book no1 ดร.ภุชงค์ for e-book

Jason H. Haga

National Institute of Advanced Industrial Science and Technology (AIST), Japan
(PRAGMA Steering Committee)

This is indeed very sad news. Putchong was always very kind to me during my visits to
Thailand. He was a outstanding scientist and his contributions will be missed. My condolences to his
family and friends.

Best regards,
Jason

Sri Chusri Haryanti

YARSI University, Indonesia

It is shocking and very sad news.
Rest in peace Prof. Putchong.
May the Almighty gives his family members strength and consolation.

Sri

Raúl Hazas

Universidad de Sonora, Mexico
Very moving ceremony. I was sad to learn of Putchong’s untimely death. I had a chance to
collaborate with him and Somsak when they were developing SCMSWeb for PRAGMA’s testbed
accounting and monitoring.
We met in Singapore for PRAGMA meeting in Spring 2005, and then for PRAGMA meeting in Spring
2007 where he and Joe co-chaired. He was a warm and kind human being. He will be sorely missed.
May he rest in peace.

Warmest regards,
Raúl Hazas

ชวี ิตท่ีมีประโยชน | 99

Grace S. Hong

University of Florida, United States

Dear Chawanat,
Thank you for keeping us posted. I am still in shock and really saddened that Putchong is gone. I was
on the phone with Teri a few hours ago; toward the end of our call she mentioned to me you were
iMessaging with her. We both are thinking of many of you and we hope to stay in touch.
Putchong was the light and joy of the room wherever he was. We miss him, and we hope his family,
friends, students, colleagues all find support in each other at this time and always.
I wanted to echo what Peter emailed earlier- if you believe there is anything we could do for his family,
please kindly let us know.
Thank you, Chawanat.

Sincerely,
Grace

Weicheng Huang

National Center for High-performance Computing, Taiwan
(PRAGMA Steering Committee)

IOwMaGs!vSieuwchinga hsihsopchkiontgosnejuwsst .thIecsaen’ftebweldieavyes i.t.!.

Putchong was such a joyful person to be around, not to mention his academia profession and
wonderful photography.

Dear Chawanat, thank you for sharing such a sad news with us. Please help pass our deep
condolences to his family!

Rest in peace, Putchong!

Sincerely,
Weicheng

100 | ผชู วยศาสตราจารย ดร.ภชุ งค อทุ โยภาศ

Kohei Ichikawa

Nara Institute of Science and Technology, Japan
(PRAGMA Steering Committee)

I’m very distressed with the heartbreaking news of Prof. Putchong passing. I can still hardly believe
he’s gone.

He is a great scientist, has sent a lot of excellent students to NAIST and has also made great
contributions to the development of the PRAGMA community. Without his support, my research team
would not be what it is today.

My gratitude for his invaluable contributions is ever unwavering, and I would like to express my
sincerest condolences to his family.

Yours sincerely,
Kohei Ichikawa

Putchong, Kohei, Wassapon (Boom)
Watanakeesuntorn 2017 March 28

ชีวติ ทม่ี ีประโยชน | 101

Karpjo Jeong

Konkuk University (PRAGMA Steering Committee)

I don’t know what to say.... It seems just so unreal to me.
I feel pretty much like he is still alive and I could talk with him via email or zoom, any time.

Maybe, death is just one of many ways of our thinking about someone else.
In that sense, Putchong might keep alive with us through our memories about him, his pictures, and
his work.

Sincerely,
-Karpjoo Jeong

Mason J. Katz and Kayo Katz

Teradata Corporation, United States

I’m deeply saddened from this news. I was lucky to spend a lot of time with Putchong in the early
days of PRAGMA. The times I got to visit him multiple trips a year at Kasetsart are among my fondest
memories of PRAGMA. Putchong brought a wonderful sense of joy and playfulness everywhere he
went. He was a superb colleague and friend.

A story -- Before a PRAGMA meeting in Bangkok someone tossed a grenade into the hotel parking
lot during some protests. The planning committee was a bit concerned, but Putchong reassured
everyone that all was well, because the grenade had already been thrown so the hotel was fine. That
was Putchong, I miss him.

Mason & Kayo

P.S. Whenever I hear about Thailand, I recall Putchong’s smile and his kindness. He lives in our heart
forever.

Kayo Katz

102 | ผูชว ยศาสตราจารย ดร.ภุชงค อุทโยภาศ

Kwan Wing Keung

The University of Hong Kong
I am so sad and shocked to hear this. I met Putchong in almost all PRAGMA events that I have
attended. We always recognized his smile and his deep interest in photography.
Additionally for the ASC events in the past 10 years that I have been serving in the judge panel, I also
met Putchong several times. He was the coach in leading the Thailand leagues in joining the ASC
competition. He liked to introduce his students to me and Fang Pang, and was clearly so welcomed
by all his students.
Putchong, we all miss you.

Kwan
Your friend from Hongkong

Jysoo Lee

King Abdullah University of Science and Technology, Saudi Arabia
I want to add my appreciation to Somsak & co for the livecast arrangement for the beautiful ceremony.
It is still hard to believe Putchong is gone. I feel like I can somehow meet him in the next SC (with a
huge smile). May rest in peace, my good friend --- Jysoo

Ruth Lee

Korea Institute of Science and Technology Information, South Korea
I am so sad and shocked to hear this. It’s a big loss for PRAGMA. I will miss him alot.
Rest in peace Prof. Putchong.

Ruth Lee

ชีวติ ท่ีมปี ระโยชน | 103

Hongliang Li

Jilin University, China

It is such a sad and shocking news and truly a great loss to PRAGMA family. I will always remember
Prof. Putchong’s positive energy and bright smile. My deep condolences to his family.

Hongliang Li

Fang-Pang Lin

National Applied Research Laboratories, Taiwan
(PRAGMA Steering Committee)

Just got this shocking and sad news!! Also chatted a bit with Joe online. This is indeed a great loss
not only for our community, but also for general HPC circle and his nation!...He is such a talented,
generous and fun guy to get along with!....I will remember him as one of heros in HPC!

The attached is the photo from SC18. Putchong came to me and said “...I found a fun place. Let’s
take photo together”. As a photographer, the result his choice is amazing. It looks like a dream of
science........R.I.P Putchong and dream on.......

-fp

Also, my deep condolences to Putchong’s
family and his friends.....

ISC19

104 | ผชู ว ยศาสตราจารย ดร.ภุชงค อุทโยภาศ

Satoshi Matsuoka

Riken Center for Computational Science, Director
and Tokyo Institute of Technology, Japan

Utter shock and disbelief. He had done so much for Thailand but was about to do even more. He had
sent several great students my way, and I was really looking forward to seeing him directly now that
we have just completed the MOU between ThaiSC and Fugaku/R-CCS.

If there would be a coordinated effort to pay tribute to him I would love to participate; if it were not for
COVID I would 100% fly to Thailand to attend his funeral.

As Joe says we shall remember him dearly.

Satoshi

Chawanat Nakasan

Kanazawa University,
Japan (HPCNC / Kasetsart University Alumnus; PRAGMA Student)

I wish to express my condolences to his family and friends. He was my undergraduate research advisor
and followed to give me even more guidance during my graduate studies at NAIST. In a very brief
statement, I would say he was one of the most academically influential figures in my life.

Yours sincerely,
Chawanat Nakasan

Lab Trip with HPCNC, 2012. Captures his love and
care of kittens, and his joyful personality

ชีวติ ที่มปี ระโยชน | 105

Kai Nan

Global Vision Media Technology Company, China

Putchong brought me good memories of Thailand and PRAGMA. I’m saddened to hear this.
My deep condolences to his family.

May he rest in peace.

-Kai

Philip Papadopoulos

University of California, Irvine, United States
(Founding and Former Chair of PRAGMA Steering Committee)

I met Putchong about 20 years ago. One could not be sad or unhappy when Putchong was with you.
One of my favorite memories of Putchong was a discussion about languages with tones and that Thai
has 8 different tones (which my American ear could not distinguish). So Putchong gave a demonstration
of a favorite Thai phrase that had the sound‘cli” and included something about chickens. I just looked
dumbfounded and we both laughed in celebration of our friendship and differences. His laugh is
unforgettable. I miss him very much and I am very sorry for your loss. Please know that his warmth
touched everyone he met.

Phil

Beth Plale

Indiana University, United States

This deeply saddens my heart. Putchong graced us all with his friendship and graced even more of us
through his beautiful photography posts to Facebook. I am holding his family in my thoughts and prayers.

Beth

106 | ผชู ว ยศาสตราจารย ดร.ภชุ งค อทุ โยภาศ

Depei Qian

Beihang University, China
I am so sad and shocked to hear this. It’s a big loss for PRAGMA. We will miss him in the coming years.
Rest in peace Prof. Putchong.

Depei

Prapaporn Rattanatamrong

Thammasat University,
Thailand (PRAGMA Steering Committee)
I’ve also learned so much from Professor Putchong personally and through his writing throughout the
years and still find this loss really hard to believe.
May he rest in peace. He’ll definitely be missed and remembered.

Nan

ชวี ิตท่มี ีประโยชน | 107

Satoshi Sekiguchi

National Institute of Advanced Industrial Science and Technology (AIST),
Japan (PRAGMA Steering Committee)
I’m watching the funeral youtube and praying for him. Digging through my old albums, here’s a photo
of him seriously fiddling with his smartphone, taken during the PRAGMA24 steering committee meeting
in March 2013.
The first time I met him was at the end of August 2001. I remember he showed me around at KU and
I invited him to Japan for the first ApGrid workshop and we started a long relationship.
This farewell was so sudden that I was more stunned than sad. There is a saying that “Everything
Including Myself is Constantly Changing”, in other words, life is impermanent, but even if we understand
it in words, the reality is heartbreakingly painful.

Gassho
Satoshi (S)

March 2013 PRAGMA Steering Committee Meeting

108 | ผชู วยศาสตราจารย ดร.ภุชงค อุทโยภาศ

Shinji Shimojo

Osaka University, Japan

I am very surprised in such a loss.
Deeply sorry.

Teri Simas

University of California, San Diego,
United States (PRAGMA Project Manager, Retired)

This is truly heartbreaking news. Words fall short of expressing my
sorrow. Putchong was so full of life and was a great friend to all who
knew him. My deepest sympathies go out to his family and friends.
Putchong is gone from sight but remains forever in our hearts...

Teri

Cindy Zheng, Putchong,
Teri Simas

Shava Smallen

University of California, San Diego, United States
(PRAGMA Steering Committee)

I love this story – thank you so much for sharing. Putchong was a truly wonderful person and will be
very missed.

Best wishes,
Shava

ชวี ิตทีม่ ปี ระโยชน | 109

Piyawut Srichaikul

NSTDA Supercomputer Center (ThaiSC), Thailand

This has been a sad and shocking news among Thai during the past few hours. For us in Thailand,
we Iose one of the great influencer and national figure in science and technology.

I am sure for those who had a chance to know him at any point in time would have remembered a
joyful moment and interesting conversations with him. Let’s keep all the good memories of him and
pray for his family the strength to cope with this untimely loss.

May he rest in peace. – Joe

Additional note: I recalled that one of the fondest moments of Putchong and I, in relation to PRAGMA
family, could be during PRAGMA-11 in OSAKA 2006. It was one evening where we were both on stage
presenting preparation of PRAGMA-12 Thailand. For no reason at all, it was so funny and entertaining
that Yoshio jokingly said, we were Japanese Manzai Duo. --- “Manzai usually involves two performers
(manzaishi)—a straight man (tsukkomi) and a funny man (boke)—trading jokes at great speed. Most
of the jokes revolve around mutual misunderstandings, double-talk, puns and other verbal gags.” –
Wikipedia. I don’t have any photo of it. Chances are in the PRAGMA compartment of untold gigantic
not for public photo archive.

Heru Suhartanto

University of Indonesia (PRAGMA Steering Committee)

My deep condolences to Prof. Putchong’s family and friends.

May the Almighty gives his family members all the strength

--Heru

110 | ผูชวยศาสตราจารย ดร.ภุชงค อทุ โยภาศ

Yoshio Tanaka

National Institute of Advanced Industrial Science and Technology (AIST), Japan
(PRAGMA Steering Committee)

So sad. I can’t believe.
He gave a comment on my FB post the day before yesterday...
RIP, my good friend, Putchong.

Additional note:

Putchong, you are always in my mind with a lot of wonderful memories. I’ll go forward with insights
gained through experiences with you. RIP, my good friend.

Osamu Tatebe

University of Tsukuba, Japan

I was really shocked, and still cannot believe even if I saw the picture of wreath. Putchong is really
nice and an enthusiastic HPC researcher worldwide. There is no word to say. Sad, sad, sad. May he
rest in peace.

Pongsakorn U-chupala

Sony Corporation, Japan
(HPCNC / Kasetsart University Alumnus; PRAGMA Student Steering Committee Chair)

Prof. Putchong was a very influential person to me both in academic life as well as personal life. I can
truly say that would not be here today if not for his guidance. He has given me a lot of opportunities,
including the PRAGMA family. He will be dearly missed.

Pong

ชีวติ ที่มีประโยชน | 111

Habibah A. Wahab

Universiti Sans Malaysia
I am shocked with disbelief. I am saddened
with the news. He is like my brother.
So much respect for him.
May you rest in peace Sir! You will be
missed and remembered.
Habibah

Nadya Williams

University of California, Irvine, United States
I am so sad to hear this news. Putchong was a wonderful person with many talents, a successful
scientist and a faithful PRAGMA friend.
My deep condolences to his family and to the scientific community for this loss.

Nadya

112 | ผูชว ยศาสตราจารย ดร.ภุชงค อุทโยภาศ

In Memory of Putchong Uthayopas

Imagining a world without Putchong, his enthusiasm,
his caring, his willingness to help, is overwhelming.
Yet now we must.

Putchong burst into my professional life in 2002, at a
meeting in Taiwan, where many of us had experienced
an earthquake in the morning session of the conference,
and no one ran for cover. In the afternoon, after my first
every presentation about the newly formed Pacific Rim
Application and Grid Middleware Assembly, PRAGMA,
a person I had never met before said, “This is exactly 2007 Spring

what the community needs, bringing computer scientists and application scientists together….”
His bright voice, his intonation of “How do we join?” captured his enthusiasm for getting involved.
We were new then, and it took us several months to answer his question, but we did, and he and
Kasetsart University were among the first new institutions to join, bringing his enthusiasm to our
growing community.

Putchong also contributed much to the community as he did to his university and country,
instigating the Thai National Grid project, a partner of PRAGMA, and serve as its director.
He also co-hosted the PRAGMA 12 Workshop, the first in Thailand, in March 2007, keeping his
commitment as a member in PRAGMA. He joined the PRAGMA Steering Committee at that meeting,
helping guide the still growing organization.

Those attending the PRAGMA 12 Workshop he greeted with his hospitality and humor. During
the meeting, in a session of the whole, someone referred to Putchong as Joe, the co-host,
Piyawut Srichaikul. At dinner, Putchong and Joe gave an impromptu dialog, asking for the
real Joe to come forward. It was funny, and most of us had tears of laughter from their dialog.
He enjoyed life and helped others to enjoy it as well, harming no one.

ชวี ติ ที่มปี ระโยชน | 113

Putchong continued to contribute wisdom to the PRAGMA community and work, hosting PRAGMA
24, at Kasetsart, in March 2013, and assisted Thammasat to host PRAGMA 31 in September 2016.

He never stopped working for Thailand. Only a few days before his passing, he sent me a note, full
of enthusiasm for helping his colleague Joe at his center acquire the first top500 supercomputer in
Thailand, and for his recent appointment to the National Innovation Committee contributing to the
National Innovation Agency. He wrote, “I am excited to be part of it.”

His enthusiasm also went beyond work and technology. He was an avid photographer, whose pictures
were wonderful to see on the web. In fact, one he took of me at PRAGMA 31 is what I still used now.

His joy also extended to colleagues, friends, and family. The notes we received from the
PRAGMA community show our love and respected for him and appreciated his wholehearted support
for his colleagues and students.

In the final email to me, he wrote tenderly of his family, of his wife’s hard work and his son’s work for
a Ph.D. He wrote of the son, “Eventually, you may see somebody that looks like me but is younger
in the PRAGMA community.”
We would look forward to that!

We will all miss him.

Respectfully submitted,

Peter Arzberger Likely PRAGMA 31, 2016 September
University of California, San Diego, United
States
(Founding and Former Chair of PRAGMA
Steering Committee)
2022 May 3

114 | ผชู วยศาสตราจารย ดร.ภชุ งค อุทโยภาศ

We have had great memories with you in this world.
The friendship will be never ended.
Please have a rest in peace.

Satoshi Sekiguchi

ชีวติ ท่มี ปี ระโยชน | 115

Yoshio Tanaka

Dear my best friend, Putchong,
The first time we met was in 2002 for the first ApGrid meeting.
Since then, we have had tight research collaboration and human
exchange program. Your thoughts and advice were highly
suggestive and I was always inspired with your comments.
We could strengthen not only research collaboration, but also
our personal friendship. I used to visit Thailand 3-4 times a year.
In every visit, I met you and enjoyed great lunch, dinner, and talks.
Since I used to have a back pain, you took me to the traditional
Thai massage which made me better.
The photo was taken in PRAGMA 23 Workshop in Seoul, Korea in 2012.
This photo shows what Putchong and I. You are always in my mind with a lot of wonderful memories.
I will go forward with insights gained through experiences with you. Rest in peace, my best friend.

