รวมเรื่องสั้น

๑๐๑

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

๑๐๒

..

๑๐๓

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

DNA 4 20 - 30
4

DNA

๑๐๔

๑๐๕

๑๐๖

๑๐๗

๑๐๘

๑๐๙

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

๑๑๐

Triss0
46

๑๑๑

Triss0

๑๑๒

37
15

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

๑๑๓

๑๑๔

๑๑๕

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

๑๑๖

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

๑๑๗

Triss0
10

๑๑๘

Trisso
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

๑๑๙

๑๒๐

๑๒๑

๑๒๒

๑๒๓

--
NongLuna

! ๑๒๔
!
!
!

!!!

๑๒๕

()

๑๒๖

!
!!

๑๒๗

! !
!!!

!!

๑๒๘

๑๒๙

เพื่อนสนทิ

เจตได&เข&าในโรงเรยี นมัธยมแหง5 หนึง่ ทมี่ ีผู&คนมากหนา& หลายตา เนือ่ งจากเขาเพิ่งเขา& โรงเรียนใหม5แต5
เพราะหน&าตาที่หลอ5 เหลาและพดู จาอารมณดE ที ำให&เขามีเพ่อื นมากมาย อกั ท้ังการเรียนเขาก็ดที ำใหเ& ปJนทีร่ &จู ัก
ของคณุ ทกุ คน

ในระหวา5 งที่เขากำลังเล5นบาสเกต็ บอลอยน5ู ัน้ สายตาก็ได&เหลอื บไปเหน็ ผห&ู ญงิ คนหน่ึงทเี่ ปJนเพ่ือน
ห&องเรียนเดียวกนั กับเขา แต5เพือ่ นคนน้ันมกั จะชอบเดนิ ไปไหนมาไหนคนเดียวและไมพ5 ดู คุยกบั ใคร เพอื่ นคน
น้ันรูปร5างผอมบางและตัวเล็ก ผิวขาวซีดกับแวน5 หนา ๆ ด&วยความทอ่ี ยูใ5 นวัยกำลังดื้อซนทำให&เพื่อนของเขาเข&า
ไปแกลง& คนนั้นเสมอ บา& งกป็ าน้ำแขง็ ใส5 บ&างกเ็ อาของไปซ5อน หนกั สดุ กค็ อื ฉีกสมดุ เรียน เธอโดนเพอื่ นผู&หญงิ ใน
หอ& งเกลยี ดท้งั ๆ ทคี่ น ๆ นนั้ ไมไ5 ด&ทำอะไรผิด ทำใหเ& ขารูส& ึกสงสารเพื่อนคนนนั้ จับใจ แต5เมือ่ บอกเม่อื เตอื น
เพื่อน เพ่ือนเขาก็ตอบกลบั มาวา5 แค5เล5นกันอย5าจรงิ จังนักเลย แต5วา5 มนั จะตลกได&อย5างไรถ&าคนท่ีโดนไมต5 ลกดว& ย

ในวนั หน่งึ เขาเหน็ วา5 เพอ่ื นคนเดิมโดนเอารองเทา& ไปซอ5 นจงึ ไดอ& อกตามหา ท้งั ทแี่ ดดร&อนจดั จนแทบทำ
ให&ผวิ ไหมแ& ต5เพอ่ื นคนน้ันกย็ ังเดินหาต5อไปทัว่ ทำให&เดินเขา& ไปหาเปนJ เพอ่ื นจึงกระท่งั หาเจอและได&สง5 คนื

“ขอบใจมากนะเจต” อีกคนบอกเขา

“ออื แต5ว5าเธอรจู& กั ชือ่ เราไดไ& ง” เขาถามอย5างแปลกใจเพราะเราแทบไม5เคยคุยกันด&วยซำ้

“ใคร ๆ ก็ร&ูจกั เจต”

“แลว& นายชือ่ อะไร”

“เนม” อกี คนตอบกลบั มาสั้น ๆ

“ทำไมเนมถึงไมเ5 คยโตต& อบพวกนัน้ เลยแหละ ไม5งน้ั พวกผ&หู ญงิ ก็จะแกลง& เธอแบบนี้ไปตลอดนะ” เขา
ถามดว& ยความสงสยั

