10

1

เรื่องธรรมดา

ความสุขของคุณคืออะไร บ้านหลังใหญ่มีพื้นท่ีว่ิงเล่น
อย่างไม่จากัด ห้องนอนสวยๆ ตกแต่งตามแบบท่ีชอบ
ม่ันใจได้เลยว่าคาตอบของแต่ละคนต้องแตกต่างกันออกไป

แต่สาหรับชายวัยสิบเจ็ดปีคนนี้อาจมีแค่ห้องนอนเล็กๆ 2
ไดอารี่ทเ่ี ต็มไปดว้ ยเร่ืองราวแหง่ ความทรงจา และคนทร่ี ัก

แต่ก่อนท่ีจะล่องลอยกับความคิดไปมากกว่าน้ีเสียง
สาวเท้าทใ่ี กล้เข้ามา ดึงให้เขาหนั ไปมอง ตามด้วยประตูที่ถูก
กระชากเปิดโดยคนด้านนอก เจ้าของห้องยังไม่ทันพูดอะไร
เธอกเ็ ขา้ ประชดิ ตวั เขาแทบจะทันที

“เมื่อไรจะเก็บห้องเน่ียฟีม” แม่มองไปรอบห้องท่ีรกจน
แทบจะไม่มที างเดิน

“กระเป๋าวางไว้เช็ดเท้าหรอ” แม้จะบ่นแต่ก็ก้มลงเก็บ
กระเป๋าของลูกชายไปวางไว้ข้างโต๊ะเขียนหนังสือแล้วเดิน
สารวจไปรอบห้อง จัดข้าวของให้เข้าท่ีและก็ยิ่งหงุดหงิดเข้า
ไปอกี เมือ่ บนพื้นเป็นเศษกระดาษเกินครึง่

เจ้าของห้องนั่งไม่ติด เข้าไปคว้าแขนแม่แล้วพาเธอไป
น่งั บนเตียง ทาท่าทนี อบนอ้ มสวนทางกับรอยยมิ้ ยียวน

“น่ังน่ีเลยแม่ ส่ังมาเลยครับคณุ นายเดยี๋ วลูกชายทาเอง” 3
พูดน้าเสียงทะเล้นหาได้แสดงอาการกลัวเกรง แต่ก็ลงมือ
เก็บห้องตามคาสัง่ ของแม่โดยไม่อดิ ออด

หลายคนอาจจะมองว่าเบ่ือแต่สาหรับเขามันคือเรื่องเคย
ชิน ต่อให้เขาจะตั้งใจทาห้องให้สะอาดแค่ไหนแม่ก็ยังจะบอก
ว่ามนั ไมเ่ รยี บร้อย สู้ทาหนเดยี วเมอื่ แม่บน่ ดีกวา่

“เสร็จแล้วก็ไปอาบน้า แล้วลงไปกินข้าว” สั่งเป็นอย่าง
สุดท้ายแล้วจึงเดินลงไปชั้นล่าง เมื่อแม่ลับตาฟีมก็ไหวไหล่
อย่างไม่ใสใ่ จคาสง่ั นกั

เขาจัดโต๊ะเขยี นหนังสือให้เข้าท่เี ป็นอยา่ งสุดท้าย เดินลง
ไปชั้นล่างเห็นว่าแม่ยังเตรียมอาหารเย็น จึงเดินไปท่ีสวน
หลังบ้าน เลาะไปตามแนวต้นจ๋ังท่ีงสะท้อนรับกับเงาแสงส้ม
เหลืองของดวงตะวนั

ใบแห้งและแก่เกินไปถูกนามากองรวมกันโดยคนท่ีฟีม 4
รู้จักดี และยังคงเพลิดเพลินกับเสียงเพลงที่เคยเป็นกระแส
ในยคุ ของเขา โยกตวั นอ้ ยๆ ตามจงั หวะและอารมณ์เพลง

ฟีมยืนมองภาพตรงหน้ากอ่ นจะนึกอะไรข้ึนมาได้ จึงหยิบ
โทรศัพท์มือถือขนึ้ มา

แชะ!

เสียงชัตเตอร์ดึงความสนใจให้พ่อละจากต้นไม้ หันไป
มองแลว้ วางกรรไกรตดั แตง่ ลงขา้ งๆ ตัว

“ถา่ ยรปู แบบน้พี อ่ คดิ ตงั คน์ ะ” พูดนา้ เสยี งตดิ ตลก

“ไม่เป็นไรหรอก เอาไปขายให้แฟนคลับพ่อ ได้กาไร
เยอะ” ตอบแล้วเกบ็ โทรศพั ทใ์ สก่ ระเปา๋ กางเกงนกั เรยี น

เผื่อใครยังไม่รูสมัยที่ยังไม่เจอแม่ พ่อของเขาเป็นท่ีพูด
ถงึ ในหมสู่ าวๆ เรียกไดว้ า่ หนุม่ เนอื้ หอมของมหาวิทยาลัยเลย
ก็ได้

“เอาไมก้ วาดมากวาดหน่อยฟมี ” ฟังจบก็ย้ิมตอบ แลว้ บุ้ย 5
ไม้กวาดที่พงิ ตน้ ไมใ้ หญ่

“พ่อ เม่ือก่อนพ่อหล่อมากใช่ไหม” ถามพลางกวาดใบไม้
คนถูกถามส่งเสียงองึ ในลาคอเลก็ นอ้ ยแทนคาตอบ

“แมก่ ็สวยมาก ถูกไหม” พอ่ ยังคงตอบกลบั เชน่ เดมิ

“แม่เราน่ะ ติดจะเก่งและหย่ิงซะมากกว่า” คนแก่กว่า
เอ่ยพร้อมรอยย้ิมแสดงถึงความสุขใจทุกคร้ังเมื่อพูดถึง
ค่ชู ีวติ

“แลว้ พอ่ จีบแม่ยงั ไง ถา้ แม่หยิ่ง” เขาหยุดรอคาตอบอยา่ ง
ใจจดใจจ่อ

“กลับไปดูคาถามแรกที่ฟีมถาม” บิดาหัวเราะชอบใจแล้ว
เก็บอุปกรณ์ตัดแต่งสวนเข้าทีข่ องมัน ฟีมยู่หนา้ อย่างไม่ชอบ
ใจนักเมื่อถูกแกลง้ แลว้ กวาดใบไมต้ ่อ

“น่ีฟีม คนเราถ้าจะรัก ถ้าคู่กันต่อให้ไกลกันแค่ไหนก็จะ
มาเจอกัน ไม่มีเหตุผลหรอก” เขาตั้งใจตอบเมื่อเห็นสีหน้า
ของลูกชาย

“รตู้ วั อีกที กน็ กึ ถึงเขาในทุกที่ๆ เราไป” ยิ้มน้อยๆ ใหก้ ับ
คาตอบของตัวเอง ฟีมเองก็เช่นกัน เขาชอบฟังเรื่องเก่าๆ
ของพ่อและแม่ ราวกับว่าจะทาให้เขาย้อนไปยังอดีตแสน
หวาน เส้นทางความรักของทัง้ สอง

“ขนไปท้ิงให้พ่อที” ตัดบทด้วยการฝากงานช้ินสุดท้าย
แลว้ เดนิ เข้าบา้ นพร้อมกบั กลอ่ งเคร่อื งมอื คใู่ จ

แกงส้มถูกยกมาวางเป็นอย่างสุดท้ายพอดีกับฟีมท่ีเข้า 6
มานั่งลงประจาที่

“แมบ่ อกให้อาบนา้ ไง” เธอพดู เสยี งดุ

“เอาน่า ลูกไปช่วยเก็บต้นไม้หลังบ้าน” พ่อว่าพลางบ่าย
มือเป็นเชิงว่าให้จบเร่อื งไว้เพียงเทา่ น้ี

“อาบทีเดียวตอนจะนอนก็ได้” ฟีมหันไปยิ้มตอบผู้ช่วย
ชวี ิตดว้ ยใบหนา้ ขเี้ ลน่ ตามแบบของเขา

“เบอื่ จะพดู ” เธอออกสีหนา้ เนือยๆ แล้วยนื่ จานขา้ วให้เขา

“รีบกินแล้วก็ทาการบ้านอาบน้า” คนถูกส่ังพยักหน้ารับ 7
อยา่ งไม่คิดเถียง

“อยา่ นอนดึกด้วย” ฟีมยังคงตอบกลบั เช่นเดมิ

“เรื่องนิยายอะไรก็เอาไว้ก่อน ลาดับความสาคัญให้ถูก
หนอ่ ย”

