เรื่องสั้นวิชาภาษาไทย

คำเตือน !!! ชื่อหรือเหตุกำรณ์ท่กี ล่ำวถงึ ไมไ่ ดพ้ ำดพิงถงึ บคุ คลใดเป็นพเิ ศษเป็นเพยี งกำรนำชื่อและเหตกุ ำรณ์
มำแต่งเร่ืองส้นั ตำมแรงบรรดำลใจของผแู้ ต่งเทำ่ น้นั

ดำวเธอคนน้ี ณ ตอนน้ีอำยุของเธอน่ำจะประมำณยสี่ ิบปี กว่ำ เรำสองคนเป็นเพื่อนกนั ต้งั แต่
เดก็ ๆ เล่นดว้ ยกนั มำกตลอดแต่เรำกไ็ ม่ไดเ้ ลน่ ดว้ ยกนั บ่อยนกั หรอครบั เพรำเธอกเ็ ป็นผหู้ ญิงชอบ
เลน่ อะไรน่ำรักๆตำมแบบฉบบั ของเดก็ ผหู้ ญิง ส่วนผมก็ชอบเล่นอะไรทีค่ อ่ นขำ้ งอนั ตรำยตำม
แบบของเดก็ ผชู้ ำยแหละครบั แตเ่ หตผุ ลทผ่ี มไปเลน่ กบั เธอตอนเด็กๆน้นั เพรำะผมชอบเธอ เธอ
เป็นคนน่ำรกั เป็นท่ีรกั ของเพื่อนทุกคน หนำ้ ตำของเธอน่ำรักมำก เธอชอบมดั ผมเปี ยสอง
ขำ้ ง เวลำเธอยิม้ ทำใหใ้ จผมสนั่ ตลอดเวลำท่อี ยกู่ บั เธอ แต่มนั ก็เป็นเพียงแคป่ ๊ อปป้ี เลิฟแหละครบั
เม่อื เรำท้งั สองคนโตคนก็ต่ำงไปใชช้ ีวิตของตนเองและห่ำงหำยกนั ไป จนเรำกลบั มำเจอกนั
ในตอนน้ี ตอนน้ีเธอกำลงั สูบบุหรี่อยทู่ ่ีระเบียงห้องของผม นยั น์ตำของเธอมองบนทอ้ งฟ้ำ
เหมอื นกำลงั คิดอะไรบำงอยำ่ ง สีหนำ้ ของเธอดทู ุกขใ์ จเหมอื นกบั มีเร่ืองที่ไมส่ บำยใจอยู่ เธอหนั
มำมองหนำ้ ผม ชวนใหผ้ มนึกถงึ วนั แรกทเี่ รำเจอกนั ควำมทรงจำระหว่ำงเรำอยดู่ ๆี มนั ก็ไหล
ยอ้ นกลบั เขำ้ มำในหัวของผม
: ไม่ไดเ้ จอกนั นำนเลยนะ
: เป็นไงบำ้ ง หำยหนำ้ หำยตำไปเลย สบำยดีใช่ไหม?
: กเ็ ร่ือยๆอะ่
: นำยสูบบุหรี่ไหม
: หึ ไมล่ ะ่
ตอนน้ีเธอสวยข้นึ มำก รูปร่ำงของเธอไม่ไดอ้ วบหรือผอมจนเกินไป เธอแต่งหนำ้ แบบพอดีปัด
แกม้ นิดหน่อย ทำลิปสตกิ สีชมพู ผมวำ่ มนั เขำ้ กบั เธอดีนะ แต่ไม่วำ่ ยงั ไงสำหรบั ผมเธอกเ็ ป็นดำว
เดก็ สำวรกั แรกในวยั เดก็ ของผมอยดู่ ี แมว้ ำ่ จะมหี ลำยๆคนบอกวำ่ เธอขำยตวั เป็นเดก็ เสี่ย ผมไม่
สนใจหรอกเพรำะยงั ไงนนั่ มนั ก็ชีวติ ของเธอ
: นำยคิดอะไรอยเู่ หรอ?
: ก็นิดหน่อย
: เก่ียวกบั ตวั ฉนั หรือเปลำ่ ?
: เปล่ำ
: โกหกนำยคิดเรื่องฉนั อยแู่ น่ ๆ
: เธอโอเคไหม มีอะไรไมส่ บำยใจกบ็ อกฉนั ไดน้ ะ

