นินทานลูกหมู 3 ตัว

นิทานเร่ือง ลกู หมู 3 ตวั

กาลคร้ังหน่ึงนานมาแล้วมีลกู หมูสามตัวเป็ นพนี่ ้องกนั พวกมนั ออกเดินทางเพื่อจะหาท่ีสร้างบา้ นคนละหลงั และเดินทางมาถึงชายป่ าแห่งหน่ึง พวกมนั ตดั สินใจจะสร้างบา้ นบริเวณน้ีใกล้ ๆ กนั และเดินทางไปตลาดเพื่อซ้ือของ
สร้างบา้ น

ลาก่อน ไปดีมาดีนะ
ครบั แม่ ลกู ท้งั 3

พใ่ี หญ่ซื้อฟางไปสร้างบ้านจะได้ไม่เหน่ือยและไม่หนักด้วยพรี่ องซื้อเศษไม้ไปสร้างบ้านตอกตะปูไม่กท่ี กี เ็ สร็จแล้วน้องเลก็ ซื้ออฐิ มาสร้างบ้าน

ใช่พี่ใหญ่

ทำไมเจ้ำโง่อย่ำงนี ้กว่ำจะแบก
ไป กว่ำจะสร้ ำงบ้ำนเสร็จก็ใช้
เวลำนำนแล้ว

และท้งั 3 พน่ี ้องกแ็ บกของกลบั บ้าน พอถึงชายป่ าต่างคนกต็ ่างแยกย้ายมาสร้างบ้านของใครของมัน ปลอดภัยแน่ นอน
เ พ ร า ะ บ้า น พ่ี ส ร้ า ง
ส่ ว น บ้ า น พี่ ก็ จากฟางลมก็เป่ าไม่
ปลอดภัยแน่ นอน ปลิวหลอก
เพราะพี่สร้างจากไม้
แ ล ะ ต อ ก ต ะ ปู
ทนทานลมก็พดั ไม่
ปลิวหรอก

ผมก็สร้ างเส ร็ จ สร้างบ้านเสร็ จ
แลว้ พ่ีใหญ่ แล้วแปปเดี ยว
เอง

ลูกหมูท้งั สองจึงออกไปวง่ิ เล่นวา่ ยน้าส่วนนอ้ งเล็กกต็ ้งั หนา้ ต้งั ตาสร้างบา้ นจนเสร็จตกดึกท้งั สามตวั กเ็ ขา้ นอนบา้ นใครบา้ นมนั จนกระทง่ั คืนหน่ึงมีเจา้ หมาป่ ามาซ่มดูหวงั จะมาจบั ลูกหมูท้งั 3 ตวั มาเป็นอาหาร

และไปบ้านลกู หมูทสี่ ร้างบ้านด้วยฟางก่อนพอมนั มาถึงประตู มนั กพ็ ดู ข้ึนวา่

เจา้ ลูกหมนู อ้ ยออกมาให้ ไม่เปิ ดไม่เป็ นไร บ้าน
ขา้ กินดีกวา่ นะ
ฟางแบบน้ีข้าเป่ าก็พัง
ไม่ฉนั ไม่เปิ ดประตูให้แก แลว้
หรอก ไปไปใหพ้ น้ นะ
แยแ่ ลว้ บา้ นฟางของ
ฉนั พงั หมดแลว้

มามะมาให้พี่หมา
ป่ ากินดีกวา่

เจ้าลูกหมูรีบวงิ่ ไปหาน้องรองทส่ี ร้างบ้านด้วยเศษไม้

...ไม่มีทางข้าไม่ยอมเปิ ด
ประ ตูใ ห้หม าป่ าใจ ร้ า ย
เดด็ ขาด ...

อ๋อเหรอ บา้ นไมท้ ่ีไมแ่ ขง็ แรงแบบน้ี
แค่ขา้ กระโดดกระแทกประตูสองที
มนั กพ็ งั แลว้ ล่ะ เอาล่ะนะ 1 2 3 แลว้

เจา้ หมูท้งั สองรีบว่งิ ไปบา้ นอิฐของนอ้ งเลก็ โดยที่มีเจา้ หมาป่ าว่ิงมาติด ๆ และเลา่ ใหน้ อ้ งเลก็ ฟังวา่ บา้ นท้งั สองหลงั ถกู หมาป่ าพงั ไปแลว้

จะหนีไปไหนไอ้
พวกลูกหมู

มาเร็วพ่ๆี รีบเขา้ มา

เจา้ หมาป่ ากม็ าถึงบา้ นนอ้ งเลก็ และเคาะประตู

ส่วนเจ้าหมูท้งั สามตวั ต่างกป็ ลอดภยั ในบ้านอฐิ ของน้องเลก็
รุ่งเช้าพวกมนั ท้งั สามตวั กไ็ ปตลาดเพอ่ื ซื้ออฐิ มาสร้างบ้าน

นิทานเรื่องลูกหมูสามตวั สอนให้รู้ว่า

“การเกียจคร้านไม่ไดท้ าใหเ้ ราสบายไดจ้ ริง .. แต่จะนาท่กขภ์ ยั มาสู่ตน
เราจึงควรอยา่ งยง่ิ ที่จะขยนั หมน่ั เพยี ร ...”