“ไมใ5 ช5วา5 ย่ิงตอบโต&พวกนน้ั ก็จะยิ่งแกลง& แรงข้นึ หรือ” เนมพดู พรอ& มกบั ใสร5 องเทา&

เจตไม5ไดต& อบกลับอะไรออกไป เพราะว5ามันกจ็ รงิ อย5างทีเ่ นมว5า ยิง่ ตอบโตย& ่ิงแกล&งแรงแต5ถ&าอย5ูเฉย ๆ
ก็ยงั แกลง& อยู5ดี เมือ่ ได&รองเท&าและเนมกข็ อบคุณเขาทำให&เขาเดนิ กลับมาทีห่ อ& งเรียน เมื่อเนมเดนิ ตามมาทหี ลงั
เพียงแค5เพือ่ นเหน็ เนมก็ทำให&เพ่ือนในหอ& งปายางลบใสเ5 นมทันที

แต5หลงั จากนนั้ เจตไดช& วนเนมมานง่ั เรียนดว& ยแถมยังชวนไปไหนมาไหนด&วยกันเสมอ เพราะเพอื่ น
ผ&ชู ายไม5อะไรกบั เธอนกั จงึ ได&ตอ& นรบั เธออย5างดี นนั้ ยิง่ ทำใหเ& พอื่ นผูห& ญิงเกลียดเธอมากขึน้ กวา5 เดมิ แต5เพราะ
เนมพดู เยอะข้นึ เม่ือมเี พอื่ น แถมยงั วาดรูปสวยมากทำให&วิชาศิลปะทำใหเ& พอื่ นในกล5มุ ชอบไปใหว& าดรูปให& ทำให&

๑๓๐

เพอื่ น ๆ เร่ิมมาสนใจเธอและดีกับเธอมากขึ้น ถึงจะมีเพื่อนบางคนก็ยังไมช5 อบเธออยด5ู ี แตเ5 ธอก็หาไดส& นใจ
เพราะตอนน้ีเธอมีเพ่อื นเปJนกล5มุ ของเจต ถงึ แม&ว5าจะเปJนผช&ู ายทัง้ หมดแต5วา5 เธอก็ดีใจเพราะทกุ คนดกี บั เธอ

“วาดรปู สวยดีนี่” เขาบอกกบั เนมระหวา5 งท่ีกำลังมองรปู ที่เนมวาด
“ชอบหรอื ? เราออกแบบเองเลย” ทำให&เนมยิม้ ออกมาอยา5 งดใี จ
เขารส&ู กึ ดีใจทเี่ นมได&มเี พ่ือนสักที อีกคนเริ่มหัวเราะและย้ิมแยม& มากขึ้น เมอื่ เพือ่ นในหอ& งคนอนื่ ๆ เหน็
ว5าเนมมาเลน5 กบั กล5มุ พวกเขาก็ไมก5 ลา& มีใครมาแกลง& เนมอีกเพราะว5ากลัววา5 จะมีปญY หากับกลุม5 เขาไปดว& ยได&แต5
มองอยห5ู 5าง ๆ เนมมักจะชวนเขาไปไหนมาไหนดว& ยกนั เดินไปเรยี นพรอ& มกนั ชวนไปห&างและดูหนงั กันเปนJ
กล5ุมทำใหพ& วกเราสนิทกันมากขนึ้
จนเม่ือในวนั หนง่ึ เนมได&เรียกเขามาที่หลงั โรงเรียน แลว& บอกว5ามเี ร่ืองสำคัญจะบอกกบั เขา ทำให&เขา
รบี มาทนั ที
“เนมเรยี กเรามา มีอะไรหรอื เปล5าอะ?” เจตถามอีกคน
“เจต คอื ว5าเรามีอะไรจะบอก” เนมพูดอย5างตะกกุ ตะกกั กับท5าทางตน่ื เต&นน้นั
“อะไรหรอื ?” เจตว5าอย5างสงสัย
“คือวา5 …” เนมพดู พร&อมกบั มองไปทางอ่ืนอยา5 งเขนิ อาย ทำใหเ& จตสงสัยกบั ท5าทางน้ัน
“…” เจตเงยี บเพอ่ื ฟYงอกี คนพดู
“เราชอบเจตนะ คือย่งิ เจตดีกับเรา เราก็ยิ่งชอบเจตขึ้นเรอื่ ย ๆ ในทุก ๆ วันทเ่ี ราอยก5ู ับเจตเรารสู& ึกดใี จ
มาก ๆ เลยนะที่เรามคี นอยา5 งเจตอย5ขู &าง ๆ อะ” เนมหลบั ตาแลว& พดู เร็ว ๆ
“…”
“เจตคิดยงั ไงกบั เราหรือ?” เมอื่ เนมเหน็ วา5 เจตยืนอย5นู ง่ิ ๆ ไมไ5 ดพ& ดู อะไรจงึ ได&ลืมตาขึ้นมาแลว& ถาม
ออกมาอีกคร้ัง
“คือวา5 เราขอโทษนะที่ทำให&เธอคิดอย5างนัน้ แต5เรามองเห็นเธอเปJนเพื่อนคนหนึ่งทีด่ มี าก ๆ ที่เราเข&า
ไปคยุ ด&วยก็เพราะวา5 เธอนสิ ัยดีมาก ๆ เกนิ กวา5 ทเี่ ธอจะอยู5คนเดยี ว” เจตอธิบายอยา5 งชา& ๆ
“แลว& ท่เี จตเข&ามาพดู คุยกับเรา ทำดีกับเรา…” เนมพดู พรอ& มกบั เลยี่ งการมองหน&าอีกคนเพ่ือก้ันนำ้ ตา
เอาไว&
“เราขอโทษจรงิ ๆ นะเนม แตเ5 รายงั เปนJ เพ่ือนกันไดน& ะ”

