หนังสือส่งเสริมการอ่าน ชุดนิทานพื้นบ้านจังหวัดสตูล เล่มที่ 10 เรื่องอาหวังขี้หก

คํานํ า

หนังสือส่งเสริมการอ่าน ชุด นิทานพ้ืนบ้านจังหวัดสตูล
เล่มท่ี ๑๐ เร่ือง อาหวังข้ีหก เป็นหนังสือท่ีจัดทําข้ึน เพ่ือใช้
ประกอบการจัดการเรียนรู้ กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย
ช้ันประถมศึกษาปี ท่ี ๓ เพ่ือฝึ กทักษะการอ่านจับใจความ
นอกจากนี้ยังปลูกฝังให้นักเรียน มีนิสัยรักการอา่ น รู้จักใช้เวลาว่าง
ให้เกิดประโยชน์ และได้ทราบถึงตํานาน เรื่องราว และที่มา
ของสถานที่ต่างๆ ในจังหวัดสตูล เน้ือเร่ืองแต่งเป็นลักษณะ
บทรอ้ ยกรอง ประเภทกลอนส่ี มีภาพสปี ระกอบสวยงาม

หนังสือส่งเสริมการอ่านเล่มน้ี คงอํานวยประโยชน์ในการ
จดั กจิ กรรมการเรียนรู้ และสง่ เสริมให้มีผลสมั ฤทธ์ิทางการเรียนดีข้ึน
ขอขอบพระคุณผู้ท่ีให้คําปรึกษา แนะนํ า ในการจัดทําหนังสือ
จนสําเรจ็ เรียบรอ้ ยดี

ศมนวรรณ สจุ รติ ธุระการ

คาํ แนะนํา
จดุ ประสงค์ในการเรยี นรู้

หนังสือส่งเสริมการอ่าน ชุดนิทานพ้ืนบ้านจังหวัดสตูล
เล่มท่ี ๑๐ เร่ือง อาหวังข้ีหก กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย
ช้ันประถมศึกษาปีท่ี ๓ แต่งเป็นบทร้อยกรอง ประเภทกลอนส่ี
เพ่ือฝึกทกั ษะการอา่ นจับใจความสาํ คัญของเร่ือง และเพ่ือใหเ้ รยี นรู้
เร่ืองคําคล้องจอง การแต่งกลอน และให้เกิดความสนุกสนาน
เพลิดเพลนิ ในการอา่ น ใหน้ กั เรียนปฏิบตั ติ ามลําดับดังน้ี

๑. อ่านจุดประสงคก์ ารเรยี นรู้ เพ่ือให้ทราบวา่ เม่ืออา่ น
หนงั สอื นิทานแล้ว นกั เรยี นได้เรยี นรูอ้ ะไรบ้าง

๒. นกั เรียนอ่านนิทานอยา่ งสนกุ สนาน เพลดิ เพลนิ
๓. เลอื กประโยคทขี่ าดหายไปมาเตมิ ให้เป็นขอ้ ความ

ที่สมบรู ณ์
๔. บอกความหมายของคาํ ศัพทจ์ ากนิทานได้
๕. เล่านิทานใหเ้ พ่ือนๆ ฟังได้
๖. ทาํ แบบฝึกเสรมิ ทักษะ
๗.ทาํ แบบทดสอบหลงั เรียน
๘. บอกขอ้ คดิ ทไี่ ดจ้ ากการอา่ นนิทาน
๙. เรียนรเู้ ร่ืองคาํ คลอ้ งจองและการแต่งกลอนสี่

ข้อความท่ีหายไป

คาํ ชี้แจง ในเน้ือเร่อื งจะมขี อ้ ความทีห่ ายไป ใหน้ ักเรียน
จดจาํ ข้อความทีก่ าํ หนดให้ เพ่อื นําไปเตมิ ลงใน
ช่องว่างของเน้ือเร่อื งทข่ี าดหายไปให้ถูกต้อง

























ข้อคดิ ท่ไี ด้จากเร่ือง
“การพูดจาโกหก ทาํ ใหเ้ ป็นคนไม่น่าเช่ือถอื ”

