ธนพร พลาพล

1

10 minutes

[Grab your reader’s attention with a great quote from the
document or use this space to emphasize a key point. To
place this text box anywhere on the page, just drag it.]

เร่อื ง/ภาพ

Tori

2

3

4

5

คำนำ

10 minutes เปน็ เรอ่ื งราวของธาม เดก็ นักเรียนชายท่ีเพิ่ง
ข้ึนชั้นมยั มศกึ ษาปที่ ีส่ ี่ ผ้มู พี ลังท่ีสามารถหยดุ เวลาได้ ธามมักจะเปน็
ที่พึง่ พาของเพือ่ น ๆ และคณุ ครเู สมอ แต่เขามกั จะช่วยเหลือคนอ่ืน
จนตวั เองต้องลำบาก นน้ั ทำให้เขาตอ้ งใชพ้ ลงั ของตัวเองเพ่ือหยดุ
เวลาและหลีกหนจี ากความวุน่ วายและพกั ผ่อน แตน่ ้ันกลับทำใหเ้ ขา
ไดพ้ บกบั เดก็ ผู้หญงิ คนหนงึ่ ทพ่ี ลงั ของเขาไมม่ ีผมตอ่ เธอ ทำให้เขา
และเธอตอ้ งใช้เวลาอยู่ด้วยกันเพื่อหาคำตอบ

นยิ ายเล่มนีจ้ ะสะท้อนให้เห็นพนื้ ฐานความคิดของธาม ผซู้ ง่ึ
ใชช้ วี ติ เพอื่ คนอืน่ มาโดยตลอด, แสดงใหเ้ หน็ ถงึ พฒั นาการทาง
ความคิดของธามเมื่อเขาไดพ้ บกับเดก็ หญงิ คนนั้น และการตระหนกั
ได้ถึง ‘คุณค่าในตัวเอง’

Tori
กมุ ภาพนั ธ์ 2565

สารบญั 6

บทท่ี 1 หนา้
บทท่ี 2 1
บทที่ 3 5
บทที่ 4 10
บทท่ี 5 16
บทที่ 6 23
บทท่ี 7 29
บทท่ี 8 36
บทที่ 9 40
45

1

บทท่ี 1 : เช้าทแี่ สนธรรมดา
เช้าของวันจันทรว์ ันหนง่ึ ในเดือนพฤษภาคม เปน็ เชา้ ท่ี

อากาศแจ่มใส ตลาดเต็มไปดว้ ยเสยี งของเหลา่ แม่ค้า บนถนนใหญ่มี
รถวง่ิ อย่างไมข่ าดสาย พวกผใู้ หญ่ดำเนินชวี ิตไปตามปกตอิ ย่างทกุ
วัน แต่สำหรับเด็กนักเรียนนนั้ วนั นีเ้ ป็นท้งั วนั พิเศษท่หี ลายคน
เฝ้าคอย และเป็นวนั ท่ีบางคนไมเ่ คยปรารถนาใหม้ าถงึ วันเปดิ เรยี น.

ผมเตรยี มตวั สำหรับวนั แรกของชนั้ มัธยมปลายของผม
ต้ังแต่เช้า ความจรงิ แลว้ ผมเตรียมกระเป๋ากับอุปกรณก์ ารเรยี น
เสรจ็ เรียบร้อยแล้วตัง้ แต่เมื่อคืน และการตน่ื เช้าในวนั นีก้ ไ็ ม่ใช่อะไร
ที่ยากเยน็ สำหรับผมเทา่ ไรนกั เพราะวา่ ผมก็ตื่นเชา้ ในทกุ วนั เป็นปกติ
อย่แู ลว้

“ไงลกู วนั น้เี ปิดเทอมม.4วันแรก ตื่นเตน้ มยั้ ?”
แม่ท่ีกำลังจดั โตะ๊ อาหารเอย่ ปากถามเมอ่ื เหน็ ผมเดนิ ลง
บนั ไดมาพร้อมกับกระเปา๋ นักเรียนใบใหม่
“ไม่เทา่ ไหร่ครบั ” ผมตอบ
“จริงเหรอเน่ยี เหน็ เตรียมตวั ต้ังแตเ่ มื่อคืน นกึ ว่าจะตนื่ เต้น
ซะอกี ”
พอ่ ที่นงั่ อ่านหนงั สอื พมิ พอ์ ย่ทู ีโ่ ตะ๊ พูดข้ึน
“ผมแค่อยากเตรยี มให้พรอ้ มไว้ครบั ไมอ่ ยากมาเตรยี มตอน
เชา้ ”
ความจรงิ ก็ไม่มอี ะไรนา่ ตนื่ เต้นจริงๆอยา่ งที่ว่า ผมเรียนตอ่
มธั ยมปลายท่ีโรงเรยี นเดยี วกับตอนผมเรียนมธั ยมตน้ ทงั้ โรงเรียน
ท้งั เพอ่ื น ทงั้ เสน้ ทางทีใ่ ช้เดนิ ทางไปโรงเรียน ผมก็จำไดท้ กุ โคง้ ทกุ

2

ทางเล้ียว ดังน้ันการไปโรงเรียนในวนั นี้ กเ็ หมอื นเป็นแค่อีกวันทผ่ี ม
ต้องไปเรียนตามปกติ

“อา้ ว…ทัต ทำไมวันน้ตี ื่นเชา้ กวา่ ปกติละ่ หรอื ลืมวา่ ตัวเอง
ไมต่ ้องไปโรงเรียนแลว้ 555” แมท่ ักพี่ของผมท่เี ดินลงมาจากบันได
ขณะทีผ่ มกำลงั ตกั ขา้ วเข้าปาก

“เปลา่ ครับแม่ ผมวา่ จะตืน่ มาส่งธามไปโรงเรียนเฉย ๆ” พ่ี
ตอบ

“ห่ะ พ่ีจะขมี่ อเตอร์ไซค์ไปส่งผมท่โี รงเรียนเหรอ” ผมถาม
“เปลา่ ...พีห่ มายถงึ ...พจ่ี ะ ตน่ื มาส่งนายนะ่ ไมไ่ ด้หมายถึง
ว่าจะไปสง่ ทโ่ี รงเรยี น”
คำตอบของพที่ ำใหผ้ มรสู้ ึกผดิ หวงั ข้างในเล็กน้อย
“เอานา่ ธาม พี่เขาจะเปน็ เด็กมหาลยั แล้วนะ ให้เวลาเขา
เตรยี มตวั เถอะ เดยี๋ วแมข่ ับรถไปสง่ กไ็ ด้”
“ไม่เปน็ ไรครบั ทีท่ ำงานแม่ไปอกี ทางนึง เดยี๋ วผมไป
โรงเรยี นเองเหมอื นทุกทกี ไ็ ดค้ รับ”
ผมยิ้มพร้อมตกั ขา้ วคำสดุ ท้ายเขา้ ปาก เอาจานของตงั เอง
ไปลา้ ง สะพายกระเปา๋ แลว้ เดนิ ไปเปดิ ประตบู า้ น
“ผมไปโรงเรียนก่อนนะครับ สวัสดีครับคณุ พ่อคณุ แม่
สวัสดีครบั พี่ทตั ”
“สวสั ดจี ะ้ ลูก”
“เดินทางปลอดภยั นะ”
“บายธาม ขอให้โชคดีกบั วันแรกของม.4นะ”

3

เสียงของทุกคนตอบไลห่ ลังผมมาขณะทผี่ มกำลังปิดประตู

ผมเดินไปเข็นจักรยานคใู่ จทผี่ มใชข้ ไี่ ปโรงเรียนเป็นประจำ
ออกมา แน่นอนวา่ มันเคยมฝี ่นุ และหยากไยต่ ิดเต็มไปหมดจากการ
จอดท้งิ ไว้ตลอดปดิ เทอม แตผ่ มก็ไดท้ ำความสะอาดมันเรียบร้อย
แล้วต้งั แตส่ องวนั กอ่ น ทำใหต้ อนนี้ มันใหมเ่ หมอื นเพ่ิงซือ้ มาเม่อื
อาทติ ยท์ ีแ่ ลว้

บา้ นของผมตั้งอยใู่ นเมืองหลวง แตเ่ ปน็ บรเิ วณท่ีออกมา
จากตัวเมอื งค่อยข้างมาก ทำใหย้ ังมีความเปน็ ชนบทอยู่ ตัวบ้านของ
ผมอยู่ใกล้กบั โรงเรยี นและไม่ไดอ้ ยตู่ ิดถนนใหญ่ เพราะแบบนี้เองที่
ทำใหก้ ารไปโรงเรียนโดยใชจ้ ักรยานของผมตลอดสามปที ีผ่ ่านมา
เป็นไปไดโ้ ดยง่ายและไมค่ ่อยอันตราย เพราะสามารถใชเ้ สน้ ทางที่
เลยี่ งถนนใหญ่ ลัดเลาะไปตามลำธาร โดยใชเ้ วลาแค่สิบนาทีกถ็ งึ
โรงเรยี น แนน่ อนวา่ ถ้าผมจำเป็นต้องใชเ้ ส้นทางถนนใหญเ่ พอ่ื ไป
โรงเรยี นเหมอื นกบั ตอนทีพ่ ย่ี ังเรยี นอยู่ แม่กบั พ่อต้องไมย่ อมให้ผม
ใชจ้ กั รยานแลว้ ตอ้ งไปสง่ ผมด้วยตวั เองใหไ้ ดแ้ น่ๆ

ถึงแมก้ ารขจี่ ักรยานสิบนาทีจะเหนือ่ ยเอาการ และถา้ ออก
จากบา้ นสายเกนิ จนแดดเร่มิ ออก การข่ีจกั รยานท่ามกลางแสงแดด
จะทำใหเ้ หงื่อผมออกจนเส้อื นักเรยี นเปียกกต็ าม แต่ผมกค็ ิดวา่ การ
ไดใ้ ชเ้ วลาเงียบ ๆ ขจี่ ักรยานตามสายลำธาร ก็ถือเป็นการเร่ิมตน้ วัน
ใหมท่ ่ีดอี ย่างหนึ่ง ผมชอบทส่ี ายลมยามเช้าคอ่ ย ๆ พัดผา่ นใบหนา้
ให้ภาพตน้ ไมส้ เี ขียว ลำธาร บา้ นเรือนและผคู้ นค่อย ๆ ผา่ นสายตา
ไปชา้ ๆ สิ่งเหลา่ น้ีทำใหใ้ จผมสงบ เหมอื นผมสามารถหลกี หนีความ

4

วุ่นวายทงั้ หลายในโลก เหมอื นผมสามารถใช้ชีวิตอยู่ทา่ มกลาง
ธรรมชาตโิ ดยไมต่ ้องนึกถึงเร่ืองใด ผมชอบความรสู้ กึ นี้ แม้วา่ จะแค่
สบิ นาทใี นความเปน็ จรงิ กต็ าม

5

บทที่ 2 : โรงเรยี นที่แสนวุ่นวาย
ผมมาถงึ โรงเรียนภายในสิบนาทเี หมือนทุกคร้ัง ทีป่ ระตู

หลังของโรงเรียนมนี กั เรียนจำนวนหน่ึงมาถึงก่อนผมแล้ว ส่วนหนงึ่
เป็นนักเรยี นทีใ่ ชจ้ ักรยานเหมอื นผม อกี ส่วนหนึง่ เป็นนกั เรยี นที่
ผปู้ กครองมาสง่ แม้จะมนี กั เรยี นจำนวนไมม่ ากนักท่ีเลอื กจะเขา้ ทาง
ประตหู ลังของโรงเรยี น แต่ก็ยงั รู้สึกครึกครนื้ สมกบั เป็นวนั เปดิ เรยี น
วนั แรก ผมลงจากจักรยาน เดนิ เขน็ มันเข้าโรงเรียนไป ณ โรงจอด
รถจักรยานที่โรงเรียนกำหนดไว้ให้ แม้ว่าการขี่จักรยานมาโรงเรียน
จะเปน็ สทิ ธิและความสบายใจของนกั เรยี น แต่โรงเรียนมกี ฎทห่ี า้ ม
นกั เรยี นขีจ่ กั รยานในโรงเรยี น นน้ั คอื เหตุผลวา่ ทำไมผมตอ้ งลงจาก
จักรยานก่อนเข้าไปในโรงเรยี น