“สาธุ” ยกมือขึ้นเหนือหัวหยุดร่ายยาวของแม่ เพียงแค่
น้ันทัพพีในมือของแม่ก็ส่ันอย่างไม่มีสาเหตุ ตามด้วยเสียง
หัวเราะชอบใจของพ่อท่ีนั่งอยู่ข้างๆ บทสนทนามากมาย
เกิดขนึ้ ในมื้อเยน็ แสนธรรมดาของคนทัง้ สาม

เปน็ เรื่องธรรมดาทแี่ สนพิเศษ

นิ้วเรียวกดปุ่มเอ็นเทอร์ส่งข้อความตอบความคิดเห็น
สุดท้ายในงานเขียนแล้วจึงออกจากหน้าเว็บไซต์นั้น ปิดโคม
ไฟบนโต๊ะแล้วย้ายร่างให้มาอยู่บนเตียงนอน บอกลาวัน
ธรรมดาท่ีผ่านพ้นไปอกี วนั ในเวลาตหี น่ึงสบิ สามนาที

8

คนที่เกือบรู้จัก

แสงตะวันร้อนตามท่ีหลายคนอยากหนีกลายเปน็ ฮีโร่ของ
ฟีมในเช้าวันนี้ คนตัวเล็กสะลึมสะลือหยิบโทรศัพท์ข้ึนมาดู
เวลาทาใหต้ อ้ งรบี ดีดตวั ออกจากทนี่ อนทนั ที

07.12 น. 9

คว้าผ้าเช็ดตัววิ่งเข้าห้องน้า เพียงครู่ก็ออกมาแล้วสวม
ชุดนักเรียนอย่างลวก พร้อมกับเสียงเร่งท่ีทาให้เขาลนลาน
กว่าเดิม

“จะเสร็จหรือยัง ไม่ทันกินข้าวแล้ว! ” แม่ตะโกน
ขึ้นมา ฟีมจึงหยิบเข็มขัดและถุงเท้าใส่กระเป๋านักเรียน รีบ
วิ่งลงไปช้ันล่างกไ็ มพ่ บพ่อนง่ั ด่มื กาแฟรอเขาอยา่ งเคย

“พ่อมีประชุม แม่มีคุยกับลูกค้าตอนบ่าย” เธออธิบาย
พลางอ่านเอกสารในแฟม้

“จะให้ไป...” แม่ยังพูดไม่จบพูดจบฟีมก็ว่ิงออกไปพร้อม
กับรองเทา้ นกั เรยี นสีดา ใส่ออกไปทัง้ ทย่ี ังเหยียบส้น

“ฟีมไปเองแม่” ตะโกนบอกแล้วว่ิงหน้าตั้งอย่างไม่สนใจ
รอบขา้ ง

เวลาเจ็ดโมงครึ่งนั้นยังไม่สายสาหรับคนท่ัวไป แต่ด้วย 10
ระยะทางจากบ้านและโรงเรียน บวกกับการจราจรในตอน
เชา้ น้ันจงึ กลายเป็นวา่ ตอนนฟ้ี มี แทบทาอะไรไม่ทันเสียด้วยซ้า

จักรยานยนต์สดี าตัดฟ้าเขม้ โดดเด่นกาลงั หาช่องระหวา่ ง
รถยนต์ท่ีจอดติดกันบนท้องถนน เม่ือสัญญาณไฟเปลี่ยสี
คนขับจึงเรง่ เคร่อื งและออกตัวเต็มท่ีเพื่อไปให้ถึงท่ีหมาย คง
ความเรว็ เพื่อว่งิ ในเลนส์ซา้ ยสดุ ของถนน

เหงื่อชื้นผุดขึ้นบนผิวเนื้อสีน้านม หอบหายใจถ่ี ความเร่ง
รีบทาให้เขาไม่ได้สนใจสัญญาณไฟ มองไปยังถนนเพ่ือดูให้
มั่นใจว่าเขาสามารถข้ามได้ แต่ก้าวส้ันๆ ได้เพียงสามก้าว
หางตาก็เหลือบไปเห็นรถจักรยานยนต์ท่ีว่ิงมาด้วยความเร็ว
เกนิ กว่าที่ฟีมจะดึงสตหิ ลบได้ทนั

คนขับหักหลบคนข้ามในระยะกระช้ันชิดจนรถเสียหลักแต่
ยังคงประคองมันเอาไว้ได้ เมื่อตั้งสติได้ก็เข้าไปดูคู่กรณีท่ี
เป็นเด็กชายในชุดนักเรียนม.ปลายล้มก้นจ้าเบ้าอยู่ใกล้ๆ นา
รถจอดเทียบข้างฟุตบาทแล้วกับเดินเข้าไปดูอาการของอีก
คน แต่กระนั้นกอ็ ดไม่ได้ทจ่ี ะเอ่ยต่อว่า

“สะพานลอยก็มีทาไมไม่ข้าม” เขาพยายามเก็บอารมณ์ 11
หงุดหงิดไม่ให้ออกมากับน้าเสียง ชี้ไปท่ีสะพานลอยท่ีเห็นอยู่
ไกลๆ

“ แล้วจะข้ามทาไมไม่ดูดีๆ” พ่นลมหายใจข่มอารมณ์แล้ว
เสยผมท่ีปรกหนา้ ออกอยา่ งราคาญ

“โอ๊ย ก็คนมันรีบ” พูดพลางสารวจร่างกายแล้วค่อยๆ
ตัวให้ลุกข้ึน สองมือเล็กยกขึ้นปัดกันและกัน ซับเลือดที่ซึม
ออกมาจากรอยถลอกทฝ่ี า่ มือกบั กางเกง

“เอ้า เอาไปเช็ด” อีกฝ่ายพูดพร้อมกับย่ืนผ้าเช็ดหน้าสี
กรมท่าให้

“ขอบคุณครับ แล้วก็ขอโทษ” ประโยคหลังฟีมพูดเสียง
เบาอยา่ งรู้สกึ ผดิ และไมก่ ล้าเงยไปสหู้ นา้ อีกคน

“อือ ระวังแล้วกัน” พูดจบก็เดินกลับไปที่รถ ทิ้งคนตัว
เล็กเอาไว้กับผ้าเช็ดหน้าของเขา ฟีมหาได้สนใจคู่กรณี พา
ตัวเองฝ่าการจราจรตอนเช้าไปโรงเรียนได้แม้จะไม่ทัน
เคารพธงชาติกเ็ ถอะ

“มาช้าจนกูนึกว่าจะไม่มา” น้าเสียงแจ้วๆ ต้อนรับคนที่ 12
เดนิ มาถึงตึกเรยี น เจ้าของคาพดู ลุกข้นึ ยนื เตรยี มออกเดิน

“เมื่อเช้ารถเกือบชนคนหวะ ดีนะแม่งไม่เป็นไร” บอก
เหตุผลของการมาสาย สีหน้าไม่สู้ดีเม่ือนึกถึงเหตุการณ์เม่ือ
เชา้

“มงึ ขับรถเรว็ ไงไฟ” เอย่ ทับถมแล้วเดินไปพร้อมๆ กนั

“มึงขับรถดีตายอะฟา” หันไปเถียงแทบจะทันที หากเป็น
เรื่องอื่นเขาจะทาเป็นไม่ได้ยินแต่เมื่อเป็นเร่ืองท่ีเขามั่นใจ
ที่สุด ไม่วา่ ใครหน้าไหนกห็ ยามเขาไม่ได้

“ท่ีเอารถพ่อไปจูบท้ายพ่ีคนน้ันมาอะ เขาตามถึงบ้านเลย
ไมใ่ ช่หรอ” ขุดเรอ่ื งท่ีฟาระแสนเจ็บใจขึน้ มาพดู ทม่ิ แทง

“อย่าพูดถึงแม่ง บอกว่าเดี๋ยวจ่ายให้ๆ ก็ยังจะตามถึง
บ้าน” กลายเป็นว่าเธอระบายอารมณ์อึดอัดของตัวเอง
ออกมาแทน

