Święto Zbiorów 23 września

Święto Zbiorów
23 września.

Geneza tego święta sięga głęboko w historię Słowian.

W tekstach Awesty czytamy o głębokim szacunku naśladowców Drogi Zaratustry, którzy w w tym
okresie składali uroczyste podziękowania Bogu, dawcy żywności, za urodzaj jak i za możliwość
spożywania płodów ziemi, za siłę do pracy na roli, za pogodę i za wszystko co związane jest z
porządkiem ustanowionym przez Boga w stosunku do człowieka.

Awesta w wielu miejscach nawiązuje do wspaniałomyślności Bożej i troski o człowieka oraz udzielonej
pomocy w trudach pracy.
W tym szczególnym dniu, dekorujemy nasze mieszkania, domy, zagrody, wiązankami kwiatów polnych,
wiązkami zboża, gromadzimy owoce i warzywa, tymi, który każdy dysponuje i wg. swoich możliwości,
zanosząc modlitwy dziękczynne własnymi słowami lub recytując hymny Zaratustry.

Święto Zbiorów dla nas jako spadkobierców nauki Zaratustry, który był, należał do pierwszych pra
Słowian (nie był ani persem lub irakijczykiem, jak to sie dzis podaje, Zaratustra urodził się w Arkaim,
tak podaje większość historyków i porofesorów starożytnośi z wielu poważnych Uniwersytetów), stąd
też i nazwa Zoroastrianie Słowiańscy, nie jest jedynie tradycją, jednym uroczystym dniem, lecz zawiera
w sobie przesłanie do codziennego oddawania chwały Bogu mądrości, jak również nawoływaniem do
ochrony środowiska, traktowanie z szacunkiem żywności, czystej i naturalnej, tak jak to tylko możliwe,
bo wiemy o jej traktowaniu setkami przeróżnych pestycydów.

To nasz najwyższy akt wdzięczności Bogu, nasza obecność i złozone dziękczynienie.

Jak wiemy, Słowianie byli, są, i powinni być związani z ziemią, w tym z uprawami, z tego słynęli w
przeszłości.

Współpraca z przyrodą, florą i fauną, była nieodzownym czynnikiem życia Słowian.

Mało kto dziś wie, że specjalny akcent na szanowanie przyrody i troskę o nią, dał nie kto inny jak
Zaratustra w pierwszym spisanym Objawieniu danym przez Boga.

Jest również rzeczą wielce ciekawą, że słynny hymn, pieśń zwany Pieśnią Stworzenia, a przypisywany

Franciszkowi z Asyżu, zawiera przesłania Awesty w kwestiach szacunku do przyrody.

To o czym z wiadomych przyczyn dziś sie nie mówi, to, że większość powstałych dzieł na temat
przyrody jest przypisywanych ich autoro, a są w rzeczywistości inspirowane dziełem Zaratustry, które
spisał w natchnieniu. Natchnienie jest ważną rzeczą, bo ono trwa i wpływa na wiele rzeczy, dzieł,
poematów, filozofii. Natchnienie to część Boga, który pozwala i udziela niezrozumiałej dla człowieka
mocy do tworzenia czegość co twra bez wzgledu na historię.

Święto Zbiorów jest również okazją do zamanifestowania Prawdy Objawionej, która przez wiele
późniejszych czynników, w tym ludzi, była zapożyczana i deformowana według własnych potrzeb.

Jak wiadomo z historii, żydzi przejęli od para Słowian nie tylko formę alfabetu, lecz także większość
świąt.
Obchodzone przez nich Święto plonów, czyli Święto Namiotów – Sukkot, jest niczym innym jak
adoptowanym Świętem para Słowian.

Z tego co wiadomo, świat islamu, nie ma tak zaakcentowanego podejścia do przyrody jak Słowianie.

W kościele rzymskim, obchodzone Dożynki są wymieszaną formą obrzędowo kultyczną.
To wymieszanie i jednocześne wprowadzanie ludzi w błąd polega na oddawaniu chwały i składaniu
podziękowań żydowskiemu bóstwu etnicznemu jakim jest jahwe czy jehowa, przypisują mu stworzenie
świata i człowieka. Lecz to bóstwo, nie jest Bogiem Uniwersalnym, ono życia nie daje, lecz niszczy i
odbiera. Mówi o tym własna księga Judeo chrześcijańska, biblia.

Święto Zbiorów, powinno być dobrze rozeznane i każdy poszukujący Prawdy, powinien dobrze
zaznajomić się z jego wartością.

Zebrane plony w postaci wiązek kwiatów polnych, traw czy zbóż, w tym również owoców i warzyw,
powinny zostać poświęcone ogniu, który symbolizuje obecność Boga.

Innymi słowy, czyniąc to pokazujemy, że wszystko co otrzymujemy z ziemi od Niego pochodzi.

W tym celu pobieramy z kazdego owocu, warzywa, trawy, kwiatu małą część, którą wrzucamy do
ognia.
Ogień i tu trzeba zaznaczyć, że nie może to być świeczka, powinno to być metalowye naczynko,
specjalnie do tego przeznaczone. Z przyczyn oczywistych, nie może to być garnek.
Płomień, zawsze zapalamy zapałką, nigdy zapalniczką.
Począwszy od drobnych drewien czy gałązek, rozpalamy ogień, dokładając wg. potrzeb coraz
solidniejsze kawałki drewna.

Nie wolno używać węgla lub pomagać rozpaleniu ognia za pomocą benzyny lub innych środków
łatwopalnych.

Tu ważna jest czystość jak i prostota.

Przy składaniu dziękczynienia ofiarowując nasze dary, odmawia się lub recytuje wiersz 17 14 Części
Księgi Zbiorów.
Część 14, powinna być w całości odczytana z szacunkiem i pełnym zaangażowaniem.

Ognia nie należy samemu gasić, lecz czekać aż sam zgaśnie.

Po zakończonej uroczystości, wszystko należy pozostawić do następnego dnia, który w zależności od
warunków pogodowych, można spędzić w pobliskim parku, lesie, łące czy nad jeziorem, rozmyślając o
harmonii istniejącej w przyrodzie.

Tak wyglądają w przybliżeniu uroczyste obchody Święta Zbiorów przez Zoroastrian Słowiańskich.

Niech dobry Bóg was błogoslawi.

Ratu Zardost