รักเธอตลอดไป

1

คำนำ

เรอื่ งสั้นเรอื่ ง "รกั เธอตลอดไป" ไดร้ ับเเรงบันดาลใจจากวรรณคดีสามก๊ก ตอน กวนอไู ปรบั ราชการกบั โจโฉ เป็น
เรอื่ งราวเกย่ี วกับชีวิตในโรงเรียนวา่ ด้วยความรกั ท่โี รแมนตกิ ของหนมุ่ สาว มติ รภาพอันเเสนวเิ ศษของผองเพอื่ น
อารมณค์ วามรสู้ กึ ที่ไดร้ บั ผา่ นตวั ละครในเร่อื งรวมไปถึงการสัมผสั ประสบการณ์ใหม่ ๆ

เรื่องสน้ั เรื่อง "รกั เธอตลอดไป" เป็นงานเขียนเชิงสร้างสรรค์ ซึง่ เป็นสว่ นหนง่ึ ของรายวิชาภาษาไทย ท33101
ขอขอบพระคณุ คุณครู เขมณัฎฐ์ สวุ รรณวีระกำธร ทีช่ ่วยแนะนำเรอื่ งการใชภ้ าษาในการเขียนงาน เรือ่ งสั้นเร่ืองนี้
จะประสบความสำเร็จไมไ่ ดห้ ากไมไ่ ด้รบั ความรว่ มมอื ร่วมใจของเพอ่ื น ๆ ทุกคน ขอขอบคุณเพอื่ น ๆ ทกุ คนทีร่ ่วม
เเรงร่วมใจกันในการสร้างผลงานชนิ้ นี้ หวงั ว่าผอู้ า่ นทกุ ท่านจะเพลดิ เพลนิ กบั การอา่ นเรอื่ งสัน้ "รกั เธอตลอดไป"

2

สารบัญ

หนา้ 3 เปิดเทอมวนั แรกของสามพีน่ อ้ ง
หน้า 4 ไปเยาวราชกัน
หนา้ 6 งานเปิดบา้ น
หนา้ 8 ไปทศั นะศกึ ษา
หน้า 13 ผู้จัดทำ

3

---เปดิ เทอมวันแรก

ในเช้าวันแรกของการเปิดเรียนสามพ่นี อ้ งเดินทางมาโรงเรียนดว้ ยกนั กิจกรรมยามเชา้ ของอิง คือ อา่ น
หนงั สือในตอนเช้าโรงเรียนส่วน เจมกับคนี ไปเล่นกฬี ากันที่สนามของโรงเรยี น พอถึงเวลาเขา้ เรยี นท้ังสามจงึ รบี
เข้าหอ้ งให้ทันเวลาแต่ระหวา่ งที่ข้นึ หอ้ งเรยี นทัง้ สามก็ถกู กล่มุ เพอ่ื นชวนโดดเรียนโดยท่เี จมกบั คนี เป็นทีช่ ืน่ ชอบของ
เพอ่ื นๆอย่แู ล้ว ทัง้ สามปฎิเสธและ

อิงได้ตักเตอื นกลุม่ เพือ่ นทชี่ วนโดดเรียนไปวา่ “อยา่ เลยมนั ไมด่ ี อย่างนอ้ ยเข้าไปฟงั ซกั นิดก็ยังดี”
โดยท่ีอิงเปน็ คนท่ตี ง้ั ใจเรียนและฉลาดจึงพุดอยา่ งน้ันไป ทุกคนจงึ ไดเ้ ร่ิมเขา้ เรียน อิงเปน็ คนทเี่ รยี นเกง่ มากตอบ
คำถามท่อี าจารย์ได้หมดทกุ อยา่ ง

แตค่ นี ไดย้ ินกลุม่ เพ่อื นนนิ ทาล้อเลียนองิ ไปว่า “วนั ๆไม่ทำอะไรเป็นหนอนหนังสอื อยู่อย่างนน้ั คง
จะทำอยา่ งอน่ื ไม่เปน็ สิท่า”

คนี จึงตอบกลับด้วยท่าทโี มโหไปวา่ “ไมค่ วรทำแบบนน้ั นะ!”
เจมเหน็ ทา่ ทางไม่ดจี งึ รีบไปห้ามคนี กอ่ นทเ่ี รื่องมันจะบานปลายไปมากกวา่ น้ี

อาจารย์ท่ไี ดย้ นิ จงึ กล่าวตักเตือนว่า “ไมส่ มควรที่ไปว่าคนอน่ื เช่นน้ี”