“เออๆ เข้าใจ มีทิชชู่ป้ะ ขอหน่อย” เขาตอบส่งๆ ฟาระ 13
กรอกตาไปรอบๆ เม่ือถูกเมนิ

“ผ้าเช็ดหน้าท่ีมึงแสนหวงล่ะ” เธอประชดกลับแล้วเดิน
นาขน้ึ บันได

“ให้เขาไปเช็ดเลือด” ฟาระหันมาแทบจะทันทีพร้อมกับสี
หนา้ ต้งั คาถามปนกบั ประหลาดใจ

“มีไม่ม”ี เขาถามย้าน้าเสียงเข้ม ฟาระจึงหยิบห่อทิชชสู่ ่ง
ใหแ้ ลว้ พูดตอ่

“ก็มึงหวงซะขนาดน้ัน ซ้ือพร้อมกับน้องๆ มึงไม่ใช่
หรอ” ถามดว้ ยนา้ เสยี งประหลาดใจอีกครัง้

“ให้ๆ ไปเหอะเขาเลือดออก” ตอบอย่างไม่ใส่ใจใน
ความสาคัญของบทสนทนา แล้วเดินนาฟาระท่ีถูกความ
งนุ งงเลน่ งานไปยังหอ้ งเรยี น

14

บทที่ 3 เดชตนุช

รถยนต์สี่คันที่ถูกปรับแต่งสาหรับการแข่งขันจอดเรียง
อยู่กลางสนาม โดยหนึ่งในนั้นคือ ไฟ เดชตนุช วัยสิบเก้าปีที่
ลงสนามพร้อมกบั Mazda Rx-7 สีน้าเงิน

การลองสนามจริงคร้ังท่ีสามของเขากาลังจะเริ่มข้ึนใน 15
ไม่ก่นี าที และเดิมพนั ท่นี า่ สนใจคอื KTM X-Bow GT4

“ยอมตอนน้ีทันนะน้อง” คนในรถท่ีจอดอยู่ซ้ายมือพูด
ขึ้นมา ขณะกาลงั เตรยี มตวั

ไฟยังไม่ทันตอบ ฟาระกว็ ง่ิ ตามพเ่ี ล้ียงเข้ามา เกาะประตู
รถฝง่ั ของเขา

“คนน้ันแหละมึง ที่กูไปชนท้ายเขาแล้วแม่งไล่บี้จนพ่อกู
รู้อะ” ฟาระก้มลงมากระซิบเสียงร้อนรน บุ้ยปากไปทางคนที่
เอย่ ท้าไฟเมือ่ ครู่

“อา้ ว อยู่สนามแข่งด้วยหรอเรา คนทน่ี ีไ่ มส่ อนขบั รถเลย
หรอ” เปลีย่ นเป้าหมายจากไฟเป็นฟาระ สีหน้า แววตา และ
น้าเสียง ที่เปลย่ี นไปจนสงั เกตได้

“มึงเข้าไปน่ังรอเหอะ พี่ฟ้อน พ่ีฟ่งก็อยู่” เขาตัดบท หา
ได้ตอบกลับหรอื สญั ญาวา่ จะแก้ปญั หาใหก้ ับเธอ

เม่อื เธอหายหลังเขาก็หนั ไปบอกอกี คนแคว่ ่า

“ผู้หญิงเขาก็ชอบคนที่เข้าหาเขาดีๆ ทั้งนั้นแหละ อย่าง
พ่ีอะ หมด สิทธ์ิ” เน้นคาท้ายประโยคชัดเจน ปิดกระจกทั้ง
สองฝง่ั ตั้งสมาธิกับสนามตรงหนา้

ไม่นานทุกอย่างก็พร้อมสาหรับการแข่งภายใน เสียง 16
สัญญาณออกตัวพร้อมกับธงลายตารางหมากรุกที่สะบัด
ปล่อยตัวรถท้ังสี่คันให้แล่นไปตามสนามแข่ง ไฟใช้ความเร็ว
จนตัวเองอยู่ในอันดับท่ีสามหลังจากออกตัว เข้าโค้งด้วย
ความเร็วนัน้

รักษาระยะห่างจากแทร็กลิมิตได้อย่างสวยงาม แล้ว
เพ่ิมเร็วไล่ตามคันท่ีสองแทบจะทันที ดวงตาคมมอง
ระยะห่างด้านหน้า เขาต้องทาความเร็วให้ได้ภายในสาม
วนิ าทเี พื่อขึ้นเปน็ แซงอันดบั ที่สอง

กระชับพวงมาลัยแน่นให้รถแล่นไปตามเส้นสนามเหยียบ
คันเร่งเพ่ิมความเร็วอีกคร้ังจนไล่จ้ี KTM X-Bow GT4 ที่
มน่ั ใจว่ามนั ตอ้ งเป็นของเขา

โค้งท่ีสองอยูไม่ไกลจากระยะสายตามากนัก หากเขา 17
ลดความเร็วเพ่ือเข้าโค้งอาจพลาดและตกไปเป็นอันดับ
สาม แต่ดว้ ยความเร็วเท่านี้มนั ทา้ ทายต่อการเข้าโค้งไมน่ อ้ ย

และแน่นอน ไฟชอบความท้ายทาย เขาประคอง
พวงมาลัยเข้าโค้งด้วยความเร็วคงตัว และพยายามหลบให้
พ้นจากแทร็กลิมิต ส่งผลให้รถหมุนควงสว่านอยู่เกือบสอง
รอบ ต้ังสตปิ ระคองรถใหก้ ลับเข้าเส้นทางเร่งความเรว็ เพ่ือตี
คคู่ นั ที่สองอกี ครั้ง

เขาต้องทาความเร็วคงตัวให้ได้ก่อนที่จะจบรอบแรก
และความเร็วท่ีเขาต้องการ คือเท่ากับ KTM X-Bow
GT4 ดวงตาคมจับจ้องเป้าหมาย พร้อมกับประเมิน
สถานการณ์และความเป็นไปได้ในหัว แทบจะทันทีท่ีเขาได้
ขอ้ สรุปก็กดเท้าหนักๆ ลงบนคันเร่งอีกคร้ัง ระยะห่างจากรถ
ด้านหน้านับได้สามวนิ าที หากจะแซงด้วยความเร็วที่มากขึ้น
และขน้ึ นาตลอดจะทาให้รถนยี้ ากตอ่ การควบคุม

แ ต่ ไ ฟ ก ลั บ ม อ ง ว่ า น่ี คื อ โ อ ก า ส ใ น ก า ร ท ด ส บ ก ล
ยทุ ธ์ เมอ่ื สามารถตคี ่ไู ดก้ ็เพม่ิ ความเร็วอกี คร้งั หักพวงมาลยั

เข้าไปอยู่ในเลนส์เดียวกันและข้ึนนาเป็นท่ีหนึ่งก่อนจบรอบ 18
แรกได้สาเร็จ ทิ้งห่างจากคันข้างหลังได้พอสมควร แต่มัน
กลบั ดูง่ายกวา่ ทีเ่ ขาคิดไว้

ในรอบท่ีสองเขาลดความเร็วเพื่อเข้าโค้งได้อย่าง
ปลอดภัย ใช้ความเร็วคงที่ปล่อยให้คันข้างหลังต่อสู้กัน
อยู่ โดยมKี TMคันเดิมเปน็ ฝ่ายสกัดคู่แขง่ เอาไว้

รอบท่ีสาม สองล้อล้าเข้าไปในแทร็กลิมิตทาคนที่ดู
อยู่ด้านบนลนุ้ ตวั เกร็ง ในที่สุดธงกถ็ กู โบกไปมาเมื่อเขาขบั เข้า
ไปยังเสน้ ชัยพรอ้ มกบั ฟาระทีด่ จู ะดใี จออกนอกหนา้

“ก็ไม่เลว” อันดับสองเดินลงมาจากรถ เอ่ยชมด้วย
นา้ เสียงราวกบั วา่ นีไ่ ม่ใช่เร่อื งเกนิ คาดเสยี เทา่ ไร

“เก่งมาก!!” ฟาระว่ิงเข้าหาเขา ชมน้าเสียงแจ้วแล้ว
ตบเขา้ ที่ไหล่อยา่ งแรง

“ครั้งหน้า พ่ีจะมาเอารถคืนนะ แล้วเจอกัน” คนโตก
ว่าพูด ทา้ ยประโยคหนั ไปหาคนข้างๆ ไฟ

“อะ ของน้อง” โยนรีโมทรถรุ่นท่ีตกลงกันไว้ให้ไฟ 19
ก่อนจะหนั มาเอย่ ท้ิงท้ายกบั คนท้งั สอง

“บอกพ่อด้วยนะน้อง ว่าพี่แชมป์เจ้าของรถจะเข้าไป
คุยเร่ืองค่าซ่อมพรุ่งนี้” เป็นการประกาศตัวอย่างเนียนๆ
ของอีกฝา่ ยแล้วเดินจากไป ฟาระไมไ่ ดอ้ ยากจะจาช่ือน้ีเลยสัก
นดิ แต่มันก็วนเวียนในหัวจนเธอตอ้ งสบถออกมา

“ไอบ้ า้ แชมป!์ !”

