จะร้องเพลงชาติไทย

ภาคสอง
ดอกไม้วัยเยาว์

ดอกไมว้ ัยเยาว์

ดอกเอยดอกไม้ในสายหมอก
เกบ็ ดอกเก็บกลนิ่ สนิ้ สี
ฟา้ มดื ยดื ยาวหนาวฉะนี้
จะมแี สงเออ้ื สกั เมื่อใด
ดอกเอยดอกไม้เม่ือไดแ้ ดด
เหลืองแสดแดงขาวพราวไสว
ยิ้มรับแสงอรณุ อุ่นไอ
อุ่นใจอบกลน่ิ กว่าสิ้นวัน
เด็กเอยเด็กนอ้ ยคอยความรัก
หาตักที่จะหนุนให้อนุ่ ขวญั
ผใู้ หญ่ใจแลง้ มิแบง่ ปัน
ฟาดฟนั หัวใจใหย้ บั เยิน

48 จรวะมรบ้อทงกเพวี ลงชาติไทย

ถ้าเลือกเกิดไดจ้ ะไมเ่ กดิ
กับผใู้ ห้กำเนิดท่ีห่างเหิน
เกิดแล้วกรณุ าอย่าหมางเมนิ
จงู เดนิ สถู่ นนของคนดี
ยิ่งเด็กกำพรา้ นา่ สงสาร
พกิ าร...ลำบาก มากเหลอื ที่
ขอเศษเมตตาปรานี
รักมมี อบใหไ้ ด้บุญแรง
เพอื่ วนั ข้างหน้าฟา้ ใส
ดอกไมเ้ ยาวชนจะยลแสง
โลกสวยด้วยใจไม่เคลอื บแคลง
พรอ้ มแบ่งรักใหไ้ ด้หรอื ยงั ?

จะร้องเพลงชรวามตบิไททกยวี 49

เปลขาดสาย

เห่เอยเหผ่ ่านกาลสมยั
โยงใยโยงชาตมิ ิขาดหาย
สายเปลเห่กลอ่ มแตเ่ กิดกาย
สบื สายสืบศลิ ป์ในวิญญาณ
ถิน่ เหนอื “อื่อจา...อ่ือจาจา...”
“นอนสาหล่า แมส่ ิกอม...” ออ้ มอีสาน
“นกขมน้ิ เหลืองอ่อน...” ร่อนกลางลาน
ใต้ขาน “เหอฮา...” เพลงชานอ้ ง

50 จรวะมรบ้อทงกเพวี ลงชาติไทย

หวานวฒั นธรรมอันลำ้ คา่
เหนอื กวา่ กำลังทั้งผอง
อบรม อบร่ำด้วยคำกรอง
ผดุ ผอ่ งงดงามความเปน็ ไทย
เตบิ โตจากรกั รากจึงลึก
สำนกึ หน้าท่ีทยี่ ่งิ ใหญ่
ชาตคิ อื ชวี ติ คือจิตใจ
เปลไกวดาบกวดั ยนื หยัดมา
สายเอยสายสวาทจะขาดจิต
ชวี ิตไทยไทยทใ่ี ฝห่ า
สายเปลขาดหายจากสายตา
แม่จ๋า...วันน้ไี มม่ ีเพลง

จะร้องเพลงชรวามตบิไททกยวี 51

ขอคืน

ส้นิ เพลงกลอ่ มขวัญวันหวาน
วนั วานแวบ่ เดยี วเหลียวหา
วนั นไี้ ม่มกี าลเวลา
มีแตน่ ้ำตาเตม็ หวั ใจ
มีพ่อกเ็ หมอื นไมม่ พี อ่
เขาคลอเคล้าแต่แมใ่ หม่
มีแมแ่ มก่ ห็ มางหา่ งไป
แมอ่ ยกู่ บั ใครก็ไม่รู้

52 รจวะมรบ้อทงกเพวี ลงชาติไทย

เราเคยอยู่ครบอบอ่นุ
อกแม่หอมกรุ่นกระไออยู่
อกพอ่ โอบคมุ้ อุ้มชู
จูจ่ ู่กก็ ระชากจากกนั
อกลกู จะทนกระไรได้
หัวใจขาดวนิ่ สน้ิ ขวัญ
พอ่ แม่มหี นึ่งเทา่ นัน้
มีอาจแบง่ ปันให้ใคร
พอ่ แม่หาใหมไ่ วแท้
ลูกสิหาพ่อแม่ไม่ได้
ใครเอาพอ่ แมข่ องหนูไป
เหน็ ใจเถิดหนอ...หนูขอคืน