Yoshio Tanaka
AIST, Japan

116 | ผูชว ยศาสตราจารย ดร.ภชุ งค อุทโยภาศ

Lee, Hing-Yan

I have known Putchong since 2003, when I joined the National Grid Office. An easy-going
individual without any air about him, he was very likeable and made working together
pleasant. Putchong was a very friendly and supportive comrade-in-arms as he was promoting
grid computing & its adoption in Thailand. His ever perennial optimism and cheerfulness
made our task of promoting awareness & adoption of the new technology an easier journey to
undertake together. He quickly gave his unreserved commitment and support to organise and host a
series of regional grid forum in the ASEAN region as part of our joint effort in this undertaking.
When our Grid Computing collaboration ended, Putchong and I continued to stay in touch
whenever we visited each other’s country on other businesses. Putchong participated and
spoke at the annual Cloud Security Alliance (CSA) summits held in Bangkok, generously
sharing his knowledge and articulating his points of view in panel discussions. During the pandemic
lockdown, he kindly helped to review a draft document on HPC Cloud On-boarding guidelines for CSA,
for which we are appreciative.
I last met Putchong on my business visit to BKK in February 2020 (just before the regional onset of the
COVID-19 pandemic). He was so kind as to spend Sunday bringing me around the old downtown of
BKK. A talented photographer, he took many beautiful photographs for my wife and me as wonderful
memories; he was indeed a generous and fun host.
Putchong’s spontaneity and good nature will be greatly missed by all. Rest in peace, my dear friend.

Lee, Hing-Yan

ชีวติ ทมี่ ีประโยชน | 117

Fang-Pang

I forgot when I first met Putchong. As a constant to SC,
we should met there around 20 years ago as part of HPC
community. I remember back then I invited him to a work-
shop at Hsicnhu. It was the first time for him to NCHC.
After his talk, he needed to leave earlier. I called a taxi
and escorted him to the main gate of NCHC building. I didn’t pay for his taxi as what I did later for
the other invited speakers. It seems trivial. But, somehow, I always feel regret this matter when I think
of him. What I really felt is that he deserves all my respect and friendship from the very beginning to
now and beyond.
The photo was from ISC19, the last time we met. He was hanging around in the exhibition hall and
came to me saying that he found a ‘cool’ spot that we could take a photo. It should be at the booth
of CSCS. He said ‘Let’s take the photo together through this decorated glass with full of equations’.
The result was as ‘cool’ as he expected, an image showing a long lasting friendship on their passion
for science (and foods as we both claimed then :-). I treasured this encounter a lot, like a reunion of
family. It is hard to look at the photo now. It seems that he is prepared to say Good-bye to me!
Putchong was a great educator, researcher, collaborator and leader not only in Thailand but also in
international HPC community. He was always warm, kind and fun. Full of energy. Laughters were never
behind him. I believe he is now in heaven caring and smiling on his family and his friends. I do miss
him! I’ll always remember him as a hero of HPC and a good old friend who is always shining and happy.

Fang-Pang, NCHC, Taiwan 2022/4/28

118 | ผูชวยศาสตราจารย ดร.ภุชงค อุทโยภาศ

Life, Learning and Photography - ภุชงค อทุ โยภาศ

สํานกึ
• ตองมุง ฝก สาํ นกึ แหง การถายภาพ การสราง ภาพ ภาพตอ งเกิดจากใจ
ใจตองเห็นภาพ บังคบั กลองใหภาพออกมาตามทใี่ จเห็นดวยจนิ ตนาการ
(imagination)
• ภาพตองมเี รอ่ื งราว (story)
• มตี วั ตนของผถู ายท่ีไมเหมือนใคร (style)
• กระบ่ีอยทู ใ่ี จ

จากบทความ Life, Learning and Photography
โดย ภุชงค อุทโยภาศ https://www.slideshare.net/putchonguth/
learning-life-and-photography

นอกจากความรคู วามสามารถทางดา น HPC อนั เปน ที่ ประจกั ษ
แลว ในอีกแงมุมหน่ึงอาจารยภุชงคมีงานอดิเรกท่ีรักมากๆ คือ
การถา ยภาพ อาจารยมักชวนเพ่ือนๆ มาถา ยภาพดวยกันอยาง
สนุกสนานและมีความสุขทั้งผูถายและผูถูกถาย เพราะไดรูป
สวยๆ จากอาจารยเ สมอๆ

ผมไดมีโอกาสไปถายภาพกับอาจารยหลายครั้ง สัมผัสไดถึง
ความรักความลึกซ้ึงในการถายภาพของอาจารยเปนอยางดี
อาจารยม กั เลา เรอื่ งราวตา งๆ ทงั้ เรอ่ื งงานและเรอื่ งการถา ยภาพ
ใหฟงเสมอๆ แสดงใหเห็นถึงความมุงม่ันจริงจังในเร่ืองตางๆ
ท่ีอาจารยทําเปนอยางมาก อาจารยมีจิตใจของความเปนครูสูง
แมแตงานถายภาพท่ีเปนงานอดิเรกก็ยังถายทอดเคล็ดวิชาการ
ถายภาพมาดังตัวอยางบทความที่อาจารยไดเขียนไวอยาง
ลึกซึ้งและสามารถนําไปใชประโยชนในชีวิตดานอ่ืนๆ ไดเปน
อยา งดี

ชวี ิตทมี่ ปี ระโยชน | 119

ขอขอบคุณในมิตรภาพอันดีงามและความรสู กึ ดีๆ ทมี่ ีตอ กนั ตลอดชวงเวลาหลายปท ี่ผานมา ถงึ แมอาจารยได
จากไปแลว มิตรภาพและคณุ ความดขี องอาจารยจะถกู จดจาํ โดยไมมวี นั ลมื เลือนตลอดไป

ดว ยความอาลยั ย่ิง
วจิ กั ษณ ถริ ะพานชิ

บทสรุป
• ทําสิ่งท่ีรัก และ รักสิง่ ท่ีทาํ
• ไมม ใี ครเปน สุดยอดในศาสตรใดๆ ได หากปราศจาก
- ความรกั อยางแรงกลา (passion)
- การอุทศิ ตน (dedication)
- ความตอเนอื่ งไมยอ ทอ (perseverance)
• มีความเพียรอยา งบรสิ ทุ ธ์ิ
- มุง กระทํา ไมมงุ สําเร็จ ทําไปเรอื่ ยๆ ปรบั ปรงุ ไปเรื่อยๆ

โดยไมเรงวนั เรง คืน
- ย่ิงเรง ยิ่งรอ น ย่ิงรอนยง่ิ หาง
- เอาเรอ่ื งท่ีทาํ ใสไวในใจ หมัน่ คิด หม่นั ทาํ

ขอใหทุกคนมีความสขุ
และประสบความสาํ เร็จในชีวิต ครบั

120 | ผชู วยศาสตราจารย ดร.ภชุ งค อทุ โยภาศ

คําอาลยั แด ดร.ภุชงค อทุ โยภาศ

เปนขอเขียนท่ีผม ไมคิดวาจะเปนผูเขียน ใหกับเพื่อนรักของผม ดร.ภุชงค อุทโยภาศ หรือ อาจารยนุย
วันศุกรท่ี 30 ธันวาคม 2564 เย็นแลว ผมกําลังจะดูโทรทัศน ไดเห็นขอความในโทรศัพทจากเพื่อนเขามา
“รเู รื่องนุย หรือยัง” ผมก็รแู ลววาเพอื่ นผมตอ งหนกั แน

บา ยวนั ที่ 28 ธนั วาคม รถตดิ บนถนนแจง วัฒนะ ผมมีเวลากจ็ ะโทรคยุ กบั อ.นยุ เปน ปรกติ อ.นยุ กลบั มาจาก
ถายรูป Outdoor เหน่ือยมาก จากอากาศรอน และบอกผมวาความดันข้ึน ขอนอนคุยแลวกัน ผมแนะนําให
กนิ ยา หาหมอ นยุ คดิ วา ไมเ ปนไร เราคุยไปเรอ่ื ยๆ จนผมถงึ บาน ก็แยกยายไป ไมคิดวาจะเปนครั้งสดุ ทายที่
ผมไดค ุยกับ อ.นยุ

ปพศ.2525 ผมยายสาขาวิศวกรรมคอมพิวเตอร จุฬาฯ ไปภาควิชาไฟฟา อ.นุย เรียนอยูท่ีภาคไฟฟา เปน
คนแรกๆ ที่มาทักผม จนวันหนึ่งหลังทําแลปเสร็จ นุยชวนผมไปเดินซ้ือหนังสือท่ีสยาม ก็เลยไปกินสเต็กท่ี
ราน Delight หลังสกาลา วันนั้นเราไดถกกันเรื่อง ประวัติศาสตรของอังกฤษในชวงเวลาครอมเวลล (Oliver
Cromwell) และการปฏวิ ตั อิ ตุ สาหกรรมองั กฤษ เปน เรอื่ งทม่ี ไี มบ อ ยนกั ทจี่ ะมนี สิ ติ วศิ วจะสนใจในประวตั ศิ าสตร
สงั คม การเมอื ง แบบเจาะลกึ

นยุ มลี กั ษณะทเ่ี ดน มคี วามสนใจเรอื่ งใดกจ็ ะเจาะลกึ และเสาะหาทมี่ าของปจ จบุ นั วา มาไดอ ยา งไร โดยไมศ กึ ษา
อยางผิวเผิน และมีความมุงมั่นที่จะใชความรู เพื่อใหเกิดการพัฒนา นุยพูดกับผม “พวกมหาอาํ นาจอังกฤษ
อเมรกิ าไมไ ดม าจากความโชคดหี รือฟลกุ แตมาจากการศึกษาลงแรงทํากนั หลายชว งคนสงตอ กนั มา”

เราเรยี นจบวศิ วจฬุ าฯ และแยกยา ยกนั ไปทาํ งาน อ.นยุ ทํางานครงั้ แรกเปน R&D ทบ่ี รษิ ทั ฟล ลปิ ส (ประเทศไทย)
สักพักอ.นุย ไปศึกษาปริญญาโทท่ีภาควิชาไฟฟาจุฬาฯ สวนผมศึกษาปริญญาโทท่ี AIT ผมก็มาท่ีจุฬาฯ
บอ ยเพราะมรี ถ AIT มาถงึ สยาม ผมจบปรญิ ญาโท ผมทาํ งานเอกชน และ อ.นยุ สมคั รเปน อาจารย มหาวทิ ยาลยั
เกษตร ผมถามเหตุผลเพราะเงินเดือนอาจารยนอยมาก นุยบอกวาน่ีเปนทางท่ีจะทําประโยชนใหคนสวนมาก
ในประเทศไดม ากกวา เราไปทํางานอ่นื เราสรา งนักศกึ ษาเหมอื น เรา ป ละ 10 คน 20 ปประเทศเราก็จะมีแบบ
เรา 200-300 คน ประเทศเรามันกจ็ ะเจรญิ เองละสักพัก อ.นุย มีขา วดี มีความรักกบั คูชวี ิต คณุ กุย เมื่อแตงงาน
ไปศึกษาตอ ท่มี หาวทิ ยาลยั ที่รฐั หลุยเซียนา สหรฐั อเมรกิ า

ผมและเพอ่ื น อ.ประยทุ ธ พนั ธลุ าภ เราไปธรุ ะทอ่ี เมรกิ าและตงั้ ใจไปเยย่ี ม ซงึ่ เปน ชว งเวลาที่ อ.นยุ ตดั สนิ ใจศกึ ษา
ในสาขา High Performance Computing (HPC) ซง่ึ เปน วิชาการใหม ท่ีนําเคร่ืองคอมพวิ เตอรจ าํ นวนมากมา

ชวี ิตทีม่ ีประโยชน | 121

ทํางานรว มกนั เทียบเทา กับ Super computer เปน สาขาทย่ี ากต้งั แตเวลาน้ันจนถงึ ปจจบุ นั แตท ําใหประเทศ
ที่ยากจน สามารถมีเคร่ืองมือคํานวนเทาประเทศพัฒนาแลวได ซึ่งตอมา อ.นุย ไดพัฒนาเครื่อง HPC เมฆา
ของมหาวทิ ยาลยั เกษตร และเปน คณะกรรมการพจิ ารณาจดั หาเครอ่ื ง Super computer ของกรมอตุ นุ ยิ มวทิ ยา
ที่ทําใหปจจุบนั ประเทศไทยอยูใ น List ของ HPC โลก

อ.ภุชงค เปนบุตรคน 3 ของ อ.ประพัฒน อุทโยภาศ คุณพอของ อ.นุย เปนบุคคลท่ีไดรับการยกยองวามี
คณุ ปู การยคุ แรกของ IT ประเทศไทย ทา นมหี นงั สอื หลายเลม และยงั เปน อมตะอยู เปน คนอารมณด ี มอี ารมณข นั
ไดถายทอดมาให อ.นุย อ.นุยพูดเสมอถึงความสุขในครอบครัวเปรียบเปนครอบครัวหมี (หมายถึง สมบูรณ
กันทุกคน) คชู ีวิตคุณกยุ อ.นยุ ชมเสมอวามีความใจเยน็ อดทน มีระเบียบและเติมเตม็ ในสว นท่ี อ.นยุ ขาดไป
และบุตรชายช่ือ วิน ที่มีความหมายวาชัยชนะหรือสาํ เร็จ วินมีนิสัยสนใจวิชาการและอารมณขันแบบเดียวกับ
อ.นยุ วินกาํ ลงั ศกึ ษาปริญญาเอกที่ออสเตรเลยี

ระยะหลัง อ.นุย ยา ยมาทาํ งานบรหิ ารเปน รองอธิการบดีฝา ยสารสนเทศ ของมหาวทิ ยาลยั เกษตร และไดเ ปน
กรรมการที่ปรึกษาในหลายหนว ยงาน เชน Nectec สวทช กระทรวงศกึ ษา กระทรวงยุตธิ รรม เปน ตน แตก ย็ งั
มเี วลามากนิ แถวซอยอารีย ยานบา นของ อ.นุย เดอื นละคร้งั สองคร้ัง กจ็ ะมีเร่ืองกลอ งถา ยรปู เรอื่ งเครอ่ื งเสียง
เปน ความสนกุ แบบชางๆ

ชวงเวลาทผ่ี มเปนกลั ยาณมิตรตอ กนั มา 40 ป มเี รอื่ งมากมายคุยกัน ทุกข สขุ สนกุ สปั เพเหระ ครอบครวั ชีวติ
และความตาย เราเคยถกเรื่องความตายไมนานนี้ อ.นุย มีความเช่ือวา ชีวิตไมไดสิ้นสุดท่ีการตายหรือการที่
รางกายหายไป แตค วามคิด และจิต เปนพลังงาน ซง่ึ ยงั คงอยแู ละเชอ่ื มโยงกบั จกั รวาล เมื่อเราเลอื กพลงั ทาง
บวก หรอื บญุ กุศล พลงั ทางบวกก็จะสงเสริมเรา และใหม คี วามสุข

การจากไปของ อ.นยุ ผมรสู กึ เสยี ใจมาก และเสยี ดายบคุ ลากรทม่ี ปี ระโยชนต อ ประเทศไทย ทม่ี ศี กั ยภาพในการ
เปล่ียนแปลงการศึกษาและราชการใหดีข้ึน สาํ หรับความคิดของผม เพื่อนผมไดเปล่ียนการเดินทางไป
สกู ารสํารวจภพหรอื จกั รวาลใหม เชอ่ื วา อ.นยุ ไดพ บกบั สงิ่ ดี และดว ยความคดิ ดี พลงั บวกยอ มมคี วามสขุ แนน อน

ขอใหเ พ่อื น ไปสูสุขคติภพภูมทิ ี่ดี เราก็ยงั ระลกึ ถงึ เพ่ือนนุยเสมอ

ธนะพันธุ อินทรเกสร
11 กมุ ภาพันธ 2565

122 | ผชู วยศาสตราจารย ดร.ภุชงค อทุ โยภาศ

นยุ เพือ่ นทีน่ ารัก ใจเย็น อารมณด ี อัธยาศยั ดี

ป พ.ศ. 2524 ทงั้ ผมและ ดร.นยุ ไดก า วเขา มาเปน นสิ ติ นอ งใหม คณะวศิ วกรรมศาสตร จฬุ าลงกรณม หาวทิ ยาลยั
เราทั้งคูตา งเลือกภาควิชาไฟฟาเหมือนกนั และตา งเขา สมคั รในกิจกรรมโตวาทนี อ งใหมดวยกันท้ังคู

ในทีมโตว าทนี อ งใหมปนน้ั ทมี วิศวจุฬาฯ ประกอบดวย ผม ดร.นุย โต และเพอ่ื นอีกทาน ทีผ่ มจาํ ชื่อไมไ ดแลว
เพราะไมเจอกันมาหลายสิบป เนื่องจากเขาไดลาออกไปเรียนคณะแพทยศาสตรในปถัดมา จําไดวา
ในการแขงขันโตวาทีนองใหมในปน้ัน รอบแรกทีมเราเจอกับทีมของคณะรัฐศาสตร ซ่ึงผลก็คือทีมวิศวจุฬาฯ
แพแ บบสไู มไ ดตกรอบแรกเลย แตโชคดที ี่ปนน้ั เขานําทีมท่ตี กรอบ 7 ทีม มาจบั สลากเอา 1 ทีม เขารอบตอ ไป
เพื่อใหครบ 8 ทมี โชคดเี ปนของทีมวิศวจฬุ าฯ เมอ่ื โอกาสมา พวกเราเลยซักซอม ทาํ การบา นกนั อยางมากใน
การแขง ขันครงั้ ตอ ๆ มา จนในท่สี ดุ กผ็ านเขา ไปถงึ รอบชิงชนะเลศิ กับทมี ทันตแพทย จุฬาฯ และในการแขง
โตวาทีนอ งใหมรอบชงิ ชนะเลิศ ทมี จากคณะวิศวจฬุ าฯ กไ็ ดเปนแชมปน องใหม แบบไมมใี ครคาดคิดมากอน