: เฮอ้ นำยเน่ียนะมองฉันออกตลอดเลย
: ก็เธอน่ำเครียดขนำดน้นั ใครจะไมร่ ูล้ ะ
เธอหัวเรำะในลำคอจำกน้นั เธอกเ็ ริ่มเล่ำว่ำเธอไดค้ บกบั แฟนคนหน่ึงมำไดค้ ร่ึงปี แฟนของเธอดี
ทกุ อยำ่ งเอำใจใส่พำเธอไปดหู นงั เล้ียงขำ้ วเขำทำทกุ อยำ่ งไดเ้ พ่อื ให้เธอมคี วำมสุขมำกๆ เธอเลย
ตดั สินใจพำแฟนของเธอมำแนะนำให้ท่บี ำ้ นของเธอรู้จกั แตใ่ นตอนแรกๆ พอ่ แม่ของเธอกไ็ ม่
ชอบแฟนของเธอ แตเ่ ธอก็ยงั ยนื ยนั ทีจ่ ะคบกบั แฟนของเธอต่อเพรำะเธอรู้สึกวำ่ เธอเจอคนท่ีใช่
สำหรบั เธอบำงทีคณุ อำจจะคิดวำ่ เรื่องทเี่ ธอเลำ่ ชำ่ งเป็นควำมรกั ท่สี มบูรณแ์ บบ แต่ผมฟังแลว้
ผูช้ ำยคนน้นั คงเป็นคนท่เี คยดกี บั เธอมำกอ่ นไม่อยำ่ งน้นั เธอคงจะไมเ่ ลำ่ เรื่องควำมรกั ท่ีแสนเฟอร์
เฟคแบบน้ีไปท้งั น้ำตำหรอก ผมเดำว่ำแฟนคนน้นั ของเธอคงจะท้งิ เธอไปมีผูห้ ญงิ ใหม่ แต่
เหตุกำรณท์ ีเ่ ธอเลำ่ ข้ึนมนั ยง่ิ กว่ำน้นั เธอเล่ำวำ่ วนั หน่ึงเธอพลำดท่ำไปมีอะไรกบั เขำเวลำลว่ งเลย
มำสองเดือนเธอถงึ รูว้ ่ำเธอทอ้ งกบั เขำ แตเ่ ขำเองกด็ นั บอกว่ำเขำรบั ผิดชอบไมไ่ ดเ้ พรำะตอนน้ีเขำ
มีเมยี มลี กู แลว้ เขำไม่อยำกจะให้เธอเป็นตวั ทำลำยครอบครวั แต่เขำตกลงจะส่งเงนิ ให้ทุกๆเดือน
เดือนละสำมหม่ืนบำทเป็นกำรรับผิดชอบจนกว่ำลูกเธอจะโต แต่เธอไม่อยำกไดเ้ งินของไอผ้ ชู้ ำย
เลว ๆ น้นั เธอเลยขอยืมเงินกอ้ นหน่ึงของเพอ่ื นมำหวงั ว่ำจะไปทำแทง้ แตก่ ไ็ ม่กลำ้ เพรำะสงสำร
เดก็ แตถ่ ำ้ ไมเ่ อำออกกส็ งสำรพ่อแม่ทตี่ อ้ งมำดูแลเพรำะเธอคงเล้ียงเด็กคนน้ีไมไ่ ดแ้ น่นอนเธอไม่
มงี ำนเป็นหลกั แหลง่ และเธอกย็ งั ไมพ่ ร้อมทจี่ ะแบกควำมรับผิดชอบน้ีไว้ ผมไดฟ้ ังดงั น้นั กไ็ ม่รู้จะ
บอกกบั เธอยงั ไงเพรำะคำตอบท่อี ยใู่ นหัวของผมมสี องอยำ่ งอยำ่ งแรกคือให้เธอไปเอำเดก็ ออก
อยำ่ งที่สองคือเก็บลูกของเธอเอำไว้
: แลว้ คิดหรือยงั ว่ำจะทำยงั ไงตอ่ ไป
: ฉันคดิ ว่ำจะเกบ็ เดก็ เอำไว้ กเ็ ป็นไปตำมขำ่ วทช่ี ำวบำ้ นบอกแหละเพรำะฉันทอ้ งกบั เสี่ย
: แฟนเธอคนน้นั เป็นเสี่ยหรอ
: อือ จะว่ำง้นั กไ็ ด้
: เธอทอ้ งมำก่ีเดือนแลว้
: เกือบสองเดือนแลว้ แหละ
: ง้นั เธออยำ่ สูบบุหร่ีเลยมนั ไมด่ ีกบั ลูกนะ
: เอำจริงๆนะตอนน้ีฉนั มเี รื่องเยอะแยะในสมองเรื่องทีค่ ิดไมจ่ บ เร่ืองท่ไี ม่รูว้ ำ่ จะไปปรึกษำกบั
ใครไมร่ ู้วำ่ จะไวใ้ จใครไดบ้ ำ้ ง ไมร่ ู้วำ่ ใครมำดีมำรำ้ ยโครตเบ่ือเลยรู้ปะเวลำเศรำ้ ก็ไม่มใี ครอยดู่ ว้ ย
เวลำดีใจก็ไม่รูจ้ ะยมิ้ กบั ใคร มนั เป็นควำมรูส้ ึกที่แยม่ ำกๆ