4
ช่วงพกั กลางวันแดดที่ร้อนอบอา้ วสามพีน่ อ้ งไดน้ ง่ั รบั ประทานอาหารใต้ต้นทอ้ หลงั โรงเรียนทมี่ บี รรยากาศ
ทล่ี ม่ เยน็ ได้กนั ขา้ วมกี ารแบง่ อาหารกนั กันกนิ อยา่ งเอรด็ อรอ่ ยหลงั จากนน้ั คีนจึงเอย่ ปากชวนท้ังสองไปเล่นกีฬา
ฟตุ บอลที่สนามทงั้ ทัง้ สองจึงตอบตกลงและไปเลน่ กฬี าด้วยกนั เจมกบั คนี ได้เล่นกีฬากันอยา่ งสนุกสนานและตงั้ ใจ
เล่นเพราะทั้งสองเปน็ คนทเ่ี ก่งด้านกีฬาจึงเปน็ ฝา่ ยทถี่ ือเกมเหนอื กวา่ ฝัง่ ตรงขา้ มส่วนอิงอาจจะเลน่ ไมเ่ กง่ มากแต่ก็
เล่นประคองอยา่ งสามคั คีทำใหไ้ ด้ชัยชนะโดยงา่ ยดาย
หลังจากหมดเวลาคาบพกั กลางวันเหล่าสามพี่นอ้ งได้ขึน้ ไปเรยี นในวชิ าภาษาไทยในวนั น้ันครขู องเขาได้
สอนเรอ่ื งสามกก๊ ซึ่งองิ มคี วามชอบเรอ่ื งสามกก๊ เป็นพิเศษเลยทำให้ในคาบน้ันอิงที่มีนิสยั พดู น้อยได้เปลีย่ นไปเปน็
คนละคนโดยที่มีความตื่นเต้นจึงทำให้ในระหว่างการเรยี นเตม็ ไปด้วยสีสัน
จบวชิ าภาษาไทยก็มีเรยี นอกี สองคาบซึ่งเปน็ รายวชิ าที่คนภายในหอ้ งไม่ค่อยถนัด คือ วชิ าชีววิทยาซ่ึงวัน
น้นั เป็นวันบอกคะแนนกอ่ นสอบปลายภาค ไดม้ ีสมาชกิ ในหอ้ งไดน้ ำโทรศัพท์มอื ถือขน้ึ มาถา่ ยคะแนนเพราะ
มองไม่เหน็

ทนั ใดนั้นเสยี งที่น่าเกรงขามของครตู ะเบง่ ออกมาอย่างดังวา่ “ใครให้คุณถา่ ยคะแนนนี้ยังไม
สมบรู ณเ์ ด๋ยี วจะเกดิ การเขา้ ใจผิดเร่ืองที่เอาคะแนนของนกั เรียนออกมาประจาน”

ครูได้ถามตอ่ ไปวา่ มีครวู ชิ าไหนเขาให้ถา่ ยไหม?”
อิงรับรูไ้ ดว้ ่าบรรยากาศของห้องเรยี นเรม่ิ อึดอดั จงึ กล่าวออกมาว่า “ครูวชิ าอ่ืนไม่ว่าอะไรนะครบั ”
เจม คนี และเพอ่ื นในห้องได้พดุ เสรมิ อิงไปจึงทำใหค้ รูเขา้ ใจเขา้ ใจมากขนึ้ และเลกิ พูดเรื่องนี้ หลงั จากนั้นทงั้ สามคนก็
ได้เรียนในคาบต่อๆไปจนเลิกเรียนกลบั บ้าน...

--ไปเยาวราชกัน

เม่อื ถงึ วนั ถดั ไปก็มีกิจกรรมหน้าเสาธงทีท่ กุ คนแสนจะเบอ่ื หน่ายแต่ทางโรงเรียนแจง้ กิจกรรมเปิดบ้านโดย
ให้หวั ขอ้ นกั เรยี นคือ “ซุ้มอาหารหลากหลายสัญชาติ” เพอ่ื ส่งเสริมใหน้ กั เรียนมคี วามรู้ด้านวัฒนธรรมของตา่ งชาติ
มากขึ้นเข้าและเพือ่ นต้อนรับคนภายนอกมาเยยี่ มชมโรงเรยี นในชว่ งสปั ดาห์หน้าโดยแบง่ ใหท้ ำเปน็ ห้อง

จากนั้นกลมุ่ อิงก็ขึน้ ห้องภายไดเ้ สนอรูปแบบรา้ นและสญั ชาติของอาหารต่าง ๆ ซง่ึ มีเพ่อื นคนนงึ ชอ่ื กรได้
เสนออาหารอนิ เดีย

5
โดยกรใหเ้ หตุผลวา่ “อาหารอนิ เดียเป็นอะไรท่แี ปลกใหม่และไม่เหมอื นใคร จึงทำให้ไมเ่ หมอื น
หอ้ งอ่ืน”
ซ่ึงเพื่อนๆ ก็เหน็ ดว้ ยทีจ่ ะทำมนั หลงั จากที่ตกลงกันไดก้ เ็ ข้าเรียนวชิ าตา่ งๆ จนถงึ พักกลางวัน กรไดไ้ ปโรงอาหารเพ่ือ
ไปหาเพอื่ นของเขาทอ่ี ยู่อกี หอ้ งเน่อื งจากกรเปน็ นกั กีฬาจึงสนิทกบั เพือ่ นอกี ห้องที่เป็นนกั กีฬาเหมอื นกันซงึ่
เพื่อนคนนน้ั ช่ือ วิน
กรได้ถามวนิ ว่า “เหย้ วินหอ้ งวนิ ทำอาหารสญั ชาติไหน”
วนิ เลยตอบกลับไปว่า “ทำเกย่ี วกบั ของญ่ีปนุ่ ”
และทงั้ สองกไ็ ด้คยุ กันตามประสาเพอ่ื น...

