การแสดลงละคร ม.4

รายงาน

วชิ า นาฏศิลป์ (ศ 31102)
ละครเร่ือง ร้อยเลห่ ์อาญา

จดั ทาโดย
นกั เรียนมธั ยมศึกษาปี ที่ 4/10

เสนอ
คุณครู โชติกา หนูสวสั ด์ิ
ภาคเรียนท่ี 1 ปี การศึกษา 2565
โรงเรียนมหาวชิราวธุ จงั หวดั สงขลา



คานา

รายงานเล่มน้ีเป็นส่วนของรายวิชาศิลปะ จดั ทาข้ึนเพอื่ ใชใ้ นการจดั การแสดงละครของนกั เรียนช้นั
มธั ยมศึกษาปี ท่ี 4 เพ่ือใหเ้ กิดการทางานร่วมกนั เป็นทีม และเรียนรู้ในการหนา้ ท่ีตา่ ง ๆ รวมท้งั เบ้ืองหนา้ และ
เบ้ืองหลงั การแสดง

ซ่ึงในรายงานเล่มน้ีมีการรวบรวมขอ้ มูลเบ้ืองหลงั การแสดงไวท้ ้งั หมดท้งั ในเรื่องของการเขียนบท
เคร่ืองกาย การวางแผนในส่วนของฉากหลงั และซาวดเ์ สียงต่าง ๆ สุดทา้ ยคณะผจู้ ดั ทาหวงั เป็นอยา่ งยง่ิ วา่ จะ
รายงานเล่มน้ีจะเป็นแบบอยา่ งท่ีดีใหก้ บั ผทู้ ี่สนใจ

คณะผจู้ ดั ทา

สารบญั

เรื่อง หน้า
คานา ก
สารบญั ข
บทบาทหนา้ ท่ีของสมาชิกในกล่มุ 1
เรื่องยอ่ 7
บทละคร 8
บนั ทึกความกา้ วหนา้ 20
โปสเตอร์ประชาสมั พนั ธ์ละคร 26
ภาพผนวก 27
28
เบ้ืองหลงั การแสดง 32
การแต่งกาย 34
ฉาก

บทบาทหน้าทข่ี องสมาชิกในกลุ่ม

นายชนาธิป นิมิตองั กรู เลขที่ 7
หนา้ ท่ี : ฉาก รับบทเป็น : พอ่

(ล่ีเฉี่ยว)

นายณฐั วฒุ ิ สุวรรณโณ เลขที่ 8
หนา้ ที่ : เทคนิค รับบทเป็น : คนร้าย

นายนนทกร จนั ทรโชติ เลขที่ 9
หนา้ ที่ : ผกู้ ากบั รับบทเป็น : พ่ีชายคนโต

(ล่ีหยาง)

นายรชานนท์ ขนุ เจริญ เลขที่ 10
หนา้ ที่ : เทคนิค รับบทเป็น : เพื่อนพ่ชี ายคนรอง

(ลู่จิว)

นายรพีพฒั น์ นายดิง เลขที่ 11
หนา้ ท่ี : ธุรการ รับบทเป็น : พช่ี ายคนรอง

(ล่ีอิน)

นายรัชพล แซ่ฮ่อน เลขที่ 12
หนา้ ท่ี : ผชู้ ่วยผกู้ ากบั รับบทเป็น : -

เดก็ หญิงสุทตั ตา อุนทรีจนั ทร์ เลขท่ี 15
หนา้ ท่ี : ฉาก รับบทเป็น : แม่
(ลี่หมิง)

นางสาวธฤษวรรณ หงส์ทอง เลขที่ 16
หนา้ ที่ : เทคนิค รับบทเป็น : -

เดก็ หญิงณฐั พชั ร์ กาฬพรรณลึก เลขท่ี 17
หนา้ ที่ : เคร่ืองแต่งกาย รับบทเป็น : พ่ีสาวคนท่ี 1

(ลี่เฟย)

นางสาวณิชากร สีนุย้ เลขที่ 19
หนา้ ท่ี : ผเู้ ขียนบท รับบทเป็น : หมอ

นางสาวณิชาภทั ร ปาลเมือง เลขที่ 20
หนา้ ที่ : ธุรการ รับบทเป็น : ตารวจ

นางสาวธญั พิชชา แกว้ เป็นทอง เลขท่ี 21
หนา้ ท่ี : เครื่องแต่งกาย รับบทเป็น : ตารวจ

นางสาวสุริสา สุวรรณโรจน์ เลขที่ 22
หนา้ ที่ : ผเู้ ขียนบท รับบทเป็น : ทนายความ

นางสาวชุติมา ทองยอด เลขที่ 27
หนา้ ที่ : ฉาก รับบทเป็น : พธิ ีกร

นางสาวตติยา คงเยน็ เลขท่ี 28
หนา้ ที่ : ผเู้ ขียนบท รับบทเป็น : -

นางสาวพลอยพรรษา มาลยั เลขท่ี 31
หนา้ ที่ : เทคนิค รับบทเป็น : -

นางสาวสุคนธา แกว้ สุกใส เลขที่ 33
หนา้ ที่ : เทคนิค รับบทเป็น : -

นางสาวอภสั รา ดา้ มทอง เลขที่ 34
หนา้ ที่ : ธุรการ รับบทเป็น : นอ้ งสาว

(ลี่หลิน

เร่ืองย่อ

เรื่องยอ่ ละคร ร้อยเลห่ ์อาญา
บทละครเร่ืองน้ีเป็นเรื่องราวชีวติ ของหญิงสาวที่เกิดในครอบครัวคนจีน พอ่ แม่มีลกู 4 คน