: อยำ่ งนอ้ ยเธอก็มเี รำ
: นี่เธอเชื่อฉนั จริงๆหรอเน่ีย
: อะไรนะ!?
: ฉันไมไ่ ดท้ อ้ งไม่ไดม้ ีแฟนอยำ่ งทพ่ี ดู หรอก ฉันลอ้ เธอเลน่ น่ะ
เธอหวั เรำะ แตผ่ มวำ่ มนั เป็นหัวเรำะกลบเกลอื่ นมำกกวำ่
: แลว้ ทำไมถึงลอ้ เล่นแรงแบบน้นั ล่ะ
: นี่ นำยก็น่ำจะรู้นิ คนอยำ่ งฉันน่ะพดู อะไร ก็ไมม่ ใี ครเช่ือหรอก ทพ่ี ดู เร่ืองรำ้ ย ๆ เรื่องไมด่ ๆี นี่นะ
ไม่เห็นมใี ครถำมเลยวำ่ ฉนั ลอ้ เลน่ ไหมเพรำะวำ่ พวกเขำเช่ือไปแลว้ ว่ำฉนั เป็นคนไมด่ ี
คำพูดน้นั ทำให้ผมรู้สึกผิดข้นึ มำทนั ทเี พรำะคำว่ำ“ พวกเขำ” ทเี่ ธอบอกหน่ึงในน้นั ก็คอื ผมน้นั เอง
: ชำ่ งมนั เถอะ ว่ำแต่ตอนน้ีนำยเรียนอะไรอยู่
: ศลิ ปกรรมน่ะ
: ศิลปกรรม ? นำยคงจะชอบมำกสินะ ฉนั เห็นนำยชอบขดี เขยี นมำต้งั แต่เดก็ โตไปนำยคงทำได้
ดีกว่ำ
ตอนน้ีแน่เลย ว่ำแต่นำยมแี ฟนรึยงั
: ยงั ไม่มหี รอก
: ทำไมละ่ ? นำยไม่คิดหำแฟนสักคนหรอ
: เรำยงั ไม่พรอ้ มน่ะ
: ทำไมล่ะ ?
: คอื เรำไมค่ ่อยมเี วลำ และอกี อยำ่ งเรำไม่ใช่คนท่จี ะรกั จะชอบใครงำ่ ยๆ
: นำยน้ีไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนะ
: เธอเองกเ็ หมือนกนั นนั่ แหละ
พอจบประโยคพวกเรำสองคนกห็ วั เรำะออกมำ ตอนน้ีเป็นเวลำทดี่ ึกมำกแลว้ ใบไมพ้ ดั ปลวิ ตำม
สำยลม บรรยำกำศรอบขำ้ งมดื ไปหมด บำ้ นขำ้ งๆก็เริ่มปิ ดไฟเขำ้ นอน มเี พียงแต่เธอที่ยงั คงอยคู่ ยุ
กบั ผม ถึงแมจ้ ะเป็นกำรคุยแบบไมส่ นิทใจเหมือนเม่ือกอ่ น แต่ก็เป็นกำรสนทนำทท่ี ำให้ผมเขำ้ ใจ
เธอในตอนน้ีมำกข้ึนตอนน้ีใบหนำ้ ของเธอซีดเหมอื นกบั กระดำษ ควำมเครียดบนใบหนำ้ ของ
เธอถูกแสดงออกมำอยำ่ งชดั เจน แตผ่ มก็ไมอ่ ยำกจะคำ้ ดค้นั หรืออยำกจะกดดนั เธอ ใหเ้ ธอเล่ำ
เรื่องของเธอออก เพรำะเธอเองก็คงไมอ่ ยำกเอำปัญหำของเธอมำให้ผมเครียดไปดว้ ย
: ฉนั จำไดว้ ่ำตอนเดก็ ๆเธอชอบมำเล่นกบั ฉนั