พอถึงชว่ งเวลาเลิกเรยี น อิง เจมและคีน ได้รู้สกึ เบ่ืออยากหาอะไรกนิ จงึ ได้ชวนกันไปเยาวราชเปน็ สถานที่
ขึ้นชอ่ื เรือ่ งอาหารจนี ในไทยที่ได้รบั ความนิยมและมีความหลากหลายมีทงั้ ของคาวและของหวานพอถึงเยาวราชได้
เจอผคู้ นแออัดกนั ทำให้สามพ่นี อ้ งต่ืนเตน้ ที่ได้เหน็ แสงสีและไดก้ ินหอมของอาหารเพ่มิ ความหวิ ของทั้งสามเปน็
อย่างมาก

เจมจึงไดช้ วนอิงและคนี ว่า “ไปกินก๋วยจ๊ับกนั ไหม?”
ทั้งสองจึงตอบตกลงแต่ก็รออยพู่ ักใหญเ่ น่อื งจากคนรอต่อแถวค่อนข้างเยอะและยังเป็นรา้ นทมี่ ชี ื่อเสียงดว้ ย พอถึง
คิวของสามพี่น้อง ทัง้ สามจึงได้สง่ั เป็นเมนูท่ไี ด้รับความนิยมมากสุดของทางร้านคอื ก๋วยจ๊บั น้ำใสใส่หมูกรอบพเิ ศษ
หลงั จากท่ีสามพ่นี อ้ งไดช้ ิมรสชาติของน้ำซุปแสนกลมกล่อมมคี วามหอมของพรกิ ไทยและเผ็ดร้อนเข้ากับเส้น

ทัง้ สามเลยพูดเปน็ เสยี งเดยี วกนั ว่า “อร่อยมาก!”

6
ตอ่ มาพ่นี อ้ งไดร้ บั ประทานเสรจ็ ไดช้ วนกนั ไปหาของหวานกันต่อจึงไดไ้ ปกินรา้ นลอดช่องสิงคโปร์เป็นของ
หวานตบทา้ ยก่อนกับพอถงึ ร้านก็ไดส้ ง่ั คนละแกว้ ด้วยความหอมหวานหลังจากได้กนิ ของพี่เผด็ ร้อนมาได้หายเป็น
ปลดิ ท้งิ ไดค้ วามหอมของกลิ่นของนมแมวท่ใี ส่เปน็ สตู รตน้ ตำรบั สามพน่ี อ้ งรู้สึกค้มุ ท่ีเสียเวลามาท่ีเยาวราชไดม้ าหา
ของกินทอ่ี ร่อยหลงั จากนั้นไดก้ ลับบ้านดว้ ยความอ่มิ อร่อยและสนกุ ทมี่ าหาของกนิ ทเ่ี ยาวราช...

จากน้นั อกี วันสามพน่ี ้องไดน้ ง่ั รถไปเรียนเหมอื นเดมิ พอจะถึงคาบเทีย่ งเจมนึกอยากจะตะบอลตอนเทีย่ งเลย
ชวนอิง,คนี และเพ่ือนๆในห้องมาเตะบอลอีกด้วยพอถึงคาบพักกลางวนั สามพน่ี ้องไปรับประทานอาหารเที่ยงกัน
ก่อนเเละชวนเพอ่ื นๆมาเตะบอลพอได้ยินเสยี งข้นึ คาบตอ่ ไปกร็ ีบวงิ่ ขึ้นห้องคาบเรียนตอ่ ไปเเละเรียนกนั อย่าง
สนุกสนานเพราะเป็นคาบพละซึง่ วชิ าพละเรียนแบตมนิ ตันเลยสนกุ มากสําหรบั สามพนี่ ้องเเละเรยี นคาบตอ่ ๆไป
จนถงึ เลกิ เรยี น

สามพี่น้องเหนอื่ ยมากสำหรบั วนั นี้พอเลิกเรยี นก็ช่วยเพ่ือนจดั เตรยี มทำซุ้มเพื่อที่จะเปิดร้านอาหารอินเดยี
โดยมีกรเป็นผคู้ มุ งานหลงั จากที่สามพีน่ อ้ งพักกนั จนหายเหนอ่ื ยก็แบง่ หน้าท่ีของแตล่ ะคนโดยคนี มคี วามสามารถ
ด้านการวาดจึงให้คนี วาดรูปประดบั ซุ้มและแบง่ หนา้ ท่แี บกของใหเ้ ป็นหน้าท่ีของเจมเพราะเจมเปน็ คนทีม่ รี ปู ร่างล้ำ
บึกบึนมคี วามเป็นนกั กีฬาสงู สว่ นอิงผทู้ ม่ี คี วามสามารถทาง วาทศิลป์จงึ เปน็ คนพดู และคนเขียนชอื่ รัานซะส่วนใหญ่

