Στα ρωμαϊκά μνημεία της πόλης

51

να μου αποκαλύψουν κάτι. Απλά κάθονται επάνω μου και ύστερα επιδεικτικά
σχηματίζουν κύκλους γύρω μου υπενθυμίζοντας μου πως μόνο αυτοί με έχουν
κατακτήσει. Και ύστερα καταρρέω όλα γύρω μου πολύβουα και όμως τόσο
βουβά χάνομαι στην δίνη της μοναξιάς μου στην δίνη της ανεπάρκειας μου.
Θυμάμαι κάποτε , μέχρι το πρωί για την ακρίβεια μου ήταν αρκετοί οι φτερωτοί
πράκτορες για να νιώσω γεμάτο , για να αισθανθώ πλήρης. Και τώρα πλέω στο
χάος , συνειδητοποιώντας πως ανήκω παντού και πουθενά , πως ο σκοπός
ύπαρξης μου αυτόν που αναζητώ αιώνες ολόκληρους βρισκόταν πάντοτε
μπροστά μου. Ήμουν εδώ περήφανο και αγέρωχο για να ανήκω σε όλους. Αυτό
με κάνει ευτυχισμένο, αυτό μου δίνει ζωή , να ανήκω σε κάθε καρικατούρα , σε
κάθε πράκτορα, να μετατρέπω το μειδίαμα σε χαμόγελο αληθινό, χαμόγελο που
ισοσταθμίζει κάθε απόσταση που μας χωρίζει. Πέφτω , πέφτω, χάνομαι ,
αδυνατώ να αντιληφθώ πως είμαι ανάξιο να ανταποκριθώ στο οτιδήποτε. Η
ψυχή μου ερωτοτροπεί με το κενό , το κενό εκείνο ανάμεσα στο μειδίαμα και το
χαμόγελο που δεν κατάφερα να προκαλέσω, γιατί και οι καρικατούρες και οι
πράκτορες ξέρανε, ξέρανε, μα δεν κάνανε τίποτα ή μάλλον οι τελευταίοι
κάνανε…. Εκπλήρωναν τον σκοπό ζωής τους. Αποφασίζω να φύγω, να χαθώ για
λίγο να λησμονήσω την θέση που τόσα καλοκαίρια , χειμώνες ,αιώνες
ολόκληρους κατέχω. Αποφασίζω να ταξιδέψω και να γνωρίσει το παγωμένο μου
μυαλό αντάμα με την φλεγόμενη από τον πόνο κρύα μου ψυχή άλλους τόπους ,
άλλες καρικατούρες μήπως και νιώσω πως όλα είναι αλλιώς , πως κάτι αλλάζει,
πως υπάρχω πως ζω πως δεν χάνομαι στην ψευδαίσθηση του ονόματος μου.
Κλείνω σφιχτά τα δυο ανέκφραστα μάτια μου και εκφράζομαι μονάχα με τον
θολό από τον φόβο καθρέφτη της καρδιάς μου. Ταξιδεύω , ταξιδεύω ,ταξιδεύω .
Περνώ μέρη όμορφα , γαλήνια , μακρινά ,μέρη πού όνειρα τους χάραξαν την
μοίρα. Καρικατούρες, καρικατούρες, καρικατούρες τους χαιρετάω όλες μα με
ένα βλέμμα απαξίωσης ή και θλιμμένης αποστροφής γυρνάν το πρόσωπο και
βλέπουν προς τα κάτω. Βλέπω έναν φίλο μου είχε έρθει πριν λίγα χρόνια να με
θαυμάσει και τώρα φορά μια όμορφη κατακόκκινη στολή. Του περιβάλλει το
μικρό του σώμα , ναι το θυμάμαι θα ναι δεν θα ναι δέκα χρονών. Μα που την
βρήκε τόσο ωραία στολή είναι κατακόκκινη και του κρατάει όλο το σώμα. Τον
χαιρετάω μα δεν γυρίζει να με κοιτάξει… Θυμώνω που ενώ ήταν μόνος του σε
ένα περιβάλλον χωρίς άλλο κόσμο αυτός κοιμόταν ήταν πεσμένος κάτω και αντί