เป็นผชู้ าย 2 คน ผหู้ ญิง 2 คน และทางบา้ นทางานเก่ียวกบั บริษทั ส่งออก ซ่ึงจะมีการเล้ียงดูลกู ชาย
กบั ลูกสาวแตกต่างกนั ออกไป โดยจะใหค้ วามสาคญั กบั ลูกชายมากกวา่ ต่อมาคนเป็นพอ่ ได้
เสียชีวติ ลงดว้ ยโรคประจาตวั และไดท้ ิ้งพินยั กรรมไวว้ า่ ทายาทหรือคนท่ีจะไดร้ ับช่วงต่อจากพอ่
จะตอ้ งเป็นคนที่มีความสามารถในการบริหารจดั การรอบดา้ น แต่เนื่องจากนิสยั พ่ชี ายคนโตเป็น
คนที่หวั ร้ัน เอาแต่ใจ ข้ีอิจฉา ไม่เอาการเอางาน ส่วนนอ้ งสาวคนสุดทอ้ งเป็นคนใจดี มีไหวพริบ
ในการแกป้ ัญหา พีช่ ายคนโตที่เห็นท่าทีวา่ นอ้ งสาวจะไดเ้ ป็นผบู้ ริหารบริษทั จึงวางแผนขดั ขวาง
โดยคิดจะทาการฆาตกรรมนอ้ งสาวของตนเอง พ่สี าวคนท่ี 1 ,พ่ีชายคนรอง และเพื่อนสนิทของ
พี่ชายคนรอง เมื่อรู้เร่ืองกร็ ีบไปช่วยนอ้ งสาว หลงั จากช่วยนอ้ งสาวสาเร็จ ทาใหพ้ ีช่ ายคนโตถูกจบั
ส่วนนอ้ งสาวกไ็ ดพ้ บรักกบั เพ่ือนสนิทของพ่ชี ายคนรองและไดข้ ้ึนเป็นผบู้ ริหารบริษทั

บทละคร

พิธีกร : เร่ืองราวชีวติ ของหญิงสาวคนหน่ึงท่ีเติบโตมาในครอบครัวของคนจีนซ่ึงตวั ของเธอไดร้ ับการเล้ียงดู
ที่แตกต่างออกไปจากลูกชาย แต่ถึงอยา่ งน้นั เธอกเ็ ป็นคนท่ีมีจิตใจดี จนเป็นที่จดจาของทุกคนกบั บทละคร
เร่ือง ร้อยเล่ห์อาญา

ฉากท่ี1-บ้านของลห่ี ลนิ ณ โต๊ะทานอาหาร
พอ่ (ลี่เฉ่ียว) : การงานเป็นยงั ไงบา้ ง ราบร่ืนดีไหม
ลกู ทุกคน : ราบร่ืนดีครับ/ค่ะ
พอ่ (ล่ีเฉ่ียว) : เนี่ย ป๊ ากอ็ ายเุ ยอะแลว้ แถมยงั มีโรคประจาตวั อีก ป๊ าอยากใหล้ กู สกั คนข้ึนมาบริหารงานแทน
พี่ชายคนโต(ล่ีหยาง) : ผมอยากบริหารแทนครับ
พส่ี าว:(ล่ีเฟย) : เฟยวา่ กด็ ีนะคะ เหมาะกบั เฮียหยางที่สุดแลว้
นอ้ งสาว(ลี่หลิน) : หลินเองกอ็ ยากทาค่ะ
พช่ี ายคนโต(ล่ีหยาง) : ตอ้ งเป็นฉนั สิ เพราะฉนั เป็นพีช่ ายคนโตของบา้ น!!
(ยนื ข้ึนพร้อมท้งั ตบโตะ๊ อาหาร)
นอ้ งสาว(ลี่หลิน) : แลว้ ทาไมหลินจะข้ึนจดั การแทนไม่ได้ ท้งั ๆที่หลินก็มีความสามารถใน
งานน้ีเหมือนกนั
(ท้งั 2มองหนา้ กนั อยา่ งไม่สบอารมณ์)
แม่(ลี่หมิง) : กใ็ หเ้ ฮียเขาบริหารสิหลิน เฮียเขาเป็นผชู้ ายสามารถจดั การงานได้
นอ้ งสาว(ลี่หลิน) : แลว้ ทาไมผหู้ ญิงถึงจะทาไมไ่ ด้ มา๊ เองกเ็ ป็นผหู้ ญิงนิ
พอ่ (ลี่เฉ่ียว) : พอไดแ้ ลว้ !!! จะเถียงกนั ทาไม (เอามือกมุ หนา้ อกเลก็ นอ้ ย)
นอ้ งสาว(ลี่หลิน) : ต้งั แต่เดก็ จนโตป๊ ามา๊ มีอะไรกใ็ หเ้ ฮียตลอด ไม่เคยนึกถึงหลินกนั เลยใช่ม้ยั
พี่ชายคนโต(ล่ีหยาง) :กเ็ พราะฉนั เป็นพีช่ ายคนโตไง ฉนั ถึงไดม้ ากกวา่ เธอ
นอ้ งสาว(ลี่หลิน) :ไม่เห็นเกี่ยวกนั เลย มีอะไรเฮียกช็ อบอา้ งแบบน้ีตลอด นี่หรอที่จะมาดูแลบริษทั ได้
พชี่ ายคนโต(ลี่หยาง) : เฮย้ พดู แบบน้ีไดย้ งั ไง
นอ้ งสาว(ล่ีหลิน) : ทาไม รับไมไ่ ดห้ รอ ที่พดู ไปกค็ วามจริงท้งั น้นั
พอ่ (ล่ีเฉี่ยว) : นี่(ทรุดตวั ลง)
(แม่และพี่สาวคนรอง1วง่ิ ไปประคองพอ่ )
พชี่ ายคนโต(ลี่หยาง) :อยา่ มาดูถกู ------
พี่ชายคนรอง(ลี่อิน) : พอไดแ้ ลว้ ไม่เห็นรึไงวา่ ป๊ าทรุดลงไปแลว้
(ท้งั 2คนรีบวงิ่ ไปหาพอ่ )
แม(่ ล่ีหมิง) : ล่ีอินโทรเรียกรถพยาบาลเร็ว!!!
(ทุกคนรอบลอ้ มพอ่ พอ่ หายใจชา้ ลง)