“ไอ้ธามมมมม” เสยี งทคี่ ุ้นเคยเรียกช่อื ผมมาแต่ไกล
“ไงนทั ทำไมวนั น้ีมาเช้าจงั ทกุ ทีเหน็ มาหลังเราตลอด”
“อยบู่ ้านมันน่าเบอ่ื น่ี อยากมาโรงเรยี นเจอเพ่อื นไว ๆ” นทั
ตอบพรอ้ มทำหนา้ เบื่อหนา่ ยเมือ่ พดู ถึงบ้านตวั เอง
นทั เปน็ เพื่อนเรยี นหอ้ งเดยี วกับผมมาตงั้ แตม่ ัธยมตน้ มา
โรงเรยี นทางประตูหลังเชน่ ดียวกบั ผม ตา่ งกันตรงทแ่ี ม่ของนทั จะ
เป็นคนมาส่งนัทเอง ผมได้คุยกับนัทครง้ั แรกตอนท่ผี มมาโรงเรยี น
ด้วยจกั รยานวันแรกตอนม.1 นัทถกู ใจจักรยานของผมมากจงึ ขอยมื
จักรยานของผมไปขเ่ี ลน่ ผมไม่ได้เปน็ คนหวงของตง้ั แตไ่ หนแตไ่ รจึง
ให้นัทไป แตม่ ารู้ทหี ลังตอนกำลังจะเร่ิมคาบเรียนวา่ นทั เอาจกั รยาน
ของผมไปข่เี ล่นในโรงเรียนจนคุณครจู บั ได้ แล้วจกั รยานของผมกถ็ ูก
ยึดไปหนึ่งอาทิตย์ ตอนแรกผมก็รู้สกึ โกรธนทั มาก แต่ผมกค็ ดิ ว่าเปน็

6

ความผิดของผมด้วยที่ใหน้ ทั ยมื จกั รยานไป ผมจึงไมไ่ ด้ด่าว่าอะไรนัท
แล้วนทั ก็ขอโทษขอโพยผมซะใหญโ่ ต แถมบอกวา่ จะเป็นลูกน้อง
คอยรบั ใชผ้ มจนกว่าผมจะได้จักรยานคนื อีกต่างหาก จากเหตุการณ์
นั้นจึงทำให้ผมกบั นทั เริ่มสนิทกนั

“อะน.ี่ ..แม่เราทำมาให้แจกเพือ่ นในห้อง”
นัทพดู ขณะยน่ื ถุงกระดาษสีนำ้ ตาลถุงหนง่ึ มาใหผ้ ม
ผมเปดิ ถงุ กระดาษนัน้ เผยใหเ้ หน็ ขนมคุกก้ีชอ็ กโกแลตชิพ
สองชน้ิ วางเรยี งกนั อย่ใู นถงุ
แม่ของนัทเป็นแมค่ ้าขายเบเกอรีอยู่ในตลาด และในตอน
เยน็ แมข่ องนัทจะมาเปิดแผงลอยขายท่หี นา้ โรงเรยี น ดงั น้ันไม่ตอ้ ง
สงสยั เลยวา่ คุกกส้ี องชนิ้ น้ี จะมรี สชาติที่ทำเดก็ ๆ หลายคนเฝา้ รอ
เวลาเลิกเรียนเพื่อไปซื้อมา
แต่คงไม่ใชส่ ำหรับผม
“ขอบใจนะ เรากำลงั อยากกินอยูเ่ ลย”
นัทยม้ิ รา่ เม่ือไดย้ ินผมพูดเชน่ น้นั จากนน้ั ก็หนั หลงั และเดิน
นำผมไปห้องเรียน
ความจรงิ ผมกินอาหารเช้าอิ่มมาตัง้ แตบ่ า้ นแลว้ และถึงแม้
คุกกี้จะไม่ใช่ขนมที่ผมโปรดปรานสักเท่าไร แต่ที่ผมพูดไปแบบนั้น
เพราะผมรวู้ า่ ...นทั จะพอใจเมอื่ ไดย้ นิ

เสยี งจอแจดังออกมาจากทกุ หอ้ งเรยี น แมต้ อนนจ้ี ะเปน็
เวลาค่อนข้างเชา้ สำหรบั วนั ธรรมดา แตก่ ย็ งั มีนักเรยี นเดนิ เข้าออก
ห้องนนู่ หอ้ งนี้ซำ้ ไปซำ้ มา ราวกับมดทีเ่ ดินออกจากรงั

7

“หวัดดีเพอ่ื นน ๆ แม่เราฝากคกุ กม้ี าใหด้ ้วยย”
นทั ส่งเสียงทกั ทายเพื่อน ๆ ในห้องทนั ทีท่ีก้าวเข้าห้องเรียน
สน้ิ เสยี งของนัท สมาชกิ ในหอ้ งทกี่ ำลงั ส่งเสียงโหวกเหวกก็หันมา
ตอบรบั นทั เป็นเสยี งเดียวกนั ผมเอย่ ทกั ทายตามหลังไปผสมโรงกับ
ความคึกคกั ภายในหอ้ ง
ห้องเรียนของผมเป็นห้องเรียนทีจ่ ดั เรียงโตะ๊ โดยมแี ถวหนา้
กระดานสแี่ ถว แต่ละแถวมีโตะ๊ ห้าตวั เรยี งจากดา้ นขวาท่ีตดิ ประตไู ป
จนถึงดา้ นซา้ ยท่ตี ิดหนา้ ต่าง หนา้ ห้องมีกระดาษไวทบ์ อร์ดอนั ใหญ่
ยดึ ตดิ ไวก้ ับผนงั และมีโตะ๊ ของคุณครูอยบู่ ริเวณด้านหน้าฝัง่ ประตู
ทางเขา้ บริเวณดา้ นหลงั ห้องมตี ลู้ ็อคเกอรส์ ำหรบั นักเรยี นเรยี งเป็น
แนวยาวชิดตดิ กับผนงั ด้านหลงั
ระหวา่ งทีน่ ัทกำลงั เดนิ แจกคุกกี้ให้สมาชิกในห้องทลี ะโต๊ะ
ผมกเ็ ป็นคนทำหน้าท่ีนำกระเป๋าของผมและนัทไปวางจองท่นี ่ังตรงท่ี
ที่ผมกบั นัทตกลงกันไวต้ ัง้ แตร่ ะหวา่ งทางเดนิ มาหอ้ งเรยี น โดยผม
เลอื กทจี่ ะนง่ั ในแถวท่ีสองติดริมหน้าตา่ ง โดยมนี ทั นงั่ ในตำแหนง่
ทางขาวของผม
หลงั จากนน้ั ไมน่ านกม็ เี พอ่ื นรวมหอ้ งค่อย ๆ ทยอยกนั เดิน
เข้ามาท้ังทางประตูหน้าและหลัง
“สวสั ดธี าม เราขอนง่ั ตรงนไ้ี ด้มัย้ ”
เสยี งเล็กแหลมกลา่ วทักทายขณะผมกำลงั กม้ จดั ของใตโ้ ตะ๊
ผมเงยหน้าข้นึ เหน็ เจา้ ตัวย้ิมใหพ้ รอ้ มช้ีไปทโ่ี ตะ๊ ท่อี ยู่ดา้ นหนา้ ผม
“ได้สมิ ายด์ ตามสบายเลย” ผมย้ิมตอบ
“ขอบคุณนะ...ม้ินท์มานัง่ ข้างเค้าสิ มา ๆ”

8

มายดก์ วกั มือเรียกเดก็ หญงิ ผมเปยี ทย่ี นื ลุกลล้ี กุ ลนอยหู่ นา้
ห้องให้มาน่ังข้าง ๆ เดก็ หญงิ หนั มามองหนา้ ผมเหมอื นแทนคำถาม
วา่ นง่ั ไดใ้ ช่ไหม ผมยิ้มและพยกั หน้าเลก็ นอ้ ยแทนคำตอบ อาจจะดู
พลการท่ผี มไปตัดสินใจแทนนทั ทเ่ี ปน็ เจ้าของที่นงั่ ด้านหลังมน้ิ ท์ แต่
ผมร้วู า่ นทั คงไมว่ า่ อะไรเพราะนทั เป็นคนงา่ ย ๆ และคงไมว่ ่าอะไร
หากจะมเี ดก็ ผู้หญงิ ตวั เล็กน่ารกั มานั่งอยู่ด้านหน้า มหิ นำซ้ำจะยนิ ดี
ซะอีก

หลังจากนั้น กรกบั เดช เพ่อื นสนิทตวั แสบของนัทก็เดนิ เขา้
มาจากประตหู ลังแล้วตรงไปที่โต๊ะสองตวั หลงั สดุ ในแถวสดุ ทา้ ย ณ
ตำแหนง่ ท่ีหา่ งจากโตะ๊ คณุ ครูทสี่ ดุ อย่างไมล่ งั เล ราวกบั รู้อยู่แลว้ วา่
นแี้ หละที่ของฉนั ผมกบั นัทโบกมือทักทายท้ังสองอยา่ งเปน็ กนั เอง
ก่อนจะเดินไปคุยเล่นกนั อยา่ งออกรส

ถึงกรกับเดชจะเป็นคนประเภททห่ี ลายคนเรยี กวา่ ‘เด็ก
หลังหอ้ ง’ ดว้ ยความที่ท้งั สองค่อนขา้ งเกเรและมกั จะหลบั ไม่กเ็ ล่น
โทรศพั ทร์ ะหว่างคาบเรียนเสมอ แต่สำหรบั ผม กรกับเดช กไ็ ม่ใชค่ น
ทไี่ ม่เอาไหนซะทเี ดียว เพราะเวลาผมติวสอบให้และอธิบายเรอื่ งต่าง
ๆ ให้พวกเขาฟัง พวกเขากม็ ักจะทำความเขา้ ใจได้อยา่ งรวดเรว็ จน
นา่ ตกใจ ถึงพวกเขาจะบอกว่าทเี่ ปน็ แบบนัน้ กเ็ พราะว่าผมสอนได้ดี
และเขา้ ใจงา่ ยกเ็ ถอะ แตผ่ มก็อดอจิ ฉาในความหวั ไวของพวกเขา
ไมไ่ ด้ ไมแ่ ปลกใจเลยวา่ ทำไมพวกเขาถึงสามารถสอบเขา้ มาเรียนใน
หอ้ งคงิ ได้เช่นเดยี วกบั ผม

9

สมาชกิ ในห้องตา่ ง ๆ จัดแจงท่ีนง่ั ของตนเอง บา้ งก็นำ
หนงั สอื เรยี นไปเกบ็ ในล็อคเกอร์ บา้ งทก่ี ม้ จัดของในชอ่ งเกบ็ ของใต้
โต๊ะ บา้ งกเ็ อาผ้าชบุ น้ำมาเชด็ โต๊ะของตนเองซ่งึ จรงิ ๆ ถูกทำความ
สะอาดเรียบรอ้ ยแลว้ โดยคุณแมบ่ า้ น โต๊ะแต่ละโต๊ะถกู จบั จอง...ทลี ะ
ตัว ๆ ตามเวลาท่คี อ่ ย ๆ เดนิ เข้าใกล้เวลาเคารพธงชาติ

“ธาม...วา่ งมยั้ ...อธบิ ายแบบฝึกหดั ที่เรียนพิเศษใหห้ น่อย
ส”ิ เพื่อนร่วมห้องคนหน่ึงเรียกผม

ดาว เพ่อื นท่ีเรียนพเิ ศษช่วงปดิ เทอมด้วยกันน่นั เอง

“ธาม...เราไม่เขา้ ใจการบ้านข้อนเ้ี ลยอะ ธามสอนเราหนอ่ ย
ไดม้ ั้ย”

“เรากไ็ ม่เขา้ ใจเหมอื นกนั ธาม สอนเราด้วย ๆ”

“ธามเราขอดูการบา้ นข้อ 4 ทค่ี รูท็อปส่งั หนอ่ ยสิ เราไม่
มั่นใจคำตอบเลย”

เม่ือเรมิ่ มเี พอื่ น ๆ เขา้ มารมุ ถามคำถามกบั ผมมากข้ึน ผม
จงึ ต้องปลีกตัวออกมาจากกลมุ่ นทั ท่ีกำลงั เลน่ เกมกันอยา่ ง
สนกุ สนาน เมอ่ื ที่เคย ผมเดนิ มาทีโ่ ตะ๊ ของตัวเองพร้อมเพอื่ น ๆ ที่
เดินตามต้อย ๆ