พอถงึ วนั ทต่ี ้องซ้อื ของท้ังสามได้นัง่ รถไปหาซ้อื ของอยซู่ ักพกั และนำกลบั มาไว้ท่โี รงเรยี น แลว้ ไปช่วยดูฝา่ ย
อ่ืนท่ดี ูแลจัดทำซุ้มและช่วยกันอย่ซู ักพัก หลงั จากนัน้ ทกุ คนก็ไดก้ ลบั บ้านกันไปพักผ่อน

แตก่ อ่ นจะถึงเจมจงึ ทกั ขน้ึ มาว่า “เราไปกินชาบูกันไหม?”
ทัง้ สองจึงตอบ “ตกลง” ไปอกี เหมอื นเคย
จากนน้ั หลงั จากกนิ กนั เสรจ็ ก็ได้กลับบ้านไปพกั ผ่อนกนั กนั จรงิ ๆ เพ่ือเก็บแรงไวส้ ำหรับงานวันพรงุ่ นี้
ในสว่ นของซมุ้ ของวนิ ท่เี ป็นเพื่อนของกรน้นั กไ็ ดจ้ ดั ทำกันอยา่ งราบรนื่ เหมอื นกับของสามพ่ีนอ้ ง

7

---งานเปดิ บา้ น

ในซุ้มของสามพ่นี อ้ งกไ็ ด้จดั กันอย่างราบรื่นโดยให้กรทเี่ ป็นคนเสนอไอเดยี นีอ้ ยเู่ ฝ้าซมุ้ และเพอื่ นคนอื่นๆ
สว่ นสามพี่น้องกไ็ ด้ไปเดินดูงาน

ในสว่ นซุม้ ของวินกับซนิ ดีผ้ ูห้ ญงิ ท่ีอยหู่ อ้ งเดยี วกนั อยเู่ ฝ้าซมุ้ ด้วยกนั ในจังหวะที่สองคนอยู่ดว้ ยกัน วินท่ี
แอบชอบกไ็ ด้เหน็ โอกาสชวนคยุ

วนิ จงึ ถามเรอื่ งการบา้ นวชิ าชวี ะของเม่อื วานว่า “ได้ทำมาหรือเปล่า”
ซินดีต้ อบด้วยความสงสัยไปว่า “เราทำแลว้ มีอะไรหรอื เปลา่ ?”
วนิ ตอบว่า “งัน้ เราขอดูหนอ่ ยสเิ ราทำไม่เป็น”
ซนิ ด้ีเลยตอบไปว่า “ได้เลย! แตเ่ ด๋ียวเราสอนให้มัย้ ?”
วินตอบกลับอย่างดใี จพรอ้ มถามไปวา่ “ไดส้ ิ! ง้ันหลงั เลกิ เรียนว่างไหม?”
หลงั จากท่ีวินถามซินดี้ไดต้ อบวินอย่างลงั เลใจว่า “ได้สเิ ราวา่ งอย่พู อดเี ลย”
วินถามอยา่ งมีความหวงั ต่อไปว่า “แลว้ ติวเสรจ็ ซนิ ด้ีจะไปไหนตอ่ หรอื เปลา่ ?”
ซินด้ีตอบแบบอึดอัดใจไปวา่ “เราขอโทษนะเราไมแ่ นใ่ จว่าตอนนน้ั ว่างไหมเดย๋ี วเราบอกอกี ทนี ะ”
ในขณะท่สี องคนกำลงั คยุ กนั อยู่สามพน่ี อ้ งไดเ้ ดนิ ผ่านมาเห็นทง้ั สองคนอยโู่ ดยที่เห็นวา่ วนิ อยู่ขา้ งๆ แตไ่ ม่ได้
ทักทายวิน เลือกทีจ่ ะทักแค่ซินด้ี เพราะ เจมก็ชอบซนิ ด้เี หมอื นกนั แตก่ ่อนหน้าน้ีสามพี่ได้ปรกึ ษากนั มานานแล้ว
เรือ่ งทจี่ ะชวนซนิ ดไ้ี ปเทย่ี ว พอสามพีน่ ้องมีโอกาสเจอซินดี้
เจมจึงเดินไปชวนซนิ ดีว้ า่ “หลังจากจบงานน้ีว่างไหม?”
ด้วยสถานการณท์ ่อี ึดอัด
ซนิ ดี้จงึ ตอบ “ออื ...ไดส้ ”ิ ไปโดยไมไ่ ดค้ ดิ อะไร
แตพ่ อวินได้ยินอยา่ งนัน้ จึงเกิดอาการรสู้ ึกแยแ่ ละไมพ่ อใจแตก่ ็ไม่ไดพ้ ูดอะไรและกไ็ มไ่ ด้คยุ กับซนิ ด้ีตง้ั แต่ที่เกิด
เหตุการณน์ ้ี

8

วนั ใหม่ในห้องชมรม

วชิ าชมรมวนิ ไดร้ ู้สกึ คาใจในเรอ่ื งเม่อื วานเลยคดิ จะไปปรกึ ษากบั พเ่ี ซน(ประธานชมรมบตุ บอลของวินและ
พชี่ ายของซินดี้)เรื่องผ้หู ญิงท่ัวๆไป

