10

ไม่ใช่อิจฉาท่ีได้เรียนมหาวิทยาลัย แต่เป็นการเข้า 51
มหาวิทยาลัยด้วยความแน่วแน่ ไร้การแข่งขันและแรง
กดดนั มหาสารต่างหาก

นยิ ายท่ีค้างไวถ้ ูกต่อเติมเรอื่ งจนถึงจดุ หน่ึง จึงลุกขึ้น
ยืนเส้นยืดสาย หันไปมองนาฬิกาแขวนผนังก็บอกเวลาสอง
ทุ่มกว่า

“กินไรดีวะ” ถามกับตัวเองแล้วย้ายลงมายังชั้นล่าง
ของบา้ น

สง่ิ ท่ีปรากฏตรงหนา้ คือตเู้ ยน็ ทม่ี แี คน่ า้ ดื่ม และมันคือ
ทางเลือกที่ดี ฟีมหยิบน้ามาหนึ่งขวด เปลี่ยนมาเปิดช่องแช่
แข็งทักทายเจ้าอาหารสาเร็จรปู ให้เวลามันบอกลาเพ่ือนแล้ว
จัดการดว้ ยวิธีง่ายทส่ี ุดเพอื่ ใหข้ ้าวคลกุ กะเพราหมูพรอ้ มทาน

ควันอุ่นโชยขึ้นจากข้าวในกล่องพลาสติก ฟีมข้าวใส่
ปากแล้วอา่ นขอ้ ความลา่ สดุ ทไี่ ด้รับ

ยอดเงินเข้า XXX บาท เป็นรอบท่ีสามของวันแล้วที่
เขาไดร้ ับขอ้ ความในทานองเดยี วกนั ตา่ งกนั ทีจ่ านวนเงิน

จัดการโอนเงินไปเก็บยังธนาคารต่างๆ เพื่อง่ายต่อ 52
การจัดการ แค่ขายหนังสือได้รอบแรกก็มีค่าหน่วยกิตพอ
จนถงึ ปีสอง

อยำกใหพ้ อ่ กับแม่เห็นจงั

โยนกล่องพลาสติกลงถังขยะหลังบ้านอีกคร้ังจนถับ
ถมกับของเดิม วางแก้วน้าที่ใช้แล้วไว้บนอ่างล้างจานแล้ว
กลับข้ึนไปยังช้ันบน กลับอยู่หน้าจอแล็ปท็อปอีกคร้ังใช้เวลา
กับจนใกลส้ ว่าง

10.25

พั บ มุ ม เ อ ก ส า ร แ ล้ ว ว า ง มั น ไ ว้ ข้ า ง คอ ม พิ ว เ ตอ ร์
พกพา แล้วนอนบนเตียงที่อยู่ใกล้ๆ ต้ังปลุกเอาไว้ในเวลาส่ี
โมงเยน็

ไม่รู้ว่าเม่ือไรที่ตารางชีวิตของเขาสวนทางกับคนอ่ืน
เช่นนี้ ไม่มีใครคอยเหน่ียวรั้ง ควบคุม เหมือนกับได้
อิสระ แต่เหมือนทรมานตัวเองไปพรอ้ มๆ กัน

ชีวิตมัธยมนั้นเต็มไปด้วยสีสัน ส่วนมหาวิทยาลัยเป็น 53
เสมือนโลกจาลองในการฝึกใช้ชีวิต สีสันเพิ่มขึ้นอีกหลาย
เฉด เช่นเดียวกับเดชตนุชตอนน้ี

“ถ้าทาอีกกูจะหยิกมึงให้หูขาด” ฟาระพูดเสียงไม่
พอใจพร้อมเร่งฝเี ท้าให้ทันคนท่ีเดินขา้ งกนั

“กูเพ่ือนมึงไหม” พูดเหมือนอยากให้อีกคนเห็นใจและ
รู้สึกผดิ

“เพอ่ื นหนังหมา โดนมองขนาดนนั้ อีกนิดโดนจกิ หวั ตบ
แล้ว” ย้อนเหตุการณ์ท่ีเพ่ิงเกิดขึ้นไม่นานก็ทาหน้าขนลุกขน
ชนั ขนึ้ มา

ต้ังแต่เข้ามหาวิทยาลัยไฟก็เน้ือหอมขึ้นทุกที แต่เขา
ถือคติ อยากได้คู่ชีวิตแบบแม่จึงปฏิเสธและหลบเลี่ยงทุก
วิถีทาง ในท่ีสดุ กด็ ึงเพอื่ นสนิทเขา้ มาเป็นโลก่ าบัง