จะร้องเพลงชรวามตบิไททกยวี 53

หวิ

หนหู วิ หนโู หย หนไู ห้
อยากไดอ้ าหารจานหนง่ึ
ความรกั เต็มจานหวานซ้ึง
อิ่มถึงหัวใจไปนาน
หนหู นาวเหนบ็ เนอื้ หนกั หนา
เสอื้ ผ้าไมพ่ อตอ่ ต้าน
ขอเน้อื โอบเนอ้ื เจอื จาน
ขอทานตักอ่นุ หนุนนอน

54 จรวะมรบ้อทงกเพวี ลงชาตไิ ทย

เงนิ ทองกองทนุ คณุ หญิง
ดจี รงิ แต่ขอพอก่อน
ขอทนุ เสนห่ าอาทร
ไหวว้ อนคำรักสักคำ
ทา่ นมีความรักจากแม่
รกั แท้จากพอ่ อิม่ หนำ
แบ่งใหเ้ ดก็ ตาดำดำ
จะดำ่ จะด่ืมปลื้มนัก
อยา่ ปล่อยใหท้ นจนสาย
ทำร้ายใจลม่ จมปลกั
หัวใจที่ไร้ใครรัก
ฤาจะรจู้ ักรกั ใคร?

จะรอ้ งเพลงชรวามตบิไททกยวี 55

ก่อนตาย

หนเู กิดมาทำไมไมร่ ู้
อยู่อยูก่ พ็ ร่ันหวน่ั ไหว
อย่อู ยู่เยอื กเย็นไม่เห็นใคร
ทำไมหนตู ้องเกดิ มา
แมไ่ มเ่ ตม็ ใจใหเ้ กิด
กำเนดิ มักงา่ ยขายหน้า
เกิดมาประจานมารดา
แม่จา๋ ...ขอโทษโปรดอภยั

56 จรวะมรบ้อทงกเพวี ลงชาติไทย

หนูไม่ตงั้ ใจทำร้ายแม่
เพยี งแต่ขอมาอาศยั
อทุ รออ่ นอุ่นละมุนละไม
รักแมเ่ ทา่ ไรแมไ่ ม่รู้
ทีส่ ุดแห่งหวั ใจวยั ทารก
คอื อกอุ่นรักพิทักษอ์ ยู่
แม่จ๋ามาสิแม่มาแลดู
ก่อนหนูตายอนาถเพราะขาดรกั

จะรอ้ งเพลงชรวามตบไิ ททกยวี 57

ลูกหมา

ลกู หมา
ยังไม่ลมื ตานา่ สงสาร
ลกุ ลม้ ล้มลุกคลกุ คลาน
หนูผ่านมาสะดุดหยดุ ดู
แม่มันหันใส่ไล่เหา่
ใครเข้าใกลห้ นอ่ ยคอยขู่
ให้นมอกน่มุ อุ้มชู
เลียหเู ลยี หางทั้งตวั

58 รจวะมรบ้อทงกเพวี ลงชาตไิ ทย

ไม่ทิง้ ลกู มนั พันผกู
คาบลูกไปไหนไปทว่ั
ถึงไมม่ ีพ่อก็ไม่กลัว
พันพวั แม่ลูกสขุ ใจ
น่ีหรือคอื รกั ของแม่
เห็นแล้วไดแ้ ต่นำ้ ตาไหล
แมจ่ ๋าแม่หนอู ย่ทู ่ใี ด
อยากใหเ้ ห็นบา้ งเอาอยา่ งมัน

จะร้องเพลงชรวามตบไิ ททกยวี 59

จันทร์เจ้าขา

เสียงนอ้ งร้องไห้ใจจะขาด
พป่ี าดน้ำตาตวั กลัวน้องเหน็
นอ้ งเอ๋ยลำบากยากเยน็
ของเล่นท่ีจะให้กไ็ ม่มี
กนิ แต่นำ้ ตาตา่ งขา้ ว
ดดู าวดเู ดอื นเพื่อนน้องพ่ี
วันนว้ี ันเพ็ญเดอื นเดน่ ดี
เด๋ยี วพีจ่ ะขอต่อจันทรา

60 จรวะมรบอ้ ทงกเพวี ลงชาติไทย

“...จันทรเ์ จ้า ขอขา้ วขอแกง
ขอแหวนทองแดงผูกมือน้องข้า
ขอชา้ งขอมา้ ให้นอ้ งข้าข่ี
ขอเกา้ อใ้ี หน้ ้องข้านั่ง
ขอเตยี งตั้งใหน้ ้องข้านอน
ขอละครใหน้ ้องขา้ ดู
ขอยายชเู ลยี้ งน้องข้าเถิด
ขอยายเกดิ เล้ยี งตวั ข้าเอง...”
พรี่ ้องแล้วเบอื นสะเทือนขวญั
พระจันทร์เจ้าขาอย่าขม่ เหง
ใหย้ ายมาเลี้ยงในเสยี งเพลง
วังเวงแท้แท้...แม่ไม่มา