: กไ็ ปเล่นดว้ ยแค่ตอนท่ีว่ำงนนั่ แหละ
: เธอรูไ้ หม ฉนั น่ะชอบเล่นกบั เธอมำกเลยเพรำะเธอเป็นเดก็ ผชู้ ำยที่ไม่มำแกลง้ ฉนั และยอมเลน่
อะไรแบบผหู้ ญิงๆกบั ฉนั โดยไมอ่ ำยเพ่อื นผชู้ ำยของเธอเลย แตอ่ ยดู่ ีๆวนั นึงเธอก็หำยไป จนฉนั
คิดวำ่ เธอจะลืมฉันไปแลว้ ซะอีก
: ไม่มที ำงหรอ
: หรอ ? ดีใจจงั ง้นั หลงั จำกน้ีเรำจะมีโอกำสไดเ้ จอกนั อกี ไหม ?
: มสี ิ เรำก็อยำกเจอเธอเหมอื นกนั แต่เรำคงไม่ไดเ้ จอกนั บ่อยนกั หรอก เพรำะเรำเช่ำหออยู่ บำง
อำทติ ยเ์ รำตอ้ งกลบั ไปเย่ียมบำ้ น เรำเลยไม่ค่อยมีเวลำนะ
: อมื
หนำ้ ตำของเธอตอนน้ีดเู ครียดกว่ำกวำ่ ตลอดท้งั วนั ท่เี รำคยุ กนั มำ ควิ้ ของเธอขมวด แววตำของเธอ
ดูเศร้ำสร้อย ผมเดำไมอ่ อกเลยว่ำเธอคดิ อะไรอยู่ เธอเครียดเร่ืองอะไร ผมควรจะถำมเธอดีไหม
หรือผมควรทำยงั ไงดี หรือเป็นเพยี งแคค่ วำมเครียดปกติทว่ั ไปของคนเรำกนั หรือเป็นเพรำะบุหร่ี
ที่เธอสูบ ผมไม่รู้อะไรเลย ผมเคยคิดว่ำผมรู้จกั เธอดีมำตลอดแต่คร้ังน้ีมนั เหมือนกบั ผมไมร่ ูจ้ กั
เธอเลยสกั นิด
: เรำคงจะเจอกนั สักวนั นึงแหละ แต่ไมว่ ่ำยงั ไงเรำกย็ งั เพ่อื นกนั ใช่ไหม
เธอพดู ดว้ ยน้ำเสียงแผ่วเบำเเละสน่ั เครือเหมือนเธอกำลงั จะร้องออกมำ
: แน่นอนสิ
: ดีใจจงั
จบประโยคควำมเงียบของปกคลุมเรำท้งั คู่ผมรู้ดีวำ่ เธอหมำยถงึ อะไร แตผ่ มไม่อยำกจะคดิ ว่ำส่ิงท่ี
ผมกำลงั คิดเป็นเร่ืองจริงมนั อำจจะเป็นเร่ืองทผี่ มคดิ มำกไปเอง เม่ือควำมเงียบปกคลมุ มเรำท้งั
สองคนนำนเกินไป เธจงึ ขอตวั ลำกลบั บำ้ นไป ในเชำ้ วนั ตอ่ มำเธอฆ่ำตวั ตำยในห้องน้ำ เธอไดใ้ ช้
เศษกระจกกรีดขอ้ มอื ของเธอ เธอนอนให้เลือดไหลออกจนหมดตวั และช็อคตำยในเวลำเดียวกนั
ลกู ของเธอทอี่ ยใู่ นทอ้ งกต็ ำยตำมไปชำวบำ้ นก็ไดแ้ ตกแยกเป็นสองฝ่ำยฝ่ำยหน่ึงก็บอกว่ำเธอไม่
น่ำคดิ ส้ันเลยส่วนอกี ฝ่ำยงึ ก็บอกวำ่ สงสำรและเขำ้ ใจเธอ ผมคดิ ว่ำเมือ่ คนื น้ีทผ่ี มเห็นเธอคอื เธอ
กำลงั ตดั สินใจจะฆ่ำตวั ตำยเธอเองก็รูว้ ่ำผมรูแ้ ลว้ เธอก็ตดั สินใจไปแลว้ เธอจึงไม่อยำกให้ผม
เยียวยำโนม้ นำ้ วให้เธอเปลย่ี นใจเธอเลยเก็บอำรมณ์พยำยำมไม่แสดงควำมออ่ นแอออกมำให้ผม
เห็นผมเองก็รู้สึกผดิ ท่ีไม่ไดท้ ำหนำ้ ทขี่ องผมไดอ้ ยำ่ งสมบูรณ์แบบเมอ่ื คดิ ไดอ้ ีกทกี ็สำยไปก่อนท่ี
เรำจะจำกกนั เมื่อคืนเธอเดินเขำ้ ไปในบำ้ นยน่ื ซองจดหมำยให้ผมหน่ึงฉบบั เธอบอกเก็บไวอ้ ่ำน