“แหม่ ใครทาอะไรมงึ แฟนมงึ กจ็ ัดการเองแหละ”

“เห้อ...เหนื่อยใจ” แทนที่จะสดใสเมื่อพูดถึงคนรักฟา
ระกลับมีสีหน้าที่เหน่ือยหน่าย คนท่ีถูกพูดถึงจะเป็นใครไป

ไม่ได้นอกจากแชมป์ คู่กรณี คู่แข่ง และกลายเป็นคนที่ 54
เกี่ยวพันกับเขาทั้งสอง ในที่สุดก็ขยับขั้นข้ึนมาเป็นคนรู้ใจ
ของฟาระ

“เปน็ ไรอีกอะ” หันมาสนใจอาการพดู ไม่ออกของเพ่อื น
สนิท

“พีเ่ ขาบินอกี แลว้ อะ ไมค่ อ่ ยไดเ้ จอเลย ไม่เหมือนตอน
จบี ” ประโยคหลังเธอพูดน้าเสียงออ่ น

เมื่อก่อนแชมป์แวะเวียนมาหาทั้งเธอและที่บ้าน นา
ของถูกใจของพ่อและแม่ไปให้ทุกคร้ังจนคานวณไปมาก็
มากกวา่ คา่ ซ่อมรถที่ฟาระตอ้ งจา่ ยคนื

กลายเป็นจุดที่ทาให้เธอขยับจากคนไม่ชอบหน้า
กลายเป็นคนรู้จัก เรียนรู้ และรู้ใจกันและกันภายใต้ความ
ยินดีของพ่อและแม่ทั้งสองฝ่าย แต่อายุท่ีห่างกันหลายปี
หน้าทีข่ องแต่ละคนน้นั หา่ งไกลทาใหเ้ จอกันแทบจะนบั คร้ังได้

เดชตนุชเคยถามหลายครั้งว่าทาไมยังทนและรอคนที่
ไม่มีเวลาให้ คาตอบที่ได้ก็ทาให้เขาไม่สามารถแสดงความ
คิดเห็นใดๆ ได้

“ก็กูรักพี่เขำ รู้ตัวอีกทีก็รักจนไม่อยำกให้เขำเหนื่อย
เพิม่ ”

“เอานา่ เด๋ยี วกม็ า ระหว่างน้ีกเ็ ป็นโลใ่ ห้กกู ่อนแล้วกัน 55
นะ เพื่อนรัก” พูดจบก็ตบไหล่ฟาระจนตัวเอียงไปตามแรง
แล้วชิงว่ิงหนีก่อนที่จะถูกเอาคืน หากมองเผินๆ ทั้งคู่เลยคา
ว่าเพ่ือนไปมากจึงไม่แปลกหากฟาระจะกลายเป็นเป้าและ
เหตุผลของคนง่ีเง่าว่าเป็นต้นเหตุทาให้ไฟไม่สนใจใคร แต่
กระนนั้ เขาก็บอกกับเธอวา่

“ทำใจหนอ่ ยนะมึง เพอ่ื นมงึ มันหลอ่ ”

56

ความเคยชินท่ีเติบโต

อัลบำบำ นามปากกาสุดแปลกแต่กลับเป็นที่รู้จักบน 57
โ ล ก อ อ น ไ ล น์ แ ล ะ อ ยู่ บ น ป ก ห นั ง สื อ แ ฟ น ฟิ ค ชั่ น ร่ ว ม สิ บ
เรื่อง เจ้าของนามปากกาใช้เวลายาวนานในการเดินทาง
จนถึงวัย20ปี ส่งต้นฉบับเร่ืองล่าสุดให้สานักพิมพ์เมื่อไม่กี่
นาทที ่ผี ่านมา

“เก่งจริงๆ ” คาพูดใหก้ าลังใจท่ีเขามักกับตัวเองเมื่อ
ทาอะไรสักอย่างเสร็จสมบูรณ์ ใช่ เขาเก่ง แต่มีเร่ืองหนึ่งท่ี
เขาทามันไม่ไดเ้ ลย

บ้านยังคงรกและเคลือบไปด้วยฝุ่น นานทีท่ีจะปัดมัน
ออกไป หากมเี สียงของแมค่ อยจ้าจี้จา้ ไชขงึ ทามนั ทุกวัน

แต่ตอนน้ี ไมม่ แี ล้ว 58

พัธนะเดินทางมาถึงเทอมสุดท้ายของการเรียน
มหาวิทยาลัย แต่เขาไม่รู้สึกแปลกไปแม้แต่น้อย เส้ือยืดสี
เทาท่ีใส่เข้าวันที่สามทาให้เขารู้สึกไม่สบายตัวเป็นสัญญาณ
ว่าได้ฤกษอ์ าบนา้ แลว้