แผนทจ่ี งั หวดั สตูล

เร่อื ง อาหวงั ขหี้ ก
เป็นเร่อื งเลา่ จากอําเภอควนโดน

คาํ ศัพท์น่ารู้

คําศัพท์ คําอ่าน ความหมาย
โกหก โก - หก พูดไมจ่ รงิ
ขําขัน ขํา - ขัน น่าหวั เราะ , ชวนหัวเราะ
คนซ่อื คน - ซ่อื ไม่มเี ลห่ ์เหลย่ี ม เชน่
พดู ซ่อื ๆ , ไม่คดโกง
ครู ี คู - รี ไหใบเลก็
แตง่ งาน แตง่ - งาน ทําการบา่ วสาวใหอ้ ยกู่ นิ
เป็นผัวเมยี กัน
นาเปะ นา - เปะ กุ้งดอง
ปอหรี ปอ - หรี ช่ือภรรยาของอาหวงั
พอ่ ตา พอ่ - ตา พอ่ ของภรรยา
แม่ยาย แม่ - ยาย แมข่ องภรรยา
อรอ่ ย อะ - หรอ่ ย มีรสดี

แบบฝึกทกั ษะทางภาษา
เรยี นร้คู าํ จาํ ความหมาย

คาํ ชี้แจง ใหน้ กั เรียนเขียนความหมายจากคาํ ศพั ท์
ทีก่ ําหนดให้ถูกต้อง

๑. นาเปะ หมายถึง
๒. คูรี หมายถึง
๓. โกหก หมายถงึ
๔. พ่อตา หมายถึง
๕. อรอ่ ย หมายถึง

แบบฝึกทักษะทางภาษา
เลา่ เร่อื ง เรยี งเหตกุ ารณ์

คาํ ชีแ้ จง ให้นักเรียนเรียงลาํ ดับเหตกุ ารณ์ใหม่
โดยเขียนลาํ ดับตวั เลขลงใน

๑. อาหวงั ลกั กินนาเปะ
๒. อาหวงั แตง่ งานกับปอหรี
๓. มอื อาหวังเป็นแผล
๔. พ่อตาแอบดอู าหวงั
๕. อาหวังบอกว่าปูหนีบมือ

ช่ือ - สกุล เดือน เลขท่ี
วนั ที่ พ.ศ.

คําชแ้ี จง ให้นักเรยี นทาํ เคร่อื งหมาย X ทบั อักษร
หนา้ คําตอบที่ถกู ต้อง

อ่านขอ้ ความแล้วตอบคําถาม ขอ้ ๑ - ๒

มือหวังติดอยู่ ครู ีใบน้ี
จงึ ยกคูรี ทบุ ทีช่ ายปา่
มือหวังเป็นแผล บอกแม่ยายว่า
ปูหนีบมือขา้ แล้วพากันหนี

๑. จากข้อความ มืออาหวงั ติดอยู่ท่ใี ด
ก. ประตู
ข. ชายปา่
ค. ครู ี

๒.จากข้อความ อาหวงั บอกแม่ยายว่ามอื ถูกอะไร
ก. ปูหนีบ
ข. ประตหู นีบ
ค. พ่อตาตี

อ่านข้อความแลว้ ตอบคําถาม ข้อ ๓

มีชายคนซ่อื ช่อื ว่าอาหวัง
พูดจาเสียงดัง ฟังแล้วขําขนั

๓.จากขอ้ ความนี้ ผ้ชู ายช่อื อะไร
ก. อาหวัง
ข. ซ่อื
ค. ชาย

อ่านข้อความแลว้ ตอบคําถาม ข้อ ๔

เม่อื หวังแตง่ งาน พกั บ้านปอหรี
พอ่ ตาใจดี เป็นที่รักใคร่

๔. จากขอ้ ความ อาหวงั แตง่ งานกับใคร
ก. ปอหรา
ข. ปอหรี
ค. พ่อตา

๕. การลักขโมย เป็นส่ิงท่คี วรปฏิบตั ิหรือไม่
เพราะเหตใุ ด
ก. ควรปฏิบัติ เพราะไดก้ นิ ของที่ชอบ
ข. ไม่ควรปฏิบัติ เพราะไม่ดแี ละอบั อาย
ค. ควรปฏบิ ัติ เพราะไม่มคี นวา่ กล่าว

เฉลยแบบฝึก / แบบทดสอบ

ข้อความที่หายไป
๑. อาหวังแตง่ งาน
๒. นาเปะกินดี
๓. ฝา่ ยพ่อตาหวัง

เรยี นรู้คาํ จาํ ความหมาย
๑. กงุ้ ดอง
๒. ไห
๓. พดู ไมจ่ รงิ
๔. พอ่ ของภรรยา
๕. มีรสดี

เลา่ เร่อื ง เรยี งเหตกุ ารณ์

แบบทดสอบ การอา่ นจับใจความ ๕.
๑. ๒. ๓. ๔.

