เส้นทางนักรบ เล่ม ๕ - เด็กวัด

A

B

I àÅèÁ ๕ - àด็กวัด นิยายภาพชีวประวัติท่านปัญญานันทภิกขุ ศักดา วิมลจันทร์ เสกสรรค์เป็นสังฆบูชา

II

III

IV ศักดา วิมลจันทร์ เกิด พ.ศ. ๒๔๙๒ ที่พัทลุง จบป.๔ ร.ร.วัดคูหาสวรรค์, ม.๒ ร.ร.พัทลุง, ม.ศ.๓ ร.ร.วัดเบญจมบพิตร, ม.ศ.๕ ร.ร.เตรียม อุดมฯ, ปริญญาตรีสถาปัตย์ จุฬาฯ, ปริญญาโท วารสารศาสตร์ ธรรมศาสตร์ ทำ งานอะไรๆ มา หลายอย่าง ในที่สุดก็มาลงเอยกับการ์ตูน. ข้อมูลทางบรรณานุกรมของหอสมุดแห่งชาติ ศักดา วิมลจันทร์ เส้นทางนักรบ เล่ม 5.--นนทบุรี : โครงการ “กตัญญูกตเวที สองศรีพระศาสนา” ห้องสมุดจำ ปีรัตน์ วัดชลประทานรังสฤษฎ์ 2554 88 หน้า 1. ปัญญานันทภิกขุ. 1. พระพรหมมังคลาจารย์ (ปั่น ปัญญานันโท), 2454-2550. 1. ชื่อเรื่อง. 294.30922 ISBN 978-974-7808-78-0 เล่ม ๕ - àด็กวัด ๓๔ การซักฟอก 321 ๓๕ สัญญาลูกผู้ชาย 326 ๓๖ ปริศนา ดำ หัวแพร 333 ๓๗ เดินทางไกล 340 ๓๘ วัดยาง 348 ๓๙ ครูกิจจา 371 ๔๐ ฤทธิ์อาจารย์พุ่ม 379 ๔๑ ยาวิเศษ 384 ๔๒ เหล้าเถื่อน 387 นิยายภาพชีวประวัติท่านปัญญานันทภิกขุ ที่ปรึกษา พระครูสังฆกิจพิมล (สุรศักดิ์สุรญาโณ) วัดชลประทานรังสฤษฏ์ พระวิสุทธิฐานากโร วัดปทุมวนาราม จ.ร้อยเอ็ด สัมพันธ์ก้องสมุทร สิต อภัยรัตน์ ขอบคุณ www.f0nt.com เรื่องและภาพโดย ศักดา วิมลจันทร์ [email protected] จัดพิมพ์โดย โครงการ “กตัญญูกตเวที สองศรีพระศาสนา” ห้องสมุดจำ ปีรัตน์ วัดชลประทานรังสฤษฏ์ อ.ปากเกร็ด จ.นนทบุรี11120 โทร. 08-1412-3337 พิมพ์ที่ บริษัท พิมพ์ดีจำ กัด โทร. 0-2401-9401 พิมพ์ครั้งที่ 1 มีนาคม 2555 จำ นวน 10,000 เล่ม