จะร้องเพลงชรวามตบไิ ททกยวี 61

วัยรนุ่

เขาเรยี กหนวู า่ “วัยวนุ่ ”
วยั รนุ่ วัยร้ันวัยปัญหา
ซงิ่ แข่งแตง่ เปรี้ยวเทยี่ วบาร์
ตดิ ยาเมามวั มั่วกนั
ปัญหาของหนูอยทู่ ไ่ี หน
อย่ทู ผ่ี ใู้ หญใ่ ช่ไหมนั่น
พอ่ แม่คู่อาฆาตฟาดฟนั
ลงทณั ฑล์ กู น้อยพลอยยับเยนิ
แล้วบา้ นก็แตกสาแหรกขาด
น่าอนาถพ่อรา้ งแมห่ า่ งเหนิ
พีน่ ้องสองขา้ งก็หมางเมิน
หนเู ดนิ โดดเดีย่ วเปลย่ี วใจ

62 รจวะมรบอ้ ทงกเพวี ลงชาตไิ ทย

มีเพ่ือนเทา่ นน้ั ปลอบขวัญอยู่
เข้าคู่มัว่ สุมเปน็ กลมุ่ ใหญ่
สรา้ งโลกของเราผเู้ ยาว์วยั
โลกใหมแ่ สนสวยด้วยฤทธ์ิยา
โลกเก่าเหงาเกินจะเดินกลับ
จะรบั หนูไปก็ไรค้ า่
จะไปอยู่บา้ นเมตตา
ออกมามีประวตั ิ...อดึ อัดใจ
โปรดเถิดเขา้ ใจวยั รุ่น
ให้ความอบอุ่นเอาใจใส่
ปลกู รักให้ลกู ผกู พนั ไว้
ลกู ไมห้ รือจะหลน่ ไกลต้นเดิม

จะร้องเพลงชรวามตบิไททกยวี 63

ครูขาอย่าท้งิ หนู

ครขู าอย่าทง้ิ หนู หนูมีครูเพียงคนเดียว
บ้านไกลใครแลเหลยี ว โรงเรียนเปลย่ี วไม่ปลอดภยั
ชายแดนแสนกนั ดาร ราชการไมส่ นใจ
ครทู ่วมประเทศไทย แตท่ ี่นีไ่ ม่มมี า
เดก็ เดก็ นง่ั เปา่ กบ เรยี นไมจ่ บสกั วชิ า
พ่อไลไ่ ปไถนา เรียนทำไม ครไู มพ่ อ
วนั หนึ่งหนจู ำได้ มคี รใู หม่ สปช.
ดีใจกระไรหนอ พ่อว่าครจู งอยู่ดี
ครขู าครูน่ารัก หนซู นนกั ก็ไม่ตี
ให้หนูระบายสี ครูช่างมีเรอื่ งน่ารู้

64 จรวะมรบ้อทงกเพวี ลงชาติไทย

ครูขามาแต่เชา้ ยืนคอยเราที่ประตู
ช่ืนใจได้เหน็ คร ู ยิ้มใหห้ นูอยา่ งอาทร
ครูขาครขู ยัน ทกุ ทุกวันเตรียมการสอน
อตุ ส่าหห์ าอุปกรณ ์ มคิ อยพ่ึงงบประมาณ
วนั หยดุ ไม่หยดุ ดว้ ย ออกไปชว่ ยพวกชาวบา้ น
ใหส้ ูใ้ หร้ งู้ าน ให้คดั ค้าน “ค่าคมุ้ ครอง”
ทน่ี มี่ ภี ัยทว่ั ครไู มก่ ลวั และกล้าลอง
เผลอเผลอครูเหมอ่ มอง ลบู หวั หนูดูหว่ งใย
ครขู าอยา่ ทงิ้ หน ู หนรู ักครูสดุ หัวใจ
แต่แล้วครกู ็ไป เป็นเปา้ น่งิ ...เขายิงครู

จะร้องเพลงชรวามตบิไททกยวี 65

ประชาธิปไตย

ประชาธปิ ไตย คอื อะไรรู้ไหมหนู
ไมย่ ากถา้ อยากร้ ู หนเู ห็นอยู่ไมห่ า่ งไกล
ประชาคือปวงชน หมายถงึ คนทัว่ ทวั่ ไป
ประชาธิปไตย อำนาจในประชาชน
ประชาจงึ เป็นใหญ ่ มใิ ช่ใครเพียงบางคน
สทิ ธมิ มี ากล้น หน้าที่คนก็ต้องมี
ประชาธิปไตย เด็กทำได้ถา้ ทำดี
สามข้อตอ่ ไปน้ี เด็กควรมที ุกประเด็น

