต้งั แต่เชา้ แลว้ ครับติดต่อมนั ไม่ไดเ้ ลย” อนุชิตมองหนา้
วภิ าดายงั สงสัยวภิ าดาดึงชุดแต่งงานท่ียาวลากดินดว้ ยสองมือออกแลว้ วงิ่ กลบั

173

เขา้ มาในบา้ นอีกคร้ังกวาดสายตาเพ่อื มองหาโทรศพั ทจ์ ากน้นั กเ็ ริ่มกดโทรศพั ท์
หานะโมทนั ที แต่คร้ังแลว้ คร้ังเล่ากไ็ ม่มีเสียงตอบรับของนะโมเลยวภิ าดาทรุด
นงั่ ลงที่เกา้ อ้ีอยา่ งทอ้ ใจ

บนถนนเส้นทางสายมิตรภาพมุ่งหนา้ สู่บา้ นหนองโพนคาํ นะโมขบั รถ
กลบั ดว้ ยหวั ใจหดหู่ใจและไม่พยายามคิดถึงเรื่องใดตดั ปัญหาโดยการปิ ด
โทรศพั ทเ์ พราะยงั ไม่อยากรับรู้เรื่องราวใดๆแมน้ อยากโทรหาบกั คกั ถามถึง
เหตุการณ์ต่างๆท่ีบา้ นวภิ าดา ท้งั ไม่กลา้ รับรู้วา่ สุดทา้ ยวภิ าดากบั วงศกรได้
แต่งงานเป็นคู่ครองกนั หรือไม่ในใจคิดแต่เพียงวา่ ตวั เองไม่คู่ควรสุดทา้ ยแลว้
วภิ าดาคงเลือกคนที่เหมาะสมไม่ใช่หมาวดั กระจอกอยา่ งตน

ส่วนวภิ าดาเองตอนน้ีกย็ งั ทาํ อะไรไม่ไดแ้ มใ้ นใจอยากจะออกไปตามหา
นะโมใจจะขาดแต่ตอ้ งรอข่าวคราวของคุณพอ่ เพราะไม่รู้วา่ เป็นตายร้ายดี
อยา่ งไร หากลูกนอ้ งของพงศกรรู้ข่าววา่ การแต่งงานลม้ เหลว

“ คุณหนูคะจะเอาอยา่ งไรดีคะเร่ืองคุณท่าน” แม่บา้ นรีบยงิ คาํ ถามแทรก
บรรยากาศที่ดูตึงเครียดเพราะทุกคนเอาแต่นง่ั รอมองหนา้ กนั ไปมา

“ วิ กภ็ าวนาวา่ ลูกนอ้ งของไอ.้ .พแ่ี มค็ จะไม่ทาํ อะไรคุณพ่อและภาวนาวา่
เขาจะบอกสถานที่ที่กกั ตวั คุณพ่อใหก้ บั เจา้ หนา้ ที่ตาํ รวจ จะไดไ้ ปรับคุณพอ่ ได้
อยา่ งปลอดภยั ” วภิ าดาพูดดว้ ยนยั นต์ าเศร้าสายตามองไปท่ีภาพถ่ายคุณพอ่ ที่
ผนงั บา้ นก่อนที่ทุกคนจะแยกยา้ ยกนั ไปพกั ผอ่ น

วภิ าดา เปลี่ยนชุดเป็นเส้ือยดึ กางเกงยนี แลว้ ตดั สินใจออกไปตามหานะ
โมทีหอพกั นนั่ คือสิ่งที่ทาํ ไดเ้ วลาน้ี เม่ือไปถึงหอพกั แม่บา้ นกาํ ลงั กวาดพ้นื อยู่

“ ป้าคะสวสั ดีคะนะโมอยใู่ หมคะ” วภิ าดายกมือไหว้
“ เอา้ .คุณนนั่ เอง เอ..นะโมเขายา้ ยออกไปแลว้ นะคะ” แม่บา้ นหยดุ กวาด
แลว้ หนั ไปคุยวภิ าดา เองกย็ งั ไม่เช้ือเลยขอใหเ้ ปิ ดหอ้ งดู