V การ์ตูนที่ส่งเสริมการอ่าน เวลานี้ คนทั่วไปเมื่อพูดถึงการ์ตูนก็มักจะข้ามไปพูดถึงแอนิเมชั่น (Animation - ภาพเคลื่อนไหว หรือ ภาพยนตร์การ์ตูน) เลย และถ้ามีโอกาส เขาก็จะพูดถึงการทำการ์ตูนแอนิเมชั่นทันที โดยคิดว่า นั่นเป็นสุดยอดของ สื่อการ์ตูน และเข้าใจว่าการทำการ์ตูนแอนิเมชั่นเป็นเรื่องง่าย เพราะเห็น ว่า เดี๋ยวนี้เราทำการ์ตูนด้วยคอมพิวเตอร์กันแล้ว ความจริงก็คือ การ์ตูนมีอีกหลายอย่าง แต่ละอย่างมีข้อดี ข้อ ด้อย และประโยชน์ในการใช้งานต่างกัน ที่ไม่อาจทดแทนกันได้ แอนิเมชั่นเป็นการ์ตูนขั้นสูงสุดก็จริง แต่ก็มีข้อเสีย คือ แอนิเมชั่น ไม่ส่งเสริมการอ่าน และอาจจะเลวร้ายถึงขนาดทำลายการอ่านอีกด้วย ตัวอย่างเช่น คนที่ได้ดูหนังที่สร้างจากต้นฉบับหนังสือ จะมีสักกี่คนที่ยอม เสียเวลาไปหาอ่านต้นฉบับจริงอีกเพื่อเปรียบเทียบ ถ้าจะมีบ้าง ก็คงเพราะ เขาเป็นคนรักการอ่านอยู่ก่อน รู้ว่ารสชาติการอ่านนั้นแตกต่าง ลึกซึ้งกว่า การดูหนัง คนทั่วไปเมื่อได้ดูหนังแล้วก็จะคิดว่าได้รู้เรื่องพอแล้ว ดังนั้น ความคิดที่ว่าการทำ หนังประวัติศาสตร์หรือพุทธประวัติให้เด็กดู เพื่อ กระตุ้นให้เด็กอยากรู้อยากไปอ่านหนังสือนั้น อาจจะต้องคิดใหม่ ซ้ำร้าย การดัดแปลงที่ผิดเพื้ยนเพื่อให้สนุกตามประสาหนังนั้น ก็จะทำ ให้ผู้ดูที่ไม่ รักการอ่าน จดจำ เรื่องราวที่ผิดเพี้ยนต่อไป การ์ตูนที่ส่งเสริมการอ่าน คือการ์ตูนที่อยู่ในหนังสือ หนังสือการ์ตูนจะทำ ให้เด็กไม่กลัวหนังสือ และจะนำ เด็กๆ ไปสู่ หนังสือเล่มอื่นๆ ที่มีความรู้และความบันเทิงอีกมากมายหลายหลากรอ อยู่ เป็นความมากมายหลายหลากที่ไม่อาจเอามาทำ เป็นแอนิเมชั่น หรือ แม้แต่จะเอามาใส่แท็บเบล็ท (Tablet) ได้หมด ภาครัฐควรสนับสนุนการผลิตหนังสือการ์ตูนให้มาก อย่างน้อย ก็โดยการลดภาษี เพื่อให้ราคาถูกลง ให้สมกับการรณรงค์ทศวรรษแห่ง การอ่าน (๒๕๕๒-๒๕๖๑) แต่ผ่านไปแล้วสองสามปี อย่างเงียบเหงา.

VI àส้นทางนักรบ หนูกลิ่น นองคนเล็ก ้ ของปั่น พอวัน เสน ่ห่ ์ เจริญ ขี้บ่นและขี้ลืม จึงพา ลูกชายไปเข้าโรงเรียน ชั้นมัธยมชาไป ้ยี่สิบกวาวัน! ่ แมคล่าย้ผูมีความรัก ้ เป็นยาวิเศษ รักษาไดทุกโรค ้ ปั่น เสนห่ ์ เจริญ พระเอกของเรา บนเสนทางห้างบ่าน้ แปน้เพื่อนและญาติของปั่น ไอไข้นุ่ย*้เพื่อนที่ยังเป็น เด็กเลี้ยงควายอยางเหนียวแน ่น่ ครูเลี่ยง เวชรังษี ครูใหญ่ ครูเสง โสภณ ้ตนเหตุที่ทำ ้ ให้ปั่นหนีโรงเรียน * = ตัวละครสมมุติ

VII เล่ม ๕ - àด็กวัด ครูกิจจา วิปุลานุศาสน์ครูภาษาอังกฤษ ผูมีจิต ้วิญญาณของครูอยางเปี่ยมล ่น้ อาจารยพุ์ม่รองเจาอาวาสวัดยาง ผู ้ดูแล้เด็กวัด ลือกันวามีฤทธิ์เสก ่ขาวปลาอาหารได ้ ้ ดำ หัวแพร* จอมโจรผูมีวิชาอาคมสารพัด ้แตดูเหมือนจะเอาตัวไม ่รอด่ กลั่น หัวโจกเด็กวัด ผูพบทุกขลาภไหใหญ ้ ่(เหลาที่มีคนเอามาแอบไว ้ ้ ) พี่หลวงดำ ผูช้วยอาจารย่พุ์ มดูแลเด็กวัด ่แต่ ใจดี จึงไมค่ อยทันเด็กวัด ่ ข้อมูลจาก “ชีวิตและงานของท่านปัญญานันทะ” โดย ดร. พระมหาจรรยา สุทธิญาโณ

