ตัวอักษรซ่อนยิ้ม ใหม่

14. ทำ�งานอะไร

วันแรกท่โี รงเรียนเดก็ เลก็ ของนอ้ งแนน
คุณครู “หนชู อ่ื อะไรคะ”
นอ้ งแนน “ช่อื นอ้ งแนนค่ะ”
คุณครู “คุณแมข่ องนอ้ งแนนท�ำงานอะไรคะ”
น้องแนน “คุณแมเ่ ป็นพยาบาลค่ะ”
คุณครู “แลว้ คุณพอ่ ละคะ ท�ำงานอะไร”
น้องแนน “แลว้ แต่คณุ แมจ่ ะส่งั คะ่ ”

50

15. ไม่เหมอื นเดมิ

ในสังคมหลังโควิด หลานชายบ่นเร่ืองของแพงให้คุณตาฟัง
ว่า เด๋ยี วน้ีเงนิ 100 บาท ซ้ือของไดน้ ิดเดยี วเอง คณุ ตาเห็นด้วย และ
เล่าความหลงั ใหฟ้ งั วา่
“ช่าย ไม่เหมือนสมัยท่ีตายังเด็ก แม่ของตาให้เงิน 10 บาท
ตาออกไปข้างนอก กลับมาพรอ้ มกบั มันฝรัง่ 5 หวั ขนมปงั 2 แถว
ช็อคโกแลต็ 4 แท่ง ขนม 5 ถุง น้�ำอดั ลม 6 ขวด”
“โอ้โห ได้ของเยอะจงั ตา สมยั นี้ไมไ่ ดแ้ ล้ว”
คุณตาพยักหน้าพร้อมกับบอกว่า “ช่าย สมัยน้ีท�ำไม่ได้แล้ว
เพราะมกี ลอ้ งวงจรปดิ ตดิ อยทู่ ว่ั ทกุ รา้ นคา้ และตามถนนอกี ดว้ ย”

51

16. อยากเป็นอะไร

แมถ่ ามลกู ลูกชายวยั ประถมวา่ “โตขนึ้ ลูกอยากเปน็ อะไร”
ลกู ชายตอบวา่ “ผมอยากเปน็ นักบนิ ”
แมถ่ ามเหตุผล ลูกชายตอบว่า “จะได้บินไปเที่ยวท่ัวโลก”
แลว้ แมก่ ถ็ ามลกู สาววยั อนบุ าลวา่ “โตขนึ้ หนอู ยากเปน็ อะไร”
ลูกสาวตอบวา่ “หนูอยากเปน็ พค่ี นใช”้
แมถ่ ามต่อวา่ “ท�ำไมล่ะหนู”
ลูกสาวตอบวา่ “พ่อจะได้กอดหนูนานๆ”

52

17. เรียนลดั

การศึกษาสมัยน้ี ครูต้องสอนให้เด็กมีจิตนาการไปสู่อนาคต
ท่ีดีกว่าเดิม ดังที่ไอน์สไตน์สอนไว้ว่า “จินตนาการ ส�ำคัญกว่า
ความรู”้ ไมใ่ ช่สอนแตส่ าระวิชา ให้ท่องจำ� เพื่อสอบเทา่ นนั้
ครูแนะแนว “เพชรจ้า โตขึน้ เธอจะเปน็ อะไร”
เพชรจ้าตอบ “เปน็ นกั ธรุ กิจหมนื่ ล้านครบั ”
ครูแนะแนว “ดมี าก คนเราต้องฝนั ใหไ้ กล และกพ็ ยายามไป
ให้ถงึ ”
ครแู นะแนวถามตอ่ “เพชรจ้ี โตข้ึนเธอจะเปน็ อะไร”
เพชรจี้ “เป็นเมยี เพชรจ้าคะ่ ”

53

18. คดิ ไม่ออก

คุณปู่วัยเกษียณอายุใกล้จะ 90 แล้ว ยึดหลักไม่มีใครแก่เกิน
เรียน ไปสมคั รเขา้ เรียนในมหาวิทยาลยั
หนุ่มนักศึกษาที่ก�ำลังเรียนอยู่ชั้นปีที่ 1 ปีเดียวกันกับคุณปู่
ถามดว้ ยความสงสยั ว่า
“คุณปคู่ รับ อายปุ นู น้ี ยังมาเรยี นหนังสอื อีกหรอื ครับ”
นักศกึ ษาปตู่ อบวา่ “ปู่มาเรยี นหนังสอื มีอะไรทีไ่ มด่ ีหรอื ”
นักศึกษาหนุม่ พดู วา่ “ดนี ะ่ ดคี รบั ”
“แต่ผมสงสัยว่า ตอนมหา’ลัยแจ้งประชุมผู้ปกครอง คุณปู่
จะให้ใครมา”

54

19. ปู่นั่นแหละ

ปู่รีบวง่ิ กลับเข้าไปหลังบา้ น ไปบอกกับหลานชายจอมแกน่ ว่า
“แกรีบหลบไป แม่แกบอกว่าครูประจ�ำช้ันมาตาม ท่ีแกขาด
โรงเรียน ตอนน้คี รอู ยทู่ หี่ น้าบ้าน”
หลานชายบอกว่า “ปู่น่ันแหละรีบหลบไปซ่อน ผมบอกครู
ไวว้ า่ ขอลาโรงเรยี น เพราะปู่ตาย!”

55

20. ตน้ อะไร

เด็กหญงิ นดิ หน่อย ชน้ั เด็กเลก็ 2 ถามครพู ่ีเลยี้ งว่า
“ต้นอะไรออกลูกเป็นแมว”
ครูพี่เลี้ยง “ไม่รู้จ้า ต้นไม้มันจะออกลูกเป็นสัตว์ได้อย่างไง
ครูตอบไมไ่ ดห้ รอก”
ดญ.นดิ หน่อย “ก็ต้นตระกลู แมวไง”

56

21. ไปแล้ว

ครูวชิ าวาดเขยี น ให้การบ้านนักเรียนวาดภาพอะไรก็ได้มาสง่
ครู “นี่ เอม็ ทำ� ไมเธอสง่ กระดาษเปลา่ ไมเ่ หน็ มภี าพอะไรเลย”
ด.ช.เอ็ม “ผมวาดภาพววั กนิ หญา้ ที่สนามหนา้ บ้านครบั ”
ครู “ไมเ่ หน็ มีวัวสักตัว”
ด.ช.เอ็ม “วัวมนั กนิ หญ้าอิ่ม มนั เดนิ ไปแลว้ ครับ”