“กูว่าเขาก็เหมาะกับมึงดีนะ ประสาทแดกดี” ไฟสุม
ไฟแลว้ เดนิ จากไปพร้อมกับรถคันใหม่

เหลือบดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือก็ปาเข้าไปทุ่มกว่า แต่
จะเล่ียงการฉลองของพ่ีๆ จะดูน่าเกลียดเมื่อเวลาล่วงเลยมา
จนถงึ สีท่ ุ่มเป็นอนั สมควรแก่การบอกลาของวนั น้ี

23.24 20

ไฟเดินเข้าบ้านหลังเล็กท่ีอยู่ตรงข้ามกับบ้านของ
พ่อ เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทาไมพ่อและแม่ถึงแยกกันอยู่ทั้งๆ
ที่บ้านหลังนี้มันไม่พอสาหรับเด็กส่ีคนด้วยซ้า แต่ถ้าให้เลือกก็
คงจะเป็นบ้านหลังเล็กสาหรับคืนน้ีเพราะมันคือบ้านหลังแรก
ท่เี ขาเหน็ ตั้งแต่จาความได้ และเหตุผลอกี ข้อสาหรับคืนนี้ คือ
ไฟทหี่ อ้ งน่ังเล่นยงั คงสว่างออกมาจากในบา้ น

ไฟปิดประตูอย่างเบามือ มองไปยงั โซฟาทีอ่ ยเู่ ยอื้ งกับ
ตัวประตูก็พบมารดาท่ีกึ่งนั่งกึ่งนอนหลับอยู่บนโซฟา ไฟเดิน
เข้าไปเงียบๆ วางแจ็กเก็ตลงบนโต๊ะแล้วเอื้อมมือไปสะกิด
แขนของเธอเบาๆ

“ไฟ มาแลว้ หรอลกู กินอะไรมาหรอื ยงั ” คาถามแรก
จากผู้เป็นแม่ เพราะความใจดีและไม่เคยจะถามจ้ีในเรื่องที่
เขาไมอ่ ยากบอกเลยสักครงั้ จนไฟรู้สึกว่าบางครั้งตนก็ลืมใส่
ใจความรู้สึกของเธอ แต่แม่ก็เป็นแบบน้ีมาตั้งแต่ไหนแต่
ไร อาจจะเปน็ เพราะแม่พอใจที่จะเหน็ คนทีแ่ มร่ ักมคี วามสขุ

หลายครั้งไฟก็นึกไม่พอใจในการกระทาตัวเอง หวัง
วา่ แมจ่ ะไมโ่ กรธหรอื นอ้ ยใจลูกชายคนน้ี

“กินมาแล้ว แม่ไปนอนเถอะ ไฟก็จะไปนอน” เขาเอ่ย
เสียงค่อยแล้วช่วยประคองให้หญงิ วยั ส่สี บิ ย่างส่ีสบิ เอด็ ลุกขึ้น

แสงจันทร์สลัวส่องเข้ามายังห้องนอนของชายวัยสิบ 21
เก้าปี เคยได้ยินมาว่าก่อนนอนเป็นช่วงที่คนเราคิดอะไร
มากมาย และคงไม่ใช่เร่ืองโกหก ความคิดและความทรงจา
ของวันนี้ไหลผ่านความคิดของเขาซ้าแล้วซ้าเล่าพร้อมกับ
ภาพลางๆ ที่ฉายผ่านเพียงช่ัวครู่แต่กลับสะกิดความคิดหนึ่ง
ของเขา

เดก็ ท่รี บั ผา้ เชด็ หนา้ ไป ตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง

และทาไมต้องนึกถงึ เดก็ คนนน้ั ด้วยล่ะ?

แต่เขาจาได้ดีว่ามันเป็นเร่ืองสุดท้ายท่ีเขาคิดถึงก่อน
จะหลบั ไปอกี คืน

22

ความทรงจาท่ีถูกพับเก็บ

6.30 น.

น่เี ปน็ เวลาเช้าท่ีสดุ ทฟ่ี ีมเคยทาได้ ตอนน้เี ขาอยู่บนรถ
เก๋งท่ีพ่อเรียกว่าไอ้แก่ค่อยๆ เคล่ือนไปตามถนนท่ีอัดแน่นไป

ด้วยรถส่วนตัวและรถประจาทางแม้เพ่ิงเริ่มต้นวันใหม่ได้ไม่ 23
นาน

“กนิ ขา้ วอิม่ ไหม ให้พ่อแวะซ้อื น้าเต้าหใู้ หไ้ หม”

“ไม่เป็นไรพ่อ ที่งานน่าจะมีให้” ฟีมตอบขณะที่
ทอดสายตาไปยังท้องถนน ไฟสีแดงเปล่ียนเป็นเขียว ไฟ
เขียวเปล่ียนเป็นสีเหลืองหลายครั้งต่อหลายครั้งในท่ีสุดเขาก็
มาถึงจุดหมาย

โรงเรียนเจ้าภาพท่ีเขาไม่คุ้นตา ฟีมมองทุกอย่าง
ผ่านกระจกรถของพ่อแล้วหันไปหยิบกระเป๋าเป้และสูท
โรงเรยี นที่อยู่เบาะหลงั

“ไปก่อนนะพ่อ หวัดดีครับ” เอ่ยหลังจากออกมายืน
นอกตัวรถ พูดจบก็ปิดประตู ยืนโบกมือส่งให้กับรถคันเก่าจน
มันเคล่ือนออกไปได้สักระยะ เดินตรงไปยังประตูท่ีมีนักเรียน
เดินเปน็ แถวเขา้ ไป

โชว์บัตรสาหรับตัวแทนนักเรียนแล้วเดินตามแผนท่ี
จนเจอกับป้ายท่ีเขยี นวา่ “หอ้ งแตต่ ัว”

งานกีฬาสัมพันธ์ของทั้งสองโรงเรียนที่ผลัดเปลี่ยน 24
กันเป็นเจ้าบ้านและคร้งั นีเ้ ขากไ็ ดเ้ ปน็ พิธกี รคู่กบั เจา้ ถนิ่

“พัธนะจาก...หรือเปล่า” เด็กสาวต่างโรงเรียนท่ีน่ัง
แต่งหน้าอยู่ขา้ งๆ ถามขน้ึ เขาจึงพยกั หน้าตอบ

“เราช่ือไข่มุกนะ เรามาซ้อมคิวกันไหม” เธอชวนเข้า
สชู่ ่วงเวลางาน ซึง่ ฟมี เองก็ไม่ไดป้ ฏิเสธ

เวลาผ่านไปสักพักก็ได้ยินเพลงโรงเรียนเพื่อเรียกให้
นักเรียนเข้าแถวและเตรียมทากิจกรรมหน้าเสาธง น่ัน
แปลว่าใกลเ้ วลาท่เี ขาจะไดท้ าหน้าทพี่ ิธกี รสาหรับงานนแ้ี ลว้

ร ถ เ ก๋ ง สี แ ด ง จ อ ด บ ริ เ ว ณด้ า น น อ ก ข อ ง รั้ ว
โรงเรียน คนขับสีหน้าไม่สบอารมณ์ ต่างกับคนข้างๆ ท่ีดูจะ
ต่ืนเต้นจนออกนอกหน้า

“เร็วๆ มึง ไม่รู้งานเริ่มหรือยัง” ฟาระเร่ง ไฟส่าย
หนา้ น้อยๆแลว้ ดับเครอ่ื งยนต์ ออกจากรถแล้วเดนิ ตามเพ่อื น
สนิทเขา้ ไปในโรงเรียนเก่า

ตั้งแต่เขาจบไปก็ไม่ได้กลับมาที่น่ีอีกเลย มีภาพ
เก่าๆ ความทรงจามากมายไหลเข้ามาในความคิด แม้เป็น
เพียงภาพลางๆ กลบั ใหค้ วามรสู้ ึกที่ชดั เจน