VIII àÅèÁ ๕ - àด็กวัด “เมื่อจบชั้น ป. ๓ แล้วจะต้องไปเรียนต่อที่ลำ�ปำ� ห่างบ้าน โยมก็พาไปฝากวัด ฝากไว้กับอาจารย์พุ่ม ... โรงเรียนเขาเปิดวันที่ ๑๗ พฤษภาคม ได้ไปฝากเรียนเอา จริงๆ เมื่อวันที่ ๕ มิถุนายน ... มันสายมากไปหน่อย พอ เข้าเรียน ก็เรียนภาษาอังกฤษ ... เขาให้ท่องศัพท์ เอบีแอ๊บ, อีบีเอ๊บ, อิ๊บ อ๊อบ อั๊บ อะไรอย่างนั้น เพื่อนเขาเรียนได้ อาตมาไปถึงนั่งงงเลย ไม่รู้เรื่อง ... น่าขอบใจคุณครูเหลือ เกิน วันนั้นตอนเย็น คุณครูก็เรียกไปหน้าชั้น ... ... อยู่ที่วัดในสมัยนั้น มีเด็กมากถึงสี่สิบคน ท่าน อาจารย์พุ่มใจดีเหลือเกิน ... พอบอกว่าไม่มีข้าวสารเท่านั้น แหละ ท่านห่มจีวรทันที แบกร่มคันใหญ่เดินออกจากวัดไป รุ่งเช้ากลับมาพร้อมด้วยข้าวสารสามสี่กระสอบ ... ... วันหนึ่ง ลูกศิษย์คนหนึ่งชื่อกลั่นเข้าไปในป่าสาคู ไปเจอของดีเข้า เหล้าเถื่อนไหใหญ่เลยทีเดียว ก็ตักกินเข้าไป แล้วเอามาแจกพวกเรา เด็กๆ ไม่รู้อะไรกินกันใหญ่ กินกัน หมดทั้งวัด แล้วก็เที่ยวเมาเอะอะ อาตมานี่อาเจียนใหญ่ พระหลวงพี่ดำ�ม�ถ�ม เลยบอกว่�กินข้�วหม�ก ... กินเหล้าผิดศีลข้อหนึ่งแล้วยังโกหก ผิดแถมอีกข้อ จำ�ได้ว่�มันไม่ได้เรื่อง เม�แล้วมันไม่ได้เรื่อง” (จากหนังสือ “ชีวิตของข้าพเจ้า” ÍѵªÕÇ»ÃÐÇѵԨҡ»Ò¡¤Ó¢Í§ËÅǧ¾èͻѭญญÒÏ)

321 จดหมายอยู่ไหน? เอ่อ...ฉีกไปแล้ว หา! ฉีกไปแล้วรึ? จดหมายว่าไง? . . . ให้พ่อไปหาครูใหญ่ ไปบอกว่าหนูเป็นไร ถึงไม่ไป โรงเรียน กูอยากรู้ว่า มึงไม่ไปโรงเรียน แล้วมึง ไปไหน?

322 ไม่ได้ไปไหน แล้วมึงไปอยู่ ไหนทั้งวัน ตั้งหกเจ็ดวัน? หลบอยู่ในป่า ป่าไหน? ป่าข้างทาง ไปโรงเรียน ฉันกลับ ก่อนนะ พี่วัน เออ! ขอบใจนะ ที่มาบอก ไม่งั้นฉันคง โง่อยู่อีกนาน! มึงเห็นพ่อแม่ เป็นไง หือ? ไอ้ปั่น? . . . มึงมันไม่รักดี!

323 ให้ไปอยู่กับลุงหลวง มึงก็หนีเที่ยว กลางค่ ำกลางคืน สองหนสามหน ถูกเฆี่ยนตีก็ ไม่เข็ดหลาบ จะให้กลับไปอยู่ กับลุงหลวง มึงไม่ยอม กูก็ตามใจมึง ให้ไปโรงเรียน มึง ก็หนีเรียนเสียอีก ไม่ใช่แค่วันสองวัน แต่หนีตั้งหกเจ็ดวัน มึงจะเอาไง? จะไม่เรียน หนังสือแล้วใช่ไหม? กูจะได้ไปบอกครูใหญ่ ให้มันรู้แล้วรู้รอดไป! มึงจะเอาไง? ไอ้ปั่น? แค่ก! แค่ก! . . . ค่อยๆ พูดเถอะพี่... ไหนมึงบอกแม่ซิว่า ทำ ไมถึงไม่ไป โรงเรียน? แค่ก! แค่ก!

324 324 กลัวครูเส้งตี ครูจะตีมึงเรื่องไร? มึงทำ ไรผิด ให้ครูเขาตี? มึงทำ ไร? หา? ไอ้ปั่น? ไม่ได้ทำ ... . . . ไม่ได้ทำ ? แล้วครูเขา จะตีมึงทำ ไม? ไม่ได้ทำการบ้าน อ้าว! แล้วทำ ไมมึง ไม่ทำการบ้าน? ทำผิดก็โดนตี คนอื่นล่ะ? ทำผิด แล้วโดนตีหรือเปล่า?