57

22. ลมื

โรงเรียนจัดกิจกรรมค่ายพักแรมให้นักเรียนชั้นมัธยมต้นเพื่อ
สร้างเสริมประสบการณ์ชีวิต ตอ้ งพักแรม 1 คืน โดยใหน้ กั เรียนแบ่ง
เป็นกลมุ่ ยอ่ ย และเตรียมเครอ่ื งครวั มาคนละชิน้
พอตกตอนเย็นที่ค่ายพักแรม ครูให้นักเรียนท�ำอาหารกันเอง
โดยครูเตรียมอาหารสดอาหารแห้งมาให้ นกั เรยี นต้องใชเ้ ครอื่ งครวั
ทเี่ ตรียมมาปรุงอาหารกนั เอง
มีนักเรียนกลุ่มหนึ่งส่งเสียงดัง ดูวุ่นวายไปหมด ครูพี่เลี้ยงจึง
ตอ้ งเข้าไปดู
ครู “มเี รอ่ื งอะไรหรอื พวกเธอ”
นักเรียน “พวกเราเอาเครื่อง
ครัวมาไม่ครบครับ ลมื สง่ิ ส�ำคญั ทส่ี ดุ
ไปอย่างหน่ึง เราเลยยังปรุงอาหาร
กนั ไม่ได”้
ครู “พวกเธอลมื เอาอะไรมา”
นักเรียน “ลืมเอาแม่มาด้วย
ครับ”

58

23. ต้องรอ

วนั หนึ่งเด็กชายขาวมาโรงเรยี นสาย
ครูประจ�ำช้ัน “ท�ำไมเธอมาโรงเรียนสาย”
เดก็ ชายขาว “เมอื่ เชา้ น้ี คนแถวบา้ นเขาทำ� เงินหาย”
ครูประจำ� ชนั้ “แลว้ ยงั ไง เธอชว่ ยเขาคน้ หาเหรอ ดมี ากนะ”
เด็กชายขาว “ไม่ได้ชว่ ยค้นหา แต่ต้องยนื อย่ตู รงนนั้ นานมาก
ครับ”
ครูประจ�ำช้ัน “ถ้าไม่ช่วยเขา
ค้นหา แล้วท�ำไม่ต้องยืนดูเขาด้วย
เสียเวลามาโรงเรยี นเปล่าๆ”
เด็กชายขาว “ผมต้องยืน
เหยียบแบงค์ห้าร้อยที่เขาท�ำหาย
...ต้องรอจนกว่าคนจะไปหมดก่อน
ครับ”

59

24. จนจัง

พ่อแม่กับลูกชายวัย 5 ขวบ พากันไปเที่ยวท่ีนิคมอาบแดด
ไม่รู้จะเอาลูกฝากใครไว้ จึงต้องพาเข้าไปในนิคมด้วย กฎของนิคม
อาบแดด ทกุ คนท่เี ข้าไปจะตอ้ งเปลื้องเสื้อผา้ ออกทง้ั หมดทกุ ชิ้นเพื่อ
ความเสมอภาค
ระหวา่ งทเ่ี ดนิ ไป ลกู ชายถามขน้ึ วา่ “พอ่ ครบั ทำ� ไมจขู๋ องผชู้ าย
บางคนช้ลี ง แตบ่ างคนชี้ข้นึ ”
พอ่ ไมร่ จู้ ะอธบิ ายอยา่ งไร จงึ ตอบไปวา่ “คนรวย จชู๋ ข้ี น้ึ คนจน
จ๋ชู ี้ลง”
เดินกันไปสักพัก พอ่ ขอแวะไปเข้าห้องน�ำ้ ใหล้ กู ชายอยกู่ บั แม่
เมอ่ื พอ่ กลบั ออกมาจากหอ้ งนำ�้ เจอ
แตล่ กู ชายยนื อยคู่ นเดยี ว จงึ ถามลกู
วา่ “แม่หายไปไหน”
ลูกชายตอบว่า “แม่หยุด
ยืนคุยอยู่กับลุงทางโน้น ที่แรกลุง
ยังจนอยู่ แต่คุยกับแม่ไปได้สักพัก
เห็นลุงคนนั้นรวยข้ึนๆ ต่างกับพ่อ
ท่จี นมาก”

60

25. ทำ�ยงั ไง

ณ โรงเรยี นประจำ� ตำ� บลแหง่ หนง่ึ ในชมุ ชนใหญ่ ปกตมิ นี กั เรยี น
ค่อนข้างมาก แต่ต่อมามีผู้ปกครองพานักเรียนมาลาออกไปเรียนที่
อน่ื มากขนึ้ เรือ่ ยๆ ต้งั แต่ผูอ้ �ำนวยการคนนม้ี าอยทู่ �ำงานได้ 2 ปี
ผอู้ ำ� นวยการรสู้ กึ ไมส่ บายใจ หากทางเขตพนื้ ทก่ี ารศกึ ษารเู้ ขา้
ตำ� แหนง่ ผอู้ ำ� นวยการจะถกู ลด ซ.ี จงึ สง่ั ใหค้ รลู งพน้ื ที่ และทำ� อยา่ งไร
กไ็ ด้ เพอื่ หาทางใหผ้ ปู้ กครองนำ� นกั เรยี นยา้ ยกลบั มาเรยี นทนี่ ี่ ปรากฏ
ว่าได้ผล หลังจากท่ีครูไปพูดคุยกับผู้ปกครองในชุมชนไม่นานนัก
กม็ ีผปู้ กครองพานักเรยี นย้ายกลับมาเรยี นเพ่มิ ข้ึนๆ จนผอู้ ำ� นวยการ
อดสงสัยไมไ่ ด้
วันหนึ่งจึงถามครูว่า
“ดีจังเลย ครูไปพูดอะไร
เขาจึงพาลูกหลานกลับมา
เรยี น”
ครูบอกว่า “พวกเรา
ไปบอกเขาว่า ผู้อ�ำนวยการ
จะยา้ ยแลว้ ”

61

26. สบายใจ

ค่�ำวันหน่ึง พอ่ กบั ลูกวัย 5-6 ขวบคยุ กนั
พอ่ “เวลาท่ีพ่อลงโทษลกู ลกู รสู้ ึกโกรธพอ่ ไหม” ลกู ชายอำ้� ๆ
องึ้ ๆ พอ่ จงึ พูดวา่ “บอกพอ่ มาตามตรง เรามีอะไรก็คุยกนั ไดน้ ะลูก”
ลกู “กม็ โี กรธบา้ งเปน็ บางครง้ั ครบั ” พอ่ ถามตอ่ วา่ “เวลาโกรธ
พอ่ แลว้ ลกู ทำ� อยา่ งไร” ลกู ตอบ “ผมกเ็ ขา้ หอ้ งนำ�้ ไปขดั โถสว้ มครบั ”
พ่อนกึ ในใจวา่ แหมลกู เราช่างฉลาดเหมือนเราเลย รจู้ กั แปลง
วิกฤตใหเ้ ป็นโอกาสต้ังแต่ยังเล็ก จึงชมว่า “ดจี ังเลยลกู เปล่ยี นความ
โกรธไปทำ� งาน ไดป้ ระโยชน์ดว้ ย เปน็ ความคดิ ท่ีสรา้ งสรรคม์ าก”
“เม่ือลูกขัดโถส้วมแล้ว มันช่วยท�ำให้ลูกสบายใจขึ้นไช่ไหม”
พอ่ ถามตอ่
ลูกตอบว่า “ครับ สบายใจขึ้น
เ พ ร า ะ ผ ม ใ ช ้ แ ป ร ง สี ฟ ั น ข อ ง พ ่ อ ขั ด
ทุกครงั้ ”