174

“ ยงั ไม่ไดท้ าํ ความสะอาดเลยคะเพราะนะโมขอยา้ ยออกด่วนมากยอม
เสียเงินค่ามดั จาํ น่ีคะเด๋ียวป้าขอไปทาํ ความสะอาดต่อนะคะ” แม่บา้ นผลกั ประตู
หอ้ งเขา้ ไป วภิ าดา ยนื กวาดสายตาไปรอบๆหอ้ งสายตาไปหยดุ ที่ภาพ สุนขั
แหงนหนา้ มองทอ้ งฟ้าท่ีมีภาพของวภิ าดาในชุดใส่สูทสีเทายนื อยแู่ ละอีกสอง
ภาพในอิริยาบถที่ต่างกนั มีฉากหลงั เป็นทอ้ งฟ้า และมีขอ้ ความเขียนวา่
“กาํ ลงั ใจของหมาวดั ” และมีขอ้ ความดา้ นล่างวา่ “ หมาวดั ตวั น้ีจะคอยเห่าเป็น
ยามดูแลคุณอยหู่ ่างๆไดอ้ ยไู่ กลบ้ า้ งสุดแต่ฟ้าจะอนุญาต” วภิ าดา เลื่อนนิ้วไป
ตามขอ้ ความในขณะที่น้าํ ตาไหลออกมาเป็นทางพร้อมเสียงสะอ้ืน แลว้ พมึ พาํ
เบาๆในลาํ คอ

“ ขอบใจนะ นะโม” วภิ าดา หายใจลึกแลว้ เดินออกจากหอ้ งไป
ในวนั คืนท่ีผา่ นท้งั เรื่องร้ายๆสลบั กบั เรื่องดีที่ไม่ไดผ้ กู มดั พนั ธนาการกบั ผชู้ ายท่ี
จอ้ งจะเอาเปรียบอยตู่ ลอดและหากการจดทะเบียนสมรสสาํ เร็จกไ็ ม่รุ้วา่ ชีวติ จะ
เป็นอยา่ งไร วภิ าดารู้สึกโล่งอก
แต่กอ็ ดจะคิดถึงนะโมไม่ไดท้ ่ีคอยช่วยเหลือมาโดยตลอด

วภิ าดา นงั่ จอ้ งไอแพด รอการไลฟ์ สดของนะโมมาเกือบชวั่ โมงกไ็ ม่มี
อะไรเคลื่อนไหวนอกจากวดี ีโอเก่า วภิ าดามองดูนาฬิกาที่ผนงั หอ้ งกน็ ึกข้ึนไดว้ า่
นะโมอาจจะพ่ึงถึงบา้ นจึงไม่สามารถเปิ ดรายการจึงปิ ดไอแพดแลว้ รีบข่มตา
นอน

สายของวนั ใหม่หวั ใจของวภิ าดาอยทู่ ี่บา้ นหนองโพนคาํ เพราะอยากไป
ตามหานะโมใจจะขาดแต่กต็ ิดเร่ืองพอ่ ที่ยงั ไม่ทราบข่าวคราวเวลาผา่ นไปเกือบ
สิบโมง ในขณะที่นง่ั สนทนากบั พ่อบา้ นแม่บา้ นเรื่องข่าวคราวของคุณพ่ออยกู่ ็
ไดย้ นิ เสียงคนกดออดประตูหนา้ บา้ นทุกคนต่างหนั หนา้ ไปทาง ที่มาของเสียง
ทนั ทีท่ีพอ่ บา้ นกดรีโมทเปิ ดประตูออกกม็ ีรถตาํ รวจแล่นเขา้ มาหนา้ บา้ นทุกคน
รีบวงิ่ ออกไปดูทนั ทีพอเห็นชายผหู้ น่ึงลงจากรถ