325 325 โดนทุกคน ถ้างั้นเขาก็หนีเรียน กันทุกคน ละซี? หนูไม่รู้ แต่หนู ไม่อยากโดนตี มึงไม่อยากโดนตี ก็ตั้งใจเรียนดีๆ ซีวะ จะได้ไม่ทำผิดให้ครูเขาตี หนูก็ตั้งใจ . . . มึงคงเอาแต่เล่น เพราะ มึงมัน . . . แค่ก! แค่ก! พ่อบ่นไป ด่าไป และไอไป เสียงบ่นด่าของพ่อสะท้อนในหูปั่น อยู่ตั้งนาน กว่าจะหลับลงได้

326 326 เช้าวันต่อมา ไปโรงเรียนกับพ่อวันนี้ ไม่เหมือนวันแรก . . . ครั้งนั้นปั่นตื่นเต้นดีใจ แต่ครั้งนี้ . . . ทั้งกลัวทั้งอาย คือกลัวครูจะตีหนักกว่าเก่า และอายเพื่อนจะล้อเรื่องหนีเรียน ไอ้ปั่นขวัญอ่อน! ไอ้ปั่นขวัญอ่อน! หนีเรียนไปซ่อน เพราะกลัวครูตี!

327

328 เชิญค่ะ ครูเส้ง!

329 ไอ้ปั่น! เข้ามานี่! ครับ! ไม่เป็นไร พ่อคุยกับ ครูใหญ่กะครูเส้งแล้ว แต่เอ็งต้องเข้ามา พูดกับครูอีกที

330 330 เอ็งนั่งเถอะ ว่าไง! เด็กชายปั่น ทำ ไมเธอไม่มาโรงเรียน? บอกครูไป ตามความจริง เสียงพ่อเหมือนบังคับ แต่มือพ่อที่อยู่บนบ่า กลับอ่อนโยน

331 ผมกลัวครูตี ผมทำ การบ้านเลขไม่เสร็จ พ่อเธอบอกครูว่า เธอมี ปัญหากับไม้เรียวมาก เป็นพิเศษ ครูไม่รู้ว่าเธอมี ปัญหากับไม้เรียว ที่ครูต้องใช้ไม้เรียวก็เพราะ อยากให้พวกเธอตั้งใจมากๆ เพราะวิชาเลข เป็นวิชาสำคัญ แต่ถ้าเธอมีปัญหากับไม้เรียว ครูก็จะไม่ใช้ไม้เรียวกับเธอ แต่เธอต้อง สัญญากับครูก่อน! สัญญาอะไรครับ? สัญญาว่าเธอจะตั้งใจ เรียน ตั้งใจฟังครูสอน และทำการบ้าน ส่งทุกครั้ง

332 ผมสัญญาครับ! งั้นมาจับมือ สัญญากัน อย่างลูก ผู้ชาย! ว่าเธอจะไม่ หนีเรียนอีก! ครับ! ครับ! ผมจะไม่ หนีเรียนอีก! ครูก็จะไม่ตี เธออีก สัญญา! แรงบีบจากมือครูเส้ง ทำ ให้ปั่นเชื่อมั่น อย่างสนิทใจ ครูคนใหม่กับลูกศิษย์คนใหม่! ปั่นไม่หนีเรียนอีกเลยจนจบ ป. ๓ ซึ่งเป็นชั้นประถมสูงสุดในเวลานั้น

333 สโมสรเด็กเลี้ยงควาย วันก่อนนู้นที่เอ็งบอกว่า ได้อ่านข่าวเรื่องเสือดำ หัวแพร ถูกยิงตาย เอ็งเล่าให้ฟังอีกทีได้ไหม? ได้ซี! อืมม . . . ตอนนั้น ตำรวจรู้ว่า ดำ หัวแพร กับพวก อีกสองคนมากินหวาก อยู่แถวๆ หนองคลอด ก็ยกกำลัง มาล้อม . . . ฝ่ายตำรวจมีสามคน คือ จ่านายสิบตำรวจสิริ แสงอุไร สิบตำรวจตรีนำ นาควิโรจน์ กับพลตำรวจร่วง สามารถ

334 334 ทำ ไมเอ็งจำชื่อ ได้แม่นนักวะ? อ๋อ! ก็หลังเกิดเรื่องแล้ว มีคนแต่งกลอนโนราไว้ เอ็งไม่เคยได้ยิน เหรอ? จ่าสิริ พลฯร่วง สิบตรีนำ . . . ล้อมอ้ายดำ หัวแพร ที่ แค่* หนองคลอด กลัวอ้ายดำตัวดี อิ* หนีรอด ยิงโหฺยหลอดวัน* ยันค่ ำ . . . ไม่โร้* อิ ทำ ปรือ* . . . ฮ่ะฮ่ะ! ไม่ต้อง ร้องโนราก็ได้ เล่าเฉยๆ ก็พอ * แค่ = ใกล้; อิ = จะ; โหฺยหลอดวัน = อยู่ตลอดวัน; ไม่โร้=ไม่รู้; ทำ ปรือ = ทำอย่างไร . . . ยิงกันอยู่ทั้งวัน จนมืดค่ ำ จ่าสิริ เหลือกระสุน อยู่นัดเดียว . . .

