ปี ๒๕๖๔ เล่มที่๙เริ่มบทกวเีรื่องที่๖๔๑ บัณฑิตน้อย เมื่อ ๓๑ มีค. ๒๕๖๔บทกวีเรื่องที่ ๗๒๐ เชิญพ่อขนุรามคา แหงมหาราชผู้สร้างหลักสร้างชาติปราชญ์ภาษาทรงประดิษฐ์คิดไว้ไทยอักษราคงคุณค่าเอกลกัษณ์เป็นหลกัไทยอยา่นา ความงดงามของภาษาผรุสวาทวาจาพาหมองไหม้อยา่นา ภาษาพ่ออนัพิไลเอาไปใชห้ยาบหยาบก่อบาปกรรมภาษาพ่อแผน่ดินแม่คือรากเหงา้เป็นตวัตนของเราอยา่เหยยีบยา่ ใช้ภาษาสื่อสารการชอบธรรมไปหนุนน าแนวทางสร้างสังคมแผน่ดินแม่มีไวใ้หร้ักษามิใช่เพื่อชวั่ชา้มาถล่มหมายกระชากรากหญา้พาล่มจมใต้อุดมการณ์ปลอมมามอมเมาภาษาน้ีแผน่ดินน้ีเป็นที่รักอยยู่ากนกัมิอยากอยคูู่่พงษเ์ผา่เชิญแยกกายยา้ยหนีล้ีลา เนาอยกู่บัเขาที่รักใคร่ออกไปเชิญแพรสะบัด ๘ สิงหาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๗๑๙ แม่น้า เพชรบุรีหยาดวารินถิ่นฐานมานานนิจน้า ศกัด์ิสิทธ์ิถวายกษตัริยร์ัตน์โกสินทร์แม่น้า เพชรบุรีศรีแผน่ดินสายชีวินรินรานธารนทีสืบตา นานสานกระแสแม่น้า เพชรฯเป็นแควธารการเสดจ็ถึงถิ่นที่แม่เล้ียงหล่อก่อชีวาชวั่ตาปี
คุณแม่น้ีนา หนุนกรุณยาแม่รอนรอนอ่อนอกระทกแท้หวัอกแม่ที่รักแสนหนกัหนาอยา่ก่อบาปหยาบยา่ ช้า ชีวาช่วยนา พาอุราแม่ดูแลกนัมลพิษโพยภัยในมือพาลคือสายธารวปิโยคก่อโศกศลัย์ที่เร้ารุมสุมปัญหามานานครันจะต้ืนตนัสรรพางคแ์ทบวางวายรินรอนอ่อนลา้อุราแม่ตราบกระแสแม่สาดค่อยขาดหายถวลิหาอาทรก่อนวางวายก่อนจะสายเกินแก้แม่น้า เพชรฯแพรสะบัด ๘ สิงหาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๗๑๘ กล่องใบน้นักล่องใบน้นัคือปัญหาบอกยหี่อ้ร้านคา้วา่ที่ไหนเขาบรรจุตู้เย็นเข็นออกไปส่งไปใหลู้กคา้ถึงหนา้เรือนเป็นกล่องหนาสินคา้หนกัมกัตอ้งใช้ขนาดใหญ่ใชข้นอยกู่ล่นเกลื่อนป้ายร้านคา้ติดลงัยงัไม่เลือนวนั ปีเดือนที่ซ้ือตูย้งัอยคู่รบกล่องถูกตดัดดัแปลงแต่งรูปร่างเครื่องมือช่างวางกองเรื่องตอ้งจบวางทิ้งไวเ้ป็นอนุสรณ์ตอนไปพบมิไดก้ลบเกลื่อนก่อนจรจากลาโจรกรรมตู้เอทีเอ็มอันอุกอาจใชตู้แ้ก๊สตดัจนขาดสมปรารถนามันตะลอนตัดตู้ตลอดมาเสียเงินตราธนาคารบานตะไทตา รวจติดตามกลิ่นถึงถิ่นที่
กล่องใบน้ีระบุชื่อซ้ือที่ไหนกล่องใบน้ีส่งสินคา้ใหผ้ใู้ดมิใช่ใครมนัคือโจรเลยโดนดีแพรสะบัด ๗ สิงหาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๗๑๗ หมาของหนูหมาน้อยเจ้าหายหน้าพรัดเคหามาไวไวลูกสาวแกเศร้าใจมนัหายไปต้งัหา้เดือนเช้าเย็นเคยเห็นหน้าเคล้าแข้งขาหมาเป็ นเพื่อนคอยเห่าหมาเฝ้าเรือนใครมาเยือนมันเตือนภัยหมาเอ๋ยเจ้าหมาน้อยไปเหงาหงอยอยหู่นใดขา้วปลาไดก้ินไหมจะหมาใหญ่มารังแกรถจอดที่ในปั๊มลูกสาวจ าเล็งตาแลหมานอ้ยคือเจา้แน่มีลูกแม่เดินจูงมาตวัน้ีมนัหมาฉนัไม่มีวนัจะนา พาเด็กสาวเศร้าอุราไม่เชื่อนา้ลองปล่อยมนัมานี่เจ้าหมาน้อยหมาถูกปล่อยจึงวงิ่พลนัเนียนวัหวัหางสั่นแสนสุขสันต์เจอเจ้านายกลับมานะบิลลี่เสียงอึงมี่อยโู่วยวายหมาน้อยเจ้าวงิ่หายโจนข้ึนทา้ยรถสาวนอ้ย
แพรสะบัด ๗ สิงหาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๗๑๖ อยา่เกะกะไม่ช่วยก็ไม่วา่อยา่กีดขวางเกะกะทางขนส่งจงรีบถอยชายหนุ่มที่ถูกวา่ทา ตาลอยเขาค่อยค่อยเหห่างหลีกทางไปเสียงเกร้ียวกราดตวาดสั่งเป็นจงหวะัแทนที่จะขมีขมนัเกิดหมนั่ ไส้นายอา เภอเสียงดงัสั่งใหไ้วจนใครใครร าคาญการบัญชานายอา เภอตวัใหญ่วยัเกษียณจากเสมียนไต่เตา้จนกา้วหนา้เป็นกลไกของรัฐช่วยพฒันาแต่วาจาปราศรัยไม่น่าฟังวนัน้ีส่งเสบียงลา เลียงอาหารไปยงัหน่วยพยาบาลจากแนวหลงัเป็นหน่วยเสริมเติมทางสร้างพลังจากฟากฝั่งศรัทธาประชาชนสถานการณ์โควดิวกิฤตเกิดจนเลยเถิดลามลุกทุกแห่งหนรวมพลังกายาสาละวนลา เลียงขนอาหารเจือจานกนัอา้ยหนุ่มที่เกะกะมนัทา อะไรนิ่งอยไู่ดด้ีแต่ขวางไม่สร้างสรรค์นายอ าเภอเจอดีแล้วชีวันนนั่แหละท่านรองผวู้า่ฯ เพิ่งมาครับแพรสะบัด ๖ สิงหาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๗๑๕ คนเขียนกลอนกวีคือผวู้าดฝัน ป้ันภาษาน าภูผาฟ้ากว้างมาสร้างฝัน
อักษรสร้อยร้อยรวงมาผูกพันร้อยเรียงกนับรรจงอยา่งลงตวักวี คือ ผู้สื่ออักษรสรรพ์คนวาดฝันอนัพิไลเกิดในหัวแมห้มอกม่านมืดมนอนัหม่นมวัแสงสลวัยอ่มสลา้งกลางบทกวีกวี คือ ผู้สื่อภาษาด้วยอารมณ์มาพร่างพรมชีวนิแทนกลิ่นสีกวีเสกอักษรา ด้วยวาทีเป็นดนตรีขบัขานกงัวานใจกวี ร้อยรุ้งหาวและดาวดวงเป็ นรุ้งสรวงพวงสร้อยห้อยไสวกวเีสกภาษาต่างมาลยักวี ยังท าใหห้ลงั่น้า ตาเก็บจกัรวาลปวง ทุกหว้งหาวเก็บเกี่ยวดาวลา้นดวงหว้งเวหาเป็ นมาลัยพวงน้อยร้อยอุราด้วยรักและศรัทธา จากกวีเรามิใช่กวีศรีนาครแค่เขียนกลอนวนัวนัขมนัขมีเปิดบรรทดัแค่หน่ึงบาทปราชญเ์มธีบอกแบบน้ีเตม็ถนน คนเขียนกลอนแพรสะบัด ๖ สิงหาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๗๑๔ กา้วเดินต่อเวงิ้ฟ้าใตฝ้้าฝันใต้ตะวันอันฝ้าฟางรุ้งสายที่หายห่างกบัดาวร้างและแรมเดือนเมฆฝ้ากบั ฟ้าหม่นพายุฝนจะเยี่ยมเยือนนกทุ่งก็มุ่งเถื่อนบินกลบัเรือนสู่รวงรังเวงิ้ฟ้าใตฝ้้าฝน
ใต้หมองหม่นแห่งวนวงัคนหวาดยังวาดหวังเห็นรุ้งสายทอดปลายฟ้าเวงิ้วา้งอยกู่ลางฝันรอตะวันจะกลับมาทอแสงอันแรงจ้าเมื่อฝนซาแล้วรุ้งทอเมฆฝ้าใตฟ้ ้าหม่นยังทุกข์ทนของคนรอบอกวา่เธออยา่ทอ้กา้วเดินต่อรอรุ้งพรายแพรสะบัด ๖ สิงหาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๗๑๓ คิดถึงจะยี่สิบปี แล้วนะที่ลูกละลาร้างห่างเคหาล่วงคืนวนัผนัผา่นวารเวลามิย้อนมาเยี่ยมเยือนคืนเรือนเลยจะยี่สิบปี แล้วนะที่ลูกละลาร้างท าวางเฉยกี่เดือนวนัผา่นไปลูกไม่เคยจะเอ้ือนเอ่ยวาจามาทกัทายจะยี่สิบปี แล้วนะที่ลูกละลาร้างแลว้ห่างหายไปอยหู่ว้งหบั ฟ้าดารารายไปแสนไกลเกินกายจะไขวค่วา้ลูกไม่มีวนัจะยอ้นกลบัลูกคงไปไกลลับมิกลับหาลูกคงไม่มีวนัหนักลบัมาเถอะภพหนา้ขา้ต้งัใจไปหาเองแพรสะบัด ๖ สิงหาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )
บทกวีเรื่องที่ ๗๑๒ เจ้านกน้อยท้งัท้งัที่เลบ็เหยยี่วเฉี่ยวเวหาอยเู่รียงรายปลายนภาน่าสยองไยวิหคนกน้อย จึงล าพองมาเที่ยวท่องล่องฟ้าแบบกลา้ตายเพราะหิวโหยหฤโหดอนัโกรธเกร้ียวคอยขบัเคี่ยววิหคนกท้งัหลายความหิวโหยคือโพยภัยอันตรายมนัโหดร้ายกวา่เหยี่ยวเฉี่ยวชีวนัพายุกร้าวหนาวเหน็บแม้เจ็บร้อนท้งัร้าวรอนอ่อนเพลียหรือเสียขวญันกน้อยฝื นกายากล้าประจัญแมห้วาดหวนั่ฟันฝ่าสู่ฟ้าไกลเป็นผลู้่า ดีกวา่ผถูู้กล่ายอมผกผินบินข้างหน้า อาจฟ้าใสขอบฟ้ากวา้งมิร้างโรยเหล่าโพยภยัดว้ยหัวใจยงิ่ใหญ่สกุณามาวนัน้ีเลบ็เหยยี่วเฉี่ยวเวหนมันมากท้นล้นอากาศหวาดผวาเจ้านกน้อยลอยลับวับนภาจะกลบัมาหรือไม่ใครจะรู้แพรสะบัด ๕ สิงหาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๗๑๑ ยังดวงดาราราตรีน้ียงัมีไหมหรือมีแต่หม่นไหมใ้ตเ้มฆหมองพระจันทร์ยังเจิดแจ้งทอแสงทองหรือวา่ล่องหนหายในปลายฟ้าแมแ้ต่แสงสุริยนัยงัมืดมนหมอกมวัหม่นอนธกาลคลุมม่านหลา้จึงรุ้งสายหายลบัไปกบัตาล้วนธารารายรอบขอบสกล
