ธนพร พลาพล

45

บทท่ี 9 : บทสรปุ ท่ีแสนเรยี บง่าย
ผมที่กลบั มาถงึ ห้องของตวั เองล้มตวั ลงนอนบนเตียง ในหวั

ยงั คิดทบทวนเหตุการณท์ ่ีเกิดขึน้
ทำไมพลงั ของผมถึงเสอ่ื มลง แบบนี้แสดงวา่ มนั กำลังจะ

หายไปเหรอ ผมคิดขณะทเ่ี หมอ่ มองเพดานหอ้ งที่วา่ งเปล่า ความ
กงั วลก่อตวั ขึ้นในใจ

“ก๊อก ๆ ๆ” เสียงเคาะประตดู งั ข้ึน
ผมยันตวั ข้ึนนงั่ กอ่ นที่พ่ที ัตจะเปดิ ประตเู ข้ามา
“ธามไปกนิ ขา้ วได้แลว้ นะ”
“ครับ”
“นายเป็นอะไรหรือเปล่า” หลงั จากพดู จบพี่ทตั กเ็ ดนิ เขา้
หาผมเพราะคงสงั เกตเห็นสหี น้าทีไ่ มส่ ู้ดี
ผมจะบอกพไี่ ดย้ ังไงว่าผมกำลงั กังวลเร่อื งท่ีพลังการหยดุ
เวลาของผมกำลงั เส่ือมและเวลาสบิ นาทีแห่งความสขุ ของผมกำลัง
จะหายไปตลอดกาล พ่ีตอ้ งคดิ ว่าผมเรยี นหนักจนเพอ้ แน่ ๆ
“เปลา่ ครบั ไม่มอี ะไร”
“มอี ะไรก็บอกพไ่ี ด้นะ ไมว่ า่ เร่ืองเรยี นหรอื เรือ่ งอะไร พเี่ ต็ม
ใจช่วย” พ่ที ตั พดู ขณะเอามอื ลบู หวั ผมเบา ๆ
“พ่ที ัต”
“วา่ ไง”
“พร่งุ น้เี ช้าพีไ่ ปส่งผมทีโ่ รงเรยี นไดม้ ั้ย”

46

ผมองึ้ ไปครู่หนึง่ เพราะเพ่งิ รตู้ ัวว่าตัวเองได้พดู อะไรออกไป
พท่ี ตั ที่กำลงั เตรียมตวั เข้ามหาลัยจะทำอยา่ งที่ผมขอได้ยังไง

“เออออ...แตถ่ ้าไมไ่ ดก้ ็ไมเ่ ปน็ ไรนะ”
“......”
“ตอนเชา้ พคี่ งจะไปส่งนายไม่ไดห้ รอก”

นน่ั ไง ว่าแล้ว

“แต่...ถ้าเปน็ ตอนเยน็ ...พีไ่ ปรับนายกลบั จากโรงเรียนไดน้ ะ
แบบ...พ่ขี ม่ี อเตอรไ์ ซค์ไปหานายทีโ่ รงเรียนแล้วเราก็ไปข่รี ถเลน่ กัน
สกั หนอ่ ย แลว้ คอ่ ยกลับบ้านกัน...แบบนี้ได้ม้ยั ?”

ผมตาลุกวาวทันทีเม่อื ไดย้ นิ ขอเสนอทไ่ี มค่ ิดวา่ จะได้ยนิ จาก
ปากพ่ี

“จริงหรอพ่ีทตั ได้ครับ!” ผมยม้ิ ออกมาด้วยความสุขท่ีเออ่
ล้นจนลมื ความกงั วลก่อนหนา้ นี้ไปเสียสนิท

“โอเคงัน้ ตกลงตามน้นี ะ ปะ่ ! ไปกนิ ข้าวกัน!” พย่ี มิ้ ให้ผม
อีกครั้ง เป็นรอยยมิ้ ทที่ ำใหร้ ูส้ กึ อบอ่นุ เสมอ

.
.
.
เมื่อผมรบั ประทานอาหารเยน็ กบั ครอบครวั และอาบนำ้
สระผมเสร็จเรยี บร้อยแล้วก็ถงึ เวลาทำการบ้าน ผมนงั่ ลงท่โี ตะ๊ เขยี น
หนังสอื ในห้องของตัวเอง หยิบหนงั สอื ออกมาจากกระเป๋าและ