กิจกรรมโตวาทีและการเรียนในภาควิชาเดียวกัน ทําใหสนิทกับนุยมากๆ ทาํ ใหเห็นถึงความเปนคนสุภาพ
เรียบรอย มีนํ้าใจ อัธยาศัยดีของนุย สมัยตอนเปนนิสิตป 1 เราไปเท่ียวดวยกันบอยๆ ทํากิจกรรมดวยกัน
มากมาย

จากนน้ั กไ็ มไดเ จอกนั อกี นานเนอ่ื งจากผมไปศกึ ษาตอ ทตี่ า งแดน กลบั มากท็ ํางาน ไมไ ดเ จอเพอื่ นๆ ทไ่ี หนมาก
จนมาป 2547 ผมถกู เพอ่ื นๆ เลอื กใหม าทําหนา ทปี่ ระธานรนุ วศ. 2524 เลยไดม โี อกาสมาเจอกบั นยุ ในงานรนุ อยู
ทกุ ครงั้ แตง วดนี้ นยุ จะมาในอกี แบบคอื เปน คนรา งใหญ ใจดี ชอบถอื กลอ งเดนิ ถา ยรปู เพอ่ื น ซง่ึ กม็ าตรงกบั งาน
อดเิ รกทผ่ี มชอบในการถา ยรปู เชน กนั นยุ ถา ยรปู ไดส วยมาก ทส่ี ําคญั นยุ มกั ถา ยรปู สวยๆ งามๆ มาใหด เู สมอๆ

ป 2564 ผมไดร ับความไววางใจจากเพอ่ื นๆ ใหเ ปน คนทจ่ี ะรบั เปน นายกสมาคมนิสิตเกา วศิ วกรรมศาสตรแ หง
จุฬาลงกรณมหาวทิ ยาลัย วาระป 2565-2566 ดร.นยุ เปนบคุ คลแรกๆ ท่ีผมขอใหมาชวยงานสมาคม ในฐานะ
อุปนายกฝายวชิ าการ เพราะเชอ่ื ม่ันในฝมือ ความรู และความมนี ้ําใจของเพ่ือนนุย รวมทั้งโครงการจะปรับปรงุ
หอประชมุ คณะวศิ วกรรมศาสตรท จ่ี ะดาํ เนนิ การ กบ็ อกวา จะใหน ยุ เปน คนมาชว ยดใู นการวางอปุ กรณต า งๆและ
ระบบคอมพิวเตอร

ในวนั ท่ี ผมเขา ประชมุ เร่ืองปรบั ปรุงหอ งประชุม ตอนแรกตั้งใจวาจะโทรเรยี ก นยุ มารวมฟง ดว ย แตก เ็ กรงใจ
เพราะถูกนัดประชุมกะทันหัน ในท่ีประชุมเขาถามวาต้ังทานใดเปนประธานดูแลเร่ืองงานระบบของหอประชุม
ผมนกึ ในใจวา ดร.นุย ครับ แตไ มร ูว าทําไมถงึ ไมไดเอยออกไป ออกจากหอ งประชุม เพ่อื นวสันตโทรมาแจงวา

ชวี ติ ทม่ี ีประโยชน | 123

ดร.นุย ไดจากพวกเราไปแบบกะทันหัน ผมแทบจะไมเชื่อหูเลยวาจะเปนความจริง เพราะคืนกอนหนานั้นยัง
แซวกับ ดร.นุย เรื่องแมว เร่ืองถายภาพ ท่ีเขาไปถายแถวเยาวราชมา ไมมีว่ีแววมากอนเลย ความรูสึกตอน
นัน้ บรรยายไมถ กู เลยครับ ความตายมันอยูร อบตัวเราเลย จะไปเมือ่ ไหรก็ได เสียใจและเสยี ดายมากๆ ท่ีคนดี
อยา ง ดร.นยุ จะจากไปในเวลาที่ไมมใี ครคาดคดิ
การจากไปของ ดร.นุย สําหรบั ผม เปน การสูญเสียเพอ่ื นทด่ี ี มนี ้าํ ใจ มอี ธั ยาศยั ไปแบบไมมวี นั ไดก ลบั มา แต
สาํ หรบั ประเทศชาติ เปน การสญู เสยี บคุ ลากรคณุ ภาพ ทม่ี ากไปดว ยความสามารถ มจี ติ สาธารณะ ซอื่ สตั ย สจุ รติ
นบั เปนการสญู เสยี ที่ใหญมากๆ
ขอบคณุ ในมติ รภาพดๆี ทม่ี ใี หก นั มาตลอด เชอ่ื มน่ั ไดเ ลยวา ความดขี องนยุ จะอยใู นใจของเพอ่ื นๆ ตลอดไป

ศักดิช์ ยั ยอดวานชิ
นายกสมาคมนิสติ เกา วิศวกรรมศาสตรแ หง จฬุ าลงกรณม หาวิทยาลัย

124 | ผชู ว ยศาสตราจารย ดร.ภุชงค อทุ โยภาศ

อาลยั เพือ่ นนยุ

ผมเจอนยุ ตัง้ แต ป พ.ศ. 2524 เราเรยี นภาควิชาไฟฟา คณะวศิ วกรรมศาสตร จฬุ าลงกรณม หาวิทยาลัยดวย
กนั จําไดวา ตอนเรียนป 1 นุย อยชู มรมปาฐกฐาและโตวาที เปน ตัวแทนคณะเพอ่ื แขงขันระหวา งคณะ ผมได
ตามไปเชยี รหลายครั้ง นยุ เปน พูดเกง คงไดประสบการณจากการโตว าทีชวงน้นั พอจบปริญญาตรี นยุ กบั ผมก็
เรยี นตอปรญิ ญาโท ที่จฬุ าฯ ตอ นอกจากนนั้ หนุย พช่ี ายนุย กม็ าตอ โท ทีจ่ ุฬาฯดว ย ชวงเรียนโท ทําใหผมกบั
นยุ สนทิ สนมกนั มากขน้ึ เราไปทานขา วกนั ในกลมุ ปรญิ ญาโทไฟฟา กนั หลายครง้ั ยงั มรี ปู เกา ๆ ทเ่ี พอ่ื นบางครงั้
นาํ มาโชวใ นไลน เหน็ รปู ภาพเกาๆ กน็ กึ ถงึ อดีตทเี่ คยฝา ฟน กนั ใหจ บปริญญาโทกันมา

หลงั จากทจ่ี บโทแลว ตา งกไ็ ปทาํ งานกนั ทราบวา นยุ ไปตอ ป.เอก ดา น Computer Engineering กลบั มา และเปน
อาจารยที่ภาควชิ าวิศวกรรมคอมพวิ เตอร คณะวศิ วกรรมศาสตร มหาวทิ ยาลยั เกษตรศาสตร เรามักเจอกันใน
งานรนุ ของวศิ วจฬุ าฯ รนุ 65 หรอื งานศพของญาตพิ นี่ อ งของเพอ่ื นในรนุ ผมมกั จะไดร บั มอบหมายจากประธาน
รุน ใหเ ปน ผูจดั งานเล้ียงรุนกับเพอ่ื นๆ ทงั้ กลุมใหญ หรือกลุมเล็ก เมื่อใดท่มี งี านเลี้ยง ผมจะโทรไปชวนนุยเสมอ
ถา นยุ วางนยุ จะมารวมงานกบั เพือ่ นๆ เสมอ และมกั จะสะพายกลอ งคูใจมาดวย พรอ มกับถา ยรูปใหทงั้ รูปเดยี่ ว
หรอื รปู กลมุ ผมมกั จะไดร ปู เดย่ี วจากนยุ บอ ยๆ นยุ เปน คนถา ยภาพไดส วยงามมาก จดั ไดว า เปน มอื อาชพี คนหนง่ึ

นุยเปนคนจิตใจดี พูดคุยสนุก เอื้อเฟอชวยเหลือเก้ือกูลกับเพ่ือนทุกคนเม่ือมีโอกาส จึงเปนท่ีรักของเพ่ือนๆ
และมีลูกศษิ ยมากมายสงั เกตไดจ ากจํานวน Friend บน Facebook ของนยุ เมอื่ ป พ.ศ. 2554 นยุ ก็ไดแ นะนาํ
ใหผมมาชว ยสอนวชิ าพ้นื ฐานการจดั การการเงนิ (Finance) ใหก ับนิสติ ปริญญาโท สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศ
โครงการบัณฑิตศกึ ษา ภาควิชาวศิ วกรรมคอมพวิ เตอร คณะวิศวกรรมศาสตร ซ่งึ กส็ อนไดหลายป ชว ยใหนิสติ
ทไี่ มม คี วามรดู า นการจดั การการเงนิ สามารถนาํ ความรทู ไ่ี ดไ ปป ระยกุ ตก บั อาชพี ของตนในอนาคต ซง่ึ หลกั สตู ร
น้ี ผมมคี วามรูสกึ ภาคภมู ใิ จท่ีไดม าสอน

ความประทับใจกับนุยมีหลายเหตุการณมาก หน่ึงในน้ัน คือ การไดไปเท่ียวเดินเลนและทานของอรอยกันท่ี
เยาวราช ครงั้ นนั้ เกดิ ขนึ้ เมอื่ 20 สงิ หาคม 2562 โดยเพอื่ นศกั ดชิ์ ยั ซง่ึ เปน ประธานรนุ ของเรา ไดช วนนยุ ปราโมทย
สุรพล และผม โดยในค่ําวันนน้ั เรานัดเจอกันทโี่ รงแรมแถวหัวลําโพง แลวน่งั รถตูข องศกั ดชิ์ ยั มาลงท่เี ยาวราช
ตอนน้ันฝนตกพรําๆ พวกเราทานอาหารจนี รว มกัน แลวไปทานหูฉลาม และกวยจ๊ับเจาดงั ระหวา งทางทีเ่ ดนิ
ทัง้ นยุ และศักดชิ์ ัยตางถอื กลอ งตวั เกง ไปถา ยรปู เพอื่ นๆ และววิ ยามคา่ํ คืน รปู ทน่ี ํามาแสดง กเ็ ปน รูปทีศ่ ักดช์ิ ัย
ถา ยใหน ยุ ซึ่งสวยงามมาก ผมเก็บรูปทงั้ หมดของวันนัน้ ใน Google Photo ใชเวลาคน สกั พัก จงึ เจอรปู สวยสวย
สองรูปนี้ครบั เปนคาํ คืนท่ไี ดเที่ยวกับนยุ และเพ่อื นๆ ประทบั ใจมากครับ

ชีวติ ทม่ี ปี ระโยชน | 125

ผมเปดไลนของนยุ ในเครือ่ งมอื ถอื ของผม เพื่อดยู อ นหลัง พบวา
• 29 พฤศจิกายน 2564 ไดชวนนุยมารวมงาน Dinner Talk ของวิศว จุฬาฯ ซ่ึงนุยตอบตกลงวาจะมา

รวมงานดวย
• 16 ธันวาคม 2564 ผมไดไลนขอเบอรโทรศัพทของรุนนองวิศวะ คนนึง ซ่ึงนุยก็ไดสงไลนกลับมา จากน้ัน

ชว งครสิ ตม าส ก็เหน็ FB ของนุย แจงปดทําการสองวัน เพราะพาแมบา นไปกินนอนริมทะเล แถวศรรี าชา
• 28 ธันวาคม 2564 ผมไดโทรคุยกับนุยทางไลน และไดถามนุยวาไปเท่ียวศรีราชาเปนไงบาง พักที่ไหน

ซง่ึ นุยก็บอกวา ไปกับแมบานและสนกุ ดี ที่พักใชไ ด อาหารอรอ ย
• 29 ธันวาคม 2564 ชวงคาํ่ ทานอธิการบดี ดร.บัณฑิต ไดโทรหาผม แลวบอกวาผมทราบขาวนุยไหม

ผมบอกวาไมทราบครับ ทานจึงแจงวา นุยเสียชีวิตแลว ขณะไปเดินเลนท่ีฟอรจูน ผมไดฟงแลวแทบชอก
เลยรีบหาเบอรหนยุ ถามรายละเอยี ดตา งๆ และแจง ขาวใหก บั เพื่อนในรุน

ขอใหคุณงามความดี และคุณูปการอันมีคามากมายที่นุยไดสรางสมไว รวมท้ังกุศลผลบุญ ตลอดจนคุณงาม
ความดีตา งๆ ทนี่ ุย ไดสะสมมาตลอดชีวติ ทั้งในดานการศกึ ษาใหความรูด า นวิศวกรรมคอมพวิ เตอรแกลูกศษิ ย
มากมาย และชว ยพฒั นาไอทขี องภาครฐั อาทิ การออกแบบคลาวนข องภาครฐั การวางหลกั การดา น Digital ID
การพัฒนากําลังคนดาน Big Data และ Cyber Security เปนตน โปรดดลบันดาลใหดวงวญิ ญาณของเพอื่ น
นยุ - ดร.ภุชงค อทุ โยภาศ ไปสสู รวงสวรรค ณ สมั ปรายภพ เทอญ

ดวยความรกั และอาลยั
วสนั ต จันทรสจั จา
เพื่อนวิศว จุฬาฯ รุน 2524

ถา ยโดยเพ่ือนศกั ด์ชิ ัย ยอดวานชิ วศ. 2524 ครั้งไปเท่ียวเยาวราชกนั
เมื่อคา่ํ คืน 20 ส.ค.2562

126 | ผชู ว ยศาสตราจารย ดร.ภชุ งค อทุ โยภาศ

ถึงนุย

ไมคิดนะวา จะมีวันที่เราตองเขียนถึงนุยแบบนี้ เวลาท่ีเรารูจักกันส่ีสิบเอ็ดป สําหรับใครบางคนอาจจะบอกวา
ยาวนาน แตเ ราวามนั ส้นั ไป จรงิ ๆ นะ ส้นั ไปมากๆ เลย พวกเรารูจักกันตั้งแตป หนึ่ง ตอนอายุเพิง่ จะสบิ หกเอง
ตอนนนั้ พวกเราอยคู นละคณะ แตก ไ็ มค อ ยรสู กึ วา ตา งคณะกนั เลย เพราะนยุ อา นหนงั สอื เยอะกวา เราอกี ยง่ิ พวก
นยิ ายวทิ ยาศาสตรน เ่ี รายอมแพน ยุ เลย พอนยุ ตอ โท เรายงั ไปเฮฮาตอนวนั นยุ รบั ปรญิ ญาอยเู ลย จากนน้ั นยุ กไ็ ป
ตอปริญญาเอก พวกเรากม็ ีชวี ิตของตวั เอง ตางคนตา งมคี รอบครัวมีการงานทีต่ า งกนั ไป

แมพวกเราเติบโตมีหนาที่ความรับผิดชอบมากขึ้นในชีวิต แตนุยมีเวลาใหเราเสมอ นุยจะเปนเพ่ือนที่ไมเคย
หายไปไหน ไมวาเวลาใดในตลอดระยะเวลาท่ีผานมาที่พวกเรารูจักกัน อวยพรวันเกิดไมเคยขาด ไมเคยทิ้ง
ใหเ ราโดดเดย่ี ว ไมเคยทาํ รายจติ ใจเรา เปน กาํ ลังใจใหเราในทกุ ปญ หา และคอยชวยเหลือเก้ือกลู เราในทกุ ดาน
แถมยงั เปน คณุ ลงุ ทแี่ สนดใี หล กู สาวของเราดว ย สว นหนงึ่ กเ็ พราะจติ วญิ ญาณอาจารยท นี่ ยุ มใี นตวั ดว ยแหละนะ
คําแนะนาํ ดีๆตางๆท่ีมี หาไดจากนุย นีเ่ ลย ออ เร่อื งหารานอรอยน่กี ม็ ีรานในตํานานของพวกเราดว ย เขา รา นนี้
ทีไรนกึ ถงึ นุยทกุ ที เพราะมนั คอื ความทรงจําดๆี

ความเปนเพ่ือนท่ีนุยมีให ความหมายมันย่ิงใหญเหลือเกิน เรา
โชคดีมากมายทีม่ นี ยุ เปน เพอื่ น นยุ คือ เพอื่ นรักทีด่ ที ี่สุดในชีวิตเรา
เลยนะ ขอยาํ้ อกี ครง้ั วา ดีที่สดุ ในชีวิต เราถึงบอกไงวา สสี่ บิ เอ็ดป
มันส้ันเหลือเกิน แมเราจะไมไดฉลองปที่ส่ีสิบสองดวยกัน แมเรา
จะตอ งจากลากนั ตอนนี้ แตเ ราเชอ่ื วา พวกเราจะไดย อ นกลบั มาเจอ
กันอีกในมิตใิ ดมติ ิหน่งึ จนกวา จะถึงวนั นน้ั เราคิดถึงนยุ เสมอนะ

