ตอนที่ ๑ เวลาเปลี่ยนอะไรๆก็เปลี่ยน

เวลาเปล่ยี นอะไรๆกเ็ ปล่ียน

เมอื่ เวลา 24 ช่ัวโมง

!จะไม่เท่ากบั 1 วันอีกตอ่ ไป

365 วันผ่านไปไวเหลือเกนิ เข้าสู่ปใี หมแ่ ล้ว เราเดนิ ไกล

จากจุดเรม่ิ ต้นเพิ่มขึน้ อกี 1 ปีหรอื ว่าเรากาลงั เดินเข้าใกล้จดุ จบอีก
1 ปี...นา่ กลว๊ั !

5-4-3-2-1 สวัสดีปีใหมค่ ่า สน้ิ สุดการนบั เข้าสปู่ ใี หม่ของ
พิธกี รสาว ทา่ มกลางผู้คนมากมายทอี่ อกมาเฉลิมฉลองกนั อยา่ ง
ครึกครื้น เสยี ง ปุ...ป.ุ ..ปุ ดงั ข้นึ ลูกไฟวิ่งจากพน้ื ขน้ึ สู่ทอ้ งฟ้าแลว้
แตกออกเป็นดอกเลก็ ๆกระจายออกเป็นสีๆ

ทุกคนแหงนมองทอ้ งฟ้า ความสขุ รวมตวั กันลอยขึน้ ไปบน
ฟา้ เช่นเดยี วกับพลุ “ถ้าปนี เ้ี ป็นปีสุดท้ายทีฉ่ ันจะไดเ้ ห็นวนั ปีใหมม่ ัน
จะเปน็ ยงั ไงนะ” ฉนั ถามตวั เองเบาๆในความคิดของคนแบบฉันที่
โลกนี้มสี เี ทา ไม่ใช่ขาว หรือดา

ท่ามกลางความสุข ความทกุ ข์ก็จะซ่อนอยู่ทีไ่ หนสักแหง่ ใน
การเร่มิ ตน้ บางทีกจ็ ะมาดักรอเราตรงรอยตอ่ ของเวลา!

คิดอะไรแบบนั้น แต่มันกช็ ว่ ยชะลอความชะลา่ ใจในการใช้
ชวี ติ ทกุ คนยงั วนเวียนอย่ใู นความสขุ ความทุกข์ การเกดิ แก่ เจ็บ
ตาย เป็นวฏั จกั รของชีวิต เม่อื ไหร่กเ็ มอ่ื นัน้ ! เทา่ ไหรก่ เ็ ท่านัน้ ! เม่อื
มันมาถงึ กพ็ รอ้ มรับอย่างมี “สต”ิ

สติ คอื ความน่ิงงันหลังความโกลาหล วุ่นวาย และฟูมฟาย
ระหวา่ งท่ีหวั ใจเตน้ แรงจากเรอ่ื งราวและสภาวะตา่ งๆ ช่วงทีเ่ รากลนั้
หายใจ ฉันเรยี กมนั ว่า “สติ” มนั จะทาให้เราได้หยุดคิด

ในตอนเราเปน็ เด็ก ภเู ขาและสายนา้ ก็เป็นแคภ่ เู ขาและ
สายน้า

พอโตขึน้ ...ภูเขาและสายนา้ เปน็ มากกวา่ ภเู ขาและสายน้า
เพราะ เรารู้เหน็ ว่าทุกอย่างมนั แตกฉานมากกว่าสิ่งที่เห็นตรงหนา้

~5~

ตอนแก่...ภูเขาและสายนา้ จะเปน็ เพยี งภูเขาและสายนา้ มัน
เป็นความธรรมดาท่ีเกนิ ความแตกฉาน

ปัจจยั สาคัญท่ีสุดท่ีทาให้เรามีมุมมองทแี่ ตกตา่ งจากผ้คู น
และเหตุการณ์ทีผ่ ่านเข้ามาในชวี ติ ก็คือ “วยั ”

พอเราโตขนึ้ ประสบการณ์ต่างๆในชีวิตมนั จะคอยสอนเรา
อยู่เสมอ เหน็ ไหม! วา่ เราจะได้บทเรยี นใหม่ๆในทุกๆวนั เชน่ เม่ือ
ตอนเปน็ เด็ก ถ้าเราว่งิ บนพืน้ ลื่นๆ เราก็จะล้ม พอเราโตขึน้ เราก็จะ
เรียนรูแ้ ละหลกี เล่ียงทางที่ลนื่ ไปเอง แต่พอโตมา...กับคนบางคน
เรอ่ื งบางเร่ือง เรียกวา่ เจบ็ แลว้ ไม่จา ยงั ทาซ้าๆกม็ ี!