175

“ คุณพอ่ /คุณท่าน” ทุกคนต่างอุทานออกมาพร้อมกนั พลางวง่ิ ออกไป
ตอ้ นรับ วภิ าดาวงิ่ ไปกอดคุณพ่อดว้ ยความดีใจน้าํ ตาแห่งความรักความเป็นห่วง
ไหลลงอาบแกม้ แต่กไ็ ม่ลืมหนั มาขอบคุณเจา้ หนา้ ท่ีตาํ รวจท่ีไดน้ าํ ตวั คุณพ่อ
กลบั มาอยา่ งปลอดภยั แลว้ เจา้ หนา้ ท่ีตาํ รวจกล็ ากลบั ไป และวภิ าดากพ็ ยงุ คุณพ่อ
เดินเขา้ บา้ นนง่ั พกั ท่ีโซฟา แม่บา้ นรีบนาํ น้าํ ดื่มเยน็ ๆมาวางที่โต๊ะพลางยมิ้ อยา่ งมี
ความสุข

“ เหตุการณ์น้ีไอแ้ มค็ มนั เลวจริงๆพอ่ ดูคนผดิ พ่อขอโทษนะลูก” คุณพอ่
พดู พลางยกแกว้ น้าํ ข้ึนดื่ม

“ แต่กต็ อ้ งขอบใจไอโ้ มอีกคร้ังท่ีเขา้ มาช่วยไดอ้ ีกแลว้ พ่ออยากเจอมนั
เรียกมนั มาพบพอ่ ๆสิ” ประธานบริษทั มองหนา้ วภิ าดา

“ เอ่อ. ติดต่อนะโมไม่ไดเ้ ลยค่ะคุณพอ่ แลว้ ที่สาํ คญั นะโมยา้ ยออกจาก
หอพกั แบบด่วนๆต้งั แต่เม่ือวาน” วภิ าดาพดู ดว้ ยนยั ตาเศร้าพลางถอนหายใจ
ยาวๆทุกคนที่นง่ั อยไู่ ดแ้ ต่มองหนา้ กนั และสงสัยวา่ เกิดอะไรข้ึนกบั นะโมดู
เหมือนวา่ คุณพอ่ จะดูอาการลูกสาวออก

“ ลูกไม่ตอ้ งห่วงพอ่ แลว้ นะแต่เวลาน้ีลูกควรไปตามหานะโมกลบั มาลูก
น่าจะรู้วา่ นะโมอยทู่ ่ีไหน” พอ่ พดู พลางมองหนา้ ลูกสาวและยมิ้ ตรงมุมปาก
เหมือนบอกเป็นนยั และดูเหมือนวา่ วภิ าดากเ็ ขา้ ใจในส่ิงที่คุณพ่อแสดงออกจึง
มองดูนาฬิกาท่ีแขวนอยผู่ นงั บา้ นแลว้ รีบเดินยมิ้ เขา้ หอ้ งเกบ็ เส้ือผา้ ลงกระเป๋ าสกั
พกั กเ็ ดินออกมาลาคุณพ่อเพอ่ื มุ่งหนา้ สู่หนองโพนคาํ

“ รูปมาใหล้ ุงสนไปส่งเหรอ” พ่อมองหนา้ ลูกสาว
“ ไม่เป็นไรค่ะหนูอยากไปเองและอาจไปพกั ผอ่ นสกั พกั นะคะคุณพ่อ”
วภิ าดาปรางยมิ้ และหิ้วกระเป๋ าเดินออกจากหอ้ งโถงไปท่ีโรงจอดรถกดรีโมท
ทา้ ยรถเพือ่ เกบ็ กระเป๋ าดว้ ยใบหนา้ ที่เป้ื อนความสุข