47

เริม่ ทำการบา้ น แต่ยงั ไมท่ ันจะเขียนไดเ้ ทา่ ไรสมาธิก็หลดุ ลอย
ออกไปคดิ เรื่องทบทวนเร่ืองทง้ั หมดตัง้ แต่ได้พลงั มา

ผมคน้ พบพลงั นโ้ี ดยบงั เอิญช่วงข้นึ มัธยมศกึ ษาปที ่ีหนึ่ง ผม
ม่ันใจมากว่าเปน็ ชว่ งเวลานั้นเพราะว่าตอนเดก็ ผมก็มักจะดดี นิ้วเลน่
อย่บู ่อย ๆ แตม่ ันก็ไมม่ อี ะไรเกดิ ขนึ้ ในตอนท่ีผมใช้พลงั ครงั้ แรกผม
ตกใจและกระวนกระวายอยา่ งมากเมื่ออยู่ ๆ ก็พบวา่ ผมเป็นคน
เดยี วที่สามารถขยับตัวได้ในขณะท่เี วลาท้ังโลกหยุดลง แต่เม่อื ลอง
อย่เู ฉย ๆ ในขณะที่เวลาหยุดอยูน่ นั้ ในใจผมกลบั เกดิ ความรู้สึกสงบ
ขึ้นอย่างนา่ ประหลาด นนั้ ทำใหผ้ มเรม่ิ คมุ สตติ ัวเองไดแ้ ละเม่อื ผ่าน
ไปประมาณสิบนาทีเวลากก็ ลบั มาเดนิ ต่อตามปกติ ตอนน้นั เองทีผ่ ม
เร่มิ เขา้ ใจหลักการของพลังน้ี

ในตอนนั้นผมใชพ้ ลังน้เี พือ่ สร้างชว่ งเวลาแห่งความสงบ
และความสุขให้ตัวเอง เพือ่ เป็นการหลกี หนจี ากโลกแหง่ ความจรงิ ...
ความจรงิ ทตี่ อนน้ันผมสอบเขา้ โรงเรียนเดยี วกับพ่ีไม่ได้ และต่อมา
ผมกใ็ ช้มันเพอื่ สรา้ งช่วงเวลาใหผ้ มได้พักผ่อนจากความเหนอื่ ยทีเ่ กดิ
จากความอดั อ้ันตนั ใจท่ีต้องแสร้งทำว่าผมสามารถรับมือกับทุกอยา่ ง
ได้ สามารถใหค้ วามช่วยเหลือทุกคนได้ เพือ่ ให้ทุกคนได้มองเหน็ ผม
เพื่อให้ตัวเองมคี ุณค่า เพ่อื ใหต้ ัวเอง...เปน็ เหมือนกับพี่

ผมปล่อยปากกาและปลอ่ ยตวั ให้เอนไปดา้ นหลงั ผิงกบั พนกั
พงิ จนสามารถมองขึ้นเห็นเพดานหอ้ ง

เจอแลว้ ...คำตอบของทกุ อยา่ ง

48

วันถัดมา ผมตื่นมาแต่งตัวอาบน้ำแปรงฟันและพรอ้ มทีจ่ ะ
ไปโรงเรียนแตเ่ ช้าเหมอื นเคย หลงั จากจอดจักรยานเสร็จผมก็เดนิ ไป
ทหี่ อ้ งเรยี นตามปกติ เมอ่ื ไปถงึ กพ็ บวา่ วนั นีผ้ มมาโรงเรยี นช้ากวา่
ปกตเิ ล็กน้อยเพราะภายในหอ้ งกเ็ รม่ิ มีความครึกครื้นขึน้ มาแล้ว

“ธามมาแล้วเหรอ อธิบายข้อนใ้ี หห้ น่อยสิ” ดาวเดนิ เข้ามา
ทนั ทเี มอ่ื ผมนงั่ ลง ณ ที่น่งั ของตวั เอง