นอ้ งสาว(ล่ีหลิน) : ป๊ าอยา่ เป็นอะไรนะ รถพยาบาลกาลงั จะมาแลว้ (น้าตาคลอ)
พอ่ (ลี่เฉ่ียว) : อยา่ ร้องไหไ้ ปเลย ป๊ ารู้ตวั เองดี ถา้ ป๊ าไม่อยแู่ ลว้ ทุกคนตอ้ งรักกนั นะ หมิงล้ือตอ้ งดูแลลกู ใหด้ ีนะ
แม(่ ล่ีหมิง) : ล่ีเฉี่ยว คุณอยา่ พดู แบบน้ีสิ (ร้องไห)้
พอ่ (ลี่เฉี่ยว) : ลี่หลินป๊ าไมเ่ คยรักลูกไมเ่ ท่ากนั แต่เพราะลูกเป็นผหู้ ญิง(หายใจติดขดั ) ป๊ าแค่เป็นห่วง
(นอ้ งสาวร้องไห้ มองหนา้ ป๊ าแลว้ ป๊ ากห็ ลบั ตาไป)

ฉากท่ี 2- งานศพ
พส่ี าว(ล่ีเฟย) : ไหนๆป๊ ากเ็ สียแลว้ ยงั ไงคนท่ีไดด้ ูแลบริษทั นนั่ กต็ อ้ งเป็นเฮียอยแู่ ลว้
พช่ี ายคนโต(ลี่หยาง) : มนั กต็ อ้ งเป็นอยา่ งน้นั อยแู่ ลว้ สิ
(พ่ชี ายคนรอง2(ลี่อิน) (เดินมาไดย้ นิ พอดี)
พี่ชายคนรอง2(ล่ีอิน) : น่ีงานศพป๊ ายงั ไมท่ นั จบเลย เฮียกบั เจก๊ พ็ ดู ถึงเรื่องดูแลบริษทั กนั แลว้ หรอ
พี่สาว(ลี่เฟย) : ทาไม แกเองกอ็ ยากข้ึนบริหารแทนรึไง
พี่ชายคนรอง(ล่ีอิน) : ป่ าว(เสียงเขม้ ) แต่คนที่จะดูแลบริษทั ของป๊ าได้ กต็ อ้ งเป็นคนที่มีความสามารถสิ
(มองหนา้ พ่ีชายคนโต)
พ่ีชายคนโต(ล่ีหยาง) : นี่!!! แกจะหาวา่ คนอยา่ งฉนั ไมม่ ีความสามารถเหรอ!
(ทาหนา้ ตาขึงขงั ใส่)
พ่ีชายคนรอง(ลี่อิน) : หึ กล็ องพจิ ารณาตวั เองดูแลว้ กนั
แม(่ ล่ีหมิง) : น่ีพอเลยนะ ยงั ไม่จบงานศพป๊ าเลย เร่ืองน้ีค่อยคุยทีหลงั
(เสียงกร้ีงดงั ข้ึน)
นอ้ งสาว(ลี่หลิน) มาหาใครคะ
ลจู่ ิว มาหาลี่อินครับ
นอ้ งสาว(ล่ีหลิน) : เขา้ มาขา้ งในก่อนกไ็ ดค้ ่ะ
นอ้ งสาว(ล่ีหลิน) : เฮียอิน เพื่อนเฮียมาหาอะ
พชี่ ายคนรอง(ล่ีอิน) :โอเค ๆ เด๋ียวออกไป
ผช(ลู่จิว) : สวสั ดีครับ อินเป็นไงบา้ ง
(หนั ไปท่ีลี่อิน)
พชี่ ายคนรอง(ลี่อิน) : กโ็ อเคข้ึนแลว้ หลินนี่เพือ่ นเฮียเอง ชื่อล่จู ิว
นอ้ งสาว(ลี่หลิน) : สวสั ดีค่ะ ฉนั ล่ีหลินนะคะ
ผช(ล่จู ิว) : ลู่จิวครับ ยนิ ดีท่ีไดร้ ู้จกั นะครับ
พี่ชายคนรอง(ล่ีอิน) : ง้นั คุยกนั ไปก่อนนะ
ผช(ลจู่ ิว) : ผมเสียใจดว้ ยนะครับเรื่องคุณพอ่ ของคุณ
นอ้ งสาว(ล่ีหลิน) : ขอบคุณค่ะ
ผช(ลู่จิว) : เอ่อ...ถา้ คุณไมว่ า่ อะไรผมขอเบอร์คุณไวไ้ ดม้ ้ยั ครับ (นอ้ งสาวมองหนา้ )