335 335 เราเหลือกระสุนอยู่นัดเดียว ทางฝั่งนายสิบฯ นำ กับพลฯ ร่วง ก็ซาเสียงไป คงเหลือกระสุน น้อยเหมือนกัน ถ้าไม่เสี่ยงอะไรสักอย่าง อ้ายดำ หัวแพรก็จะหนี ไปได้ และเมื่อไรจะเจอ ตัวมันอีกก็ไม่รู้ ... ปัง! เพียะ! โอ๊ย! เสร็จกูละ! พวกมึงยิงคุ้มกันให้กู กูจะไปเชียด*คอมัน! ไปเลยลูกพี่! * เชียด = เชือด

336 ดำ หัวแพร กระโจนร้องข่มขวัญ ด้วยวิชาพยัคฆ์ สะกดเหยื่อ! ขอหัวให้ กูเหอะ! โอ๊ย! เฮ้ย! เสียงพี่ดำ ! รีบไปช่วยเร็ว! !

337 ข่าวบอกว่า ตำรวจถอยไป ดำ หัวแพรถูกยิงเข้าที่คาง ลูกน้อง ๒ คนช่วยกันพยุงดำ หัวแพร ไปนอนพักที่ใกล้หนองไผ่ ก่อนออกไป หายากับอาหาร แต่พอกลับมาก็พบว่า ดำ หัวแพรผูกคอตาย เสียแล้ว จึงช่วยกันฝังไว้ที่นั้น ตำรวจย้อนมาดูที่เกิดเหตุ พบหลุมศพ ก็ขุดขึ้นมา แล้วเอาศพไป ผูกประจานไว้ ที่ต้นตาล หน้าวัดกุฏิ * * ออกเสียงว่า วัดกุด พอศพเน่าก็ให้เผา ที่ใกล้ๆ นั้นเอง

338 แต่ที่ข้าได้ยินมา มันไม่เหมือนกัน! ได้ยินว่าไง? ได้ยินว่า ดำ หัวแพร ยังไม่ตาย! จากไหน? เมื่อไร? เมื่อสองสามวันก่อน ตอนที่เอ็งไม่อยู่ . . . พี่ยอดแอบมาหาข้าที่นี่ พี่เขาก็ยังอยู่กับดำ หัวแพรนั่นแหละ พี่เขาว่าดำ หัวแพร ยังอยู่ดี . . . เอ๊ะ! เรื่องเป็นยังไง?

339 พี่ปั่น! พี่ปั่น! มีไร? หนูกลิ่น! พ่อให้มาตาม! เดี๋ยวไป! พ่อให้รีบไป เดี๋ยวนี้เลย! อ๊ะ! รีบยังงั้นเลยรึ! ข้าไปหาพ่อก่อนโว้ย! วันหลังจะมาฟังต่อ! เออ!

340340 มีไรฮะ พ่อ? มาแล้วรึ! รีบไป อาบน้ำแต่งตัว! เอ็งรีบไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวแม่ก็รีดเสร็จพอดี เสื้อนักเรียน เหรอฮะ? เออ! ชั้นมัธยมไงล่ะ! โรงเรียนเขาเปิดตั้ง หลายวันแล้ว! พ่อเขาจำวันผิด! เอ็งรีบไปอาบน้ำ เหอะ! ฮะ!

341 โทษทีลูก! พ่อนึกว่า เปิดเทอมยังอีกหลายวัน พ่อไม่ค่อยได้ออกไปไหน ก็เลยไม่รู้ เมื่อกี๊ไปธุระที่วัด เจอน้าหลวงเอ็ง เขาถามถึงเอ็ง ก็เลย นึกขึ้นได้ นี่เลยมา เกือบยี่สิบวันแล้ว! เราไปช้ายังงี้ เขาจะให้เรียนเหรอฮะ? ก็ไม่รู้ซี พ่อต้อง อาศัยอาจารย์พุ่ม พาไปฝากอีกที คงพอช่วยได้ ลุงหลวงพุ่ม เหรอฮะ? ไม่ใช่! ไม่ใช่! อาจารย์พุ่มวัดยาง ไม่ใช่ลุงหลวงพุ่ม วัดสูง! บังเอิญชื่อ เหมือนกันน่ะ!