ผมมองดเู ธอวางหนังสอื ลงบนโต๊ะของผม น้วิ ชไ้ี ปที่
แบบฝึกหดั วิชาฟิสกิ ส์ทเ่ี รียนไปเมอื่ วาน จากนนั้ ผมก็พดู ในสงิ่ ทีไ่ ม่
เคยคิดจะพูดมาก่อน

“ดาวเนย่ี ...มีคำถามอยตู่ ลอดเลยนะ” ผมพูดกอ่ นจะหนั ไป
มองหนา้ ตกตะลึงของเธอ

สดุ ท้ายผมกใ็ หค้ ำตอบและอธิบายแบบฝึกหัดขอ้ นัน้ แก่เธอ
ไป แตก่ ็รบั รไู้ ด้ว่าต่อจากนค้ี งจะมีเรื่องอะไรเปลย่ี นแปลงไปแน่ ๆ

การเรยี นการสอนในคาบทีส่ องมีการแจกหนงั สอื เรยี นอีก
ครัง้ มายดก์ บั ม้ินทล์ ุกขนึ้ เหมอื นว่าจะมาช่วยผมแจกหนงั สอื แต่ใน
คราวน้ผี มทำตา่ งออกไป ผมให้มายดก์ ับมิน้ นง่ั ลงพร้อมบอกวา่ ‘ไม่
เป็นไร’ กอ่ นจะเดนิ ไปแบง่ กองหนังสือออกเปน็ สามส่วน ส่วนหน่ึง
ผมเกบ็ ไว้กับตวั เอง แล้วเดนิ ถอื อกี สองส่วนไปหลังห้อง

“กร, เดช ช่วยเราแจกหนงั สอื หน่อยได้มยั้ หนังสอื มนั หนกั
นายสองคนแข็งแรงน่าจะชว่ ยได”้

กรและเดชหนั มองหน้ากันก่อนจะมองมาที่ผมอีกครั้ง
“ไดส้ !ิ ได้ ๆ ๆ”

49

ในตอนแรกผมค่อนข้างกังวลเลก็ น้อย ๆ กอ่ นจะตดั สนิ ใจ
ทำแบบน้ี แตเ่ มอื่ เหน็ ปฏกิ ริ ยิ าทา่ ทางเตม็ ใจและกระฉับกระเฉงของ
ทัง้ คู่กท็ ำให้ร้สู กึ โล่งอกขึ้นมาทนั ที

การเรยี นการสอนในคาบเช้าจบลงด้วยดี แล้วก็ถึงเวลาพัก
เท่ียงผมเดินลงไปในท่ตี น้ ไม้ตน้ เดิมเหมือนเคย แตค่ ราวน.ี้ ..ผมไมไ่ ด้
หยุดเวลาแตอ่ ยา่ งใด เพงิ่ แต่น่ังปล่อยใหเ้ วลาไหวผ่านไปจนเสยี ง
ออดดังข้นึ และเท่ยี งนผี้ มก็ไมไ่ ด้เจอเธอ

คาบบ่ายเร่มิ ข้ึนและจบลงอยา่ งรวดเร็ว ในคาบสดุ ทา้ ยผม
ไดร้ ับมอบหมายใหร้ วบรวมงานในห้องไปส่งท่ีโตะ๊ ครูอกี คร้ัง แต่
คราวนม้ี นี ทั อยูค่ อยช่วยผมตามงานจากสมาชิกในหอ้ งและยังช่วย
ยกกองงานไปส่งทำให้การสง่ งานในคราวนเี้ สร็จเรว็ กวา่ ทีเ่ คยมาก

“ขอบคณุ มากนะนัท ที่วนั นี้อยู่ชว่ ยสง่ งานด้วย”
“ไมเ่ ปน็ ไร เหน็ ต้งั แต่คราวทีแ่ ลว้ แล้วล่ะว่านายต้องกลบั
บ้านชา้ แค่ไหน กเ็ ลยคดิ ว่าถ้ามีคราวหน้ากจ็ ะชว่ ย แลว้ วนั น้พี ่ที ตั จะ
มารบั ด้วยนิ จะให้พ่เี ขารอได้ยงั ไงละ่ ” นทั ตอบพร้อมยิม้ กวา้ งบน
หนา้
ผมยิ้มตอบขณะพากันเดินกลับไปยงั ประตูหลงั ของ
โรงเรยี น

