๑. เป็นกลอนบทละครบทหนึ่งมี ๔ วรรค
วรรคละ ๕ คำ หนึ่งบทมี ๒ บำท เรียกว่ำบำทเอก
และบำทโท ๑ บำท เท่ำกับ ๑ คำกลอน มีลักษณะ
กำรสัมผัสดังนี้สัมผัสระหว่ำงวรรคไม่บังคับตำยตัว
ให้สังเกตจำกแผนผังวรรคที่ ๑ อำจจะสัมผัส
กับตำแหน่งใดตำแหน่งหนึ่งตำมเส้น สัมผัส
ในวรรคที่ ๒
๒. คำขึ้นต้นบท กลอนบทละครมีคำขึ้นต้น
หลำยแบบ และคำขึ้นต้นน้นั ไม่จำเป็นต้องมีจำนวน
เท่ำกับวรรคสดับ อำจจะมีเพียง ๒ คำก็ได้
คำขึ้นต้นมีดงั นี้
๒.๑ “มำจะกล่ำวบทไป” มักใช้เมื่อขึ้นต้น
เรือ่ ง หรือกล่ำวถึงเรื่องแทรกเข้ำมำ ซฯ
๒.๒ “เมื่อน้ัน” ใช้สำหรับผู้มียศสูงหรือผู้
เป็นใหญ่ในที่น้ันตำมเนื้อเรื่อง เช่น กษัตริย์
รำชวงศ์
๒.๓ “บัดนน้ั ” ใช้ขึ้นต้นสำหรับผู้น้อยลงมำ
เชน่ เสนำ ไพร่พล