ยนิแต่เสียงฟ้าร่ าคลา้ยกา สรวลที่คร่ าครวญกลางทะเลแห่งเวหนสายฟ้าแลบแปลบปลาบวาบวับวนจะหลงั่ชลหล่นฟ้าเพลาน้ีสกุณาไปไหนไยเงียบงันหรือหวาดหวนั่วนัเหงาจึงเศร้าศรีเคยละลิ่วปลิวลมชมเสรีก็ลว้นล้ีลบัหายในสายลมในป่ าปูนเคยดังยังสงัดประหนึ่งวัดศาลาเขตอาศรมเย็นยะเยียบเงียบหล้าประชาคมใต้โศกตรมขมเศร้าเงาอาดูรระทึกขวัญวันท้อรอความหวังรอนพลงัเหนื่อยลา้คราสิ้นสูญตัวเลขโรคโศกเสริมยงิ่เพิ่มพูนยงัจรูญไวรัสสาหสัเกินแพรสะบัด ๔ สิงหาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๗๑๐ หางนกยูงหางนกยงูฝงูใหญ่ในอ่างบวัอยรู่วมตวัครัวปลาอิงอาศยัจา นวนตวัมีนอ้ยตอนปล่อยไปเจริญวยัเจริญพนัธุ์แลว้วนัน้ีเอาหินกอ้นท่อนไมใ้ส่ประดบัเสมือนกบันิเวศสัตวร์ัศมีสุขสถานสา ราญร่าปลาเปรมปรีด์แถมยังมีกอบัวไว้พัวพันอ่างบวัน้ีคือโลกอนัโอฬาร์ฝงูมจัฉาอ่างคือสรวงสวรรค์วา่ยเวยีนวนชีวทีุกวี่วนัดูพวกมันเบิกบานส าราญใจโปรยอาหารให้ปลาอุราคิดนี่น่ะหรือชีวติที่พิสมยั
อ่างบวัคือเวียงวังอันอ าไพจกัรวาลยงิ่ใหญ่แค่อ่างบวัเฝ้าแหวกวา่ยเวยีนวนไปวนัวนัยดึสวรรคใ์นอ่างโบกหางหัวดูฝงูปลาในอ่างยอ้นดูตวัวา่ยเนียนวัวนอ่าง เหมือนหางนกยงูแพรสะบัด ๓๑ กรกฎาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๗๐๙ สังวรณ์อุทกภัยพิโรธกริ้วโกรธโลกกระแสโศกเชี่ยวกราดสาดกา สรวลจึงภินทพ์งัท้งัเพระเนระนวนวิโยคหวนครวญตลบกลบธารารินพลังโอฬารธารอุทกตื่นตระหนกสะทกขวญัสนนั่หลา้ยากจะขวางทางกระแสแม่คงคาชวั่พริบตาวนิาศกวาดท้งัเมืองกระแสน้า ช้า ชีวาน้า ตานองกระแสหมองมิเคยพอยงัต่อเนื่องเหตุไฉนภัยคุกคามลุกลามเรืองวิกฤตเรื่องประเทืองทุกข์คุกคามคนที่เคราะห์ซ้า กรรมซดัสัจจาสอนความเดือดร้อนวนัน้ีบ่งช้ีผลสะเทือนโลกโศกหล้าถึงฟ้าบนฟ้าบันดล หรือ คนบันดาล สะท้านดินกฏเหลก็แห่งจกัรวาลหมุนสายพานมิหยดุมิสุดสิ้นกฏสมดุลจกัหยุดย้งการพังภินทน์ ัควรถวลิกนั ไว้ใหส้ ังวรณ์แพรสะบัด ๓๑ กรกฎาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๗๐๘ ย้อนวิถี
ถ้าโลกไร้ไฟฟ้าพลังงานคลื่นสื่อสารกล็่มจมสลายเทคโนโลยี่ลาลับและกลับกลายทยอยหายหลายหลากถมทรากทับยวดยานท้งัหลายเรียงรายจอดทิวแถวทอดจอดสนิทดงัติดกบัอุปกรณ์กลไกคณานับเป็นสินทรัพยไ์ร้ค่าคาแผน่ดินเหล่าเงินทองกองดินกินไม่ได้ยอ่มหมดไร้คุณค่าราคาสิ้นอญัมณีเพชรหยาดมิอาจกินหยาดน้า รินลน้ค่าแพงกวา่ทองสิ้นแสงตะวนัอนัรองเรืองเมืองท้งัเมืองมืดมิดเร่งปิดหอ้งนอนถอดเส้ือเหงื่อท่วมหลงั่รวมกองแสงเทียนหมองมองไส้ใกล้โรยราตะวนัพรุ่งรุ่งฟ้ายงัราแรงฟ้าทอแสงความหิวเริ่มโหยหาตอ้งด้นัดน้เดินดงพงพนาเก็บภกัษาหาน้า ความลา เคญ็ไร้พืชพันธุ์ธัญญามาประทังกองทพัคลงั่อดหยากคนยากเขน็เดินท่องถ้า ยา่ ป่าเขาเชา้จรดเยน็เสมือนเป็นยคุเก่าเต่าลา้นปีที่อ่อนลา้ราแร็งแกร่งไม่พอมิอยรู่อต่อกรยอ้นวถิีได้ตายไวไปลับนับโชคดีกายอว้นพีหนีไม่พน้ โดนจบักินแพรสะบัด ๓๐ กรกฎาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๗๐๗ ตื่นตื่น ตระหนกคือตกใจไปเกินเหตุ
ไม่สังเกตสังกาหาเหตุผลใครวา่มาก็วา่ ไปใจร้อนรนไม่คิดคน้ตน้ สายวนุ่วายจริงตื่น ตระหนัก มักจะปฏิเสธค่อยสังเกตเหตุการณ์ในทุกสิ่งหาเหตุผลหักล้างใช้อ้างอิงมักท้วงติงและพิจารณ์การเป็ นไปไม่ตื่น จากสิ่งสรรพหลบัสนิทไม่เคยจิตคิดตื่นจากหลบั ใหลกบัสังคมรอบขา้งช่างปะไรเหมือนอยใู่นเกาะร้างห่างเอกาตื่นรู้ คือผู้แหวกแหกวงวัฏจนสัมผัสสัจจะละปัญหาจะไม่รับรู้ไดด้ว้ยสายตาแต่จะใชป้ ัญญาแทนตาดูตื่น ไม่รู้คือดูเห็นเป็นผสัสะส่วนสัจจะ ปฏิปทามิมาสู่อาจเย้อืงยา่งบางคนทา ตามคา ครูแต่ก็ยงัไม่รู้สัจจา ปัญญาธรรมตัวเราตื่นแบบไหน ไปค้นคิดตื่นแบบผดิคอยติดตามแต่ทรามต่า ตื่นแบบเชื่อเบื่อหน่ายในดงดา หมายแหวกกรรม แมแ้ต่หวงัก็ยงัดีแพรสะบัด ๒๙ กรกฎาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๗๐๖ ตกัแม่หลบั ใตร้่มเงารักซบตกัแม่เร้นกระแสสับปลับและสับสนวางชีวาอาวรณ์อันร้อนรนฟังเสียงฝนสาดสายใส่ชายคานานเพียงไหนเราร้างห่างกอดแม่นานจนแก่เกินไปแลว้แม่จ๋าเจ้ามิเคยเปลี่ยนแปรแลชราเจา้ยงัเป็นลูกยาแม่คนเดิม
คงจะเหนื่อยมากนักลูกรักเอ๋ยแม่เอ้ือนเอ่ยอาทรเหมือนตอนเริ่มตกัแม่น้ียงัรอเฝ้าต่อเติมหลับตาเคลิ้มฟังคา แม่ร าพนัปลอบประโลมโฉมเจา้อยา่เศร้าศรีนอนเสียเถิดคนดีจงหลับฝันถึงรุ้งพราวราวรวงดวงพระจันทร์สัมผสัอนันุ่มแนบแอบอุ่นไอเจา้อยไู่หนมิไกลพรากจากอกแม่เท่ารักแทแ้ม่น้ีมีที่ไหนแม่รักแสนแหนหวงสุดห่วงใยไม่มีใครรักเจา้เท่าแม่มีตื่นลืมตาหน้าแม่ก็แลหายรุ้งดาวรายดาริกาพากนัหนีไร้เสียงค าจ านรรจาหยุดวาทีแม่จรลีจากฉนัตามฝันไปแพรสะบัด ๒๖ กรกฎาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๗๐๕ สิ้นไร้เมื่อสิ้นแม่แลไปก็ไร้สิ้นเหมือนปักษิณบินไปไร้ความหวังดงั่ลูกนกตกจากพรัดพรากรังภาพมารดาน้า ตาหลงั่ร้องสั่งลาโรยพลงัสั่งเสียละเหี่ยจิตเจ้าชีวิตน้อยนักจงรักษาใครเขาจะเก้ือหนุนกรุณยาไปอยศูู่นยก์า พร้าหนาลูกรักเขาห่อแม่มิดชิดปิดหวัหูน้า ตาพรูอา ลาอาลยัหนกัสิ้นทุกขแ์ม่อาทรจงผอ่นพกัในอ้อมตักอวตารพิมานอินทร์ควันโขมงโยงสายสู่ปลายฟ้ายงัวาจากอ้งอยมู่ ิรู้สิ้นแม่ไม่อยู่หนอใครจะใหก้ิน
หยาดใสรินรดหนา้น้า ตาจนเมื่อสิ้นแม่แลไปสิ้นไร้แลว้หูยนิแวว่วาจาฝ่าสายฝนลูกจ๋าลูกจ าไว้ให้อดทนขอจงคนรักใคร่ไม่รังแกแพรสะบัด ๒๖ กรกฎาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๗๐๔ ปิ ดต านานทยอยปิดกนัหมดรถโดยสารเงียบสนิทปิดตา นานการขนส่งรถโดยสารใหญ่นอ้ยค่อยปิดลงจะยงัคงเล่าขานการทรงจา เริ่มจากบขส.รถสีส้มวงิ่รับลมชมลา เนาเชา้จรดค่า ครองเส้นทางต่างจงัหวดัอยปู่ระจา เป็นลา นา เล่าขานยวดยานยนต์รถทัวร์ปรับอากาศมาแทนที่รถสีส้มไม่มีในถนนรถทัวร์ชื่นอุราประชาชนจึงผู้คนชื่นชมเย็นลมแอร์รถทวัร์นา เที่ยวก็เอี่ยวดว้ยพ่นสีสวยแต่งงามตามกระแสติดเครื่องเสียงกระห่ึมคร้ึมดวงแดคนแหนแห่ชอบจดัทศันาจรรถตูส้ิบที่นงั่กา ลงัคล่องคนจบัจองร้องวา่ดีกวา่ก่อนรถทัวร์ปรับอากาศจึงม้วยมรณ์ปิดจอดนอนริมนาน่าเศร้าใจไมโครบสัจดัใหม่ไล่รถตู้แสนหดหู่ผซู้้ือหาวนิหนา้ใหม่ค่อยทยอยค่อยลดค่อยปลดไปคงเอาไว้รถไมโคร โตพอดีโควดิระรอกใหม่ไล่ท้งัหมดเครื่องบิน-รถ ใกล้อดตายแล้วน้องพี่