ผมนั่งและอธิบายการบ้านและแบบฝกึ หดั ใหเ้ พอ่ื นร่วม
ห้องทีละคน ทีละคน จนกระทั่งเสียงออดดงั ข้ึน

10

บทท่ี 3 : เหตกุ ารณ์ทีแ่ สนนา่ เบ่อื
หลังจากเขา้ แถวเคารพธงชาติเสรจ็ เหล่านักเรียนตา่ งก็

ผ่านกันเดนิ กลับไปหอ้ งเรียนของตวั เอง เพื่อเตรยี มตัวสำหรบั
กิจกรรมโฮมรมู ครัง้ แรกของภาคเรียน

ตอนนีโ้ ตะ๊ นักเรยี นทกุ ตวั ในหอ้ งเรยี นของผมถูกจับจอง
หมดทัง้ ยีส่ ิบตัวแล้ว จากทด่ี แู ลว้ ปีนีม้ นี ักเรยี นใหมเ่ ข้ามาเรยี นใน
หอ้ งผมเพยี งสามคนเท่านน้ั สองคนนง่ั อย่ทู โ่ี ตะ๊ แถวทส่ี องและสาม
ถัดจากโตะ๊ ริมประตู ซงึ่ ทั้งสองนั่งอย่ตู ่อจากดาวทน่ี ัง่ แถวหน้าสดุ
พอดี คงจะเป็นโอกาสอันดขี องดาวทจ่ี ะไดม้ เี พอ่ื นคอยพูดคยุ เร่อื ง
สพั เพเหระและซบุ ซิบเรอ่ื งคนนนู้ คนน้ดี ว้ ยโดยท่ไี มต่ อ้ งลำบากเดนิ
ไปคุยกับเพ่อื นห้องอ่ืนตอนพักเท่ียงเหมอื นทกุ ที

เหมือนกบั ทีเ่ ขาว่ากนั คงไม่มีเรือ่ งไหนทน่ี กั เรยี นใหมอ่ ยาก
รู้ไปมากกวา่ เรอื่ งของนักเรียนเก่า

ซง่ึ ดาวก็ถนดั เรื่องนน้ั ดซี ะดว้ ย
สว่ นอีกคนหนง่ึ เปน็ เด็กผชู้ ายนง่ั อย่แู ถวสุดทา้ ยถัดจากกร
และเดชมาทางขวา จากที่ผมได้คุยกับเขา ดแู ล้วเขาจะเปน็ คนนง่ิ ๆ
ไม่ค่อยพดู คอ่ ยจาอะไร แตเ่ หมอื นว่าจะสนใจในการเล่นเกมเช่นดยี ว
กับกรและเดช ดังนนั้ น่าจะสนทิ กันไดไ้ มย่ าก

“เห้ย!! ครูมาแล้ว!!”
เพ่ือนท่นี ง่ั อยโู่ ต๊ะหนา้ สุดตดิ ประตูตะโกนขน้ึ เมอ่ื เห็นคณุ ครู
ประจำชัน้ กำลังเดนิ ใกล้เข้ามา

11

ทนั ใดน้ัน หอ้ งเรียนที่เต็มไปด้วยเสยี งเอะอะโวยวาย ก็เงยี บ
เปน็ เป่าสากอย่างทันควัน

“สวสั ดจี ะ่ นักเรียน ครูเปน็ ครปู ระจำชั้นของหอ้ งม.4/1น้ีนะ
นกั เรยี นเกา่ นา่ จะเคยเหน็ ครแู ละรจู้ กั ครดู อี ยแู่ ลว้ ” คณุ ครกู ลา่ ว
ทกั ทายขณะเดินเขา้ มาจากประตหู น้าและวางเอกสารลงบนโตะ๊
หนา้ หอ้ ง

“อืมห้องนน้ี า่ รักนะเน่ีย ระหวา่ งรอครูไมเ่ สียงดังเลย สมคำ
ร่ำลอื จริง ๆ” คณุ ครพู ูดดว้ ยรอยยม้ิ พอใจขณะมองนกั เรียนแตล่ ะ
คนน่งั อยทู่ ี่โตะ๊ ของตัวเอง มองไปทางคุณครูเปน็ สายตาเดยี ว

สมาชกิ ในห้องต่างผ่านกันอมยม้ิ รบั คำชนื่ ชมจากคณุ ครู
หอ้ งของผมมกั จะรว่ มใจกนั แสดง วา่ เรยี บรอ้ ยตอ่ หนา้
คุณครูมาตั้งแต่มัธยมต้น เพราะในความคิดของเหล่าคุณครู มักจะ
คิดว่า “เด็กหอ้ งคิงจะตอ้ งเรียบรอ้ ยนา่ รกั ” ซึ่งพวกผมกแ็ คท่ ำตวั
ไม่ใหค้ ุณครูผิดหวังก็แค่นัน้ แล้วอกี อย่าง พวกผมกต็ ระหนกั ไดด้ ว้ ย
วา่ การเป็นทีร่ ักในหมู่คุณครจู ะทำใหก้ ารดำเนนิ ชีวติ ในโรงเรยี นง่าย
ข้ึนมาก แม้กระทัง่ เด็กอยา่ งกรและเดชที่มกั จะหลับในคาบเรียนอยู่
เสมอกย็ ังไดร้ ับความเอ็นดจู ากคณุ ครู ไม่รู้วา่ เปน็ เพราะท่าทางท่ีเส
แสร้งแกลง้ ทำหรอื เป็นเพราะคะแนนสอบของทั้งคทู่ อ่ี ย่ใู นระดบั ดี
มากตลอดท่ที ำให้คณุ ครูอนโุ ลมให้ แตต่ ามจริง ผมก็ไปวา่ อะไรพวก
นั้นไม่ไดห้ รอก
“เอาละ่ นกั เรยี น เราจะมาเลือกหัวหนา้ หอ้ งกันก่อนนะ”
“มีใครอยากเสนอเพื่อนคนไหนมั้ย”

12

สมาชกิ ในหอ้ งหนั หนา้ หันหลังทำทีปรึกษากนั เลก็ นอ้ ย
หลงั จากคุณครใู หเ้ สนอช่ือว่าทหี ัวหนา้ ห้องคนใหม่ ผมเคยรู้สกึ วา่
กิจกรรมนีจ้ ะเปน็ กจิ กรรมทน่ี า่ ตื่นเต้นมาก ทง้ั ตอนที่นกั เรยี นแตล่ ะ
คนเสนอช่อื เพ่ือนคนน้ันคนน้ี แล้วมายกมอื โหวตกนั หรอื บางหอ้ ง
อาจจะทำเปน็ คลา้ ย ๆ การเลือกตั้ง ความตนื่ เต้นจากการล้นุ ว่าใคร
กันแน่ทจ่ี ะได้ตำแหน่งหัวหนา้ หอ้ งไปครอง เปน็ ความรสู้ กึ ทผ่ี มเคย
ฝันว่าจะไดส้ ัมผสั

แต่ในความเป็นจริง กิจกรรมนี้...ไมม่ อี ะไรนา่ ตน่ื เตน้ เลยสกั
นดิ และผมร้อู ย่แู ลว้ ด้วย...ว่าใครจะได้เป็น

“ผมขอเสนอชอ่ื ธามนสั ครับ” เสยี งหน่งึ ดงั ขน้ึ มาจากหลัง
หอ้ ง

เอาอกี แลว้

“ผมโหวต ธามนัส อกี เสยี งครบั ”

“หนูโหวต ธามนัส ดว้ ยค่ะ”

“ธามนสั ครับคร”ู

“ธามนสั เหมาะสมสดุ ครบั คร”ู

“ธามนสั ครับ ๆ”

13

“ธามนัสค่ะ”

เสียงสมาชกิ ในหอ้ งเร่มิ ดังขน้ึ เรอ่ื ย ๆ

“โอเคทกุ คน คะแนนเสียงเป็นเอกฉันท์ นายธามนสั สรปุ
เธอเปน็ หวั หน้าหอ้ งในภาคเรียนนีน้ ะ”

คณุ ครพู ูดสรุปทนั ทีหลังจากเห็นวา่ เสยี งของนักเรียนในห้อง
เกินคร่ึงเอยชื่อคน ๆ เดียวกนั

“ครับ”
ผมตอบรบั พร้อมรอยยมิ้ ...เหมอื นทที่ ำมาตลอด
“โอเคจ่ะ ง้นั ต่อไป....”
คุณครูพูดกจิ กรรมตอ่ ไป...ใบหนา้ ของผมยังคงมรี อยยม้ิ
ปรากฎอย.ู่ ..ความร้สู กึ บางอย่างก่อตวั ขึ้นในใจ
.
.
.
“โอเคง้ันวันนี้พอแคน่ ี้ก่อนนะนักเรยี น ใกล้จะหมดเวลา
กจิ กรรมโฮมรมู แลว้ ” คณุ ครพู ูดขณะมองนาฬกิ าท่แี ขวนอยู่หน้า
หอ้ ง
“ครขู อหนง่ึ คนชว่ ยครถู อื เอกสารไปหอ้ งม.4/6หนอ่ ยนะ
คาบต่อไปครูมีสอนห้องนน้ั ” คณุ ครูพดู ดว้ ยรอยยม้ิ พรอ้ มกบั มองหา
อาสาสมัครไปทั่วหอ้ ง

14

“ผมช่วยเองครบั ”
ผมยกมือขน้ึ หลงั จากทำเปน็ มองไมเ่ ห็นสายตาแหง่ ความ
คาดหวังของสมาชกิ ในหอ้ งท่ีจอ้ งมองมาท่ีผม
“ขอบคณุ มากจ่ะ งั้นนายธามนสั เดนิ ตามครมู านะ”
ผมลกุ ข้ึน...เดนิ ไปหยบิ กองเอกสารท่วี างอยบู่ นโตะ๊ หนา้
ห้อง...แล้วเดินตามหลงั คุณครูออกไป

หอ้ งม.4/6เปน็ ห้องที่คอ่ นข้างปลกี วเิ วกเนื่องจากมีบันไดขึน้
ลงข้ันระหว่างหอ้ งนนั้ กับห้องอ่นื ๆ พอดี ซงึ่ เหมือนกับห้องของผม
เมอ่ื ผมเดนิ ตามหลังคณุ ครมู าจนเกอื บถึงห้องม.4/6 ก็ไดย้ นิ เสียง
อึกทกึ ครึกโครมดังออกมาจากหอ้ งอย่างชดั เจนแมจ้ ะเพ่งิ เดินมาถงึ
แคห่ นา้ บันได ตอนนั้นเองท่ีผมสังเกตเห็นว่าคณุ ครูมีสีหน้าที่
เครง่ เครยี ดแคไ่ หน

เมอ่ื เดินมาถึงประตหู นา้ ห้อง ผมกส็ ามารถมองเหน็ ความวุ่
ยวายทเ่ี กิดขน้ึ ในห้องนี้ไดช้ ดั เจน นักเรียนในหอ้ งนี้ไมม่ ใี ครเลยทนี่ ง่ั
อยกู่ บั ที่ บ้างก็ว่งิ ไลก่ นั ในหอ้ ง บา้ งกจ็ ับกลุ่มคุยกันเสยี งดงั บ้างก็
รวมตัวกนั เลน่ เกมตะโกนโหวกเหวกโวยวาย ในห้องนไ้ี ม่มบี รเิ วณ
ไหนเลยท่ใี กลเ้ คยี งกับคำว่า ‘สงบสขุ ’ ราวกบั อย่คู นละโลกกับห้อง
ของผม (ในเวลาท่แี สร้งทำ)

แต่ผมก็ต้องถอนคำพูดทนั ทีเม่ือสายตาเหลือบไปเห็นโต๊ะ
ตัวหนึง่ ตรงมมุ ห้องทีอ่ ย่ไู กลสดุ จากตรงที่ผมกำลังยนื อยู่ โตะ๊ ตวั นั้นมี
นกั เรยี นหญงิ คนหนง่ึ นง่ั อยู่ เธอไมไ่ ดค้ ยุ กบั ใครหรือทำอะไร ตอ้ งพดู
ว่าไม่มีใครสนใจเธอเลยมากกวา่ เธอแค่นง่ั อยู่ตรงน้ัน...กำลังมอง

15

ออกไปนอกหน้าตา่ ง...เป็นจุดเลก็ ๆ จุดหนงึ่ ทา่ มกลางพายุท่ีกำลัง
โหมกระหนำ่

ดจู ากหนา้ ตาทไี่ มค่ ุ้นเคยแลว้ เธอคงจะเป็นเด็กนักเรียน
ใหม่

“นกั เรยี นเงยี บหนอ่ ยคะ่ !!!!” คุณครตู วาดเสียงดงั เพื่อสกู้ บั
เสียงของนักเรยี น