52

να με χαιρετήσει και να με θαυμάσει ήταν πεσμένος κάτω και αδιαφορούσε για
εμένα. Φεύγω φτάνω σε ένα μέρος με θάλασσα . Το κύμα με χτυπά και ο
θαλασσινός αέρας με ζαλίζει ευχάριστα. Βλέπω δεκάδες σώματα να κολυμπάν
ανέμελα και να παίζουν. Μα τι όμορφα που είναι σκέφτομαι γελάν
διασκεδάσουν, τους χάρισα την άσπιλη ελευθερία , επιτέλους ένιωσα χρήσιμο.
Τους φωνάζω και τους χαιρετώ , πλησιάζω να παίξω και εγώ , μα τα πρόσωπα
τους βρίσκονται μέσα στο νερό δεν γυρνούν να με κοιτάξουν , με αγνοούν.
Θυμώνω ξανά απελπίζομαι γιατί δεν με θέλει κανένας για φίλο αφού τους κάνω
χαρούμενους το βλέπω. Τέλος πάντων αποφασίζω να ξαναφύγω, βλέποντας τις
πανέμορφες πορτοκαλί στολές που φοράν. Αυτοί πορτοκαλί ο μικρός μου φίλος
κόκκινη, αχ θέλω και εγώ μια στολή σκέφτομαι μα σηκώνομαι και φεύγω. Αυτή
την φορά προσγειώνομαι σε ένα μέρος που πάλι έχει θάλασσα. Δεν το πιστεύω
λέω πάλι θα με αγνοήσουν οι καρικατούρες γυρισμένες προς την θάλασσα. Αυτή
την φορά όμως δεν έχει κόσμο. Κάθομαι αποφασίζω να ξεκουραστώ. Το τοπίο
είναι διαφορετικό , έχει μεγάλη και παχιά αμμουδιά που μου απαλύνει κάπως το
λεπτό αλλά δυσβάσταχτο στρώμα πόνου που βρίσκεται μέσα μου. Τα νερά
τραγουδούν μελωδίες μιας χαμένης νιότης και βλάστηση είναι πυκνή. Βλέπω μια
καμηλοπάρδαλη . Δεν ξέρω που βρίσκομαι. Τρέχει , πηδάει φαίνεται ανέμελη.
Δεν μπορεί λέω τα κατάφερα , είμαι ικανό της χάρισα απλόχερα το όνομα μου,
της χάρισα την ελευθερία . Με πλησιάζει και μου λέει γεια. Επιτέλους ένα όν μου
απευθύνει τον λόγο , δεν το πιστεύω , ίσως τελικά να μην είμαι και τόσο
ασήμαντη , να μην είμαι και τόσο ανύπαρκτη. Δίχως να χάσω λεπτό την ρωτώ
αρχικά που βρίσκομαι και έπειτα αν αισθάνεται τυχερή, αν αισθάνεται
ελεύθερη, χαρούμενη, πραγματικά ελεύθερη. Είμαι πλέον σχεδόν πεπεισμένη και
σίγουρη για την απάντηση καθώς για τόση ώρα την παρακολουθούσα να
καλπάζει με ενθουσιασμό. Μου απαντά πως προσγειώθηκα στην Δαλματία. Και
έπειτα μου λέει πως ακριβώς επειδή αυτή μπορεί να τρέχει εδώ στο κάθε εδώ
στην κάθε Δαλματία δεν σημαίνει πως κάθε στιγμή κάθε λεπτό ένα μυρμήγκι
ένας λύκος, μια αγελάδα ακόμη και μια άλλη καμηλοπάρδαλη δεν φοράν στολή
οπουδήποτε αλλού κολυμπώντας ή τρέχοντας σε άλλους ουρανούς . Κανείς δεν
είναι πραγματικά ελεύθερος εκτός και αν αποφασίσει να παλέψει για το σχίσιμο
κάθε τέτοιας στολής. Δεν κατάλαβα παρέμεινα εκεί ελεύθερη , αγέρωχη μα κενή.

Μαρίνα Χ.

53

54

Γ. ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Η ΘΥΣΙΑ

Έχει φτάσει η στιγμή της αλήθειας. Έχω σχεδιάσει τα πάντα –το μόνο που
μένει είναι να βάλω σε λειτουργία τα μηχανήματα και όλος ο πλανήτης θα πάρει
την απάντησή του σε ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα που έχουν διατυπωθεί
στην ιστορία του ανθρώπου. Άραγε, είμαστε μόνοι στο Σύμπαν;

Όχι, φυσικά και υπάρχουν άλλοι. Πολύ πιο αρχαίοι από εμάς, πολύ πιο ευφυείς
κι εξελιγμένοι.
Όλα ξεκίνησαν πριν εφτά μήνες περίπου, την ημέρα που έκλεινα τέσσερα χρόνια
ως επίσημο μέλος μιας από τις σημαντικότερες ομάδες επιστημόνων της NASA.
Εξετάζαμε πλανήτες εκτός του ηλιακού μας συστήματος για πιθανόν ύπαρξη
ζωής. Η ειρωνεία είναι πως αυτοί οι ξένοι μας είχαν ανακαλύψει πριν καιρό.