๑๓๑

เนมมองหนา& เขานงิ่ ๆ พร&อมกบั นำ้ ตาไหลออกมาชา& ๆ เพราะเพยี งแคน5 ัน้ เนมก็เขา& ใจแลว& ว5าเจต
หมายถงึ อะไร เธอคงทำได&เพยี งแตย5 อมรบั ความจรงิ เทา5 นั้น เม่อื คดิ ได&ดังนั้นจึงได&เดนิ ออกจากหลงั โรงเรยี นแลว&
เดินกลบั ไปห&องเรยี น เจตรูส& กึ ขอโทษทไ่ี ม5สามารถรักอกี คนได& เรื่องแบบน้มี นั ไม5ไดเ& ปJนเพราะเรื่องหน&าตาหรอื
รูปลักษณภE ายนอกแต5มนั เปJนเพราะความรู&สกึ เขามองอีกคนเปนJ เพ่อื นเมอ่ื ก5อนจนถงึ ทุกวนั นเ้ี ขาก็ยังคงมองอีก
คนเปนJ เพื่อนเสมอ ส่ิงที่เขาทำไดด& ีท่สี ุดคือกลบั มาเปJนเพอ่ื นกันโดยไมม5 ีใครจบปวด ไม5มีเพ่อื นกันจะห5างกันไป
หรอื ไม5 หรอื ไมว5 า5 เพ่ือนจะเปJนเพศอะไรแต5เพื่อนก็ยังคงเปJนเพ่อื นเสมอไม5มวี นั เปลยี่ นแปลง

๑๓๒

นงพะงา

มนั ยงั คงติดตราตรงึ อยู่ในความทรงจำของฉันเสมอมา ภาพของเธอ เส้นผมสดี ำยาวสลวย รอยยิ้มอันออ่ นหวานและเปล่ง
ประกายทกุ ครัง้ ฉนั ท่ีจ้องมอง ชุดเดรสสีขาวและกระเปา๋ ใบเลก็ ทเี่ ธอพกตดิ ตัว แมจ้ ะผ่านมานานเพยี งใดมันยงั คงตดิ ตรึงใจฉนั ตลอดมา
ไมเ่ คยเเมเ้ เต่จะลมื เลอื น