ลังกระดาษส่ีใบซ่ึงเต็มไปด้วยหนังสือนิยายถกู นามาไว้
ที่ห้องน่ังเล่น ฟีมตรวจสอบความเรียบร้อยของหนังสือเป็น
อย่างแรก ผ่านไปเกือบคร่ึงช่ัวโมงก็เสร็จสิ้นพร้อมความ
สมบรู ณ์เต็มร้อย

“เด๋ียวมานะจะ๊ เด็กๆ” พดู พลางตบกองหนงั สอื พแปะๆ
แลว้ ขน้ึ ไปทาสิ่งทีค่ วรทามาตลอดสองวนั นน่ั คือ...การอาบนา้

ย่ิงอายุมากขึ้นระยะห่างกับครอบครัวก็เหมือนจะ
เพิ่มข้ึน รู้ตัวอีกทีการเข้าไปอธิบายเหตุผลเพียงสามประโยค
กบั แมก่ ็ดูยากเหลอื เกิน

ไฟพิมพ์ข้อความและลบมันอยู่หลายคร้ัง ไม่รู้ว่าควร 59
ใช้คาใดท่ีจะถนอมน้าใจของแม่ให้มากที่สุด ในที่สุดก็เลือกที่
จะพดู อย่างเรียบงา่ ยผา่ นข้อความธรรมดา

“จะไปจริงหรอพ่ีไฟ” ผลของการกระทาคือต้องตอบ
คาถามน้องชายอกี สามคน ไฟอยากไลใ่ ห้กลับไปอา่ นข้อความ
ท่ีเขาพิมพ์ แต่ก็เข้าใจดีว่าถามคาถามทั้งหมดเพื่อร้ังพี่ชาย
ไว้

“เออ ก็บอกไปแล้วไง” แสร้งทาเป็นราคาญปกปิด
ความอาลัยท่ีมีแต่อครอบครัว ท้ังท่ีทุกคนรู้ดีว่าบ้านใหม่
ไมไ่ ด้ไกลจากที่นีก่ ต็ าม

“ปล่อยไปเหอะ เสาร์ อาทิตย์ก็กลับ” ดินตัดบท เขา
เข้าใจความจาเป็นของพ่ีชาย และไม่ได้ละเลยความรู้สึกของ
น้องชาย

“จะเอาอะไรไปอีกไหมไฟ” น้องชายคนรองเงยหน้า
จากกระเป๋าเสือ้ ผ้าขน้ึ มาถาม

“พอแล้ว ไม่พอค่อยมาเอาไปอีก” ไฟลงไปนั่งบนพ้ืน 60
แล้วจดั การปดิ กระเปา๋

“เอารถไปใชไ้ หม” คราวนี้เป็นดนิ ที่ถาม

“เอาไป ปลอบน้องด้วยดูมันทาหน้า” ตอบคาถามดิน
แล้วกพ็ ดู ถึงนอ้ งชายคนเล็กที่ทาหน้าหงอยอยบู่ นเตยี ง

“น้าอย่างอแง ไฟขับรถน้อยลงก็เหนื่อยน้อย อีก
อย่างอยากให้แม่ต้องมารอไฟกลับบ้านทุกวันเหรอ? ” น้า
อธิบายแทน

“แต่พี่ไฟกย็ งั แข่งรถ แบบนนั้ ไมเ่ หนื่อยหรอื ไง”

“อย่าลืมนะว่านั่นคือความสุขของไฟ” ประโยคดึงสติ
จากพี่รองเปลี่ยนสายตาเด็กหนุ่มจากน้อยใจเป็นรู้สึกผิด ลม
เงียบไปครูห่ นึ่งแล้วหนั ไปพดู กบั ไฟว่า

“ขอโทษนะพี่ไฟ แค่ไม่ชินเพราะอยู่ด้วยกันมาต้ังแต่
เดก็ ”

“เข้าใจ แต่ก็ไม่ได้ออกไปไหนไกล จะกลับมาเจอกัน
ทกุ อาทิตยไ์ ง” พูดเรยี บๆ แต่ลมยังคงมสี หี นา้ ลังเลตอ่ พี่ชาย

“กเู คยผิดสัญญาหรอ”
แม้ระยะห่างจะเพิ่มขึ้นเพียงน้อย แต่มันก็น่ากลัวเล่น
เอาใจหาย อาจเป็นเพราะความเคยชินในการมีกันและกัน
กาลังเติบโตหยัง่ รากลึกในความรู้สกึ ของเขาท้ังส่ี

61

62

Home mate

13.20 น.