พรุ่งน้ีผมเองก็ทำตำมสัญญำดำ้ นในซองจดหมำยที่ผมเคยเขยี นในเธอในวนั เกิดเมอ่ื สิบกวำ่ ปี ท่ี
แลว้
: ดำวสุขสนั ตว์ นั เกิดขอใหม้ คี วำมสุขมำก ๆ
ดำ้ นลำ่ งประโยคนนั่ มีขอ้ ควำมที่เขียนดว้ ยลำยมอื ของเธอว่ำ
: ฉันจำไดว้ ำ่ วนั น้ีวนั เกิดเธอขอโทษท่ที ี่ไมไ่ ดซ้ ้ือเคก้ ไวใ้ หฉ้ นั ขอใหเ้ ธอใชช้ ีวติ แทนฉนั ใหอ้ ยำ่ ง
คมุ้ คำ่ และขอให้มีควำมสุขไวเ้ จอกนั รกั ตลอดไป
ลงชื่อวำ่ ดำวดำ้ นล่ำงสุดของจดหมำย เม่ือผมอ่ำนจบน้ำตำของผมกไ็ หลออกมำไม่หยดุ หลงั จำก
น้ีผมจะคดิ ถงึ เธอไมว่ ่ำวนั น้ีวนั พรุ่งน้ีหรือจะผ่ำนไปอกี ก่ีเดือนหรืออกี ก่ีปี เธอจะยงั เป็นเพ่ือนเก่ำ
ของผมอยูเ่ สมอและจำกน้ีผมคงทำไดเ้ พยี งปลอ่ ยใหก้ ำลเวลำใหท้ ำหนำ้ ท่ีคอ่ ยๆพำควำมเจบ็ ปวด
และเร่ืองรำ้ ยๆใหจ้ ำงหำยไปจำกควำมรูส้ ึกของผมและควำมทรงจำของเธอ ขอให้เธอไปสูส้ ุขคติ
นะดำว

ข้อคิด : กำรท่บี ุคคลใดทกุ ขใ์ จเรื่องอะไรกห็ ำกเรำสำมำรถช่วยแบง่ เบำควำมทกุ ขน์ น่ั ไดก้ ็ควร
แบง่ เบำควำมทุกขข์ องผูน้ ้นั ก่อนท่ีทกุ อยำ่ งจะสำยเกินไป

สมำชิก
๑. นำงสำวกลั ยรัตน์ เหมสุวรรณ เลขที่ ๑๕
๒. นำงสำวดวงกมล แกว้ กลำ้ เลขที่ ๑๗
๓. นำงสำวปวรวรรณ สมบตั ิบรู ณ์ เลขที่ ๒๐
๔. นำงสำวรุ่งทิพย์ ฉิมพลี เลขท่ี ๒๓

ม. ๖\๗