คนเขาอยตู่ ิดเหยา้ไม่จรลีคนไม่มีเงินเที่ยวเปลี่ยวอุราเงียบงนันคราทุกท่ารถเงียบงันหมดเงียบสนิททุกทิศาเห็นวงิ่วอ่นร่อนสู้อยไู่ ปมารถส่งภกัษาที่ปรากฏ และรถพยาบาลแพรสะบัด ๒๖ กรกฎาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๗๐๓ ความหิวโหยความหิวโหย อันโหดร้ายคอยกร้ ากรายสารสัตวม์ิตดัถอนความหิวโหยอ ามหิตเฝ้าริดรอนใหเ้หนื่อยร้อนอ่อนลา้พาลา เคญ็ความหิวโหย ไร้ปรานีจึงชีวลีดเล้ียวคอยเคี่ยวเขน็ที่สะสุมรุมเร้าเช้าจรดเย็นละโลดเต้นตนตามความบัญชาทุกขเวทเภทภยัไหนจกัเท่าใตเ้ง้ือมเงาความหิวแห่งชิวหาเฝ้าคุกคามความหิวโหยมิโรยราแฝงกายาอยตู่ ิดชีวติไปจักคอยมอบตอบสนองยามท้องหิวโลดละลิ่วไขวค่วา้หามาให้ยอมเป็นทาสหิวโหยก่อโพยภยัคอยริดรอนแรงใจและกายาตราบสิ้นลมหายใจสิ้นไร้หิวคงปลิดปลิวลิ่วละล่องท่องเวหาหากสิ้นภพมิจบชาติอาจกลบัมาเกิดเป็นทาสตณัหา หิวเหมือนเดิมแพรสะบัด ๒๖ กรกฎาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๗๐๒ กงัสดาล
วสันตส์ายรายรินแผน่ดินชุ่มลว้นขา้วกลา้นาชอุ่มน้า ลุ่มหนองฝนเจิ่งฟ้านาอร่ามน้า เนืองนองจาริกท่องตอ้งงดลดโคจรการเผยแผพ่ระศาสนาเหล่าสาวกน้า ท่วมทน้ฝนตกจงหยดุก่อนอาจเหยยีบยา่ ไร่นาประชากรจะเดือดร้อนพุทธบริษัทวัจนาสถิตลงตรงอารามตามอาวาสครบไตรมาสหยุดจาริกพร ่าสิกขาปฏิบัติพากเพียรเรียนศีลากายวาจาจิตพินิจน าพรรษาสงฆ์ธ ารงธรรมประจ าอาวาสนภากาศมิขาดฝนชลชุ่มฉ่า เข้าพรรษาอาวาสมิขาดธรรมเสียงพึมพัมภาวนาร ่าอารามวสันต์สายรายรินมิสิ้นสายฝนโรยรายพรายนาฟ้าสยามแสงเทียนทองส่องสกาวอยวู่าววามยา่ ค่า ยามยนิระฆงักงัสดาลแพรสะบัด ๒๕ กรกฎาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๗๐๑ ครบแกว้สามครบองค์สามไตรรัตนา อาสาฬหะฯธมัมะจกัรกปั ปะฯ พุทธะสอนงามผอ่งแผว้แกว้องค์อลงกรณ์แนวบัญชรนิวรณ์วาทพระศาสดาครบแกว้สามวามวาวสกาวโลกเป็ นกองทัพดับวิโยคโศกส ่าสาคือหนทางปริยัติละอัตตารู้สัจจะอนัตตาไร้ตัวตนพระบรมศาสดาฝ่ าองค์จากวงวัฏฏ์
บรรลุสัจจาแจ้งส าแดงผลคือมรรคาทางเอกใช่เสกมนต์สอนให้คนพ้นทุกข์ที่คุกคามทุกข์โทษภัยในกิเลสเหตุแห่งทุกข์ที่เร้ารุกหัวใจในโลกสามพุทโธวาทประกาศไว้ใครเดินตามจกัพบความแจ่มกระจ่างทางพน้ทุกข์พุทธศาสน์เพียงสอนแผแ่ต่มิสั่งหากคิดหวงัไขวค่วา้หาความสุขต้องเรียนดูรู้ท ากรรมเร้ารุกธรรมทนัยคุทุกสมยัไม่เปลี่ยนแปลงผใู้ดเห็นธรรม ผนู้้นัเห็นเราหลุดเง้ือมเงากามาอนักลา้แขง็เมื่อจิตวา่งกระจ่างเจิดจิตเกิดแรงยอ่มพบแสงสวา่งสายปลายอุโมงค์แพรสะบัด ๒๔ กรกฎาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๗๐๐ บทเรียนระรอกน้ีโหมหกัช่างหนกัหนาระรอกหนา้มิรู้จะอยไู่หวระรอกแล้ว ระรอกเล่าควรเขา้ใจในพิษภัยไวรัสสัตว์ตัวนิดแพร่ระบดัพฒันากวา่ที่รู้การขับสู้สายพันธุ์อันอ ามะหิตกวา่จะสร้างวคัซีนมาตา้นพิษโรคแผลงฤทธ์ิกลายพนัธุ์อนัตรายเป็นพนัธุ์ใหม่ที่แกร่งและแขง็กร้าวพร้อมอยยู่าวอยนู่านการแพร่หลายทวฤีทธ์ิพิษพนัธุ์อนัยงยาวสังหารชาวโลกาปัญญาชนสงครามสอนใจศึกไวรัสสั่งสอนสัตวป์ระเสริฐเถิดดูผลนรชาติเผา่พงศท์ะนงตนคิดวา่คนเหนือฟ้ากวา่สิ่งใด
โควิดไวรัสมาจัดโลกเอาวโิยคสอนความจริงอนัยงิ่ใหญ่มาตรแม้นนรชาติขาดวินัยวิกฤตภัยนานาจักมาเยือนใหอ้าทรเผอื่แผ่รู้แต่พอเมตตาก่อเก้ือกูลเพิ่มพูนเพื่อนให้มีศีลครรลองมาครองเรือนโลกเสมือนผู้ที่มีพระคุณระรอกน้ีระรอกหนา้ระรอกไหนเตรียมถกัทอสายใยก่อไออุ่นปลูกความรักเมตตา เก้ือการุณย์จะเป็นเกราะค้า จุน ประชากรแพรสะบัด ๒๔ กรกฎาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๙๙ สื่อเมื่อมีสื่อใชส้ื่ออยา่งไม่สร้างสรรค์ใชป้ลุกปั่นป้ันแต่งแหล่งกระแสใช้บิดเบือนกระบวนให้ปรวนแปรจะมีแต่สื่อผดิสร้างพิษภยัโลกจะเตม็ดว้ยนิยามแห่งความลวงในหุบหว้งสับสนสร้างหม่นไหม้เพราะใจคนทอดทิ้งความจริงใจเพราะคนไม่นา พาจรรยาบันสื่อสรัางเป็ นเครื่องมือใช้สื่อสารบนพ้ืนฐานแนวทางเพื่อสร้างสรรค์สื่อเป็นศูนยก์ลางการแบ่งปันอยา่มาใชก้ดักนั ป้ันวาทีสื่อเป็นแหล่งแห่งสาธารณ์เรื่องร้าวฉานเฉพาะใครหาใช้ที่อยากระบายอุราหรือราวีน่าจะมีที่จา เพาะจึงเหมาะควร
สื่อประดุจสายธารรินรานไหลปฏิกูลโยนใส่จึงกา สรวลให้ล าคลองหมองไหม้ไร้กระบวนหมกัหมมมวลเน่าเหมน็เป็นอาจมสื่อในมือใชส้ื่ออยา่งไม่สร้างสรรค์ควรใชก้นัเป็นแบบอยา่งช่วยสร้างสมช่วยกนัสร้างช่วยแกไ้ขใหส้ ังคมอยา่ถล่ม ไทยจมไทยไปกวา่น้ีแพรสะบัด ๒๓ กรกฎาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๙๘ อุปาทานคงเป็นวนัอีกวนัที่หวนั่หวาดโรคระบาดยงัไม่พอ หมอสงสัยจงสแกนสมอง ต้องรีบไปเป็นเหตุใหหู้ตึงจึงเร้ือรังอาจจะมีเน้ืองอกในสมองใหข้ดัขอ้งการไดย้นิสิ้นความหวงัหรือเสื่อมทรามตามวัยในการฟังต้องพลังเอ็มอาร์ไอ จงไปจองถือฟิลม์รอฟังผลกงัวลจิตถา้เน้ือร้ายมนัสถิตติดสมองคงผา่หวัเราแหกแหวกเป็นคลองแลว้ยงัตอ้งนอนต่อรอเยยีวยาถา้ถึงคราวเปลี่ยนภพจบสิ้นชาติให้คลาคลาดนิราศพลันจบปัญหาอยา่ติดเตียงเคียงหมอนนอนกลอกตาคอยนับเข็มนาฬิกาทุกนาทีจะได้ไปรับงานอาจารยใ์หญ่ที่ต้งัใจมอบกายาคราเป็นผีกายสังขารเราพร้อมและยอมพลีเป็ นคัมภีร์ศึกษาองคาพยพไม่มีเน้ือร้ายในสมองที่ขดัขอ้งหูแน่แน่แก่แลว้จบ
ประสาทหูเสื่อมทรามตามที่พบหมื่นแปดงบจบเรื่องเครื่องช่วยฟังเรื่องหูตึงอึงอลที่หม่นหมองยังเป็ นรองเรื่องหวาดท่ีวาดหวงัผา่นเลยวนัที่หวนั่จิตอนิจจงัติดวนวังอุปาทานมารผจญแพรสะบัด ๒๑ กรกฎาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๙๗ สแกนร่างฉนั โดนยดัใส่อุโมงคค์ลา้ยโลงเลื่อนสภาพเหมือนมรณาคนอาสัญในตู้อับคับแคบแบบเมรุควันสะพรึงพรั่นหวนั่หวาดขยาดกลวัมีสายยางระโยงอุโมงคน์ ้ีแลว้ยงัมีฝาครอบก้นักรอบหวันอนวงัเวงเอกาโอน้ ่ากลวัเสียงระรัวเครื่องอ่านสัญญาณดงัเสียงสัญญาณผา่นหูอยกู่ ึกกอ้งอยใู่นช่องอุโมงคเ์หมือนโลงต้งันอนฟังเสียงสัญญาณเนิ่นนานจงัถูกจบัขงัพนัธนากวา่ชวั่ โมงไดแ้ต่ต้งสติพิจารณา ัดูกายานุสติใหป้รุโปร่งเหมือนสังขารม้วยมรณ์ลงนอนโลงไม่ปลอดโปร่งโล่งกมลทนภาวนาเสียงคา รามเครื่องอ่านกงัวานหูหลับตารู้ดูชีวังโอ้สังขาร์ยงิ่ยดึมนั่ถือมนั่ยงิ่หวนั่วิญญาณ์ยงิ่ทุกขเวทเพทนาอุปาทานแพรสะบัด ๑๙ กรกฎาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๙๖ ไฟ
