บทละครพูดเรื่องเห็นแก่ลูก

ณ บ้านพระยาภักดี

ก๊อก



ก๊อก!!!

ก็แล้วเจ้าคุณเมื่อไหร่จะ
กลับ?

เห็นจะไม่ช้าแล้วครับ

ท่านเคยกลับจาก
ออฟฟิศราวบ่าย ๕ โมง

ทุกวัน

ถ้ายังงั้นฉั นคอย ครับ
อยู่ที่นี่ ก็ได้

แกไม่ต้องนั่ งคอยอยู่กับ
ฉันหรอก มีธุระอะไรก็ไป

ทำเสี ยเถอะ

ครับ

ฮฮฮืฮืือือออ............

แกจะคอยอะไรอีกล่ะ ?
เปล่าครับ

ถ้าจะต้องคอย
อยู่เพราะฉั นละ

ก็

ครับ?

ฉั นขอบอกว่าไม่
จำเป็น

แกจะไปก็ได้

.. ...

๕๕๕๕๕

ฮะ ฮะ!!

แกเห็นท่าทางฉันมันไม่ได้การกระมัง แต่ที่จริงฉัน
น่ ะเป็นผู้ดีเหมือนกัน มีตระกูลไม่ต่ำไม่เลวไปกว่า

เจ้าคุณภักดีเลย.
ครับ?

ฮือ!แกไม่เชื่อ! ที่จริงแกก็ไม่น่ าเชื่อ
รูปร่างฉันมันโทรมเต็มที เครื่อง
แต่งตัวหรือก็ปอนเต็มทียังงี้ แต่
ฉันสาบานได้เทียวว่า ฉันจะไม่

แตะต้องสิ่ งของอะไร



อะแฮ่ม!!!

อ้อ! ใต้เท้ากรุณา
ผมไหว้

ใต้เท้าเห็นจะจำ
ผมไม่ได้

ฉันไม่สู้แน่ ใจ ดู
เหมือนจะจำได้
คลับคล้ายคลับ

คลา

ก็ยังงั้นซิครับ ใต้เท้ามีบุญขึ้น
แล้วจะมาจดมาจำคนเช่นผมยัง

ไงได้.

ฮือ! พิศๆไปก็ออก
จะจำได้ นายล้ำใช่

ใหม?

ขอรับ นายล้ำ ทิพเดชะ
อ้อๆ นั่ งเสียก่อนซิ

ขอรับ เป็นยังไง
ผมก็ไม่เจ็บไข้มีอาการ สบายดีอยู่ดอกหรือ?
ถึงจะล้มจะตายอะไร.

ฉั นไม่ได้พบเธอเลย
ตั้งแต่.....

จริงขอรับ หลายปี
มาเเแล้วสิ บห้าปี

ได้แล้ว

แกแปลกไปมาก ดู
แก่ไป

ขอรับ ผมก็รู้สึกตัวว่า
ผมเเก่ไปมาก

ฉั นขอถามอะไรสั ก แกมาหาฉั นวันนี้
หน่ อยเถอะ มีธุระอะไร

ผมตั้งใจมาเยี่ยมเจ้าคุณนั่ น
เเหละอย่างหนึ่ ง

อ้อ!

อีกอย่างหนึ่ งผมนึ กว่า
ถ้ามีโอกาสจะได้พบเเม่

ลออบ้าง

เขาว่าโตเป็นสาวเเล้ว

ผมจะพบสั กทีได้ไหม?

ฉั นบอกไม่ได้ว่าเมื่อไหร่จะมี
โอกาสที่จะพบแม่ลออ

นั ยว่าน่ ะ เจ้าคุณไม่เต็มใจให้ผม
พบยังงั้นหรือ?

จะให้ฉั นพูดตามตรงอีก
หรือ?

เชิญ

ถ้าอย่างนั้ นก็เอาซิ ที่ฉันไม่เต็มใจให้พบ
กับแม่ลออก็เพราะแม่ลออเป็นผู้ที่ได้รับ

การอบรมอันดี

สมควรแก่ผู้มีตระกูล,
สมควรหรือที่หล่อนจะจะคบค้าสมาคม

กับคน...เอิ่ม...

ฉันเสียใจ ที่แกมาบังคับให้ฉัน คนขี้คุกอย่าง
ต้องพูดให้ระคายหูแกเช่นนี้ กระผมยังงั้นหรือ

ฉันขอถามหน่ อยเถอะ
ว่าตั้งแต่แกพ้นโทษมาแล้ว

แกได้พยายามที่จะสำแดงให้ปรากฏ
อย่างไรบ้าง ว่าแกน่ ะตั้งใจจะประพฤติแต่ใน

ทางที่ดีที่ควร ?