โดยทวี่ นิ เดินไปถามเซนวา่ “พ่ีครับ ผมควรทำยังไงเธอคนนัน้ ถึงมาสนใจผมบ้างเหรอครบั ?”
เซนเลยตอบวา่ “คนทีม่ งุ่ มั่น เอาใจใส่ และคดิ เร่อื งอนาคตมากกวา่ เรือ่ งพวกนน้ี ่ีแหละ
ทท่ี ำใหด้ ูมเี สนห่ ์”
หลังจากท่ีคุยกนั ได้ซกั พัก
เซนเลยแกล้งถามวนิ ไปวา่ “คดิ ยังไงกบั น้องสาวของเขา(ซนิ ดี้)เหรอ?”
โดยท่ีเซนรู้อยแู่ ล้ววา่ วนิ ชอบน้องสาวของเขา
วินเลยเกิดอาการตกใจเล็กน้อยพร้อมกบั พูดว่า “สำหรับซนิ ด้ีทีเ่ ป็นคนนา่ รกั เรียนดี เพอรเ์ ฟค
ขนาดน้ีหน่ะ จะมเี หรอที่ใครจะไมช่ อบ”
เซนจงึ ให้กำลงั ใจวินไปวา่ “เอาหน่า ขอใหไ้ ดอ้ ย่างทีห่ วงั แล้วกนั พ่เี อาใจชว่ ยนะ!”
หลงั จากทท่ี ้ังสองพูดคยุ กันเสรจ็ นัน้ ทง้ั สองก็ไดแ้ ยกย้ายไปซ้อมของตวั เอง

ในวนั ถดั มาหลงั จากวินไดร้ ับคำปรึกษาจากเซนวนิ กพ็ ยายามปรบั ทศั นคตขิ องตัวเองและปรับนสิ ยั เสีย

ของตน เพราะ วนิ คนใจร้อนความอดทนต่ำแต่มีความพยายามทส่ี งู ถงึ แมจ้ ะทำไม่ไดแ้ ต่วนิ ก็ยังคงพยายาม

อยู่เรื่อย ๆ ฝ่งั เจมก็เห็นนสิ ยั ที่แปลกไปของวินเพราะเวลาเจมเดินผา่ นห้องของวินมักจะเห็นวินไมต่ ั้งใจเรียน

แตใ่ นวันนี้วนิ ตั้งใจและมสี มาธิจดจ่อกบั การเรียนมากเจมเลยเกล่าคดิ ในใจคนเดยี วคงเป็นเพราะซนิ ดแี้ นๆ่ ดงั นนั้ ตน
ก็จะปรบั นิสัยของตนมง้ั ดงั นนั้ ก็เกิดศกึ ท่ตี ่างคนตา่ งพัฒนาการตนเองใหด้ ีเพ่ือจะได้ยืนข้างซนิ ดี้อยา่ งสง่า

ในช่วงพักกลางวันเหลา่ สามพี่นอ้ งกไ็ ปหาอะไรกนิ ตามปกติแตม่ ีส่งิ ท่ผี ิดปกติไปในเรื่องทีอ่ ิงมกั จะพูดถงึ ซนิ ด้ี
ตลอดเวลาดงั นน้ั เจมเลยตงดิ ๆ ใจแปลก ๆ วา่ ทำไมอิงถึงพูดแต่ซนิ ดเี้ จมเลยจึงถามว่าอิงชอบซินดห้ี รอหลงั จากเอย่
ถามเจมตงึ ภาวนาในใจวา่ ขอให้ไม่เป็นตามท่ีตนคดิ แต่เสียงองิ ตอลมาอย่างเขอะเขินวา่ ใช้ หลังจากที่เจมไดย้ ิน
คำตอบนัน้ ก็รู้สกึ หูอ้อื หน้ามดื เลยเม่อื คนอิงเหน็ ปฎิกรยิ าแปลกไปจากตัวเจมจึงเอ่ยถามอย่างสับสนว่าเจมชอบซินดี้
หรอเจมจงึ ตอบดว้ ยนำ้ เสยี งเรียบเฉยวา่ เปล่านอิ งิ ดว้ ยความที่ไม่ร้เู รอ่ื งอะไรก็พูดโอ้อวดตลอดว่าซินดี้ยังน้ันยังนู้น
โดยทไ่ี ม่ร้เู ลยวา่ เจมก็ชอบซินดท้ี ัง้ ๆ

9

ห้องเรยี นของวนิ และซินดี้

ซนิ ดีก้ ็เหน็ นิสัยทแี่ ปลกไปของวนิ อย่างชดั เจนจึงได้รอู้ ย่างแนช่ ัดวา่ วินพยายามเปล่ยี นตัวเองเพือ่ ตนแต่
เปลีย่ นยงั ไงซนิ ดก้ี ็คดิ กบั วนิ เปน็ แค่ “เพือ่ น” อยู่ดถี ึงแมว้ นิ จะรอู้ ยู่ท้ังใจแตก่ ็อยากจะพยายามต่อไปเพอื่ ควา้ ใจของ
ซินด้ีหลังจากเลกิ เรียนท้ังคกู่ แ็ ยกย้ายกันไปตามทาง และสามพน่ี อ้ งก็แยกย้ายกับบ้านอยา่ งไม่ปกติ