เวลาน้ีเขาควรได้จัดของอยู่ในบ้านเช่าหลังใหม่ แต่
ต้องมานั่งรถท่ีขับวนไปวนมาไม่รู้ก่ีรอบก็ยังไร้วี่แววบ้านเช่า
ตามทรี่ นุ่ พบี่ อก

“ไฟลองโทรหาเขาอีกทีสิลูก” ไฟทาตามที่แม่บอก 63
ถอนหายใจอย่างหัวเสียอยู่หลายครั้งกว่าปลายสายจะ
รับ และนั่นยิ่งทาให้เขาต้องขบกรามแน่นกดความรู้สึก
หงุดหงดิ ไว้

“พ่อ ออกไปตรงสี่แยกที่เราผ่านมาอ่ะพ่อ แล้วไป
ขวา” ไฟสง่ ตอ่ ขอ้ ความจากปลายสาย

ในที่สุดรถคันใหญ่ก็พาคนท้ังหกมาถึงบ้านสีขาวสบาย
ตาอยู่แล้วคงจะสบายใจไม่น้อย แต่ความคิดของไฟก็
เปลี่ยนไปเม่ือนึกย้อนถึงวีรกรรมเจ้าของบ้านเม่ือยี่สิบนาที
กอ่ น

“เข้าไปบอกเขาก่อนไป” พ่อบอก ไฟจึงเดินเข้าไป
พร้อมนอ้ งชายคนรอง

“ท่มี าเช่าบ้านปะ้ ” เจา้ ของบา้ นทกั เมอ่ื เหน็ คนท้ังสอง

“ใช่” ตอบเพียงสั้นๆ ฟีมละมือจากกองกระดาษ
กลางบา้ นแล้วเดินเข้ามาคุยกบั เขา

“ของมีเยอะไหม”

“ไม่เยอะ กระเป๋าเสื้อผ้ากับหนังสือเรียนสองกล่อง 64
แล้วกโ็ ตะ๊ หนังสือแค่นัน้ ” ไฟอธิบาย คนฟังพยกั หน้าหงึกหงัก
แล้วเงยี บไปจนน้าต้องย่ืนมือไปสะกิดแขนอย่างถอื วิสาสะ

เจ้าของบ้านสะดุ้งแล้วตั้งท่ารอฟังสิ่งท่ีอกี คนกาลังจะ
พดู ไฟถอนหายใจเฮอื กดับอารมณค์ ุกร่นุ

“ให้เข้าไปเลยไหม” ไฟถามสรุป

“เออๆ เข้าไปเลยห้องอยู่ช้ันบนขวามือนะ” อนุญาต
ให้ผู้มาใหม่จัดการทุกอย่างตามสะดวก และข้ึนไปนอนอย่าง
ไมน่ ึกระแวงคนทง้ั หก

“ไฟว่าเขาแปลกๆ ไหม” น้าถามเมื่อขนของขึ้นเข้าไป
ไวใ้ นห้องแล้ว

“ถามว่าเขาปกติไหมดีกว่า ไม่กลัวโดนฆ่าหมกบ้าน
หรอวะ” พดู ก่ึงถามก่งึ ค่อนแคะแลว้ เดินไปสารวจตเู้ สื้อผา้ ท่ีมี
อย่กู อ่ นแลว้

สุดท้ายเขาและแม่ก็มาอยู่ที่ร้านขายเฟอร์นิเจอร์ ตู้
เส้ือผ้าสภาพยา่ แย่เกนิ กว่าท่จี ะใช้ ที่นอนตอ้ งเปล่ียนใหมแ่ ละ
หาของใชจ้ าเปน็ สาหรบั ดารงชีวิตในบ้านรา้ ง

16.14 65

ไ ฟ ถ อ น ห า ย ใ จ เ ฮื อ ก ใ ห ญ่ ห ลั ง จ บ บ ท ส น ท น า กั บ
ครอบครัว สารวจรอบๆ ก็มีเพียงทางเดินไปถึงบันไดท่ีเรียบ
สะอาด

ห้องน่ังเล่นเต็มไปด้วยเศษกระดาษกรรไกรที่วาง
ระเกะระกะ เขาเกือบเหยียบมว้ นเทปใสกลิ้งออกมา