เล็ก
ศรวี รรณ เถกงิ ศักด์ศิ ริ ิ

ตําราขนมมิตรภาพ

ชีวติ ทมี่ ีประโยชน | 127

ถึงเพือ่ น

เรารูจักนุยสมัยเรียนปริญญาโทท่ีคณะนิติศาสตร จุฬาฯ อยูในกลุมท่ีเลนแบดมินตันดวยกัน เรากับนุยมา
สนิทกันมากข้ึนเพราะนุยไปพบสาวหนาตานารักคนนึงในหองเรียนท่ีโรงเรียนสอนภาษาอังกฤษ สาวคนน้ัน
จบจากโรงเรียนเขมะฯ เหมือนเรา นยุ มาถามเราวารูจักกุย หรินทร ไหม เราบอกวา รจู กั เคยเรียนหองเดียวกนั
นุยบอกวา แอบชอบกยุ ชอบมากแตไมกลา จีบ ไมม ัน่ ใจในตวั เอง เราเชยี รใ หจบี เลย กยุ เปนคนนา รกั ชว งนน้ั
นยุ จะแวะมาคุยปรึกษา เรากค็ อยใหกําลงั ใจ จนวันนงึ นยุ มาบอกวา ไดเ ปน แฟนกบั กยุ แลว เราดใี จกับเพ่ือน
เราท้งั 2 คน
หลงั จากนยุ ไปเรยี นตอทอ่ี เมรกิ า เราก็ขาดการติดตอกันไปนาน 20 กวาป จนวนั หน่งึ ไปเจอกันในงานแตงงาน
ของกงุ เพื่อนนติ ิฯ มธ. ที่เปน เพือ่ นเรียนสมยั อนบุ าลของนยุ โลกกลมจรงิ ๆ เรากเ็ รม่ิ กลบั มาตดิ ตอกันอกี ครัง้
ไมวาเวลาจะผา นไปนานแคไ หน นยุ ก็ยงั คงเหมือนเดมิ เปนคนตลก อารมณดี มองแงบ วกในทุกเรอ่ื ง สมยั กอ น
โนน นุยจะชอบพดู วา “สนกุ ดี” ตอนท่ีนดั ทานขาวกันกอ นทโ่ี รค Covid-19 จะมา นยุ เลา เร่ืองท่ีเหมือนจะเครียด
แตกส็ รปุ ตอนจบวา “แตก็สนกุ ด”ี
เราคิดวา ตอนน้ี นยุ ก็นา จะยังอารมณด ีมคี วามสุขเหมือนเดมิ อยใู นโลกอีกฝงหนึง่

เลก็
สมพรพรรณ พทุ ธพิ งษธนกุล

128 | ผูชวยศาสตราจารย ดร.ภุชงค อทุ โยภาศ

ราํ ลึกถึงพีน่ ยุ

ผมรจู กั พภี่ ชุ งค อทุ โยภาศ หรอื พนี่ ยุ ตง้ั แตต อนทฝี่ ก งานทแี่ ลป็ ฯ สอื่ สารตอนป 3 ตอ เนอื่ งจนถงึ ตอนเรยี น ป.โท
พีน่ ยุ เปน รนุ พ่ีผมหนึง่ ปท วี่ ศิ วฯไฟฟา จุฬาฯ ครบั

แลป็ ฯ สอื่ สารตอนนนั้ เปรยี บเสมอื นศนู ยร วมนกั ศกึ ษาทง้ั ป.ตรี ป.โท ทเ่ี รยี น, ทําโปรเจค และทําวจิ ยั อยใู นตกึ นนั้
กจิ กรรมทท่ี าํ รว มกนั กม็ ไี ปทานขา วกลางวนั บางวนั มแี ถมเบอเกอรม อ้ื บา ย แตท ข่ี าดไมไ ดแ ละพน่ี ยุ กม็ กั มาเปน
แขกประจาํ คอื การเลน เกมสค อมพวิ เตอรใ นตอนเยน็ หลงั เลกิ เรยี นหรอื ตอนทอี่ าจารยบ ณั ฑติ กลบั ไปแลว เกมส
ที่เลน กันประจําก็ Pac-Man, Dig Dug เลนกนั ไดทุกวนั ไมร ูจักเบ่อื จนเปนเซียนกนั แทบทกุ คน

ตอนน้นั พวกเรานับวาสนทิ กันมาก ทง้ั พน่ี ยุ พ่ีหนุม พห่ี มง พฉ่ี ิน พ่ีเกง พ่สี าโรจน พีส่ มภพ ตอนหลังก็มพี ห่ี นยุ
พโี่ จ พปี่ อ บ พป่ี อ มมารว มวง เราไปทานขา ว แวะศนู ยห นงั สอื พดู คยุ กนั ทกุ เรอื่ ง ตง้ั แตเ รอื่ งวชิ าการจนถงึ นยิ าย
กําลงั ภายใน โดยพนี่ ยุ จะเปน ผรู อบรูในแทบทุกเรอ่ื งและมักสอดแทรกมกุ ตา งๆ เขา มาไดตลอด

แตกิจกรรมนึงที่ผมไดมีโอกาสทํารวมกับพี่นุย และคิดวาคงทาํ ไดแคครั้งเดียวในชีวิต คือการเดินทางไปดู
ดาวหางฮัลเลยที่เกาะสมุยในป 2529 พวกเราไปกันหลายคน เพราะคิดวาถาไมไดดูตอนนั้น คงหาโอกาสดู
อีกลําบาก ดาวหางจะปรากฏชัดตอนประมาณตี 2 พวกเราเลยฆาเวลาดวยการเดินเลนตามชายหาดต้ังแต
หวั ค่าํ แตค วามที่หาดมนั มดื และดคู ลายๆ กนั ทาํ ใหห าทางกลบั บงั กาโลทพี่ ักไมเ จอ วนไปวนมาอยหู ลายรอบ
จนพ่ีนุยบอกวาถายังหาไมเจอเร่ืองของพวกเราอาจกลายเปนตาํ นาน ซึ่งในที่สุดก็เจอ เลยอดกลายเปน
ตาํ นานเลา ขานไป แตจ ากการเดนิ วนหาทพ่ี กั ทาํ ใหพ วกเราเหนอ่ื ยเลยตกลงกนั วา จะนอนพกั กอ น ตีสองคอ ยตน่ื
ขน้ึ มาดดู าวหาง พอตสี องพวกเราลกุ ขน้ึ มาเดนิ ไปดทู ช่ี ายหาด พบวา ดาวทกุ ดวงมหี างหมด คงดว ยความงวั เงยี
เมาขต้ี า จนในทส่ี ดุ เรากไ็ ดเ หน็ ดาวหางฮลั เลยแ บบชดั ๆ ซง่ึ นบั เปน ประสบการณท ม่ี คี า มาก

จรงิ ๆ เร่อื งราวสนุกๆ ของพนี่ ุยยงั มอี กี มาก เพราะพ่นี ุยเปนคนอารมณด ี มองโลกอยางเขา ใจ มองอาหารอยาง
มคี วามสขุ ผมรับวา ใจหายเมื่อทราบขา วการจากไปของพ่นี ยุ แตก ็รูสกึ อบอนุ เม่อื เห็นเพื่อนๆ พี่ๆ และผูทรี่ ูจกั
พน่ี ุย ตา งรําลึกถึงความสนุกสนาน ความสบายใจ และความรทู ่ีไดรบั จากพนี่ ุย ครับ

ดวยความอาลัย
เอ ธีระยทุ ธ บุญโชติ

ชีวติ ทม่ี ีประโยชน | 129

อาลยั พีน่ ยุ ที่เคารพรกั

ตอนเชามืดของวันที่ 29 ธันวาคม 2564 ประมาณสักหกโมงคร่ึงเวลาที่เมืองแวนคูเวอร แคนาดา ผมได
รับขอความทางเฟสบุคแมสเซนเจอรจากพลาย เพ่ือนรวมรุนวิศวะไฟฟาจุฬาที่มาอยูท่ีรัฐเซาทแคโรไลนา
สหรัฐอเมริกา ซีกโลกเดียวกันวาพี่นุยไดจากพวกเราไปแลว ผมรูสึกใจหายเพราะเพิ่งจะทักทายกันในเฟสบุค
ของพน่ี ยุ เพยี งไมกี่วันกอนหนา น้ีเอง เปน การจากไปทไี่ มไดคดิ ถึงมากอนจริงๆ

ผมกับพลายรูจักพี่นุยตั้งแตเราเรียนอยูปหน่ึงวิศวะจุฬา พ่ีนุยอยูปสาม ป 2526 เปนปท่ีเลือกภาควิชาตั้งแต
ผา นการสอบเอน็ ทรานซ ทําใหเราไดรจู ักรุนพ่ีหลายๆ คนท่ีเรียนอยแู ผนกเดยี วกัน นิสิตภาควชิ าไฟฟา มีหอง
พักของชมรมอยูช้นั สองตึกเกเวอรต ท่ีชมรมมีคอมพวิ เตอรแอปเปล ทูอยสู องเคร่อื ง เปนท่มี ว่ั สมุ ของพวกเราท่ี
นิยมการเลนเกมกับเขียนโปรแกรม พี่นุยก็เปนหน่ึงในเซียนเกมรถถังสเตลลาเจ็ดเกมยอดฮิตสามมิติสมัยนั้น
เรยี กวา เลนจนโกงไดไมตาย

ผมเรม่ิ รจู กั พนี่ ยุ อยา งเปน ทางการจากการแนะนาํ ของอาจารยส รุ ยิ นั และอาจารยก ฤษดาทภ่ี าควชิ าไฟฟา อาจารย
พยายามรวบรวมนิสิตท่ีมีความสนใจคลายๆ กันใหรูจักกัน รวมกลุมกัน และมาชวยงานในหองปฏิบัติการ
คอมพิวเตอร ผมเห็นพ่ีนุยมีแววในการสอนหนังสือจากการคุมนองๆ ที่มาเรียนคอมพิวเตอรในหองแลปน่ีเอง
บางโอกาสพนี่ ุยก็สอนนักเรยี นทมี่ าเขา คา ยเรยี นโปรแกรมคอมพวิ เตอรในชว งปดภาคเรียนฤดรู อน

นอกจากความสามารถในการสอนหนงั สอื แลว พน่ี ยุ ยงั มสี ายเลอื ดของความเปน อาจารยท ปี่ รกึ ษาตงั้ แตส มยั ยงั
เปน นสิ ติ ผมเคยเขยี นเกมสง ลงวารสารของซเี อด็ กไ็ ดพ น่ี ยุ ชว ยเปน ทปี่ รกึ ษาให พนี่ ยุ เปน คนแนะนาํ ผมใหท ํางาน
เขียนโปรแกรมฐานขอมูลดีเบสกับอาจารยที่ภาควิชา และอีกคร้ังหนึ่งตอนเรียนจบใหมๆ พี่นุยพาผมไปเขียน
โปรแกรมใหพ ๆี่ ที่ทํางานทบี่ รษิ ัทไอบเี อ็ม สนกุ ครับเปน ประสบการณชีวติ ท่ีไมเ คยลมื

พน่ี ยุ เรยี นจบแลวก็เรยี นปรญิ ญาโททจ่ี ฬุ าฯ ตอ เราเลยวนเวยี นกันอยูแ ถวภาควชิ าไฟฟาไมไปไหน โดยเฉพาะ
วันเสารเรานดั ไปวายนํา้ กนั ทสี่ ระนาํ้ ขา งๆ ตกึ ไฟฟา เปนชว งเวลาท่เี ราดูแลสุขภาพกันไดด ีพอสมควร

ผมกับพ่ีนุยและพ่ีๆ ในกลุมไปเท่ียวแบบซาํ เหมากันหลายคร้ัง นอนเตนทริมชายหาดตามแหลงทองเที่ยวที่
กําลงั เริม่ เปน ท่ีนยิ ม สิมิลัน ตะรเุ ตา พพี ี สมุย นอนแพไทรโยค ผมคดิ วานา จะเปน จดุ เรมิ่ ตน ความสนใจเร่อื ง
การถายภาพของพี่นุย

130 | ผูชวยศาสตราจารย ดร.ภชุ งค อุทโยภาศ

เราแยกยา ยกนั ไปเรยี นตอ ตา งประเทศ เรยี นจบกลบั มาแยกยา ยกนั ไปทํางาน เวลาวา งๆ ผมแวะมาคยุ กบั พนี่ ยุ
ท่ี ม.เกษตรฯบา งเปน ครง้ั คราว ไดเ หน็ ความตงั้ ใจทแี่ นว แนข องพนี่ ยุ ในการเปน อาจารยส อนหนงั สอื นสิ ติ แลว รสู กึ
ทง่ึ มาก นา จะเปนพรสวรรคเ ฉพาะตัวของพ่ีนุยเลยกว็ า ได

เราเคยนดั เจอกนั ในกลมุ ปล ะครง้ั ชว งตน ปไ ปกราบสวสั ดปี ใ หมอ าจารยบ ณั ฑติ ทบี่ า นถนนรามอนิ ทราคยุ กนั จนถงึ
เยน็ พน่ี ุยจะมเี รอ่ื งวิชาการใหมๆ มาเลา ใหเ ราฟง เสมอ

หลังจากที่ผมยายมาอยูแคนาดาก็ไมไดเจอพี่นุยอีกเปนเวลาหลายปทีเดียว จนกลางป 2556 พ่ีนุยมาประชุม
ทแ่ี วนคเู วอรจ งึ มโี อกาสไดน ดั เจอกนั อกี ครง้ั ระหวา งทผี่ มพาพนี่ ยุ ตระเวนชมเมอื ง พน่ี ยุ จะสะพายกลอ งตวั ใหญ
คอยถายรูปไปเรื่อย พ่ีนุยจะใชัเวลากับการบรรจงถายภาพอยางใจเย็นมาก เปนงานอดิเรกของคนในวัยน้ี
ไดดีจริงๆ ครง้ั สุดทา ยทผ่ี มเจอพี่นยุ คือป 2562 ผมกลับประเทศไทยชว งส้ันๆ ไดม านัง่ คุยกนั อีกครั้งเวลาเย็นๆ
หลงั เลกิ งาน พนี่ ยุ ยงั เปน คนเดมิ ทที่ าํ งานดว ยความมงุ มนั่ มคี วามตง้ั ใจสงู และมใี จรกั ในงานทท่ี ําอยา งไมย อ ทอ
เปนแบบอยางที่ดใี หแกล กู ศษิ ยพ ่ีนยุ ทกุ คนที่จะเดนิ ทางสายนค้ี รบั

สง่ิ ทพ่ี นี่ ยุ ไมเ คยเปลย่ี นเลยคอื รอยยม้ิ อารมณด ี 24 ชว่ั โมง และมมุ มองดา นบวกในทุกสถานการณไ มว า จะหนา
สว่ิ หนา ขวานแคไหน และประโยคทองทีพ่ ่ีนยุ ชอบใชกอนเริ่มการสนทนาคอื “เออนี่ คณุ รไู หมวา ...” พรอ มกบั
ยกน้ิวช้ีขึน้ นํา พนี่ ุยถึงเปน คนท่ีมแี ตมิตรสหายรอบตัว เปนที่เคารพของลูกศษิ ยลกู หารุนแลวรนุ เลา

สุดทายนี้ผมอยากจะบอกวาพี่นุยที่พวกเราเคารพรักจากไปแตรางกายกับรอยย้ิม แตผลงานกับช่ือ “ภุชงค
อุทโยภาศ” ยังดํารงอยู และคงอยใู นความทรงจาํ ของพวกเราตลอดไปครับ

นรชาติวางวาย มลายสน้ิ ท้งั อินทรีย
สถติ ท่วั แตช ว่ั ดี ประดบั ไวใ นโลกา

ศิระ ลม้ิ เจริญ (ไข)
รนุ นองวิศวะจฬุ าฯรหัส 26

แวนคเู วอร แคนาดา
14 พ.ค. 2565

ชีวิตทม่ี ีประโยชน | 131

ดร.ภุชงค อุทโยภาศ

1) แทบไมอ ยากจะเชอื่ วาจะเปน เร่อื งจรงิ
a. ยงั ทกั กันตอนชว งเชา ของวนั ทพ่ี เ่ี ขาเสียชีวิต
b. และคยุ กันวา จะนัดเจอกันใน สองสาม อาทิตยข างหนา
c. แลว กไ็ ดรับขา วในชว งเยน็ วาพเี่ ขาจากพวกเราไปแลว อยา งสงบ

2) รุนพป่ี รญิ ญาโทคนแรกทีร่ จู ัก
3) พที่ ่นี ารกั ใจดี และชอบแนะนาํ แนวความคดิ ใหมๆ
4) เปน คณุ ครทู ี่แนะสอนทสี่ อนเขียนโปรแกรม
5) คนทอ่ี ยากใหเ มอื งไทยเจรญิ อยากเห็นการศกึ ษาของไทยมีความกา วลาํ้ กวาประเทศเพือ่ นบาน
6) อยากเหน็ การเปล่ยี นแปลง

ดร. ภชุ งค อทุ โยภาศ หรอื ทพ่ี วกเราทกุ คนรจู กั กนั ในนามพน่ี ยุ พนี่ ยุ เปน รนุ พป่ี รญิ ญาโทคนแรกๆ ทไี่ ดร จู กั ตอน
ทีผ่ มเขาเรยี นปรญิ ญาตรี ท่ีคณะวิศวกรรมศาสตร จุฬาลงกรณม หาวทิ ยาลยั พ่เี ขาเปน รนุ พ่ีท่ใี ครๆ กต็ ามทีไ่ ด
รูจกั จะมแี ตค วามรูสกึ ดๆี เพราะความท่พี ่เี ขาเปนคนทมี่ ีอัธยาศัยดี ราเริงแจมใส ในความทรงจําของผม ไมเคย
มีแมแ ตว ันเดยี วที่พเ่ี ขาไมม ีรอยย้มิ

แตสิ่งท่ีประทับใจท่ีสุด ก็คือพี่นุยเปนคนท่ีมีความคิดสรางสรรคและกลาทาํ ส่ิงใหมๆ อยูเสมอ มีวันหน่ึงผมไป
เลาใหพ่ีเขาฟงวาทําไมเราตองใชคนจํานวนมากในการลง Code ในการแปรอักษรซึ่งใชเวลานานและโอกาส
ผดิ พลาดสูง พีน่ ุย จึงเสนอแนวความคิดใหม ีการเขยี นโปรแกรมแปรอกั ษรสาํ หรบั งานฟตุ บอลประเพณีประจาํ ป
จฬุ าฯ ธรรมศาสตร โปรแกรมถกู ออกแบบและเขยี นเรมิ่ ตน โดยพน่ี ยุ และผมไดม โี อกาสเขยี นตอ จนสาํ เรจ็ อยาก
จะบอกวา พเี่ ขาเปน อาจารยท ส่ี อนและใหค าํ แนะนาํ ทเ่ี กง มากๆ จากคนทไี่ มเ คยเขยี นโปรแกรมจนสามารถเขยี น
โปรแกรมขนาดใหญมากกวา 40,000 บรรทัดไดเสร็จสมบูรณภายในเวลาไมถึงสิบวัน จนทาํ ใหงานลง Code
การแปรอักษรที่นานหลายเดอื นสามารถเสรจ็ ส้ินไดในเวลาเพียง 1 วนั เทา นั้น