62

ห ม ว ด ก า ร ง า น ก า ร อ า ชี พ

63

1. เรง่ หนอ่ ย

ในวนั ราชการ ชว่ งโควดิ ระบาดหนกั อธบิ ดโี ทรศพั ทเ์ ขา้ มอื ถอื
รองอธบิ ดี “ตอนนมี้ งึ อยูท่ ไ่ี หน”
“อยู่ office ครบั นาย”
“งานท่พี ี่สง่ั ให้ทำ� เรียบรอ้ ยดไี หม”
“เรียบร้อยครับนาย ก�ำลังเร่งท�ำอยู่พอดี ใกล้จะเสร็จแล้ว”
รองอธบิ ดตี อบกลับมา
“ง้นั ขอใหม้ ึงชว่ ยอกี เรือ่ งได้ไหม” อธบิ ดวี า่
“ไดซ้ คิ รบั นาย จะสกั กเ่ี รอื่ งผมกย็ นิ ดที ำ� ใหน้ ายเตม็ ทอ่ี ยแู่ ลว้ ”
รองอธิบดีหยอดต่อ
อธบิ ดี “หนอยแนะ่ !! อยู่ Office กำ� ลงั เรง่ ทำ� งาน ไอห้ า่ มงึ เลน่
กอล์ฟอยู่หน้ากูนี่เอง พวกมึงช่วยตีให้เร็วขึ้นหน่อยได้ไหม ก๊วนมึง
เลน่ ช้าชบิ ...”
“ขอโทษครบั นาย แฮะๆๆ จะรบี ตี ตเี สรจ็ จะรบี กลบั ไปทำ� งาน
ให้นายครบั ” รองอธิบดตี อบแบบเสยี ทา่
เวลาผา่ นไปสักครู่ อธบิ ดีโทรกลับมาอกี

64

“เฮ้ย ท�ำไมก๊วนมึงไม่เร่งตี ก๊วนพ่ีเลยช้าไปด้วย มึงรู้ไหมว่า
ก๊วนปลัดกระทรวงก�ำลังตีไล่หลังพี่มานะโว้ย” อธิบดีกรอกเสียงใส่
โทรศัพทแ์ บบอารมณเ์ สีย
รองอธบิ ดีตอบกลับมาวา่
“นายใจเย็นๆ กว๊ นผมเร่งตีเต็มท่แี ล้ว แตก่ ๊วนรฐั มนตรีทอี่ ยู่
ขา้ งหนา้ ผม ทา่ นตีชา้ มาก กว๊ นผมก็เลยเรง่ ไมข่ ึน้ ครบั ”

65

2. หลกั ฐาน

ผู้พิพากษากับภรรยาน่ังอยู่ในห้องพักผ่อนท่ีบ้าน ภรรยาเห็น
ยุง 2 ตัวบนิ ไปมา จึงบอกสามีใหช้ ่วยจดั การตบยุงให้หน่อย
ผู้พิพากษาไล่ตามยงุ แล้วตบตวั ทท่ี อ้ งปอ่ งตายคามอื
แลว้ ก็ตามไลย่ งุ อกี ตวั ท่ีทอ้ งแฟบ เลง็ อยูน่ านไม่ยอมตบ
ภรรยาบอกว่า
“จัดการเลยซคิ ะ”
ผูพ้ ิพากษาตอบว่า “หลกั ฐานยงั ไมเ่ พียงพอ”

66

3. วสิ ยั ทศั นผ์ นู้ ำ�

หวั หนา้ รฐั บาลออกเดนิ ทางไปปฏบิ ัตภิ ารกจิ นอกสถานท่ี
เมื่อไปเย่ียมโรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่ง ถามผู้อ�ำนวยการ
โรงเรียนว่า “ได้รับงบประมาณค่าอาหารกลางวันส�ำหรับนักเรียน
ม้อื ละเท่าไร?”
ผอู้ �ำนวยการรายงานวา่ ไดม้ ้ือละ 30 บาท
หวั หนา้ รฐั บาลสา่ ยหนา้ บอกวา่ นอ้ ยจงั แลว้ หนั ไปสงั่ ผอู้ ำ� นวย-
การส�ำนกั งบประมาณ ใหเ้ พิม่ คา่ อาหารกลางวันใหโ้ รงเรียนอนบุ าล
ท่ัวประเทศเปน็ มอ้ื ละ 40 บาท
ทกุ คนตบมือชน่ื ชมหัวหน้ารฐั บาล
ถดั จากน้ัน คณะเดินทางไปเยย่ี มผู้ต้องขงั ในเรอื นจ�ำแหง่ หนึง่
หัวหนา้ รฐั บาลถาม ผ.บ. เรอื นจ�ำวา่
“ได้งบประมาณคา่ อาหารนกั โทษวนั ละเท่าไร?”
ผ้บู ัญชาการเรอื นจำ� รายงานวา่ ได้วนั ละ 100 บาท
หวั หนา้ รฐั บาลสา่ ยหนา้ บอกวา่ นอ้ ยจงั แลว้ หนั ไปสงั่ ผอู้ ำ� นวย-
การสำ� นกั งบประมาณทย่ี นื อยขู่ า้ งๆ ใหเ้ พม่ิ งบประมาณคา่ อาหารให้
นกั โทษในเรือนจำ� ทว่ั ประเทศเป็นวันละ 1,000 บาท และใหจ้ ัดงบ
ประมาณสร้างเรือนจ�ำเพิ่ม ไม่ให้เกิดความแออัด ให้ติดเครื่องปรับ
อากาศและใหม้ ที วี ดี จิ ิทัลสจี อแบนขนาดใหญใ่ ห้ครบทุกห้อง

67

ผ้ตู ้องหาไดย้ นิ ดงั นั้นกพ็ ากันตบมือ กระทืบเท้าด้วยความดใี จ
เม่อื กลบั ออกมา รฐั มนตรศี กึ ษาท่ีติดตามไปด้วย กระซบิ ถาม
หัวหน้ารัฐบาลว่า
“ทา่ นสง่ั ผดิ ไปหรอื เปล่า ที่โรงเรียนอนบุ าล ท่านสัง่ ให้เพ่มิ ค่า
อาหารเดก็ จากมอ้ื ละ 30 บาท เปน็ แค่ 40 บาทเทา่ นน้ั เอง แตส่ งั่ เพม่ิ
ให้ผูต้ ้องขงั จากวนั ละ 100 บาท เป็นวนั ละตั้ง 1,000 บาท แถมยัง
ส่งั ทุ่มงบประมาณพฒั นาเรอื นจ�ำมากมาย ท�ำไมท่านสัง่ เชน่ นน้ั ”
หวั หน้ารฐั บาลย้ิม แล้วถามกลบั ไปวา่
“คณุ คดิ วา่ เมอื่ พวกเราพน้ จากการเปน็ รฐั บาล หมดอำ� นาจแลว้
เขาจะสง่ พวกเราเขา้ โรงเรียนอนบุ าลหรือ?”