มองรอบตัวอย่างอ่อนใจ น่ังเก็บขาข้ึนโซฟาหยิบ
หมอนอิงมารองหลัง หยิบโทรศัพท์ข้ึนมาเช่ือมต่อหูฟังเปิด
คลิปการแข่งขันรถที่เขาเคยทาไว้เมื่อคร้ังก่อน ท่ีดูค้าง
เอาไวเ้ พื่อเกบ็ นาไปแกไ้ ขในรอบตอ่ ไป

ลืมตาข้ึนมาพร้อมกบั ความรู้สกึ เต็มอ่มิ หลังผล็อยหลับ 66
ไปเม่ือช่วงบา่ ย หน้าจอบอกเวลาเกือบห้าโมงเย็น เขาหย่อน
ขาลงพื้นก่อนจะลุกข้ึนยืนเต็มตัว ยังไม่ได้ลงน้าหนักท้ังหมด
แผน่ ดนิ ก็พลิกทาใหไ้ ฟเสยี หลักลม้ ลงโซฟา

"โอ๊ย!!! หมาปา่ เหยียบหลัง" ฟีมร้องล่ันเมื่อความเจ็บ
แสนสาหัสขดั จงั หวะการนอน

"เอ้ย มานอนไรตรงนี้" ไฟรอ้ งเสยี งหลงเมื่อเหน็ ส่ิงท่ี
เขาเหยียบคอื เจ้าของบ้าน

"ไม่ให้นอนน่ีให้ไปนอนหน้าบ้านหรอวะ" ลุกข้ึนสีหน้า
หงุดหงิด บิดตัวไปมาพร้อมสารวจตัวเอง ร้องโอยจนไฟ
เกอื บเรียกรถพยาบาล

"มองอะไร" หนั ไปสบตาไฟแลว้ ถามเสียงหงุดหงดิ

"สภาพบ้านงี้พ่อแม่ไม่ว่าหรือไง" เอ่ยค่อนแคะแล้ว
เบอื นหน้าหนี

"ว่าไงนะ?" ฟมี หล่ตี าถาม สีหน้าเอาเร่ือง

"สกปรก" พูดเสียงดังใส่หน้าเจ้าของบ้านแล้วเดิน
เลี่ยงข้ึนห้อง ถ้าให้มาทนสภาพบ้านกับคนที่สติขาดๆ เกินๆ
ให้เขานอนจนปวดหวั ตายไปยังจะเสยี ดกี วา่

21.36 67

ความหิวเล่นงาจนไฟทนไม่ไหว เขาเดินลงมาเพ่ือหา
อะไรรองท้องก่อนนอน แตก่ ลับเห็นเงาตะคมุ่ ๆ กาลังเดินเข้า
มาจากหน้าบ้าน เขาแอบตรงขอบประตูไม่ลืมหยิบรองเท้า
ผา้ ใบตดิ ไปด้วย

เอยี๊ ด!!

"โอย๊ !!"

"ชิบ..." สามเสียดังติดกันไม่เว้นช่องว่างตามด้วยร่าง
เจ้าของบ้านที่ล้มลงไป ไฟมือไม้อ่อนหล่อยรองเท้าหลุดมือ
ยืนมองผลงานอย่างอึ้งๆ

ผ้าห่อน้าแข็งวางกลางหน้าผากท่ีมีรอยแดง ไฟวาง 68
ท่าทีสงบเสงี่ยมไม่ให้เผลอมีปากเสียงกับคนท่ีส่งสายตาคาด
โทษมาให้ ฟีมใบหน้าบูดบึ้งราวกับจะลุกข้ึนมาบีบคอเขาก็ไม่
ปาน

"โอ๊ย!!" ไฟกดห่อน้าแขง็ ลงบนรอยแดงนั่นเน้นๆ แล้ว
ผลั กศรี ษะของอี กคนให้ เ ซติ ดไ ปกั บขอบโ ซฟา อย่ า ง
หม่ันไส้ นอกจากน้องท้ังสามก็ไม่มีใครกล้าทาหน้าตาแบบน้ี
กบั เขา

"เป็นบ้าหรอ" ถามโกรธๆ อุตส่าห์ทาเฉยเร่ืองที่
เหยยี บเขาแล้ว ยังจะเอารองเท้ามาตหี วั และยา้ แผลเขาอกี

"ไปเผาบ้านมงึ หรือไงวะ"

"หมั่นไส้ หลอกคนอ่ืนไปหลงทาง" ตอบแล้วเอาห่อ
น้าแข็งออก

"ก็บอกใหแ้ ชรเ์ องอะ"

"หมายถึงบ้านเว้ย จะแชร์โลฯ ไปรษณยี ์ทาไม"