ดร. ภุชงค อุทิศความรูความสามารถกับการพัฒนาการศึกษาของประเทศไทย เปนผูบุกเบิกดานการคาํ นวณ
สมรรถนะสูง (High Performance Computing) หรือเทคโนโลยีซุปเปอรคอมพิวเตอรเปนท่ียอมรับในระดับ
เอเชีย พ่ีนุยพูดอยูเสมอวาอยากเห็นประเทศไทยทัดเทียมกับประเทศท่ีพัฒนาแลว คนไทยเกงน้ันไมแพคน

132 | ผูช ว ยศาสตราจารย ดร.ภุชงค อทุ โยภาศ

ประเทศใดๆ แตยังขาดผูนํา ขาดโอกาสใหคนไทยไดแสดงออก และน่ีก็คือปฏิภาณและการอุทิศตนของ
ดร.ภชุ งค อุทโยภาศ ตลอดชวี ติ การทาํ งานจนถึงวนิ าทีสุดทา ยของชวี ติ ของทาน

ขอใหพ นี่ ยุ หลบั สบาย เพอ่ื นๆ พๆ่ี และลกู ศษิ ยข องพี่ จะรว มกนั สานฝน ตามปฏภิ าณของใหเ ปน จรงิ อยา งแนน อน
และความทรงจําดีๆ เหลา นี้ก็จะอยใู นใจของพวกเราตลอดไป

สมโภชน อาหนุ ยั

คาํ ไวอ าลยั อาจารยภ ชุ งค จากปลา

20 ปท แ่ี ลวคือ “ครัง้ แรก” ท่ีปลาไดมโี อกาสรูจัก ดร.ภชุ งค อุทโยภาศ รสู ึกเกร็งวาเราเปนแคพ นักงานตวั เล็กๆ
ในขณะที่อาจารยเปนผูทรงคุณวุฒิ แตอาจารยใหความเปนกันเอง แถมคอยสอนชี้แนะ เปนจุดเล็กๆ ที่
เสรมิ สรางความมนั่ ใจในการทํางานของปลาต้งั แตต อนนั้น

20 ปข องการที่ปลาไดท ํางานกบั อ.ภชุ งค ในหลากหลายเนือ้ งาน และบทบาท ก็ยังไดรบั การสนบั สนุนทกุ ครั้ง
จากอาจารยเ สมอ ไมเ คยมีคร้งั ไหนท่ีอาจารยจะปฏิเสธ และชอบพดู เลนเสมอวา ทํางานกับปลาแลวอ่ิมตลอด

20 ปท่ีผานมาไมเคยมีวันไหนเลยที่ อ.ภุชงค จะไมคิดเร่ืองการพัฒนาคน พัฒนาสังคม และพัฒนาประเทศ
ทุกครงั้ ทีเ่ จอ อาจารยจ ะตองพดู เรื่องน้ีเสมอ จนพวกเราแซววา อาจารยเปน อาจารยตลอดเวลาไมม วี ันหยุด

20 ปจบลงท่ีปนี้ ปลาขอกราบลาและขอบพระคุณอาจารยที่ใหความเมตตากับปลา ขอใหดวงวิญญาณของ
อาจารยภุชงคจ งไปสูสุขคติในภพภูมทิ ด่ี ี สูดนิ แดนท่สี งบรม เยน็ และปลาจะระลกึ และจดจําสิง่ ทอี่ าจารยไ ดส อน
เพอ่ื สง ตอใหก ับรุนนองๆ เหมือนทีอ่ าจารยคอยบอกเสมอคะ

กาญจนา เอมวฒั น (ปลา)

ชวี ิตที่มีประโยชน | 133

ขอไวอาลัยแดค รผู ูให

การสญู เสยี ครงั้ ใหญส ําหรบั วงการ IT และในชวี ติ ของศษิ ยค นนี้ ขอไวอ าลยั แดค รผู ใู ห ผศ. ดร.ภชุ งค อทุ โยภาศ
จะรกั เคารพ และสาํ นกึ ในบญุ คณุ อันย่งิ ใหญน ี้ตลอดไป...

ขอขอบพระคุณที่อาจารยไดใหหลักคิด ทัศนคติในการดํารงชีวิต การทํางานท่ีไมยอทอตออุปสรรคท้ังปวง
การตองเขาถึงแกนแทของทุกศาสตรท่ีตองทํา ตองเรียนรู คอยเติมพลังชีวิต และมอบคาํ ปรึกษาท่ีดีในวันท่ี
มีปญหา มีเมตตา ใหอภัย รักและแผกระแสความหวังดีตอคนอ่ืน อาจารยพรํ่าสอนศิษยเสมอวา อยาทํางาน
เพราะเพียงเพ่ือใหตัวเองเจริญ ราํ่ รวย หรือมีชื่อเสียง ใหคิดเสมอวาทําไปแลวประเทศไดอะไรบาง และทาน
ก็ไมเพียงแคสอนแตยังทําเปนแบบอยางท่ีดีมาตลอด ทานสนุกกับทุกงานที่ทานทาํ ดูแลลูกนอง เขาใจ ไวใจ
ยกยองเสมอ การที่ไดพบเจอ รูจัก รวมงานกบั ทา นจึงไมใ ชเปนเพยี งความโชคดี แตเ ปน บญุ วาสนาทดี่ ใี นชวี ติ
ถา ไมม ีทา น คงไมมเี ราในวันน.้ี ..

ดีใจที่เมื่อ 25 ปกอนตัดสินใจเดินเขาไปขอใหทานเปนอาจารยที่ปรึกษาท้ังป.ตรี และป.โท เราอาจจะไมใช
ศิษยรุนแรก ไมใชคนเกงมากนัก เม่ือเทียบกับเพ่ือนๆ พ่ีๆ ที่เปนเด็กคอมพิวเตอรโอลิมปก ในภาควิชา
วิศวกรรมคอมพิวเตอร ม.เกษตร แต 7 ป ในร้ัวมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร โดยมที า นเปน อาจารยทปี่ รกึ ษานนั้
เราไดเหน็ สิ่งดีๆ ท่อี าจารยต ัง้ ใจทาํ เพอ่ื สงั คม ใหป ระเทศพฒั นาในดานดจิ ทิ ัลมากข้ึน ยอนไปเม่อื ตอนเปน นสิ ติ
ปที่ 2 เราและเพื่อนๆ เดินเขาไปใน LAB CONSYL พบอาจารยทีเ่ พงิ่ จบปริญญาเอกจากอเมริกากลับมาใหมๆ
ไฟแรงมาก เราไดฟ ง สงิ่ อาจารยต ง้ั ใจจะทํา กเ็ กดิ ความศรทั ธาขน้ึ ในตอนนนั้ ทนั ที และตดั สนิ ใจขอสมคั รเปน ศษิ ย
และสงิ สถิตอยูในหอ งวจิ ยั ต้ังแตน ัน้ เปนตน มา อาจารยจัดต้งั Parallel Research Group (PRG) และเรากโ็ ชค
ดีที่ไดรับความเมตตาใหเปนหนึ่งในศิษยกนกุฏิท่ีอาจารยชวนมาใหต้ังกลุมวิจัยดานนี้ซึ่งยังเปนเร่ืองที่ใหมมาก
ในประเทศ ณ ขณะนั้น รวมกับเพ่ือนผูเปนมือขวาของทาน รศ. ดร.ธรา อั่งสกุล ซ่ึงปจจุบัน ดํารงตาํ แหนง
คณบดีสํานักวิชาเทคโนโลยสี ังคม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสรุ นารี จาก Parallel Research Group เล็กๆ ในป
2539 ทเี่ ริม่ จากสมาชกิ ไมก ่ีคน สราง Cluster Computer ดว ยเครื่อง PC Pentium 4 ราคาถกู 4 เครอ่ื งตาม
ทองตลาด ดว ยเทคโนโลยี Beowulf Cluster เพ่อื มารันงานแบบ Parallel Computing ทจ่ี รงิ ๆ ตองใชซุปเปอร
คอมพวิ เตอรท าํ กนั ในเวลานน้ั เมอ่ื จะทําโปรเจค็ ใดๆ อาจารยม กั จะตง้ั ชอื่ เปน ความหมายดๆี ใหเ สมอ และอาจารย
ก็ตั้งชื่อลูกคนแรกของพวกเราวา SMILE (Scalable Multicomputer Implementation using Low-cost
Equipment) เรายก SMILE ไปทกุ ท่ี เพอื่ นาํ เสนอกบั ทกุ คนวา มนั สดุ ยอดยงั ไง Project เราไดไ ปออกบทู นําเสนอ
ทั้งตอหนาพระพักตรรัชกาลท่ี 10 สมัยยังเปนพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฎราชกุมาร หนาพระพักตร

134 | ผูชว ยศาสตราจารย ดร.ภชุ งค อทุ โยภาศ

สมเดจ็ พระกนษิ ฐาธริ าชเจา กรมสมเดจ็ พระเทพรตั นราชสดุ าฯ ในปถ ดั มาอาจารยไ ดร บั รางวลั สง่ิ ประดษิ ฐแ หง ชาติ
จากนายกรัฐมนตรี ชวน หลกี ภัย ตอมาอาจารยเริ่มหาทุนวิจยั และรับนสิ ิต ป.โท ทสี่ นใจเขามาทําวิจยั ดา นน้ี
ดว ยกนั เพม่ิ ขนึ้ สมยั นน้ั พวกเราออกบทู กนั จนชํานาญ ทมี งานเราสามคั คกี นั มากไปไหนไปกนั เพราะเราเชอื่ ใน
ผนู าํ อาจารยก ไ็ มเ คยหยุดท่จี ะพฒั นา โจทยข องอาจารยย ากและสนกุ สําหรบั พวกเราเสมอ ไมเสร็จไมตอ งกลับ
เปนคาํ ที่ไดย นิ จนชินหู แตพ วกเรารวู าคาํ พดู ท่ดี ูโหดนน้ั แฝงไปดวยความหวังดีตอ ศษิ ยเสมอ “push the limit”
เปนส่ิงที่อาจารยแอบสอนผานงานยากๆ ที่ใหเราทํา ผานไปไมก่ีปอาจารยก็ไดรับความเมตตาจาก
รศ.ยนื ภวู รวรรณ ทเี่ ปน ผอ.สํานกั บรกิ ารคอมพวิ เตอร มก. สมยั นนั้ ชว ยสนบั สนนุ การสรา ง Cluster Computer
ที่ใหญท่ีสุดในประเทศไทย ขนาด 72 nodes สาํ เร็จ งานน้ีเรารวมมือกับทีมงานคุณภาพดานเน็ตเวิรคจาก
แล็บ รศ.สุรศักดิ์ สงวนพงษ ที่ชวยผลักดันกันจนสําเร็จ อาจารยตั้งชื่อลูกคนใหมวาพิรุณ (PIRUN : Pile of
Inexpensive and Redundant University Nodes) ซึ่งพระพิรุณเปนสัญลักษณของ ม.เกษตร พวกเราทั้ง
LAB 10 กวาชวี ิตทํากันเองตั้งแตไขน็อตประกอบตู Rack เดินสาย LAN เขา หวั ประกอบเคร่ือง เซต็ เครื่อง ลง
โปรแกรม สรา งจนเปน High Performance Computer ทเ่ี รว็ ทสี่ ดุ ของประเทศในขณะนนั้ จากนนั้ กม็ ี Cluster อน่ื ๆ
ตามมาอีกหลายเคร่ือง เราเร่ิมพัฒนา Freeware สําหรับบริหารจัดการ Cluster Computer ในหลายๆ สวน
และแจกจายจนเปนที่รูจักไปทั่วโลก นองๆ ในแล็บเกงกันขึ้นเร่ือยๆ จากกลุมวิจัยเล็กๆ เรากลายเปนศูนย
เปล่ยี นชอื่ เปน High Performance Computing and Networking Center (HPCNC) และใชชือ่ น้มี าถึงปจจุบนั
และผลติ ลกู ศษิ ยท เ่ี กง ขน้ึ ในทกุ ป ทํางานทซ่ี บั ซอ นมากขน้ึ ตามลาํ ดบั งานทง้ั หมดทกี่ ลา วมานเ้ี ปน เพยี งสว นหนงึ่
ใน 4-5 ปแรกหลงั จากอาจารยเ รียนจบกลบั มา อกี ย่สี บิ ปท ี่เหลอื ใหญหลวงกวาน้ีมากนกั

เคลด็ ลบั อยางนงึ ของอาจารยท ี่เด็กๆ ของทานประสบความสําเรจ็ มาก คือ ทา นจะหาวาเราชอบอะไร และสราง
พวกเราใหเกงในแบบของตัวเอง ไมใชในแบบของอาจารย ไมกลัวที่เด็กจะเกงกวา ไดดีกวา หรือถาสามารถ
ออกไปสรางอาณาจักรใหมของตัวเองและประสบความสาํ เร็จได อาจารยจะยิ่งภูมิใจมาก อาจารยสอนเด็กให
รูวิธีหาความรูดวยตัวเองและฝกฝนจนชาํ นาญในศาสตรใดใดก็ไดท่ีสนใจ ไมจาํ เปนตองดานคอมพิวเตอร จึง
ไมแปลกที่ศิษยอาจารยหลายคนข้ึนเปนแถวหนาในหลายวงการท้ังในประเทศ และตางประเทศ มากมายจน
บรรยายไมหมด...

โชคดีไดมาเจออาจารย ไดร จู ัก ไดร บั การประสิทธปิ ระสาทวิชา ไดใ ชช ีวติ ในการทาํ งานรว มกนั ....

โชคดีทไี่ ดเขาเรียน ตอนอาจารยเพง่ิ จบมาไมนานเลยไดร วมเปน 1 ในผูก อ ตง้ั Parallel Research Group ท่ี
วิศวะคอมพวิ เตอร มหาวทิ ยาลัยเกษตรศาสตร จุดเริม่ ตน ของเสนทางทํามาหากินในชีวิต

ชีวิตทม่ี ปี ระโยชน | 135

โชคดีทเ่ี รยี นจบสองปรญิ ญาโดยมที านเปนทป่ี รึกษา และไดอ ะไรมามากมายมากกวาปริญญาสองใบ....
โชคดที ท่ี า นโทรเรยี กใหม าสมคั รทนุ กพ. เพอ่ื เรยี นตอ ปรญิ ญาเอกตา งประเทศ ในวนั สดุ ทา ยกอ นเคา จะปด รบั สมคั ร...

โชคดีที่ไดจบป.เอกมาจากมหาวิทยาลัยเดียวกันกับทาน ไดไปเรียนกับอาจารยปู (อาจารยข องอาจารย) เปน
อะไรทีส่ ุดยอดมาก

โชคดีท่ีทานพาไปรูจักกับเพื่อนๆของทานหลายคน..ผานกิจกรรมตางๆ อาจารยมักจะชื่นชมแตละคนใหฟง
เสมอ แตละคนเปน ผูใหญท ่ีนา รกั มาก ประสบความสาํ เร็จในระดับสงู แตเ ปนกนั เอง ไมถอื ตวั มีทศั นคตทิ ีด่ ี และ
เปน คนดีมากมาก

และอีกหลายความโชคดี...ที่ไดมาเพราะมีทานสนับสนุน.... โอกาสเหลานี้ จะไมเกิดข้ึนเลย ถาไมเริ่มตนดวย
การที่อาจารยย อมรับเราเขา เปน ศิษยในวันนนั้ ...

กราบขอบพระคณุ ในทุกส่งิ ทกุ อยา งคะ

ทา นคอื ผทู รงคณุ วฒุ ิ ในหลายๆ ดา น โดยเฉพาะดา น High Performance Computing (HPC) กลา พดู วา ไมเ ปน
สองรองใครในประเทศน.ี้ ..ทุกคนทอ่ี ยใู นวงการ HPC ตางรจู ักชอ่ื ของทา นด.ี ...
อาจารยใ หกบั ทกุ ๆ คน ใหก บั ประเทศชาติน้ี ใหมามากมายจรงิ ๆ...

ผศ. ดร.ภุชงค อทุ โยภาศ อาจารยผูเปนผูให เปน ทร่ี กั ของพวกเราทุกคนตลอดไป
ขอใหอ าจารย พักผอ นใหสบาย มคี วามสุขมากมายในสมั ปรายภพ พวกเรารกั เคารพ และจะเกบ็ อาจารยไ วใน
ความทรงจาํ ตลอดไป

ดวยรกั คิดถึง และอาลัยอยางสงู
ดร.จลุ วดี มณีศลิ ป

ศนู ยเ ทคโนโลยสี ารสนเทศและการส่อื สาร กรมควบคุมมลพษิ

136 | ผชู ว ยศาสตราจารย ดร.ภุชงค อุทโยภาศ

Role Model ของคณุ คือ ใคร?