176

การไปที่หนองโพนคาํ เพียงคร้ังเดียวเมื่อคร้ังก่อนจึงทาํ ใหว้ ภิ าดาหลง
ทางไปบา้ งใชเ้ วลาแวะพกั บา้ งทาํ ใหก้ ารเดินทางล่าชา้ จนค่าํ เม่ือถึงหนองโพน
คาํ กเ็ งียบลงตามประสาคนบา้ นนอกท่ีเขา้ นอนเร็ววภิ าดาเล้ียวรถเขา้ จอดหนา้
บา้ นของนะโมแลว้ ออกมายนื เรียกคนในบา้ นซ่ึงเวลาน้ีมีเพียงแสงไฟ เลด็ ลอด
ออกมาจากช่องหนา้ ต่างเขา้ ใจวา่ คนในบา้ นอาจจะยงั ไม่นอนสกั พกั ภนั เตพ่ีสาว
ของนะโมกเ็ ปิ ดประตูออกมาดูกถ็ ึงกบั ตกใจ

“ เอา้ ..นนั่ คุณวเิ หรอ” ภนั เตทาํ หนา้ งงขย้ตี าอยหู่ ลายรอบ
“ ใช่จ๊ะพี่ภนั ” วภิ าดายนื ชะเงอ้ ตอบแลว้ ภนั เตกเ็ ดินออกมาเปิ ดประตูให้
ท้งั สองไดพ้ ดู คุยกนั อยสู่ ักพกั แลว้ วภิ าดากร็ ีบกลบั ข้ึนรถขบั ออกไปทางทุ่งนา
ภนั เตยนื ดูอยสู่ ักพกั กก็ ลบั เขา้ บา้ น
ท่ีเถียงนานอ้ ยนะโมนง่ั หนา้ คอมหูท้งั สองขา้ งถูกคลอบดว้ ย เฮด็ โฟนท่ี
กาํ ลงั เปิ ดเพลงคลอตน้ รายการเพอ่ื เตรียมเขา้ ส่งรายการประจาํ วนั เสียงเพลง
เพราะดงั ทะลุลาํ โพงมอนิเตอร์กบเสียงจิ้งหรีดตามทอ้ งทุ่งแมน้ แต่เสียงรถของ
วภิ าดาท่ีขบั เขา้ มากไ็ ม่ไดย้ นิ วภิ าดาเดินข้ึนไปบนเถียงนาเม่ือไดย้ นิ เสียงเพลง
ฝากเพลงหอมแกม้ ของพ่ีหลวงไก่ศิลปิ นแดนใตเ้ คา้ คลอไปกบั ลมหนาวกลาง
ทอ้ งทุ่ง
วภิ าดาไดแ้ ต่แอบชาํ เลืองดูแต่ไม่กลา้ เขา้ ไปทกั ทายเพราะนะโม
กาํ ลงั ไลฟ์ สดอยจู่ ึงไดแ้ ต่นงั่ รอผา่ นไปจนนะโมใกลจ้ ะจบรายการวภิ าดาทาํ ตวั
ไม่ถูกกร็ ีบลงจากเถียงนาเป็นนง่ั อยตู่ ะแคร่ขา้ งเถียงนาจุดท่ีเคยยา่ งปลานะโม
ร่าํ ลาแฟนรายการโดยการทิ้งทา้ ยดว้ ยเพลง เดาใจฟ้า เวอร์ชนั่ อะคูสติก ของพี่
ไมค์ พริ มยพ์ ร แลว้ เดินลงจากเถียงนา ไม่ทนั ไดส้ ังเกตนะโมยนื มองไปบน
ทอ้ งฟ้าพร้อมกบั ยกมือสองขา้ งข้ึนสูดอากาศเขา้ เตม็ ปอด เมื่อลดมือลงสายตา
มองไปเห็นคนนง่ั อยตู่ ะแคร่ถึงกบั ชะงกั ไปชว่ั ๆขณะวภิ าดาไดห้ นั มามองพร้อม
กบั ยนื ข้ึน

177

“ คุณว”ิ นะโมอุทานเสียงส่ันพร้อมอาการตกใจวภิ าดากา้ วขา
เดินเขา้ มาหาขณะที่นะโมยงั ยนื ตวั แขง็ มองวภิ าดาตาไม่กระพริบทาํ อะไรไม่ถูก
เมื่อวภิ าดาเดินใกลเ้ ขา้ มาแลว้ ผวาเขา้ กอดนะโม