คนแก่ มกั จะมองโลกอยา่ งลึกซงึ้ และมองคนอยา่ งแมน่ ยา
สาหรับส่ิงท่ีพบเจอมาในชีวติ ทั้งดแี ละเลว โบราณมักวา่ “เดินตาม
ผ้ใู หญ่หมาไม่กัด” หลอ่ หลอมให้ฉนั เป็นคนแบบฉันในทกุ วนั นี้ รู้ว่า
อะไรควรหรอื ไม่ควรทา แต่บางอยา่ งก็เกดิ ขน้ึ ซ้าซากจนกลายเป็น
ความเชอ่ื ส่วนตัวในแงล่ บของฉนั ไปแลว้ ก็ “คน” นั่นแหละท่ีสอน
ฉันจากการกระทามากกว่าคาพูด

ฉนั จึงมักถกู ใช้ผา่ นพวกคนท้งั ที่รู้จกั และไม่รจู้ กั ทงั้ ๆท่ี
บางคร้งั กไ็ ม่เต็มใจนะ แต่ก็ยังคงยดึ คาที่สอนว่า “ทาให้คนรักดกี ว่า
ทาให้คนเกลียด”

เพ่อื นๆบางคนบอกว่าอาจจะได้พง่ึ พากนั ในโอกาสหน้า
อนั นี้ฟงั เขา้ ทา่ ดี! แตก่ ็ไมเ่ คยไดพ้ ึ่งสักที ไมร่ เู้ ป็นไงมอี ะไรใหช้ ว่ ยบอก
นะ! ประโยคท้งิ ทา้ ยฟงั ได้ใจ ยาหอมดีๆน่ีเอง บางคนบอกวา่ ไม่มีใคร
มาชว่ ยใครงา่ ยๆหรอก คล้ายๆการซอ้ื สินคา้ แลว้ ไดค้ ปู องหรือแตม้
สะสม เอามาแลกอะไรทอ่ี ยากได้ จะใหแ้ ลกซ้อื ก็ยังรสู้ กึ ดี...

~6~

แต่ใจคนไมใ่ ชค่ ปู อง กติกาทีร่ ะบุไวด้ ้านหลังจงึ เปล่ียนแปลง
ได้โดยไมต่ อ้ งแจง้ ให้ทราบลว่ งหนา้ แปลว่า พูดไปงัน้ เอง! คนบาง
ประเภทเวลาจะชว่ ยเหลือใคร เขาตอ้ งรู้วา่ ไดอ้ ะไรคนื มา คมุ้ ค่าแค่
ไหน เงินตอ่ เงิน อานาจต่ออานาจ ชนช้นั ตอ่ ชนชน้ั ความสัมพนั ธต์ อ่
ความสมั พนั ธ์ กฎกติกาท่ีฉนั พง่ึ ไดท้ าความรจู้ ักกบั มัน

หน้าฟีด...บนโลกอินเทอร์เน็ตช่างว่นุ วาย ท้ังๆทีพ่ ่ึงจะผา่ น
พ้นปใี หม่มาเพยี งไม่กี่วนั บนถนนรถยงั คงตดิ แนน่ เป็นอมั พาต
เหมอื นเดิม สังคมก้มหนา้ มีให้เหน็ กนั จนชินตา นักข่าวในโลก
โซเชีย่ ลพาดข่าวใหญโ่ ต “เวลา 24 ช่วั โมง จะไม่เทา่ กับ 1 วนั อีก
ตอ่ ไป”

