361 การมาเป็นเด็กวัดคราวนี้ไม่เหมือนคราวก่อน ที่มีลุงหลวงคอยบังคับ คราวนั้นแม้ปั่นจะรู้สึก เหมือนเป็นนักโทษ แต่ก็รู้สึกปลอดภัยเพราะ มีลุงหลวง คราวนี้ปั่นรู้สึกเป็นอิสระมากกว่า แต่ก็อดกังวลไม่ได้ว่า ในบรรดาเด็กวัดหลาย สิบคน อาจจะมีคนเกเรอย่างไอ้ใหญ่กะไอ้เก่ง ที่เคยเจอมาก่อนหน้านี้ จบเกมฟุตบอล อยากเล่นมั่งมั้ย? ข้าจะหัดให้ เอาซี! แต่ เตะลูกมะงั่วนี่ ท่าจะเจ็บตีนว่ะ! แรกๆ ก็เจ็บหน่อย สักพักก็ชิน ไป! ไปอาบน้ำกัน! ได้เวลากินข้าวแล้วโว้ย!
362
363 เอ้า! ฟังทางนี้หน่อย! พี่หลวงดำ มีเรื่องอะไร? คนที่มีผ้าผูกคอนั่น คือ พ่อครัวมื้อนี้ ชื่อ กลั่น มีเรื่องจะประกาศหน่อย มากันครบหรือยัง?
364 364 ค ร บ แ ล้ ว ! ใครยังไม่มา ยกมือขึ้น! เฮ้ย! มุขนี้ เฝือว่ะ! ฝืด! วันนี้พวกเรามีสมาชิก เพิ่มมาอีกคนหนึ่ง ชื่อ ปั่น เอ้า! ขอเชิญปั่นออกมา ยืนแนะนำตัวหน่อย ขอฝากเนื้อฝากตัว ด้วยคร้าบ!
365 365 ปั่นเอาปลาบอก* มาฝากพวกเราด้วย! แต่กินได้คน ละตัวนะโว้ย! ตามธรรมเนียมของเรา มื้อนี้ ตักให้ น้องใหม่ก่อน เชิญ ปั่น! กินหมดมั้ย ถ้าไม่หมดก็บอกนะ ห้ามกินเหลือเด็ดขาด! ถ้าไม่อิ่มมาเพิ่มอีกได้ ม-หมดคับ! * คือปลากระบอก โ - โ - โห่ - ห่ - ห่
366 เอ้า! ตั้งแถวเข้ามา! พวกเราเด็กวัดยาง เป็นเยี่ยงอย่าง เด็กทั้งหลาย ชักชวนล้วนผู้ชาย ไขว่ขวนขวายเข้าโรงเรียน ท่องจำ ทุกตำรา ทุกวิชาเฝ้าพากเพียร
367 ถอดแบบอย่างแนบเนียน เราไม่เปลี่ยน เป็น-อยู่-คือ คับที่เราอยู่ได้ เราโหฺม*ใต้ไม่ว่าปรือ ท้องหิวกิ่วสะดือ โหฺมเราถือว่าฤทธิ์มาร ข้าวน้อยแกงก็น้อย เราค่อยค่อยรับประทาน ข้าวมากแกงน้อยจาน** เกลี่ยประมาณให้พอกัน ข้าวมากแกงก็มาก กินให้ครากพุงเราพลัน คดตักหลักประกัน เผื่อไว้วันที่ไม่มี * โหฺม = ออกเสียงอย่างอักษรนำ (‘ห’ นำ ‘ม’) คือคำว่า “หมู่” นั่นเอง ภาษาใต้มักออกเสียง อู เป็นโอ เช่น โถก (ถูก), โลก (ลูก), โปลก (ปลูก); ** จาน = ราด (แกง)
368 คดตักหลักประกัน เผื่อไว้วันที่ไม่มี ปรือ? หรอย* มั้ย? หรอย! แกงผักบุ้ง นี่ น้ำกะทิข้นดีว่ะ! ผักบุ้งกับมะพร้าว เรามีเยอะ! แต่พ่อครัวพลาดไปหน่อย ตักไม่โดนเนื้อเลย ได้มาแต่ผักบุ้ง ไม่พลาดหรอก มันก็มีแค่นี้ แหละ! ฮ่ะฮ่ะ! อ้อ! *หรอย = อร่อย