ณ บา้ นของเจม

เจมกส็ ึกมึนงงวา่ จะทำยังไงในเม่อื คนท่ีตนนับถอื เหมือนพ่แี ทๆ้ มาชอบคนที่ตนรัก ดงั น้นั เจมจึงตดั ใจเพอ่ื ให้
คนพ่ไี ดล้ ุยหน้าตอ่ เพราะยังไงตนก็มคี วามสขุ ทอ่ี ยู่กบั พ่ี หลงั จากท่เี จมคลุน้ คิดอยู่นานจงึ นึกได้เว่าวัน พรุ้งนกี้ จ็ ะเปน็
วนั ทัศนศึกษาแลว้

---ไปทัศนศึกษา

ในชว่ งเช้าตรูอ่ าจารย์เรยี กใหน้ กั เรียนมารวมตัวกันตง้ั แถวเพอ่ื ทีจ่ ะเช็คช่ือนักเรียนทุกคน และใหเ้ ข้าแถว
กนั เรียงตามเลขท่ี ในระหว่างที่เช็คชอ่ื นนั้

วินก็ได้เดินไปหาซินดแี้ ละชวนคุยว่า “วนั น้ีพวกเราไปทัศนศึกษากันที่

สวนสัตว์ เธอชอบสตั ว์อะไรเป็นพิเศษหรอื เปล่า?”

ซนิ ดี้ก็เลยตอบกลับไปวา่ “อมื .. เราชอบน้องหมแี พนด้า”

วนิ กเ็ ลยงงและถามว่า “ชอบเพราะอะไรหรอ?”

ซินดกี้ เ็ ลยตอบว่า “เราชอบเพราะน่ารกั เวลามนั กนิ ไผ่กับนอนกลง้ิ ”

วินกแ็ สดงอาการแบบมนึ ๆแลว้ ก็ ตอบว่า “ออ๋ เพราะน่ารกั น่ีเอง”

แลว้ ก็จบบทสนทนาของท้งั สองคน

หลังจากที่จบบทสนทนาอาจารย์ก็ได้เชค็ ชื่อเสร็จเปน็ ทเ่ี รยี บรอ้ ยและให้นกั เรยี นพากนั ทยอยขึ้นรถเพอ่ื ออก
เดนิ ทางไปสวนสัตว์

10

ณ สวนสัตวแ์ ห่งหน่งึ

เมอ่ื ถึงแล้ว นักเรียนทกุ คนกล็ งรถมาเข้าแถวแบง่ กนั เพื่อแบง่ กลุม่ ท่ีจะไปชมสัตว์ตามโซนต่างๆ ในระหว่าง
ที่แบ่งกล่มุ กนั น้นั วนิ กไ็ ดช้ วนซนิ ดเ้ี ข้ากลุม่ ซนิ ดีก้ ต็ กลง ในระหว่างที่สนทนานัน้ สามพ่ีนอ้ งกไ็ ด้เดินมาหาซินด้ี
เพ่อื ทจ่ี ะชวนซินด้เี ขา้ กลมุ่ เชน่ กนั

สามพีน่ ้องก็เลยถามว่า “ซนิ ด้ีมใี ครอยกู่ ล่มุ ดว้ ยหรอื ยงั เหรอ?”

ซินดก้ี เ็ ลยตอบไปว่า “เราอยกู่ บั วนิ แล้วหน่ะสิ”

สามพ่นี ้องก็ถามว่า “ถา้ งนั้ พวกเราขออยรู่ ว่ มกล่มุ ด้วยไดไ้ หม”

ซนิ ด้จี งึ ถามวินและตกลงกันว่าจะยงั ไง

วนิ กค็ ิดไปชว่ั ครูแ่ ล้วให้คำตอบวา่ “โอเค...ได้สิ”

ถดั มาช่วงทีค่ รูไดป้ ลอ่ ยให้นกั เรยี นกลุม่ ตา่ งๆแบง่ กนั ไปชมสตั วแ์ ตล่ ะโซน ตัดมาทก่ี ลุ่มของซนิ ดี้

วินไดเ้ ร่มิ ถามซินดวี้ า่ “ซนิ ดี้เธออยากไปดสู ัตว์อะไรกอ่ นดีล่ะ.. อ๋อใชส่ ิเธอบอกวา่ ชอบหมีแพนด้า
ใชม่ ้ยั เราไปดหู มีแพนดา้ กอ่ นดีหรอื เปลา่ ?”