“คาบเรียนแรกจะเร่มิ แลว้ !!! กลบั ไปน่ังท่ีของตัวเองได้แลว้
ค่ะ!!!!” ไม่มีคำว่าออ่ นโยนอยู่ในนำ้ เสียงของคุณครอู กี ตอ่ ไป ตอนนี้
คุณครคู นเมอื่ ครูท่ ี่อยใู่ นหอ้ งผม...ไม่มอี กี แลว้

คุณครูนา่ จะไมไ่ ด้สงั เกตเห็นเดก็ ท่นี ัง่ เงียบคนนัน้ ทำใหเ้ ดก็
คนน้ันต้องตกกระไดพลอยโจนโดยดไุ ปดว้ ย ผมรสู้ กึ สงสารเธอในใจ
เลก็ ๆ แต่ผมคงช่วยอะไรไมไ่ ด้ ในเมื่อเธออยู่ในสภาพแวดลอ้ มแบบ
น้ี

สมาชิกทุกคนในห้องน่ิงเงียบไปช่ัวขณะ กจ็ ะค่อย ๆ ขยบั
เขย้ือนเคลอ่ื นย้ายกลบั สทู่ ี่ของตวั เอง

ผมเองก็รสู้ กึ ได้ว่าตัวเองไมค่ วรอยใู่ นสถานการณน์ ้ีนานนกั
เลยจงึ รบี วางกองเอกสารไวบ้ นโต๊ะหนา้ ห้องกอ่ นจะขออนญุ าต
คุณครูกลับห้องของตัวเอง คุณครูหันมายิ้มใหเ้ ล็กน้อยก่อนจะ
กลับไปทำหน้าเครง่ เครยี ดดังเดมิ แลว้ ผมกเ็ ดินออกจากหอ้ งนั้นมา
ขณะเดยี วกับเสยี งออดทดี่ ังขนึ้ อกี ครัง้

เรม่ิ คาบเรียนแรก

16

บทท่ี 4 : ชว่ งเวลาทแี่ สนเชอ่ื งชา้
คุณครูวชิ าคณิตศาสตร์ไม่ไดด้ ุดา่ อะไรผมทีเ่ ขา้ เรยี นคาบ

แรกสายเพราะรมู้ าว่าผมมีภารกิจต้องชว่ ยคุณครูประจำช้นั ถอื
เอกสาร โชคดีท่ีคณุ ครยู ังไม่เรม่ิ สอน เพียงแค่อยใู่ นชว่ งการทำ
ความคุน้ เคยในชัน้ เรียน ผมเองเมื่อมาถงึ ก็ขออนญุ าตเข้าหอ้ งและ
ไปนง่ั ทข่ี องตัวเองอย่างกระฉับกระเฉง และไม่ลมื ทจี่ ะทำหนา้ ที่
ประจำของตวั เอง

“นกั เรยี นทง้ั หมดตรง!” ผมพดู ออกมาเตม็ เสียง
สมาชกิ ทุกคนในหอ้ งลกุ ขึ้นยนื อย่างเคยชินกบั เสียงและ
คำสงั่ ทค่ี ้นุ เคยเพราะฟงั มาตลอดสามปี

“ทำความเคารพ!”
“สวัสดีครับ/สวัสดีคะ่ คุณคร”ู
นกั เรยี นในหอ้ งกลา่ วสวสั ดคี ณุ ครอู ยา่ งพร้อมเพรยี ง
คณุ ครูยม้ิ อย่างพอใจก่อนจะกล่าวทักทายตอบกลับ
“สวสั ดีครับนักเรียนทุกคน นง่ั ลงไดค้ รับ”
นกั เรยี นทกุ คนนง่ั ลงตามคำอนญุ าตของคณุ ครู
หลังจากกลา่ วทักทายอยา่ งเป็นทางการ, แนะนำตวั และ
พดู คยุ กันพอหอมปากหอมคอแล้ว ก็เข้าถึงช่วงการเรยี นการสอน
บทเรยี นที่กำลงั เรียนอยูน่ ้ี เปน็ บทเรยี นท่ผี มเรยี นมาแล้ว
จากการเรียนท่ีสถาบนั กวดวิชาชว่ งปิดเทอม เชน่ เดียวกบั หลายคน
ในหอ้ งนี้ ทำใหก้ ารเรยี นการสอนเป็นไปไดอ้ ยา่ งรวดเร็ว

17

เวลาล่วงเลยมาเกือบสองช่ัวโมงกบั การเรียนวิชา
คณิตศาสตร์ และในที่สดุ เวลากด็ ำเนินมาถึงช่วงท้ายของคาบเรียน
ทสี่ อง

“เอาละนักเรยี นวนั นี้พอแคน่ ้ีนะครับ ครขู องส่งั การบ้าน
หน้า 13 ให้นักเรียนกลบั ไปลองทำดูนะ”

“ครคู รับ ไม่เอาการบา้ นไดม้ ั้ยครับ เพ่งิ เปิดเรยี นวนั แรกเอง
นะครบั ” เสียงหนง่ึ ดงั ขนึ้

“ไมเ่ อาการบ้านนะคะครู เวน้ วนั น้วี ันนงึ นะคะ”

ถงึ แม้สมาชกิ ทกุ คนในห้องของผมจะเรยี กไดว้ ่าเปน็ เด็กที่
‘ฉลาด’ แต่กไ็ ม่ใชท่ กุ คนจะเป็นเดก็ ที่ ‘ขยนั ’

เสียงออดออ้ นของนักเรยี นเริ่มดังขน้ึ ผสมโรงกนั ร้องขอ
ความเหน็ ใจจากคุณครู

“ก็ได้ครบั นักเรียน งั้นไมม่ กี ารบ้านนะครับ แต่นักเรียนต้อง
กลับไปทบทวนบทเรียนเองด้วยนะครบั ”

เสียงอนุโลมอย่างช่วยไมไ่ ด้ของคณุ ครู เปลยี่ นเสยี งทด่ี ูไร้
เร่ียวแรงของนกั เรียนเป็นเสยี งเฮดังล่นั ในฉบั พลนั จนคุณครตู อ้ งเอา
นวิ้ ชมี้ าแตะทีป่ ากเปน็ สญั ลักษณ์ให้ทกุ คนเบาเสียงลง

การเปน็ ที่รักของคณุ ครูเร่มิ แสดงผลแลว้

เสียงออดหมดคาบเรียนดังข้ึน

18

“นกั เรยี นทง้ั หมดตรง!” ผมกลา่ วบทพูดทค่ี นุ้ เคย
“ขอบคณุ ครบั /ขอบคณุ คะ่ คณุ ครู”
คณุ ครโู บกมอื ลาพรอ้ มรอยยิ้มขณะเดนิ ออกจากห้องไป

ยงั ไม่ทนั ที่ผมจะไดห้ ายใจหายคอ คน ๆ หน่งึ ก็ถอื หนงั สือ
เรยี น เดินตรงมาที่ผมทนั ที

“ธาม อธิบายขอ้ นใี้ หเ้ ราฟังอีกทไี ดม้ ย้ั ” ดาวพูดพรอ้ มเปิด
แบบฝึกหดั ขอ้ หน่งึ ทเี่ พ่งิ เรียนในคาบ

บางทผี มก็เกดิ ความสงสยั ว่าทำไมดาวถงึ มคี ำถามและข้อ
สงสยั ตลอด ท้ัง ๆ ทเี่ ธอกเ็ รยี นในสถาบันกวดวชิ าทเี่ ดยี วกับผม
มาแลว้ ในช่วงปดิ เทอม แลว้ ก็มาเรยี นในหอ้ งเรยี นอกี ถา้ เกิดดาวลด
การคุยในเวลาเรียนลงแลว้ ลองตง้ั ใจเรยี นเพิ่มขนึ้ อกี สักนิด เธอยงั จะ
มีคำถามเหลา่ นอี้ ย่มู ัย้ นะ?

แตผ่ มก็ไม่ได้พดู ความคดิ นอ้ี อกไป เพยี งแตพ่ ดู คำตอบท่เี ธอ
ต้องการเทา่ น้ัน

หลงั จากอธิบายในเรือ่ งที่ดาวสงสยั จนกระจา่ ง ก็มเี พ่อื นอีก
หลายคนเดินเขา้ มาถามคำถามกบั ผมอย่างไม่ขาดสาย มที ้งั ที่เรยี น
และไม่เรยี นในสถาบนั กวดวิชา แม้แตน่ กั เรยี นใหม่สองคนทนี่ ั่ง
ด้านหลงั ดาวกเ็ ดินมาทกั ทายและทำความรจู้ กั กับผม ทั้งทกี ่อนหนา้
นท้ี ัง้ คูไ่ ม่แมแ้ ตจ่ ะเดินมาถามช่อื ผมเลยดว้ ยซ้ำ แตผ่ มกไ็ ม่ได้แสดง
ท่าทไี มพ่ อใจอะไรต่อกระทำของพวกเธอ แค่กล่าวทักทายท้งั สอง
ตามประสาเพื่อนร่วมหอ้ ง และ ใหใ้ นสิง่ ท่พี วกเธอต้องการ

เพราะคุณคา่ ของเรากข็ ึน้ อยู่กบั การกระทำตอ่ คนอนื่ ว

19

เพราะเรามปี ระโยชนต์ ่อคนอ่นื เราจึงมคี ุณค่า
เพราะเราทำใหค้ นอ่นื พอใจ เราจึงเขา้ กบั พวกเขาได้
เพราะเรามีคุณคา่ ในสายตาคนอื่น พวกเขาจึงมองเห็นเรา
ผมเชอ่ื แบบนั้น

คาบเรยี นดำเนินไปเร่ือย ๆ จนถึงเวลาพักเท่ยี ง เดก็
นกั เรยี นตา่ งพากนั วง่ิ กรกู นั ไปทโ่ี รงอาหาร หวงั จะไปจับจองทนี่ ่ัง
และซอ้ื อาหารตวั เองหมายตาไว้ ดงั น้ันโรงอาหารในเวลาพักเทยี่ งจงึ
มแี ต่ความวุ่ยวายและเสียงอ้อื อึง เปน็ สถานท่ที ีไ่ มอ่ ภริ มย์นกั สำหรบั
ผม ผมจงึ เลอื กท่จี ะนำกล่องขา้ วมากนิ เอง

โรงเรียนของผมมกี ฎว่าหา้ มเอาของกนิ จากโรงอาหาร
ขน้ึ มากินบนห้องเรียน แตน่ นั่ ไมร่ วมถึงกลอ่ งข้าวที่นกั เรียนพกมา
จากบ้าน ทำใหผ้ มสามารถกนิ อาหารกลางวนั ในห้องเรยี นไดอ้ ยา่ ง
ขาวสะอาดไรม้ ลทนิ

แนน่ อนว่าการกนิ ข้าวคนเดยี วบนหอ้ งเรียนเงยี บ ๆ ไมไ่ ด้
ช่วยให้ความเหนือ่ ยและความอึดอัดใจทส่ี ะสมมาตลอดคร่งึ วนั ของ
ผมหายไปได้ ผมจึงเดินลงมาบริเวณหลงั ตกึ เรียนทที่ ม่ี ไี มย้ นื ตน้
ขนาดใหญ่ต้นหน่งึ ต้งั อยู่ ท่นี ท้ี ัง้ รม่ รื่นและเต็มไปด้วยอากาศบริสทุ ธ์ิ
แถมยังมีลมธรรมชาติพดั มาเป็นชว่ ง ๆ ทำใหผ้ มไดส้ ูดอากาศไดเ้ ตม็
ปอด

ขณะผมน่งั พักใจอยู่ใต้ตน้ ไมต้ น้ นัน้ อยูพ่ กั หน่งึ ผมกก็ ้มมอง
นาฬกิ าขอ้ มอื ของตวั เอง

12:55 น.