เราเรียนรูก้ นั มาต้งั แตเ่ ดก็ ว่า 1 วนั มี 24 ชว่ั โมง ซ่งึ เปน็
ความร้ทู ่วั ไปท่ีทุกคนบนโลกใบน้รี บั ทราบตรงกัน แต่หากจะพดู ให้
ละเอียดลงไปในเชงิ วทิ ยาศาสตร์ จริง ๆ แลว้ โดยเฉลยี่ 1 วนั บนโลก
กอ่ นหนา้ นี้ มเี พยี ง 23 ชว่ั โมง 56 นาที 4.09 วนิ าที และคาดวา่ ใน
อนาคตค่าเฉล่ียนีอ้ าจจะเพิม่ ข้นึ กระทงั่ 1 วันบนโลก อาจจะ
ยาวนานขึน้ เปน็ 25 ชวั่ โมงกไ็ ด้

หากคดิ วา่ เวลา 24 ชั่วโมงในหน่ึงวนั ไม่เพียงพอสาหรบั
จัดการงานยงุ่ ท่ีกองท่วมหัว หลายคนอาจจะต้องประหลาดใจเมื่อได้
ทราบวา่ โลกในทุกวนั นใ้ี ช้เวลาหมนุ รอบตัวเองยาวนานข้ึนกว่าเดมิ
แล้วราว 5 ชั่วโมง เมอ่ื เทียบกบั เวลา 1 วันในยุคดึกดาบรรพ์ 1,400
ล้านปกี ่อนท่ีมเี พียง 18 ช่วั โมง 41 นาที

ถ้าอยากใหแ้ ต่ละวนั หมดไปอย่างรวดเร็วกต็ อ้ งไปอยู่ดาว
พฤหสั แต่ถ้าอยากให้วนั หนงึ่ ๆ หมดไปอย่างเชอ่ื งชา้ กต็ ้องไปอยู่

~7~

ดาวศกุ ร์ หรอื ตอนกลางวนั จะขจ่ี รวดไปทางานทด่ี าวพฤหัส แล้ว
ตอนเยน็ ขีจ่ รวดกลับมานอนทด่ี าวศกุ รก์ ็ไดน้ ะ ไม่วา่ กัน...

ชวี ิตคนเราทุกคนตอ้ งตาย ไม่รจู้ ะตายชา้ ตายเรว็ แตล่ ะ
ชว่ งเวลาท่เี รากาลังจะหมดลมหายใจ สิง่ ท่นี ่าเสยี ใจท่สี ุดไมใ่ ชค่ วาม
ผดิ พลาดทท่ี ามาตลอดชีวิต แตเ่ ปน็ สง่ิ ท่ียังไมไ่ ด้ทาเลยในชีวติ

ต่างหาก!

ความสขุ ไม่ต้องไปหาไกลถา้ มนั มีอยู่ในใจ อย่ตู รงไหนกม็ ี
ความสุข ต่อให้พรุง่ น้ี ไมใ่ ช่วันศกุ ร์! เรากม็ ีความสุขอยูด่ ี

ปีใหม่ หลายคนคงอธษิ ฐานขอใหส้ มหวังด่งั ตอ้ งการ
สาหรบั ฉนั ไมข่ ออะไรจากทวี่ า่ คนเรามกั หวงั ในสิง่ ท่ีต้องการ
มากกว่าพอใจในสิ่งทีเ่ ปน็ อยู่ มนั ทาใหฉ้ ันได้กลับมาอยู่กับความจรงิ
ตรงหนา้ ไม่ปรารถนาอะไรท่ีไกลเกนิ ไขวค่ วา้ แต่ก็พยายามอยา่ ง
เตม็ ท่ีกบั ทุกวันที่มี ราวกบั วา่ จะไมม่ พี รุ่งนีใ้ หเ้ ป็นขอ้ อ้าง

ไมว่ ่าปีนีจ้ ะเปน็ ปีสุดท้าย หรือได้มีชวี ติ อยตู่ ่อไปอกี หลายปี
ชวี ิตมันก็คุ้มค่าอยู่ในตวั มันทุกวันแล้ว จะสขุ หรอื จะทุกขฉ์ นั กร็ ักที่
จะมชี วี ิตและมลี มหายใจอยู่ เพราะชีวิต คือการอยู่เพื่อรบั รแู้ ละลมิ้
รสชาติของความเป็นคนนั้นเทา่ ทีเ่ วลายังมีอยู่…

~8~