369 369 เดือนนี้เป็นเวรทำอาหาร และล้างถ้วยจาน ของกลุ่มเรา เมื่อกี๊ข้าไม่ได้ช่วยเขาทำกับข้าว เพราะไปเล่นบอล จึงต้องรับ หน้าที่ล้างจาน หลังงานล้างจาน อีกเดี๋ยวอาจารย์พุ่ม จะมาเดินตรวจ เอ็งมีหนังสืออะไร มาอ่านได้มั่ง? มีเยอะไปหมด เพิ่งซื้อที่โรงเรียน ไม่รู้จะอ่าน เล่มไหน หยิบมาสักเล่มละกัน ศาลาการเปรียญ เออ! ข้าจะช่วย
370 370 ไง! ไอ้ปั่น! ท่านอาจารย์! พออยู่ได้มั้ย? ได้ครับ สบายครับ เออ! ดีแล้ว! ตั้งใจ เรียนหนังสือดีๆ นะ อย่าให้พ่อแม่ผิดหวัง และอย่าให้เปลือง ข้าววัดเปล่าๆ ครับ เมื่อมีแป้นอยู่ด้วย ปั่นก็กลายเป็นเด็กวัดยางได้อย่างรวดเร็ว และเมื่อลงเล่น เตะลูกมะงั่วกับเด็กอื่น ความกังวลว่าจะมีคนเกเรอย่างไอ้ใหญ่ในหมู่เด็กวัด ค่อยๆ จางหายไป เพราะทั้งๆ ที่มีกระทบกระทั่งกันแรงๆ แต่ไม่มีใครโกรธ กันเลย ไม่มีใครทำ ท่าเกเร แม้จะเป็น คนละพวก แต่ทุกคนก็สนุกกับ การรุมเตะลูกมะงั่วลูกเดียวกัน
371 วันแรกของปั่น ในโรงเรียนใหม่ ตอนที่เอ็งยังไม่มาเรียน นึกว่าเอ็งยังเป็นโรคชัก จนต้องเลิกเรียนซะแล้ว! เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเป็นแล้ว ยาของลุงหลวงนี่ดีจริงๆ! เออ! แล้วไอ้อู๊ดล่ะ? พ่อมันย้ายไปสงขลา มันไปกับพ่อมัน เสียดายข้ามาเรียนช้า เลยไม่ได้อยู่ ห้องเดียว กันกะเอ็ง ดีแล้ว! ข้าน่ะ เบื่อหน้า เอ็งเต็มที! ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ! เจอกัน ตอนเที่ยงนะโว้ย! เออ!
372 ชั่วโมงภาษาอังกฤษ ชั่วโมงแรกของปั่น เราได้เรียนการเทียบเสียง พยัญชนะและสระของภาษา อังกฤษกับภาษา ไทยแล้ว ไหน? ตัวไหน เทียบกับตัวไหน? วันนี้เรามาเรียนเรื่อง เสียงตัวสะกดกับสระ ทั้งห้าตัวคือ เออีไอโอยู เอ-อี-อะไรนะ! ตัวไหนเอ? เธออ่านบรรทัดแรกซิ! เมื่อสะกดด้วย ตัวบีแล้วออก เสียงยังไง?
373 373 แอ๊บ เอ๊บ อิ๊บ อ๊อบ อั๊บ ดีมาก! บรรทัดต่อไป เธอที่ อยู่กลางห้องอ่านซิ! เธอนั่นแหละ! อ้า . . . ผม . . . ผมอ่าน ไม่ได้ครับ!
374 อ้าว! . . . งั้นนั่งลง! ปั่นทั้งอายและทั้งกลัว ถ้าเป็นอย่างนี้ทุกวิชา เขาจะอยู่อย่างไรอีกทั้งปี! การเป็นคนโง่ที่สุดในชั้น เป็นเรื่องน่าอาย เกินจะทนได้! โรงเรียนเลิกแล้ว! เธอที่อยู่กลางห้องน่ะ! มานี่ก่อนซิ! ครับ? บอกครูหน่อยซิ! ทำ ไมเธอ อ่านไม่ได้ ผมไม่รู้เลย ซักตัว!