ผช(ลจู่ ิว) : เผื่อวา่ ผมหรือคุณมีเรื่องจะปรึกษาไงครับ จะไดส้ ะดวก
นอ้ งสาว(ล่ีหลิน) : อ๋อ ไดค้ ่ะ (แลกช่องทางการติดต่อกนั )

1สัปดาห์ผ่านไป

หลงั งานจบงานศพ--- ณ ห้องรับแขก
(ทุกคนนง่ั พร้อมหนา้ พร้อมตากนั )
ทนายความ : มากนั ครบรึยงั คะ
(กวาดสายตามองรอบๆหอ้ งรับแขก)
แม่(ล่ีหมิง): มากนั ครบแลว้ ค่ะ
ทนายความ : ในเมื่อทายาททุกคนมากนั ครบแลว้ ดิฉนั ขอเปิ ดพินยั กรรมเลยนะคะ ในส่วนของพนิ ยั กรรม
ฉบบั น้ี ในการสืบทอดตาแหน่งประธานบริษทั จา้ วลี่กรุ๊ป ผสู้ ืบทอดจะตอ้ งเป็นผมู้ ีความสามารถในการ
บริหาร คนท่ีจะไดส้ ืบทอดตาแหน่งน้นั จะไดร้ ับการแต่งต้งั จากนายลี่เฉี่ยวและนางล่ีหมิง แต่ดว้ ยเนื่องจาก
นายลี่เฉี่ยวไดถ้ ึงแก่กรรม ดงั น้นั ส่วนของการตดั สินใจจะตกเป็นของนางล่ีหมิง
พี่ชายคนโต(ล่ีหยาง) : ม๊าครับ ในฐานะที่ผมเป็นลูกชายคนโต ผมเช่ือมน่ั วา่ ผมมีความสามารถที่จะบริหาร
บริษทั ไดค้ รับ
นอ้ งสาว (ล่ีหลิน) : มา๊ คะ แต่หนูกม็ ีความสามารถมากพอท่ีจะดูแลไดเ้ หมือนกนั ค่ะ
พส่ี าว(ล่ีเฟย) : เธอจะไปทาอะไรไดล้ ่ีหลิน เธอกแ็ ค่ผหู้ ญิงคนหน่ึง
พี่ชายคนรอง(ล่ีอิน) : เรื่องน้ีตอ้ งเป็นมา๊ มากกวา่ ท่ีจะตดั สินใจ ไมใ่ ช่เจ๊นะ เจ๊เฟย
แม่(ลี่หมิง) : ตอนน้ีฉนั ยงั ไมต่ ดั สินใจเลือกใครท้งั น้นั ถา้ ท้งั 2คนต้งั ใจที่จะบริหารง้นั กข็ อใหท้ ้งั 2คนพสิ ูจน์
ใหฉ้ นั เห็นวา่ ใครกนั ที่มีความสามารถบริหารบริษทั ได้
(พช่ี ายคนโตทาหนา้ หงดุ หงิดและเดินออกไปจากหนา้ รับแขกพร้อมนอ้ งสาวคนรอง1)
พี่สาว(ลี่เฟย) : ทาไมเฮียทาหนา้ แบบน้นั ละ่ ไมต่ อ้ งเครียดหรอก ยงั ไงตาแหน่งน้ีกต็ อ้ งเป็นเฮียอยแู่ ลว้
(นอ้ งชายคนรอง2เดินมาไดย้ นิ )
พช่ี ายคนรอง(ลี่อิน) : จะแน่ใจไดไ้ ง ไม่แน่มา๊ กอ็ าจจะยกตาแหน่งประธานใหห้ มวยกไ็ ด้
(นอ้ งชายคนรองเดินออกไป)
พสี่ าว(ล่ีเฟย ) : เฮียอยา่ ไปใส่ใจคาพดู ของลี่อินเลย
พ่ชี ายคนโต(ล่ีหยาง) : แต่ถึงยงั ไงฉนั กไ็ ม่วางใจเร่ืองน้ีอยดู่ ี
พสี่ าว(ลี่เฟย ) : แลว้ เฮียจะทายงั ไง
พช่ี ายคนโต(ล่ีหยาง) : ถา้ หลินมนั ยงั มีชีวติ สกั วนั มนั กต็ อ้ งหาทางแยง่ ตาแหน่งไปจากฉนั จนไดแ้ น่!!!
พีส่ าว(ล่ีเฟย) : เฮียคงไม่คิดที่จะทาอะไรแบบน้นั ใช่ม้ยั ถา้ ทาแบบน้นั เฟยไมเ่ ห็นดว้ ยนะ ยงั ไงหลินกเ็ ป็นนอ้ ง
ของพวกเรา
พช่ี ายคนโต(ลี่หยาง) : อะไรของแก (ไขวไ้ หล่แลว้ เดินออกไป)

