อยใู่นช้นัวงกลมยนืกม้หนา้แต่ละคนอยา่ขยบัยนืหลบัตาท่านเดินมาคน้กระเป๋าพวกเรารอนาฬิกากระเป๋ าเราเขาค้นพบจึงหยิบออกครูบอกจบพบแล้วหนอกระบวนการจึงมีเท่าน้ีพอครูไม่ขอเอ่ยนามถามวา่ ใครเป็ นวันอันอัปยศรันทดจิตผมจึงคิดต่อวนัน้ีจกัดีได้จะขอเป็นเช่นครูในดวงใจที่อภยัต่อศิษยจ์ิตกรุณาอ้อเป็ นเธอเองหรือนี่แต่ตอนที่ด้นัดน้ลว้งคน้หาครูเองก็ยงัตอ้งหลบัตามิรู้วา่เป็นเธอจนวนัน้ีแพรสะบัด ๘ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๕๖ ไม่เคยคิดโรคสยบสลบโลกโศกสลดโรคปรากฏบทระบาดสาดกระแสไวรัสโรคโศกศัลย์การณ์ผันแปรกรีดบาดแผลแก่อาณาประชากรไม่เคยมีมหาภยัก็ไดเ้ห็นไม่เคยเป็นไม่เคยดูรู้มาก่อนมหันตภัยไวรัสฤทธิรอนลุกลามร้อนโลกามหาภัยไม่เคยเห็นบา้นเหลืองและเมืองร้างนครว้างบางตาคนอาศัยไม่เคยเห็นเยน็ยะเยียบเปรียบพงไพรปรากฎในอาณามหานครไม่เคยเห็นอเนจอนาถผปู้่วยหนกัเรียงรายพักรักษาหน้าสลอน
ที่มากท้นล้นเตียงจะเคียงนอนประคองกรของหมอมิพอเพียงไม่เคยคิดอากาศจะขาดแคลนอกอดัแน่นไม่พอต่อผเู้สี่ยงสุดจะทนทุรนทุรายตายคาเตียงหยดุหล่อเล้ียงอากาศจึงขาดใจไม่เคยเห็นเขน็ศพลงทบทอดโชนเปลวไฟไหมม้อดอยไู่หวไหวเข็นทรากสุมรุมขอนบนฟอนไฟไร้อ าลาอาลัยไร้พิธีไม่เคยเห็นคุกคามลามระบาดอาละวาดแผน่ดินทุกถิ่นที่ไม่เคยเห็นเยน็ยะเยียบเงียบปฐพีเหมือนดงั่ฝันวนัน้ีนี่ความจริงแพรสะบัด ๖ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๕๕ เส้นคนั่เส้นคนั่ก้นัขวางระหวา่งกา้วเป็ นเส้นยาวทอดโยงอุโมงค์สายคือเส้นคนั่อนัมิเวน้เป็นหรือตายชีวิตบนเส้นด้ายอันเปราะบางจงเจริญสติ ปฏิปทาท่านสอนวา่อยา่ ประมาทยา่ ยาตรยา่งขา้มเส้นคนั่อนัจะกลบัยอ่มดบัทางตอ้งเดินอยา่งเดียวดายสู่ปลายอุโมงค์ประมาทขาดสติจึงวินาศหมดโอกาสจะหวนหาสู่ฟ้าโล่งขา้มเส้นคนั่วนัเดียวลงนอนโลงสายสิญจน์โยงซากเก่าไปเผาไฟฤาไวรัสา มาสอนโลกจึงวิโยคโศกสุมเร้ารุมไหม้ธรรมไวรัสจัดย้อนมาสอนใจตอกย้า ใหร้ะวงัแลสังวรณ์