375 375 ครูสอนไม่รู้ เรื่องเหรอ? ไม่ใช่หรอกครับ ผมมาเรียนช้าเอง อ้าว! เหรอ? ทำ ไม ถึงได้มาช้าล่ะ? พ่อผมพามา เข้าเรียนช้าครับ อ้อ! งั้นรึ? บ้านเธออยู่ไหน? ผมอยู่วัดยางครับ วัดยางก็ไม่ไกลจาก บ้านครูซักเท่าไหร่ ตอนเย็น เธอทำอะไร? เล่นเตะมะงั่ว- เอ๊ย! เตะบอลครับ ถ้างั้น เย็นนี้เธอ กลับพร้อมครู
376 ครูจะพาเธอไปรู้จักบ้านครู ครับ? บ้านครูอยู่นี่ เธอกินข้าวเย็น เสร็จแล้วมาหาครู เอาหนังสือ ภาษาอังกฤษมาด้วย ครูต้องสอนพิเศษให้ เธอเรียนทันเพื่อนๆ ขอบคุณครับ! ครูกิจจาเป็นแบบอย่างของครูแท้ๆ ที่หวังดีกับศิษย์ อย่างเต็มเปี่ยมเหมือนเป็นลูกของตัวเอง ท่านสละ เวลาพักผ่อนของท่าน โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน
377 Thank you, sir. Good night, sir.* หวังเพียงอย่างเดียวว่า จะให้ปั่นมีความรู้ทันเพื่อน บางครั้ง ท่านจะเคาะหรือตีบ้าง เพราะขัดใจ ที่ปั่นไม่ค่อยจะจำ หรือจำผิดๆ ถูกๆ ก็ไม่ทำ ให้ปั่นรู้สึก หวาดกลัว แต่อย่างใด ผิดอีกแล้ว! อิอิ! ด้วยความมุ่งมั่นของครู และความขยันของศิษย์ ไม่นานปั่นก็เรียนทันเพื่อน หรืออันที่จริงออกจะ ล้ำ หน้าเพื่อนไปเสียด้วยซ้ำ เพราะได้เรียนกับครู ตัวต่อตัว * ขอบพระคุณครับ ราตรีสวัสดิ์ครับ
378 แล้วการสอนพิเศษ ก็สิ้นสุดลง Thank you very much, sir. I have helped you enough. Now you have to help yourself.* * ฉันได้ช่วยเธอมาพอแล้ว ต่อไปนี้เธอต้องช่วยตัวเอง ความรักของครูกิจจาที่มีต่อปั่น กลายเป็นความรักของปั่นที่มีต่อ ภาษาอังกฤษ เป็นเครื่องมือให้ ปั่นหาความรู้ได้อย่างกว้างขวาง ในเวลาต่อมา จากการมาเรียนช้ากว่าคนอื่น ขายหน้าเพื่อน จบลงด้วย การเป็นเด็กรักภาษาอังกฤษ อะไรหนอ ที่ทำ ให้ เรื่องร้ายกลับกลาย เป็นดีไปได้เช่นนี้? อ่านรู้เรื่องเหรอวะ? เรื่องเด็กๆ น่ะ!
379 ฤทธิ์อาจารย์พุ่Á เย็นวันหนึ่ง เอ๋? ไม่มีใครทำครัวเลย! ไปไหนกันหมด? วันนี้พวกเอ็งไม่ กินข้าวปลากันรึ?
380 380 ไม่มีข้าวสารครับ! อ้าว!
381 381 อาจารย์พุ่มจะลงเรือไป ไหน? เย็นป่านนี้แล้ว! เช้าตรู่วันต่อมา จ๊อก-ก-ก จ๊อก-ก-ก เฮ้ย! จะหิวก็ให้มัน เบาๆ หน่อยโว้ย!
382 382 อาจารย์พุ่ม! อาจารย์! โว้ย! มาช่วยกัน หน่อยโว้ย! เสียงพี่หลวงดำ ! อาจารย์เป็นไร! รีบไปดูโว้ย! อาจารย์! อ๊ะ!
383 383 ช่วยกันยกหน่อยโว้ย! ข้าวสาร อาหารแห้ง ไข่ไก่ ไข่เป็ด ผักก็มี อาจ๊ารย์! อ๊ะ! อาจารย์พุ่ม มีฤทธิ์เสกข้าว ปลาอาหารได้โว้ย! เฮ้ย! เบา! เบา! ไอ้กลั่น! พวกเราไม่ต้อง กลัวอดแล้ว!