Μικροσκοπικά πλάσματα, στο μέγεθος μιας μπάλας του γκολφ με
εκατομμύρια λαμπερά πλοκάμια, σαν μικροσκοπικά καλώδια. Μοιάζουν να
αποτελούνται από ένα πρωτόγνωρο είδος ύλης, ένα παχύρευστο υγρό που
μοιάζει πολύ με υδράργυρο ως προς την εμφάνιση και την υφή. Τα φυλάγαμε σε
ειδικές αποθήκες και δεν είχα ιδέα γιατί δεν γνωστοποιούσαμε την ύπαρξή τους,
Με τον καιρό, μέλη της ομάδας μου άρχισαν να εξαφανίζονται ένα ένα για
κάποιο διάστημα και μετά να επιστρέφουν –η συμπεριφορά τους όμως είχε
αλλάξει. Ανεπαίσθητες αλλαγές που δεν θα τις πρόσεχε κανείς εύκολα.

Δυστυχώς άργησα πολύ να καταλάβω πως τελικά αυτά τα γυαλιστερά
σφαιρίδια μας χρησιμοποιούν για να καταλάβουν τον πλανήτη. Με κάποιο
τρόπο, καταφέρνουν να ενσωματωθούν στον εγκέφαλο του ξενιστή και να
κάνουν το σώμα πλέον δικό τους. Έτσι ξεκίνησε ο αποικισμός στη Γη,
κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη μου. Όταν οι υποψίες μου επαληθεύτηκαν,
πάνω από τα μισά άτομα της μονάδας είχαν ήδη μεταλλαχθεί. Δεν μπορούσα να
το πω σε κανέναν, η διατριβή μας με αυτό τον οργανισμό ήταν άκρων μυστική
με εντολή της κυβέρνησης. Πέραν από αυτό, έπρεπε να φύγω από εκεί το
συντομότερο δυνατό εάν ήθελα να κάνω κάτι για να αποτρέψω αυτή την ολική
καταστροφή της ανθρωπότητας.

Μελετώντας τους χάρτες των υπόγειων σηράγγων της Νέας Υόρκης,
ανακάλυψα πως η κύρια αποθήκη αυτών των παρασίτων βρίσκεται κάτω από

55

το Άγαλμα της Ελευθερίας. Το μόνο που μου έμενε να κάνω ήταν να βρω την
κατάλληλη ευκαιρία για να τα ξεσκεπάσω. Τα πλάσματα αυτά δεν αντέχουν σε
θερμοκρασίες άνω του μηδέν εάν δεν έχουν ενσωματωθεί σε κάποιον άλλο
οργανισμό. Εάν κατάφερνα να αφαιρέσω την οροφή, αυτό θα σήμαινε την
απόλυτη καταστροφή τους.

Τα πράγματα όμως δεν πήγαν καλά. Κατάλαβαν τις προθέσεις μου. Με
κυνήγησαν. Ήθελαν να με αλλάξουν και μένα πλέον, μιας και γνώριζα τα σχέδιά
τους. Εάν δεν ήμουν πλέον ο εαυτός μου, δεν θα αποτελούσα απειλή. Ξέφυγα.
Έψαξα μέρος για να κρυφτώ αλλά, όταν έχεις να κάνεις με αυτούς, πουθενά δεν
είσαι ασφαλείς. Θα με ανακάλυπταν ανά πάσα στιγμή. Έπρεπε να πάω όσο πιο
μακριά μπορούσα, κάπου που δεν θα έψαχναν ποτέ.

Έτσι, είμαι εδώ τώρα, ολομόναχος. Μέσα σε έναν διαστημικό σταθμό.
Προσπαθώντας να γλιτώσω το σπίτι μου και τους όμοιους μου από κάτι ξένο,
μια αρρώστια που θέλει να μας κυριεύσει όλους.

Στην τελευταία αποστολή για την βάση 301, ακολούθησα το πλήρωμα στα
κρυφά. Φτάσαμε εδώ κι εγώ κρύφτηκα μέχρι να τελειώσουν την επιθεώρηση
τους και να επιστρέψουν πίσω στη Γη. Απενεργοποίησα όλους τους δορυφόρους
και τους μηχανισμούς εντοπισμού. Έτσι η βάση είναι χαμένη μέσα στο σκοτάδι
του διαστήματος και δεν μπορεί να με βρει κανείς.