66 รจวะมรบอ้ ทงกเพวี ลงชาติไทย

หนงึ่ คอื “คารวะ” ไม่เลยละฟงั ความเห็น
เขาพดู ฟงั ให้เปน็ อย่าคดิ เดน่ เพียงคนเดียว
สองคอื “สามคั คี” ถ้างานมตี อ้ งข้องเกย่ี ว
ช่วยกนั ตวั เป็นเกลียว อยา่ หนเี ที่ยวเอาเปรยี บคน
สามคือใช้ “ปญั ญา” แก้ปญั หาดว้ ยเหตุผล
ปญั หาของปวงชน เหมอื นของตนช่วยหาทาง
ประชาธปิ ไตย ใช่ตามใจตนทุกอยา่ ง
ใจเขาใจเราพลาง เปดิ ใจกว้างรกั และอภยั
เด็กดมี สี ามสิ่ง ชาติจะย่ิงก้าวหนา้ ไกล
ประชาธิปไตย อยทู่ ี่ใจของเราเอง

จะรอ้ งเพลงชรวามตบไิ ททกยวี 67

บทเรียน

เตาะแตะแตะเตาะเหยาะยา่ ง
ล้มพลางลกุ พลนั มหิ วัน่ ไหว
กวา่ เดินไดจ้ รงิ วงิ่ ไกล
ล้มมาเทา่ ไรกไ็ ม่รู้
เน้ืออ่อนสอนใหผ้ ใู้ หญเ่ หน็
ยากเยน็ อย่างไรตอ้ งใจสู้
ถ้าลม้ แลว้ หยดุ คดุ คู้
คงอยไู่ ด้แตแ่ ค่คลาน

68 จรวะมรบ้อทงกเพวี ลงชาติไทย

มนษุ ย์ท่เี หน็ เป็นมนุษย์
เพราะบรรพบุรุษสืบสาน
ต่อสชู้ ีวามาชา้ นาน
วญิ ญาณนกั สู้สืบสูเ่ รา
บทเรยี นฝากมากบั ทารก
สาธกหลายแงแ่ ก่คนเขลา
ออ้ แออ้ ้อแอ้เหมือนแหยเ่ ยา้
คนเมามนึ มัวกลัวชวี ิต
มองตาแปว๋ แปว๋ แล้วจงึ เห็น
ความเยน็ ความหวานซาบซา่ นจิต
โลกไมโ่ หดร้ายอย่างใครคิด
มีสิทธิ์สงบสบายที่ปลายทาง

จะรอ้ งเพลงชรวามตบไิ ททกยวี 69

เพื่อ “เขา”

ข้าวแกงแบ่งปนั ในวนั น้ี
ใชพ่ หี่ าคลอ่ งนะน้องเอ๋ย
มอื ฟ้าปรานีเหมอื นที่เคย
ทรามเชยกนิ อยู่จงรคู้ ณุ
“เขา” ใช่แม่พ่อก่อเกดิ
แตเ่ ลศิ ล้ำเหลอื เกอ้ื หนุน
ถงึ เขาเป็นใครเราไมค่ ุน้
แตอ่ ุน่ อยูใ่ นหวั ใจเรา
รบั เถิดปรานที ี่เขาให้
สร้างใจแกร่งกล้ากว่าเกา่
สร้างตัวกา้ วไกลจากวัยเยาว์
เพอื่ เขาสขุ แสน... คอื แทนคณุ

70 จรวะมรบ้อทงกเพวี ลงชาติไทย

ภาคสาม

ดว้ ยแรงแห่งรัก

ดว้ ยแรงแหง่ รัก

ฟา้ โอบกอดทอดประกายในสายน้ำ
มะพร้าวพร่ำเพลงพลอดกบั ยอดผา
ยอดหญา้ พลวิ้ ริ้วทองแหงนมองฟา้
เหมือนถามว่าฟา้ ไฉนใสฉะนนั้
ฟา้ สคี รามงามเพราะใครระบายสี
ผืนนทีมีใครระบายฝนั
หญ้าสีทองมใี ครระบายบรรณ
ใช้พกู่ นั ใชส้ ขี องทใ่ี ด

72 จรวะมรบ้อทงกเพวี ลงชาติไทย

และขุนเขาเขียวคร้ึมขรมึ สล้าง
ใชแ้ รงสรา้ งมหาศาลสกั ปานไหน
สายน้ำตกตกผามาจากใคร
สายลมไกวปา่ กว้างใครสรา้ งเปน็
ธรรมชาตวิ าดไวใ้ ห้ใชส้ อย
มนุษย์ถอ่ ยทำลายจึงกลายเข็ญ
โลกระอุคุตรมหมดรม่ เยน็
จะหลบเรน้ โลกร้างไปอย่างไร
ธรรมชาติวาดฟ้าวาดป่าเขา
มนษุ ย์เรามีอำนาจจะวาดไหม
มแี ตแ่ รงแห่งรกั พทิ กั ษไ์ ว้
พลกิ โลกให้กลบั ฟื้นคืนชีวิต