เช้าวนั รุ่งขนึ้ - ห้องรับประทานอาหาร
พช่ี ายคนรอง(ลี่อิน) : น่ีหลิน เดี๋ยวไปซ้ือของกบั เฮียม้ยั
นอ้ งสาว(ล่ีหลิน) : กี่โมงหรอคะ
พีช่ ายคนรอง(ล่ีอิน) : 10โมงเชา้
นอ้ งสาว(ล่ีหลิน) : ไดค้ ่ะ
พ่ีชายคนรอง (ลี่อิน) : เอ่อ...เด๋ียวเพอื่ นของเฮียกไ็ ปดว้ ยนะ ล่จู ิวน่ะ
นอ้ งสาว(ลี่หลิน) : อ๋อค่ะ

หลงั รับประทานอาหารเสร็จ
(ลี่อินเดินมาหาลหี่ ลิน)
พช่ี ายคนรอง(ลี่อิน) : หลินเสร็จยงั ลู่จิวมารอรับหนา้ บา้ นแลว้
นอ้ งสาว(ล่ีหลิน) : เสร็จแลว้ ค่ะ เพ่ือนเฮียรออยหู่ นา้ บา้ นใช่ม้ยั คะ ไปกนั เถอะ
(เดินออกไปหนา้ บา้ น)
นอ้ งสาว(ล่ีหลิน) : แลว้ วนั น้ีที่เฮียจะไปหา้ ง จะซ้ืออะไรหรอ
พี่ชายคนรอง(ล่ีอิน) : ของใชส้ ่วนตวั ไง
นอ้ งสาว(ลี่หลิน) : อ๋ฮ ง้นั เรารีบเดินไปที่รถกนั เถอะ เพื่อนเฮียคงรอนานแลว้
พ่ีชายคนรอง(ล่ีอิน) : แหมมมม
นอ้ งสาว(ลี่หลิน) : อะไร (หนา้ แดง)
พี่ชายคนรอง(ล่ีอิน) : ป๊ าว ไปๆๆ
(ในขณะท่ีท้งั 2กาลงั เดินอยกู่ ม็ ีคนแอบอยทู่ ่ีพมุ่ ไม้ กาลงั ยกปื นข้ึนเพือ่ ท่ีจะยงิ ล่ีหลิน แต่ลู่จิวกส็ งสัยเห็นก่อน)
(ลู่จิวรีบลงจากรถและวิ่งไปช่วยลี่หลิน)
ลู่จิว: ลี่หลิน ระวงั
(ล่ีหลินหนั ไปมอง และลู่จิวดึงล่ีหลินเพ่ือที่จะหลบ แต่กไ็ ม่ทนั ลี่หลินโดนยงิ เขา้ ท่ีแขน )
พี่ชายคนรอง(ล่ีอิน) : เฮย้ หยดุ นะ
(ลี่อินวงิ่ ตามคนร้าย)
ลู่จิว : คุณ คุณไดย้ นิ ผมม้ยั
ล่ีหลิน : คุณ ฉนั เจบ็ (เสียงเบาๆ)
ลูจ่ ิว : คุณอยา่ หลบั นะ
(ค่อยๆปิ ดตาแลว้ สลบไป)
ลจู่ ิว : คุณ ๆๆ
(เขยา่ ตวั ลี่หลินเบาๆ)
(ทุกคนในบา้ นไดย้ ินเสียงปื น แลว้ วิ่งออกมาดู)
แม่(ล่ีหมิง) : หลิน หลินลกู อยา่ เป็นอะไรนะ (ร้องไห)้

(เขา้ ไปยนื พยงุ และน้าตาคลอ)
ลจู่ ิว : โทรเรียกรถพยาบาลหน่อยครับ
พส่ี าว(ลี่เฟย) : ฉนั โทรเอง (เสียงสนั่ )
(รถพยาบาลมาถึง นาตวั หลินส่งโรงพยาบาล)

ฉากโรงพยาบาล
หมอ: รบกวนญาติคนไขร้ อขา้ งหนา้ นะคะ
พส่ี าว(ล่ีเฟย) : ช่วยนอ้ งสาวฉนั ดว้ ยนะคะ อยา่ ใหเ้ ขาเป็นอะไร
หมอ : หมอจะช่วยเตม็ ท่ีค่ะ
พี่ชาย(ล่ีอิน) : หลินเป็นยงั ไงบา้ ง
ลจู่ ิว : หมอกาลงั รักษาอยู่
พี่ชาย(ล่ีอิน) : ถา้ ผมดูใหด้ ี หลินกค็ งไม่โดนยงิ แบบน้ี
ลจู่ ิว : ไมใ่ ช่ความผิดของคุณหรอก
(ล่ีจูเดินเขา้ มาหาท้งั 2คน)
พี่ชาย(ลี่อิน) : เจ๊
พช่ี าย(ล่ีอิน) : มา๊ ล่ะ
พี่สาว(ล่ีเฟย) : นงั่ รอหมอออกมาจากหอ้ งฉุกเฉิน
ลู่จิว : แลว้ คนร้ายล่ะ
พี่ชาย(ลี่อิน) : ตอนน้ีจบั ตวั ไดแ้ ลว้ อยทู่ ี่สถานีตารวจ
(ลี่เฟยทาท่าทางตกใจ)
ลจู่ ิว : คุณล่ีเฟย เป็นอะไรหรอครับ
พสี่ าว(ลี่เฟย) : ป่ าวค่ะ
ลู่จิว : แน่ใจหรอครับ
พี่สาว(ล่ีเฟย) : ฉนั บอกว่าป่ าวกป็ ่ าวสิ!
พี่ชายคนรอง(ลี่อิน) : พดู ดีๆกไ็ ด้ ทาไมเจต๊ อ้ งข้ึนเสียงดว้ ย
(ทาสีหนา้ ตกใจ)
ลจู่ ิว : คุณรู้อะไรมาใช่ม้ยั
พส่ี าว(ลี่เฟย ) : ฉนั ไมร่ ู้ ไม่เห็นอะไรท้งั น้น
ลู่จิว : แลว้ ทาไมคุณตอ้ งทาสีหนา้ ตกใจทุกคร้ังท่ีผมถาม
พชี่ าย(ลี่อิน) : เจ๊รู้อะไรมา บอกมาเด๋ียวน้ีนะ
ลจู่ ิว : บอกมาเถอะครับ คุณไม่เห็นหรอวา่ มีคนจะฆา่ นอ้ งสาวคุณเลยนะ
(ทาสีหนา้ กลวั และไม่พดู อะไร)
พช่ี าย(ลี่อิน) : เจอ๊ ยากใหค้ นที่มนั จะฆ่านอ้ งสาวตวั เองลอยนวลอยหู่ รอ