ชว งปลายป พ.ศ. 2550 ผมเพิ่งเรียนจบปรญิ ญาเอกจากสหรัฐอเมรกิ า แลวก็กลบั มาประเทศไทยเพ่อื สมคั รงาน
ในตาํ แหนงอาจารยท่ีมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี ในวันน้ัน หนึ่งในกรรมการสัมภาษณทานถามคําถามวา
“Role Model ของคุณ คือ ใคร?” ผมเองกไ็ มแ นใจวา กรรมการสมั ภาษณทา นอยากไดรับฟงคาํ ตอบเปน ผูม ชี ื่อ
เสยี งระดบั โลกทา นไหน แตส าํ หรบั ผม ผมตอบไปอยา งไมล งั เลเลยวา “ผศ. ดร.ภชุ งค อทุ โยภาศ ครบั ” กรรมการ
ในหอ งสมั ภาษณป ระมาณ 10 ทา น (ซงึ่ ผมทราบทหี ลงั วา เปน บรรดาคณบดจี ากสํานกั วชิ าตา งๆ) นง่ิ เงยี บสกั พกั
และกระซิบกระซาบกนั เองวา บุคคลทา นน้ี คอื ใคร ... และแลว กม็ เี สยี งจากทานประธานกรรมการสัมภาษณ
(ทราบภายหลงั วา ทานคือ ศ. ดร.ประสาท สบื คา ทานอธกิ ารบดี ณ เวลานน้ั ) พูดข้นึ มาวา “อาวคุณรจู กั อาจารย
ภชุ งคเหรอ ทานอาจารยภุชงคเ กงมากเลยนะ ตอนนที้ า นทํา THAI GRID ฯลฯ” ทา นบรรยายสรรพคุณอาจารย
ท่ปี รกึ ษาของผมใหก รรมการทานอน่ื ฟงประมาณ 5 นาที หลงั จากนนั้ ทานก็หันมาถามผมวา ทําไม อ.ภชุ งค ถึง
เปน Role Model ของผม .... ผมกต็ อบกลับดวยความภาคภูมใิ จไปวา “ทา นเปนอาจารยที่ปรึกษาของผมเอง
ครับ ... ผมตัง้ ใจทีจ่ ะเรยี นจบปรญิ ญาเอกแลว กลับมาทํางานเปนอาจารยในประเทศไทย มาสมัครงานในวนั น้ีก็
เพราะมีทา น อ.ภุชงค เปน Role Model นแ่ี หละครับ” หลังจากน้ันผมกเ็ รม่ิ เลายอนอดีตใหก รรมการทุกคนฟง
วา ทําไมทานอาจารยภ ชุ งคถึงเปน Role Model ของลกู ศษิ ยไ มเ อาไหนคนนี้ ท่ที า นเข็นผมจนไดดิบไดดแี ละ
มาสมคั รเปนอาจารยในวันนน้ั

ยอนไปเม่ือป พ.ศ. 2539 ขณะที่ผมเปนนิสิตชั้นปที่สอง ภาควิชาคอมพิวเตอร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร
เพ่ือนสนทิ ผม (ปจ จบุ ัน คอื ดร.จลุ วดี มณีศิลป นกั วิชาการคอมพวิ เตอรชํานาญการ กรมควบคมุ มลพิษ) ไดมา
ชักชวนผมเขาไปรว มทาํ งานในหองปฏบิ ตั ิการคอมพวิ เตอรก ับอาจารยท านนึง ... ผมเหน็ ปายชือ่ หนา หอ งทาน
แลว กน็ กึ ในใจเพยี งวา นามสกลุ อทุ โยภาศนคี่ นุ มาก นามสกลุ เดยี วกบั ผเู ขยี นหนงั สอื คอมพวิ เตอร (อ.ประพฒั น
อุทโยภาศ) หลายเลมที่ผมชอบอานมากๆ ซึ่งมาทราบในภายหลังวาทาน อ.ภุชงค ก็คือลูกชายของทาน
อ.ประพัฒนน่ันเอง ดวยความท่ีเปนคนเรียนรูชา ไมไดเรียนหนังสือเกง ทานอาจารยภุชงคเลยตองสอนผม
ทุกอยาง ทานใสใจในการส่ังสอนผมทุกเรื่องดวยความเมตตา ทานสอนผมจนทอก็วาได วันนึงผมก็แอบเห็น
ทานเอาหัวโขกตู เน่ืองจากทานโทษตัวเองวาไมรูจะสอนผมอยางไรใหผมรูเรื่องดี วันน้ันเปนอีกหนึ่งวันท่ี
คําวา “พระคณุ ทส่ี าม” ลอยขนึ้ มาตรงหนา ผมอยา งเหน็ ไดช ดั ผมเองไมเ คยคดิ เลยวา จะมอี าจารยใ นมหาวทิ ยาลยั
ที่ทุมเทใสใจลูกศิษยมากขนาดน้ี ทาน อ.ภุชงคชวยหาทุนซื้อคอมพิวเตอรเครื่องแรกในชีวิตใหผม ทานหาท่ี

ชีวิตทมี่ ีประโยชน | 137

ฝก งานดๆี ใหผม ทานพาผมไปตา งประเทศครั้งแรก ทา นหาทนุ เรียนปรญิ ญาโทใหผม ทานเปดโอกาสใหผ ม
ไดร ูจ กั กบั Prof. Jack Dongarra ซง่ึ เปนอาจารยท างดา นคอมพิวเตอรผ มู ชี ่ือเสียงอันดับตนๆ ของโลก ทาน
สงผมไปฝก งานกบั Prof. Dongarra ในชวงเรยี นปริญญาโท จนทําใหผมไดรับทนุ และเรยี นปรญิ ญาจนจบกับ
Prof. Dongarra และทานยังส่ังสอนในสิ่งตางๆ อีกมากมายที่ผมไมเคยลืม ... ผมไมเคยทราบเลยวาผมเอง
ไดซึมซับวิธีการสอนลูกศิษยจาก อ.ภุชงคมากขนาดไหน จนกระทั่งครั้งแรกที่ผมไดเรียนเชิญทาน อ.ภุชงค
มาเปน วทิ ยากรทมี่ หาวทิ ยาลยั หลงั จากทา นบรรยายเสรจ็ ลกู ศษิ ยผ มกเ็ ดนิ มาบอกผมวา ทาํ ไมอาจารยม สี ไตล
การสอนเหมอื นวทิ ยากรวนั นเี้ ลยคะ อาจารยเ ปน ญาตอิ ะไรกบั วทิ ยากรหรอื เปลา ... ผมไมเ คยแปลกใจเลยครบั
วารนุ พ่ี เพอ่ื นๆ หรือรนุ นอ งที่เคยเปนลูกศิษยข องทาน อ.ภชุ งค ทาํ ไมวันนไี้ ดดิบไดด ีกันทุกคน ... รูปในหอ ง
ทํางานทา น อ.ภชุ งคทมี่ ีวลีวา “Give a man a fish, and You feed him for a day. Teach a man to fish,
and You feed him for a lifetime” คงสะทอนวิธีการสอนลูกศิษยของทานไดดีที่สุด สําหรับผมแลวทาน
อ.ภุชงค คือ พอ-แม-ครูบา-อาจารย ของผม ซึ่งทุกครั้งท่ีผมเปลี่ยนหองทาํ งานที่มหาวิทยาลัย ผมจะเรียน
เชญิ ทาน อ.ภชุ งค มาเยยี่ ม มาเหยียบหองทํางานผมเพื่อความเปน สิริมงคลเสมอ ถึงแมวา โลกใบนี้จะไมไดม ี
ปรมาจารยท ีช่ ือ่ ภุชงค อทุ โยภาศแลว แตทานจะเปน Role Model ของผมตลอดกาล

“นอมระลึกถงึ พระคุณทา นอาจารย ผเู ชย่ี วชาญคอมพิวเตอรค วามเร็วสงู
ผูสงั่ สอนศิษยนับพนั ดวยการุณย ผูมีคุณเหนือคณนาหาใครปาน
ทา นเปนผูมีแตใหไมส ิ้นสุด ทานชว ยเหลือเพ่ือนมนษุ ยทุกสถาน
ทา นนน้ั มีวสิ ัยทัศนไ กลเหนอื กาล ทานนั้นคอื ตาํ นานชาวไอที
ขอกุศลผลบุญท่ที านทํา ชว ยนอ มนาํ ใหท านไปสุขี
สสู วรรคช ้ันฟาสขุ าวดี บารมเี ขาใกลแ ดนนพิ พาน”

ดวยความอาลัยยง่ิ
รองศาสตราจารย ดร.ธรา อั่งสกลุ

คณบดสี ํานกั วชิ าเทคโนโลยสี งั คม
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยสี รุ นารี

138 | ผชู วยศาสตราจารย ดร.ภุชงค อทุ โยภาศ

คําไวอ าลยั แดอ าจารยภชุ งค

อาจารยภุชงค สําหรับตัวผมน้ันทานเปนมากกวาคาํ วาอาจารย คาํ ท่ีใกลเคียงกวาอาจจะเปนคาํ วา “ซือแป”
ตามแบบนยิ ายจนี ท่นี อกจากจะสอนส่งั วิทยายทุ ธสาํ หรบั ใชทองยุทธจกั ร (วงการ IT และคอมพิวเตอร) แลว
ทา นยงั สอนถึงหลกั การใชช วี ิต และการทาํ งานใหก ับผมหลายดานนกั

ผมไดพบกับอาจารยภุชงคครั้งแรก เมื่อราวป 1998-1999 ตอนน้ันอาจารยพ่ึงจะกลับมาจากตางประเทศ
ไมนานนัก เปนชวงเร่ิมตนตั้งหองปฏิบัติการวิจัย PRG (Parallel Research Group) ผมไดฟงทานบรรยาย
ตอนน้ันก็รูสึกถึงพลังวัตรและความมุงมั่นอันรอนแรง ผมไดเขาไปเปนสมาชิกของ “แลป Parallel” ตั้งแต
ราวชวงป 3 และไดมีโอกาสทํางานใกลชิดกับอาจารย และรุนพ่ีแลปทั้งหลาย เร่ิมจากในฐานะ สมาชิกแลป
PRG จนกลายมาเปน นิสิต ป. โท ประจาํ HPCNC (High Performance Computing and Networking
Center) และสุดทายมาเปน หน่ึงในพนักงานของศูนยไทยกริดแหงชาติ ภายใตสังกัดของ สํานักงานสงเสริม
อตุ สาหกรรมซอฟตแวรแหง ชาติ (SIPA) ในตอนนัน้ (ซ่งึ ปจ จบุ ันกลายเปน DEPA ไปแลว )

จนเม่ือผมและเพ่ือนๆ ตัดสินใจออกมาต้ังบริษัท INOX ในราวป 2008 อาจารยก็ยังกรุณา มาเปนที่ปรึกษา
ใหก บั ทางบรษิ ทั มาตลอด ตราบจนใกลช ว งเวลาสดุ ทา ย ผมยงั มโี อกาสไดไ ปทานขา วเยน็ ในชว งใกลป ใ หมก บั แก
ไมน านนัก

อาจารยภุชงค เปนผูที่เต็มเปยมไปดวยแรงผลักดันอยางเต็มท่ี มุงม่ันที่จะสงผลงานอันสุดยอดในสายงานที่
ทํางานอยู อาจารยไ ดใหค ําสอนและเปนแบบอยางในเรือ่ งตา งๆ มากมาย ผมอยากจะขอสรุปไวเ ตอื นใจตวั เอง
และเปนการไวอาลัยใหแกท าน ดังนี้

1. มุงมนั่ ทํางาน 200% - อาจารยส อนเสมอวา เวลาท่ีเราทาํ งาน หากเราตั้งใจทาํ ใหได 100% สง่ิ ท่ีจะไดจริง
เมือ่ นาํ สง ผลงาน อยา งดีกค็ ือ 80% เพราะฉะน้ันไมว าจะเปน งานใดๆ ก็ตาม เราตอ งมงุ ม่ันที่จะทาํ ใหด ียิ่งกวา
สิง่ ทีเ่ ปนเปา หมายไปอกี หากโชคดีผลงานนนั้ ก็อาจจะออกมาเปน สุดยอดผลงานย่ิงกวา ท่คี าดหวัง แตถ าไมได
อยา งนอยมนั กจ็ ะออกมาดพี อสมตามเปาหมาย

2. แสวงหา win-win situation - ในทกุ ๆ สถานการณ อาจารยม กั จะมองหาคาํ ตอบของปญ หา ทีค่ นสว นใหญ
จะไดป ระโยชนเ สมอ ทา นมกั จะสอนวา การสรา งศตั รไู ปกม็ แี ตจ ะทาํ ใหช วี ติ ไมส งบสขุ สรู กั ษามติ รไวม ดิ กี วา หรอื
แตหากเม่อื ถึงคราวทีต่ องเดด็ ขาด ทา นกจ็ ะแสดงความเดด็ ขาดอยางแจม แจง เสมอ

ชีวิตท่มี ปี ระโยชน | 139

3. เปนผนู าํ ตอ งมองไปขา งหนา อยา ยอมแพแมเห็นเพียงแสงสวางริบหรี่ - เราตอ งมองไปขา งหนา และมองหา
แสงสวา งที่เปน ทางออก แมว าแสงสวา งนน้ั จะรบิ หร่ี กต็ อ งหันมาใหก ําลังใจทีมงานและนาํ พาเขาไปสเู ปา หมาย
ใหได ตราบท่เี รายงั เชื่อวาเปาหมายน้นั จะสรา งประโยชนใ หท ุกคน

4. ทาํ งานหนักแลว อยา ลืมเลน ใหส นกุ - อาจารยเ ปน นักอา นตัวยง ทานมักจะเลาถงึ นยิ ายวทิ ยาศาสตร นิยาย
กาํ ลงั ภายใน และพกั หลงั แกจะเลา ถงึ ทรกิ ตา งๆเกย่ี วกบั การถา ยรปู และเปรยี บเปรยกบั การใชช วี ติ จรงิ ใหฟ ง อยู
เสมอ แกมกั จะบอกวา ในยามทํางานทาํ ใหเ ตม็ ที่ แตถาถึงเวลาพัก เราก็จงอยาคิดถึงเรื่องงาน หากเราไดพัก
ผอ นบางแลว บางครง้ั เราจะยิง่ คดิ หาคาํ ตอบใหกับปญ หาทพี่ บเจอ ไดดขี ้นึ ไปอกี

5. ฝากชอ่ื ไวในวงการ - อาจารยภ ชุ งค ไดส รางประโยชนใ หกับวงการตา งๆ ทั้งทางดาน การศึกษา งานวิจยั
โดยเฉพาะงานทางดา นสายงาน Parallel Computing ตา งๆ รวมไปถงึ งานบรหิ ารองคก รตา งๆ อยา งเปย มดว ย
ความมงุ มั่น ต้ังใจที่จะสรางประโยชนใ หแ กครอบครัว องคกร ไปจนถึงประเทศชาตอิ ยางเตม็ ที่ เปนแบบอยา ง
ในการดาํ เนนิ ชวี ิตทดี่ ีแกล กู ศษิ ยและผคู นรอบตวั

ผมจําไดว า เคยคยุ กบั ทา นอาจารย เกยี่ วกบั นยิ ายกําลงั ภายในเรอ่ื ง “เจาะเวลาหาจน๋ิ ซ”ี วา เราทง้ั สองตา งชนื่ ชอบ
Quote ตอนจบของเซ่ียงเสาหลงตวั เอกในเร่อื งมาก

“ขา พเจา ไดค ดิ วา สําเรจ็ จะเปน ไร ลม เหลวจะเปน ไร ความสําเรจ็ หรอื ลม เหลวหามคี วามสาํ คญั ไม ขอเพยี งมชี วี ติ
อยา งระบอื ลอื ล่นั ฝากชื่อจารึกนามไวในประวัตศิ าสตร กไ็ มเสยี ทที ่ถี ือกาํ เนดิ มาแลว”

ผมเชื่อวาอาจารยไดใชชีวิตอยางระบือลือลั่น จารึกในใจแกผูคนรอบตัวและสรางผลงานใหแกแผนดินเปนที่
ประจักษแลว ผมและลูกศิษยลูกหาของทาน จะขอสืบทอดเจตนารมยดังกลาว และพยายามทําใหไดอยาง
อาจารยครบั

คดิ ถงึ เสมอ
สมศักดิ์ ศรปี ระยูรสกุล

140 | ผูชว ยศาสตราจารย ดร.ภชุ งค อุทโยภาศ

แด...คณุ ครูของพวกเรา (To our Teacher)

“อดุ มการณข องอาจารย คอื การผลติ อนชุ น ทม่ี คี วามซอื่ สตั ย สามารถทํางานรว มแรงรว มใจกนั เพอ่ื รบั ใชส ว นรวม
อยางแนว แนตลอดไป”

ถาจะใหเลาถึงความประทับใจของลูกศิษย ท่ีมีตออาจารยภุชงค อุทโยภาศ ก็คงไมสามารถบรรยายเร่ืองราว
ทง้ั หมด ไดในกระดาษแแผนเดียว

อาจารยภุชงค ทานใหความเมตตาและปรารถนาดีกับลูกศิษยทุกคนมาก ทานเปนคนมีอารมณขัน ใจดี และ
นบั ไดวาเปน อาจารยส ายโหด (ตามจําเปน )

ในชวงเวลาที่พวกเรายังศึกษาอยูในมหาวิทยาลัย ทานไมไดแคถายทอดองคความรู แตยังสอนวิทยายุทธ
หมายถึง การประยกุ ตใ ชทฤษฎีที่เรียนมา ใหไปสรา งประโยชนไ ดจริง ทาํ ใหพวกเราเตบิ โตอยางมีคุณภาพ

กอนที่พวกเราออกไปทํางานจริง ทานจะเปรียบเทียบใหฟงวา คัมภีรเปนของตาย แตวิทยายุทธเปนของเปน
ดังนั้น อยายึดติดตาํ ราเกินไป การทาํ งานเปนของที่ปรับเปลี่ยน สิ่งที่สาํ คัญ คือ บัญญัติคิดคนส่ิงใหม ท่ีเปน
original idea ของตัวเอง ออกมา การบัญญตั ิคดิ คนแนวทางของตัวเอง ทาํ ใหต ัวเองเกงขน้ึ เร่ือยๆ จนเกง กวา
ตาํ ราหรอื คนรนุ เกา ไดในทีส่ ุด