384 ฮือ! ฮือ! เป็นไรวะ?ไอ้ปั่น! หนาว! หนาวไรวะ! กูร้อนจะตายห่า! หนาว! เฮ้ย! ตัวมึง ร้อนจี๋เลย! มึงรอเดี๋ยวนะ กูจะไป ขอยาพี่หลวงดำ มาให้! ไอ้ปั่น! ลุกขึ้น อาบน้ำกินข้าวโว้ย! จะได้ไปโรงเรียน ข้าเวียนหัว! ไม่มีแรง! เอาไงวะ! งั้นเดี๋ยว กูเอาข้าวมาให้ อือ!
385 385 โอ้ก! เฮ้ย! กูไปเรียกพี่หลวงดำ มาดูมึงดีกว่า กูจะสายแล้ว กุฏิอาจารย์พุ่ม สองวันแล้ว อาการยัง ทรงอยู่เลยครับอาจารย์ อาการคล้ายไข้จับสั่น ที่ไอ้พูนเป็นก่อนหน้านี้ ให้คนไปบอก ที่บ้านมันด้วย มึงกินอะไรมั่งซีวะ ซีดจะเป็นไก่แล้ว! กูกินไม่ลง มันคอยจะอ้วก คุณป้ามาแล้ว!
386 386 แม่! ไอ้หมา! เอ็งเป็นไร? เป็นไข้ เวียนหัว ไอ้ปั่นไม่ยอมกินอะไร มาสามวันแล้ว ป้า! แม่มีขนมที่ เอ็งชอบมา ฝาก ส้มก็มี เนียนฝาก ชมพู่มาด้วย โอ้โห! เยอะแยะเลย! จะกินหมดได้ไง! ไอ้แป้น เอ็ง ช่วยกินมั่งซี ฉันรอให้ป้าชวนอยู่ นี่แหละ! เพียงได้เห็นหน้าแม่ ปั่นก็รู้สึกมีเรี่ยวแรง อยากกินโน่นนี่ขึ้นมา เหมือนได้ยาวิเศษ อาการป่วยก็ทุเลาลง และหายขาด ในเวลาไม่นาน
387 àหÅา ้ àถื่อน เรือนครัว
388 ไอ้ปั่น! มึงตำ เครื่อง ให้ละเอียดหน่อยนะโว้ย! จ้ะ! พี่กลั่น! เมื่อวานไอ้พูนตำ หยาบ เสียชื่อแกงกูหมด! ตำแหน่งจุมโพ่* นี้ ไม่ใช่ได้มาง่ายๆ นะโว้ย! เอ๊ะ! ใครมาทำอะไรลับๆ ล่อๆ ในดงสาคู! ดูเหมือนเอา * จุมโพ่ = หัวหน้าพ่อครัว อะไรมาซ่อนไว้!
389 389 พวกมึงทำกันไป นะ เดี๋ยวกูมา! ต้องมีอะไรแถวนี้แน่! มันอยู่ไหน? อ๊ะ! นั่นไง! เหล้า!? ต้องหาอะไรมาตัก! กระป๋องลิ้นจี่!
390 390 ที่เขาว่าใสเป็น ตาตั๊กแตน เป็นงี้เอง! อึ๋ย! อาห์-ห์-ห์ บรื๋อว์ว์ อือ... หึหึ!
391 เฮ้ย! กูมีของดีมา ให้พวกมึงลองชิม! ใครจะลองมั่ง? เอาอึกนึง! อึ๋ย! อาห์-ห์-ห์ บรื๋อว์ว์
392 392 ให้ฉันลองมั่ง! ฉันมั่ง! อาห์-ห์-ห์ อาห์-ห์-ห์ เอาเลยไอ้แป้น! อึ๊ก! อึ๋ย! อาห์-ห์-ห์ อาห์-ห์-ห์ ไอ้ปั่นมาลองนี่หน่อย! มึงจะตำ เครื่อง เพลินเชียวหละ! เหลือแค่นั้นแล้ว กระดกเลย! อึ๊ก! อึ๋ย! บรื๋อว์ว์
393 คืนนั้น ในดงสาคู เฮ้ย! ใครมา ขโมยเหล้ากูวะ? เฮ . . ฮา . . ที่โรงครัว พี่กลั่นรู้ได้ไงว่า มีเหล้าตรงนั้น? ของต้มของกลั่น มันก็ . . . . . มาบอกคนชื่อกลั่น ซีวะ! ฮ่า ฮ่า! ไอ้พวกนี้เอง ขโมยเหล้ากู! หือ?