342 นอกจากจะขอให้ ท่านฝากเอ็งเข้าเรียน แล้ว ยังต้องขอฝาก เอ็งอยู่กับท่านด้วย เอ๋? โรงเรียน จังหวัด* อยู่ถึงลำ ปำ โน่น เอ็งเดิน ไปกลับทุกวันไม่ไหวหรอก เอ็งต้องอยู่วัดกับอาจารย์พุ่ม อยู่วัดอีกแล้วเหรอ! อาจารย์พุ่มจะดุเหมือน ลุงหลวงพุ่มหรือเปล่า!? วันนี้เราต้องเดินกัน ไกลหน่อยนะ . . . สิบกิโล! สิบกิโล! ถ้าทุกอย่างเรียบร้อย เอ็งก็อยู่วัดเสียเลย เสื้อผ้าแม่เขาก็ ห่อมาให้แล้ว นี่ก็ไม่รู้ว่าท่านอาจารย์จะอยู่วัด และมีเวลาพาเอ็งไปฝากเรียน วันนี้เลยหรือเปล่า * หมายถึง โรงเรียนมัธยมประจำจังหวัด

343 ไปกันวันนี้เลยโยม! แหม! กระผมเกรงใจ ท่านอาจารย์ . . . เรื่องจะเรียนหนังสือ เรื่องจะทำความดี ไม่ต้องเกรงใจ! ก็ไหนโยมว่าช้าไป เกือบยี่สิบวันแล้ว ไม่ใช่รึ? งั้นนิมนต์ท่าน นำ หน้าเลย คะรับ!

344 344 โชติ เหมรักษ์ ครูใหญ่ ท่านอาจารย์มีอะไรให้ กระผมรับใช้หรือครับ? โยมวัน ญาติของอาตมา จำวันเดือนผิด ไม่ได้พา ลูกชายมาสมัครเรียน ตามระเบียบ ไม่ทราบว่า สมัครตอนนี้ จะช้าไปไหม? เอ้อ! ก็นับว่าช้าไปหน่อยครับ กลัวว่าเด็กจะเรียน ไม่ทันเพื่อน

345 แล้วแต่โยมจะเห็นสมควร แต่ถ้าเห็นว่าพอจะ รับได้ เด็กก็ไม่ต้อง เสียเวลาไปปีหนึ่ง เปล่าๆ! ก็ใช่ครับ เพราะอาจารย์ เมตตาอย่างนี้ ผมก็ไม่กล้า ขัดหรอกครับ แต่ขอดูหลักฐานกับประวัติ การเรียนสักหน่อยนะครับ เผื่อว่าจะต้องดูแลเป็นพิเศษ ครับ! ได้ครับ! ผม เตรียมมาด้วยแล้ว ครับ! นี่ครับ!

346 346 ดูแล้ว ไม่น่ามีปัญหา นะครับ ผมขอรับไว้ ก็แล้วกัน วันนี้บ่ายแล้ว เอาไว้ค่อยมา พรุ่งนี้ . . . เอ๊ะ! พรุ่งนี้วัน เสาร์ ต้องรอ วันจันทร์ . . . วันที่ ๕ มิถุนายน นะครับ ครับ! ขอบพระคุณ ครูใหญ่มากครับ! ลูกมาไหว้ขอบคุณ ครูใหญ่ด้วย! อาตมาก็ขอ อนุโมทนาด้วย ไม่ปรือครับ

347 347 ขอฝากลูกชายไว้กับ อาจารย์ด้วย ถ้าเห็นว่า ไม่ดี จะเฆี่ยนตีก็ . . . ก็โปรดยั้งมือ บ้างนะครับ เออน่ะ! ถ้าไม่เกเรละก็ พออยู่กันได้ ถ้ามีปัญหา ฉันก็ขอส่ง คืนโยมนะ ขอบพระคุณ ท่านอาจารย์ครับ นมัสการลาครับ ทำตัวดีๆ นะลูก ท่านเมตตาแล้ว ก็อย่าทำ ให้ท่านหนักใจ ว่างๆ พ่อจะมาหา ฮะ

348 ไอ้ปั่น เอ็งไหว้ พระดำซะ! เด็กวัดมีสี่สิบกว่าคน ฉันดูแลได้ไม่หมดหรอก ให้พระดำช่วยดูแล ไอ้ปั่น เอ็งไปกับ พระดำ ครับ อ้อ! คุณเอาชะลอม ของแห้งที่พ่อไอ้ปั่น เอามาถวายไปให้เด็ก ที่โรงครัวด้วย! เอ็งสองคนมาช่วย ยกของนี่หน่อยซิ! ครับ * หลวงพ่อปัญญาฯ เรียกว่า วัดยาง หมายถึง วัดยางงาม ที่ตำ บลลำ ปำ ในปัจจุบัน *