เสียงเชียร์ดังมาจากสนามกีฬาในร่ม ไฟสาบานเลย 25
ว่าจะไม่มที างเข้าไปตรงนั้น ใชว่ ่าไมช่ อบกฬี าหรือเกลยี ดการ
เป็นจดุ สนใจ เขาแคไ่ มช่ อบการเบียดเสียดกับคนอ่นื กเ็ ท่าน้ัน

“มึง ไปดูเวทีกลางกัน” ฟาระพูดข้ึนหลังจากกวาด
สายตาไปทว่ั บรเิ วณ

“คนเยอะ” เขาปฏิเสธออ้ มๆ

“นิดนงึ เสร็จแล้วพาไปกินเต๋ยี วรา้ นเดมิ ” ยน่ื ข้อเสนอ
ที่แม้แต่เด็กมัธยมต้นก็ยังกล้าปฏิเสธ แต่ไฟเขากลับตอบตก
ลง

“พัธนะ เธอช่วยครูหน่อย” ครูผู้ดูแลว่ิงมาหาเขา 26
อย่างรีบร้อนก่อนจะพูดปนหอบจนเจ้าของช่ือต้องนากระดาษ
สคริปตใ์ นมือมาพดั ให้

“ครูเมย์มีอะไรครับ” ถามพร้อมกับช่วยประครองผู้มี
ศกั ดิเ์ ปน็ ครใู หย้ ืนขนึ้

“นักร้องหลักที่จะมาโชว์เวทีกลาง” เธอค่อยๆ พูดแต่
น้าเสยี งยังคงขาดตอนเพราะลมหายใจท่ีไมส่ ม่าเสมอ

“ของโรงเรียนเรา” ฟีมต้ังใจฟังประโยคต่อไปย่างใจ
จดใจจ่อ

“หวัดลงคอ ช่วยครูหน่อยนะ” ฟีมถอดหายใจพรวด
เม่อื ฟังจบ

“ครเู มย์ ผมเป็นพิธีกรไง” เขาปฏิเสธกลายๆ

“เอาเวลาที่ปฏิเสธครูไปซ้อมดีกว่า” พูดจบก็ยัด
กระดาษเน้ือเพลงใสม่ ือฟีมแล้วถอยออกหา่ ง

“ครูเช่ือ เธอทาได้ สู้ๆ ” ว่าจบก็หนั ว่ิงออกไปเร็วกว่า 27
ตอนมาเป็นสองเทา่

“ค รู เ ม ย์ ” ค น ถู ก มั ด มื อ ช ก ท า เ สี ย ง
กระเง้ากระงอด แลว้ ก้มหนา้ อา่ นเน้อื เพลงทไี่ ด้มาอย่างจาใจ

ทั นที ที่ เ ห็ น เ น้ื อ เ พล ง ริ ม ฝี ป า กบ า ง ก็ ยกยิ้ ม
น้อยๆ เพลงท่ีเขาได้ยินจนชินหู เพลงที่พ่อบอกว่าเป็น
ความรสู้ กึ ท่มี ีต่อแม่

ท้ังเหน่ือย และท้อกับความสัมพันธ์ ได้แต่ตัดพ้อแต่
ยงั คงไมก่ ล้าตัดใจ

เพียงคำเดียว เพลงยุคพ่อท่ีเขารู้สึกว่ามันแทน
ความรู้สึกเมื่ออย่ใู นห้วงความรกั ได้ไมเ่ คยเปลีย่ น

หญิงสาวออกแรงดึงให้เพ่ือนสนิทแทรกตัวเข้ามาอยู่
กลางกลุ่มคนที่มุงดูดนตรีสดของทงั้ สองโรงเรียน ใบหนา้ คม
ยังคงเรียบนิง่ แลหางตาไปท่ีเพือ่ นสนิท

ไฟเองไม่เข้าใจว่าทาไมฟาระถึงได้ดูต่ืนเต้นกับงาน
ต่างๆของโรงเรียนเก่ามากขนาดนี้

เพลงแรกเป็นของโรงเรียนผู้มาเยือน นักดนตรี 28
เตรียมความพร้อมของเคร่ืองดนตรี ไม่นานนัก เสียง
คีย์บอร์ดใสๆ ก็ค่อยๆ ดังขึ้นนาเครื่องดนตรีอื่นขึ้นมา ต่อ
ด้วยการผสานกันของเคร่ืองเป่าสักอย่างทีไ่ ฟก็ไม่แน่ใจในชื่อ
เรยี ก

และเสยี งหนึ่งกส็ ะกดเขาให้หยุดนงิ่ โดยไมร่ ้ตู วั

“คำ...คำเดียวท่ีปรำรถนำ อยำกฟังให้ชื่นอุรำ ใจ
พะว้ำพะวัง” น้าเสียงใสเปล่งบทเพลงที่เขาไม่คุ้นนัก แต่ทา
ให้เขาอยากจะรู้จกั มากขนึ้

“ นำน...เท่ำนำนพ่ีคอยจะฟัง คำนี้คำเดียวท่ีหวัง จะ
ฟังจำกปำกดวงใจ” ดวงตาคมเคลื่อนไปตามเสียงจนเจอกับ
...ตน้ เสียง

เดชตนุชพักสายตาเอาไว้ ดวงหน้าน้ันค่อยๆ เด่นชัด
ขึ้นจากตอนแรก พร้อมเสียงเพลงบนเวทีที่กลบเสียงซุบซิบ
ตา่ งๆ รอบตวั เขาไปจนสนิ้

“คำ...คำนี้มีค่ำใหญ่หลวง พี่รัก พี่แหน พ่ีหวง เพียง 29
ด่ังดวงฤทัย” ภาพตรงหนา้ กลบกล่มุ คนรอบกายของเดชตนุช
ไปจนหมด

แม้ยามท่ีเจ้าของเสียงน้ันหมดหน้าท่ี สายตาของเขา
กย็ งั คงจอ้ งมองตามคนตวั เล็กในบทบาทพิธีกรรว่ ม ครั้นเมื่อ
ชว่ งเวลานั้นจบลง ความรู้สึกท่ีชัดเจนยังคงตดิ ตรึงสวนทาง
กบั ภาพลางๆ ที่มไี ฟเหน็ จากระยะไกล

ทาไมกันนะ เขาถึงรู้สึกคุ้นเคย และอยากค้นหาคนๆ
นนั้

คนที่ไม่รู้แมช่ ือ่

คนท่ี เขำเองกเ็ หน็ หนำ้ ไมช่ ัดด้วยซ้ำ

30

อยากให้เป็นเพียงฝัน

17.02 น.
พัธนะยืนรอตรงท่ีเดียวกับเม่ือเช้า ไม่นานรถคันคุ้น
ตาก็แล่นเข้ามาใกล้ ฟีมเตรียมท่ีจะเข้าไปน่ังท่ีข้างๆ คนขับ
แตเ่ ม่อื เห็นใครอีกคนนัง่ อย่ขู ้างหนา้ เขากเ็ ขา้ ไปนัง่ ดา้ นหลัง

“พ่ อหวั ดดี ครั บ แม่ หวั ดดี ” ยกมื อไหว้ คนทั้ ง 31
สอง ใบหนา้ เหนื่อยลา้ ถูกแต่งแตม้ ไปด้วยรอยยิ้ม หากคนท้ัง
สองมาแปลว่าม้อื เย็นของวันนีจ้ ะเปลยี่ นไป

“เดี๋ยวไปกินข้าวกัน พ่อจองร้านไว้แล้ว” ยังไม่ทันท่ี
เขาจะคิดจบแม่ก็พูดข้ึนมา ฟีมพยักหน้าหงึกๆ แล้วเล่าเรื่อง
งานวนั นี้

“วนั น้ีนะแม่ จู่ๆ ครูเมย์ก็บอกว่าให้ฟีมร้องเพลงแทน
เพื่อน ตอนแรกกะจะไม่ทาแล้ว” แม่ยกย้ิมน้อยๆ เม่ือลูกชา
เอ่ยเสียงแจ้ว ภาพที่เห็นช่างขัดกับวยั สิบเจ็ดย่างเขา้ สิบแปด
ของพธั นะเสยี เหลือเกนิ

“แต่พอเป็นเพลงที่พ่อชอบฟังนะ ฟีมก็ร้องได้เลย”
พดู พร้อมกบั ยืน่ ตัวไปดา้ นหนา้ จงึ ถกู พ่อเอด็ เบาๆ

“นั่งดีๆ ฟีม คาดเข็มขัดด้วย อันตราย” คนถูกสั่งยู่
ปากเล็กน้อยก่อนจะท้ิงตัวลงเบาะแล้วคาดเข็มขัดนิรภัย
ตามท่พี ่อบอก