จะร้องเพลงชรวามตบไิ ททกยวี 73

สะพานรุ้ง

ภูเขาสงู เสยี ดยอดทอดถงึ ฟ้า
สุดสายตาเปน็ พืดยดื ยาวแสน
ก้นั หนทางระหวา่ งไทยกบั ชายแดน
เปน็ ออ้ มแขนโอบปอ้ งพี่นอ้ งไทย
เขาสองยอดสอดเย่ียมข้ึนเทยี มคู่
เจ้าเกิดอย่อู ย่างนน้ั นานไฉน
จะสวมกอดทอดแขนก็แสนไกล
ทำอยา่ งไรจะไดเ้ ออ้ื มมาเชอ่ื มกนั

74 จรวะมรบ้อทงกเพวี ลงชาติไทย

ฝนกระจายปลายเขาย่งิ หนาวหนกั
อยากให้รกั ใหร้ ่มไปหม่ ขวญั
พอฝนซาฟา้ ซงึ้ ตะลงึ งัน
เหน็ สีสนั สายโคง้ มาโยงใจ
จึงขนุ เขาขา้ มฟากมาฝากรกั
รว่ มพทิ กั ษด์ นิ ฟา้ ที่อาศยั
รว่ มปกปกั รักถิ่นแผน่ ดินไทย
มใิ ห้ใครขา้ มเขาเข้ามาจอง
สะพานรุ้งพุง่ ฟา้ จบั ตานกั
สะพานรกั เชอื่ มใจไทยท้งั ผอง
รกั ดินฟ้าป่าทงุ่ รักรงุ้ ทอง
รกั จะครองก็ตอ้ งคำ้ อยา่ ทำลาย

จะร้องเพลงชรวามตบิไททกยวี 75

ชมนาด

ผุดผาดหยาดฟา้ มาแตไ่ หน
หอมไทยหอมแทอ้ ุแมเ่ อย๋
กลน่ิ กรนุ่ ไกลไกลเหมือนใบเตย
ชวนเชยชมิ ชมขนมไทย
ห้าแฉกเช่นดาวขาวสะอาด
ชมนาดชอ่ พราวดอกขา้ วใหม่
เด็ดช่อขอชมให้สมใจ
ยางไหลราวหวงรวงดาว
ดอกเอยดอกไมข้ องไทยแท้
มแิ พด้ อกไมใ้ นเมืองหนาว
หวงตัวหวงใจมิใหค้ าว
ยางขาวเหมอื นอยา่ งยางอาย

76 จรวะมรบ้อทงกเพวี ลงชาติไทย

ขายแรงขายได้ไมถ่ อื
ขายช่ือขายชาติมิอาจขาย
ยามศึกฮึกสู้เหมอื นผชู้ าย
ยามหวานมวิ ายชายยังยอม
สวยแบบไทยไทยสวยใจด้วย
ใชส่ วยแต่รปู จบู ไมห่ อม
เก่งกลา้ น่ารกั พรกั พรอ้ ม
เก็บออมทำมาหากิน
ปลูกดอกขา้ วใหมใ่ ห้อรา่ ม
ปลูกความเปน็ ไทยให้ถวิล
ปลกู ใจให้แน่นบนแผ่นดิน
อย่าส้ินชมนาดแหง่ ชาติไทย

จะร้องเพลงชรวามตบิไททกยวี 77

หนว่ ยของเวลา

เมอื่ หัวใจอย่ใู นห้วงเสน่หา
กาลเวลานบั ดว้ ย “หน่วยความฝนั ”
จะก่ปี ีกเี่ ดอื นเหมือนหนึ่งวนั
ช่างแสนส้ันแสนจำแสนคำนงึ
เมื่อตอ้ งจากกนั ไปไกลหนักหนา
กาลเวลานับด้วย “หน่วยคดิ ถงึ ”
ตั้งแตเ่ ช้าจรดค่ำเฝ้ารำพึง
นาทหี น่ึงกค็ ลา้ ยกบั หลายปี

78 จรวะมรบ้อทงกเพวี ลงชาติไทย

กาลเวลา เทยี่ งแทแ้ น่ไฉน
นบั ดว้ ยใจจงึ มติ รงมคิ งท่ี
“หน่วยหัวใจ” ไร้เวลาไร้นาที
นับให้ดีนับดว้ ย “หน่วยชะตา”
ทกุ คนไดเ้ วลามาเทยี มเทา่
สดุ แต่เราจกั ใชใ้ หค้ ุ้มค่า
แมน้ ใช้สร้างทางดสี ร้างชวี า
คา่ เวลาจึงเสริมจงึ เพม่ิ พนู
กฎแหง่ กรรมกำหนดกฎแหง่ กาล
เม่อื สิ้นเวรวนั วารกส็ นิ้ สญู
ท้งิ ร่างลบั ไปในกองกูณฑ์
จติ จำรญู สงบเหลอื เหนือเวลา