ขา้มเส้นคนั่ผลของมนัคือวนัน้ีสติมีศรัทธามาอุทธาหรณ์ความรักความเมตตาเอ้ืออาทรคือสองกรจะช่วยอุม้กุมโลกาแพรสะบัด ๔ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๕๔ กล่อมนกัรบโอ้หัวอกตระหนกนัก นกหนักหนานกนอ้ยลา้ระอาอ่อนหยอ่นราศีเจ้ารินเยื่อเหงื่อไคลใยอารีนาทีต่อนาทีทบ มิจบกระบวนกระสับกระส่ายก่ายเคียงเกลื่อนเตียงต้งัหวงัมิสิ้นถวลิหวงัสั่งกา สรวลโลกธาตุสาดกระแสอันแปรปรวนหวาดรัญจวนเงาหดหู่หมู่นกัรบผุดพราวพรั่งหลงั่พรูอณูเน้ือสายธารเหงื่อรินไหลไม่รู้จบเหน็ดเหนื่อยหนักดวงมานสุดซานซบยอมสลบหลบัพ้ืนปฐพีโอ้หัวอกตระหนกนักเจ้าปักษาจะไดค้ืนเคหาหรือไม่นี่ยอมตนยอมตายกายชีวีใต้ราตรีอ ามะหิตวิฤตการณ์ยอมแค่สลบ สยบไม่สวมหัวใจผู้พิทักษ์สมัครสมานดว้ยเกียรติ ศรัทธา ปณิธานอุดมการณ์เส้ือกาวน์ร้อยดาวบูชาแพรสะบัด ๓ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๕๓ เพลงเถ้าเตาธุลีสามวนัเจด็วนัพาน ผา่นภพทับศพซากทอดตลอดสาย
สู่อสุภสัณฐาน เก็บอาการกายนอนเดียวดายพรายเพลิง เริงธุลีปะทุเถา้เตาไฟฟอน ลาก่อนมนุษย์ถนนสายปลายสุด อยทู่ ี่นี่ควนัโขมงโฉงฉางต่างดนตรีเพลงอัคคีสยบ กลบคร ่าครวญไร้พิธีกรรม ค ายอยกไร้สาธกธรรม กลางกา สรวลญาติมิตรมากกลบัยากไร้ไปท้งัมวลไร้กระบวนแหนแห่แตรโยธาอสุภ กองฟอน เปลวไฟร่ าลุกโหมโลมไล้ไปทวั่หลา้ท่วงทา นองอนิจจงัสังขารากมั ปนาทวญิญาณ์ประชากรสามวนัเจด็วนัพาน ผา่นภพเงียบงนัสงบกวา่วนัก่อนเบญจขันธา จากลาจรสรวลสังสันทนอ์นัอาวรณ์ยงักงัวานแพรสะบัด ๒ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๕๒ สี่ปัจจัยเสี่ยงสี่ปัจจัยเสี่ยงเลี่ยงโควิดแพทยป์ระสิทธ์ิตอกย้า ท่านพร่ าสอนเตือนคนไทยใส่อุราวาจาวอนร่วมอาทรชีววีธิีการบุคคลเสี่ยง เลี่ยงชิดอยา่ติดต่อคนยนืรออยนู่อกเคหสถานสถานที่เสี่ยง เลี่ยงไปหาภัยรานคือหา้งร้าน สถานบนัเทิงเริงโลกีย์กิจกรรมเสี่ยง เลี่ยงจดัอยา่นดัเลยคนคุน้เคยเอ่ยเอ้ือน เลื่อนห่างหนีโอกาสหนา้ฟ้าใหม่มนัยงัมี