68

4. จำ�ไมไ่ ด้

ท่ีประเทศอื่น (นะครับ) พนักงานอัยการน�ำหญิงค้าประเวณี
10 คน มายืน่ ฟ้องตอ่ ศาลชน้ั ต้น ศาลสอบคำ� ใหก้ ารจ�ำเลยแตล่ ะคน
และสอบถามชื่อ ทอ่ี ยู่
เม่ือไปถงึ จ�ำเลยคนที่ 5 ซง่ึ หนา้ ตาดที ีส่ ดุ
ศาลถามวา่ “จ�ำเลยช่ืออะไร”
จ�ำเลยมองสบตาศาลแว้บ
หนง่ึ แลว้ ก็หลบตา
ศาลถามซำ้� อกี จำ� เลยกย็ งั ไม่
ตอบ จนศาลชักหงุดหงิด ถามซ�้ำ
อีกคร้งั ดว้ ยเสียงท่ีดงั กว่าเดมิ
จำ� เลยสาวก้มหน้า แล้วตอบ
ว่า
“ท่านจ�ำช่ือหนูไม่ได้จริงๆ
หรือคะ เมื่อคืนท่านก็ถามหนูตั้ง
2 คร้ัง หนูก็บอกท่านแล้ววา่ หนูชือ่
อ๋อย”

69

5. ใจเย็นๆ

ในช่วงวิกฤติโควิดระบาดหนัก ทั้งราชการและธุรกิจเอกชน
ต่างๆ ต้องปรับการท�ำงานมาเน้น “Work from home” ตาม
แนวทาง “New Normal” ชว่ งทวี่ กิ ฤตสดุ ๆ ศคบ. สงั่ ให้ lock down
ให้ข้าราชการทำ� งานทีบ่ า้ น 100%
ตอนเยน็ ๆ เลยเวลาราชการไปแลว้ ผอู้ ำ� นวยการโทรหาลกู นอ้ ง
อย่างอารมณ์เสีย “เมื่อเช้าพี่โทรมาหา จะถามเรื่องงานที่สั่งไว ้
เมียเอ็งรับสาย บอกว่าเอ็งก�ำลังท�ำกับข้าวอยู่ เดี๋ยวจะให้โทรกลับ
นีเ่ ยน็ แลว้ ท�ำไมเอง็ ไม่โทรกลับมาหา”
ลูกนอ้ ง “ใจเย็นๆ ครับหัวหนา้
เม่ือเช้าผมท�ำกับข้าว จัดส�ำรับให้เมีย
เสร็จ ก็ล้างห้องน�้ำ พอเสร็จก็รีบโทร
กลับมาหาหวั หนา้ ทนั ที”
แล้วก็เล่าต่อ “เมียหัวหน้าเป็น
คนรบั สาย บอกว่าหวั หนา้ กำ� ลงั ซักผ้า
อยู่ อกี นานกว่าจะเสรจ็ ไม่สะดวกรับ
สาย ผมก็ไม่กล้ารบกวน จึงรอให้
หัวหนา้ โทรกลับมานแี่ หละครับ”

70

6. เลอื กเอง

อดีตประธานาธบิ ดี ท. ผูน้ �ำปากรา้ ย จอมเหน็ แกต่ ัว หัวใจวาย
เสยี ชีวิตตกลงไปในนรก ยมบาลแผนกตอ้ นรบั แจ้งว่า
“ช่วงนี้นรกแน่นมากๆ แทบจะไม่มีท่ีว่างรับคนใหม่ได้เลย
แต่ในฐานะอดีตผู้น�ำ เม่ือท่านลงมาแล้ว ก็ลองไปเลือกห้องพักดู
ตอนนม้ี ีอยู่ 3 หอ้ ง ซึง่ ผูพ้ กั ใกลห้ มดบาป จะได้พน้ ไปจากนรกแลว้
ทา่ นลองเลอื กห้องใดห้องหนึง่ พกั แทนเขาได้”
“ตกลง งัน้ ผมขอเลอื กเอง” ประธานาธบิ ดี ท. ขอใช้สทิ ธิ์โดย
ทนั ที
หอ้ งท่ี1 เห็นประธานาธิบดี ร.ก. อดตี นกั แสดงดังสงู วยั ก�ำลัง
วา่ ยน�้ำอยใู่ นสระใหญ่ วา่ ยเสร็จกข็ ึ้นมานัง่ พัก สกั ครกู่ ็ตอ้ งลงไปวา่ ย
ใหม่ ซ้ำ� ไปซ้ำ� มาทงั้ วนั ทง้ั คนื ไม่ไดห้ ยุด
“ห้องนผี้ มทา่ จะไม่ไหว ผมว่ายนำ้� ไม่เกง่ ” ประธานาธบิ ดี ท.
รีบปฏเิ สธ
ไปดหู ้องท่ี 2 เหน็ อดีตประธานาธิบดี บ. ผพู้ อ่ กำ� ลังใชค้ ้อน
ขนาดใหญท่ บุ หนิ กอ้ นโตๆ ใหม้ ขี นาดเลก็ ลง ทบุ แลว้ ทบุ อกี แทบไมม่ ี
เวลาพกั ผ่อน คงใชบ่ าปท่ีสงั่ ทำ� สงครามฆ่าคนมาทัว่ โลก
“หอ้ งนี้กค็ งไม่ไหว ผมไม่เคยท�ำงานหนักอย่างนน้ั มาก่อน”
ไปดหู อ้ งที่ 3 เหน็ ประธานาธบิ ดี คต. รปู หลอ่ นอนอยบู่ นโซฟา

71

ช้ันดี ไม่ต้องใช้โต๊ะท�ำงานในห้องรูปไข่แต่ประการใด มีลูวินสกา
ปฏบิ ตั บิ รกิ ารออรลั อยู่ ประธานาธบิ ดี ท. เหน็ ดงั นนั้ รบี ตดั สนิ ใจทนั ที
ตามประสาพ่อคา้ หัวไว
“ห้องนีเ้ ขา้ ท่าทส่ี ดุ ผมขอเลือกอย่หู ้องน้ี”
ยมบาลถามว่า “คณุ แน่ใจนะ?”
ประธานาธฺบดี ท. ตอบโดยไม่ลังเลว่าแนใ่ จ ยมบาลจดบันทึก
ลงในไอแพด แลว้ ก็หยิบโทรศัพทพ์ ูดเข้าไปในห้องว่า
“คุณลูวินสกา คุณหมดบาปได้พ้นนรกแล้ว เชิญออกมาได้
ท่านประธานาธิบดี ท. ซ่ึงมาใหม่ จะเข้าไปท�ำงานแทนคุณตั้งแต ่
วนั นี้เป็นตน้ ไป”