ซินดก้ี เ็ ลยตอบกลบั ไปว่า “เราคอ่ ยๆเดนิ ดทู ีละโซนก็ได้”

สามพีน่ ้องก็เลยเสนอมาด้วยวา่ “เราไปดยู ีราฟกันดกี วา่ มนั ตัวสงู แล้วก็นา่ รักเหมอื นกนั เอ๊ะ!! มัน
ใหอ้ าหารไดด้ ว้ ยนะ”

ซนิ ดี้ก็เลยตอบว่า “ได้สิ! เราไปดูยีราฟก่อนกไ็ ด้ ไปกันเถอะ”

วนิ กเ็ ลยร้สู ึกซมึ นดิ ๆ ถัดมาท่ดี รู ับชมยีราฟ วินและอิงกไ็ ดม้ ายืนข้างๆซนิ ดท้ี ง้ั คู่ เพราะ ซนิ ดีก้ ลวั ไม่กลา้ ย่ืน
มือไปให้อาหารยรี าฟ ทงั้ สองคนกเ็ ลยแยง่ กนั พูดวา่ “ให้เราชว่ ยเธอไหม?” ชว่ ยปอ้ นอาหารใหย้ รี าฟ ซนิ ดี้กไ็ มท่ ัน
ตอบแล้วกย็ นื่ ใหอ้ าหารไป เมอื่ ให้เสร็จซนิ ดก้ี ็เดนิ ออกมากอ่ น และสองคนกใ็ หอ้ าหารต่อ

11

ในระหวา่ งนน้ั ซินด้ที ีเ่ ดนิ ออกมากน็ ึกถึงเมอ่ื กีแ้ ลว้ รสู้ ึกอึดอัดท่ีทงั้ สองคนแยง่ กันพดู ตัดมาท่กี ล่มุ ของซนิ ด้ี
เรม่ิ หิวก็เลชกั ชวนพากันไปหาซอ้ื ของกนิ กนั ในระหวา่ งเดินหากนั นนั้

ทง้ั สองคนก็เลยถามออกมาพร้อมกันว่า “ซนิ ดีอ้ ยากกินอะไรไหม?”

ซนิ ดี้ที่ยังรสู้ ึกอึดอัดอยกู่ เ็ ลยเลือกทจ่ี ะเงียบแล้วก็เดินแยกออกมา วนิ ทีเ่ หน็ ซินดที้ ซ่ี มึ ๆแบบน้นั กเ็ ลยเดิน
ตามไปหาแล้วก็ชวนคยุ

วินจงึ ถามว่า “เธอไม่โอเคตรงไหนหรอื เปลา่ ?”

ซนิ ดี้ก็คิดอยูส่ กั ครูน่ งึ แลว้ ก็เลือกทีจ่ ะบอกออกมาว่า “เรารูส้ ึกอึดอดั น่ะที่ทั้งสองแย่งกนั ถามแย่ง
กนั พดู ความคดิ ไมต่ รงกนั เรารนู้ ะว่าวนิ ชอบเราวนิ พยายามทจี่ ะปรบั เปลีย่ นตัวเองให้ดขี ้นึ แต่เราก็คิดกับวนิ
แค่เพ่อื นอยดู่ ”ี

หลงั จากท่วี ินไดย้ ินคำตอบจากซินดี้ วินกร็ ้สู กึ สตัน้ ไปช่วั ครู่แลว้ กท็ ำใจ ตอบกลับซินดว้ี า่ “โอเค…เราตดั ใจกไ็ ด้แต่เรา
จะเป็นเพ่อื นที่ดีต่อกันไดใ้ ชไ่ หม?”

ซนิ ดี้ท่ีได้ยินคำตอบน้ัน ก็ทำใหร้ ู้สกึ โลง่ ใจแลว้ กบ็ อกวา่ “ได้สวิ ินเราจะเป็นเพอ่ื นท่ีดีตอ่ กนั ”

ในช่วงระหว่างวนิ กับซินดค้ี ยุ กนั เจมทแี่ อบตามมาแอบฟังกแ็ อบดใี จที่วินเปน็ ได้แค่เพ่ือน

เจมกเ็ ลยกลบั ไปหากลมุ่ พ่นี ้องของตนแล้วไปคยุ กับองิ ว่า “ตอนน้พี ชี่ อบซินด้อี ยหู่ นไิ หนๆมาทศั น
ศึกษาท้ังทีกร็ ีบทำอะไรซกั อยา่ งหล่ะ”

อิงก็เลยตอบว่า “จริงด้วยรีบทำอะไรซักอย่างดกี วา่ ”

หลงั จากน้ัน ตัดมาทอ่ี ิงได้ไปหาซนิ ด้ีทก่ี ำลังดูนอ้ งหมแี พนดา้ ทีซ่ ินดีช้ อบ

อิงก็เลยถามซนิ ด้ีว่า “เธอชอบนอ้ งหมหี รอ”

ซนิ ด้กี เ็ ลยตอบ “อื้มใช่! ทำไมหรอ”

องิ ก็เลยบอกว่า “เราก็ขอบเหมอื นกันนะ”

ซินดีก้ ็เลยพดู ออกมาวา่ “เธอได้หมายถึงหมรี เึ ปลา่ ? เราก็รู้วา่ เธอก็ชอบเราเหมอื นกันแตเ่ ราตกลง
ไว้แลว้ ว่าเราจะเป็นเพ่อื นกนั หนเิ ราไมไ่ ด้คิดกบั ใครเกนิ เพอื่ นเลยนะ”

12

อิงทไ่ี ดย้ นิ กส็ ตนั้ เกอื บหน้ามืดไปชั่ววูบ เงยี บไปสกั พกั องิ ก็เลือกทจ่ี ะทำใจเช่นกันแลว้ ก็ตอบ