ประกายแสดแผดเผาเป็นเถา้ถ่านพรายเพลิงฉานผลาญเผาเงาไม่เหลือประกายไฟไม่เคยเวน้มอดเป็นเบืออณูเน้ือมวลไหนไหมท้้งัมวลประกายแสดแผดสายประกายฉานทรากสังขารโดนฟอนไฟมอดไหม้ถ้วนคือลาขาดชาติภพจบกระบวนจักย้อนหวนภพใหม่ไปตามกรรมถึงยอ้นมาหาใหม่ไฟยงัอยู่ผยู้นืสู้แบบเก่าเชา้ยนัค่า เมื่อสิ้นภพจบลงจากดงดา ไฟก็ทา หนา้ที่เหมือนที่เป็นชาติภพเกิดจากอยากและใคร่จากฟอนไฟกิเลสเหตุเคี่ยวเขญ็จึงฟอนไฟชกันา สู่ลา เคญ็สู่วบิากยากเยน็เป็นฉะน้ีแสดประกายพรายเพลิงมิสิ้นสายนอนทอดกายละลายเถ้าไฟเผาผีประกายแสดแผดสายรายธุลีคือ วงจรชีวี อัคคีไฟแพรสะบัด ๑๘ กรกฎาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๙๕ วิกฤตแล้วบนัทึกฉนัวนัน้ีที่วกิฤตยอดโควิตหยัดยืนถึงหมื่นหัวไทยวกิฤตโควิดติดกนันวัช่างน่ากลวักระไรภัยไวรัสร้อยสี่สิบเอ็ดศพสมทบยอดเพิ่มตลอดเรื่อยมาแสนสาหสัโรงพยาบาลประกาศอัตคัตแน่นขนดัเกินกวา่จะรามือบุคลากรต้งัรับก็ยบัแย่
โดนโรคแพร่สะพรัดสัมผสัสื่อเป็นความจริงข่าวเศร้าใช่เล่าลือวา่นี่คือภยัพิษวกิฤตไทยมีหลายบ้านโควิตติดยกครัวนอนสุมหัวตวัสั่นฉนั ไม่ไหวที่อ่อนแอแพพ้ ่ายก็ตายไปโรงพยาบาลเริ่มไร้กา ลงัรอนบนัทึกฉนัวนัน้ีที่วกิฤตภยัโควดิฆ่ามนุษยม์ิหยดุหยอ่นไดเ้พียงแต่วอนวาจาประชากรพร ่าสังวรณ์ชีวาโรคาภัยขอใหห้มนั่ดูแลอยแู่ต่บา้นแหล่งสาธารณ์นานาหาควรไม่ต้งัสติรักษากายาใจป้องกนั ไวไ้ม่ประมาท พลาดตอ้งตายแพรสะบัด ๑๗ กรกฎาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๙๔ มิต่างกนัอสรพิษคืบคลานสังหารนกลูกวิหคนอนรังหวังสลายพ่อแม่บินผนิลบัวบัมลายห่างเหินหายกายาใตฟ้ ้าครามลิ้นสองแฉกแหวกตวดัสัตวอ์สูรความอาดูรคืบใกลม้ิไถ่ถามคลานขยับกายาพยายามสนองความหิวโหยผู้โรยรามนัฉกกดัรังใกลเ้อาไปก่อนลูกนกอ่อนน่ารักเป็นภกัษาตอ้งมาตายท้งัท้งัไม่ลืมตากวา่พ่อแม่คืนมาเหลือแต่รังลูกนกรังใหญ่อยสูู่งกวา่ต้องตื่นตาแลไปไร้ความหวังจะผกผนิบินไปก็ไร้กา ลงั
ไดแ้ต่นงั่รอท่าจบัตางูมีความหิวขับเคลื่อนเป็ นเพื่อนพ้องที่ร ่าร้องครวญครางหมดทางสู้มีหุบเหวโขดผาทอดตาดูไปหรืออยไู่ร้ความหมายตายเหมือนกนังูขยับใกล้นกทีละนิดความโหยหิวก็สะกิดประชิดขวญันงั่นบัเวลานาทีแลว้ชีวนัมิต่างกนักบัคนไทยในวนัน้ีแพรสะบัด ๙ กรกฎาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๙๓ รอคิวอนุสสติเตือนเพื่อนล่วงลบัค่อยค่อยดบัอบัแสงจากแห่งหนทีละดวงร่วงหนีทีละคนสุดถนนทอดสายวายชีวีมรณานุสสติต้งัใหส้ ังวรณ์ความไม่แน่นอนคือแน่นอนในวถิีจะหลงัก่อนก็แน่นอนจรลีไม่วนัน้ีก็วนัหนา้ยอ่มมาเยอืนเสียงสังสันทน์เคยยนิก็สิ้นเสียงเหลือแต่เพียงตา นานการเป็นเพื่อนความทรงจ ามิจืดจางหากลางเลือนถูกกลบเกลื่อนกระแสกาลวารเวลาเฝ้าทอดถอนอาวรณ์วานสังขารขันธ์ความผกูพนัอนัยนืยงยงัทรงค่าตกผนึกจารึกกาลเรื่องผา่นมาจนล่วงเลยวยัสวาชราวยัจึงเงียบเชียบเงียบงันอีกวันหนึ่งมรณามาถึงคนชิดใกล้ค่อยค่อยคืบค่อยค่อยคลานกาฬภยัคราวต่อไปใครจะรู้กูหรือมึงเมื่อเสียเพื่อนก็เตือนตนอีกหนแลว้วงัเวงแว่วมรณาจะมาถึง
มรณานุสสติไว้ให้ร าพึงวา่วนัหน่ึงมาถึงแน่แค่รอคิวแพรสะบัด ๓ กรกฎาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๙๒ ระยะยาวกระดานร้างห่างหายร่ายอกัษรเวทีกลอนจรห่างหยุดสร้างสรรค์อารมณ์กลอนคือประเด็นเป็ นส าคัญความผูกพันในเวทีมีเหมือนเดิมกระแสการณ์วกิฤตโควดิเกิดจิตเตลิดออกทางร้างการเริ่มที่เร้ารุกทุกขท์อ้เขา้ต่อเติมที่ยงิ่เพิ่มปัญหาประชาคมยงิ่ระยอ่ห่อเหี่ยวเปลี่ยวชีวิตยงิ่ดวงจิตทุกขเ์ศร้าเขา้สะสมวิกฤตการณ์บ้านเมืองเรื่องระทมความโศกตรมถมอยู่มิรู้คลายสดับเหนือมิเหลือใต้ให้สงบยงิ่สดบัมิรู้จบพบความหน่ายลว้นปัญหาไร้ท่าทีจกัคลี่คลายมีแต่ข่าวเจบ็ตายอยรายวันู่เหล่าแนวหนา้ทา หนา้ที่ไม่มีลดแรงโรคาปรากฏน่าหวาดหวนั่โรงพยาบาล พระเณร เมรุเตาควันสู้ประจัญขวัญผวาสาละวนเวทีร้างห่างกลอนร้อนปัญหาล้ีโรคาในหอ้งหบัและสับสนยุคบ้านเหลืองเมืองร้อนนรชนความหมองหม่นที่สุมสะระยะยาวแพรสะบัด ๓ กรกฎาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )
บทกวีเรื่องที่ ๖๙๑ ให้มีหลายสิ่งที่คนจะมกัสะสมมาทับถมจมห้องกองเคหาแต่ละสิ่งหาไดใ้ชเ้งินตราตามอุรามากองของเต็มเรือนมกัจะเก็บสาระตะของสะสมค่านิยม ใครมีใคร่มีเหมือนอยไู่ม่นานการปล้ืมเป็นลืมเลือนล่วงปีเดือนเกลื่อนกายของก่ายกองความเปลี่ยนแปลงมิเคยนิ่งสรรพสิ่งเกิดใหม่แลว้มวัหมองตอ้งปรับเปลี่ยนของใหม่ตามใจปองเป็นลา คลองขื่นขมถมไม่พอมีหลายสิ่งทิ้งเกลื่อนในเรือนเหยา้ควรน าเอาบริจาคคนยากหนอผู้ขัดสนคนที่ด้อยเขาคอยรอจะเกิดก่อคุณค่าน่าพอใจช่วยขจดักิเลสเหตุความอยากบริจาคเป็ นสายทางสร้างนิสัยให้จางคลายหายยึดติดคือพิษภัยเริ่มตน้ดว้ยการให้ใจปล่อยวางแพรสะบัด ๒๑ มิถุนายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๙๐ พระเจ้าตากสินมหาราชความแตกแยกจึงแหลกยับเมื่อกองทพัพุกามเขา้หยามหมิ่นอยธุยาแยกแตกแผน่ดินพระยาตากสินตีพม่าฝ่าวงลอ้มทหารหาญชาญอาชาราวห้าร้อยร่วมติดสอยไปดว้ยช่วยแหนหอ้มเป็นทวยไทนรชาติทาสไม่ยอมผนึกพร้อมหลอมสู้กูช้าติไทยความอ่อนแอแพภ้ยัใหพ้ม่า
ราชอาณาต่างอยแู่ละต่างใหญ่เมื่อไพรีรุกรานอธิปไตยจึงปราชยัโดยง่ายพ่ายพุกามแยกหลายก๊กแยกอยแู่ยกหมู่เหล่าผองพงษเ์ผา่ต่างใหญ่ในสยามพระยาตากต้องฟันฝ่ าพยายามรวบรวมความเป็ นไทยไว้หนึ่งเดียวยทุธการสะทา้นอุราไทยฆ่าไทยดว้ยหัวใจไม่ระยอ่แต่ห่อเหี่ยวสะท้อนจิตคิดถึงชาติขาดกลมเกลียวตอ้งขบัเคี่ยวทา ไมไทยดว้ยกนัก๊กใหญ่สา คัญจันทบุรีฝ่าหาญหกัจกัเขา้ตีเป็นที่มนั่ทุบหมอ้ขา้วเทเสบียงเล้ียงชีวนัตีเมืองจนัทไ์ม่ไดใ้หอ้ดกินเมืองจนัทแ์ตกพ่ายพระยาตากรวมพลงัหลายหลากไวห้มดสิ้นกรีธานาวาทพักลบัแผน่ดินบดขย้ชีีวนิเหล่าริปูค่ายโพธ์ิสามตน้แตกแหลกสลายสุก้ีตายในสนามยามรบสู้พระเจ้าตากสินมหาราชชาติเชิดชูผกู้อบกูก้รุงศรีฯ วรีชนแพรสะบัด ๑๖ มิถุนายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๘๙ เที่ยวบินสุดท้ายเมื่อเที่ยวบินสุดท้ายลับสายตาหายไปกบัขอบฟ้าเพลาสายเพียงบินไปแต่ไม่กลบัลาลบักายเที่ยวสุดท้ายหายหนา้ไม่มาแลว้ยนิแต่เสียงคา รามของฟ้าฝนลมหายใจร้อนรนค่อยค่อยแผว่มองฟากฟ้าคราน้ีไร้วแี่วววงัเวงแว่วแต่เพียงเสียงลมครวญ