72

7. เหมอื นกนั

เชา้ วนั หนง่ึ เลขานกุ ารสาวตหี นา้ ขงึ ขงั เขา้ ไปหาผจู้ ดั การ พรอ้ ม
กบั พดู ข้ึนวา่ “ผู้จดั การคะ หนูตงั้ ทอ้ งอ่ะ”
ผ้จู ดั การไดย้ นิ ดังน้นั ท�ำสีหน้าเรียบๆ ก้มหน้าอ่านเอกสารไป
เรอื่ ยๆ สกั ครูหนึง่ กพ็ ดู ว่า “ผมทำ� หมันต้ังนานแล้ว”
เลขานกุ ารสาวตะลึงอย่ชู ัว่ ขณะ จงึ ย้มิ ให้ผจู้ ัดการ แลว้ พดู ว่า
“หนูพูดเลน่ อะ่ ”
จัดการเงยหนา้ ขึ้น จิบน�้ำชา มองหน้าเธอ แลว้ พดู ว่า “ผมก็
พูดเล่นเหมอื นกนั ”

73

8. รไี ซเคิล

ผู้น�ำประเทศเล็กๆ ทางใต้ท่ีได้ช่ือว่าเก่งการค้าเป็นท่ีสุด เดิน
ทางมาประชุมเอบุก 2022 ท่ีประเทศไทย เข้าพักโรงแรมหรูใน
กรงุ เทพฯ หลงั การประชมุ เสรจ็ มงี านเลยี้ งรบั รองจดั อยา่ งสมเกยี รติ
อาหารหลกั จานแรกเป็นกงุ้ แม่นำ้� ตวั ขนาดใหญพ่ ิเศษ ปรุงรสเลิศ
หลงั จากรับประทานก้งุ เสร็จ เหลือแต่เปลือกกุง้ ผูน้ ำ� ประเทศ
เพ่ือนบ้านถามผู้น�ำประเทศไทยว่า “เศษเปลือกกุ้งท่ีเหลือ คนไทย
เอาไปท�ำอะไร”
“ท้ิงครับ เมืองไทยเราอุดมสมบูรณ์มาก มีกุ้ง หอย ปู ปลา
อาหารตา่ งๆ มากมาย เหลอื กนิ เปลอื กกงุ้ เราไมต่ อ้ งเอามาทำ� อะไร”
ผนู้ �ำไทยตอบ
ผู้น�ำประเทศเพ่ือนบ้านบอกว่า “ที่ประเทศของเรา เราเอา
เปลือกกุ้งไปผสมท�ำข้าวเกรียบกุ้งปรุงรส ส่งมาขายประเทศไทย
ไดก้ ำ� ไรปไี มน่ อ้ ย”
อาหารรายการถดั ไปเปน็ ไกอ่ บ
เลิศรส เม่ือรับประทานไก่อบเสร็จ
เหลอื แตก่ ระดกู ไกใ่ นจาน ผนู้ ำ� ประเทศ
เพื่อบ้านถามอีกว่า “เศษกระดูกไก่ท่ี
เหลอื ประเทศไทยเอาไปท�ำอะไรหรือไม่”

74

ผ้นู ำ� ไทยตอบว่า “เราท้ิงท้งั หมด เพราะประเทศของเราเลยี้ ง
ไกเ่ หลือกนิ ”
ผู้น�ำประเทศเพ่ือบ้านบอกว่า “ที่ประเทศของเรา กระดูกไก ่
ทเ่ี หลอื อยา่ งนี้ เราเอาไปสกดั ทำ� ซปุ ไกใ่ สข่ วดมาขายเมอื งไทย ไดก้ ำ� ไร
ปีละไมน่ ้อย”
ผ้นู ำ� ประเทศไทยเก็บอาการ ได้แตน่ งิ่ รกั ษามารยาทในฐานะ
ประเทศเจา้ ภาพ
หลังอาหารหวาน มีการเสริ ์ฟด้วยผลไม้
เม่ือผู้น�ำประเทศเพื่อนบ้านรับประทานส้มเสร็จ ก็ถามข้ึน
อกี วา่ “เปลอื กส้มที่เหลอื ประเทศของท่านเอาไปท�ำอะไรหรือไม”่
ผู้น�ำประเทศไทยตอบว่า “เราทิ้งหมด เพราะประเทศเรามี
ผลไม้เหลอื กิน”
ผนู้ ำ� ประเทศเพอื่ นบา้ นบอกวา่ “ทปี่ ระเทศของเรา เปลอื กสม้
ท่เี หลืออยา่ งน้ี เราบดปรุงแต่งท�ำเป็นแยมรสส้ม ส่งมาขายประเทศ
ของท่าน ไดก้ �ำไรปลี ะไมน่ ้อย”
หลังเสร็จส้ินการรับประทานอาหาร
ผนู้ ำ� ประเทศเพอ่ื นบา้ น เรยี กพนกั งานเสริ ฟ์
มาขอหมากฝรงั่ เพอ่ื เคย้ี วลา้ งปาก พรอ้ มกบั
พูดว่า “คนที่ประเทศของผมติดหมากฝร่ัง
กันมาก หลังอาหารทุกม้ือ เราต้องเค้ียว

75 75

หมากฝรั่ง เพราะทำ� ใหร้ ู้สกึ วา่ ปากสะอาด”
ผนู้ ำ� ประเทศไทยจงึ เอย่ ถามไปวา่
“ที่ประเทศของท่าน มีการใช้ถุงยางอนามัยเพื่อคุมก�ำเนิด
หรอื เพื่อปอ้ งกันโรคตดิ ตอ่ ทางเพศสัมพันธก์ นั หรอื ไมค่ รับ”
ผู้น�ำประเทศเพ่ือนบ้านตอบทันทีว่า “ใช้ซิครับ ใช้มากด้วย
เพราะเรามีนโยบายคุมก�ำเนิด และนโยบายป้องกันโรคเอดส์กัน
อย่างจริงจัง ปีหน่ึงๆ มลู คา่ ไมน่ ้อย”
ผูน้ ำ� ประเทศไทยจงึ ถามต่อว่า “ถงุ ยางที่ใชแ้ ลว้ ประเทศของ
ท่านน�ำกลับมาใช้อกี หรือไม่ครับ”
ผนู้ �ำประเทศเพ่ือนบา้ นตอบทันทีว่า “โอ้ยไม่ละ่ ครบั ประเทศ
ของเรามมี าตรฐานสงู เราไมเ่ อาถงุ ยางอนามยั ทใ่ี ชแ้ ลว้ กลบั มาใชอ้ กี
แนน่ อน”
“หรือประเทศไทยเอากลับมาใช้
อกี ?” ผูน้ �ำประเทศเพอื่ นบา้ นย้อนถาม
เป็นเชิงเหยยี ดๆ
ผู้น�ำประเทศไทยรอจังหวะมา
นาน จงึ ตอบกลบั ไปวา่ “ใชค่ รบั ประเทศ
ของเรา รไี ซเคลิ ถงุ ยางอนามยั ที่ใชแ้ ล้ว
ทำ� เปน็ หมากฝรงั่ ส่งขายครับ”