“น...นทั ”
“หมื วา่ ไง” ผมเตรยี มใจสกั ครกู่ ่อนจะเปิดปากบอกสง่ิ ทีค่ ดิ
ออกไป
“คือจริง ๆ แลว้ ...เราไมค่ ่อยชอบกินคุก้ กี้อะ”

50

“...ห๊ะ” คำตอบของนทั ทำใจผมแปว้ ไปครหู่ น่ึง
“คือนายไม่ชอบคกุ้ กที้ แี่ มเ่ ราทำเหรอ”
“เปล่า...คอื ...เราไม่ค่อยชอบของหวานน่ะ”
ผมเอาแตก่ ้มหน้ามองพ้ืนจนลืมสบสายคนตรงหน้า จากน้ัน
นทั กค็ อ่ ย ๆ เดินเข้ามา
“เหมอื นกนั เลยเพ่ือนนน!!” นทั เขา้ มากอดคอผมพร้อมยมิ้
แย้มแสดงท่าทดี ีใจเหมือนในที่สดุ กไ็ ด้เจอพวกเดยี วกนั สักที
“เอะ๊ ! จรงิ เหรอ?” ผมทำหนา้ ตาแปลกใจและคาดไม่ถงึ มา
ก่อนวา่ นทั เองกไ็ ม่ชอบของหวานเหมือนกัน ทัง้ ๆ ทบี่ ้านขาย
เบเกอรีแท้ ๆ
หลังจากน้ัน ผมกับนัทเดนิ ไปคุยไปหวั เราะไปจนถึงประตู
โรงเรียน แลว้ นัทก็ลากลบั บา้ นไป
ผมทไี่ มร่ ูจ้ ะไปทไี่ หนหรือทำอะไรดเี ลยเดนิ ออกไปนอก
โรงเรยี นหวังจะพบกบั ใครสักคน และก็เจอเธอคนนั้นนง่ั ทา่ เดมิ อยู่
ขา้ งลำธาร ผมเดนิ เข้าไปใกล้ ๆ กอ่ นจากสง่ เสียงทักคนทน่ี ่ังอยู่ เธอ
หนั มาตามเสียงของผมแลว้ ยมิ้ ให้เหมอื นเคย
“ยงั ไมก่ ลบั เหรอ?” เธอถาม
“อม้ื วันน้พี ่จี ะมารบั นะ่ ”
“มีพี่ดว้ ยเหรอเพิง่ ร้นู ะเนี่ย”
“อืม...แล้วเธอล่ะ?”
“อ๋อ เราไม่มีหรอก เป็นลกู คนเดียว”
“ออ่ อยา่ งน้นี เ่ี อง”
“วันนี้...ไม่ได้หยดุ เวลาเหรอ”

51

“กะวา่ ...จะหยดุ ตอนได้อยูก่ ับเธอน่ะ”
“ทำไมอะ?”
“กแ็ ค.่ ..อยากให้เธออยดู่ ว้ ยกันตอนท่หี ยดุ ” ผมพดู ก่อนจะ
หันหนา้ มองคนขา้ ง ๆ
“งัน้ ...เอาละ่ นะ”
ผมยกมอื ขึ้นมามองก่อนจะหลบั ตาแลว้ ดดี น้วิ จนเสียงดังไป
ทวั่ บรเิ วณ

เม่อื ลมตาขน้ึ ส่งิ แรกที่เห็นคอื สายน้ำในลำธารท่ียงั คงไหล
อย่างชา้ ๆ นกที่ปกี บนทอ้ งฟา้ สง่ เสียงรอ้ งเบา ๆ และสายลมยาม
เยน็ ท่พี ดั พาใบหนา้

“หายไปแล้วละ่ พลังนะ่ ”
ผมยิ้มเม้มปากกอ่ นจะหนั หน้าไปหาคนข้าง ๆ อกี ครัง้
“เสยี ใจเหรอ”
“เปลา่ โล่งใจซะมากกว่าอกี ”
“อมื้ ง้ันก็ดีใจด้วยนะ” เธอย้ิมตอบ
ผมท้งิ ตัวลงนอนกบั พ้ืนหญ้าก่อนจะนกึ ขน้ึ ไดว้ ่ามอี กี คำถาม
ที่ผมตอ้ งหาคำตอบ
“น่”ี ผมทักคนขา้ ง ๆ
“เธอ...ช่ืออะไรเหรอ?”
เธอเลิกค้วิ แลว้ หวั เราะออกมา
“นที่ ่ีผ่านมานายไมร่ ูช้ ่อื เราเหรอเนย่ี 5555”
“แล้วเธอรูช้ อ่ื เราหรือไง”