อ้อ เพราะฉะนั้ น แกก็เลย
ปล่อยตัวไปตามใจของแกยังงั้นซิ

ผมจะพยายามหรือมิ
พยายามก็ไม่มีใคร

ปรารถนาอินั ง

๕๕๕ เจ้าคุณต้องเข้าใจ
ว่าผมก็รักชีวิตของผม

เหมือนกัน

ที่จะให้ผมอดตายนั้ นเหลือเกินนั ก
ผมหาได้ทางไหนผมก็เอาทางนั้ น

ทำไมครับ ก็ผู้ที่จะมาเป็น ฮือ!แกอยากจะพบ
ลูกเขยผมน่ ะ แม่ลออทำไม?

เขาก็มั่งมีพออยู่ไม่ใช่หรือ เขาจะเลี้ยงผมไว้
อีกสั กคนไม่ได้เทียวหรือ?
ผมเป็นพ่อแม่ลออ
ดูก็มีบุญคุณพอแล้ว

แกจะไปเป็นเจ้าบุญ
นายคุณอะไรเขา
เขาจะได้เลี้ยงแก?

เอ๊ะ! นี่ แกจะขยายขึ้นว่า
แกเป็นพ่อแม่ลออยังงั้นหรือ?

ก็ยังงั้นซิขอรับ
พุทโธ่! นี่ แกน่ ะไม่มีความเมตตา

ลูกแกบ้างเลยเทียวหรือ
ถึงได้คิดร้ายแก่เขาได้ยังงั้น?

คิดร้ายยังไง ?

นายทองคำเขาจะมาแต่ง
กับลูกสาวคนเช่นแก
ได้อยู่หรือ?

ถ้าเขารักแม่ลออจริงละก็
ถึงผมจะเป็นคนเลว
กว่าที่ผมเป็นอยู่นี่
เขาคงไม่รังเกียจ

ถึงนายทองคำจะไม่รังเกียจ
คนอื่น ๆ ก็คงต้องรังเกียจ
ใครเขาจะมาคบค้าสมาคม

ได้อีกต่อไป

ไปข้างไหนเขาก็จะแลดูพูดซุบซิบกัน
ถ้าใครเขาเลี่ยงได้เขาก็คงเลี่ยง
แกจะมาทำให้แม่ลออ
เป็นหมาหัวเน่ าหรือ?

เจ้าคุณ!ผมจะต้องพูดตามตรง
ผมน่ ะมันหมดทางหากินแล้ว

ไม่แลเห็นทางอื่นนอกจาก
ที่จะอาศัยลูกสาวให้เขาเลี้ยง

อ๋อ! นี่ น่ ะ แกต้องการเงินยังงั้น
หรือ?

ก็แน่ ละ
ไม่มีเงินก็อดตาย

เท่านั้ นเอง

ก็จะพูดกันเสี ยตรงๆ
เท่านั้ นก็จะแล้วกัน
เอาเถอะฉันให้แกเดี๋ยวนี้ ก็ได้

เท่าไหร่ถึงจะพอ เอาไปสิบชั่ง
ก่อนพอไหม?

ไม่รับประทาน

เอา! ร้อยชั่งก็เอา!

ถ้าหมดผมจะไปเอาที่ไหนอีกล่ะ?
ผมไม่โง่นะเจ้าคุณ

ถ้าให้ผมไปอยู่เสี ยกับลูกสาวผม
เงินก็จะไม่เสี ยมาก

เงินน่ ะฉันไม่
เสี ยดายหรอก
ฉั นเสี ยดายชื่อ

และเสี ยดาย
ความสุขของ
แม่ลออมากกว่า

ผมไม่ต้องการ
เงินของคุณ
ผมจะ
พบกับลูกผม

ใต้เท้าขอรับ
คุณลออขึ้นกระไดมานี่ แล้ว



นั่ นใครคะ ?
คนเขามาหาพ่อ

ฉั นเป็นเกลอเก่า
ของเจ้าคุณ

ท่านนั บถือฉัน
เหมือนน้ อง
ยังไงขอรับ

อ้อ!ถ้ายังงั้นดิฉันก็ต้องนั บถือ
คุณเหมือนอาดิฉั นเหมือนกัน
ทำไมดิฉั นยังไม่รู้จักคุณอาเลย

ฉั นอยู่หัวเมือง
พึ่งเข้ามา

แต่ฉั นเคยเห็น
หล่อนแล้ว

เมื่อไหร่คะ ? ทำไมดิฉันจำไม่ได้
ดิฉันเป็นคนที่จำคนแน่ นั ก

แหม! หล่อนเห็นจะจำ
ถ้ายังงั้น ฉั นไม่ได้เลย
คุณคงรู้จัก เมื่อฉั นได้เห็น
คุณแม่ดิฉั น
หล่อนครั้งก่อน
ละซิคะ นี้ น่ ะ อายุหล่อน
ได้สองปีเท่านั้ น

ฉั นรู้จักคุณแม่
หล่อนดี

ถ้ายังงั้นดิฉั น
ก็ยิ่งดีใจ

มากขึ้นที่ได้พบคุณ
ก็คุณพ่อดิฉั น
ที่ตายล่ะคะ
รู้จักไหม ?