จะร้องเพลงชรวามตบิไททกยวี 79

ปริญญาแหง่ ความไมร่ ู้

ปรญิ ญาใบน้ีใบทีห่ นึ่ง
ประลุถึงปลายทางทส่ี ร้างฝัน
เปน็ บัณฑติ ติดตราสถาบัน
เสื้อครยุ นน้ั ถงึ จะเช่ากเ็ ฝ้าชม
สวมเส้อื ครุยกรยุ กรายในงานเลย้ี ง
งดงามเพยี งเทวดาสง่าสม
มงี านทำหรอื ไม่ ไมป่ รารมภ์
ค่านิยมอยู่ที่มปี ริญญา

80 รจวะมรบ้อทงกเพวี ลงชาติไทย

ครั้งคืนวนั ผา่ นไปก็ใหเ้ หงา
ปรญิ ญาใบเกา่ ฝนุ่ จบั หนา
ไทยจะเดน่ เปน็ “นิก” พลิกตำรา
หวนกลับมาเรียนใหมต่ ัง้ ใจจรงิ
ปรญิ ญาใบน้ีใบท่สี อง
เร่มิ ร้คู ลอ่ งรไู้ กลไปทุกส่งิ
พดู อะไรใครจะกล้ามาตติ ิง
เพราะพดู อิงหลกั วชิ าช่างนา่ ฟงั
ฯลฯ-----
ปรญิ ญาใบนีใ้ บทีห่ า้
เริ่มรูว้ า่ ยังไมร่ หู้ ดห่หู วัง
ชีวิตเอยชีวิตทงี่ ามจรี งั
สิง่ นน้ั ยังอยู่ไกลไมไ่ ด้เรียน

จะร้องเพลงชรวามตบไิ ททกยวี 81

นกขมิน้

เจา้ นกขมนิ้ เหลอื งอ่อน เจ้าบนิ ร่อนมาแต่เชา้
จนยามสายบ่ายเขา้ ไม่รู้วา่ เจา้ จะไปไหน
เจ้าบินเดยี วเด่ียวโดด เจ้าบินโลดไร้คู่
เหน็ เขาบนิ มาเปน็ หมู่ เจ้าแลดูแลว้ ถอนใจ
ตะวันรอนออ่ นแสง เจา้ ออ่ นแรงปีกลา้
คำ่ นน้ี อนชายปา่ แล้วค่ำหนา้ จะนอนไหน
ไมม่ รี งั ไมม่ ีเรอื น ไม่มีเพ่ือนพกั พิง
มีแต่อ้อมไม้องิ ฟังหรดี หร่ิงเรไร

82 รจวะมรบ้อทงกเพวี ลงชาติไทย

หนาวน้ำคา้ งกลางฟ้า หนาวนำ้ ตากลางดึก
ทั้งหนาวลมพรมพฤกษ ์ มันหนาวลึกลึกกลางใจ
เจ้านกขม้ินเหลืองออ่ น จะหาคอนให้เจา้ เคยี ง
เจ้าคงหลบคงเลีย่ ง ขออยู่เพยี งพงไพร
ความเสรีมีอย ู่ แต่ก็คกู่ บั ความเหงา
เจา้ เลอื กชวี ติ ของเจา้ ถึงเปลยี่ วเปลา่ กต็ อ้ งไป
ถงึ ไรเ้ รือนเพื่อนพัก ถึงไร้รักเร่รอ่ น
ถงึ ปีกหางบางออ่ น ยังบินฟ้อนฟ้าไกล
ชวี ติ เอยชวี ิต... ถ้ามสี ทิ ธเิ์ ลือกบา้ ง
จะบินสู่ฟา้ กวา้ ง ไปตามทางของหัวใจ

จะรอ้ งเพลงชรวามตบไิ ททกยวี 83

จากป่าคอนกรีตถึงสวนยาง

จากต้นไมต้ ายแหง้ แท่งคอนกรีต
ชีวติ ขดี เส้นตายด้วยไอเสยี
จากหอ้ งแอรแ์ พร้ ้อนจนอ่อนเพลีย
หัวใจเปล้ียมงุ่ ขนานดา้ มขวานไทย
สวนฝัง่ ธนฝนชอมุ่ เห็นพมุ่ พฤกษ์
ภาพตวั ตกึ หา่ งตาแลฟ้าใส
นครปฐมกลิ่นรำ่ มารำไร
งามแมกไมร้ าชบรุ ีเพชรบุรี
ประจวบเดน่ เหน็ ทะเลเสยี เห่ออ้ น
จากชมุ พรถึงระนองเมืองนอ้ งพี่
ผา่ นสมุยลุยหาดสุราษฎร์ธานี
นครศรธี รรมราชธาตบุ ูชา