52

“ดโี อไง”
“บ้า555นัน่ ไม่ใชช่ ่ือเราซกั หน่อย”
“5555แลว้ จริง ๆ เธอชอ่ื อะไรอะ”
“เราชือ่ ธาม”
เดก็ หญงิ พยายามบงั คบั ตวั เองให้หยุดขำก่อนจะตอบ
“เราชื่อ แพร์ ยนิ ดที ีไ่ ดร้ จู้ ักนะ ธาม”
เธอตอบพรอ้ มรอยย้ิมบนใบหนา้

เป็นรอยยิ้มนเ้ี องที่ดงึ ผมออกจากโลกใบเก่าทีข่ ่นุ มัว และทำ
ใหช้ วี ติ ของผมได้เจอกับโลกใบใหมท่ ผ่ี มสามารถใชช้ วี ติ ได้อย่างมี
ความสขุ ไมใ่ ช่แคเ่ พยี งแค่สิบนาที แต่เป็นตลอดทงั้ ชวี ติ ของผม จาก
นตี้ อ่ ไป

53

จากใจผเู้ ขยี น

เรอ่ื งส้ันเรอ่ื งน้ี ไดแ้ รงบนั ดาลใจมาจากกรอบความคดิ ใน
อดีตของตวั ผเู้ ขยี นเอง ผ้เู ขยี นจึงอยากจะถา่ ยทอดความคดิ ในอดีต
ของตัวเองผา่ นตัวละคร ‘ธาม’ ร่วมไปถึงพฒั นาการทางความคิด
ของธามหลังจากไดเ้ จอกับ ‘เดก็ หญิง’ เปรยี บเสมอื นกรอบความคิด
ของผู้เขียนท่เี ปล่ยี นไปเม่ือไดเ้ ตบิ โตขนึ้

สุดท้ายนตี้ อ้ งขอขอบคุณผู้อ่านทกุ ท่านที่อ่านเรื่องสัน้ เรอ่ื งนี้
จนจบ ผเู้ ขยี นหวงั ว่าท่านจะได้ความสนุกและข้อคิดจากเรอ่ื งส้ัน
เร่ืองนี้บ้างไมม่ ากกน็ ้อย

54

ประวัติผเู้ ขียน

นางสาวธนพร พลาพล หรือ Tori (นามปากกา)
ช้ันมัธยมศกึ ษาปที ี่ 6/4 เลขที่ 18

กำลงั ศกึ ษาอยทู่ ่ีโรงเรยี นวทิ ยาศาสร์จฬุ าภรณราชวิทยาลยั ชลบุรี
ปกี ารศกึ ษา 2564

เกดิ วนั จนั ทรท์ ่ี 17 พฤษภาคม พ.ศ.2547 ปจั จุบนั อายุ 17 ปี

55

56

57

“อยา่ งเอาคณุ คา่ ของตวั เองไปผกู ไว้กบั ใครละ่ ”

58

เสียงดดี น้ิวของผมดังไปท่ัวบรเิ วณ
ทนั ใดนั้น...

ทุกอยา่ งกอ็ ยู่ในความเงียบ

ผมสูดหายใจเขา้ และออกอย่างเต็มปอด
ด่มื ดำ่ กับเวลาทแ่ี สนสงบสขุ แต่อยู่ ๆ เสียงหนง่ึ

ก็ดงั ขน้ึ

“แกรบ๊ ”

ผมรบี ดันตวั ขน้ึ จากพื้น มองหาต้นตอ
ของเสียง ทนั ใดนน้ั ในดวงตากป็ รากฎภาพ

เด็กหญงิ กำลงั จ้องมองมาทผ่ี ม

“ทำไมถึง...ขยับไดล้ ่ะ?”