ต้นฉบับนิทาน
อาหวังขห้ี ก

ณ หมู่บ้านแห่งหน่ึง มีชายคนหน่ึงช่ือ หวัง เขาเป็นคนชอบ
พูดข้ีหก ชาวบ้านทุกคนชอบอาหวังมาก ถึงแม้อาหวังจะเป็นคน
ชอบพูดข้หี กก็ตามแตท่ กุ คนสนกุ มากไดห้ วั เราะ

วันหน่ึงชายคนหน่ึงช่ือ ปิยา ได้เดินมาจากบ้านพบอาหวัง
กาํ ลงั เดินอยู่ ปิยาถามอาหวงั ว่า “อาหวังจะไปไหนละ” อาหวังตอบวา่
“ข้าจะไปหาคนมากินนูหรี” ปิยาพูดว่า “อย่าเดินรีบสิรอข้าด้วย”
อาหวังบอกว่า “ข้าอยู่ไม่ได้คุยกับแกมันช้า ข้าจี้ไปหาคนกินนูหรี”
จุดประสงค์ของปิยาก็เพ่ือจะให้อาหวังพูดเร่ืองโกหกให้ฟังนั่นเอง
ปิยาเดินไปคอยท่บี ้านอาหวัง แต่ก็ไม่พบใครเลย ปิยาจึงรู้ว่าอาหวงั
พูดข้ีหกอีกแล้ว ปิยาก็ว่ิงกลับบ้าน พบเด็กหญิงคนหน่ึงกําลังเก็บ
ลูกขบอยู่ ปิยาพูดกับเด็กหญงิ คนนนั้ ว่า “โยนลูกขบมาใหบ้ ้างซิมนิ ะ”
เด็กหญิงย้อนถามปิยาว่า “จะเอาลูกร้อนหรือลูกเย็นละถูหยา” ปิยา
ก็บอกว่า “ลูกร้อนซิมินะ” มินะโยนลูกขบลงบนดิน ปิยาเอามา
เปา่ ดนิ ออกพลางพูดว่า “โอะ๊ มนั ร้อนจรงิ ๆ”

ต่อมาอาหวังก็ได้แต่งงานกับลูกถูปอหรา ช่ือ ปอหรีอาหวัง
แตง่ งานกบั ปอหรีอยสู่ ุขสบายดี วันหน่ึงอาหวังอยากกินนาเปะทพ่ี อ่
ของปอหรีดองไว้ในคูรีข้างบ้าน เม่ือพ่อตาไม่อยู่อาหวังก็เอานาเปะ
ในคูรี เขาเอามือล้วงลงไปในคูรี มืออาหวังติดอยู่ในคูรี ดึงไม่ออก
เพราะคูรีปากแคบ อาหวังยกคูรีไปทุบในป่า มืออาหวังจึงเป็นแผล
เม่ือไปถึงบ้านแม่ยายถามว่า “ทําไมมือแกจึงเป็นแผล หือ อาหวัง”
อาหวังตอบแม่ยายว่า “มือฉันปูหนีบครับมะ” แม่ยายถามต่อไปว่า
“แกไปทาํ อะไรวะ ปูถึงหนีบมือได้” อาหวังกต็ อบอกี วา่ “ปอหรีซคิ รบั

บอกวา่ มะจะกนิ ปู ผมเลยจะไปหามาให้ ไมท่ ันได้สกั ตวั มันหนีบผม
แล้วหนีไปเลย” พ่อตาอาหวังกลับมาได้บอกลูกสาวว่า “ปอหรีวันน้ี
ลูกต้องน่ึงนาเปะกับไข่ให้ปะกินหน่อยนะ” ปอหรีลงไปหานาเปะ
ก็ไม่พบ จึงหันไปถามอาหวังว่า “บังเห็นนาเปะท่ีอยู่ในคูรีหรือเปล่า
มันหายไปท้ังคูรี” อาหวังตอบว่า “ไม่เห็นหรอก” ฝ่ายพ่อตาสงสัย
แต่ไม่พูดอะไรพ่อตาจึงไปหากุ้งมาทํานาเปะใหม่คราวน้ี ใส่ในคูรี
ปากกว้าง และยังสงสัยไม่หายว่านาเปะท้ังคูรีหายไปไหน วันหน่ึง
พ่อตาแกล้งไปทํางาน แต่กลับมาแอบท่ีซอกประตู อาหวังคิดว่า
พอ่ ตาไปทาํ งานกย็ อ่ งไปที่คูรนี าเปะจดั การตกั กนิ แต่พอ่ ตาแอบดอู ยู่
จึงรู้ว่านาเปะทห่ี ายไปนั้นเป็นฝีมือของอาหวงั นั่นเอง

บันทึกชว่ ยจํา

...................................................................................
...................................................................................
...................................................................................
...................................................................................
...................................................................................
...................................................................................
...................................................................................
...................................................................................
...................................................................................
...................................................................................
...................................................................................
...................................................................................
...................................................................................