“ว่าแต่เราร้องเพลงอะไร” พ่อถามเพื่อเปลี่ยน 32
บรรยากาศ หนา้ ดอ้ื ๆ เม่ือคร่กู เ็ ปลี่ยนไปแทบจะทันที

“เพียงคาเดียว” รีมฝีปากหยักของชายวัยกลางคน
เร่ิมขยับเปล่งเสียงเพลงนุ่มละมุนออกมา ดวงตาคมแต่เมื่อ
พินิจแล้วมันกลับหวานฉ่าราวน้าหวานเกสร หันไปทาง
ภรรยาที่นง่ั ขา้ งๆ เล็กนอ้ ยแลว้ ฮมั เพลงทอ่ นตอ่ ไป

เพลงวันวานถูกร้องโดยท้ังพ่อและแม่สลับกับลูกชาย
ทีอ่ ยู่เบาะหลังแทนการเปิดวิทยุไปจนถึงร้านอาหาริมน้าที่ฟีม
เคยคดิ วา่ หากถ่ายรูปคงสวยไม่นอ้ ย

เ สี ย ง ร ถ แ ข่ ง ท่ี อ ยู่ ก ล า ง ส น า ม ดั ง ก ร ะ หึ่ ม ไ ป ทั่ ว
บริเวณ ของเดิมพันพร้อมแล้วท่ีจะให้เขาทดสอบ เพียงครู่
หลังจากทุกอย่างพร้อม ไฟก็กดแรงลงบนคันเรง่ พารถราคา
สูงทักทายสนาม มีรุ่นพ่ีและเพื่อนสนิทของเขายืนดูอยู่บน
อฒั จนั ทร์

“สุดยอด” ไฟเอ่ยหลังจากส่งหมวกกันน็อกให้กับฟา 33
ระ

“มึงก็เบาๆ หน่อย เป็นอะไรไปโอกาสรอดน้อยกว่าคน
อน่ื ” ฟาระบอกปนเสียงค้อน แต่คนถกู ว่าทาเพียงไหวไหล่หา
ไดใ้ สใ่ จกบั คาพูดของเธอ เดินไปยังด้านในห้องพกั ที่มีรนุ่ พ่ที ้ัง
สองรออยกู่ อ่ นแล้ว

“อ่ะ พ่ฟี ง่ ” โยนกญุ แจให้เจ้าของชือ่ ซึ่งอีกคนก็รบั มัน
ไว้ไดอ้ ยา่ งแม่นยา ไฟน่ังลงบนโซฟาหนังสีดาทเี่ ขาเห็นมันมา
ตั้งแต่อายุสิบห้า และตอนนี้ก็ยังคงอยู่ในสภาพเดิม มี
ร่องรอยบ้างตามกาลเวลา เม่ือนึกย้อนไปก็สี่ปีแล้วท่ีเขาอยู่
กับรถแข่งอย่างจริงจัง และสี่ปีแล้วท่ีแม่ต้องมาคอยรอเขา
กลับบ้าน

เขาทาใหแ้ ม่เป็นห่วงมาส่ปี แี ล้ว“มึงชนะไอ้แชมป์ได้ รู้
ไหมว่าคนเขาพูดกันไปทั่ว” รุ่นพี่หน้าหวานท่ีนิสัยสวนทางกับ
หน้าตานน้ั เอย่ ขึ้น

“ยังไง? แต่พูดไรก็พูดไปเหอะ” เขาถามก่อนจะ
เปล่ยี นใจ

“เขาบอกว่ามันต้ังใจแพ้ แล้วอีกอย่าง” ฟ้อนต์เว้น 34
วรรคแลว้ หันไปหาผู้หญงิ คนเดียวของกล่มุ

“มึงมีอะไรกับมันหรือเปล่า ได้ยินเขาว่ามา ว่ามันอะ
แพเ้ พ่ือเปน็ ขอ้ อ้างมาเจอมงึ ”

คนถูกถามทาหน้าตาหลุกหลิกก่อนจะหันไปตอบรุ่นพ่ี
อย่างไม่กลา้ สบตาวา่

“จะไปมีอะไรหละ คนอยากพูดไรมันก็พูดไป” เธอไม่
กล้าบอกความจริง ด้วยเกรงว่าเรื่องเล็กน้อยจะบาน
ปลาย หากจบได้ก็อยากให้มนั จบโดยเร็ว

“มันอาจจะไม่ได้ตั้งใจแพ้หรอก แค่อ่อนเอง” แล้ว
เสริมด้วยความคดิ ของเธอเอง

“เออ คิดว่าเก่งก็อย่าซ่าให้มันมาก กลบั กันไปไดแ้ ล้ว
ราคาญ” ฟ่งเอ่ยตัดบท คนถูกไล่หยิบแจ็คเก็ตยีนส์ท่ีซ้ือ
พร้อมกันในช่วงโปรโมชั่นขึ้นมาพาดบ่าแล้วเดินไปที่รถของ
ไฟทีจ่ อดอยใู่ นลานจอดรถ

เสียงพูดคุยของคนท้ังสามดังเป็นระยะตลอดทาง 35
ต้ังแต่ข้ึนมา หัวข้อการสนทนาเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็น
เรื่องรสชาติอาหารท่ีเพ่ิงทานไปเมื่อครู่ หรือจะความหลังที่
ถูกหยิบยกขน้ึ มาดว้ ยไมต่ อ้ งการใหค้ วามง่วงเข้ามาแทนท่ี

“พ่ อ แ ม่ ฟี ม อ ย า ก จ ะ ร ว ม เ ล่ ม นิ ย า ย ท่ี ฟี
มเขียน” เสียงพูดคุยก็เงียบลงไปแทบทันที แทนที่ด้วยเสียง
ถอนหายใจยาวๆ ของแม่ ครหู่ นงึ่ กต็ อบลูกชายไปวา่

“เรียนไปเถอะพ่อกับแม่ส่งได้ เอาไว้มีเวลามากพอ
จะทาพอ่ กับแมก่ ็ไมว่ ่า”

“ครบั ” ฟมี ตอบเสยี งอ่อนด้วยความผิดหวังอกี คร้ัง นี่
ไม่ใช่คร้ังแรกท่ีเขาคุยเร่ืองนี้กับพ่อและแม่แต่ทุกครั้งก็จะได้
คาตอบเดมิ ๆ กลบั มา

เขาเข้าใจว่าแม่ห่วงเรื่องเรียนและฐานะครอบครัวก็
ไม่ได้ขัดสนจนต้องหารายได้เอง แต่สิ่งน้ีคือความชอบ และ
อยากเตบิ โตในงานเขียน

“เอาไว้ฟีมเรียนคณะท่ีอยากเรียนได้ และม่ันใจว่า 36
อยากทามันจริงๆ ไม่ใช่แค่ช่ัววูบ พ่อกับแม่จะสนับสนุนทุน
เต็มที่ ตกลงไหมลูก” พ่อเอ่ยเสริมเรียกรอยย้ิมบางๆ ท่ีเต็ม
ไปด้วยความหวงั ของคนตวั เลก็ ขน้ึ มาอีกครง้ั

“ฟี ม จ ะ ใ ห้ พ่ อ กั บ แ ม่ เ จิ ม ห นั ง สื อ ใ ห้ เ ล ย
แหละ พ่อ!!!” ยังพูดไม่จบประโยค รถยนต์ที่สวนมากลับย้าย
มาอยูใ่ นเลนสเ์ ดยี วกับรถของเขา รถอีกคนั เปดิ ไฟสงู สว่างจ้า
จนเขาต้องหลับตา เสียงล้อบดกับถนนดังสน่ันพร้อมกับ
ความร้สู กึ เทเอียง

รถหมุนตีลังกาหลายตลบลงข้างทาง มันเกิดขึ้นไว
จนฟีมหายใจไม่ทันครบรอบ เม่ือลืมตาทุกอย่างรอบตัวก็มืด
สนิท เขาถูกเข็มขัดนิรภัยยึดตัวให้ติดกับเบาะรถ รู้สึกชาไป
ทั้งร่างพยายามใช้แขนซ้ายที่พอขยับได้หยิบโทรศัพท์ใน
กระเป๋ากางเกงข้ึนมาเปิดแฟลช แสงส่องไปด้านหน้าจน
มองเห็น