พส่ี าว(ลี่เฟย) : เจพ๊ ดู ไม่ได้
ลู่จิว : ทาไมพดู ไมไ่ ดค้ รับ
พีส่ าว(ลี่เฟย) : กเ็ พราะ... เฮียเป็นคนสงั่ ใหค้ นร้ายมนั ฆา่ หลิน ฉนั ถึงบอกไม่ได้
(พดู เสียงเบาๆ)
พช่ี าย(ล่ีอิน) : เจ๊พดู วา่ อะไรนะ
(ลี่เฟยทาหนา้ ตกใจเลก็ นอ้ ย)
(ทุกคนเงียบ)
พส่ี าว(ล่ีเฟย) : อืม... กค็ นที่คิดเรื่องน้ีทงั หมดคือเฮีย เฮียจะฆา่ หลินกเ็ พือ่ ท่ีจะไดข้ ้ึนเป็นประธานบริษทั
พ่ีชาย(ล่ีอิน) : ทาไมถึงตอ้ งทากนั ถึงขนาดน้ีดว้ ย
(ลจู่ ิว ล่ีอิน และล่ีเฟยทาสีหนา้ ตึงเครียดใส่กนั )
(หมอเดินออกมาจากหอ้ งฉุกเฉิน)
แม่(ลี่หมิง) : คุณหมอคะ ลกู ของฉนั เป็นไงบา้ งคะ
หมอ: ลูกของคุณปลอดภยั แลว้ ค่ะ ตอนน้ีหมอไดย้ า้ ยคนไขไ้ ปท่ีหอ้ งพกั ผปู้ ่ วยแลว้ นะคะ
(หมอเดินออกไป)

สถานท่ี - ห้องพกั ผู้ป่ วย
(ทุกคนอยใู่ นหอ้ งผปู้ ่ วย)
แม่ล่ีหมิง : หลินเป็นยงั ไงบา้ งลูก
นอ้ งสาว(ลี่หลิน) : ไม่เป็นอะไรแลว้ ค่ะ ยงั ปวดๆอยนู่ ิดหน่อยค่ะ
พช่ี ายคนโต(ล่ีหยาง) : นี่ หลินเป็นไงบา้ ง
(ล่ีเฟย ล่ีอิน ล่จู ิวหนั ไปมองหนา้ )
นอ้ งสาว(ลี่หลิน) : ไมเ่ ป็นไรแลว้ ค่ะ
พช่ี ายคนโต(ลี่หยาง) : (ถอนหายใจ) ค่อยยงั ชว่ั
นอ้ งชาย(ลี่อิน) : ค่อยยงั ชว่ั อะไรล่ะ
พ่ชี ายคนโต(ลี่หยาง) : อะไรของแก
ลจู่ ิว : พวกเราน่ะ รู้หมดทุกอยา่ งแลว้
พีช่ ายคนโต(ล่ีหยาง) : รู้อะไรหะ้ !
แม่(ลี่หมิง) : เงียบๆจะไดม้ ้ยั ! เห็นไหมวา่ นอ้ งเขาป่ วยอย!ู่
(มีคนเคาะหอ้ ง)
พี่สาว(ล่ีเฟย) : เขา้ มาไดเ้ ลยค่ะ
(ตารวจเดินเขา้ มาในหอ้ ง)
แม่(ลี่หมิง) : มีอะไรกนั รึป่ าวคะ
(ตารวจเดินไปใส่กญุ แจมือพี่ชายคนโต)