84 รจวะมรบ้อทงกเพวี ลงชาติไทย

ม่วงมาลีศรีตรังสะพรั่งทงุ่
พทั ลุงแลสลับเขาพับผา้
ทะเลนอ้ ยลำปำงามจับตา
ทะเลสาบสงขลางามจบั ใจ
ชมสตูลตะรเุ ตาทีเ่ ฝ้าฝัน
ชมตะวนั อ่าวพงั งาเมอื่ ฟา้ ใหม่
งามภูเกต็ พีพกี ระบี่ไกล
ทะเลใสสอ่ งหาปะการัง
ปัตตานียะลานราธิวาส
ดารดาษสวนยางสร้างความหวัง
ท้งั มะม่วงหิมพานต์อันโด่งดงั
คอื พลังแห่งประเทศเกษตรกร
เพลงตะลงุ โนราเพลงชานอ้ ง
เสน่หพ์ ร้องเพรียกไกลจนใจอ่อน
คนตาคมผิวคลำ้ ที่ร่ำกลอน
ให้ตกั นอนแล้วอย่าขบั ใหก้ ลบั กรุง

จะร้องเพลงชรวามตบไิ ททกยวี 85

จากกะตะถงึ กะรน

หาดกะตะกระจ่างอยขู่ ้างหนา้
คล่ืนสาดซา่ ฟฟู ่องเป็นฟองขาว
ละอองทรายใสระยิบกะพริบพราว
ละอองดาวรว่ งฟ้าลงมาดิน
หนิ ใหญน่ อ้ ยยอ้ ยวางเหมือนอย่างป้นั
มือสวรรคว์ าดเพชรบนเกรด็ หิน
พอยามคำ่ งามตะค่มุ เหมอื นกล่มุ นิล
เปน็ ภาพศิลปแ์ หง่ ทะเลทุกเวลา

86 จรวะมรบ้อทงกเพวี ลงชาตไิ ทย

จากกะตะละลิ่วสดุ ทวิ สน
หาดกะรนซมทะเลเสน่หา
คลนื่ กระจายทรายกระจ่างอยู่พร่างตา
น้ำกบั ฟา้ ย้มิ พรายทักทายกนั
กะรนย้ิมเยือนหยาดหาดกะตะ
แมร้ ะยะทางไกลอยา่ ไหวหวัน่
เสียงประเลงเพลงทะเลเหร่ ำพนั
วา่ คอยวนั จะได้แนบไดแ้ อบอิง
นยิ ามของสองหาดไม่ขาดสาย
ทกุ เม็ดทรายซมึ ซับทกุ สรรพสง่ิ
ซึมความลับซบั ความหลงั ฝงั ความจริง
ใครหนอท้ิงหวั ใจไวใ้ นทราย

จะร้องเพลงชรวามตบิไททกยวี 87

เหตุผลขอ้ สุดทา้ ย

ฉันเฝ้าถามหัวใจใคร่ประจกั ษ์
วา่ ทรี่ กั เธอย่งิ เพราะสงิ่ ไหน
ความรกั มีเหตผุ ลหรือกลใด
จงคดิ ให้รอบคอบแล้วตอบมา
หนงึ่ -รักเธอเพราะคลา้ ยใครคนหนึง่
เป็นท่พี ึง่ ท่ีรักเปน็ หนกั หนา
หรอื อาจเป็นแง่จิตวทิ ยา
ใครหนา้ ตาเหมือนแม่พ่อเราก็รัก
สอง-รกั ทดี่ วงตาเธอจ้าแจ่ม
มีรอยแย้มย้มิ หวานปานสลัก
มนี ยิ ายในดวงตาเจดิ จ้านัก
แรกรูจ้ ักก็ประทบั จบั หัวใจ

88 จรวะมรบ้อทงกเพวี ลงชาตไิ ทย

สาม-รักเธอท่ชี ำนาญในดา้ นศาสตร์
แตไ่ ม่ขาดด้านศลิ ป์ถวลิ ไหว
งานเธอแกร่งใจเธอกล้ายง่ิ กว่าใคร
แต่หลงใหลดนตรกี วนี ิพนธ์
สี่-รกั เธอท่ีใจเปน็ ไทยแท้
ไมห่ ลงแตต่ า่ งประเทศขาดเหตุผล
มีจรรยามารยาทสะอาดลน้
ประพฤติตนตามเสน่ห์ประเพณี
หา้ -รกั ท่ีเธอรกั ฉันหนกั หนา
กายวาจาและใจมิหนา่ ยหนี
ปากกับใจตรงกนั มัน่ ภกั ดี
รักทั้งทีเ่ ราต่างอยหู่ ่างกาย
ห้าข้อนีท้ หี่ วั ใจใหเ้ หตุผล
กถ็ า้ คนเชน่ นม้ี ีมากหลาย
จะรักหมดหรอื ไรใหบ้ รรยาย?
ข้อสดุ ท้าย-รกั เพราะเหน็ เธอเปน็ เธอ