76 76

9. ไมห่ มน่ิ

ศาลตัดสินให้คอลัมนิสต์ชื่อดัง มีความผิดตามฟ้อง ในข้อหา
ดูหมิน่ รัฐมนตรี ด้วยการเรยี กรัฐมนตรวี า่ “ไอ้ควาย” สง่ั ลงโทษปรบั
5,000 บาท จ�ำคุก 1 เดอื น แตโ่ ทษจ�ำ ใหร้ อลงอาญาไว้ 1 ปี
คอลัมนิสต์ยอมรับค�ำตัดสินของศาล แต่ขอความค�ำอธิบาย
เพ่ิมเตมิ จากศาลว่า
“ถา้ ผมเรยี กควายวา่ ‘รฐั มนตร’ี แบบนจ้ี ะมคี วามผดิ ไหมครบั ”
ศาลลงั เลอยคู่ รหู่ นง่ึ แลว้ ตอบวา่ “กค็ งจะไมผ่ ดิ นะ เพราะเรยี ก
ควาย ไม่ไดห้ มิ่นคน”
คอลัมนิสต์ยิ้มอย่างพอใจ แล้วหันไปทางรัฐมนตรีคู่กรณ ี
ยกั ควิ้ ให้ แลว้ กลา่ วว่า “วา่ ไง รฐั มนตรี”

77

10. นาฬิกา?

อดีตผู้น�ำของประเทศหนึ่งเสียชีวิตลง วิญญานเดินทางไปยัง
ขอบนรกสวรรค์ ขณะท่นี ่งั ลงหนา้ โบสถส์ วยงามขนาดใหญ่ เขามอง
เหน็ กำ� แพงขนาดมหมึ า มนี าฬกิ าแขวนอยจู่ ำ� นวนมาก จงึ ถามยมทตู
วา่ “นาฬกิ าพวกนน้ั มนั คืออะไร เขม็ บอกเวลาไมเ่ ทา่ กัน”
ยมทูตตอบว่า“มันคือนาฬิกาแห่งการโกหกของผู้น�ำทุกคน
บนโลกมนษุ ย์ เขาจะมนี าฬกิ าคนละ 1 เรอื น เมอ่ื ไหรก่ ต็ ามทเ่ี จา้ ของ
นาฬิกาพดู โกหก เขม็ นาฬิกาจะเคลอื่ นไป”
“โอ้ อย่างน้ีนี่เอง” พร้อมกันนั้นก็ชี้ไปท่ีนาฬิกาเรือนหน่ึงที่
เข็มนิง่ อยู่กับท่ี แล้วถามวา่
“นัน่ มนั นาฬิกาของใครกัน”

78

ยมทูตตอบว่า “นน่ั เป็นของเกจอิ าจารย์ดงั เขม็ นาฬิกาไมเ่ คย
เคลอื่ นทไี่ ปเลย แสดงวา่ ตลอดชวี ติ ทา่ นไมเ่ คยโกหกแมส้ กั ครงั้ เดยี ว”
“สาธ”ุ แลว้ ชไ้ี ปที่อีกเรือนหนึง่
“แลว้ นน่ั นาฬกิ าของใครครบั ”
ยมทูตตอบว่า “น่ันคือนาฬิกาของท่านผู้น�ำคอเอียงๆ ที่พูด
น้อยๆ เข็มนาฬิกาเดินไปสองขีด บอกให้รู้ว่า ตลอดชีวิตของท่าน
ทา่ นเคยพดู โกหกเพียง 2 ครง้ั เท่านนั้ ”
เดินดนู าฬิกาของท่านผู้นำ� ไปอกี หลายสิบเรือน ไมพ่ บนาฬิกา
ของอดีตท่านผนู้ ำ� คนหน่ึงทย่ี ังไม่เสยี ชีวิต จึงถามเทวดาว่า “นาฬกิ า
น้ีทำ� ตอนท่ีผนู้ ำ� เสยี ชวี ิตแล้ว หรอื ท�ำต้ังแต่ตอนท่ียังมชี วี ิตอย”ู่
ยมทูตตอบว่า “ทำ� ทันทตี ัง้ แตข่ นึ้ เป็นผ้นู �ำ”
“อ้าวแล้วไม่เห็นมีนาฬิกาของอดีตผู้น�ำคิดใหม่ท�ำใหม่คนนั้น
เลย”
ยมทูตตอบว่า “อ้อ นาฬิกาของทา่ น
ผนู้ ำ� คนนน้ั ตอนนพี้ ระเจา้ ทา่ นเอาไปใชแ้ ทน
พัดลมแลว้ ”

79

11. ชนะแน่นอน

มกี ารแขง่ ขนั ของตำ� รวจโลก กำ� หนดวา่ เวลามเี หตอุ าชญากรรม
เกิดขน้ึ ตำ� รวจประเทศไหนไปถึงทีเ่ กดิ เหตุเร็วกว่ากนั
ต�ำรวจสหรฐั ฯ ได้ที่ 3 ทำ� สถติ ิไปถึงท่ีเกดิ เหตุในเวลา 15 นาที
ต�ำรวจอังกฤษได้รองชนะเลิศ ท�ำสถิติดีกว่า ไปถึงท่ีเกิดเหต ุ
ในเวลาเพียง 10 นาที
ต�ำรวจประเทศสารขณั ฑ์ชนะเลศิ (อกี ตามเคย) เพราะไปถงึ ที่
เกดิ เหตทุ นั ทที เ่ี กดิ เหตุ เพราะปว้ นเปย้ี นอยแู่ ถวๆ ทเี่ กดิ เหตเุ สมอ