(พช่ี ายคนโตสบดั มือออก)
พี่ชายคนโต(ลี่หยาง) : อะไรของพวกคุณ หะ้ !
แม(่ ลี่หมิง) : น้ีมนั เร่ืองอะไรกนั คะ(น้าเสียงตกใจ)
ตารวจ : ทางเรามีหมายจบั ค่ะ เน่ืองจากคนร้ายใหค้ าสารภาพวา่ คุณลี่หยางไดว้ า่ จา้ งคนใหม้ าฆา่ คุณลี่หลิน
ตารวจ : น่ีค่ะ หลกั ฐาน
แม(่ ลี่หมิง): ล่ีหยาง ลูกทาแบบน้ีทาไม
นอ้ งสาว(ล่ีหลิน) : เฮีย… ทาไม…
พีช่ ายคนโต(ลี่หยาง) : ฉนั อยากเป็นประธาน! ถา้ มา๊ ใหผ้ มข้ึนเป็นประธานบริษทั ต้งั แต่แรก ผมกไ็ มท่ าแบบน้ี
หรอก!!!
แม(่ ลี่หมิง) : แต่แกจะฆ่านอ้ งสาวตวั เองเลยนะ!!
(แม่ นอ้ งสาว และพ่ีสาวร้องไหเ้ สียใจ)
ตารวจ : ถา้ ไม่มีอะไรแลว้ ทางเราขอนาตวั คุณลีห่ ยางไปดาเนินคดีนะคะ ขอตวั ค่ะ
(ตารวจเดินไปใส่กญุ แจมือลี่หยาง)
พี่ชายคนโต(ล่ีหยาง) : ปลอ่ ยผม ผมคือคนที่จะข้ึนเป็นประธานบริษทั จา้ วลี่กรุ๊ป อยา่ มาแตะผม!!!!!
(ลี่หยางขดั ขืนและโดนจบั ออกไป)
(แม่เป็นลมลม้ ลงไป)
พส่ี าว(ลี่เฟย) : แมค่ ะ! ทาใจดีๆนะคะ!
(นอ้ งชายและพี่สาวช่วยกนั ประคองแม่)

2 วันผ่านไป

สถานท่ี - ห้องพกั ผ้ปู ่ วย
(แมเ่ ดินเขา้ มา)
แม่(ล่ีหมิง) : เป็นอยา่ งไงบา้ งลกู วนั น้ี
นอ้ งสาว(ล่ีหลิน) : ดีข้ึนเยอะแลว้ ค่ะ หมอบอกวา่ หนูกลบั บา้ นไดแ้ ลว้ ค่ะ
แม(่ ล่ีหมิง) : อยา่ งง้นั เหรอ ดีแลว้ ละ่
นอ้ งสาว(ล่ีหลิน) : แมค่ ะ แม่โอเคไหม

แม(่ ล่ีหมิง) : โอเคสิจ๊ะ
(พี่สาวและนอ้ งชายเดินเขา้ มา)
พ่สี าว(ลี่เฟย) : น่ี เจก๊ บั เฮียซ้ืแอปเปิ้ ลที่หลินชอบมาให้
นอ้ งสาว(ลี่หลิน) : ขอบคุณค่ะ
(แมจ่ บั มือนอ้ งสาว)
แม่(ล่ีหมิง) : น่ี แม่น่ะกค็ ิดมา 2 วนั แลว้
(นอ้ งสาวมองหนา้ แม)่

แม(่ ล่ีหมิง) : ฝากดูแลบริษทั ของพวกเราดว้ ยนะลกู
นอ้ งสาว(ลี่หลิน) : แม่คะ…
พ่สี าว(ลี่เฟย) : ดีใจดว้ ยนะหลิน
นอ้ งชาย(ลี่อิน) : ยนิ ดีดว้ ยนะคนเก่ง
(นอ้ งชายลบู หสั นอ้ งสาว พ่สี าวเขา้ ไปจบั มือนอ้ งสาว)
นอ้ งสาว(ลี่หลิน) : หลินสญั ญาค่ะวา่ จะดูแลบริษทั ของเราใหด้ ีที่สุด
(ลจู่ ิวเดินมาเคาะประตูหอ้ ง)
นอ้ งชาย(ล่ีอิน) : เชิญครับ
(ลจู่ ิวเดินเขา้ มา)
(นอ้ งชายสกิดพส่ี าวพร้อมเดินไปกระซิบบอกแม)่
(แม่หนั มามองหนา้ ลจู่ ิวก่อนจะยมิ้ ใหล้ ู่จิว)
แม(่ ล่ีหมิง) : เดี๋ยวพวกเรามานะ ฝากหลินดว้ ยนะลกู
ลูจ่ ิว : เอ่อ... ครับ
(ทุกคนเดินออกไปจากหอ้ ง)
(ลจู่ ิวเดินไปน้งั เกา้ อ้ีขา้ งๆนอ้ งสาว)
ลจู่ ิว : เป็นยงั ไงบา้ งครับวนั น้ี
นอ้ งสาว(ล่ีหลิน) : ไม่เป็นอะไรแลว้ ค่ะ วนั น้ีกก็ ลบั บา้ นไดแ้ ลว้ ค่ะ
ล่จู ิว: อ๋อครับ
นอ้ งสาว(ลี่หลิน) : เออ่ … เรื่องเม่ือตอนน้นั ขอบคุณนะคะท่ีช่วยฉนั ไว้
ลู่จิว : ไม่เป็นไรครับ เห็นคุณปลอดภยั ผมกโ็ ลง่ ใจแลว้ ครับ
(ลู่จิวยน่ื ดอกไมใ้ ห)้
ลจู่ ิว : ยนิ ดีดว้ ยนะครับ คุณประธาน
นอ้ งสาว(ล่ีหลิน) : ขอบคุณค่ะ

บันทกึ ความก้าวหน้า

ม.4/10 ร้อยเล่ห์อาญา ลาดบั ที่ 1 ไดเ้ ขียนเร่ืองยอ่ และบทส่วน
- ฝ่ ายเขยี นบท หน่ึงมาแจกจ่ายใหส้ มาชิกในกลุ่ม
ตรวจสอบและปรับแกเ้ บ้ืองตน้