"ก็คนมันงงอะ ไม่ได้อดหลับอดนอนไม่เข้าใจหรอก"ฟี 69
มลุกข้ึนเถียง ไฟถอนหายใจซึ่งไม่รู้ว่าเป็นคร้ังที่เท่าไรของ
วัน แล้วจงึ หนเี ขา้ ครวั

สุดท้ายน้าเปล่าก็เป็นอาหารม้ือดึก เพราะในตู้เย็นมี
แค่น้าเปลา่ สองขวดจรงิ ๆ

"อะ่ " ฟมี เดนิ ตามมาแลว้ ย่ืนถงุ จากร้านสะดวกซ้ือให้

"อะไร? " เขายังไม่รบั มนั

"จู๋หมู" ตอบกวนๆ ก็เห็นชัดๆ ว่าเป็นไส้กรอก ยังจะ
ถามอีก

"กนิ มะ หายากนะ บ้านอน่ื ไมไ่ ด้กิน"

"หายากก็เพราะเขาไม่เรียกไง" ตอบอย่างราคาญ
แล้ววางแกว้ น้าท่ีซงิ ก์

"กูมาล้างพรงุ่ นีน้ ะ" หันไปบอกเจา้ ของบ้าน

"เออ ปกติกูก็กิ นแก้วซ้ า กินก็ กินนะ กูซื้อมา 70
ฝาก" ตอบแล้วโยนถุงไส้กรอกไปไว้มุมโต๊ะแล้วข้ึนห้องไป
พรอ้ มกบั ถุงรา้ นสะดวกซือ้ อกี ถุงหนงึ่

ฤทธิ์หิวน้ันมากกว่าอ่ืนใด ไฟจัดการกับเจ้าไส้กรอก
จนหมด

ก่อนข้ึนห้องก็นึกข้ึนได้ว่าผมี ไมไ่ ด้เอาน้าไป อย่างนอ้ ย
ก็เห็นแก่น้าใจท่ีอุตส่าห์ซื้อของมาฝาก ไฟหยิบน้าหน่ึงขวด
พร้อมกับแกว้ ใสหนึ่งใบข้ึนไปห้องซา้ ยมือ เคาะสองสามทีกไ็ ด้
ยินเสียงตอบจากด้านในว่าให้เข้าไปได้ แต่ไม่ทันก้าวพ้นขอบ
ประตกู ็แทบจะต้องถอยหลังกลบั ไปหาแม่ท่อี ยู่บ้าน

"มไี ร" ถามแลว้ ละจากหน้าจอแล็ปท็อป

"เอาน้ามาให้" ตอบแล้วทาหน้าแหยๆ กับสภาพห้อง
ของฟมี

เตียงเล็กวางชิดริมผนัง ไฟให้ห้องส่องให้เห็นโต๊ะที่
เต็มไปด้วยหนังสือของมหาวิทยาลัยเปิดแห่งหนึ่ง อีกด้าน
เ ต็ ม ไ ปด้ ว ยอุ ปกรณ์ ต่ า ง ๆ ท้ั ง เ ครื่ อ ง พิ ม พ์ แล็ ป ท็

อป คอมพิวเตอร์รุ่นเก่า และรูปวาดเค้าร่างเต็มผนัง พื้น 71
ห้องด้านหนึ่งมีลังกระดาษวางซ้อนกันอยู่สามช้ัน ติดกับตู้
เสอื้ ผา้ ทด้านหน้ามีตะกรา้ ผ้าใส่แล้วอัดอยู่จนพนู

บนพ้ืนเต็มไปด้วยก้อนกระดาษที่ถูกขยาท้ิง เศษ
ขนม เปลือกลูกอม และสารพัดของสกปรกอคลุกฝุ่นกับ
อยา่ งลงตวั

ก็บ้ำแล้ว!!!

"เครอ่ื งดูดฝนุ่ อยูไ่ หน!"

"ใช้ได้ปะวะ" ฟีมยื่นหน้ามาดูเคร่ืองดูดฝนุ่ ที่สภาพควร
ส่งไปอยรู่ ้านของเกา่ จนไฟต้องหยิบวิชาเคร่อื งกลมาเพ่ือใช้

"จริงๆ คือมงึ ไมต่ ้องทากไ็ ด้นะเว้ย กู..."