เอาชีวไีวก้่อนหมอสอนไว้ช่วงเวลาเสี่ยง เลี่ยงพบหลบไม่ออกอยขู่า้งนอกอยา่ลีลาร่า ปราศรัยตอ้งเร่งรีบลากลบัโดยฉบั ไวสี่ปัจจยัควรจา มาย้า คิดพฤติกรรมท าวินัย ใจตระหนักเป็ นกฏหลักอัคราปกาศิตหน้ากากสวมตลอดเวลาสวมหน้ามิดรักชีวิต เถิดคนไทย ภัยมาแล้วขืนเพิกเฉยเลยเถิดเตลิดหลงและยังคงตื่นแตกแถมแหวกแถวยงัหมกมุ่นเมามวัมุดร้ัวแนวก็ตอ้งแจวชีวนัพากนัตายแพรสะบัด ๒ พฤษภาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๕๑ ชายตักน้า ชายคนหน่ึงลืมตาควา้ถงัน้า เชา้ยนัค่า เริ่มตกัวกักระสินธุ์แต่ตะวนัเบิกหลา้จนลาดินเหงื่อหยาดรินรดร่างอยอู่ยา่งน้นัตกัไปเพิ่มเติมตุ่มอยู่ดุ่มด่า โอเ้วรกรรมทา มาจนขาสั่นน้า ไม่เคยเตม็ตุ่มกลุม้ชีวนัยงิ่ขยนัน้า ยงิ่หดกลบัลดลงเขารู้เพียงแต่วา่ขา้ต้องตักเหนื่อยก็พกัแลว้ตกัน้า ตามประสงค์ทา ซ้า ซ้า ยา่ เพียรเดินเวยีนวงโหมทระนงหลงร่าขา้รวยแรงบนเส้นทางช่างพิไลพฤกษไ์พรผามวลมาลาเล่นระวสีาดสีแสงหมู่ปักษินบินวอ่นร่อนแมลงใตต้ะวนัดวงแดงดวงเดียวกนักรีดปีกฉีกสีเหล่าผเีส้ือมนัอยเู่หนือสายตาช่างน่าขนั
เขาไม่เคยเยอื่ใยใส่ใจมนัเสียงไก่ขนัร้องทกัไม่พกัหรือภาระน้ีชีวาขา้งานหนกัจะหยุดพักท าไมกระไรหรือตอนน้า ข้ึนเสียเวลาถา้หยดุมือตอ้งแยง่ย้อืโอกาสอยา่พลาดมนัแวดลอ้มพร้อมขา้งเส้นทางกา้วล้วนรุ้งราวพราวรวงสรวงสวรรค์กลับจะค้นรุ้งฟ้าสู้ฝ่ าฟันรูรั่วขา้งตุ่มน้นัก็ไม่ดูชายตกัน้า เขาคือใครชายที่สวมหวัใจใฝ่แต่สู้ยามหมดแรงน้า ลดอดพนัตูคงเหลืออยแู่ต่ตุ่มเปล่าเศร้าหัวใจแพรสะบัด ๓๐ เมษายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๕๐ ดาวตกโควดิ ไม่ยอม นา้ค่อมแพ้ร่างกายแยย่้อืกลบัรับไม่ไหวตอ้งแพพ้ ่ายโรคามหาภยัยอมปราชยัไวรัส ณ บดัน้ีเงียบงนัโลกโศกเสริมมาเพิ่มทพัยมิ้ระยบัอบัแสงทุกแหล่งที่ชีวิตจริงคือโลกโศกเวทีเกิดชีวบีนกองกรรมธรรมสัจจาสิ้นสุดการแสดงแสงระยบัดาราลับกลับสรวงห้วงเวหาลาบทบาททุกข์โศกมุขโปกฮาทิ้งน้า ตาอาลยัให้ปวงชนรอยยมิ้ยะเยยีบเยน็เห็นสัจจะทางธรรมะละร้างสร้างกุศลเพื่อจะบอกออกทางอันมืดมนที่ดิ้นรนวนกรรมอยจู่า เจนา้ค่อมยอมแพแ้ก่โควดิยงัชีวติหลายชีวนิยงัหมิ่นเหม่