รอนรอนอ่อนลา้ผรู้าโรยหิวโหยหม่นไหมร้่ าไหห้วนจมทะเลท้อแท้และแปรปรวนใกล้เจียนจวนจบฝันอันทรมานเพื่อนอนพับหลับตนบนน้องพี่ตื่นอีกทีชีวนัคงผนัผา่นความหิวโหยเหน็บหนาวอันยาวนานเหิรทะยานสู่ฟ้าขอลาทีเมื่อเที่ยวบินสุดท้ายลับปลายฟ้าเมื่อเวลาหมดลงตรงหน้าทึ่เมื่อเรี่ยวแรงศรัทธาไม่อารีเมื่อโชคดีไม่มายอมปราชยัแพรสะบัด ๑๕ มิถุนายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๘๘ ป่านฉะน้ีป่านฉะน้ีเป็นไฉนคนไกลห่างความเวิง้วา้งห่างไกลจึงไม่เห็นณ ตอนน้ีที่ของเจา้เชา้หรือเยน็จะล าบากยากเข็ญเป็ นฉันใดป่านฉะน้ีทา ไฉนคนไกลห่างบนเส้นทางสวา่งสรวงดาวดวงไหนคงคิดถึงฉนับา้งคนห่างไกลหรือลบออกจากใจความทรงจ าป่านฉะน้ีเธอนิทราหรือวา่ตื่นหากเป็ นคืนดาราฟากฟ้าค ่าแม้หลับฝันขอให้ได้ยินค าที่ตอกย้า ร าพึงคิดถึงเธอป่านฉะน้ีเป็นไฉนใจอยากรู้เบ้ืองฟ้าบนคน้ดูอยเู่สมอนับล้านล้านดารายากหาเจอยงัชะเงอ้แลดูอยรู่่ าไปแพรสะบัด ๑๔ มิถุนายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )
บทกวีเรื่องที่ ๖๘๗ ปราสาททรายเดก็นอ้ยก่อกองทรายริมชายหาดกอบทรายวางสร้างปราสาทวาดความฝันกุมมือสองทรายกองก่อต่อต่อกนัมุ่งมาดมนั่บนัดาลวมิานทรายเม็ดทรายน้อยร้อยเรียงเป็ นปราสาทเกลียวคลื่นซัดชายหาดมิขาดสายเด็กเด็กเอยเชยชื่นรื่นรมย์รายมิคาดหมายทรายที่สร้างอัปปางลงเอาแต่กอบเอาแต่ก่อต่อไม่หยดุเอาแต่ขดุเอาแต่สร้างอยา่งใหลหลงทะเลครืนคลื่นคลงั่ก็ยงัคงมุ่งประสงคบ์รรจงสร้างมิวา่งเวน้เมื่อคลื่นสาดซดัทรายมลายสิ้นปราสาทแสนโสภิณก็ไม่เห็นวิมานแยกแตกทลายทรายกระเซ็นของเดก็เล่นชายหาด ปราสาททรายแพรสะบัด ๑๓ มิถุนายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )ไบทกวีเรื่องที่ ๖๘๖ เจอเด็ดคึกคะนองทระนงจงอางหนุ่มตวัแอบซุ่มในพุ่มป่าหาอาหารโดยวสิัยแม่ใหม้นัสัญชาตญาณอยดู่ว้ยการกา้วแกร่งแห่งชีวนัไม่รู้จกัพงษเ์ผา่ร่วมเหล่ากอไม่รู้จกัแม่พ่อพี่น้องฉันมีแต่เอาตวัรอดเป็นสา คญัตัวใครตัวมันตลอดมาเจาะจากไข่รีบแหวกวา่ยตะกายหลบหลายตัวจบด้วยการเป็ นภักษาตกเป็ นเหยื่อหวานมันอันโอชาใตค้มเข้ียวเหยยี่วถลาบนฟ้าไกล
แมเ้ผา่พนัธุ์มนัเองก็ไม่รอดต้องหนีไปให้ตลอดรอดให้ได้จงอางหนุ่มมนัยอดจึงปลอดภยัเจริญวยัใหญ่มาถึงคราน้ีเจองูใหญ่ไหวร่างกลางดงหญา้จึงโดดคว้าเอาไว้มิให้หนีโดนงูฟาดแทบสลบทบปฐพีงูตวัน้ีหลอกลวง มนังวงชา้งแพรสะบัด ๑๓ มิถุนายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๘๕ ลุงยังไหวโลกเขาไปถึงไหนไหนลุงก็ยงัอยใู่นโลกเหงาเหงากลางกระท่อมลอ้มนาป่าลา เนาสูดควันเตากองฟื นยืนริมนาโลกเขาไปถึงไหนไหนลุงยงัใชต้ะเกียงเรียงเคหาลุงยงัใชไ้ฟฟืนยนื ปิ้งปลาลุงไม่ใชไ้ฟฟ้ามากวนใจโลกเขาไปถึงไหนแล้วลุงไม่มีวแี่ววจะควา้ไขว่ลุงเอนกายบนแคร่แลลมไกวมองใบไมร้่ายร าระบา ฟ้อนโลกเขาไปถึงไหนรู้ไหมลุงยงัเพลินทุ่งมุ่งทอดยอดสิงขรแจ้วจ าเรียงปักษาเพลานอนชมละครใบขา้วอยกู่ราวเกรียวโลกเขาไปถึงไหนไหนลุงมิใฝ่ ตาชะแง้จะแลเหลียวนอนนับดาวพราวเกลื่อนคืนเดือนเรียวแค่น้า คา้งหยดเดียวก็ชื่นใจโลกเขาไปถึงไหนแล้วลุงยนิแวว่ โรคามนัมาใหญ่คนรุ่นเดียวกนัมนัค่อยทยอยไปลุงก็ยงัอยไู่หวเกือบร้อยปี
แพรสะบัด ๑๓ มิถุนายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๘๔ เฟอะฟะเมื่อ สว. มาเจอกนังานสังสันทน์วนัเก่าเก่าถูกเล่าขานจะย้อนกลับคืนไปในต านานอดีตกาลผา่นผนัในช้นัเรียนอายุผองศิษยเ์ก่าเขา้เลขแปดตะโกนแผดสนทนาน่าปวดเศียรด้วยหูตึงจึงคุยยากยังพากเพียรกาลจา เนียรเปลี่ยนผา่นเนิ่นนานมาดีใจจงัที่ยงัอยดูู่ไม่แก่อายแุกปีน้ีกี่วสาสี่สิบปีแลว้นะเริ่มชราพยกัหนา้บอกวา่เราเท่าเท่ากนัชื่ออะไร เพื่อนเอ๋ยเฉลยทีเราวนัน้ีเพิ่งต้งชื่อรังสรรค์ ัวนัพรุ่งน้ีคาดจะชื่ออนนัต์เปลี่ยนตามวนัต้งันามตามมงคลชื่อมงคลก็ดีมีความหมายเราต้งัชื่อหลานชาย นายเกิดผลเปิ ดดูดวงตามต ารามีนายนแลว้จึงวนถามใหม่แกใครกนัตะโกนคุยย้า ย้า เรื่องซ้า ซากจนน้า หมากกระจายร่ายขา ขนัเองรู้ไหมไอเ้ชิด ไปไหนกนัไปสวรรค์แล้วไหม ใครบ้างรู้มียกมือพร้อมกนัมนัท้งัสามอา้ยเชิดที่แกถามมนัยงัอยู่นามบุญเชิด ประเสริฐสรรพ์มันคือกูเหลียวไปดูคนชูมือชื่อเดียวกนัเอาละไม่ตอ้งแยง่ย้อืจะเขียนชื่อวา่เชิด ใส่ในขนัพวกเรามาจับสลาก เป็ นรางวัลใครไดช้ื่อของมนัก็เอาไป
ท้งัหา้คนปรบมือกึกกอ้งรวมท้งัหอ้งมีหก ประสกไปไหนประสกกา ลงัเพลิดเพลินเจริญใจใตร้่มไมแ้อบตน คุยคนเดียวแพรสะบัด ๑๒ มิถุนายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๘๓ เพื่อนร่วมทุกข์เกิดสังเวชเมตตาอุราจิตสรรพชีวติที่ก่อเกิดกา เนิดขันธ์เป็นเพื่อนร่วมเกิดกายวายชีวนัเราท้งัน้นัร่วมหอ้งในกองกรรมรอเข้าคิวฉีดยาต้านทานโควิดหน้ากากปิ ดจมูกปากหมอฝากพร ่าจอ้งมองหนา้เห็นแต่ตาดา ดา นงั่ดุ่มด่า ประจา ที่ฟังช้ีแจงเพราะรักตัวกลัวตายเสียดายชีวิตเพราะยงัคิดอยากอยสูู่้ขนัแขง็บางสังขารก็ห่อเหี่ยวไร้เรี่ยวแรงขอย้อืแยง่ชีวาอีกคราคร้ังเพื่อนร่วมเกิดแก่ตายท้งัหลายเอ๋ยมิรู้เลยชาติก่อนตอนหนหลงักี่เวยี่นวา่ยตายเกิดในวนวงัเราก็ยงัอยากวา่ยตะกายกนัมายนืต่อรอคิวเป็นทิวแถวตะโกนแวว่รอเวลาจา้ละหวนั่สงสารแสนสาระสัตว์สัจจธรรม์ต่างรักตวกลัวชีวันจะวอดวาย ัเพื่อนร่วมเกิดแก่ตายท้งัหลายเอ๋ยมิรู้เลยจะตื่นไหมในรุ่งสายจงเผอื่แผแ่ก่กนัก่อนวนัตายวันสุดท้ายใครวันไหน ใครจะรู้แพรสะบัด ๑๒ มิถุนายน ๒๕๖๔
( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๘๒ พระจักรีมีต้นยางยืนขวางงานสร้างถนนเครื่องจกัรกลขนาดใหญ่ยงัไม่สู้ช่างส่องกลอ้งมองเห็นพญางูแผค่อข่ชู ูตนเท่าตน้ตาลเครื่องยนต์เคลื่อนขับดับกลางคันเสียงโจษจันอาถรรพ์มากจากชาวบ้านบ้างหนีเปิ ดเตลิดตนบางคนงานบา้งแนะใหต้้งัศาลขอขมางานชะงกัเพราะตน้ยางมาขวางก้นัเกรงไม่ทนัเสียการงานขางหน้า ้นายช่างผบู้ริหารงานโยธาต้งัสัจจาบอกกล่าวเจา้ที่ทางลูกเป็นขา้ราชการงานแผน่ดินองค์ภูมินทร์มีโองการงานสรรค์สร้างเทพศกัด์ิสิทธ์ิสถิตตนในตน้ยางโปรดอยา่ขดัปัดขวางหนทางทา ถอดเข็มขัดหัวครุฑแทนหมุดตอกธูปเกา้ดอกบอกเทวาก่อนฟ้าค่า ในบัดดลฝนหยาดมิขาดค าดุจเทวาพรมพร าอ านวยพรจึงประสพสวสัดิภาพตราบน้นัมาจึงกา้วหนา้โครงการงานเสร็จก่อนพระบารมีบาทบพิตรฤทธิรอนใครมิอาจต่อกร พระจกัรีแพรสะบัด ๑๑ มิถุนายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๘๑ ข้อสันนิษฐานเด็กผู้ชายหายไปในราวป่ารองเทา้วางต่างหนา้ไวห้น่ึงคู่รวมอุราประชาชนช่วยคน้ดูพบแต่งูตวัใหญ่ใกลร้องเทา้