รูปร่างสูง ๆ หน้ าอกกว้าง ถ้ายังงั้นคุณก็ดีกว่าดิฉั น
ดิฉันช่างชอบหน้ าเสียจริง ๆ ดิฉั นไม่รู้จักเลย
เคยเห็นแต่รูป
หน้ าตาเป็นคนซื่อ ที่ในห้องคุณแม่

ใจคอกว้างขวาง
ถ้าใครบอกดิฉั นว่าเป็นคนไม่ดี

ดิฉั นไม่ยอมเชื่อ
เป็นอันขาดเทียว

แต่ท่านก็เป็นคนดีจริง ๆ
อย่างที่ดิฉันนึ กเดาเอาในใจ

ก็ได้บอกดิฉั นว่างั้น
จริงไหมคะคุณพ่อ?

ถ้าใครบอกหล่อน
ว่าพ่อหล่อน
ที่ตายน่ ะ

เป็นคนไม่ดีละก็
หล่อนเป็นไม่ยอม

เชื่อเลย
เทียวหรือ?

เออ! นี่ คุณพ่อบอกแล้ว ดิฉั นจะ
หรือยังเรื่องดิฉั น เชื่อยังไง
จะแต่งงาน? ดูในรูป

ก็เห็น
ว่าเป็น
คนดี

บอกแล้ว คุณอาต้อง
ฉั น มารดน้ำ
ดิฉั นนะคะ
ยินดีด้วย

ฉัน– เอ้อ– ถึงฉั นจะอยู่รดน้ำ
ฉั นจะต้อง หล่อนไม่ได้ฉั นก็คงตั้งใจ
รีบกลับไป
อวยพรให้หล่อน
หัวเมือง มีความสุข

ดิฉั นรับพร
ล่วงหน้ าไว้ก่อน



คุณพ่อคะ
ช่วยพูดจาชวน
คุณอาให้
อยู่รดน้ำดิฉั น
หน่ อยนะคะ

ดิฉั นจะเข้าไปในเรือนเสี ยทีละ
คุณพ่อกับคุณอาคงอยากคุยกัน

อย่างผู้ชายๆสนุกกว่า

เจ้าคุณขอรับ
ใต้เท้าพูดถูก

เด็กคนนี้ ดีเกินที่จะเป็นลูกผม
ผมมันเลวทรามเกินที่จะเป็นพ่อเขา




ผมพึ่งรู้สึกความจริงเดี๋ยวนี้ เอง

พ่อล้ำ!

อย่าได้บอก
ความจริง
แก่แม่ลออเลย
ให้เขาคง

นั บถือ
รูปผมอัน
เก่านั้ น

ว่าเป็นพ่อเขา
และให้นั บถือตัวผม
เป็นเหมือนอา

เอาเถอะฉั นจะ
ทำตาม

แกประสงค์

ผมลาที
พรุ่งนี้ เช้า
ผมจะกลับ
ไปพิษณุโลก

เอาเงินไปใช้มั่งซิ
เอ้า! นี่ แน่ ะ
มีสั กสามสี่

ร้อยบาทได้อยู่

เอาไปใช้ก่อนเถอะ
ต้องการอีกถึงค่อยบอกมา

ให้ฉั นทราบ

เจ้าคุณ!
ผม...ผม...

อ๊าย! ไม่รับไม่ได้
ไม่รับ

โกรธกันเทียว

ผมจะไม่ลืม
พระเดชพระคุณ

ใต้เท้าจน
ตายเลยทีเดียว
ขอให้เชื่อผมเถอะ

แล้วก็คิดอ่านหาทางทำมาหากิน อย่าพูดให้
ต่อไปนะ มากนั กเลย
เงินใส่ กระเป๋า

เสี ยเถอะ

ขอรับ ผมจะตั้งใจ
ทำมาหากิน
ในทางอัน

ชอบธรรมจริง ๆ
ทีเดียว

ถ้าผมน่ ะคิดโยกโย้
ไปอย่างใดอย่างหนึ่ งอีก
ขออย่าให้ผมแคล้ว

อาญาจักรเลย

เออๆ ตั้งใจ
ไว้ให้ดีเถอะ
นึ กถึงแม่ลออ

บ้างน่ ะ

ผมจะลืมหล่อน
ไม่ได้เลย
จะเห็นหน้ า
หล่อน

ติดตาไปจน
วันตาย

ผมลาเจ้าคุณที

---จบเรื่อง---