ย้อนกลับไปเม่ือตอนท่ีฉนั อย่มู ัธยมปลาย
“มานพ” เสยี งผู้หญงิ คนหน่งึ รอ้ งทักด้วยนำ้ เสยี งสดใส
เธอมชี ่ือว่าทัดดาว เธอเปน็ เพื่อนกับฉนั มาตัง้ แต่ตอนทเ่ี รายังเด็กๆ เนื่องมาจากที่บ้านเราอยู่ตดิ กันและไปเรยี นในโรงเรียนเดยี วกันเราจงึ
ไดไ้ ปไหนมาไหนดว้ ยกนั บอ่ ยๆ ซ่ึงฉนั นัน้ แอบรกั เธอมานานมากแลว้
“มีอะไรหรอื ทัดดาว” มานพกล่าว ด้วยใบหน้ายม้ิ แย้ม
“เห้ย! ค่นู ัน้ หนะ อย่าหวานกนั ให้มากนะ” แมค่ ้ารา้ นลูกชิ้นแซว
ผมจงึ ไดแ้ ตย่ ้ิมอยา่ งเขนิ อายและเดินตรงเข้าไปหาทดั ดาว
“อีกไมน่ านกจ็ ะปัจฉิมฯแล้วนะ มานพอยากไปเรียนต่อที่ไหนหรอื ” ทดั ดาวกลา่ ว
“เราวา่ เราอยากไปเรียนหมอหนะ แลว้ ทดั ดาวละ่ ” มานพกลา่ วถามกลบั
“เราก็ไม่ค่อยแนใ่ จเหมอื นกนั แตเ่ รามีสำคัญทจ่ี ะบอก” ทดั ดาวกลา่ วด้วยสหี น้าท่ีดูเศรา้ หมองลง
“แตเ่ รามเี ร่ืองสำคญั ทจี่ ะบอกเหมือนกัน คือตอนวันงานเราจะได้ขึ้นเล่นดนตรดี ้วยอยา่ ลมื มาดูละ่ ”
“ได้เลย เราจะรอนะมานพ งั้นวันน้ไี ปเท่ยี วกบั เรานะ” ทัดดาวกลา่ วพรอ้ มยมิ้ ออกมา
มานพและทดั ดาวจึงได้ไปเที่ยวตามงานต่างๆทจ่ี ดั ขน้ึ ในวนั นนั้ จยมืดคำ่ จากนน้ั ทัดดาวจึงได้ชวนมานพไปนง่ั ทร่ี ิมสระนำ้ ของสวน
สาธารณะ
ทดั ดาวได้กล่าวข้ึนมา “วนั นี้เปน็ วันท่ีสนกุ มากๆเลยนะ”
“เราก็สนุกมากๆเหมือนกนั ” มานพกลา่ วตอบ
จากนั้นทัดดาวจงึ ไดพ้ ูดข้นึ ว่า “เรามเี ร่อื งสำคญั จะบอกหนะมานพ”
“มอี ะไรหรือทัดดาว” ยังไมท่ นั ที่จะได้พดู จบ ทดั ดาวได้ยื่นใบหน้ามาขา้ งหน้าและไดจ้ ุมพติ กบั มานพ ท่ามกลางแสงจนั ทร์ทก่ี ระทบกับ
ผวิ น้ำ และลมอ่อนๆท่ีพัด
จากนนั้ ทัดดาวจึงไดผ้ ละออกมาและขอตวั กลับไปพรอ้ มพอ่ แม่ดว้ ยทา่ ทดี งั เดมิ ในทกุ ๆวนั
ในวันงานปจั ฉมิ มานพไดม้ าเตรียมตัวเพ่ือจะขนึ้ เล่นดนตรีในงาน แต่ยังไม่เห็นทัดดาวเลยตง้ั แต่งานเร่ิม
จนถึงเมือ่ มานพขึน้ เล่นในงานกย็ งั ไมเ่ หน็ แม้วี่แววของทดั ดาว
เมอ่ื กลบั บ้านมานพไดพ้ บว่าบ้านของทดั ดาวปิดไฟมืดสนทิ จึงรบี เข้าไปดจู งึ ได้พบว่าจากบา้ นท่เี คยเตม็ ไปด้วยแสงไฟและเสยี งหัวเราะ แต่
ในเวลานกี้ ลับเหลอื เพียงบา้ นทว่ี า่ งเปลา่ ทไี่ รซ้ ง่ึ ผูค้ นและแสงไฟ พร้อมกบั เหลือบไปเห็นใบประกาศยดึ ทรพั ยท์ ี่ติดอยหู่ น้าประตูบ้าน
จงึ ไดเ้ ขา้ ใจได้ในทนั ทีวา่ ทดั ดาวไดย้ ้ายบ้านไปท่อี น่ื เนือ่ งจากท่บี า้ นทัดดาวตดิ หน้ไี ว้แลว้ ไมย่ อมชำระ มานพจงึ ไดน้ ั่งร้องไหฟ้ ูมฟายและ
รูส้ กึ เสียใจที่ไม่ไดบ้ อกความรสู้ กึ กับทัดดาวไปที่หน้าบา้ นของทัดดาวจนถึงเยน็
7 ปตี ่อมา มานพได้เรียนจบหมอตามที่หวงั ไว้เปน็ หมอรุ่นใหมไ่ ฟแรง เป็นหมอทม่ี ฝี มี อื และไดร้ กั ษาคนไข้มากมาย จนกระทัง่ วันหนง่ึ ใน
โรงพยาบาล
“คิวท่ี 146 เชิญค่ะ” เสียงนางพยาบาลหน้าหอ้ งตรวจของหมอมานพขานเรยี กคนไข้
จากนน้ั คนไข้จงึ ได้เปิดเขา้ มา