ไมวา พวกเราแตล ะคนจะไปใชช วี ิตอยู ณ ทีแ่ หงใดในโลกก็ตาม ทานก็ยังตดิ ตามความเปน อยู โดยคอยทักทาย
ถามไถ ใหก าํ ลงั ใจและแสดงความยนิ ดี เมอื่ พวกเราประสบความสําเรจ็ หรอื มคี วามกา วหนา ทา นพรอ มทจ่ี ะยน่ื
มือมาชว ยเหลือและสง เสรมิ พวกเราใหป ระสบความสาํ เรจ็ ยงิ่ ๆ ขน้ึ ไป

อาจารยภ ุชงค ไมเ พียงการหยบิ ยืน่ โอกาสใหแกพวกเราชาวลกู ศิษย ทา นไดส รา งแรงบันดาลใจใหก บั คนท่วั ไป
ในทุกสายงาน ทา นไดสง ตอพลังความสขุ จากการคิดบวก ทาํ ใหพวกเราทกุ คน มีความสุขใจไปดวย

อาจารยภ ชุ งค เปน ปชู นยี บคุ คลทางดา นเทคโนโลยดี จิ ทิ ลั ทส่ี าํ คญั คนหนง่ึ ของไทย ตลอดชวี ติ ของทา น ไดท มุ เท
ทาํ งานดวยความเสียสละ อุทิศตนเพ่ือประโยชนแกสังคมและประเทศชาติ โดยดาํ รงไวซ่ึงความซื่อสัตยสุจริต
เสมอมา ทําใหไดรับการยกยองจากทุกฝาย การจากไปของทาน นับเปนความสูญเสียที่สาํ คัญของวงการการ
ศึกษา และเทคโนโลยดี จิ ิทลั ของประเทศไทย

ชีวติ ทมี่ ีประโยชน | 141

ดวยคุณงามความดที ี่ทานบําเพญ็ มาตลอดชวี ติ ของทา น แมสงั ขารจะลว งลบั ไปแลว แตพ วกเราเช่ือวา ชือ่ เสยี ง
เกียรตคิ ณุ ทีท่ า นไดสง่ั สมไวอยางมากมายน้ันยงั คงอยู มิไดสญู สิน้ ตามไปดว ย และยงั คงสถิตอยใู นหวั ใจทกุ คน
ตลอดไป

พวกเราขอต้ังจิตอธิษฐาน ขออํานาจคุณพระศรีรัตนตรัย และสิ่งศักด์ิสิทธิ์ทั้งหลายในสากลโลก ตลอดจน
อานิสงคบญุ กุศล ท่ีอาจารยภ ุชงค ไดก ระทํามาโดยตลอดทั้งชีวิต ไดโปรดดลบันดาลใหด วงวิญญาณของทาน
ประสบเกษมสขุ ในสัมปรายภพ ชั่วนิรันดร

ดร. ณฏั ฑิยา กัณหาบวั
ลกู ศิษยแลป HPCNP, CPE11, KU57
ปจจุบันดํารงตําแหนง Principal Digital Technology Evangelist,

Digital Labs, SCG WEDO

คาํ ไวอ าลยั แดอาจารยภชุ งค

นับต้ังแตวันแรกท่ีพบอ.ภุชงคเวลาผานไปอยางรวดเร็ว แตไมวาจะผานไปนานแคไหน โปรแกรมแรกท่ี
อ.ใหเขียนยังคงประทับใจไมรูลืม เปาหมายของการเลือกมหาวิทยาลัยก็ชัดเจนต้ังแตนั้นมา การตัดสินใจ
เลือกคณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตรเปนการตัดสินใจท่ีดีที่สุดคร้ังหน่ึงในชีวิต
การตดั สนิ ใจครง้ั ถดั มากลบั ดยี งิ่ กวา นน่ั คอื การสมคั รเขา Parallel Resource Group เพอื่ ใชช วี ติ ในมหาวทิ ยาลยั
ท่เี หลอื 2 ปก บั อ.ภชุ งค ชวี ติ ในป 3 และ 4 หลังจากนน้ั ก็ไมใ ชก ารเรียนอกี ตอไป ทกุ วนั คือการผจญภัย ทกุ วนั
คอื การเรยี นรู เรยี นรทู จี่ ะกระโดดจากหนา ผา กระโดดลงทะเล เดนิ หาทางออกในถาํ้ อนั มดื มดิ ทกุ ครง้ั ทไ่ี ดน ง่ั คยุ
กับอ.ภุชงคจะไดค ําแนะนาํ มากมาย มากจนปจ จบุ ันก็ยังใชไ มหมด เพอื่ เปน ประโยชนตอ การสืบทอดองคความ
รูทีไ่ ดรบั มานี้ไปยังอนชุ นรุนหลังขอใหจาํ คําเหลา นไี้ วใหข ึ้นใจ วันใดวนั หนงึ่ เมือ่ พรอมท้ังจงั หวะและโอกาสอาจ
มสี ว นชว ยใหผานพน อุปสรรคได

“Quantitative Approach”, “Amdahl’s law”, “Gustafson’s law”, “Murphy’s law”, “loose coupling and high
cohesion”, “Ender’s Game”, “กวยเจง”, “เอ้ียกว ย”, “เตียบอก้”ี , “เลงฮชู ง”, “อยุ เซยี่ วปอ”, “ตกโกวคิว้ ปาย”, “ลี้
คมิ ฮวง”, “อาฮุย”, “ศกึ เสือหยกขาว”, “อีจ้ ับซา”, “สํานกึ กระบ”่ี

สุกรี พฒั นภิรมย
b40sup / 40051716

142 | ผชู วยศาสตราจารย ดร.ภชุ งค อุทโยภาศ

เขียนจดหมายใสถ ุงแพร

ผมไดเ จอกบั อ.ภชุ งค ครง้ั แรกเมอื่ พ.ศ. 2545 ตอนนนั้ คอื ขนึ้ เรยี นชน้ั ปท ่ี 2 แมย งั ไมม วี ชิ าทไี่ ดเ รยี นกบั อาจารย
โดยตรง แตไ ดเ ขา สงั กัดแลบ็ HPCNC ทําใหม ีโอกาสไดทําโปรเจครวมกนั เรยี กไดวา อยูกับอาจารยเปน เวลา
นานถงึ 3 ปต ลอดชว งเวลา 4 ปท เี่ รยี นปรญิ ญาตรเี ลยทเี ดยี ว และเรยี นจบแลว กย็ งั ตดิ ตอ กบั อาจารยอ ยเู สมอมา
ไมว า เปน สมยั ทย่ี งั เรยี นอยู หรอื เรยี นจบแลว กต็ าม ผมคดิ วา บทเรยี นสาํ คญั อยา งยง่ิ ทอ่ี าจารยแ สดงใหค นรอบขา ง
เหน็ มาโดยตลอดคอื “ถา เราต้ังใจทาํ งานอะไรจริงจงั อยางจรงิ ๆ จงั ๆ แลว เราก็สามารถเปนคนทาํ งานระดบั
โลกได”

สมยั ทเี่ รยี น ป.ตรี นน้ั รสู กึ วา อาจารยเ ปน คนเขม งวดกบั คณุ ภาพของงานมาก (รนุ พมี่ กั บอกกนั วา สมยั กอ นจรงิ จงั
กวา นอ้ี กี นเ่ี บาลงเยอะแลว ) ความทรงจําทจี่ าํ ไดเ ดน ชดั คอื มอี ยคู รงั้ หนง่ึ ตอ งจดั บอรด แสดงผลงานอะไรสกั อยา ง
เนอ่ื งจากเปน ชว งใกลว นั หยดุ แลว และเราไมร จู ะจดั ไปทําไมเพราะคงไมม ใี ครดสู กั เทา ไร เลยรบี ๆ ทําใหเ สรจ็ แลว
แยกยา ยกนั กลบั บา น ผลคอื อาจารยเ ดนิ มาเหน็ ตอนค่ําๆ แลว ไมพ อใจมาก และฉกี กระดาษทงิ้ ทง้ั บอรด สดุ ทา ย
ทกุ คนตอ งกลบั มาทําใหมเ พอื่ แกใ หผ ลงานออกมาดที สี่ ดุ สมกบั มาตรฐานของแลบ็ ตอนนนั้ ผมไมเ ขา ใจหรอกวา
ตองทาํ ขนาดน้ันไปทาํ ไม แถมโกรธดวยซ้าํ เพราะผมมีแผนกลับบานตางจังหวัดในวันถัดมา ซึ่งตองยกเลิกไป
แตภ ายหลงั กเ็ รียนรวู า การต้งั ใจทําอะไรจรงิ จังในทุกสนามท่เี ราลงแขง ไมวา เปน เพียงแคการแปะบอรดเลก็ ๆ
ใตตึกเรียน หรือทําซูเปอรคอมพิวเตอรท่ีแรงท่ีสุดในประเทศไทย ส่ิงท่ีไดรับกลับมายอมเปนคุณภาพงานของ
เรา ท่ดี กี วา คนอน่ื อยางเห็นไดชดั ตัวอาจารยเ องกพ็ ิสูจนใ หท กุ คนเห็นวา หองแลบ็ เลก็ ๆ ที่มีนิสิตเพียงสบิ กวา
คน (ท่ถี ูก อ. เค่ียวกรํามา) เราสามารถสรางผลงานท่โี ดดเดนในระดับโลกไดจ รงิ ๆ

หองแล็บ HPCNC ในยุคนั้นมีบริษัทยักษใหญทั่วโลกแหมาสปอนเซอร ใหผลิตภัณฑที่ยังไมวางขายจริงมา
ทดลองใชก อ นใคร แถมตวั แทนของบรษิ ทั เหลา นไ้ี มใ ชค นไทยดว ยซํา้ แตบ นิ มาจากสาํ นกั งานใหญเ ลย เทา ทผ่ี ม
จําไดม ี AMD, Intel, NVIDIA, Microsoft, Oracle หองแลบ็ ของเราเคยตอ นรบั ผูบริหารระดบั เอเชยี หรือระดับ
โลกของบริษัทพวกน้มี าหมดแลว

สมัยเดก็ ๆ เรายงั ไมร สู ึกถึงความยิ่งใหญส กั เทา ไรหรอก รสู ึกแคว า การมบี รษิ ัทดังมาเย่ียมกเ็ ทดี ยืดได แตพอ
โตมาทํางานเองแลว มองยอนกลับไป ตอ งยอมรับวา เปนความสาํ เร็จทย่ี ง่ิ ใหญมาก การทําแบบน้นั ไดไมใชเ รื่อง
งา ยเลยสกั นดิ และเปน ประสบการณท หี่ าไดย ากทนี่ สิ ติ ระดบั ปรญิ ญาตรจี ะสามารถเขา ถงึ ได ภายหลงั เมอื่ ผมได
ไปเรยี นระดบั ปรญิ ญาโททต่ี า งประเทศ กเ็ ลยไมเ กรง็ มากนกั กบั การพดู คยุ กบั คนจากบรษิ ทั ใหญๆ ในระดบั โลก
เพราะทํามาหมดแลวต้งั แตปริญญาตรี

ชีวิตทีม่ ีประโยชน | 143

หลงั จากเรยี นจบ ผมยงั ตดิ ตอ กบั อาจารยอ ยเู รอ่ื ยๆ โดยเพมิ่ ความสมั พนั ธอ กี สถานะหนง่ึ คอื อาจารยเ ปรยี บเสมอื น
“เพื่อนรวมวงการ” ท่ีชอบอานนิยายประวัติศาสตรจีนเหมือนกัน อานเสร็จแลวก็มานั่งถกเถียงประเด็นในเรื่อง
กันวามคี วามคดิ เหน็ อยา งไร ชอบตวั ละครไหน ชอบวธิ ีการเลา เร่อื งตอนไหน

เมอื่ ไมก ป่ี ม าน้ี ผมมโี อกาสฟง อาจารยเ ลา เรอ่ื ง “วถิ แี หง ปรมาจารย” ซง่ึ เปน บทเรยี นสดุ ทา ยทแี่ หลมคม ตกผลกึ
มาจากการทาํ งานของแกตลอดชวี ิต ภาษาอาจฟงดูกาํ ลงั ภายในสกั หนอย แตผ มฟง แลวสัน่ สะเทอื น และจดจํา
ไดอยางแมน ยาํ มาจนถึงวนั น้ี คดิ วา ควรคา แกการมาเลา ซ้ําอกี ครัง้

อาจารยบ อกวา การฝก ฝม อื ขนึ้ สปู รมาจารยห รอื ยอดฝม อื ของวชิ าสาขาใดกต็ าม แบง ไดอ อกเปน 3 ขนั้ ตอนใหญๆ
เหมอื นกนั ทง้ั นนั้ ขน้ั แรกคอื ฝก พนื้ ฐานใหแ นน ฝก การใชเ ครอ่ื งมอื -ทกั ษะในสาขานนั้ ใหถ กู ตอ ง แมน ยาํ พนื้ ฐาน
ท่ีแข็งแรงจะทําใหเรากาวหนาไปไดไมติดขัด ข้ันท่ีสองคือ เก็บประสบการณใหมากพอ (เหมือนเร่ืองกฎ
หม่ืนช่ัวโมง) เพ่ือใหเรียนรูปญหาและสามารถพลิกแพลงได ข้ันตอนน้ีใชเวลายาวนานมาก หลายคนอาจเบอ่ื
ไปกอ น แตถ า ฝก วชิ าจนประสบการณเ ตม็ เปย มแลว เราจะถอื วา เกง มากพอในสายงานนน้ั

ข้ันสุดทาย เปนสิ่งท่ีวัดกันวาใครจะเปนยอดฝมือท่ีแทจริงได เพราะคนเกงระดับท่ีสองมีพอสมควร แตคนท่ี
จะกา วขน้ึ ขนั้ ทสี่ ามไดม นี อ ย บทเรยี นนส้ี ําคญั มากและผมคดิ วา มคี นพดู ถงึ เรอื่ งนไี้ มค อ ยเยอะนกั อาจารยบ อกวา
คนเกง ระดบั ทผ่ี า นขน้ั ทส่ี องมาไดแ ลว ถอื วา มฝี ม อื พอกนั หากตอ งมาเจอปญ หาเดยี วกนั ยอ มแกไ ขไดเ หมอื นกนั
แตการวัดกันวาใครเกงกวาใคร ข้นึ กับความลําบากในการเผชิญอปุ สรรคที่ยากเข็ญมากๆ เพือ่ ไปหา “โอกาส”
ทีม่ เี พียงนอยนิด แลว ความันไดสาํ เร็จ (ภาษาอังกฤษนา จะเปนวา beating all difficulties to being “there”)

ฟง แลว ดซู ับซอ นเขา ใจยาก อาจารยเลยเปรียบเทียบกับการฝกฝม อื ดา นถา ยภาพทแ่ี กหันมาสนใจอยางจรงิ จัง
ในชว งหลัง

ขัน้ แรก คือการฝกพนื้ ฐานถา ยภาพใหแ นน พอ ฝกการใชอ ปุ กรณ การวดั แสง การวางมมุ มองของภาพ ฯลฯ
ข้ันท่ีสอง เปนการเก็บประสบการณถายภาพใหหลากหลาย เมื่อเก็บประสบการณมากพอแลว คนเกง
ระดับนี้จะสามารถถายภาพคน ภาพแมว ภาพดอกไม ภาพวิว ไดสวยพอๆ กัน ไมตางกันมาก แต
ชา งภาพทเ่ี กง ระดบั นน้ั แลว แลว สามารถดนั้ ดน เดนิ ทางไกล ปน ภเู ขาไฟฟจู ติ อนกลางคนื เปน เวลาหลายชวั่ โมง
เพ่ือไปรอ “โอกาส” กดชตั เตอรถายภาพพระอาทติ ยขึน้ ซ่งึ มีเวลาเพียงไมก ่นี าที แถมลาํ บากเดนิ ขึน้ เขาแลว มี
โอกาสพลาดเพราะฟาไมเปดอีกตางหาก กลับมีจาํ นวนไมเยอะนัก ตองใชพลังหลายอยา งทั้งกาํ ลังกาย กําลัง
เงนิ กําลงั ใจอยางมหาศาล ในการ “ไปใหถงึ ตรงนัน้ ”

144 | ผูช ว ยศาสตราจารย ดร.ภชุ งค อุทโยภาศ

อาจารยเ ปรยี บเทียบวา คนภายนอกมกั ชนื่ ชม “ภาพถา ยพระอาทติ ยข น้ึ ” ของปรมาจารย วาเปนผลมาจากฝมือ
(ขนั้ ทสี่ อง) แตจ รงิ ๆ แลว มนั มาจากพลงั แหง ความดน้ั ดน เพอ่ื ไปใหถ งึ จดุ หมายนนั้ (ขนั้ ทสี่ าม) ทไี่ มม คี นนอกมอง
เห็น และน่ีคอื จดุ ตัดวา ยอดฝมือแตกตางจากคนเกงท่วั ไปอยางไร

ชว งหลงั อาจารยผ นั ตวั เองจากสายงานวชิ าการอยา งเดยี ว ไปทาํ งานดา นบรหิ ารมากขน้ึ โดยขนึ้ ไปจนถงึ ระดบั
รองอธกิ ารบดกี อ นลงจากตําแหนง แลว ไปชว ยงานของหนว ยงานอน่ื หลายแหง เชน DGA หรอื งานดา นนโยบาย
ไอทีของศาลยุติธรรม