ยงัมืดมิดหม่นไหมใ้นทะเลเสียงฮาเฮสารวัฏส ่าสัตว์เอยแพรสะบัด ๓๐ เมษายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๔๙ ใบไมร้่วงใบไมร้ะเนระนาด ร่วงสายลมควงโครมโครมจู่โจมตน้พายุฟ้ากล้าแข็งแรงลมบนสุดทานทนหล่นสาดเกลื่อนกลาดดินถึงเวลาก็หล่นไปหนอใบไม้แต่หนกัหน่วงหนกัเกินไปกวา่ผาหินสาดลมเตม็กา ลงัจึงพงัภินทน์จะลา้งสิ้นหมดไส้ไม่เหลือตอใบไมร้่วงระเนระนาดสาดลมเกลียวเกร้ียวกราดอนาถหนอใบแลว้ใบร่วงมิร้ังรอเมื่อไรใจจะพอเจ้าพายุชีวติวนัน้ีดุจใบไม้เฝ้าหวนั่ ไหววโิยคโรคยิ่งดุจะอีกสักกี่ชีวกีี่ลา้นทะลุจึงบรรลุสาใจ เจ้าไวรัสแพรสะบัด ๒๘ เมษายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๔๘ ถึงเวลาถึงเวลาทบทวนใคร่ครวญคิดใช้ชีวิตประมาทอาจเสียศูนย์เกิดเคราะห์กรรมนา พาความอาดูรเพิ่มพอกพูนภาระหนกัผลกัสังคมถึงเวลาชีวีมีระบบไม่อยากจบแบบชีวาโศกสาสมถึงเวลาไม่วู่วามตามอารมณ์เลิกทบัถมข่มวา่ด่าทอกนั
ถึงเวลาสถิตอยตู่ ิดบา้นภาระงานระยะห่างค่อยสร้างสรรค์แต่พอเพียงเล้ียงกายาแบบสามญัสนุกมนับนัเทิงอยา่เพิ่งมีถึงเวลาต้องอนามัยเอาใจใส่ข่าวสารอยา่งถว้นถี่สวมหน้ากาก ล้างมือ จุลินทรีย์หนา้กากที่ใชแ้ลว้อยา่เสียดายถึงเวลาอยา่ ปกปิดติดโควิดแจง้ไวไม่เสียหายขืนปกปิดทีท่าจะพาตายเกิดวนุ่วายกระจายภยัโดยไม่รู้ถึงเวลามีสติคิดดา ริต้งัไวส้วมใจสู้ถึงเวลาระวงัต้งัใจดูอยา่อวดรู้กูไม่ฟังจะพงัภินทน์แพรสะบัด ๒๖ เมษายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๔๗ หมดเวลาหมดเวลามาสร้างภาพเอาปูนฉาบก่อไม่เสร็จหมดเวลามาหมกเม็ดเอาความเทจ็ข้ึนมาทูลหมดเวลามาฉอเลาะพูดไพเราะยามสิ้นสูญน้า ตาแห่งอาดูรมนัเพิ่มพูนทุกนาทีหมดเวลาปัดภาระปัดสวะละหน้าที่หมดเวลาจะราวีเวลาน้ีร่วมมือกนั
หมดเวลาจะมาโกงสร้างใยโยงจรรโลงธรรม์หมดเวลามาแบ่งช้นัทุกชีวันจะมอดม้วยหมดเวลามาด่าทอหรือเยินยอใช้ค าสวยหมดเวลาจะมาอวยตอ้งร่วมดว้ยร่วมช่วยกนัหมดเวลาอบายมุขบนความทุกข์อันแสบสันต์กามเหล้าและเมามันทุกขม์หนัตจ์นวนัน้ีหมดเวลาเห็นแก่ตวัต้องรวมหัวท าความดีหมดเวลาจรลีตอ้งอยเู่หย้าประจ ายามถา้ยงัเห็นแก่ตวัมิหวนั่กลวัตามขอ้หา้มวิโยคโรคลุกลามตายเกลื่อนสนาม ก็ตามใจแพรสะบัด ๒๑ เมษายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๔๖ ร้าวแดดร้าวบนดาวร้างเพียงเพลิงฟางกลางไฟฟอนหมอกม่านทิฆมัพรเหนือนครอันเงียบงันดาวพรายเรียงรายดวงดูดาวร่วงลงรายวนัเวงิ้วา้งแลหวาดหวนั่สะทกขวญัพรั่นโรคาฟุ้งหมอกฝุ่ นพอกสุมที่เร้ารุมทวั่ โลกาดินแดงด้วยแล้งฟ้า