๑๓๓

“ชอื่ อะไรครับ” มานพกล่าวถาม
“ทดั ดาวค่ะ” หญิงสาวกล่าว
มานพรบี เงยหน้าขึน้ มาดว้ ยความสงสัย
“ทัดดาว จรงิ หรอ” มานพถาม
จากนน้ั มานพจึงได้ถามว่า ใช่ทัดดาวคนทเี่ คยเรียนโรงเรยี นเดียวกันกับเขาหรือเปล่า
จากนน้ั หญงิ สาวจึงไดต้ อบวา่ “เออ่ ไมใ่ ข่คะ่ หมอจำทดั ดาวผดิ คนหรือเปลา่ คะ่ ”
มานพจึงไดแ้ ต่เขินและตรวจคนไขต้ อ่ ไป
จนได้ยนิ เสียง พยาบาลขานเรียกควิ ท่ี 150
หมอมานพจงึ ได้ถามเชน่ เดิมดงั ทถี่ ามกับคนไขท้ กุ คน
“ชือ่ อะไรครบั ”
“ทดั ดาวค่ะ” หญงิ สาวกล่าวตอบ
แตม่ านพกค็ ดิ วา่ อาจจะเปน็ เพียงแค่คนช่ือเหมือนกันกระทั่งหญิงสาวทกั ว่า
“มานพหรอ มานพใช่หรอื เปล่า”
มานพรีบเงยหน้าขน้ึ มาดว้ ยความรวดเร็ว กจ็ ำได้ทันที ถึงแววตา สีหนา้ และท่าทาง พรอ้ มกับรอยย้มิ อนั เดมิ ที่ยม้ิ ใหเ้ ขา พลางถามไปวา่
“ทดั ดาว ทัดดาวจริงๆใช่ไหม”
ทัดดาวจงึ ตอบเพยี ง “อมื้ ” พรอ้ มกับย้ิมใหม้ านพ
“เปน็ อะไรมาหรอื ทัดดาว” มานพกล่าว
ทัดดาวจงึ ไดอ้ ธบิ ายอาการของเธอให้ฟงั จากนั้นมานพจงึ สง่ ตัวเธอไปตรวจยังแผนกตา่ งๆซึ่งผลตรวจนั้นจะออกมาภายในสองสัปดาห์
หลงั จากตรวจคนไข้ทกุ นเสรจ็ มานพจึงไดอ้ อกมาจากหอ้ งและได้พบวา่ ทดั ดาวนั่งรอเขาอยู่ ทห่ี นา้ หอ้ งตรวจพลางย้มิ ใหม้ านพ มานพกจ็ ึง
ถามไปว่า
“นี่กด็ กึ แลว้ นะทัดดาว ทำไมยงั ไม่กลับอีก”
ทัดดาวจงึ ไดต้ อบวา่ “เรากับมานพไม่ไดเ้ จอกนั มานานมาก เรามีหลายเร่ืองเลยทีอ่ ยากคยุ กบั มานพ”
มานพจึงชวนทัดดาวไปคยุ กันท่ีรา้ นอาหาร และทดั ดาวก็ไดเ้ ลา่ ถงึ ความลำบาก อุปสรรคทผี่ า่ นมาใน 7 ปี
และยงั ได้เล่าถงึ ความฝนั ของทัดดาวให้ฟงั ด้วย
จากน้ันมานพจงึ ได้ไม่รรี อทจี่ ะบอกความรสู้ ึกทไี่ มไ่ ด้บอกออกไป
“ทัดดาว เรารักเธอนะรกั มาตลอดเลย”
“เราก็เหมอื นกนั มานพ” ทัดดาวพดู พรอ้ มรอ้ งไหอ้ อกมา
“ร้องไห้ทำไมหรอื ทัดดาว” มานพถามพลางยม้ิ พร้อมกบั หวั เราะ
“เราแค่ดีใจหนะมานพ” ทัดดาวกล่าว
จากนั้นทั้งสองจงึ ไดต้ กลงคบกันและได้ทำทุกอย่างรว่ มกนั อยา่ งมีความสขุ
กระท่ังสองสปั ดาหต์ ่อมาผลตรวจได้ออกมาว่าทัดดาวป่วยเป็นโรค dyslexa ในระยะสดุ ท้าย ซึง่ เป็นโรครา้ ยที่จะค่อยๆกดั กร่อนหวั ใจ
ของผปู้ ว่ ยไปเรือ่ ยๆจนถึงตายซงึ่ ผทู้ ี่ปว่ ยเป็นโรคน้จี ะมีชวี ิตอยู่ได้เพียงหนึ่งถึงสองสปั ดาห์เท่าน้ัน แต่หนทางรักษานั้นรกั ษาได้ยากนัก
เน่อื งจากโรคนี้ ตน้ กำเนดิ ของโรคจะอยู่ท่หี วั ใจ สาเหตุเน่ืองจากการสญู เสียบางสง่ิ บางอยา่ งไปและสง่ ผลกระทบตอ่ จิตใจอย่างรุนแรง ซึง่
การจะนำเชือ้ ร้ายนอ้ี อกเปน็ เรื่องยากนัก