นอนพุงป่องจอ้งดูเหล่าผคู้นน่าฉงนในจิตคิดเรื่องเศร้าเจา้หลามยกัษต์วัใหญ่มิใช่เบาลา ตวัเท่าเสาเรือนมิเคลื่อนตวัแม่ของเดก็กรีดร้องตอ้งมนัแน่กรรมแทแ้ทลู้กหนอพ่อทูนหวัปาดน้า ตาผวาหวนั่สั่นระรัวคนเนียนวักลวัมนังบัช่วยจบังูเอาเชือกผูกคอติดตอไว้เจา้หลามใหญ่ไล่ฉกยกคอสู้ใครใจอ่อนหลบมาอยา่ ไปดูยกมีดชูผกู้ลา้จะผา่ทอ้งก่อนคมมีดกรีดเลือดเชือดงูหลามเสียงตะโกนร้องหา้มดงักึกกอ้งเดก็ที่หายวา่ยน้า ในลา คลองวงิ่ยมิ้ยอ่งเรียกหาแม่จ๋ามนัแล้วอะไรในท้องพุงป่ องมากงูสา รากออกมาน่าขบขนัเป็นสุกรนอนอา้ขามาดูกนัเกือบอาสัญไปพร้อมหมูเจา้งูเอยแพรสะบัด ๑๐ มิถุนายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๘๐ สลัดตดัอารมณ์ใตร้่มผา้กาสาวพสัตร์ดว้ยเคร่งครัดศีลามิกลา้เอ่ยออกโปรดสัตวว์ตัรอารามอยตู่ามเคยกระไรเลยบา้นช่องมองเงียบงนัยุคโควิดระบาดชีวาตม์สงฆ์ที่ยงัคงอาละวาดชนหวาดหวนั่ค่อยละลายหายหนา้ศรัทธาธรรม์การพบพานการประจัญอันตรายนานนานจะประสพพบโยมญาติบิณฑบาตก่อนรุ่งจนพรุ่งสายบนเส้นทางเสมือนเปลี่ยวช่างเดียวดาย
รับบาตรยายสี่คนวนกลับวัดสลดัอารมณ์ห่มไหมม้ิให้หมองใตร้่มผา้สีทองตริตรองตดัขนัติข่มมาราสารพดัปริยัตรตัดหมองประคองธรรมแพรสะบัด ๑๐ มิถุนายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๗๙ แทบช็อคนกกระจอกทา้นกอินทรีมาตีกนันกอินทรีขบขันเองมันบ้าวนัวนัเองร้องร่ายใตช้ายคาทะลึ่งมาท้าทายพญานกเก่งจริงหวาพี่ขา้เองกลา้ไหมตามใหไ้วอยา่ลีลามาตลกเกรงจะไปไม่ถึงแค่คร่ึงยกเราจะฉกฉีกเน้ือเหยอื่โอชานกกระจอกบอกอินทรีที่ชายทุ่งตะวนัพรุ่งตอนบ่ายอยา่หายหนา้เรากบัพี่มาพร้อมกนทันเวลา ัที่ชายนาหนาอินทรีอยา่ล้ีไกลถึงวนันดัพญานกก็ผกผนิท่องเมฆินทร์บินมาชมฟ้าใสไล่โฉบเฉี่ยวดว้ยเข้ียวเลบ็ระเริงใจนกนอ้ยใหญ่เป็นภกัษาพญาอินทรีมนัเอนหลงันงั่พิงอิงพฤกษารอเวลานกกระจอกบอกตัวพี่นกกระจอกถึงเวลามาทันทีนกอินทรีอา้วพี่เองอยทู่ ี่ไหนที่แกพิงกายานนั่ขาพี่แหงนดูซีที่แกอยคู่ ือขา้งใต้เงยหน้ามองจ้องตลอดมันถอดใจกระจอกเทศตวัใหญ่ยนืจอ้งตาแพรสะบัด ๑๐ มิถุนายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )
บทกวีเรื่องที่ ๖๗๘ พระกบัคนบา้พระธุดงค์เดินประสพพบคนบ้ากลางแดดกล้าท้าตะวันอันร้อนฉานเหงื่อรินโลมโทรมกายดุจสายธารกา้วทะยานผา่นแดดแผดธุลีคนบ้าร้องถามจะไปไหนไม่เหนื่อยบา้งหรือไรนะหลวงพี่เรากา้วยา่งตามพระบาทนาถมุนีส ารวมอินทรีย์และขันติธรรมติดตามดูรู้จิตให้เห็นแจ้งจะพบแสงแห่งทางกา้วยา่งยา่ แลว้ทางใดที่เจา้กา้วขาวหรือดา พระเอ่ยคา ถามไถ่ชายวกิลเราจะเดินไปตามหาความฝันที่จิตฉนัมนั ใชใ้หด้้นัดน้แมร้่างกายเหนื่อยอ่อนหรือร้อนรนต้องพาตนค้นไปตามใจบัญชาถา้ฉะน้นัท่านตอ้งท่องไม่หยดุกิเลสมนุษยไ์ร้จุดหมายใหค้น้หาก็ตอ้งท่องทางกรรมนา บญัชามิเลิกราควา้ไขว่ตามใจมนัจงกา้วตามอาตมาคนบ้าเอ๋ยในแนวทางวางเฉยบาปเย้ยหยันติดตามรู้ดูเอารู้เท่าทนัไม่ยดึมนั่ ในสิ่งที่ไม่มีคนบ้าเดินตามพระระยะหนึ่งเดินมาถึงทางสองแพร่งพบแสงสีจึงเล้ียวไปตามความฝันในทนัทีส่วนมุนียงัยา่ กา้ว ดว้ยภาวนาแพรสะบัด ๙ มิถุนายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๗๗ ต าหมากยายเสียงครกกระทบสากต าหมากยายเงียบสลายหายลับวับเคหา
ดุจสังคีตขบักล่อมห่อมชายคาเจา้ครกจ๋าลาก่อนสากจา พรากกนัเสียงป๊ กป๊ กครกสากมากความหมายต าหมากยายคล้ายเพลงบรรเลงขวัญนอนฟังเสียงจ าเรียงใจได้ทุกวันที่ตัวฉันฝันหลบัไปกบัยายกลิ่นหมากใหม่ใบพลูของคู่กนักลิ่นยาเส้นสีฟันปูนป้ันป้ายกบัสีเสียดเจียดประจงลงวางรายสากต าแหลกแตกกระจายได้หนึ่งค าโยนค าหมากปากอมสมคะเนฝาดเสน่ห์เห่ห่มอารมณ์ร่ าเสียงป๊ กป๊ กครกสากหมากยายต ายงัอยใู่นทรงจา ตลอดมาเสียงครกสากต าหมากจรจากไปเหลือเอาไวเ้ชี่ยนหมากดูต่างหนา้เก็บทรงจา ในตา นานกาลเวลาฝันนิทราถึงครกสาก ต าหมากยายแพรสะบัด ๘ มิถุนายน ๒๕๖๔บทกวีเรื่องที่ ๖๗๖ เจ้าขุนทองคุณพ่อคุณแม่เจา้ขาโปรดเมตตาขอขา้วกินหน่อยเสียงขุนทองตัวด าท าส าออยยนืตาลอยกลบักลอกบอกเล่ห์กลเจ้าขุนทองวิหคนกตกรังเราชุบชูชีวงัต้งัแต่ตน้ขืนปล่อยไปสุดทา้ยจะวายชนม์ตอ้งจา ทนรับเล้ียงเพียงเมตตาป้อนขา้วป้อนน้า ไปตามกรรมเพียงแต่ทา พยายามตามยถาบุญหนุนนา ขา้วน้า หยอดจึงรอดมาส่งเจ้ือยแจว้จา นรรจาภาษาคน
มีกรงใหญ่วางขงัต้งัหนา้บา้นเคียงสถานโกลาหน้าถนนมันเลียนเสียงได้แม้แตรรถยนต์ร้องทักทายประชาชนเป็ นขวัญใจของโปรดคือกลว้ยน้า วา้คนรักใคร่กรุณาหามาให้เจา้ขนุทองใหเ้ลขเด็ดเกิดเภทภยับอกเลขมวั่ออกไปคนชยัโยถูกเลขเดด็อาจารยด์งัท้งัหมู่บา้นเจา้มือจ่ายมโหฬารเกิดโมโหเอายาพิษยดัไส้ใส่แตงโมพาลพาโลสังหารอาจารย์ทองสิ้นเสียงเจ้ือยแจว้แลว้ปักษีเงียบวจีจ านรรจาอุราหมองเหลือแต่กรงต่างหนา้ทอดตามองเสียงร่ าร้องขนุทองยงัดงักงัวานแพรสะบัด ๖ มิถุนายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๗๕ คิดแบบหมาสากกะเบือขวา้งหมาชกัตาต้งัปลาก็ยงัติดซากคาปากหมาเจา้ด่างที่ลม้ชกัมนัลกัปลาขโมยมาจากถงัโดยต้งัใจชะตาหมาไม่ถึงฆาตประหลาดนกัที่ลม้ชกักลบั ฟ้ืนคืนมาใหม่เจา้ของปลาหมองช้า ทา เกินไปแต่ก็ไม่ต้งัจิตปลิดชีวนัรีบปฐมพยาบาลเป็นการด่วนเราไม่ควรโมโหกริ้วโทสันเจ้าของปลาเจ้าของหมาคนเดียวกนัสงสารมนัจริงหนาไม่น่าเลยหมาโซเซพลิกฟ้ืนยนืสี่ขา
ดูเรี่ยวแรงอ่อนลา้หนา้นิ่งเฉยแต่หางมนัยงัแกวง่ตามความคุน้เคยไอ้หมาเอ๋ยมันยอดกตัญญูหมามิผูกใจโกรธโทษคนท าเพราะขา้วน้า คา ้้จุนบุญคุณอยู่ถึงเป็นหมายงัฝังใจใครเล้ียงดูคนอุม้ชูแมเ้ข่นฆ่าหมาก็ยอมแพรสะบัด ๔ มิถุนายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๗๔ คืนเดือนร้างตอนเขาอุ้มหลานมาหลับตาร้องยายยมิ้ยอ่งประคองกรตอ้นรับหลานเป็นทารกเกิดใหม่ไดไ้ม่นานตัวแดงฉานปานชาดมาวาดทาเฝ้าป้อนนม ขา้ว น้า ทุกค่า เชา้แต่ตวัเจา้เอาแต่ใจร้องไหจ้า้คงจะร ่าพร ่าขานหามารดาที่จากลาอาลัยไปท างานผา่นคืนผา่นวนัอนัวนุ่วายพอคลานไดต้ะกายซนคน้ทวั่บา้นแม่หลานสาวสร้างรอยยมิ้อิ่มดวงมานยมิ้หวานหวานหลานระรื่นชื่นหวัใจบ้านเอยเคยเงียบงันกลายเป็ นสวรรค์อันสดใสจากคลานเป็ นหัดเดินจ าเริญวัยหดัต้งัไข่ลม้ควา่ คะมา ดินแลว้ก็เริ่มออ้แอเ้รียกแม่พ่อสานความรักถกัทอก่อถวลิแม่ของหลานโทรมาน้า ตารินจะรับนอ้งคืนถิ่นศิวไิลซ์ตอนเขาจูงหลานกลับหลับตาร้องเราท้งัสองยายหลานต่างร้องไห้ไม่มีหลานบา้นยะเยยีบจึงเงียบไปเหลือแต่เปลไมไ้ผไ่กวตามลม
นอนฟังเสียงหัวใจใยสลายหัวอกยายเคยชื่นต้องขื่นขมดึกดื่นคืนเดือนร้างน้า คา้งพรมมองขวดนมวา่งวา่งกลิ้งกลางเรือนแพรสะบัด ๓ มิถุนายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๗๓ ถามสักค ายายชราแม่คา้ขนมไทยขายไม่ดีเท่าไรในขนมอาจจะเป็ นสินค้าไม่น่านิยมที่สังคมชมชื่นอยา่งอื่นกนัชายหนุ่มหนา้ตาดีมีน้า ใจหยบิยสี่ิบยนื่ใหไ้ม่เปลี่ยนผนักบัขนมหน่ึงห่อทุกทุกวนัมิเหลียวหันหลังกลับรับเงินทอนปล่อยใหห้ญิงชราทอดตาจอ้งแกเหม่อมองตามหลงัเหมือนคร้ังก่อนจนวนัน้ียสี่ิบมาก่อนลาจรยายยึดกร ออกปากฝากวาจายายครับยายไม่ตอ้งสงสัยดว้ยห่วงใยผมจึงช่วยดว้ยปรารถนาซ้ือหน่ึงห่อทุกวนัที่ผา่นมาดว้ยกิริยาเยอื่ใยเปี่ยมไมตรีเปล่ากูจะบอกหน่ึงห่อยสี่ิบหา้บาทยายตวาด อา้ยฉิบหายอา้ยหนุ่มนี่ไม่เคยถามกูเลยไม่เคยมีเอ่ยวจีสักคา ไหม ไม่ถามเลยแพรสะบัด ๓๑ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๗๒ เก๋ากวา่ฟาร์มไก่น้ีมีไก่สาวยสี่ิบหา้