“ตกลงเราจะเป็นเพอื่ นทดี่ ใี หก้ บั เธอเอง”

ตัดมาที่ช่วงเยน็ อาจารย์ได้เรียกรวมเชค็ ชื่อเพื่อท่ีจะขึน้ รถกลบั โรงเรยี น

บา้ นวนิ

วินทีก่ ลบั มาคิดทบทวนเรือ่ งท่ผี ่านมาท้ังหมดวินกร็ ู้สกึ เสยี ดายทพ่ี ยายามไปแต่วินก็ไมอ่ ยากเสียซินดี้ไปแต่
วินกเ็ ลอื กทจี่ ะเป็นเพือ่ นทีด่ ตี อ่ ซินดี้ไปแลว้ เพราะงน้ั วนิ ก็จะพยายามเป็นเพื่อนทีด่ ีทีส่ ุดตอ่ ซินดไี้ ปเร่อื ยๆ

บา้ นสามพนี่ ้อง

เจมไดเ้ หน็ และฟงั สถานการณ์ทั้งหมดก็ปลอบใจอิงที่กำลงั ซมึ อยู่ องิ กเ็ ลยน่งั คดิ ทบทวนและถามเจมวา่ ทีใ่ ห้
คำตอบแบบนน้ั มันดีแล้วจริงๆใชม่ ยั้ เจมกเ็ ลยบอกว่ามนั ดแี ลว้ ละ่ อยา่ งนอ้ ยพอ่ี งิ กย็ งั ไดเ้ ขา้ ใกลย้ งั ได้รู้จกั กบั เธอได้
คุยกับเธอทกุ ๆวนั นะ องิ ท่ีได้ยินแบบนนั้ กเ็ ลยพดู ออกมาวา่ นั่นสินะในเมอ่ื แบบน้นั แล้วเราก็พยายามเปน็ เพื่อนที่ดี
ตอ่ ซินดแี้ ลว้ กัน พวกนายกด็ ้วยล่ะน้องชาย

ท่ีโรงเรยี นในวนั ใหม่

ณ ท่ีโรงเรยี น ช่วงท่เี ข้าทำพธิ ีเข้าแถวเคารพธงชาติเสร็จ ก็ไดแ้ ยกยา้ ยขึน้ ห้องเรยี น และทุกคนก็ไดเ้ ขา้ เรียน
และพดู คยุ กันอยา่ งปกติท่เี ป็นเพ่ือนท่ีดีต่อกนั และเรยี นกนั ตามปกติ...

13

ผ้จู ัดทำ

1. นาย กฤตพร เต็มวรทรัพย์ ม.6/4 เลขท่ี 1 (แต่งเรอ่ื ง)
เลขท่ี 2 (แต่งเรอ่ื ง)
2. นาย ชยาสิทธิ์ ตุม้ ทอง ม.6/4 เลขท่ี 3 (เเตง่ เร่ือง)
เลขท่ี 4 (วาดภาพประกอบ)
3. นาย ชชู ัย กระเเสวาส ม.6/4 เลขที่ 5 (วาดภาพประกอบ)
เลขท่ี 6 (แต่งเร่ือง)
4. นาย ญาณสิ ร์ แกว้ ษา ม.6/4 เลขที่ 7 (แตง่ เรื่อง)
เลขที่ 8 (วาดภาพประกอบ)
5. นาย ณฏั ฐวรรธน์ แจ่มใส ม.6/4 เลขท่ี 9 (แตง่ เร่อื ง)
เลขที่ 10 (ทำสารบญั )
6. นาย ดลธรรม วัจนะสริ ิกลุ ม.6/4 เลขที่11 (วาดภาพประกอบ)
เลขท่ี 12 (ทำคำนำ)
7. นาย ดุสติ นวลเต็ม ม.6/4 เลขท1่ี 3 (แต่งเรือ่ ง)
เลขที่ 14 (เชค็ คำผิด)
8. นาย ธนกฤต มีท่ัง ม.6/4 เลขที่ 15 (แต่งเรอื่ ง)
เลขท่ี 16 (เช็คคำผิด)
9. นาย ธนสิ สร ศิรโิ สภณา ม.6/4 เลขท1ี่ 7 (วาดภาพประกอบ)
เลขท่ี 18 (แต่งเรอ่ื ง)
10. นาย ปยิ พงศ์ ซิซา ม.6/4 เลขท่ี 19 (ทำรูปเลม่ )

11. นาย ปิยะณัฐ กญั สุวรรณ ม.6/4

12. นาย พงศกรณ์ เจียเจริญ ม.6/4

13. นาย พงศ์จักรกฤษ เรืองมณี ม.6/4

14. นาย พงศธร น้อยบญุ ญะ ม6/4

15. นาย พชรดนัย ขนั สวุ รรณา ม.6/4

16. นาย พอเพยี ง พิศเพยี งจนั ทร์ ม.6/4

17. นาย พิศลย์ เกียรติศักดิโ์ สภณ ม.6/4

18. นาย พีรวสั พัฒนารุ่งพานิช ม.6/4

19. นายพรี วทิ ญ์ ชมพบ ม.6/4