“ วิ มาตามหวั ใจของตวั เองท่ีหนีมาโดยไม่บอกและมาขอบใจนะโมที่
ช่วยวคิ ร้ังน้ีเรากลบั ไปสร้างอนาคตดว้ ยกนั นะ” วภิ าดาเสียงสัน่ ในขณะท่ีนะโม
ยงั ยนื ตวั แขง็

“ ผมรู้ดีวา่ เราห่างช้นั กนั ไม่เหมาะสมกนั ในทุกๆดา้ นเลยทาํ แค่ส่ิงท่ีพอ
ทาํ ไดผ้ ลจะเป็นอยา่ งไรกถ็ ือวา่ ไดท้ าํ ดีท่ีสุดแลว้ จึงเลือกที่จะเดินจากไป และ
สุดทา้ ยกใ็ หแ้ ลว้ แต่ฟ้าจะเมตตาวา่ จะอนุญาตใหค้ วา้ ดาวดวงน้นั มาครอบครอง
หรือไม่” สิ้นสุดประโยคท้งั สองกถ็ ูกบรรยากาศยามค่าํ คืนในหนา้ หนาวโอบ
ลอ้ ม ท้งั สองต่างโอบกอดกนั และกนั เสียงเหล่าศิลปิ นบา้ นทุ่งร้องกล่อมบรรเลง
เหมือนกาํ ลงั แสดงความยนิ ดี ควนั หมอกอ่อนๆลอยฟุ้งเหมือนเป็นเอฟ็ เฟคได
ไอซ์ ของละครเวทีโดยมีแสงจนั ทร์ส่องเป็นสปอร์ตไลทใ์ หโ้ ฟกสั ในบรรยากาศ
ที่กาํ ลงั คลี่คลาย รอการตดั สินใจจากฟ้า ใหอ้ นุญาตมือส้นั ๆย้อื ข้ึนไปบนฟากฟ้า
เพอื่ ควา้ ดาวที่เฝ้าแอบมองมานานมาครอบครอง

178

จากใจนกั เขียน
สวสั ดีครับ ผมกอ้ งเกียรติ แสงสงคราม ในนามปากกา กดุ จี่พเนจร/ยาํ
อกั ษร นี่เป็นนิยายเร่ืองท่ีสามและเป็นหนงั สือเล่มท่ีสาม ท่ีผมไดเ้ ขียนดว้ ยความ
รักในการเขียนนิยาย/และหนงั สือ ท่ีใฝ่ ฝันมานานแต่ไม่ไดม้ ีโอกาสไดท้ าํ เพราะ
มีความรักและอยากทาํ หลายอยา่ ง ไม่วา่ การแต่งเพลง ทาํ ดนตรีที่ทาํ มานานและ
ปัจจุบนั กย็ งั ทาํ อยู่ เมื่อมีเวลามีโอกาสจึงไดล้ งมือทาํ
นิยายเรื่อง สุดแต่ฟ้าใหค้ วา้ ดาว ใชเ้ วลาเขียนอยเู่ กือบปี เพราะตอ้ งใช้
เวลาเขียนในเวลาวา่ งจริงๆเน่ืองจากมีงานประจาํ ท่ีตอ้ งทาํ และเจียดเวลาไปทาํ
อยา่ งอื่นดว้ ย จึงไดใ้ ชค้ วามพยายามเพ่ือใหน้ ิยายเรื่อง สุดแต่ฟ้าใหค้ วา้ ดาว จน
สาํ เร็จสมบูรณ์
ดว้ ยความดอ้ ยประสบการณ์ และยงั เป็นมือใหม่คลงั ภาษาอาจยงั มีนอ้ ย
แต่ดว้ ยความรักและอยากทาํ จึงมุ่งมน่ั จนสาํ เร็จ ขอฝากท่านผอู้ ่านเป็นกาํ ลงั ใจ
และช้ีแนะเพือ่ จะไดพ้ ฒั นาตนเองใหไ้ ดเ้ ป็นนกั เขียนที่เก่งข้ึนต่อไปขอบคุณครับ

กดุ จ่ีพเนจร