มีพ่อไก่ชราเพียงตวัหน่ึงเจ้าของฟาร์มคิดไว้ในค านึงหาไก่หนุ่มมาพ่ึงการแพร่พนัธุ์ไก่แก่กล่าวตอ้นรับขบัสู้ไก่หนุ่มผูม้าใหม่ร่วมใจมนั่ไก่หนุ่มบอกลุงพักทีเถิดชีวันไก่แก่กล่าวขอปันสักหน่ึงตวัคงไม่ไดใ้ห้ไม่ไดไ้ก่ของฉนัวงิ่หา้สิบเมตรแข่งกนั ไก่แก่ยวั่ต่อใหลุ้งสิบเมตรลุงไม่กลวัถา้ชนะยกครัวแม่ไก่ไปถา้เองแพข้อลุงแค่แม่ตวัเดียวผมปราดเปรียวลุงชราไม่น่าไหวตกลงเริ่มแข่งขนั ในทนั ใดไก่หนุ่มไล่ไก่แก่แค่พริบตาเสียงลนั่เปร้ียงปืนดงัโดนสังหารไก่หนุ่มตายวายปราณลม้ถลาเจ้าของฟาร์มเดือดดาลในอุราซ้ือไก่มามีแต่ไดไ้ก่เป็นเกย์ไก่สาวมีมากมายกลบัไม่สนวงิ่ถลนไล่ตวัผดูู้สนเท่ห์เวรกรรมอะไรไม่สมคะเนไก่กระเทยท้งัเพหลงซ้ือมานิทานสอนวา่อยา่ ไวใ้จหลงเชื่อในไก่แก่จึงเสียท่าประสบการณ์ผา่นผนัวนัเวลาหลอมเล่ห์เหลี่ยมชีวามาโชกโชนแพรสะบัด ๓๑ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๗๑ นบเกศีแด่นกัรบเส้ือกาวน์อีกสักคร้ังหยาดเหงื่อหลงั่ขงัเส้ือปลอดเช้ือสวมผุดอณูพรูพรั่งหลงั่รินรวม
ที่ทน้ท่วมโถมถงั่ท้งักายนิตราบลมหายใจยงัไหลอยู่จกัยนืสู้ชีวากวา่จะสิ้นดว้ยปณิธานหาญกลา้ขา้ฯแผน่ดินขออุทิศชีวินเทิดปณิธานใหโ้ลกรู้นกัสู้ในเส้ือขาวใตแ้สงดาวร้าวร้างอยู่ห่างบา้นศึกคร้ังน้ีหนกัหนาท่ายาวนานมือประสานต้านภัยไวรัสร้ายปวดร้าราโรยท้งัโหยหิวทอดแถวทิวผทูุ้กขย์ากอยมู่ากหลายโศกกา สรดรันทดทอ้รอเรียงรายเราที่พึ่งสุดท้ายต้องอดทนสู้กล้า กลืนยนืหยดัขจดัโรคทุกขว์โิยคโศกผองความหมองหม่นละสลัดตัดความกลัวในตัวตนขอยนืขา้งประชาชนแลว้วนัน้ีแด่นกัรบเส้ือกาวน์ชาวเพชรฯกลา้ผู้ปิ ดทองหลังพระปฏิมา ท าหน้าที่ร าลึกถอ้ยร้อยอุราต่างมาลีนบเกศีสร้อยสรวงคล้องดวงใจแพรสะบัด ๒๗ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๗๐ ท าเป็ นลืมตุ๊กแกร้องในบา้นโบราณวา่โชคจะมาถา้ร้องถึงเกา้หนเรานอนนับมันร้องฟ้องมงคลร้องเวยีนวนเป็นร้อยคร้ังความหวงัมาคงจะไดโ้ชคใหญ่เราใฝ่ถึงรางวัลที่หนึ่งคงมาหาพอเชา้มาตื่นเตน้เห็นกบัตาจึงรู้วา่ทา ไมมนัร้องนานบานประตูมันงับลงทับขา
โอช้ีวติอนิจจาน่าสงสารเปิ ดประตูบัดดลพ้นทรมานปล่อยชีวติเป็นทานคือการบุญตุ๊กแกร้องโห ปิ ดประตูทับขากูแล้วเอาธรรมมาน าหนุนเปิ ดประตูหนึ่งทีมีบุญคุณแล้วต้นทุนบาปกรรมท าเป็ นลืมแพรสะบัด ๒๖ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )ชบทกวีเรื่องที่ ๖๖๙ วันวิสาข์แสงวิสาข์ปัญญาเจิดจึงเพริดแพร้วเกิดดวงแกว้แวววาวพร่างพราวแสงทะลุทลายกิเลสที่รุนแรงเจาะกา แพงวฏัฏาเพลาน้นัแหวกวิมุติหลุดพน้วงัวนวา่ยที่เกิดตายกายเกิดกา เนิดขนัธ์มิรู้จบภพมิสิ้นมิเวน้วนันบัอนนัตผ์กูพนัอยมู่ ิรู้วายวงัวนกรรมซ้า ซากวบิากบาปประดุจภาพเทียนดับวับวับหายคือดับติดติดดับเปลี่ยนกลับกลายความวนุ่วายไม่รู้จบชาติภพน้ีพระพุทธองคห์ลุดออกจึงบอกกล่าวช้ีชวนชาวเหล่าพุทธหลุดวถิีสู่มรรคาที่พนัผกูถูกวธิีแค่บ่งช้ีวจีนา ธรรมทา เองมิอาจท าแทนให้ใครใครได้ตอ้งหวัใจใฝ่ทา อยา่งคร่ าเคร่งตอ้งเบื่อบาปหยาบชวั่ตอ้งกลวัเกรงที่โมหันต์บรรเลงเพลงกามามองเห็นตามสัจจะอริยะซึ่งสุมสะกระแสอนัแก่กลา้มองให้รู้ดูให้ชัดอนัตตาจนรู้วา่ โลกน้ีไม่มีอะไรจะหลงเหลือแต่เบื่อหน่ายกายสังขาร
ที่แก่นสารชีวหีามีไม่สิ่งย้อืยดุจะหลุดเกราะกระเทาะใจพบหนทางสวา่งไสวในปัญญาจึงผดุผอ่งครองธรรมด์ุจจนัทร์เพญ็ที่งามเด่นเพียงจนัทร์วนัวสิาข์ด าเนินตามแนวพุทธวิสุทธาตอ้งคน้หาควา้ไขว่ไปทา เองแพรสะบัด ๒๕ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๖๘ ความสุขอาจารย์เขียนชื่อศิษย์ติดลูกโป่ งวางตรงโถงเตม็ทางช่างสร้างสรรค์บอกให้ศิษย์ค้นหาชื่อของมันใหเ้วลาส้ันส้ันหา้นาทีไม่มีใครหาไดใ้นกา หนดจึงบอกกฏเกณฑใ์หม่ใชแ้ทนที่นา ลูกโป่งตรงหนา้อยา่ชา้ทีมอบเพื่อนที่มีชื่อเราถือไว้ไม่ถึงหา้นาทีมีกนัครบทุกคนจบปัญหาน่าเชื่อไหมครูบอกวา่ลูกโป่งแต่ละใบยอ่มเปรียบไดก้บัความสุขของทุกคนเอาแต่หาความสุขใหต้วัเราความสุขคนอื่นเขาเราไม่สนหากความสุขคนอื่นเรายืนยลก็จะคน้ความสุขของตวัเองแพรสะบัด ๒๑ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณเรื่องและภาพจากเพจ ปริญญาชีวิต )บทกวีเรื่องที่ ๖๖๗ คุ้มเรือสินค้าล าโตมโหฬารท ารายได้หลายล้านในวันหนึ่งเรือเสียจอดทอดฝั่งนงั่ร าพึง
ร้อยล้านจึงลับเลือนหลายเดือนแล้วจ้างวิศวกรเครื่องกลมากผลงานผเู้ชี่ยวชาญมาแกอ้ยา่งแน่แน่วเขาส ารวจตรวจเรือตลอดแนวพบวี่แววพิรุธจุดประกายคว้าประแจไขน้อตเพียงตัวเดียวพอขันเกลียวน้อตนิดเครื่องติดได้ไม่มากเรื่องเครื่องเดินโดยง่ายดายหน่ึงลา้นบาทค่าใชจ้่ายการซ่อมเรืออะไรกนัขนันอ้ตแค่ตวัหน่ึงทา ไมจึงค่าแรงมนัแพงเหลือสามสิบปี ที่เรียนมามันเหลือเฟื อเรียนมาเพื่อสามสิบนาทีวนัน้ีไงส่วนเรือท่านทา เงินมหาศาลสา หรับการเดินหนา้หาเงินใหม่กบัรายไดร้้อยลา้นบานตะไทคุม้หรือไม่ในหน่ึงลา้นท่านซ่อมเรือแพรสะบัด ๑๙ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๖๖ บทเรียนบทเรียนต้องจดจ าใช่ตอกย้า หรือซ้า เติมทุกข์โรคที่โศกเหิมเพราะเราเพิ่มเติมเช้ือไฟรักสนุกจึงทุกข์หนักร่วมพลพรรคชกัโรคภยัประมาทขาดใส่ใจเขาเตือนใหน้ ิวรณ์กนัภัยหลามยังลามโลกที่ทุกข์โศกด้วยอาสัญไม่รู้และไม่ทนัไม่หวาดหวนั่พรั่นอุรายงัใหภ้ยัมาแพร่
ใหย้า่ แยช่าวพาราทุกขผ์องนองน้า ตาสู่ประชาเพลาน้ีส านึกรู้สึกเถิดอยา่เลยเถิดทา รู้ดีวินัย ถ้าไทยมีคงโรคีจะเบาบางบทเรียนต้องจดจ าต้องรู้ท าให้ถูกทางบ้านเมืองเคืองระคางเพราะอยอู่ยา่งเห็นแก่ตนแพรสะบัด ๑๙ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๖๕ อยา่มากวนป้าถอนเท่าไร ป้า หา้ร้อยป้าจงถอยคิวให้ไปถอนตู้เป็ นระเบียบธนาคารวานป้าดูป้าบอกหนูถอนหมดก็แลว้กนัพนักงานตรวจบัญชีมียี่สิบห้าล้านธนาคารไม่พอจ่ายตามใฝ่ฝันป้าตอ้งนดัล่วงหนา้มาก่อนวนัป้าบอกฉนัถอนมากสุด ไดเ้ท่าไรสองแสนหา้ง้นั ป้าถอนหยบิหา้ร้อยมาก่อน แลว้คืนให้เอ้าที่เหลือป้ายื่นฝากคืนไปเอาไปใส่ในบญัชีมีอยเู่ดิมนิทานสอนวา่อยา่มากวนทา เรรวนกบั ป้าแต่คราเริ่มประสบการณ์ป้าหลอมหล่อมาต่อเติมเองเพิ่งเริ่มหรอกหนา ป้าช่า ชองแพรสะบัด ๑๘ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )
