การศึกษาคำยืมภาษาบาลีสันสกฤต ในวรรณคดีเรื่อง มหาเวสสันดรชาดก กัณฑ์มัทรี
ภาษาเป็นสิ่งจำเป็นต่อการดำรงชีวิตของมนุษย์สิ่งหนึ่ง ใช้ในการติดต่อสื่อสารให้เกิดความเข้าใจ
เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน สร้างวัฒนธรรมที่สืบทอดกันมารุ่นสู่รุ่น ภาษาแต่ละภาษาล้วนมีเอกลักษณ์ของ
ตนเองที่แตกต่างกันไป แต่อย่างไรก็ตามภาษาทุกภาษาไม่มีภาษาใดบริสุทธิ์ กล่าวคือ ย่อมไม่มีภาษาใดที่
ไม่มีการยืมคำภาษาอื่นเข้ามาใช้ในภาษาของตนเลย การนำคำหรือลักษณะทางภาษาของอีกภาษาเข้าไป
ใช้ในภาษาของตนย่อมเกิดขึ้น เมื่อคนต่างภาษากันต้องทำการติดต่อหรือมีความสัมพันธ์กันเป็นระยะ
เวลานาน ก็จะมีการยืมคำกันเกิดขึ้น ภาษาไทยก็เช่นเดียวกัน พ่อขุนรามคำแหงมหาราช สมัยสุโขทัย
ทรงประดิษฐ์พยัญชนะไทยขึ้น ในสมัยนั้นเรียกว่า ลายสือไทย ซึ่งได้ปรากฏบนศิลาจารึกหลักที่ 1
ตัวอักษรมีการผสมผสานระหว่าง เขมร และ มอญ ซึ่งเป็นการยืมรูปพยัญชนะแล้วมาปรับให้เป็นลายสือ
ไทย และยังปรากฏคำยืมมาจากภาษาบาลีสันสกฤตและภาษาเขมรเข้ามาผสมปะปนอยู่มากมาย ใน
วรรณคดีไทย เรื่อง มหาเวสสันดรชาดก กัณฑ์มัทรีก็เช่นเดียวกัน ซึ่งการศึกษาค้นคว้าภาษาบาลี
สันสกฤตนี้ จะช่วยให้เราได้เรียนรู้ถึงลักษณะของคำไทยแท้และสาเหตุของการนำคำภาษาอื่นมาใช้ใน
ภาษาไทยอีก
-
Follow
-
0
-
Embed
-
Share
-
Upload