เพิ่มองศาแห่งร้าวรานฤาดาวจักร้าวร้างฤาสะสางสร้างสายธารล่วงลบันบัหลกัลา้นสู่สายพานการสมดุลดวงดาวจึงร้าวร้อนบนไฟฟอนชุลมุนลงดาบด้วยบาปบุญสาหสัสาเพลาน้ีแดดร้าวบนดาวโลกส ่าสัตว์โศกวิโยคศรีปนาทพร ่าปฐพีสะท้านหนักถึงจักรวาลแพรสะบัด ๒๑ เมษายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๔๕ เมษาหนาวเมษาหนาวร้าววิโยคโรคสะสุมร้อนแดดรุมประดงัก็ยงัหนาวระรอกสามลามโควิดติดระนาวใยโยงยาวต่อยอดตลอดไทยระรอกโรคโศกเมษาส่อสาหสัแพร่สะพรัดระบดัเช้ือเหนือจรดใต้เหยอื่โควิดติดโรคาน่าตกใจพุ่งข้ึนไปหลกัพนัรายวนัแลว้เพราะประมาทชีวติวกิฤตเกิดเพราะการ์ดเปิ ดเลยเถิดแถกแตกจากแถวมิระวงัมิย้งัหยุดหลุดออกแนวสัญญาณแวว่ย้า เตือนกลบัเชือนแชหายนะลามระบาดอนาถนักจะหน่วงหนกันฤนาทกราดกระแสจะเกินกวา่กลไกไปดูแลจะยา่ แยทุ่กอยา่งหากหมางเมินเมษาหนาวร้าวระส่า ระกา จิต
ภัยโควิดจิตตกระหกระเหินระรอกน้ีรุกมากยากประเมินหนกัเหลือเกินช่วยกนัแกดู้แลไทยแพรสะบัด ๑๕ เมษายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๔๔ แผน่ดินไฟสังคมมีปัญหาอ่วมภาระโยนขยะสะสมสังคมหมองภาระหนักบ้านเมืองจึงเนืองนองช่วยกนักองช่วยกนัถมสังคมไทยเห็นแก่ความสนุกทุกขบ์งัเกิดละเลยเถิดเตลิดดงเริงหลงใหลจึงกลับกลายเป็นกลุ่มช่วยรุมไฟเพิ่มโพยภยัให้พาราเพลาน้ีสถานการณ์เปราะบางอยา่งโควดิเขาย้า คิดย้า ทา อยา่งถว้นถี่ให้ระแวดระวังไว้ใช้ชีวียงับนัเทิงโลกียป์ระมาทกนัสังคมมีปัญหาภาระหนักช่วยกนัผลกัทุกขโ์ลกเพิ่มโศกศลัย์ตามใจตนรนหาที่ทุกวี่วันมาแบ่งปันปวงประชาผหู้ากินบุคลากรรับปัญหาอ่วมภาระลา้งขยะไม่ลดไม่หมดสิ้นเหน็ดเหนื่อยอ่อนร้อนระอาแลว้กายนิดา้นชาชินแผน่ดินไฟ ไร้สา นึกแพรสะบัด ๑๔ เมษายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๔๓ คนเริงไฟระรอกโรคโศกโหมโถมกระหน ่า