เห็น...พ่อและแม่ถูกอัดติดคอนโซลหน้ารถ ถุงลมไม่ 37
ทางานสักใบ กระจกด้านหน้าแตกละเอียดบาดคนทั้งสองจน
เลือดอาบผวิ ราวกบั เอาสีมาทา

“พ่อ...แม่” เปล่งเสียงออกไปอย่างยากลาบากเพราะ
จุกที่ทรวงอก

ท่ีข้างหน้าควรจะปลอดภัยท่ีสุดไม่ใช่หรอ แล้วทาไม
ภาพที่เขาเห็นมันช่างรนุ แรงกวา่ ที่ควร

เมื่อเพ่งมองเขาก็เห็นก่ิงไม้ยาวเกือบหน่ึงไม้บรรทัด
ปักเข้าท่ีอกขวาของแม่ ร่างเล็กด้ินพล่านสุดกาลังแต่ก็ไม่
สามารถขับไปชว่ ยเหลืออีกใครไดเ้ ลย

“แม่...อดทน อดทน” พดู ได้เพียงแค่นั้นและอีกภาพท่ี
เจ็บปวดไม่แพ้กัน กระจกแผ่นหนาบาดลึกลงไปที่คอของ
พ่อ แต่กระน้ันก็ยังฝืนย้ิมให้กับกระจกมองหลังท่ีเหลือเพียง
คร่งึ

“ฟีม อยู่ให้ได้นะลูก” แม่ใช้แรงเฮือกสุดท้ายสั่งเสีย 38
กับแก้วตาดวงใจ เพราะรู้ดีว่าเธอไม่ได้เข้มแข็งพอท่ีจะผ่าน
ความเจ็บปวดนไ้ี ปได้

“ลู ก ข อ ง พ่ อ . . . เ ก่ ง ท่ี สุ ด ” ยิ้ ม ส่ ง ใ ห้ เ ข า ผ่ า น
กระจก น้าตาใสไหลรินอย่างเจ็บปวด อยากจะเอ้ือมมือไป
ประคองกอดและยื้อคนทั้งสองเอาไว้ แต่แค่จะเปล่งเสียง
ออกไปแตล่ ะครง้ั มันก็เจบ็ ปวดเจยี นจะขาดใจ

“พ่อกับแม่ จะรอฟีม ประสบความสาเร็จ” ประโยค
สดุ ท้ายค่อยๆ แผ่วลงและเงียบไปในที่สุด เสียงโอดโอยที่คน
ทง้ั สองพยายามสะกดมันเอาไวเ้ งียบลงไปแลว้ พวกท่านจาก
ฟมี ไปแลว้ ไปแล้วจริงๆ

ฟีมอยากกล้ันใจให้สิ้นลมตามๆ กันไปเสียตอนนี้ แต่
คาส่ังเสยี ของพอ่ และแมท่ าใหเ้ ขาตอ้ งมชี ีวิตตอ่

“ช่วยด้วย...ช่วยด้วย” น้าเสยี งส่ันเครือเจือด้วยความ
เจ็บปวดถูกเปล่งออกไปดว้ ยคาเดิม ซา้ แล้ว ซ้าเล่า อย่างไร้
จุดหมายไม่รู้เลยว่าจะมีใครได้ยินหรือไม่ แต่พ่อและแม่
เชื่อมน่ั ในตัวเขา เขาจงึ ต้องรอด

39

อยากต่ืนเสียที

การจราจรติดขัดผิดปกติทาคนขับถอนหายใจอยู่
หลายคร้ัง ในที่สุดก็เข้าใกล้ต้นเหตุของการขัดข้อง รถกู้ชีพ
สามคันและรถตารวจจอดเรียงกัน และเจ้าหน้าท่ีกาลัง
ทางานแข่งกับเวลาเพื่อชีวิตของผู้ประสบอุบัติเหตุข้าง

ทาง ทาให้ความขุ่นข้องเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสงสาร 40
คนเคราะหร์ า้ ย

“ทาไมหล่นไปขนาดนั้นวะ” ฟาระพูดเม่ือมองไปยังท่ี
เกิดเหตุ ไฟมองเพียงเล็กน้อยแล้วรีบขับให้ผ่านไปด้วยไม่
อยากให้ภาพเหล่านัน้ ตดิ ตา วันน้เี ปน็ วันดีของเขาแต่กลับเป็น
วนั หลายของใครสกั คน

แล้วพธิ กี รคนนนั้ หละ วันน้จี ะเป็นอย่างไรสาหรับเขา

มือข้างที่ใส่เฝือกกระชากเข็มน้าเกลือออก เลือดสี
เ ข้ ม หยดลงพื้ นตา มทา งท่ี เ ขา วิ่ ง ไ ปอ ย่ า ง ลื มควา ม
เจบ็ ปวด ทันท่รี ู้วา่ ท้งั พอ่ และแมอ่ ย่ไู หนกร็ บี ไปพบคนทงั้ สอง

แม้ว่า...จะเป็นเพยี งรา่ งไรว้ ญิ ญาณกต็ าม

ทรุดลงหน้าห้องดับจิตมองไปด้านในก็พบสองร่างท่ี
ถูกคลุมด้วยผ้าดิบสีขาวอยู่เคียงกัน โลกทั้งใบของฟีมแหลก
สลายลงไปต่อหน้าต่อตา มือข้างท่ีมีเลือดไหลทุบตีเข้าท่ัว
ร่างกายท้ังศีรษะ อกที่ได้รับบาดเจ็บ เพ่ือดึงให้ตัวเองตื่น
จากฝนั รา้ ยนี้

ตื่นเสียที ได้โปรด ตื่นเสียที 41

ไม่รู้ว่านานเท่าไรแล้วท่ีนั่งอยู่ตรงน้ี ไม่ว่าใครจะเข้า
มาพูดด้วยก็ราวกับเสียงลมที่ไรค้ วามหมาย ผา่ นมาและผ่าน
ไปไม่สามารถฉุดดึงเขาใหอ้ อกไปจากตรงน้ีได้เลย

“ฟีมพอแล้ว ฟีม” เสียงของหญิงท่ีคุ้นเคยเป็นสิ่ง
แรกทเี่ ขารับรหู้ ลังจากช่วงเวลาอันยาวนาน

เธอสอดแขนเข้าใต้รักแร้ของฟีมแล้วออกแรงรั้งร่าง
ออ่ นแรงให้ลกุ ขึน้ นงั่ ที่เก้าอี้

“พี่เฟย์” ฟีมพูดเสียงแหบพร่า สวมกอดคนตรงหน้า
อย่างโหยหากาลังใจ ปล่อยเสียงสะอื้น จนเฟย์ต้องยกมือขึ้น
ลูบหลังเล็กของรุ่นน้อง เขาร้องไห้จนไม่มีน้าตาสักหยดที่จะ
ไหลทบั คราบหนา้ ตาบนใบหน้าออ่ นลา้ นี้

“ทายังดีพี่เฟย์...ทายังไงดี ฟีมต้องทายังไง ทายังไง
ดี” คาถามเดิมถูกเอย่ ซ้าๆ ไม่มใี ครตอบได้แม้แต่ฟมี เอง คน
แก่กว่าประคองศรีษะกลมท่ีส่ันเพราะแรงสะอื้นเข้ามาแนบ

อก ปลอบโยนด้วยความเงียบงันและเสียงลมหายใจสงบ ให้
เวลาพาเอาความเจ็บปวดใหเ้ หอื ดหายไป

ไ ฟ ลุ ก โ ช น ไ ห ม้ ร่ า ง ท้ั ง ส อ ง ที่ อ ยู่ ใ น ช่ อ ง ส่ี เ ห ล่ี ย ม 42
แคบๆ ไออุ่นจากของรุ่นพี่โอบอุ้มใจบอบช้าของฟีม
เอาไว้ และเพื่อนใหม่ที่ผ่านช่วงชีวิตอันยากลาบากมาไม่ได้
ต่างกนั

“เราอยขู่ ้างๆ แกนะ” เขาเอย่ แต่เพียงเท่าน้ันแล้วยืน
เคียงขา้ งร่างทีช่ าทือ่

“ขอบใจนะฟวิ ส์ ขอบคณุ นะพี่เฟย”์

เสียงฝีเท้าเอ่ือยๆ ท่ามกลางความมืดแล้วหยุดลง
ตามด้วยเสียงทิ้งตัวลงโซฟาอย่างแรง เสียงสะอ้ืนไห้ค่อยๆ
ดงั และหนักขึ้นๆราวกบั เจา้ ของเสียงจะขาดใจ