349 เด็กวัดส่วนใหญ่ก็ เรียนที่โรงเรียนจังหวัด อย่างเธอนี่แหละ ตอนเย็น ถึงจะอยู่กันเต็มวัด นี่กุฏิท่านอาจารย์ สุข เจ้าอาวาส ตอนนี้ท่านไม่อยู่ ท่านชอบประดิษฐ์ของใช้ จากเศษไม้เศษวัสดุ ถ้าเธอ ชอบทางนี้ก็มา ช่วยหยิบช่วยจับ ให้ท่านบ้างก็ดี วัดเรานี้มีพระ ทั้งหมด ๕ รูป มีกุฏิ ๓ หลัง เด็กวัด ๔๐ กว่าคน ต้องนอนกันที่หอฉัน กับที่โรงธรรม* *โรงธรรม = ศาลาการเปรียญ

350 350 วัดยางนี้เป็นวัดเก่า สร้างเมื่อร้อยกว่าปีมาแล้ว เมื่อก่อนนี้คงมีพระเยอะ ถึงได้มีหอฉันถึงสองหลัง แต่เดี๋ยวนี้ใช้หลังนี้เป็น หอฉันเพียงหลังเดียว และให้เด็กวัด ใช้เป็นที่นอน ส่วนหลังนี้ ดัดแปลงเป็น เรือนครัว เอ็งเอาชะลอมไปวางในครัว เสร็จธุระ เอ็งแล้ว ขอบใจมาก นี่คือโรงธรรม ตามชื่อ ก็คือศาลาแสดงธรรม แต่ก็ใช้งานอื่นๆ ทุกอย่าง ที่ญาติโยม มาชุมนุม กันเยอะๆ ตอนกลางคืนเป็น ที่นอนของเด็กวัด ส่วนใหญ่ คับ

351 เด็กที่เข้าใหม่จะนอนที่นี่ เมื่อรุ่นพี่ ที่หอฉันเรียนจบออกไป พวกรุ่นพี่ ที่นี่ก็ขยับขึ้นไปอยู่แทน เด็กวัดทั้งหมดแบ่งเป็น ๓ กลุ่ม ขณะนี้ก็กลุ่มละสิบกว่าคน มีรุ่นพี่ รุ่นน้องคละกัน ผลัดเปลี่ยนงานกัน คราวละเดือน เพื่อให้รู้งานทุกอย่าง ด้วยกัน งานในวัดมี ๓ อย่าง ที่ผลัดกันทำ คือ ดูแลความสะอาดเรียบร้อยของอาคาร สถานที่ ทำอาหารล้างถ้วยชาม และทำ สวนครัว งานอื่น เช่น คอยช่วยชาวบ้าน ที่มาทำ บุญ เป็นงานของทุกคน การหุงข้าวทำแกงนี้ทำ ตอนเย็น เพื่อกินมื้อเย็น และเผื่อถึงมื้อเช้าด้วย หลังศาลานี่เป็นที่เก็บของ ของพวกเธอ ราวไม้ไผ่นี่ไว้ พาดผ้าหรือแขวนเสื้อ ข้างบนเป็นที่วางกล่องใส่ สมุดหนังสือ ของใครของมัน ไม่ให้เปียกฝน

352 ที่นี่ไม่ค่อยใช้เตารีดกัน จึงมักใส่ไม้แขวนเอาไป ตากแห้งแล้วก็ใส่ได้เลย ไม้แขวนนี่ก็ทำ เองได้ง่ายๆ ไปถามวิธีกับรุ่นพี่ ใช้เครื่องมือ ที่ใต้ถุนกุฏิท่านอาจารย์สุข ท่านไม่ว่าหรอก ท่านอยากให้ พวกเรารู้จักทำ ของใช้กันเอง ไÁ้แขวนàสื้อàด็กวัดยาง ๑. ใช้ไม้รวกขนาด ๑ นิ้วฟุต ตัดยาวกว่าปลายแขนเสื้อ ด้วยเลื่อยสันแข็ง (ฟันเล็ก) (บางคนเรียก เลื่อยอีโต้) ให้มีข้ออยู่สองข้าง กันไม้แตก ๒. บากด้วยเลื่อย เพื่อเจาะรูตรงกึ่งกลาง ๓. ตะขอใช้ไม้รวกสด ลำ เล็กกว่ายาว ๑๒ นิ้ว ปลายข้างหนึ่งเลยข้อไป ๑ นิ้ว ผ่าครึ่งตามยาว ๔.บากที่ใกล้ข้อระยะ ๑ ใน ๓ ทั้งสองข้าง ๕.ผ่าสองข้างทิ้ง เหลาไม้ไม่ให้มีเสี้ยน ๖.สอดเข้ารูไม้แขวน เอาไป คล้องกับไม้ไผ่ มัดปลายให้โค้ง ตากแดด ๗ วัน พอตะขอแห้ง อยู่ตัว จึงแกะเชือกออก ถ้าอยากให้ไม้แขวนโค้งสวย ก็เอาเชือกมาดึงไว้แบบคันศร ตากแดดให้แห้งด้วยกัน