"สกปรก กูทนไม่ได้" ตัดบทเสียงแข็ง คนฟังจึงรีบ
ถอยห่าง

น้องชายสามคนไม่มีคนไหนปล่อยห้องรกเกินสอง 72
วัน ต่อให้ไฟเขาจะมอมแมมแค่ไหนก็ไม่ปล่อยให้ห้องฝุ่นจับ
หอ้ งหรอื ขยะเกล่ือนพนื้

จะเรียกว่าเป็นโรคจิตก็ได้เพราะเขาแทบจุดไฟเผา
หอ้ งของฟีม

ถา้ มีห้องแบบน้ี ไมม่ ีซะดกี ว่า

"ติดแล้วมึงๆ " ฟีมพูดพร้อมตบไหล่อีกคนเม่ือได้ยิน
เสียงเครอ่ื งดูดฝ่นุ ทางาน

"เออ ตีซะสนิทเชียว" สะบัดน้าเสียงแล้วพาเครื่องดูด
ฝ่นุ ทเี่ จ้าของเรยี กมันว่า ไอล้ งุ ไปทาหน้าท่ี

ถุงดาใบท่ีสองถูกโยนออกมาด้านนอก ฟีมเกาหัวแก้
เก้อเมื่อเพื่อนร่วมบ้านเดินออกมาในสภาพเหงื่อชุ่ม ร่างสูง
เดนิ เข้ามาใกลแ้ ล้วกม้ สูดจมกู ฟุดฟิดใกลๆ้ เขา

"อาบนา้ ด้วยนะ กลน่ิ พิกพกิ ยงั หอมกว่ามงึ เลย"

"ใคร? เมยี มงึ ออ่ " ถามอยา่ งเปน็ กนั เอง 73

"หมูของน้องกู" ตอบแล้วท้ิงให้อีกคนยืนประมวลผล
เอาเอง

‘ไม่ร้หู รอื ไงว่าเขาดา่ ’

"ไอ้สัด!! " ฟีมตะโกนก่ึงตะคอก ทั้งท่ีไฟเข้าห้องมาได้
ครหู่ นงึ่ แลว้

หวั จะชำ้ อะไรขนำดน้ี

"เออ กูว่ามึงเป็นสัด" ในเม่ือหยาบมาก็หยาบ
กลับ ใครว่าเราพ่นคาหยาบใส่คนที่เพ่ิงเจอกันไม่ได้ มาลอง
แชรบ์ า้ นกับไอ้อลั บาบานี่ดูสิ

ข้อความสุดท้ายหลังจากท่ีคุยกับไฟยังคงวนเวียน
สะกิดความรู้สึกบางอย่างของเขา ความเร็วในการเดิน
ค่อยๆ ลดลงจนหยุดนิง่ ในทีส่ ุด

ของที่เต็มไปด้วยความทรงจาเก่าๆค่อยๆหมดสภาพ 74
ลงไปเร่ือยๆ ความต้องการรักษาตัวแทนของพ่อกับแม่
เอาไวม้ ันง่เี งา่ มากเลยหรือ?

ความอึดอัดถูกระบายให้กับเพื่อนสนิทฟัง จริงๆ สิ่งที่
บอกกบั กาฟิวสม์ นั คือข้ออ้างท้ังหมด

เขาก็แค่ซ่อนแผลช้าๆ ไว้ภายในจนวันหนึ่งก็ปิดเอาไว้
ไม่ได้ แผลที่ไม่เคยได้รับการเยียวยาอย่างถูกวิธีนับวันก็ย่ิง
อกั เสบใกลเ้ ปน็ เนอื้ ร้าย

22.18 น.

ฟีมยังไม่สามารถพาตัวเองเข้าไปในบ้าน ตอนน้ีเขา
อยู่ในสวนมีไฟในสลัวอยู่เป็นเพ่ือน ปล่อยเสียงร้องไห้โดยไม่
เก็บกลั้น อึดอัดเหลือเกิน ท้อเหลือเกิน เหนื่อยแทบขาดใจ
สองปีกว่าแล้วทพี่ อ่ แม่มองเขาอย่หู ่างๆ

เดชตนุชรู้สึกว่าเช้านี้มาถึงเร็วกว่าทุกวัน ลงมา 75
ด้านล่างตรงเวลาม้ือเช้ากลายเป็นโจ๊กหน้าปากซอย วาง
ปาทอ่ งโกน๋ า้ เตา้ หกู้ ลางโต๊ะอาหารใหจ้ า้ ของบ้าน

ใช่ว่าเขาอยากดูแลอีกคน แต่สภาพบ้านท่ีไม่มี
น้าเปลา่ ทาให้เขาเบาใจไม่ลง

ไฟล้างถ้วยและแก้วเม่ือคืนเรียบร้อย จัดน้าท่ีเพิ่งซ้ือ
มาใส่ตู้ หยิบเสื้อช็อปบนเก้าอ้ีพาดบ่าแล้วจะออกไปเรียน
ในชว่ งเชา้