Σίγουρα θα με θεωρούν νεκρό εκεί κάτω. Λογικά θα έχουν σταματήσει να με
αναζητούν. Εγώ όμως είμαι εδώ κι ετοιμάζομαι. Θα δημιουργήσω μια μαγνητική
καταιγίδα πάνω από την Νέα Υόρκη, με κέντρο το άγαλμα. Η ατμόσφαιρα θα
υπερφορτιστεί έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια μικρή ηλεκτρομαγνητική
καταιγίδα που θα κάνει το άγαλμα χίλια κομμάτια. Έτσι, οι αποθήκες θα μείνουν
ακάλυπτες και τα παράσιτα θα πεθάνουν.

Πατάω όλους τους μοχλούς με τη σειρά, ενεργοποιώ τα ραντάρ για να
μπορέσει η συσκευή να εντοπίσει τον στόχο της. Θα με εντοπίσουν αλλά δεν
μπορώ να κάνω αλλιώς. Λαμπάκια ανάβουν και θόρυβος γεμίζει το εργαστήριο.
Όλα δείχνουν να δουλεύουν ρολόι. Ο στόχος κλειδώνει. Η διαδικασία ξεκινάει.
Μπορώ να δω λευκά σύννεφα να σχηματίζονται βορειοανατολικά των
Ηνωμένων Πολιτειών. Μοιάζει με τεράστια σπείρα από εδώ. Συμβουλεύομαι τις
ενδείξεις που εμφανίζονται στην οθόνη μου. Σε λιγότερο από μία ώρα θα έρθει
το τέλος για τους απρόσκλητους επισκέπτες μας.

56

Ένας βόμβος μου τραβάει την προσοχή. Δύο κόκκινα λαμπάκια αναβοσβήνουν.

Κάτι συμβαίνει. Προσπαθώ να συνδεθώ δορυφορικά με τις κάμερες ασφαλείας

της πόλης. Ο αέρας και η σκόνη έχουν μειώσει σημαντικά το οπτικό πεδίο. Στο

βάθος, μπορώ να διακρίνω το άγαλμα … ή ό,τι έχει απομείνει από αυτό. Το πάνω

μέρος του έχει αποκολληθεί και στροβιλίζεται στον αέρα. Αυτοκίνητα και

δέντρα κάνουν επίσης κύκλους γύρω από τον εαυτό τους.

Πρέπει να περιμένω λίγο ακόμα. Είναι φυσικό να υπάρξουν απώλειες και να

προκληθούν κάποιες καταστροφές αλλά, μπροστά σε αυτό που επρόκειτο να

γίνει ένα δεν δράσω μέχρι τέλους, η καταστροφή θα είναι εκατό φορές

μεγαλύτερη.

Ένας συναγερμός ενεργοποιείται και τα φώτα αρχίζουν να αναβοσβήνουν.

Πανικοβάλλομαι. Υπάρχει ένδειξη υπερφόρτωσης του συστήματος. Όλα τα

μηχανήματα βουίζουν σαν τρελά και λαμπάκια αναβοσβήνουν ρυθμικά. Μια

ειδοποίηση βλάβης εμφανίζεται στην οθόνη κι επαληθεύει την μεγαλύτερη

ανησυχία μου. Η βάση δεν μπορεί να αντέξει τόση ενέργεια. Όλα θα τελειώσουν

από στιγμή σε στιγμή.

Ενώ η ηλεκτρομαγνητική καταιγίδα στη Νέα Υόρκη έχει βγει εκτός ελέγχου, το

πάτωμα κάτω από τα πόδια μου αρχίζει να τρέμει. Ο ήχος του συναγερμού κάνει

αντίλαλο μέσα στον τεράστιο χώρο. Όλες οι οθόνες μαυρίζουν κι ένα κόκκινο

φως αναβοσβήνει. Το πάτωμα συνεχίζει να τρέμει. Ένας κρότος ακούγεται

απέξω.

Έχει έρθει η ώρα να πω αντίο. Ενώ θα έπρεπε να λυπάμαι για τις εμπειρίες που

δεν έχω ζήσει ακόμα, κοιτάω για μια τελευταία φορά έξω από το τζάμι. Κοιτάω

αυτόν τον μπλε πλανήτη, κοιτάω το σπίτι μου για μια τελευταία φορά προτού

κλείσω τα μάτια μου σφιχτά, περιμένοντας την απόλυτη ησυχία και το

σκοτάδι… Χριστίνα Δ.

57
Επιμέλεια υλικού: Μ. Παπαγεωργίου, Φιλόλογος