กอดซองเอกสารสีน้าตาลแนบอก แม้ศาลจะตัดส้ิน 43
ให้ ผู้ ก่ อเหตุ ชดใช้ ค่ าเ สี ยหายเป็ นจา นวนเงิ นที่ เยอะ
พอสมควร แตไ่ ม่สามารถเรียกคืนชีวติ ของพอ่ และแมค่ นื มา

มีเพียงเจ้าหน้าที่เข้ามาช่วยเหลือ แต่ก็เฉพาะหน้าท่ี
เทา่ นน้ั ไมม่ ีแม้แตก่ ารถามไถ่จากญาตสิ ักคนเดียว เพยี งแค่
มาแสดงความเสยี ใจในวนั เผา เพยี งแค่น้นั จริงๆ

เขาต้องดาเนินชีวิตต่อไปแม้ไม่รู้จุดหมาย แต่เขาจะ
ทาลายความเชื่อใจของคนท้งั สองไมไ่ ด้

พอ่ และแม่เช่อื ใจว่าเขาจะเตบิ โตตอ่ และมชี ีวติ ท่ีดี

“ฟีมจะทายังไงดี ยากไปหมดเลย พอ่ ...แม่”

44

เพียงภาพท่ีวาด

เสียงนาฬิกาปลุกจากมือถือดังข้ึนเป็นครั้งที่สามของเช้านี้ ฟี
มกดปิดเป็นครั้งสุดท้ายแล้วพาร่างท่ียังกึ่งหลับก่ึงตื่นให้ลุก
ข้ึน วางเท้าลงบนผ้าข้ีริ้วผืนลากมันไปตามทางที่เขา

เดิน พื้นท่ีที่เคยสะอาดเป็นเงาตอนน้ีถูกเคลือบบางๆด้วย 45
ฟิลม์ ฝนุ่

นานเท่าไรแล้วท่ีไร้เสียงบ่น นานเท่าไรแล้วที่บ้าน
หลังนีไ้ ม่สะอาดดว้ ยมอื ของแม่

เดินลงบันไดท้ังใบหน้าท่ีเต็มไปด้วยคราบการนอน
หลับ หยิบผ้าสะอาดที่เก็บไว้ออกมาจากตู้กระจกพร้อม
หนงั สอื ทีว่ างไวบ้ นโต๊ะ

นากรอบรูปสีดาที่วางไว้คู่กันลงมาเช็ดแล้วนาข้ึนห้ิง
เช่นเดิม ดอกไม้ที่เห่ียวแห้งแทนท่ีด้วยกุหลาบขาวท้ังสอง
ฝั่ง เปล่ียนน้าในแก้วทั้งสองใหม่ตามด้วยหนังสือนิยายเล่ม
ลา่ สดุ ที่เขาพมิ พม์ นั ออกมา

“พ่อ แม่ ครั้งนี้ฟีมขายได้ร้อยกว่าเล่มเลยนะ เก่ง
ไหม” บังคับน้าเสียงส่ันเครือให้สดใสเม่ือมองไปที่รูปคนทั้ง
สอง ทา่ นยงั คงสง่ ยิ้มให้เช่นเดิมแมจ้ ะผา่ นมาเกอื บปีแล้ว

“ฟีมหาเงินเรียนได้เองแล้ว เอาเงินไปเติมของเก่า 46
จนเต็ม ฟมี อยไู่ ด้อีกนานเลย” ฝนื ริมฝีปากส่ันๆ ยกย้ิมอย่าง
ยากลาบากพร้อมนา้ ตาท่ีไหลมาอย่างสดุ กลนั้

วันเกิดครบรอบสิบแปดปีที่เขาวาดเอาไว้ถูกพับ
เก็บ แทนท่ีด้วยความโดดเด่ียวและการเติมเต็มความหวัง
ของตวั เองให้อยไู่ ปวนั ๆ อยา่ งไร้จุดหมาย

เหนอื่ ยจรงิ ๆ นะ

เหน่ือยจนบำงครง้ั ...อยำกหยุดหำยใจไปเลยดว้ ยซำ้

แตแ่ ววตาเชอ่ื มั่นของพอ่ และแม่ยังคอยยา้ เตือน

มชี ีวิตดีๆ ใหพ้ อ่ กบั แมเ่ หน็ สิฟีม...

“ฟีม อยู่ไหม” ผู้มาเยือนตะโกนเรียกเสียงแจ้วก่อน
จะได้ยินเจา้ ของชื่อขานรบั

กาฟิวส์หอบของเต็มสองมือฝ่าแดดเวลาบ่ายสองมา
หาเขาถงึ ที่ ไม่ตอ้ งถามฟมี ก็พอจะเดาไดว้ า่ เจา้ ตวั จะทาอะไร

“เด๋ยี วพเี่ ฟยซ์ ื้อเค้กมาให้ตอนเยน็ ” กาฟิวส์บอกพร้อม
กบั แบ่งของให้เจา้ ฟมี ชว่ ยถอื

“แล้วน่ีไมช่ ่วยงานท่บี ้านหรอ”

“ก็ขอมาแลว้ เมอื่ เช้าก็สอนการบ้านน้องๆ เสรจ็ แล้ว
รีบออกไปซ้ือของ แต่ว่านะกูช่วยออกนิดเดียวเอง” เขารู้สึก
ผดิ แต่กระนั้นฟมี กย็ ิม้ ตอบพร้อมคาพูดยอดนยิ ม ไม่เปน็ ไร

ไม่นานงานวันเกิดครบรอบสิบแปดปีของฟีมก็ถูกจัด 47
ข้ึนในบ้านหลังเล็ก ท่ีมีเฟย์ และกาฟิวส์เป็นแขกในปี
น้ี อาหารทานเล่นและน้าอัดลมเล็กน้อยวางเรียงไว้บนโตะ๊ ตัว
เตี้ยในห้องนั่งเล่น ซีรีส์จากแอพพลิเคชันหนึ่งถูกฉายบนจอ
ผา้ ใบดว้ ยอุปกรณท์ ี่นามาจากบา้ นของเฟย์

“เด๋ียวคืนนี้นอนเป็นเพ่ือนนะ” กาฟิวส์พูดเมื่อ
บรรยากาศเร่มิ เงยี บ

“อือ ก็ดีเหมือนกัน อยากมีเพ่ือนคุย” ฟีมตอบย้ิมๆ 48
เขาอยากจะดีใจมากกว่านี้แต่มันกลับไม่สามารถผ่านกาแพง
ไร้ชอื่ ในใจเขาได้

“เออ และท่ีบอกว่าจะแชร์บ้านอ่ะ ยังรับอยู่ตลอดใช่
ไหม” ครง้ั นเี้ ปน็ เฟยท์ ี่ถาม

“รับตลอดพ่ี หาเงินเพมิ่ ”

“ถ้ า รั บ เ อ ง ใ ค ร เ ข้ า ม า ก็ คั ด ห น่ อ ย น ะ
มึง อันตราย” เอ่ยกาชับด้วยเป็นห่วง ตลอดเวลาท่ีรู้จักกัน
มา รุ่นน้องคนนี้สดใสร่าเริงผิดปัจจุบันลิบลับ ไม่เคยมีสัก
ครัง้ ทเ่ี ธอคิดปล่อยมอื เด็กคนนี้ไป

ขอให้เปน็ เดก็ เข้มแข็ง แตก่ ลำ้ ที่จะอ่อนแอ

ขอใหย้ ิ้มได้เยอะๆ แต่กลำ้ ที่จะรอ้ งไห้

ขอให้กล้ำคิด กล้ำเร่ิม และกล้ำที่จะกลัวควำม
ล้มเหลวได้ แต่จงมีจิตใจท่ีพร้อมต้ังรับควำมผิดหวังใน
อนำคต

คงเป็นคาอวยพรที่เธออยากจะให้เกิดข้ึนจริงกับรุ่น
นอ้ งคนนี้

49

50

วันใหม่ที่เหมือนทุกวัน

สรปุ ขอ้ สอบมือสองของมหาวิทยาลัยเปิดกองสูงเกอื บ
เ ท่ า หนึ่ งไ ม้ บรรทั ดวา งบนพื้ นท่ี มุ มห้ อง กกา รเ ข้ า
มหาวทิ ยาลยั ของพธั นะทาให้เพือ่ นๆ รู้สึกอิจฉาไมน่ อ้ ย