จะรอ้ งเพลงชรวามตบิไททกยวี 89

“

วนั เกิดลูกเกอื บคลา้ ยวันตายแม่
เจ็บท้องแท้เทา่ ไรก็ไมบ่ น่
กวา่ อุ้มท้องกวา่ คลอดรอดเป็นคน
เตบิ โตจนบดั น้ีน่เี พราะใคร
“

ภาคสี่
แด.่ ..แม่

จะร้องเพลงชรวามตบไิ ททกยวี 91

แด่...แม่

วนั ทีไ่ มค่ ดิ ว่าจะมาถงึ
เปน็ วนั ซึง่ วปิ โยคโศกไฉน
วนั ทีฟ่ า้ ผ่าลงตรงหวั ใจ
เมอ่ื แมไ่ ปเงยี บเงียบและเฉียบพลัน
จับดูเนื้อเน้ือละมนุ ยังอนุ่ อยู่
ตาทั้งคู่หลบั พริม้ เหมอื นอิ่มฝัน
จับมอื แม่แมต่ อบเหมือนปลอบกนั
เหมือนมอื นัน้ จะขยับซับนำ้ ตา

92 จรวะมรบ้อทงกเพวี ลงชาติไทย

ลับล้ี ล้ีลบั แมห่ ลับใหล
ไมบ่ อกใครสักคนให้คน้ หา
ไมส่ ่งั เสียสักคำไม่รำ่ ลา
ไปไม่วา่ ... แต่ขอให้รอนิด
ให้ลูกป้อนข้าวน้ำสกั คำหนง่ึ
เหมอื นแมซ่ ่งึ ป้อนลกู พนั ผกู จิต
ใหร้ กั ษาหาหมอต่อชีวิต
จนสุดฤทธแ์ิ ลว้ จะลาไมว่ ่าเลย
น่จี ูจ่ ูก่ ไ็ ปกระไรหนอ
ลูกวอนขอใหร้ บั แมก่ ลบั เฉย
มแี ตใ่ ห้ และให้ ไมภ่ ิเปรย
แม่ไม่เคยรับใครเกรงใจคน

จะร้องเพลงชรวามตบิไททกยวี 93

เกรงใจจนวันสุดท้ายในชวี ติ
คนใกลช้ ดิ มใิ หต้ อ้ งมาหมองหม่น
แม่มาเดียวไปเดียวเดด็ เดี่ยวล้น
ด้วยกศุ ลนำไปไม่ทรมาน
แต่ลูกสิทรมานนานกวา่ แม่
ไม่อยากแลส่งิ ใดทใี่ นบ้าน
แมท่ ำไว้ให้ทกุ คนเปน็ ผลงาน
ลกู และหลานจึงอนาถจะขาดใจ

94 จรวะมรบอ้ ทงกเพวี ลงชาตไิ ทย

แสนเอยแสนเสียดาย...
ถ้าอาจตายแทนกนั มหิ วั่นไหว
จะถา่ ยเลือดแทนเลอื ดท่ีเหอื ดไป
ทดแทนใหม้ ารดาค่านำ้ นม
เลอื ดของแมแ่ ผส่ ายในกายลูก
สายเลือดผูกวิญญาณผสานผสม
จึงเตบิ ใหญ่ไดเ้ ต็มเขม้ และคม
แม่ช่นื ชมไม่เท่าไรกไ็ ปแลว้
แม่จะจากไปไหนลูกไม่รู้
แต่แมอ่ ยใู่ นลูกขวญั และหลานแกว้
เปล่งประกายสายสวาทไม่ขาดแวว
สบื เช้ือแถวสืบความดนี ิรนั ดร

จะรอ้ งเพลงชรวามตบไิ ททกยวี 95

มือแม่

มือนที้ ี่ก่อรา่ งสรา้ งชวี ิต
มือน้อยนิดแตง่ านนั้นใหญเ่ หลอื
สร้างตนสรา้ งงานสรา้ งว่านเครือ
จนุ เจอื ตายายวัยชรา
มอื นท้ี ี่ประคองเมอ่ื ทอ้ งใหญ่
ลบู ไล้ลูกรกั ดิ้นหนกั หนา
รกั แรกชำแรกแทรกกายา
ซ่านซา่ ซาบซึ้งถึงในครรภ์
มอื นี้ที่อุ้มไวแ้ อบอก
กล่อมกกไกวเปลเห่ขวญั
ปอ้ นนมชมชนื่ ทกุ คนื วัน
ป้องกันยงุ เรือดรน้ิ ไร

96 จรวะมรบ้อทงกเพวี ลงชาติไทย