ระรอกซ้า ย้า ตอกระลอกสามระรอกโรควโิยคใหม่ดงัไฟลามยงัคุกคามตามฆ่าประชากรมิลดรากล้าแรงโรคแข็งข้อมิรารอก่อกร้าวกวา่คราวก่อนที่ไวรัสวัฒนามารานรอนเพิ่มซบัซอ้นสายพนัธุ์น่าหวนั่เกรงจึงระบาดเร็วไวแพร่ไกลกวา่ไม่ออกท่าอาการใหร้้อนเร่งค่อยค่อยลุกค่อยลามไปตามเพลงค่อยบรรเลงทีละนิดปิ ดอาการระรอกโรคโศกโหมโถมชีวาตม์แพร่ระบาดชีวติทุกทิศานต์ภัยสถานบันเทิงเริงประจานกรรมมาต่อชาวบา้นคนเดินดินระรอกสามน้า ลดตอผดุเผยพิรุธใหดู้โลกรู้สิ้นแหล่งเริงกามลามมาคนหากินทุกขแ์ผน่ดินจากถนนคนเริงไฟแพรสะบัด ๑๑ เมษายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๔๒ ด้านชาอายปุ ูนน้ียายยงัขายหรือเสียงคนซ้ือสินคา้แกปราศรัยปีน้ีอายยุายไดเ้ท่าไรถามท าไมแปดสิบพอดิบพอดีหาบของขายแต่ยายคร้ังยงัรุ่นสาวเล่าเรื่องราวกล่าวขานนานเหลือที่คงจะเป็ นบัญชาชะตาชีวีต้องขายของแบบน้ีจนวนัตายชา แรกสาวคราวสวยช่วยแม่พ่อผกูพนัต่อตา นานการคา้ขายมีผวัแลว้งานยงิ่รุมสะสุมกาย
ส่งลูกยายเรียนจบจนครบคนปูนน้ียายยงัมานงั่ขายเหนื่อยวนุ่วายชีวามาแต่ตน้วนัน้ียายขายของตอ้งเล้ียงตนไม่ดิ้นรนคา้ขายไม่มีกินลูกลูกยายไปไหนใจด าจังน้า ตายายไหลหลงั่ดงั่กระสินธุ์คงกรรมเก่ากลบัยอ้นสอนชีวนิยายเคยชินด้านชามานานแล้วแพรสะบัด ๒ เมษายน ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )บทกวีเรื่องที่ ๖๔๑ บัณฑิตน้อยบณัฑิตนอ้ยฟันน้า นมเริ่มสู่ช้นั ประถมศึกษาสะลึมสะลือผา่นอนุบาลมารับปริญญาปลอบขวญัสามช้นั ปีสรวมครุยบัณฑิตน้อยเจ้ากลอยใจแต่งหนา้เร็วไวใหเ้ร็วรี่แม่มาปลุกเร่งลุกตื่นไม่ฟ้ืนดีเตรียมเขา้สู่พิธีรับปริญญาส่องกระจกตกกะใจใครฟันหลอแม่หวัร่อพ่อปล้ืมใจยมิ้ในหนา้เจา้ตอ้งข้ึนป.หน่ึงถึงเวลาเปิดเทอมมาอยา่เขา้ช้นัอนุบาลจะเติมเต็มเขม้ขน้เป็นคนใหม่เจา้โตใหญ่กวา่ก่อนน้นัวนัล่วงผา่นจะไม่มีชวั่ โมงเล่านิทานมีแต่เรื่องเขียนอ่านการเล่าเรียนจะไม่มีชวั่ โมงนอนหลบัคงคอพบัหลบับ่ายเบื่อหน่ายเขียนข้ึนป.หน่ึงแลวันอ้งตอ้งพากเพียรพ่อจา เนึยรตอ้งเปลี่ยนปรับใหฉ้บั ไวบณัฑิตนอ้ยฟันน้า นม
ฟังแม่พร่ าอบรมบ่มนิสัยระวงันะครุยจะเป้ือนขอเตือนใจจะข้ีใส่ราดครุยเอา้หุยฮาแพรสะบัด ๓๑ มีนาคม ๒๕๖๔( ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เนต )