ในการพบกันคร้ังหลังๆ โดยเฉพาะคร้ังสุดทายเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2564 อาจารยโทรมาหาแลวบอกวา
“ไมค อ ยมใี ครคยุ กบั ผมรเู รอื่ งมากนกั ” เพราะระดบั ความคดิ ของแกไปถงึ ขน้ั “ตชี งิ แผน ดนิ ” (ใชภ าษาแบบโคว จง
แหงมังกรคูสูสิบทิศ) เปนการคิดเชิงยุทธศาสตรภาพใหญ ผนวกกับการลงแผนปฏิบัติจริง เพื่อสราง
การเปลยี่ นแปลงระดบั ประเทศ (ในสายงานดา นไอทีของภาครัฐ) ใหไดจ รงิ ๆ ไมใชแ คจดั งานหรอื PR ไปวันๆ

ผมไปนง่ั กนิ กาแฟคุยกบั อาจารยประมาณสองช่วั โมงกวา ไดฟง ไอเดยี ของอาจารยห ลายอยา งวาอยากทําอะไร
อยากผลกั ดนั อะไรบา ง

มาระลกึ ยอ นหลงั ดแู ลว การพบกนั ครง้ั นน้ั ถา ใชภ าษาของอาจารยเ อง ตอ งบอกวา เปรยี บเสมอื นเหมอื นอาจารย
“เขียนจดหมายใสถุงแพรเอาไว” ยามคับขันคอยเปดออกมาใชงาน แบบท่ีขงเบงเคยทาํ ผมคิดวาอาจารยมี
ความฝน หลายดานท่ตี างกนั ไป ส่งิ ท่ีเหมอื นกนั คอื ฝน ทกุ อนั เปน ฝน ทย่ี ่ิงใหญ ตอ งใชแ รงกายแรงใจอกี มากกวา
จะทําใหสําเร็จ และความฝนแตละดานมีผูสืบทอด รับถุงแพรเอาไวเรียบรอยแลว ในฐานะที่ผมรับถุงแพรจาก
อาจารยมาถุงหนึ่งเชนกัน การแสดงความเคารพและตอบแทนข้ันสูงสุด ก็คือตองพยายามทําความฝนของ
อาจารยใหส ําเร็จใหจงได

อิสริยะ ไพรพี ายฤทธิ์
ลกู ศิษยร นุ CPE 15
11 พฤษภาคม 2565

ชีวติ ที่มปี ระโยชน | 145

ความทรงจาํ ตออาจารยภุชงค

เรอ่ื งราวนเ้ี ปน เร่อื งราวเก่ียวกับความทรงจําของผมตออาจารยภ ุชงค อทุ โยภาศ ประมาณ 20 ปท่แี ลว ผมได
เรยี นปรญิ ญาตรี ทภ่ี าควชิ าวศิ วกรรมคอมพวิ เตอร มหาวทิ ยาลยั เกษตรศาสตร การเรยี นในตอนนนั้ นสิ ติ จะเรยี น
รวมกนั ท้งั คณะในปท ี่ 1 และเรยี นแยกภาควิชาในปท ่ี 2 ถงึ ปท ี่ 4 เม่อื เขาสูปที่ 2 นิสติ ในภาควิชาคอมพิวเตอร
ตอ งเรม่ิ หาอาจารยท ป่ี รกึ ษาเพอ่ื การทาํ วทิ ยานพิ นธเ พอ่ื ทจี่ ะจบการศกึ ษา ผมในขณะนนั้ ถอื เปน นสิ ติ ทไ่ี มด นี กั
ผลการเรยี นอยอู นั ดบั ทา ยๆ ของคณะ แตด ว ยโชคชะตาหรอื อะไรกแ็ ลว แต ทาํ ใหผ มโชคดไี ดม โี อกาสไดเ ขา เปน
นสิ ติ ในการดแู ลของอาจารย และไดเ ขา มาอยใู นหอ งแลป PRG (Parallel Research Group) ซง่ึ ไดเ ปลยี่ นชอื่ เปน
HPCNC (High Performance Computing and Networking Center) ในภายหลงั ในแลปมีพี่ปริญญาโท และ
ปรญิ ญาเอกมากมายทม่ี คี วามสามารถระดบั ประเทศ สงิ่ ทเี่ ราทาํ กนั ในหอ งแลป PRG สว นใหญค อื การวจิ ยั เกย่ี ว
กบั การนําคอมพวิ เตอรม าประมวลผลแบบขนาน (การคํานวณงานทต่ี อ งพลงั CPU มาก ๆ โดยนําคอมพวิ เตอร
หลายๆ เครอื่ งมาชว ยกนั เพ่อื ลดระยะเวลาในการประมวลผล) ซึ่งในสมัยน้ันถือเปน เรอื่ งใหมในโลก ไมใชแค
ในประเทศไทย ในสมัยน้ัน แลปเปรยี บเสมอื นบานหลงั ที่ 1 ของผม เพราะผมใชชวี ิตกนั ในแลปมากกวาหอพัก
ทีเ่ ชา อยู มากกวา บานของผมจรงิ ๆ ท่กี ลบั ในวันหยดุ นอกจากเวลาท่ีเรยี นหนังสอื ในหองเรียน การออกไปกนิ
ขา วทโ่ี รงอาหาร การไปเลน บาสทส่ี นามบาส ผมกใ็ ชเ วลาในหอ งแลปตลอด ผมและเพอ่ื นๆ จะมถี งุ นอนอยทู ห่ี อ ง
แลป ตอนกลางคืนเราก็จะปูถุงนอนนอนกันใตโตะ ท่เี ราใชทํางาน (และแอบเลนเกม) นัน่ แหละ อาจารยภชุ งค
จะดุบาง เมื่อเห็นพวกเราแอบเลนเกมกันในแลป แตอาจารยก็ไมเคยวาท่ีพวกเราจะใชชีวิตสิงสถิตอยูในแลป
หลายๆ ครั้งอาจารยย ังเอาเร่อื งของพวกเราไปเลา ขําๆ ใหค นอนื่ ไดฟง กัน (เชนเรื่องทผ่ี มนกึ วา ผมโดนผีหลอก
ในแลป) ผมเปน คนท่มี คี วามสามารถนอยที่สดุ เม่อื เทียบกบั รนุ พแี่ ละรุนนองคนอ่นื ๆ ในแลป แตอาจารยภุชงค
ไมเคยทําใหผ มมคี วามรสู ึกตํ่าตอยกวาคนอื่นๆ อาจารยพ ูดคุยกับทุกคนได ในหลากหลายเร่อื ง แมว า จะมีการ
คยุ เรอ่ื งวชิ าการภายในแลปกนั เปน ปกติ แตใ นความทรงจาํ ของผม สว นใหญก ารพดู คยุ กบั อาจารยจ งึ เปน เรอ่ื งที่
ไมค อ ยเกยี่ วกบั วชิ าการดา นคอมพวิ เตอรเ ทา ไรนกั อาจารยจ ะชอบเลา เรอื่ งทเี่ กย่ี วกบั ชวี ติ อาจารยส มยั ปรญิ ญา
ตรี โท เอก เรอ่ื งนยิ ายจนี กําลงั ภายใน เรอ่ื งการบรหิ ารงานในฐานะอาจารยใ นมหาวทิ ยาลยั เรอื่ งหนงึ่ ทผี่ มชน่ื ชม
อาจารย คอื เรอ่ื งทอ่ี าจารยพ ยายามหาทนุ ใหน กั ศกึ ษาปรญิ ญาโท และปรญิ ญาเอก เพราะอาจารยบ อกวา การหา
ทนุ ใหน สิ ติ จากภาควชิ านน้ั มกี ารแขง ขนั สงู การออกไปหาทนุ จากภาคเอกชนภายนอกจงึ ทําใหไ มจ าํ เปน ตอ งไป
แกง แยง กบั ใครในภาควชิ า แมว า จะตอ งใชค วามพยายามมากกวา กต็ าม เมอ่ื เรยี นจบ ผมทาํ วทิ ยานพิ นธไ มเ สรจ็
อยา งทหี่ วงั ไว ผมขออาจารยอ ยทู าํ ตอ จนเสรจ็ แตอ าจารยพ ดู กบั ผมดว ยนาํ้ เสยี งมเี มตตา และสอนผมวา หลายๆ
อยา งในชวี ติ เม่อื มโี อกาส กต็ องทาํ ใหดีที่สุด ถา จบแลว กค็ อื จบ ไมจําเปน ตองไปคดิ ถึงมนั อีก อยาอยกู ับอดตี
เม่อื เรยี นจบ กต็ องไปหางานทํา ผมยังจําคําสอนนน้ั จนมาถึงทุกวนั น้ี หลังจากจบปริญญาตรี ผมทํางานอยูใน
วงการคอมพวิ เตอรไ มถึง 2 ป ผมไดตัดสินใจไปเรยี นตอ ปรญิ ญาโทดา นการเงนิ ในขณะท่ีผมเรยี นปริญญาโท
146 | ผูชวยศาสตราจารย ดร.ภุชงค อทุ โยภาศ

อยูท่ีรัฐเทก็ ซัส อาจารยไ ดเดนิ ทางไปท่ีรัฐลยุ เซยี นา อาจารยจ งึ ชวนผมไปเทยี่ วดวยกนั ตอนน้ันผมหาเพือ่ นขับ
รถไปเทยี่ วดว ยกนั ไมไ ด แตผ มกด็ ใี จทต่ี ดั สนิ ใจขบั รถคนเดยี วหลายชว่ั โมงไปหาอาจารยก บั รนุ พร่ี นุ นอ ง ทง้ั หมด
4 คน และเที่ยวดวยกนั เปนเวลา 2-3 วัน เราไดค ยุ กนั หลายๆ เรือ่ ง ความประทบั ใจของผมอยางหน่งึ คือ แมว า
ผมจะเปน ศิษยไ มเ อาไหน อาจารยกย็ งั ใหค วามสนิทสนมไมต า งจากคนอืน่ ๆ

หลงั จากจบปรญิ ญาโท ผมไดเ ปลย่ี นมาทํางานในดา นการเงนิ และยงั ไดม โี อกาสแวะไปเยยี่ มเยยี นอาจารยอ ยบู า ง
แตก็ถือวานอยกวาที่ผมคิดวาควรจะเปน ซ่ึงเปนเรื่องที่ผมเสียดาย แตทุกครั้งท่ีไปเยี่ยมเยียนหรือกินขาวกับ
อาจารย ก็จะไดค วามรสู กึ ดีๆ กลับไปทกุ ครั้ง ในสายตาของผม อาจารยเ ปน คนเกง มเี มตตา นาเคารพ อาจารย
เปน คนมเี พอ่ื นมากมาย อาจารยไ มเ คยพดู ถงึ คนอนื่ ในแงล บ และผมมนั่ ใจวา ทกุ คนทรี่ จู กั อาจารยจ ะมคี วามรสู กึ
ทดี่ กี บั อาจารย ผมสอนลกู ของผมอยเู สมอ วา โลกแหง ความจรงิ ไมเ หมอื นในนยิ าย ไมม คี นดี หรอื คนเลว 100%
การบอกวาคนคนหนึ่ง เปนคนดี หรือคนเลวจึงเปนเรื่องยาก แตถาจะยกตัวอยางคนดีสักหนึ่งคน ผมคิดวา
อาจารยเ ปน คนแรกๆ ทผ่ี ดุ ขน้ึ มาในความคดิ ผม ในวนั ท่ี 29 ธนั วาคม พ.ศ. 2564 ผมไดร บั ทราบขา ววา อาจารย
ภุชงคไดจากพวกเราไป ผมไดเห็นรุนพี่ รุนนองหลายคนเขียนอาลัยถึงอาจารย ในมุมมองของทุกคนอาจารย
เปนผูยิ่งใหญ สรางคุณูปการใหกับมหาวิทยาลัย และประเทศชาติไวอยางมากมาย ผมจึงอยากเลาถึงความ
ทรงจําของผม เกีย่ วกับอาจารย ในเร่ืองความความเมตตา ความเปนกนั เอง ความเปน มติ ร การมองโลกในแง
ดี ฯลฯ ในความคดิ ของผม การทบ่ี คุ คลคนหนง่ึ จะยง่ิ ใหญไ ดอ ยา งอาจารยท ม่ี ตี ําแหนง มากมายในองคก รใหญๆ

หลายท่ี อาจจะตองแลกมาดวยเวลาที่เสียไป และความ
เครียดท่ีมากข้ึน ดังน้ันการที่จะทาํ ใหบุคคลที่ยิ่งใหญนั้น
จะยังคงความมีเมตตาอยู ก็จะเปนเร่ืองยากไปดวย การท่ี
อาจารยมีตาํ แหนงหนาท่ีตางๆ มากมายแตก็ยังคงให
ความสนิทสนมกับลูกศิษยไดเสมอเปนตัวอยางท่ีดีมากๆ
ท่ีสะทอนถึง Motto ลาสุดที่อาจารยใสไวใน Facebook
Profile ของอาจารย “คณุ ธรรมและเมตตาธรรม เทา นน้ั จงึ
ไรผ ูตอ ตาน”

รูปนี้เปนรูปท่ีผมชอบมาก ถายขณะท่ีผมไดไปเท่ียวกับ ณพพัณณ เจริญพร
อาจารยท่ีรัฐลุยเซียนา เครดิตคนถายภาพจากพ่ีตอม KU58 / CPE12
Jullawadee Maneesilp และขออนุญาตติดรปู นองแบงค
Itthichok Jangjaimon ดวยนะครบั :)

ชวี ติ ทีม่ ีประโยชน | 147

A Tribute to my Professor

หลายสบิ ปก อ น สมัยตอนที่ผมเรยี นป 2 ดา นวศิ วกรรมคอมพวิ เตอร เปนชวงทก่ี ําลังหางานวิจัยในภาควิชาทํา
เพอื่ ทจี่ ะใชต อ ยอดเปน โครงงานจบการศกึ ษา ซง่ึ อาจารยใ นภาควชิ ากไ็ ดใ หเ กยี รตมิ าบรรยายงานวจิ ยั ของแตล ะ
ทานใหนิสติ ป 2 ฟง
ในเวลาน้นั ผมไดมโี อกาสฟง งานวจิ ยั ดา น High Performance Computing ของอาจารยทานหนง่ึ ซึง่ นอกจาก
ความนา สนใจของงานวจิ ยั และการนาํ เสนอทสี่ นกุ เปน กนั เองแลว สงิ่ ทผี่ มมคี วามประทบั ใจทสี่ ดุ คอื วสิ ยั ทศั นก บั
ความมงุ มน่ั ของอาจารยท า นนนั้ ทจ่ี ะทําเทคโนโลยที ด่ี ที สี่ ดุ ในโลก อาจารยท า นปฏเิ สธแนวคดิ ทวี่ า ประเทศไทย
คิดนวัตกรรมเองไมได เปนไดแคผูตามดานเทคโนโลยีในเวทีโลกเทาน้ัน อาจารยทานเช่ือวา คนไทยมีดีพอ
ขอเพยี งมคี วามพยายาม เราไมแพช าติใดในโลก
และในวันนัน้ เปน วนั ที่ผมตัดสนิ ใจเขา สมัครทํางานวจิ ยั ดาน HPC กับทา นอาจารยภ ชุ งค อทุ โยภาศ Putchong
Uthayopas และขอใหอ าจารยเ ปนทปี่ รึกษาของผม
นบั ตง้ั แตน นั้ เปน ตน มา ทา นอาจารยไ ดใ หค ําสอน คําปรกึ ษา หลกั วธิ คี ดิ กบั ผมในหลายๆ เรอื่ ง ทง้ั ในเรอ่ื งวชิ าการ
การวิจัย การทํางาน และการดํารงชีวิต อาจารยทานสอนใหกลา ต้ังคาํ ถาม กลา challenge status quo อาจารย
บอกวา หนา ทีข่ องวศิ วกร คอื การเอาพลงั ธรรมชาติ มารบั ใชมนษุ ยชาติ ทาํ ใหช ีวิตความเปนอยูของผูคนดีข้นึ
การเปน วศิ วกรทด่ี ี ตอ งรจู กั ตง้ั คาํ ถามกบั ระบบ กลา เปลย่ี นระบบ เพอ่ื ใหท กุ อยา งดขี น้ึ สงิ่ ทเี่ ลวรา ยทสี่ ดุ ทจี่ ะเกดิ
ขนึ้ กับประเทศและสงั คมก็คือ การทท่ี กุ คนยอมรับกบั คําวา “แคน ้ีก็ดอี ยแู ลว”
อาจารยสอนใหแ กป ญหาดว ยวธิ ที ่งี า ยทสี่ ดุ อยา บา พลัง อยาใชท า ยากๆ แลว คดิ วา ตวั เองเกง (จรงิ ๆ แลว คือ
โง) แตถาเจอโจทยที่จําเปนตองยากก็อยายอมแพ ถาเราเชื่อวาส่ิงท่ีเราพยายามทําเปนสิ่งที่ดี ก็อยาหว่ันไหว
กับอปุ สรรคตางๆ
หรอื แมแ ตว นั ทผ่ี มตอ งมาลาอาจารยเ พอ่ื ไปศกึ ษาตอ ทํางานในตา งประเทศ และไมส ามารถชว ยงานอาจารยต อ ได
อาจารยก อ็ นญุ าต ไมถ อื สาอะไร ซํ้ายงั บอกวา เราไมค วรปด อนาคตของคนๆ หนง่ึ เพอื่ ประโยชนข องตวั เราเอง
ในทางกลบั กนั เราควรสง เสริมใหเ ขาไปใหไกลท่สี ุด เพราะเขาอาจจะสราง impact ทม่ี ากข้นึ ใหกับสวนรวมใน
อนาคตได ซงึ่ ผมกไ็ ดพ ยายามยดึ หลกั เมตตาธรรมทอ่ี าจารยส อน ในการดาํ เนนิ ชวี ติ และการทํางาน เหมอื นกบั
ทผี่ มเคยไดรับจากอาจารยตลอดมา

148 | ผูชว ยศาสตราจารย ดร.ภชุ งค อทุ โยภาศ