๑๓๔

เมอ่ื มานพไดท้ ราบจงึ เป็นกังวลใจมาก และได้ถามทัดดาวว่า
“เธอเปน็ แบบนี้มานานเทา่ ไหรแ่ ล้ว”
“ตง้ั แต่ตอนท่เี ราย้ายบ้านไปตงั้ แตต่ อนนั้นหนะ” ทดั ดาวกล่าวตอบ
จากนนั้ มานพจงึ ได้พยายามหาหนทางรักษาที่ปลอดภัยที่สุดเพือ่ ใหก้ ารผา่ ตดั ของทัดดาวท่เี ป็นทง้ั คนไขแ้ ละหญิงอันเป็นทรี่ ัก
ของมานพ กระทัง่ เขาอาจพบวิธที รี่ ักษาเธอได้
เมือ่ วันผา่ ตดั มาถึง การผา่ ตัดได้เรม่ิ ต้นขึ้นอยา่ งราบร่นื กระทั่งความคิดหน่งึ ผดุ ขึ้นมาในหวั ของมานพ
“หากเธอจากฉนั ไปอีกฉันจะอยู่อย่างไรด”ี ด้วยความคดิ นีท้ ำให้มานพรู้สกึ กดดันเปน็ อย่างมากจนทำใหอ้ ุปกรณ์ผ่าตัดในมือ
ของมานพได้พลาดไปโดนจดุ ท่ีเป็นอนั ตรายซง่ึ ทำใหม้ านพตอ้ งรบี หา้ มเลือดโดยเรว็ ท่สี ุด
แต่ทวา่ ไมท่ นั เวลาเสียแลว้ ขณะนีท้ ัดดาว หญิงอนั เป็นท่ีรกั ของมานพได้ตายจากไปเสียแลว้ ในห้องผา่ ตัดที่วุ่นวาย เหลือเพยี ง
แต่ความเงยี บพรอ้ มกบั มเี สยี งของเครื่องวัดอัตราการเต้นขอวหัวใจเท่าน้นั ท่ีดงั อยู่
หลังจากท่ีมานพไดม้ ารว่ มงานศพของทดั ดาว นับแต่นน้ั เปน็ ต้นมา มานพกลายเปน็ คนทีเ่ มาหวั ราน้ำกลับบา้ นทุกวัน จนกระท่ังวันหน่งี
วนั หนง่ึ มานพกลับมาถึงบ้าน และเอนตัวลงนั่งบนเก้าอีบ้ นโต๊ะทำงานของเขา
พร้อมกบั มองไปยังส่วนต่างๆของบ้าน ซึ่งเม่อื มองกลับเห็นแตท่ ดั ดาว เขาจงึ ได้พดู พมึ พำออกมาว่า
“คิดถึงเธอจัง”
“อยากอย่กู ับเธอให้นานกว่านี้จัง”
“ไปอย่ทู างโนน้ เเล้วเธอจะสบายดีไหมนะ”
พูดไปพลางหยิบมีดผา่ ตดั ในกลอ่ งบนโต๊ะทำงานมา และลงใบมดี บนขอ้ มอื อย่างช้าๆ พร้อมกบั เห็นภาพของทดั ดาวที่พดู วา่
“อยดู่ ้วยกนั ตลอดไปเลยนะ”
มานพจึงได้ยิ้มพรอ้ มกับน้ำตาท่ีไหลอาบแก้มและทุกๆส่ิงกค็ ่อยๆมืดลงไป