บทกวีเรื่องที่ ๖๖๔ บุญใหญ่ความหิวโหย อันโหดร้ายเพื่อนร่วมทุกขท์ ้งัหลายไดย้ากเขญ็เมตตาธรรมนา เถิดเกิดร่มเยน็ขจัดความล าเค็ญเป็ นบุญญาวกิฤตก่อ นรชาติเกิดขาดแคลนความแร้นแคน้ทุกขต์รอมทุกหยอ่มหญา้วอนสองมือช่วยย้อืเถิดเกิดเมตตาชุบชีวาอาวรณ์ผู้ร้อนรนในยามยากฝ่าขวากหนามทุกขย์ามน้ีสายธรรมาผู้ปรานีดุจสายฝนมือประคองผู้หมองล้าฝ่ าความจนดว้ยมือคนคนจกัอยกูู่ช้ีวาผู้ที่มีโอกาส คือผู้ให้ผู้ยากไร้ไดอ้ยสูู่้ฟันฝ่าขา้วสักคา น้า สักหยดรดธาราจกัไดฟ้้ืนกายากา้วขาเดินความหิวโหย ที่เหือดหายคนท้งัหลายพากนัสรรเสริญอยา่ ปล่อยเขาเหนื่อยลา้กม้หนา้เผชิญบุญที่ใหใ้หญ่เกิน จา เริญใจแพรสะบัด ๑๘ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๖๓ เพลงเพลิงเปลวเพลิงร่ายเพลงบรรเลงร่ าสัจจธรรมแปรธาตุมลาตขันธ์เปลวเพลิงพร้อมหลอมลนพ่นปลายควนัทรากชีวนัผเุน่าเป็นเถา้ธุลีเช้ายังเห็นรูปสังขารขันธ์เย็นแปรผันเป็ นธาตุ มิอาจหนีลบัมลายสลายร่างกลางอคัคีมอดอินทรีย์ที่รักพักชีวาเปลวเพลิงร้อนสอนธรรมย้า ชีวติกฏอนิจจังในสังสาร์อนิจจังทุกขังอนัตตา
กลางเพลิงพรายชวาลาพริบตาเดียวไม่เปิดโอกาสให้ญาติโศกเพราะพิษโรคระบาดเกิดหวาดเสียวทรากสลายหายพลันกลางควันเกลียวนอนเปล่าเปลี่ยวทอดร่างกลางกองเพลิงแพรสะบัด ๑๔ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๖๒ จุดหมายบนดาวดวงสีแดงอันแล้งร้ายทอดผืนทรายสุดสายตาฟ้าเพลิงฉานตะวันแผดแดดเดือดเผือดท้องธารหว้ยละหานมอดไหมไ้ร้หยดน้า พายสุายทรายบาดซดัสาดเน้ือตะกอนเหงื่อเจือเลือดจึงชุ่มฉ่า แหลมคมกรวดปวดเทา้คราวทิ่มตา เสียงกราดย้า ยา่ เดินเชิญให้ไวอากาศธาตุอึดอัดและขัดสนตอ้งดินรนสูดหาวงิ่ควา้ไขว่เสียงฟื ดฟาดบาดคมลมหายใจผคู้นในทะเลทรายมากมายเกินใครโชคดีหนีตายสบายก่อนลม้ตวันอนเป็นขอนขวางคนห่างเหินที่เหลือยงัซงัเซร่อนเร่เดินกา้วเผชิญโชคชะตาพากนั ไปเสียงปนาทกราดกอ้งโกญจนาพวกมึงเร่งบาทาสู่ฟ้าใสใครอึดทนค้นหาลมหายใจก็จกัรอดปลอดภยัไปหากนัเส้นทางทอดจะรอดไหมไกลสุดตามนัยาวไกลเกินควา้จะฝ่าฝันลมหายใจรอนรอนอาวรณ์วันกระซิบฉนัคร้ังสุดทา้ย สู่จุดหมายแลว้แพรสะบัด ๑๔ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )
บทกวีเรื่องที่ ๖๖๑ พ่อสั่งไว้เป็นเรื่องจริงพ่อตายไม่ตอ้งนะ สวดอภิธรรมเป็นหลกัคา สอนตนเพื่อคนอยู่ให้มีสติในชีวิตพินิจดูคนไม่รู้ไม่รับเล่นโทรศพัทเ์พลินใหพ้ระสงฆท์ ่านพกัจกัดีกวา่สวดหน่ึงคืนเพลาอยา่นานเนิ่นเขา้เตาเผาเมรุไฟไม่นานเกินไม่ตอ้งเดินทางไกลเผาใหทัน้หนา้ที่เผาเขารับสับปะเหร่อส่วนพวกเธอแค่ร่วมพิธีฉนัถ้าจะมามาตอนเป็ นเห็นส าคัญได้ความรักผูกพันแสนชื่นใจแลว้คนที่เราเคยไปช่วยเขาจะมาร่วมกบัเรามาไม่ได้พ่อบอกวา่ทา บุญอยา่หวงัใดทา บุญไปก็จงเห็นวา่เป็นบุญใครเขาอยากร่วมทุนบุญกบัพ่อไปทา แด่แม่พ่อก่อเก้ือหนุนหรือมอบวัด ผู้ยากไร้ใช้เจือจุนไปลงทุนสร้างธรรมบ ารุงทานอ่านประวตัิไม่ตอ้งยกยอ่งกนัเสียเวลาจะพากนักลบัสู่บา้นมืดค ่าย ่าทิวาราตรีกาลกวา่จะเก็บเถา้องัคารนานเกินไปพ่อจะทา ความดีดว้ยมือพ่อร่วมปลูกรักถกัทอผนื ป่าใหญ่ให้ต้นไม้มันฟ้องร้องออกไปคือความดีที่ท าไว้ในวันวานความดีที่ใหอ้ยา่ ไปหวงัจกัไดด้งั่ที่สร้างทางสืบสานแต่จงเป็นความดีจากดวงมานไม่ตอ้งการความชอบผลตอบแทนแพรสะบัด ๑๓ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอขอบคุณข้อคิดธรรมะ)
บทกวีเรื่องที่ ๖๖๐ จริงหรือจริงหรือลือไวรัสเกิดตดัต่อสานถักทอสายพันธุ์อันอ ามหิตนา สายเอดส์กบัซาร์มาแนบชิดจนพานพิษแผภ่ยัใหโ้ลกาเมื่อบาดเจ็บล้มตายขายวัคซีนแก่เมืองจีนแรกเริ่มประเดิมหลา้สยายแผแ่พร่พิษมหิทธาสังเวยชีวาประชากรจริงหรือ คนดวงจิตจะคิดได้เอาโพยภัยให้มนุษย์ อุทธาหรณ์เพียงเห็นแต่เงินตราฆ่าตดัตอนนา ไฟรอนโลกาเพลาน้ีจริงหรือ มนุษย์เราจะสูญพันธุ์คนดว้ยกนัมาลา้งสร้างบดัสีเขาน าภูมิปัญญามาราวีใชย้า่ ยคีนช้นัล่างลา้งเผา่พนัธุ์เหมือนเพาะพันธุ์เอเลี่ยนจนผดิเพ้ียนบงัคบัจบัไม่ได้จึงแหวกกรอบขอบเขตเกิดเพทภยัเที่ยวเข่นฆ่าล่าไล่ในคราน้ีแพรสะบัด ๑๒ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๕๙ พญาอินทรีเล้ียงลูกเพชฌฆาตเวหาพญาปักษีนกอินทรีจา้ววหิคนกท้งัหลายก่อนโผผนิบินหราสู่ฟ้าพรายมีมากมายกระบวนการการเล้ียงดูเลือกท าเลสร้างรังระวังภัยกนัมิใหถ้าโถมถูกโจมจู่เมื่อลูกนกอ่อนพลงัยงัดนูกนัศตัรูจู่โจมตระโบมกิน
เป็ นหน้าผาสูงชันริมบรรพตแวดล้อมหมดด้วยนภาและผาหินกอ้นศิลารองรังกนัพงัภินทน์ตามดว้ยชิ้นท่อนไมใ้นศิลาแล้วเอาหนามแหลมมาปูทับวางประคับด้วยขนปักษาใหนุ้่มนวลชวนนอนกุมาราลูกจะได้นิทราสุขารมย์เมื่อลูกเติบโตตนน าขนออกจึงหนามยอกตอกแยงแทงสะสมจึงมีสติทุกยามด้วยหนามคมเร่งระดมสัญชาตญาณระวงัภยัเอาหนามออกเหลือกิ่งไมเ้อาไวน้อนต้องเอาเล็บเกาะขอนจึงนอนได้อยตู่ ่อมาเอาไมอ้อกไปตอ้งนอนในกอ้นหินจนชินชานอนบนกอ้นหินบินไม่ได้ปีกตอ้งไขวไ่กวแกวง่ท้งัแข้งขาเป็นการเติมเพิ่มพลงัท้งักายาเป็ นบทโหดสกุณาพญาอินทรีแล้วคาบลูกผกผินบินนภาล่องเมฆาฟ้าเทาจนเขา้ที่มนั ปล่อยโยนลูกยาลงทนัทีลูกตาลีตากลับมารับทันเล่นบทบาทหวาดเสียวจนเชี่ยวชาญจึงทะยานสู่ฟ้ามิอาสัญแลว้คนเราเล้ียงลูกอยา่งไรกนัเอาอยา่งมนัเถิดหนา พญาอินทรีแพรสะบัด ๑๐ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๕๘ เรือสีแดงคนวา่จา้งช่างทานาวาสีเป็ นสีแดงแรงระวีอันสดใสเจอรูรั่วบนเรือไม่ต้งัใจ
จึงซ่อมใหโ้ดยไม่เอ่ยเผยวาจาเจ้าของเรือเสร็จสรรพมารับของจ่ายเงินทองใหร้ับกลับเคหาวนัรุ่งข้ึนเช็คมาเพิ่มเติมราคานี่เป็นค่าซ่อมรูรั่วใหเ้รือเราเป็นเพียงเรื่องนอ้ยนิดอยา่คิดจ่ายแต่มนัมีความหมายดงั่ภูเขาท่านดว้ยช่วยชีวติคิดบรรเทาก่อนเรื่องเศร้าเลยเถิดจะเกิดมารูรั่วเรารู้แน่แต่ลืมบอกลูกเราน าเรือออกตกมัจฉานา เรือรั่วปล่อยลงยงัคงคาความโศกาคงมาสู่ไม่รู้ตวัความปิติโล่งใจใหค้วามสุขชีวติลูก ชีวติเราไดย้มิ้หวัท่านไดช้่วยเอาไวภ้ยัน่ากลวัเกินกวา่ซ่อมเรือรั่วเพียงหน่ึงรูแพรสะบัด ๙ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๕๗ แก่นสารของการสอนคนเดก็หนุ่มร้องทายทกัชราวยัจา ผมไดห้รือไม่ผมคือศิษย์อา้วตอนน้ีทา อะไรใชช้ีวติประกอบกิจแบบครูบาอาชีพครูผมได้แรงบันดาลอาจารย์สอนที่ท่านพร่ าอาทรใหท้นสู้จากเหตุการณ์คร้ังเก่าเยาวด์นูจึงเดินสู่ครูดีวถิีชนไดคุ้ณครูอยา่งท่านเป็นตน้แบบที่ผมแอบลา พองทา หมองหม่นดว้ยกา เริบเสิบสานสันดานตนแสร้งเล่ห์กลขโมยนาฬิกาท่านใหศ้ิษยล์อ้มวงกุมมือกนั