353 วางของอย่างนี้ ของไม่หาย เหรอคับ? เด็กวัดไม่มีสมบัติอะไรให้หายหรอก แต่ถ้ามีคนขโมยแล้วถูกจับได้จะถูก ไล่ออกจากวัด และถ้าหาคนขโมย ไม่ได้ภายใน ๗ วัน ก็จะถูกไล่ออก ทั้งหมด คนดีๆ ต้อง เดือดร้อนไปด้วย! ก็เพราะอย่างนี้ จึงไม่มีใครกล้าเสี่ยง ขโมย เพราะถ้าถูกจับ ได้ ก่อนที่จะถูกไล่ออก ก็จะถูกเด็กวัดด้วยกัน คิดบัญชีซะก่อน อ้อ! พวกเด็กวัดจึงต้องคอย สอดส่องดูแลกันเอง และวัดนี้ไม่เคยมีประวัติ ว่าใครถูกไล่ออก เธอหาที่วางของ แล้วไป เดินเล่นในวัดพลางๆ ก่อน ถ้าจะอาบน้ำ ก็อาบที่คลอง หน้าวัด แล้วไปรอกินข้าว ที่เรือนครัว ก่อนกินข้าวฉันจะ แนะนำ เธอให้ เพื่อนๆ ได้รู้จัก อ้าว! ครับ

354 354 คนเขียนการ์ตูนขอกราบ ครูช่างทั้งปวงที่ฝากฝีมือ ไว้ให้ลูกหลานดู ขอบคุณ www.gis.finearts.go.th

355 355 รูปบนเพดาน ก็สวยดี ขอบคุณ www.panjantra.com

356 เฮ! เฮ! เฮ! เฮ! เฮ!

357 ส่ง! ส่งซีวะ! ยิง! ยิงเลย! จะให้เขายิงอะไร เหรอ? ก็ยิงประตูน่ะซี! ไม่เห็นหรือไง จ่อหน้าประตูแล้ว! ประตูที่ไหน?

358 เฮ้ย! ไอ้นี่มาจาก หลังเขา*ไหนวะ! อ๊ะ! ไอ้แป้น! ไอ้แป้น! ไอ้ปั่น * หลังเขา เป็นสำ นวน หมายถึงสถานที่ที่ความเจริญเข้าไปไม่ถึง

359 เวลาพักครึ่ง เอ็งจะมาอยู่นี่ใช่มั้ย? นึกว่าเอ็งจะไม่เรียนต่อ ซะแล้ว เออ! พี่หลวงดำ พา ไปดูที่ทางมาแล้ว เออ! ดีโว้ย! เดี๋ยว เล่นฟุตบอลเสร็จ เอ็งไปกะข้า! เล่นอะไรนะ? ฟุตบอล ฟุดบอน? เป็นกีฬาใหม่ เอ็ง ไม่เคยได้ยินหรือ? ไม่เคย แต่ที่เล่นกันนี่ไม่ใช่ลูก ฟุตบอล ใช้ลูกมะงั่ว*แทน! เขาเล่นกันยังไง? * มะงั่วเป็นผลไม้คล้ายส้มโอ รสเปรี้ยวจัด ใช้ผสมกับขมิ้นเพื่อย้อมจีวร

360 แบ่งพวกแบ่งแดนกัน แล้วช่วยกันเตะลูกบอล ให้เข้าประตู นับแต้ม เอ็งเห็นกรอบไม้ สองข้างสนามนั่นไหม นั่นละ! เรียกว่าประตู กติกาห้ามใช้มือ ให้ใช้เท้าเตะ หรือหัวโหม่ง ได้เท่านั้น แต่ไอ้ลูกมะงั่วนี่คงโหม่งไม่ไหว ลูกบอลของจริงเป็นหนังมียางเป็นไส้ใน ทั้งเด้งทั้งเบา แต่ราคาหนัก พวกเราไม่มีตังค์ซื้อ แต่ที่โรงเรียนมี เตะแล้ว มันจริงๆ! แล้วที่ร้องว่า ยิง! ยิง! นี่ ยิงอะไร? อ๋อ! การเตะบอลเข้า ประตูเขาเรียกว่า ยิง มันไม่ใช่การ เตะธรรมดา ฟังแล้ว สะใจกว่า อ้อ! ปรี๊ด-ด-ด! กรรมการเรียกแล้ว! ไปก่อนโว้ย!