80

12. ไม่พลาด

สมยั ทเ่ี ปาบนุ้ จน้ิ ตดั สนิ คดสี ำ� คญั ๆ เวลาจะสงั่ ประหารชวี ติ ใคร
ก่อนประหารชีวิต มักจะอนุญาตให้นักโทษขออะไรได้ 1 อย่าง
เป็นคร้ังสดุ ท้ายเสมอ
คร้ังหน่ึง ตัดสินประหารชีวิตนักการเมืองโกงชาติทุกบาท
ทุกสตางค์ เปาบุ้นจ้ิน “เอาล่ะ เจ้าคอรัปช่ันมามาก สมควรตาย
แต่ท่านเคยท�ำดีมาบ้างแม้จะเล็กน้อย ก่อนตายข้าให้เจ้าขออะไร
ได้ 1 อย่าง”
นักการเมอื ง “จริงรึท่าน พดู แล้วอย่าคืนคำ� นะ”
เปาบนุ้ จิน้ “คนอยา่ งขา้ รกั ษาสจั จะเสมอ”
นักการเมืองย้มิ อยา่ งคนเจ้าเลหเ์ ชน่ เคย พรอ้ มกับพูดวา่ “ขอ
ใหท้ ่านปลอ่ ยตัวข้าเดยี๋ วนี้”
บรรยากาศในศาลไคฝงเงียบกรบิ ทกุ คนไม่คดิ วา่
เปาบุ้นจ้ินจะเสียเหลี่ยมนักการเมืองเจ้าเล่ห์ง่ายๆ
อยา่ งน.ี้ .. เปาบนุ้ จน้ิ เอามอื ลบู เครา สหี นา้ เรยี บ
เฉย จากน้ันก็ลุกขึ้นยืน หยิบต้ิวโยนออกไป
พร้อมกับส่ังเจ้าหน้าที่ศาลด้วยเสียงดังว่า
“ปล่อยตวั นกั โทษไป เกบ็ หวั มนั ไว”้

81

13. รออยู่

เมอื่ เข้าถึงช่วงใกลเ้ ลอื กตง้ั นักการเมอื งออกหาเสยี งกันถี่ยิบ
ทล่ี านกลางของสวนสาธารณะ มคี นมาพกั ผอ่ น อออกกำ� ลงั กาย
มพี อ่ คา้ แมค่ า้ เขน็ ของมาขาย นกั การเมอื งหนมุ่ แวะมายนื บนเกา้ อไี้ ม้
พูดหาเสียง พูดไปด่าไป ชมแต่ตัวเองและพรรคตัวเอง เสนอโน่นน่ี
นั่น แรกๆ กม็ ีคนหยุดยืนฟงั ฟังไปสักพกั ก็
เบอ่ื ทะยอยกนั เดนิ หนไี ปเรอื่ ยๆ แตน่ กั การ
เมืองคนน้ีก็พูดไปเร่ือย ไม่สนใจว่าคนฟัง
มากหรือน้อย
จนใกลค้ ำ่� คนหมดลาน มอี าแปะ๊ คน
หนึง่ นัง่ ฟงั อยหู่ า่ งๆ นกั การเมืองเหลือบ
ไปเหน็ กพ็ ดู ชนื่ ชมขนึ้ วา่ “ขอบคณุ อาแปะ๊
มาก ที่ฟังผมพูดอย่างตั้งอกตั้งใจ อาแป๊ะ
คงสนใจนโยบายของผม ผมพูดดี เสนอดี
ไช่ไหม จงึ ฟังโดยไม่ลกุ หนไี ปไหน”
อาแป๊ะตะโกนกลับมาว่า “อ๊ัวรอ
เก็บเก้าอี้ของอั๊วที่ล้ือหยิบไปยืนพูดอยู่นั่น
กลบั บ้านโว้ย”

82

14. ลา่ ม

เจ้าพ่อมาเฟียพบว่า พนักงานบัญชีของเขาโกงเงิน ยักยอก
เงินสดไปหลายสิบล้านบาท พนักงานบัญชีคนนี้เป็นใบ้และหูหนวก
แต่มีความสามารถทางบัญชีสูง เขาจึงรับเข้าให้ท�ำงานต�ำแหน่งน ี้
ดว้ ยความเมตตา
เม่ือลูกน้องตามจับตัวพนักงานบัญชีคนน้ีมาได้ เจ้าพ่อก็เร่ิม
สอบสวน (พกปืนมาดว้ ย) โดยจา้ งลา่ มภาษามือมาช่วยสอ่ื สาร
เจา้ พ่อส่งั ล่าม “ถาม
มนั วา่ มนั เอาเงินไปซอ้ นไว้
ท่ีไหน”
ลา่ มใชภ้ าษามอื บอก
พนกั งานใบ้ “ผมไมร่ วู้ า่ คณุ
กำ� ลงั พดู ถงึ อะไร” พนกั งาน
ใบต้ อบดว้ ยภาษามอื
เจ้าพ่อถามว่า “มัน
ตอบว่าอะไร”
ลา่ มบอกวา่ “เขาไมร่ ู้
วา่ คณุ กำ� ลงั พดู ถงึ เรอ่ื งอะไร
เขาไมร่ เู้ รอื่ ง”

83

เจา้ พอ่ โกรธจดั ดงึ ปนื พกทเี่ อวออกมา จอ่ ไปทห่ี วั ของพนกั งาน
ใบ้ แลว้ พูดวา่
“ถามมนั อีกคร้ัง บอกมันวา่ ถ้ามนั ไมบ่ อกที่ซอ่ นเงนิ ท่ีขโมยไป
กจู ะยิงหวั มัน”
ล่ามใชภ้ าษามือบอกกลับไปว่า “เขาจะยงิ หวั มึง ถา้ มึงไมบ่ อก
ทซ่ี อ่ นเงนิ ทยี่ ักยอกของเขาไป”
พนักงานบัญชตี ัวส่ัน แล้วตอบดว้ ยภาษามอื กลับมาว่า
“ผมยอมแล้ว อยา่ ยิงผม เงนิ ทง้ั หมดใส่กระเปา๋ ใบใหญ่ ฝังอยู่
หลังบ้านของผมเอง”
เจา้ พอ่ ถามล่ามอยา่ งใจรอ้ นวา่ “มนั ตอบว่ายังไง”
ลา่ มยิ้มนดิ ๆ ตอบช้าๆ วา่
“มันบอกว่า ปืนของคุณสนิมเต็มล�ำกล้อง ยิงไม่ออกหรอก
ทสี่ �ำคญั คนอย่างคุณไม่มที างกลา้ เหนี่ยวไกยงิ มันจริงๆ หรอก”

84

15. อนมุ ตั ิ

ท่ีหน่วยงานแห่งหน่ึง ฝ่ายพัสดุท�ำเรื่องขออนุมัติจัดจ้างปลูก
หญา้ ทสี่ นามดา้ นหนา้ อาคารซง่ึ เพง่ิ สรา้ งเสรจ็ ใหมๆ่ พรอ้ มกบั ลงทา้ ย
บันทกึ วา่
จึงเรียนมาเพือ่ โปรดพจิ ารณา “จ้างหมา” เพอ่ื ปลูกหญ้าตาม
ที่เสนอตอ่ ไป
ผอู้ �ำนวยการพจิ ารณาแลว้ เขยี นบันทึกตอ่ ท้ายว่า
1. อนมุ ตั ใิ นหลกั การ แตเ่ หน็ ควร “จา้ งคน” ปลกู นา่ จะเหมาะ
สมกวา่
2. ถา้ หาคนรบั จ้างไม่ได้ เจา้ หน้าท่พี ัสดุควรปลกู เอง

85

16. มืออาชพี ?

