นิทานสอนใจ เรื่อง แพะทองคำ

เรื่อง : พรนภา เศารยะเสน
ภาพ : จันทิภา เศารยะเสน

แนะนำให้เปิดเป็นหน้าคู่



กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กน้อยสองคน
คนพี่ชื่อว่า "ส้ม"
ส่วนคนน้องชื่อว่า "ฟ้า"



ทั้งสองถูกแม่เลี้ยงสั่งให้ดูแลฝูงแพะน้อย
และห้ามให้แพะน้อยหายไปแม้แต่ตัวเดียว



วันหนึ่ง สองพี่น้องพาฝูงแพะน้อยไปหาหญ้ากิน

ทั้งสองเดินไปจนพบทุ่งหญ้าแห่งหนึ่งกลางป่า
จึงปล่อยให้แพะน้อยกินหญ้า



สองพี่น้องเผลอหลับ

ด้วยความเหนื่อยล้า

ทันใดนั้นแพะน้อยสีดำ

ก็วิ่งเข้าไปในป่า



เมื่อสองพี่น้องตื่นขึ้น
พบว่าแพะน้อยสีดำหายไป
จึงรีบออกตามหา



สองพี่น้องตามหาแพะน้อยสีดำอยู่พักใหญ่จนใกล้ค่ำ
ทั้งสองได้พบกับแสงสีทองส่องมาจากถ้ำ
จึงเดินเข้าไปดูพบแพะน้อยจากขนสีดำไปเป็นขนสีทอง

เนื่องจากตกลงไปในบ่อทองคำ





เมื่อสองพี่น้องนำแพะน้อยกลับถึงบ้านก็มืดเสียแล้ว

แม่เลี้ยงจึงต่อว่าทั้งสอง

ทั้งสองนำแพะที่ตกในบ่อทองมาให้แม่เลี้ยงดู
แม่เลี้ยงที่เกิดความโลภจึงแกล้งพูดจาดีกับทั้งสอง
เพื่อล่วงรู้ที่อยู่ของบ่อทองคำ



ทั้งสองที่รู้ดีว่าแม่เลี้ยงเป็นคนใจร้าย
ชอบใช้งานทั้งสองอย่างหนักทุกวัน
ไม่เคยให้กินอิ่มสักมื้อ
จึงปฏิเสธที่จะบอกที่อยู่ของบ่อทองคำ



เช้าวันต่อมาแม่เลี้ยงได้แอบตามสองพี่น้อง
ไปที่บ่อทองคำ



เมื่อถึงบ่อทองคำแม่เลี้ยงก็ปรากฏตัว
พร้อมสั่งให้สองพี่น้องนำแพะทุกตัวจุ่มลงในบ่อทองคำ

เพื่อที่จะขายได้ราคา



แม่เลี้ยงที่ตกอยู่ในความโลภจึงถอดเสื้อผ้าไปชุบ

แต่แม่เลี้ยงยังไม่พอใจจึงกระโดดลงไปในบ่อทอง

หวังว่าเมื่อขึ้นมาแล้วตัวจะเป็นสีทอง



แต่เมื่อขึ้นมาตัวของแม่เลี้ยงกลับแข็งเป็นหิน
เทพที่สิงอยู่ในถ้ำจึงปรากฏกายพร้อมอธิบายว่า
"ในบ่อทองคำจะดูจิตใจของสิ่งที่จุ่มลงไป
หากเป็นสิ่งดีจะเป็นทอง ถ้าเป็นสิ่งไม่ดีจะเป็นหิน"

ท่านเทพจึงกล่าวต่อว่า"ทั้งสองเป็นเด็กดีข้าให้ใช้บ่อ

ทองได้ตามสบาย แต่ห้ามบอกใครเรื่องบ่อทอง
มิเช่นนั้นบ่อทองจะหายไป"

ทั้งสองน้อมรับคำสัญญาและกระโดดโลดเต้น
ด้วยความดีใจที่ไม่ต้องทำงานหนักอีกต่อไป
แถมพ่อจะได้มีเวลาอยู่กับทั้งสองอีกด้วย



เมื่อกลับถึงบ้านทั้งสองเล่าเรื่องทั้งหมดให้พ่อฟัง
และพ่อบอกทั้งสองว่า "ท่านเทพให้บ่อทองคำแก่ลูก

เพราะทั้งสองเป็นเด็กดี เมื่อตั้งหลักได้ต้องพึ่งพาตนเอง"



เช้าวันต่อมาพ่อได้ตัดขนแพะสีทองไปขาย
นำเงินไปสร้างบ้านใหม่และส่งทั้งสองเรียนหนังสือ
เมื่อทั้งสองเรียนจบก็กลับมารับช่วงต่อฟาร์มของพ่อ



สองพี่น้องนึกถึงบ่อสีทองในวัยเด็กจึงเข้าป่าไปหา
แต่ก็พบว่าในถ้ำแห่งนั้นบ่อทองคำได้หายไปแล้ว

ทั้งสองจึงนึกคำที่พ่อสอนได้ว่า

เราต้องพึ่งพาตนเอง