20

เขม็ สน้ั ของนาฬกิ าที่กำลังขยับเขา้ ใกล้ตัวเลขหนึ่งตอกย้ำ
ผมว่าเวลาแหง่ ความสุขนี้ กำลงั จะจบลงในอกี หา้ นาที

อยากน่งั อย่อู ยา่ งนี.้ ..ไปนาน ๆ จงั
อยากอยเู่ งยี บ ๆ โดยไม่มีตอ้ งวยุ่ วายกับใคร
อยากได้เวลา...มากกวา่ นจ้ี งั

ผมทงิ้ ตัวลงนอนกับพ้นื หญ้า...แล้วหลับตา

“เปา๊ ะ”

เสียงดดี นิ้วของผมดงั ไปทว่ั บริเวณ

ทันใดน้ัน...
กลุม่ เดก็ ผชู้ ายทกี่ ำลงั เตะฟตุ บอลกนั ในสนามก็ค่อย ๆ วิ่ง
ช้าลง...
นกั เรยี นทก่ี ำลงั เดนิ ขน้ึ บนั ได คอ่ ย ๆ กา้ วขาชา้ ลง...
เกล่านกพริ าบทก่ี ำลังจะบินมาเกาะหลังคาของอาคารเรียน
...กระพอื ปีกชา้ ลง และชา้ ลง...
จากนนั้ ...เข็มนาฬิกากห็ ยุดเดิน
ทุกอย่างอยูใ่ นความเงียบ

21

ผมสูดหายใจเขา้ และออกอย่างเตม็ ปอด แม้จะยงั หลับตา
อยู่ มือและแผ่นหลังก็ยงั สัมผสั ไดถ้ ึงหญ้าอ่อนภายใต้รม่ เงาของ
ต้นไม้ใหญ่

กอ้ นความรสู้ ึกดำมืดในจิตใจคอ่ ย ๆ สลายหายไปทีละน้อย
ผมยม้ิ พริมใจออกมาขณะสัมผัสได้ถึงความสงบอย่าง
แทจ้ ริง คงจะมแี คใ่ นช่วงเวลาน้ีเท่านัน้ ทผี่ มจะย้มิ ไดจ้ ากใจจริงแบบ
นี้...ในช่วงเวลาทมี่ แี คผ่ มคนเดยี ว

หลงั จากทผ่ี มดม่ื ด่ำกับชว่ งเวลาแห่งความสขุ นีอ้ ยพู่ กั หนึง่
ผมก็ไดย้ ินเสยี งบางอย่างทีท่ ำลายความเงียบทั้งหมด มนั เปน็ เสยี ง
คล้ายมีใครบางคนเผลอเหยียบลงบนกง่ิ ไม้เลก็ ๆ

“แกรบ๊ ”
มันเปน็ เสียงที่ไม่ดงั มากและดูไมน่ ่าทำใหผ้ มรู้สกึ ใจหายวาบ
ไดข้ นาดนีเ้ ลย ถ้าหากตอนนี้ เวลาไมไ่ ด้หยดุ เดนิ อยู่ และคงไมม่ ี
อะไรสามารถเคล่อื นไหวหรอื เคลื่อนท่ีได้
แลว้ มนั จะมีเสยี งได้ยังไง
ผมรีบดนั ตวั ขึ้นจากพ้ืน มองหาต้นตอของเสียง ทนั ใดน้นั
ในดวงตาก็ปรากฎภาพเดก็ หญงิ ผมยาวประบา่ ยืนอยูอ่ ีกฝัง่ ของตึก
กำลงั จอ้ งมองมาที่ผม
“ช...เชีย่ ไรเน่ีย!!!”
ความตกใจในใจของผมดนั คำพูดทไ่ี มค่ วรพดู ตอ่ หน้าคนที่
เพิ่งเจอกันครั้งแรกให้หลุดออกมาจากปาก

22

ณ เวลาน้ี จะพูดว่ามีแคผ่ มคนเดียวที่ตกใจกค็ งจะไม่ได้
เพราะว่าหน้าตาเหลอหลาพรอ้ มกบั ปากท่ีอา้ ออกอยา่ งไม่ได้ต้งั ใจ
และตาที่กำลงั เบกิ กว้างของเธอก็บง่ บอกได้ว่าเธอเองก็รสู้ ึกสบั สน
งนุ งงไม่ต่างจากผม

“ทำไม....” ผมพึมพาํ
“ทำไมถงึ ...ขยบั ไดล้ ่ะ?”

23

บทท่ี 5 : ความคดิ ทแ่ี สนยุง่ เหยิง
ผมคดิ มาตลอดว่าพลังการหยุดเวลาของผมจะมผี ลต่อทุก

คนยกเวน้ ตวั ผมเอง แตต่ อนนผ้ี มรูส้ ึกเหมอื นเวลารอบตวั ไดห้ ยดุ ลง
อกี ครั้งโดยทผ่ี มกไ็ ม่สามารถขยบั ตวั ได้

แมจ้ รงิ ๆ มันจะเปน็ แค่เพิง่ อาการทำอะไรไมถ่ ูกก็ตาม
“นายเป็นคนทำเหรอ”
เสียงของเธอทำลายความงียบลงเปน็ ครั้งทสี่ อง
ผมยงั อ้ำอง้ึ ทำอะไรไมถ่ ูก ในสมองขาวโพลน
ทนั ใดนน้ั เอง เสยี งจากเดก็ นักเรยี นในสนาม เสียงใบไมท้ ่ี
เสียดสีกัน และเสยี งของผูค้ นก็เริ่มดังขนึ้
เวลากลบั มาเดนิ ต่อแล้ว
เสียงทุกอยา่ งรอบตัวช่วยดงึ สตผิ มใหก้ ลบั มา ผมหนั มองดู
รอบตัวและหนั กลับมามองหนา้ คนตรงหน้าอีกครัง้
เม่ือไดพ้ จิ ารณาหน้าตาของเธออยา่ งถ่ถี ้วนด้วย
สตสิ ัมปชญั ญะทีค่ รบถว้ นสมบรู ณแ์ ลว้ ผมกต็ ระหนักได้ว่าเธอคนน้ี
คือเดก็ ผู้หญิงหอ้ งหกคนัน้ เด็กที่นง่ั เงยี บและไม่คยุ กบั ใครอยรู่ ิม
หน้าตา่ ง
“เหย้ นาย...เป็นอะไรม้ยั ?” เดก็ หญงิ พดู ทกั ขึ้นพรอ้ มเอามอื
ขน้ึ มาโบกผา่ นหน้าเมอ่ื เห็นผมน่งิ เงียบไป
“อ๋อเปลา่ เราไมเ่ ปน็ ไร”
“นิ่งไปเลย นกึ ว่าชอ็ กไปซะแล้ว”
เธอพดู พร้อมยม้ิ เจ่อื ย ๆ
“สรุปนายเป็นคนทำใช่มยั้ ”

24

“ที่หยดุ เวลาเมือ่ กีน้ ะ่ ”
เดก็ หญิงถามซ้ำอีกคร้งั
“เออ...คอื ...”
ยงั ไมท่ นั ทผ่ี มจะได้ตอบเสียงออดเริม่ คาบเรยี นชว่ งบา่ ยก็ดงั
ขึ้น
ผมคดิ ว่าเรอื่ งน้ีไมส่ ามารถปลอ่ ยใหผ้ า่ นแลว้ ให้ตา่ งฝา่ ยต่าง
ลมื ไปเหมือนไม่มอี ะไรเกดิ ข้ึนได้ เพราะถา้ เปน็ ผม การเข้าไปอยู่ใน
สถานการณ์ทม่ี ีแคผ่ มทไี่ ม่รูอ้ ะไรเลย กับ ใครกไ็ ม่รู้ แคส่ องคนท่ี
สามารถขยับตวั ไดใ้ นขณะท่ีเวลาทั้งโลกหยดุ หมุน ผมคงรู้สึกค้างคา
ใจและเฝ้าหาคำตอบไปช่ัวชวี ิต
แตก่ ารเข้าคาบเรียนวชิ าประวตั ิศาสตรช์ ว่ งบา่ ยของผมก็
สำคญั เหมือนกนั
“คือ...เอาอยา่ งน้ีนะ...เธอมาเจอเราท่หี ลงั โรงเรยี นตอนเลิก
เรยี นได้มยั้ ...ตอนน้ีมนั หมดเวลาพักแล้ว”
“....”
เด็กหญิงน่ิงไปสักพัก
“อืม ก็ได”้

ผมไมม่ ีสมาธิเรยี นเลย ในหวั เอาแต่คดิ เรื่องที่เพงิ่ เกิดขึน้
ตอนกลางวัน มคี ำถามผดุ ออกมามากมาย

ทำไมถงึ ขยบั ตวั ได้ละ่

25

คำถามนี้ยงั ก้องอยู่ในหัวผม พรอ้ มกับความรู้สกึ สับสนก่อ
ตวั ข้นึ ในใจมากข้ึนเร่อื ย ๆ

ทำไม
ทำไม
ทำไม
ทำไม
ทำไม
.
.
.
เวลาลว่ งเลยผา่ นไปจนถงึ เวลาเลิกเรยี นโดยท่ีผมไม่สามารถ
ทำใจใหส้ งบและอยู่กบั การเรียนได้เลย มอี ย่คู รงั้ หนงึ่ ที่นัทถึงกบั ตอ้ ง
หนั มาเรยี กผมที่กำลงั เหมอ่ ลอยให้ทำหนา้ ทหี่ วั หนา้ ห้องตอนจบคาบ
เรยี น ผมไมเ่ คยเปน็ แบบนี้มาก่อน ทกุ สิ่งทกุ อย่างเหมอื นไมเ่ ป็นไป
ตามทค่ี ดิ ไวเ้ ลย
ขณะท่ีกำลังรบี เกบ็ ของเข้ากระเปา๋ อยนู่ ้นั ผมกไ็ ด้รับ
มอบหมายจากคุณครูท่สี อนในคาบเรียนสุดท้ายใหท้ ำหนา้ ทร่ี วบรวม
งานทใ่ี ห้ทำในคาบไปส่งที่โต๊ะของคุณครภู ายเย็นน้ี นเี่ ปน็ การ
มอบหมายภาระหนา้ ที่ทกี่ ะทนั หันอย่างมาก แต่ผมกร็ ับไวด้ ว้ ย
รอยยมิ้ เช่นเคย แมจ้ ะรสู้ ึกไมเ่ ต็มใจนัก
การรวบรวมงานส่งครนู จ้ี ะไมใ่ ชเ่ รอื่ งยากและเป็นไปอยา่ ง
รวดเร็วมากถา้ หากเพื่อน ๆ ทกุ คนทำงานน้ตี งั้ แต่ที่ไดร้ ับมอบหมาย

26

ตอนต้นคาบ ซ่งึ กว่าสมาชกิ ในหอ้ งจะนำงานมาวางเรียงกันทีโ่ ตะ๊
หน้าห้องจนครบหมดทุกคนกเ็ ป็นเวลาทีเ่ ย็นมากแลว้

ผมถอื กองงานของสมาชิกในหอ้ งไปสง่ ทีโ่ ต๊ะของคุณครู
ตามทีไ่ ด้รบั มอบหมาย จากน้ันก็รบี วง่ิ ไปทีห่ ลังโรงเรียนตามทน่ี ัด
หมายไวท้ ันที ตอนน้ีเองทผ่ี มตระหนักได้วา่ ผมนัดกับเธอว่าจะมาคุย
กันท่หี ลังโรงเรยี น แต่ไม่ได้เจาะจงสถานท่วี า่ เป็นบรเิ วณไหน ทำให้
ตอนน้ี ผมตอ้ งวง่ิ หาเธอไปท่ัวบริเวณทเ่ี ข้าขา่ ยคำว่า ‘หลังโรงเรยี น’

ผมว่ิงตามหาเธอตรงนัน้ ตรงนอี้ ยู่นาน แตก่ ย็ ังไมเ่ จอ จนเริม่
ถอดใจและคดิ วา่ เธอคงจะกลบั บ้านไปแล้วก็ไดเ้ พราะตอนน้ีกเ็ ปน็
เวลาท่ีเย็นมากแลว้

ผมเดินไปเข็นจักรยานของตัวเองออกมาจากประตูโรงเรยี น
ขณะนั้นเองหางตาขา้ งซ้ายกเ็ หลอื บไปเห็นเด็กผ้หู ญงิ คนหน่ึง น่งั
กอดเขา่ มองดสู ายนำ้ ในลำธารสายนอ้ ยทค่ี อ่ ย ๆ ไหลอยา่ งชา้ ๆ

อยูน่ ่เี อง

ผมค่อย ๆ เดินเข้าไปจอดรถจักรยานไว้บนถนนใกล้ ๆ แล้ว
เดนิ ลงไปยืนอยขู่ ้าง ๆ เธอโดยเวน้ ระยะหา่ งไวเ้ ล็กนอ้ ย