O. reo

๑๓๕

เมอ่ื มานพไดท้ ราบจงึ เป็นกังวลใจมาก และได้ถามทัดดาวว่า
“เธอเปน็ แบบนี้มานานเทา่ ไหรแ่ ล้ว”
“ตง้ั แต่ตอนท่เี ราย้ายบ้านไปตงั้ แตต่ อนนั้นหนะ” ทดั ดาวกล่าวตอบ
จากนนั้ มานพจงึ ได้พยายามหาหนทางรักษาที่ปลอดภัยที่สุดเพือ่ ใหก้ ารผา่ ตดั ของทัดดาวท่เี ป็นทง้ั คนไขแ้ ละหญิงอันเป็นทรี่ ัก
ของมานพ กระทัง่ เขาอาจพบวิธที รี่ ักษาเธอได้
เมือ่ วันผา่ ตดั มาถึง การผา่ ตัดได้เรม่ิ ต้นขึ้นอยา่ งราบร่นื กระทั่งความคิดหน่งึ ผดุ ขึ้นมาในหวั ของมานพ
“หากเธอจากฉนั ไปอีกฉันจะอยู่อย่างไรด”ี ด้วยความคดิ นีท้ ำให้มานพรู้สกึ กดดันเปน็ อย่างมากจนทำใหอ้ ุปกรณ์ผ่าตัดในมือ
ของมานพได้พลาดไปโดนจดุ ท่ีเป็นอนั ตรายซง่ึ ทำใหม้ านพตอ้ งรบี หา้ มเลือดโดยเรว็ ท่สี ุด
แต่ทวา่ ไมท่ นั เวลาเสียแลว้ ขณะนีท้ ัดดาว หญิงอนั เป็นท่ีรกั ของมานพได้ตายจากไปเสียแลว้ ในห้องผา่ ตัดที่วุ่นวาย เหลือเพยี ง
แต่ความเงยี บพรอ้ มกบั มเี สยี งของเครื่องวัดอัตราการเต้นขอวหัวใจเท่าน้นั ท่ีดงั อยู่
หลังจากท่ีมานพไดม้ ารว่ มงานศพของทดั ดาว นับแต่นน้ั เปน็ ต้นมา มานพกลายเปน็ คนทีเ่ มาหวั ราน้ำกลับบา้ นทุกวัน จนกระท่ังวันหน่งี
วนั หนง่ึ มานพกลับมาถึงบ้าน และเอนตัวลงนั่งบนเก้าอีบ้ นโต๊ะทำงานของเขา
พร้อมกบั มองไปยังส่วนต่างๆของบ้าน ซึ่งเม่อื มองกลับเห็นแตท่ ดั ดาว เขาจงึ ได้พดู พมึ พำออกมาว่า
“คิดถึงเธอจัง”
“อยากอย่กู ับเธอให้นานกว่านี้จัง”
“ไปอย่ทู างโนน้ เเล้วเธอจะสบายดีไหมนะ”
พูดไปพลางหยิบมีดผา่ ตดั ในกลอ่ งบนโต๊ะทำงานมา และลงใบมดี บนขอ้ มอื อย่างช้าๆ พร้อมกบั เห็นภาพของทดั ดาวที่พดู วา่
“อยดู่ ้วยกนั ตลอดไปเลยนะ”
มานพจึงได้ยิ้มพรอ้ มกับน้ำตาท่ีไหลอาบแก้มและทุกๆส่ิงกค็ ่อยๆมืดลงไป

O. reo

๑๓๖

๑๓๗

๑๓๘

๑๓๙

๑๔๐