ลาดับท่ี 2 เขียนบทเสร็จสมบูรณ์ และได้
เริ่มการซอ้ มการแสดง

ลาดับที่ 3 หลงั จากไดร้ ับคาแนะนาจาก
คุณครูและรุ่นพกี่ ไ็ ดป้ รับบทใหพ้ ร้อม
สาหรับการแสดงในวนั จริง

ม.4/10 ร้อยเล่ห์อาญา ลาดับท่ี 1 ไดว้ างแผนโดยการวาดภาพ สุทัตตา
- ฝ่ ายฉาก ฉากใหต้ รงตามบท

ลาดบั ท่ี 2 บทละครมีการปรับแก้ ทาให้
ตอ้ งปรับเปล่ียนฉากไปดว้ ย จากเดิมท่ีมี
3-4 ฉาก เหมือแค่ 2 ฉาก

ลาดบั ท่ี 3 มีการจดั พร็อพและฉากให้
พร้อมสาหรับการแสดงละคร

ม.4/10 ร้อยเล่ห์อาญา ลาดับท่ี 1 แจง้ ขอ้ มูลและเอกสารที่ตอ้ ง ณชิ าภัทร
- ฝ่ ายธุรการ เกบ็ จากทุกฝ่ ายเพือ่ นามาใส่ในแฟ้ม
สะสมผลงาน

ลาดบั ท่ี 2 เร่ิมเกบ็ ขอ้ มูลและเช็คชื่อ
สมาชิกในทุกคร้ังที่มีคาบเรียน

ลาดับท่ี 3 เกบ็ ภาพบรรยากาศเบ้ืองหนา้
และเบ้ืองหลงั การแสดง นามาเกบ็ ใน
แฟ้มสะสมผลงาน

ม.4/10 ร้อยเล่ห์อาญา ลาดับที่ 1 หลงั จากไดท้ ราบบทละครจึง ธฤษวรรณ
- ฝ่ ายเทคนิค ไดเ้ ร่ิมคน้ หาซาวดเ์ สียง

ลาดบั ท่ี 2 บทมีการปรับแกจ้ ึงไดต้ ดั ซาวด์
เสียงบางอยา่ งออกเพื่อใหเ้ หมาะสาหรับ
บทละคร

ลาดับท่ี 3 ซอ้ มเปิ ดซาวดเ์ สียงไปพร้อม
กบั การแสดง ก่อนที่จะแสดงจริง

ม.4/10 ร้อยเล่ห์อาญา ลาดับที่ 1 ออกแบบเครื่องแต่งกายของ ธัญพชิ ชา
- ฝ่ ายเคร่ืองแต่งกาย แต่ละตวั ละคร

ลาดบั ที่ 2 มีการใหน้ กั แสดงลองชุด
เส้ือผา้ แลว้ ดูวา่ เหมาะสมกบั การแสดง
และเวลาหรือไม่

ลาดับที่ 3 เกบ็ ภาพการแต่งกายของตวั
ละครและส่งใหฝ้ ่ ายธุรการ

ม.4/10 ร้อยเล่ห์อาญา ลาดบั ที่ 1 นดั หมายประชุมของสมาชิก นนทกร
- ฝ่ ายผู้กากบั ในทุกฝ่ าย เพอ่ื สอบถามขอ้ สงสยั ในเรื่อง
ตา่ ง ๆ ท่ีมีปัญหาอยู่

ลาดบั ท่ี 2 รวบรวมขอ้ มูลและตรวจสอบ
สอบความกา้ วหนา้ ในแต่ละฝ่ าย

ลาดับที่ 3 รายงานความกา้ วหนา้ ทุกฝ่ าย
ใหก้ บั คุณครูและเร่ิมนดั ซอ้ มการแสดง

โปสเตอร์ประชาสัมพนั ธ์ละคร

ภาคผนวก

เบื้องหลงั การแสดง

ประชุมเกี่ยวกบั บทละครคร้ังแรกและผสานงานกบั ฝ่ ายต่างๆผา่ นระบบ Google meet
เรียนรู้การ acting และการส่ืออารมณ์ของตวั ละครในคาบเรียน

ซอ้ มบทการแสดงพร้อมท้งั ปรับแกบ้ ทใหเ้ หมาะกบั ตวั ละครมากข้ึนผา่ นระบบ Google meet
ซอ้ มบทการแสดงที่ไดป้ รับแกม้ าแลว้ ก่อนท่ีจะซอ้ มใหญ่

ซอ้ มใหญ่พร้อมท้งั ไดร้ ับคาแนะนาจากรุ่นพ่แี ละคุณครู

คลปิ วดิ โี อการแสดง ส่วนท่ี 1 คลปิ วดิ โี อการแสดง ส่วนท่ี 2

การแต่งกาย

พอ่ (ลี่เฉ่ียว) พี่ชายคนรอง (ล่ีอิน)

แม่ (ล่ีหมิง) นอ้ งสาว (ล่ีหลิน)

พ่ชี ายคนโต (ล่ีหยาง) เพ่อื นของพี่ชายคนรอง (ลู่จิว)

คุณหมอ ทนายความ

ตาราวจ

ฉาก

ฉากโตะ๊ อาหารภายในบา้ นตระกลู ลี่
ฉากบริเวณหนา้ หอ้ งฉุกเฉินที่โรงพยาบาล