“อ้าว! มาตั้งแตเ่ ม่อื ไรเนี่ย”
“นง่ั กอ่ นมย้ั ดูเหนื่อย ๆ นะ” เธอพูดเชิญชวน
มันกต็ อ้ งเหน่อื ยอย่แู ล้วสิ ว่ิงตามหาเธอซะให้ทัว่
ผมคิดขณะค่อย ๆ ย่อตัวลงนงั่ โดยยงั คงเวน้ ระยะหา่ งไว้
เท่าเดิม

27

“แล้ว...นายจะตอบคำถามเราไดย้ งั ”
“......อมื เราเปน็ คนทำเอง”
“มันหยุดได้นานปะ่ ”
“กป็ ระมาณ 10 นาท.ี ..”
“ทำอีกไดม้ ย้ั อะ”
“ม..ไม่ไดแ้ ลว้ ...ทำไดว้ นั ละครั้ง”
“แล้วปกตนิ ายทำอะไรตอนเวลาหยดุ อะ”
“ก็...นอนเฉย ๆ”
“นอนอยเู่ ฉย ๆ เหรอ ตง้ั 10 นาทเี นยี่ นะ”
ผมค่อนข้างแปลกใจกบั คำถามแต่ละข้อของเธอ ในใจเกดิ
ความคิดว่า ‘น่เี ป็นคำถามที่สงสัยทสี่ ดุ ของเธอแล้วเหรอ’
“แล้ว...ทำไมเธอถึงขยบั ตวั ไดล้ ะ่ ” ผมถามกลับบา้ ง
“ไมร่ ู้อะ”
ไม่รู้งัน้ เหรอ ผมจมอยู่กบั คำถามนม้ี าตลอดชว่ งบา่ ยแต่
คำตอบท่ีผมได้รับคือคำวา่ ‘ไม่รู้’ เนี่ยนะ
“งัน้ ...ตอนน้ีก็เย็นมากแล้ว เราแยกย้ายกนั กลบั บ้านเถอะ”
ผมพูดตอ่ ดว้ ยน้ำเสียงเอือมระอาทีไ่ มส่ ามารถเกบ็ ซอ่ นไดอ้ กี
“เดีย๋ วด”ิ
เธอร้องทักขึน้
“ครัง้ หน้าทน่ี ายหยดุ เวลา...เราขอไปอยูด่ ว้ ยนะ”
“หะ๊ !!!” เสยี งของผมดังไปทัว่ บรเิ วณดว้ ยความไม่ต้งั ใจ คิ้ว
ขมวดกันเปน็ ปมขณะจอ้ งมองหน้าเดก็ หญิง

28

ผมเผลอทำท่าทางหยาบคายใสเ่ ธออีกแล้ว แต่
ขณะเดยี วกันความคิดท่วี า่ เดก็ หญงิ คนน้ีเป็นคนทีป่ ระหลาดเสยี จริง
ก็แลน่ เข้ามาในหัว

การทีม่ ีคนคนหนง่ึ หยดุ เวลาทั้งโลกเพอ่ื จะไดน้ อนอยู่ใต้
ต้นไม้เฉย ๆ กช็ ัดเจนแลว้ ไมใ่ ช่หรอื วา่ เขาคนน้นั ตอ้ งการความสงบ
และต้องการจะอยคู่ นเดียว แล้วทำไมเธอคนนี้ถงึ ต้องการทจี่ ะยดั
เยียดตัวเองเข้ามาในเวลาสว่ นตัวของคนอื่นด้วย

“ก็นายเปน็ คนหยดุ เวลาอะ แล้วเรากเ็ ลยติดอยูใ่ นเวลาที่
หยดุ กบั นายด้วย นายจะไม่รับผิดชอบเราหนอ่ ยเหรอ”

ทเี่ ธอพูดมาก็มีเหตผุ ลอยู่ แตผ่ มตอ้ งรับผิดชอบด้วยอะไรล่ะ
โดยการใหเ้ ธอมาทำลายเวลาอันสงบสขุ ของผมงั้นเหรอ ทำไมไมต่ า่ ง
คนตา่ งใช้เวลาของตวั เองไป เธอก็ดูจะไม่ไดส้ ุงสิงกบั ใครอย่แู ล้วนี่

“.....”
แตพ่ อมนั คดิ ดูดี ๆ การทำแบบน้ันอาจจะทำให้ผมได้
คำตอบที่ตามหาก็ได้ ว่าทำไมพลงั ของผมถงึ ไม่มผี ลตอ่ เธอ
“ก็ได”้ ในท่ีสดุ ผมก็จำใจตอบในคำตอบท่ผี มไม่อยากจะ
ตอบมากทีส่ ดุ
“โอเค งั้น...พร่งุ นเ้ี จอกันนะ”
เธอยม้ิ ก่อนจะดีดตัวลุกขน้ึ ยืน ก้มลงหยบิ กระเป๋านกั เรยี น
แลว้ เดินออกไปทางซ้ายตามสายลำธาร ตรงขา้ มกับทางกลับบา้ น
ของผม
น่ีเธอ...เดนิ มาโรงเรยี นเองเหรอ

29

บทที่ 6 : เด็กหญิงทแี่ สนประหลาด
วนั น้ีผมมาโรงรยี นแตเ่ ชา้ ตามปกติ แต่ในใจยงั วยุ่ วายด้วย

ความจรงิ ท่ีว่า ช่วงเวลาสบิ นาทแี ห่งความสขุ ของผมกำลังจะหายไป
ผมเดินไปยงั ห้องเรียนด้วยรา่ งกายทห่ี อ่ เห่ียว ภาวนาว่าคง

ไม่มใี ครมาเหน็ ผมในสภาพแบบน้ี
.
.
.
เวลาผา่ นไปไวเหมือนโกหก ตอนนผ้ี มกำลังนง่ั จอ้ งกลอ่ ง

ข้าวทวี่ า่ งเปล่าของตวั เองด้วยตัวรู้สึกลังเลว่าจะหยุดเวลาแล้วลงไป
ยงั ท่ีประจำของผมดีม้ัย แต่วนั นกี้ เ็ ป็นวันทค่ี ่อยข้างหนักเลยสำหรบั
ผม เรมิ่ จากมรี นุ่ พี่มาทาบทามตัวผมให้ไปชว่ ยงานในสภานกั เรียน
ตั้งแต่เช้า และในคาบเรียนวิชาชวี วทิ ยาท่ตี ้องทำแลป ผมกเ็ ป็นคน
รับหน้าท่ีขนของจากหอ้ งของคณุ ครูมายงั ห้องแลปซ่งึ อยหู่ ่างกันถงึ
สองชน้ั ดว้ ยตัวคนเดยี ว

ตอนนี้...ผมตอ้ งการการพกั ผ่อน
ผมเดนิ ลงมาทตี่ ้นไมต้ น้ เดมิ น่งั ลง แลว้ ตัดสินใจดีดน้ิว
เวลาหยดุ ลงเหมือนเคย ทกุ สงิ่ รอบตวั หยุดเคลื่อนไหว
ผมนั่งเอาหลังผิงกบั ต้นไม้ใหญ่ สายตาสอดสอ่ งไปรอบ ๆ
มองหาคนทก่ี ำลงั จะมาทำลายเวลาอันสงบสขุ ของผม
ผ่านไปไม่นาน หนา้ เลก็ ก็ชะเงอ้ ออกมาจากด้านหนา้ ของ
ตึก มองมายังจดุ ทีผ่ มนั่งอยู่

30

เธอมาแล้ว

เดก็ หญิงกงึ่ เดินก่ึงว่งิ มาทางผมด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ซง่ึ ตรง
ขา้ มกับใบหนา้ ของผมในตอนน้ี

‘อะไรจะมคี วามสุขขนาดนัน้ ’ ผมคดิ

“สวัสดคี ณุ ดโี อ” เธอเรียกผมดว้ ยชือ่ ประหลาดทที่ ำเอาผม
ถึงขนาดค้ิวขมวด

“เธอเรยี กเราว่าอะไรนะ?”
“ดีโอ1ไงไมเ่ คยดเู หรอ? การต์ นู เรื่องโจโจอ้ ะ”
ถึงผมจะเคยไดย้ นิ นทั พูดถงึ การต์ นู เรือ่ งนผ้ี า่ นหูอยู่บ้าง แต่
ผมกไ็ ม่เคยเปดิ ดูเอง
“ไม่อะ เราไม่เคยด”ู
“เหรอออ...งน้ั ลองดูดูสิ สนุกนะ”
“ไม่อะ เราคงไมม่ ีเวลา”
“คนทีห่ ยุดเวลาไดพ้ ดู ว่าตวั เองไมม่ เี วลาเนย่ี นะ ตลกอะ”
“...”
“แล้วปกตติ อนนจี้ ะทำอะไรอะ”
“ก็นงั่ อยตู่ รงน้ี ไม่ก็นอน”

1 ดโี อ บรนั โด เป็นตัวละครจากหนังสอื การต์ ูนเร่อื ง โจโจ้ ลา่ ขา้ มศตวรรษ มีความสามารถ
หยดุ เวลาได้

31

เธอจะถามคำถามซำ้ กบั เมอ่ื วานทำไมอีก ถา้ ไมม่ อี ะไรจะ
พูดกไ็ ม่ตอ้ งพูดสิ

“แคน่ ?ี้ ”
“อืม เราไม่ค่อยอยากทำอะไร”
“เหนอ่ื ยขนาดนนั้ เลยเหรอ?”

ก็ใช่นะ่ สิ ย่งิ ตอนนย้ี ิ่งเหนื่อยสดุ ๆ เลย

“อะไรทส่ี นกุ ๆ กไ็ ม่เคยทำเลยเหรอ?”
“อะไรที่สนุก ๆ ทห่ี มายถงึ คอื อะไรอะ” ผมถามกลบั
“ก.็ ..เช่น แอบเขา้ ไปขโมยลกู บาสในห้องพกั ครูหมวดพละ
มาเล่น ป่นั จกั รยานในโรงรยี น หรอื ว่าทำเสียงดังในหอ้ งสมดุ
ประมาณนน้ั เร่อื งที่ในเวลาปกตทิ ำไมไ่ ดอ้ ะ”
“.....ไม่อะ ไมเ่ คย”
“งั้น...ไปลองทำกันดูมั้ย ไปเอาลกู บาสมาเลน่ กัน”
“ไมอ่ ะ เราไมค่ อ่ ยชอบเลน่ กีฬา”
“...เหรอ....”
เธอหยุดพูดได้เสยี ที แตท่ ำไมไมร่ คู้ วามรูส้ ึกผดิ ถึงกอ่ ตวั
ข้ึนมาในใจผม
“แต.่ ...ท่ีบอกวา่ ปั่นจักรยานในโรงรียน ก็น่าสนใจนะ”
เมื่อผมพดู จบ เม่อื นั้นดวงตาของเธอกเ็ ป็นประกายข้ึนมา
ทนั ที
“ง้นั ไปปัน่ จักรยานกันนะ!”