16.58

ไฟเล้ียวรถเข้ามาจอดด้านใน เมื่อลงรถก็ได้ยินเสียง
โ ว ยว า ย ข อ ง คนส อ ง คนที่ ใ ช้ พ้ื นท่ี ห น้ า บ้ า น เ ป็ น ล า น ป า ก
เสียง เขากาลังคิดว่าควรเข้าไปแยกท้ังสองออกหรือไม่ ฟีม
เดนิ มาพรอ้ มกบั โทรศพั ท์และกระเป๋าสตางค์ลอกๆ

"ราคาญปะ้ " เขาถามไฟ

"นดิ นึง" ตอบแมจ้ ะยงั ไม่เขา้ ใจวา่ ฟมี ตอ้ งการไร 76

"ยืมค่าวินหน่อยดิ" แล้วก็งงยิ่งกว่าเมื่อไอ้คนหัวฟูนี่
มายืมเงินกนั งา่ ยๆ

"อะไรวะ"

"เอามากอ่ นสี่สิบไปกลับ เด๋ยี วเอาคืน"

"จะไปไหน"และก็ไม่ได้คาตอบจนกระท่ังฟีมกลับมา
พร้อมกับเงนิ ทีบ่ อกว่าเปน็ คำ่ รำคำญ

"อะสี่สิบบาท เป๊ะๆ" ยื่นเหรียญสิบสี่เหรียญให้ ทุเรศ
ทรุ ังตงั้ แต่สภาพหอ้ งยนั นิสัยก็คนทชี่ ื่อฟีมนี่แหละ

"แลว้ มงึ ไปไหนมา" ถามพร้อมกบั รบั เงินคืน

"สถานีตารวจ"

"ไปทาไม"

"แจ้งความ ก่อความวุ่นวายดีนัก พูดอยู่นาน
เหมือนกัน วิญญาณแจชานจะเข้ากูอยู่ละ" ไม่เข้าใจว่าอีก

คนพูดถึงอะไร รู้แค่ว่าฟีมทาอะไรสักอย่างเพื่อเรียกค่าปรับ 77
คนที่ทะเลาะกันหน้าบ้านเพราะก่อความราคาญ ได้มาคนละ
ห้าร้อยพร้อมรอยย้ิมสะใจจนเขาเองก็เร่ิมกลัว ไม่รู้ว่ามี
เพือ่ นร่วมบ้านเปน็ โจรหรือสิบแปดมงกฏุ กนั แน่

"มองไรกูเป็นนักเขียน" ฟีมตอบราวกับรู้ว่าอีกคนคิด
อะไร

"มองหน้างี้คิดว่ากูเรียนกฏหมายหรอ เห็นลังในห้อง
ไหม นัน่ นิยายที่จะส่งใหค้ นที่สงั่ "

"ไม่ได้ถาม" ตอบปัดแล้วเดินไปในครัว สะดุดตากับ
ปาทอ่ งโกน๋ ้าเต้าหู้ท่เี ขาวางไว้เมอ่ื เชา้

"ไม่ได้กินหรอ ซ้ือมาให้" ถามพร้อมชี้อาหารเช้าที่ถูก
ทอดท้งิ

"เหอะ เพ่ิงต่ืนตอนออกแจ้งความอะแหละ" ตอบราว
กวา่ เป็นเรอ่ื งปกติสาหรับการต่นื เกือบเย็น

"แลว้ ไมเ่ รียนหรอวะ"

"เรียนมหาฯ ลัย เปดิ วนั นี้ไม่อยากเข้าไง เด๋ียวคืนน้ีจะ 78
อ่านหนงั สอื ละ"

และมีอีกคาถามหนึ่ง หรือเขำอยู่กับมนุษย์ค้ำงคำวกัน
แน่

"นอนกลางวันตน่ื กลางคืนหรอวะ"

"ก็เวลามันรวนตอนแพ็คของ มึงก็ไม่ต้องอะไร
มาก อยากทาไรกท็ าเลย จา่ ยค่าเชา่ ใหต้ รงเวลาพอ"

"แลว้ ให้จา่ ยตอนไหนอะ"

"จา่ ยตอนท่ีกจู ะเอาอะ ได้ไหม"

อย่าเรียกว่าเก็บค่าเช่าเลย เรียกว่ารีดไถจะเหมาะ
กว่า

นักเขยี นหรือโจรวะเน่ีย