394 394 ที่กุฏิอาจารย์พุ่ม อาจารย์ครับ! เมื่อกี๊ผม เห็นพวกเด็กๆ แอบ กินเหล้ากันครับ! เหล้ารึโยม? ไม่ใช่หวาก* รึ? เหล้าผมน่ะซีครับ! ผมเอามา ซ่อนไว้เอง! * หวาก คือน้ำตาลเมา หากินได้ง่ายไม่ผิดกฎหมาย เพราะไม่ใช้วิธีกลั่น เหล้าเถื่อนละซี! เอามาซ่อน ทำ ไม? กูนึกว่าอาจารย์จะ ไปเอาเรื่องกับเด็ก ที่ไหนได้! กลับมา เอาเรื่องกะกู! โธ่เว้ย!
395 ที่วงเหล้า พวกเรากินเหล้ากันยังงี้ อย่าไปเข้าใกล้อาจารย์นะโว้ย! ถ้าจำ เป็นก็ให้เคี้ยวข้าวสาร กำ มือหนึ่งก่อน กลิ่นมันจะ ได้ไม่ออก! หึหึ! อย่าลืม นะโว้ย! ต่อมา โอ้ก! ไอ้ปั่น! มึงไหวมั้ย? ไอ้ปั่น มันเป็นไร? พี่หลวงดำ !
396 ไอ้ปั่น เอ็งเป็นไร? ผ-ผม-เอ่อ...กิน ข้าวหมากน้าชื่น เข้าไป ๒ ห่อ! นึกว่าพวกเอ็งกินหวากซะอีก! ข้าวหมาก เขาขายแต่เช้าแล้ว เอามากินตอนนี้ ไม่กลายเป็นหวาก ไปแล้วรึ! เอ็งเอาไอ้ปั่นไปที่เรือนครัว! คับ! เอาขี้เถ้า ใส่ถ้วยมา! ขี้เถ้าคับ! จับนอนหงาย!
397 เป็นปรือ? อือ . . . เช้าวันต่อมา ท่านอาจารย์ เมื่อคืนนี้ ผมได้ความรู้ใหม่ ความรู้ไร? รู้ว่ากินเหล้าแล้วเคี้ยวข้าวสาร จะช่วยดับ กลิ่นเหล้า
398 398 รู้มาจากไหน? มีผู้รู้เขาพูดให้ฟัง อิ่มแล้วเรอะ กลั่น? อิ่มแล้วคับ! ผมก็อิ่มแล้วคับ! หึหึ! อาจารย์ได้ยินที่ พวกเราพูดด้วยรึ? ไม่รู้ซีโว้ย! แต่กูว่า เดือดร้อนแน่งานนี้! อาจารย์อาจมีฤทธิ์จริงๆ ก็ได้!
399 399 วันนั้น ผู้ก่อการร้าย ไม่เป็นอันเรียน หนังสือทั้งวัน! เวลาอาหาร เย็นนั้น วันนี้มีเทศน์ กัณฑ์พิเศษ ก่อนอาหาร! อาจารย์พุ่ม! พี่หลวงดำ ไปไหน? ได้ยินว่าพี่หลวงดำ ไม่สบายมาก! กูก็ชักไม่สบาย เหมือนกัน! แก๊กๆๆๆ! มึงจะเคาะจานทำ ไม? มันเคาะเอง!
400 400 เทศนากัณฑ์นั้นยาว ราวกับไม่มีวันจบ อันที่จริง ปั่น ก็ไม่อยากให้จบ ยินดีจะหิวข้าว มากกว่า แต่ในที่สุด ก็รู้ตอนจบ จนได้! ควับ! เพียะ! หวายติดกัณฑ์เทศน์คนละ ๓ ที เป็นโอสถวิเศษช่วยปลด ความอึดอัดที่มีมาตั้งแต่เช้า ให้หายไปเป็นปลิดทิ้ง! เฮอ! โล่งไป! จบàÅÁ ่ ๕ – àด็กวัด àÅÁ ่ หนา - ชาวนา ้
401
402