32

ผมโดนเธอลากมาจนได้ ตอนน้ีเราทั้งคมู่ าอยู่ท่จี ดุ จอด
จกั รยานหลงั โรงเรยี น เธอทำท่ามองหาจกั รยานทั้งทผ่ี มเองกเ็ ขน็
จักรยานของตัวเองออกมาเรียบร้อยแล้ว คงไม่ไดก้ ำลงั คดิ ว่าจะเอา
จกั รยานของคนอน่ื มาขโี่ ดยพลการหรอกนะ

“เจอแลว้ !”
เธอร้องขึน้ ขนาดมองไปยงั จกั รยานคันเกา๋ กึ๊กที่จอดอย่ดู ้าน
ในสุดของโรงจอด
“ของเธอเหรอ?” ผมถามขณะเหน็ เธอกำลงั พยายามจะ
เขน็ จักรยานคนั นัน้ ออกมาอย่างทุลกั ทเุ ล
“เปลา่ ไม่ใชข่ องเรา เปน็ ของพี่ทีร่ ู้จักน่ะ เขาจบไปหลายปี
แล้ว”
“ยมื มาปั่นแปบ๊ เดยี วคงไม่เป็นไรหรอก” เธอพดู พร้อมหนั
มายิม้ กว้างให้ผมกอ่ นจะเอาจักรยานออกมาบนถนนไดส้ ำเร็จ
“แล้วเราจะปนั่ ไปถงึ ไหนอะ” ผมถาม
“ก็ป่นั ไปเรือ่ ย ๆ นัน้ แหละ มาเร็ว!” เธอตอบพรอ้ มกับขน้ึ
ครอ่ มจักรยยานแลว้ ป่ันนำออกไปโดยไม่มปี ่ีมขี ลยุ่
“เห้ยเดีย๋ ว! รอดว้ ย!” ผมปนั่ ตามหลังเธอออกไปอย่างงนุ งง

ไมเ่ คยทำอะไรบมุ่ บ่ามขนาดนม้ี ากอ่ นเลย

การขีจ่ กั รยานด้วยความเร็วไมม่ ากนกั ทำใหผ้ มสามารถรสู้ ึก
เย็นจากอากาศทเ่ี ขา้ มาตหี นา้ เบา ๆ พวกเราขจ่ี กั รยานผ่านโรง

33

อาหาร รา้ นสวสั ดกิ าร และผมรสู้ กึ เสียวสันหลงั เลก็ นอ้ ยเมือ่ มองเหน็
คุณครูขณะเราขี่ผ่านหน้าตึกเรียน แม้คุณครจู ะไม่สามารถเห็นผมได้
ก็ตาม

ผมรู้สึกได้ถึงความรู้สึกแปลกใหม่ที่ก่อตวั ขน้ึ เปน็ ความรสู้ กึ
ตน่ื เตน้ ผสมรวมกับความรู้สึกประหลาดท่ีผมไม่เคยรสู้ ึกมากอ่ น และ
ความรูส้ กึ น้นั กเ็ ดน่ ชดั ขน้ึ ไปอีกเมือ่ มองเห็นท่าทางการปนั่ จักรยานท่ี
ปดั ไปปัดมาของคนด้านหน้า

“นี่เธอขจี่ กั รยานไม่แข็งเหรอเนี่ย” ผมสง่ เสยี งปนขำถาม
คนข้างหน้า

“เปล๊า เราว่าจกั รยานมนั เก่าไปอะ5555” เธอหนั หน้ามา
ตอบเสียงสงู พรอ้ มหวั เราะ

“เธอเป็นนกั เรยี นใหมค่ งยังดโู รงเรยี นไม่ทว่ั ใช่ป่ะ ขี่ตามเรา
มาสิเด๋ียวเราเป็นไกด์ให”้

“ถา้ ข่ีทันน่ะนะ5555”
ผมพูดท้าทายเธอก่อนจะออกแรงปั่นนำหนา้ เธอไป
“โหหห พดู งเ้ี ดยี วรอดูเลยย” เธอออกแรงป่ันตามมา
แรงใจของเธอดจู ะสวนทางกับแรงใจของจกั รยานทเ่ี ธอกำลังขอี่ ยู่
โดยส้ินเชิง มองแล้วดูนา่ ตลก

ผมขี่จกั รยานไปยงั มมุ นู้นมมุ นี้ของโรงรียน โดยมีเธอคอ่ ยขี่
ตามมาอยไู่ ม่หา่ ง ไมร่ ู้วา่ เปน็ เพราะความอยากชมโรงเรียนหรอื ว่า
เป็นเพราะแรงแคน้ ทีท่ ำให้เธอสามารถประคองขีจ่ ักรยานสลี อก

34

สนมิ เกาะคนั น้ันจนเกือบจะวนรอบโรงเรียนแลว้ โดยมีผมค่อยหัน
ไปมองเธอเป็นระยะ ๆ

เราขีไ่ ปขำไปจนกลับมายงั ทางไปโรงจอดจักรยานทีเ่ ดิม แต่
ขณะท่ีกำลังขผี่ า่ นโรงอาหาร...ทนั ใดนั้นเราก็ได้ยนิ เสียงเอะอะดัง
ออกมา พวกเราหันมามองหน้ากันเลก่ิ ลั่ก

ซวยแล้ว

เราออกแรงป่นั จักรยานสุดแรงเกดิ เพื่อให้ผ่านบรเิ วณโรง
อาหารไป จากนน้ั ก็ลงจากจักรยานแล้วรบี เดนิ เข็นจกั รยานไปเก็บไว้
ด้งั เดิม ณ โรงจอด

“55555เกือบแล้ว” เธอพูดขึ้นหลังจากเดินออกจากโรง
จอดจกั รยานมาอยู่ตรงทางเดนิ

“ใจเหมือนจะหลุดออกมาเลย ตอนปั่นเมอ่ื กี้เหนอื่ ยกวา่
ตอนปัน่ รอบโรงเรียนอกี วา่ มะ”

ผมทยี่ ังคงใจตมุ้ ๆ ต่อม ๆ กม้ ตวั ลงยนั มอื กบั เข่าตัวเอง
ร่างกายบังคบั ใหห้ ายใจเร็วจากความตื่นเต้นจนยังไมส่ ามารถพูด
อะไรได้

“แตท่ ่หี ยุดเวลาเมือ่ ก้ีร้สู กึ ยงั ไมถ่ ึงสบิ นาทีเลยเนอะ แปบ๊
เดียวเอง” เธอพดู

ผมฟังเธอพดู ขณะยงั อยใู่ นทา่ เดิม ในใจเห็นดว้ ยเล็กน้อย
“อมื เหมอื นวา่ ยังไมถ่ ึงสิบนาทีจรงิ ๆ น้ันแหละ” ผมเงย
ขนึ้ มาพดู ตอบด้วยนำ้ เสียงเหนื่อยหอบ

35

แต่คงแคเ่ หมือนว่าเท่านัน้ แหละ คงเหมือนท่ีคนเขาพดู กนั เวลาเรา
มีความสุขจะรสู้ กึ ว่าเวลาเดนิ เร็วเสมอ

36

บทท่ี 7 : จกั รยานที่แสนเกา่
ผมเดินไปท่โี รงจอดจกั รยานหลงั จากเลกิ เรยี น ขณะทก่ี ำลงั

พยายามเขน็ จักรยานคใู่ จออกมาจากทจ่ี อด ในหัวกน็ ึกถงึ เหตุการณ์
เมื่อตอนกลางวนั พรอ้ มกับความคิดหนงึ่ เกิดขึ้นในหวั

ทำไมผมถงึ ไมเ่ คยคิดจะทำแบบนม้ี าก่อนกนั นะ อาจเป็น
เพราะความเหนือ่ ยสะสมกดผมไว้ใหน้ อนอยู่เฉย ๆ บนพนื้ หญ้าที่ใต้
ตน้ ไมต้ น้ นั้นมาตลอดสามปี หรืออาจจะเปน็ เพราะอยา่ งอื่นซึง่ ผมยัง
นึกไมอ่ อก

ผมยนื บนถนนและกำลงั จะเขน็ จกั รยานออกจากโรงเรยี น
แต่เมอื่ นงึ ถงึ เหตุการณ์เมอ่ื ตอนกลางวนั อีกครั้ง ผมกต็ อ้ งหันขวับ
กลับไปท่โี รงจอดจกั รยาน ณ ตำแหน่งที่จกั รยานของผมและของ
เธอเคยจอดอยู่

จักรยานของผมอย่ขู า้ งผมตอนน้ี...แล้วจกั รยานของเธอละ่

หายไปแล้ว

ผมตกใจข้ึนมาคร่หู นงึ่ ยังไมท่ นั ไร เสยี งหนง่ึ ก็ดังออกมา
จากบริเวณบ้านพักเจ้าพนักงานภารโรงทตี่ ง้ั อยู่ด้านหลงั โรงอาหาร

“ว้าย!!” เสยี งน้ีดังข้ึน จากนน้ั กต็ ามมาด้วยเสียงคล้าย
อะไรบ้างอย่างที่ทำจากเหลก็ ลม้ ลงกระทบพนื้

ผมจำเสียงนนั้ ไดด้ ี มันเปน็ เสียงเดยี วกบั เสียงท่ีพดู ไมห่ ยุด
เมอ่ื ตอนกลางวนั

37

ผมรบี ว่ิงไปทางต้นเสียง ทนั ทีท่ีพน้ มุมถนน ผมกเ็ หน็
เดก็ ผหู้ ญิงคนนน้ั นง่ั อยกู่ ับพืน้ เบื้องหน้ามีจกั รยานคันตน้ เรอื่ งลม้
กองอยู่

“เกิดอะไรขึ้น!” ผมตะโกนถามอีกฝา่ ยด้วยความเปน็ หว่ ง
“อ้าวนาย ยังไมก่ ลบั บา้ นอกี เหรอ” เธอตอบหลงั จากเงย
หนา้ ขึน้ มามองตามเสยี งของผม
“เปน็ อะไรมั้ย! ทำไมถงึ น่งั อยกู่ บั พื้นละ่ ”
“คอื ออ...เราคดิ วา่ ทเ่ี มอ่ื ตอนกลางวันจักรยานเรามันป่ัน
ยากกเ็ พราะยางมนั อ่อน เรากเ็ ลยไปขอยืมทสี่ ูบลมจากลุงยามอะ”
“แล้วทนี ตี้ อนเรากำลังยกที่สูบลมมาตรงจกั รยาน จง้ิ จกท่ี
เกาะอยู่บนทส่ี ูบลมซ่งึ ตอนแรกเราไมเ่ ห็นมนั กก็ ระโดดมาหาเรา เรา
กเ็ ลยตกใจจนล้ม แล้วกย็ งั ชนจักรยานล้มได้ไปด้วยอีกต่ังหาก
55555”
ผมทพี่ อไดฟ้ งั เธอเลา่ เหตกุ ารณท์ เ่ี กิดขนึ้ แลว้ ก็ถึงกับคว้ิ
ขมวด ผมไมแ่ นใ่ จว่าเคยทำขมวดค้ิวให้กบั คำพูดของเธอคนนีไ้ ปก่ี
ครั้งแล้ว แต่ตอนนี้สมองของผมก็มแี ต่คำว่า ‘เกินคาดจริง ๆ....
ผู้หญงิ คนน’้ี
“งน้ั มา ๆ เดยี๋ วเราช่วย” ผมพูดขณะเดินเขา้ ไปช่วยยก
จักรยานข้ึนตัง้ เหมอื นเดมิ พร้อมกบั เติมลมยางให้
“แล้ว...ทำไมถึงเตมิ อะ จะใช้ขี่กลบั บ้านเหรอ?”
“ก็เติมเผอ่ื ไว้ไง เผอื่ ได้ข่ดี ้วยกนั อกี ”
“ออ๋ ”
“นายน่ีมีน้ำใจจงั นะ ตอนเชา้ ก็เห็นวิ่งว่นุ ไปทวั่ ”

38

“หอื ? เหน็ ด้วยเหรอ”
“อ้มื มองจากหน้าตา่ งน่ะ”
ผมกำลงั จะยม้ิ เม่อื ได้รบั คำชมเชย แตก่ ็ตอ้ งนิง่ ไปครู่หน่งึ
เม่ือนึกอะไรขนึ้ มาได้
“สำหรับเรา...คงไมไ่ ดเ้ รยี กวา่ มนี ้ำใจ หรอก”
“ทำไมอะ?”
“กส็ ว่ นใหญท่ ี่ทำไปก็เพราะถกู ขอให้ทำนะ่ ”
“แล้วนายไมไ่ ดเ้ ตม็ ใจทำหรอื ไง”
“.....ก็...ไมเ่ ชิงหรอก แล้วจะทำยังไงละ่ ก็เขาขอร้องมาน่ี
เราปฏิเสธเขาไปไมไ่ ดห้ รอก”
“ทำไมล่ะ?”
“คือ...เราคิดวา่ การท่ีคนอืน่ มาขอให้เราทำอะไรสักอยา่ ง ก็
เพราะคนเหลา่ น้ันคิดว่าเราสามารถชว่ ยไดน้ ่ะ เขาจึงรอ้ งขอออกมา
แล้วการทเ่ี ราได้ชว่ ยคนอนื่ ก็ทำให้เรามีคณุ ค่าดว้ ย” ผมพดู ส่ิงท่คี ดิ
ใหอ้ กี ฝ่ายฟัง
“น่ีนายให้คนอนื่ มากำหนดคุณค่าของตวั เองง้ันเหรอ!” ผม
สะดงุ้ เล็กน้อยเมอื่ อยู่ ๆ เธอกข็ ึ้นเสียงดังข้นึ มา
“ทำไมละ่ แล้วมนั ไม่ถกู เหรอทคี่ ณุ ค่าของเรามนั ขึ้นอยู่กบั
การกระทำต่อผอู้ ่ืนน่ะ เขาถงึ พูดกนั ว่า คา่ ของคนอยทู่ ีผ่ ลของการ
กระทำ ไง”
“มันก็ถกู แตก่ ไ็ มใ่ ชท่ ั้งหมดมย้ั ละ่ นายตอ้ งตระหนักถงึ
คุณคา่ ในตวั เองก่อนจะไปชว่ ยคนอน่ื สิ ต้องคิดวา่ เพราะนายมคี ุณค่า
, มคี วามสามารถ นายถึงไปช่วยเหลอื คนอ่ืนไดไ้ ง”

39

“......”
ผมเดินเข็นจกั รยานคนั เก่า ก้มหน้าฟังและครนุ่ คิดตาม
คำพดู ของเธอ
“แตเ่ ราถึงอยา่ งนัน้ เรากพ็ ูดปฏเิ สธคนอน่ื ไม่ไดอ้ ยู่ดอี ะ”

“......งน้ั ! เอาง.ี้ ..ท่ีนายช่วยทุกคนก็เพราะนายคดิ ว่า คนอื่น
คิดว่า นายช่วยได้ ใช่ม้ยั ”

“...ใช”่
“อืมมม...งนั้ นายลองเริ่มจากแสดงสหี น้าใหต้ รงกบั
ความร้สู ึกจรงิ ๆ ดมู ้ยั ”
“มันชว่ ยอะไรดว้ ยเหรอ” ผมเอียงคอด้วยความสงสยั
“ชว่ ยสิ กค็ นอนื่ จะไดร้ ไู้ งวา่ นายไม่โอเค แลว้ ก็จะคดิ ว่าไม่
ควรให้นายช่วย แล้วกจ็ ะไม่ขอให้ช่วยไง”
“5555งนั้ เหรอ”
“อ้มื ! พอหลงั จากนั้นกล็ องพดู ใหต้ รงกับทคี่ ดิ ดู การลด
กำแพงในใจของตวั เองลงจะทำให้คนอนื่ เขา้ ถึงเราได้มากข้นึ นะ”
พวกเราเดนิ คยุ กันมาจนถงึ ประตโู รงเรยี น
“เออแลว้ ก.็ ..อย่างเอาคณุ ค่าของตวั เองไปผกู ไวก้ บั ใครละ่ ”
เธอพูดทง้ิ ทา้ ยพร้อมหนั มายิม้ ให้อีกคร้ังก่อนเราจะแยกยา้ ยกันกลับ
บ้านของตวั เอง

40

บทที่ 8 : พลงั ที่แสนเข้าใจยาก
ผมน่ังรอคาบเชา้ ทก่ี ำลังจะเร่ิมอยู่ท่โี ต๊ะของตวั เอง แล้ว

จากน้นั อยู่ ๆ ก็มรี ุ่นพีก่ ลุ่มเดยี วกับเมือ่ วานเดินเข้ามาทาบทามผม
เร่อื งงานสภานักเรียน ‘อกี แล้ว’ โดยคราวน้พี วกเขาขอให้ช่วยดูแล
เร่ืองการประชาสมั พันธแ์ ละประสานงานกับนักเรียนชน้ั ม.4 ซ่งึ ผมก็
รบั ปากไป โดยคราวนผ้ี มเลอื กท่ีจะไม่ยมิ้ แตก่ ไ็ ม่ไดแ้ สดงสีหน้าไม่
พอใจเช่นกนั

เมอ่ื พวกรนุ่ พ่เี ดนิ ออกจากห้องไป คุณครูประจำวชิ ากเ็ ดิน
สวนเข้ามาพร้อมเสียงออดท่ีดงั ขึน้ พอดี

คาบเรยี นแรกเร่ิมมาดว้ ยการท่ีผมไดร้ ับมอบหมายให้เดนิ
แจกเอกสารประกอบการเรียนให้กบั สมาชกิ ทกุ คนในหอ้ ง ในขณะท่ี
ผมกำลงั จะลกุ ข้นึ ไปหยิบเอกสาร มายดท์ นี่ งั่ อยู่ดา้ นหน้าก็หันหลัง
มาพดู กบั ผม

“ธาม”
“หอื ? ว่าไง มีอะไรเหรอ?”
“ให้เราช่วยแจกเอกสารม้ยั ?”

ผมน่งิ ไปครู่หนงึ่ เพราะไมค่ อ่ ยม่นั ใจวา่ หขู องตวั เองฝาดไป
หรือไม่อย่างไร

นเ่ี ปน็ คร้ังแรกเลยทม่ี คี นยน่ื มอื เขา้ มาชว่ ยเหลอื ผมทำอะไร
สักอยา่ งโดยท่ผี มไม่ตอ้ งรอ้ งขอ

“......อม้ื ขอบคณุ นะ”

41

“ไม่เปน็ ไรจ่ะ” มายดพ์ ดู พร้อมรอยยิ้มขณะลุกขึ้นไปยก
กองเอกสาร จากนน้ั กใ็ ชม้ อื แบ่งมนั ออกเปน็ ครง่ึ หนึง่ แล้วยน่ื มาให้
ผม

หลังจากท่ีเราทัง้ สองเดินแจกเอกสารใหส้ มาชกิ ในห้องแลว้
การเรยี นการสอนก็เร่ิมดำเนินตอ่ ไปอยา่ งปกติ

การเรียนคาบแรกจบลงด้วยดี ตอนนเ้ี รากำลงั เตรยี มตวั
เพ่ือจะเริม่ เรยี นคาบเรยี นท่ีสอง

“ธาม เป็นอะไรรเึ ปล่า” ผมแปลกใจเมื่ออยู่ ๆ มายด์กห็ นั
หลงั มาพูดกบั ผมอกี คร้งั

“เปล่านะ ทำไมเหรอ?”
“วนั นห้ี น้าธามดูเครียด ๆ นะ่ ไม่เหมือนทุกวันทจ่ี ะทำหน้า
เหมอื นพรอ้ มรับมือกบั ปญั หาท้ังโลก555”
ผมขำแห้งออกมาเบา ๆ เพราะคำอุปมาอปุ ไมยท่ีฟังดเู วอร์
วังของมายด์ กอ่ นจะตอบ
“อ๋อ อมื กน็ ิดหน่อย”
“ถา้ มอี ะไรอยากใหเ้ ราชว่ ยก็บอกไดเ้ ลยนะ”
“อ้ืมได้เลย ขอบคณุ มากนะ”
.
.
.

42

ผมเดนิ ลงมายงั ทีป่ ระจำ ณ ตน้ ไมต้ น้ น้นั และหยุดเวลา
ทนั ที หลงั จากนน้ั ไมน่ านเดก็ หญงิ ก็ปรากฎตัวพรอ้ มรอยย้ิมเหมอื น
อยา่ งเคยแลว้ เดนิ มานัง่ ลงข้าง ๆ ผม

“หวดั ดี วนั น้ีทำอะไรกนั ด”ี
“ไปเลน่ ปิงปองที่โรงยมิ มัย้ ”
“อ้าวไหนบอกไมช่ อบเล่นกฬี าไง”
“อมื อยากลองทำอะไรใหม่ ๆ ดนู ่ะ”
“....” เธออมยมิ้ ขณะมองหน้าผม
“โอเคคค งั้นไปโรงยิมกันน”
โรงยมิ หา่ งจากตกึ เรียนไม่เทา่ ไรทำให้พวกเราใชเ้ วลาไม่
มากนักในการเดนิ ไปถึง
พอเดินเข้ามาในโรงยมิ เด็กหญิงกร็ บี วง่ิ ตรงไปท่หี อ้ งเกบ็
อปุ กรณ์กฬี า กอ่ นจะออกมาพร้อมไม้ปิงปองสองอันแล้วลกู ปิงปอง
หน่งึ ลกู
“อ่ะนไี่ ม้” เธอส่งไม้ปิงปองหน่งึ ในนน้ั มาให้ผม

พวกเราเร่ิมตโี ต้ลูกกนั ไปกนั มาอยา่ งช้า ๆ เสียงลกู ปงิ ปอง
กระทบกบั ไมแ้ ละโตะ๊ ดังกอ้ งไปทวั่ ทั้งโรงยิม

“นายกเ็ ล่นปงิ ปองเกง่ เหมอื นกนั น่ี ตอนนแี้ รกท่บี อกวา่ ไม่
ชอบเล่นกฬี ากน็ กึ วา่ จะเลน่ ได้หว่ ยซะอกี ”

“หึ จรงิ ๆ เราก็เกง่ ทุกอย่างนั้นแหละ”
“โห ขนาดนัน้ เลย แลว้ ววว...” เธอพูดลากเสียงยาวก็จะ
ถามต่อ

43

“ชอบทำอะไรบา้ งอะ”
“...ไม่ร้สู ิ”
“อา้ ว...เหรอ...”
“เราลองทำตามที่เธอบอกแลว้ นะ ที่บอกวา่ ใหล้ องทำสี
หน้าใหต้ รงกบั ความร้สู กึ น่ะ”
“เหรอ! แลว้ เปน็ ไงบา้ ง”
“ก็ยังโดนขอให้ทำน่นู ทำนี่อยู่ แตม่ ีคนเขา้ มาชว่ ยเราด้วย
นะ แบบที่เราไมต่ อ้ งรอ้ งขอเลย”
“อื้ม! ถอื เป็นเร่ืองดเี ลยน!ี่ ”
เธอยิ้มดว้ ยความยนิ ดขี ณะท่มี ือก็ยงั โตล้ ูกกลับมาฝงั่ ผม
“ถ้าลองทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ บา้ งทีนายอาจจะดำเนนิ ชีวิต
ไดโ้ ดยไมต่ ้องเหนือ่ ยขนาดน้เี ลยกไ็ ด้น้าา”
ผมฟงั ทเี่ ธอพูด ในใจกห็ วงั ใหเ้ ปน็ แบบนนั้ อย่ลู กึ ๆ
ทนั ใดนั้นเสยี งของคุณครพู ละก็ดังออกมาจากห้องพกั ครูท่ี
อยู่ช้ันสอง
“เห้ยนักเรยี น!! ตอนน้ียังไมอ่ นุญาตใหเ้ ล่นกฬี าในโรงยิมนะ
ครับ!”
ผมสะด้งุ โหยงและหันขวับไปทางตน้ เสยี งทนั ที

ได้ยังไง ยงั ไม่ถึงสิบนาทีเลยนี่

ผมรีบเอาอุปกรณก์ ีฬาไปเก็บแลว้ เราทั้งคูก่ ถ็ กู พาไปอบรม
ในห้องพักครพู ละ คุณครทู ดี่ ูเหมือนจะโกรธกำลงั จะเอยปากต่อว่า

44

พวกเราแตเ่ ม่อื สังเกตเห็นเลขห้องท่ปี กั อยู่บนเสือ้ ของผม คุณครูก็
เหมอื นจะเปลีย่ นท่าทีกจ็ ะพูดตักเตือนพวกเราเลก็ นอ้ ยกอ่ นจะ
ปล่อยพวกเราไป

ผมเดนิ ออกมาจากโรงยิมโดยท่ยี งั อึ้งกบั เหตุการณท์ ่ีเพ่งิ
เกิดขน้ึ ไม่ใชเ่ รอ่ื งท่ีคุณครูเปลย่ี นทา่ ทนั ทหี ลงั จากเหน็ เลขห้องของ
ผม แตเ่ ปน็ เวลาทกี่ ลบั มาเดนิ ตอ่ เรว็ เกินไป ซึ่งเดก็ หญงิ ที่เดนิ อยขู่ า้ ง
ๆ ผมเองกเ็ หมือนวา่ จะรับรถู้ ึงความผิดปกตนิ ่ไี ดเ้ ชน่ กัน

“เมอ่ื กีม้ ันถึง 10 นาทแี ล้วเหรอ รสู้ ึกเหมือนยงั ไม่ถึงเลย
นะ” เธอหันมาถามผมขณะท่ผี มก้มหน้าคร่นุ คดิ ดว้ ยสหี น้า
เครง่ เครียด

ไม่ คราวนม้ี นั ไม่ใช่แคค่ วามรสู้ กึ การหยุดเวลามันสั้นลง
อยา่ งทส่ี ามารถรบั รไู้ ดอ้ ย่างชดั เจน

นี่มนั เกดิ อะไรข้นึ ......พลังของผม...กำลงั เสียมสภาพงั้น
เหรอ