นกั บวชมอี ายคุ นหนง่ึ กำ� ลงั ขบั รถกลบั วดั ระหวา่ งทางพบแมช่ ี
ฝกึ หัดสาวสวยยนื โบกรถขออาศยั กลบั วดั ดว้ ย
นักบวชจอดรับแมช่ นี ้อย ใหน้ งั่ คู่เบาะดา้ นหนา้
ระหว่างขับรถกลบั วัด นกั บวชแอบช�ำเลยี งดูขาอ่อนของแมช่ ี
ฝกึ หัด ดขู าช่างขาวเสยี นีก่ ระไร จึงเผลอใจเอามือไปจับขาของเธอ

86

“หลวงพ่อจ�ำบทสวดที่ 190 ไมไ่ ด้หรอื คะ?” แม่ชีสาวถาม
ท�ำให้หลวงพ่อตกใจ รีบชักมือกลับทันที พยายามระงับสติ
อารมณ์ตวั เอง
ขับรถไปอกี นานโข รถเข้ามาถงึ ในเมอื ง รถติดไฟแดงทสี่ ี่แยก
ในขณะที่เอามือไปเปลยี่ นเกยี รว์ ่างรอไฟเขียว หลวงพ่ออดใจ
ไมไ่ ด้ เอามือไปจับขาอ่อนแม่ชีสาวเปน็ คร้ังท่ีสอง
แมช่ สี าวยิม้ ให้หลวงพ่อ พรอ้ มกับพูดขึน้ วา่
“หลวงพ่อขา หลวงพ่อจำ� บทสวดท่ี 190 ไมไ่ ด้จรงิ ๆ หรอื ”
ค�ำถามของแม่ชี เรียกสติของหลวงพ่อกลับมาอีกคร้ังหนึ่ง
หลวงพอ่ ชกั มอื กลบั ทนั ที และทำ� เปน็ ไมร่ ไู้ มช่ ี้ ถา้ มนั บาปไปแลว้ เดย๋ี ว
คอ่ ยไปไถ่บาปเอา
เมอ่ื ขบั รถกม็ าถงึ วดั หลวงพอ่ สง่ แมช่ ลี งจากรถ แลว้ รบี ขนึ้ ทพ่ี กั
ด้วยความรู้สึกผิดในใจเป็นอย่างยิ่ง หลวงพ่อรีบหยิบคัมภีร์มาอ่าน
เปดิ หาบทสวดท่ี 190 ทนั ที
ในบทสวดท่ี 190 เขียนไวว้ า่
“จงเลื่อนให้สูงขึ้น แล้วค้นหาเบื้องบนน้ัน ความสุขท่ีแท้จริง
อยแู่ ค่เออ้ื ม”

87

17. มนิ ่าละ่

ชายคนหนง่ึ ไปตดั สทู ไว้ เมอ่ื 2 สปั ดาหก์ อ่ น เมอื่ วานโทรไปนดั
ชา่ งไว้ว่า วันนจี้ ะเขา้ ไปรบั เสอ้ื สทู ตอน 9 โมงเช้า เพราะต้องใช้ใส่ไป
งานส�ำคัญตอน 10 โมง
ไปถึงรา้ น 9 โมงตรง ชา่ งยงั ไม่มา มแี ม่บ้านท่ที ำ� ความสะอาด
อยู่ ก็เข้าไปถามแมบ่ ้านว่า
“ช่างตัดเสื้อผ้าหายไปไหน
กันหมด ป่านนี้ยังไม่มาท�ำงาน
ผมนดั ไว้ 9 โมง นีก่ ็เลย 9 โมงแล้ว
แย่จงั ”
แมบ่ า้ นไมพ่ ดู อะไร มองหนา้
ชายคนนั้น แล้วก็ช้ีไปท่ีป้ายหน้า
รา้ น ทเี่ ขยี นวา่ “ลกู คา้ ตอ้ งมากอ่ น
เสมอ”

88

18. ฝีมือตำ�รวจ

ณ ประเทศมหาอำ� นาจแห่งหน่ึง เกดิ เหตุการณ์กระต่ายสขี าว
ขนปกปยุ ราคาแพงของผู้มีอำ� นาจหลดุ หายเข้าไปในป่า
ผู้มีอ�ำนาจสั่งให้ ซี.ไอ.เอ. เข้าไปสอบสวนติดตามตัวกลับมา
ใหไ้ ด้ ซี.ไอ.เอ. จ�ำนวนมาก ปลอมตัวเขา้ ไปในปา่ ท�ำการสอบสวน
ทุกรปู แบบ ใชเ้ วลานาน 3 เดอื น แล้วท�ำรายงานสรปุ ว่า
“กระตา่ ยสขี าวตวั น้นั ได้เดนิ ทางออกจากปา่ ไปแลว้ ”
แลว้ เหตุการณท์ �ำนองเดยี วกันกเ็ กดิ ขนึ้ อกี ผมู้ อี ำ� นาจไมพ่ อใจ
ผลงานของ ซี.ไอ.เอ. ท่ีทำ� งานล่าช้า ใช้ทรพั ยากรมาก แตไ่ มไ่ ด้ผลดี
เท่ียวนี้จึงส่ังการให้ เอฟ.บี.ไอ.
เข้าไปด�ำเนินการค้นหากระต่าย
สีขาว
เอฟ.บ.ี ไอ. สง่ ทมี จำ� นวนมาก
เข้าไปในป่า ท�ำการตรวจค้นทุก
ตารางนว้ิ เจออะไรทไ่ี มแ่ นใ่ จเปน็ ยงิ
ไว้กอ่ น ปฏิบตั ิการนาน 2 เดือน ผล
ปรากฏว่า กระต่ายสีขาวท่ีหนี
เข้าไปในป่า ถกู ลูกหลงตายไปดว้ ย

89

แล้วเหตุการณ์ท�ำนองเดียวกันก็เกิดข้ึนที่ประเทศสารขัณฑ ์
(อีกตามเคย) ผู้มีอ�ำนาจจึงส่ังการไปยังผู้บัญชาการต�ำรวจรวมศูนย์
แหง่ ชาติ ให้ต�ำรวจเขา้ ไปค้นหา
ต�ำรวจประเทศสารขณั ฑ์ สง่ ตำ� รวจมอื ดเี ขา้ ปา่ ไปเพยี ง 3 นาย
ใชเ้ วลาไม่ถึง 6 ช่วั โมงก็ออกมาจากปา่ พร้อมกับลากหมคี วายตวั ด�ำ
ใหญซ่ ึ่งถูกซ้อมจนขเ้ี ยี่ยวแตกออกมาดว้ ย
แล้วก็เปิดแถลงข่าว โดยมีนายต�ำรวจใหญ่จากส่วนกลางเป็น
จำ� นวนมากมารว่ มแถลงข่าวด้วย
การแถลงขา่ วสรุปไดว้ ่า
“สตั วท์ นี่ ำ� มาแถลงขา่ ววนั นี้
ไดร้ บั สารภาพแลว้ วา่ เปน็ กระตา่ ย
สีขาวขนปยุ ตัวทห่ี ายไป”

90

19. จดั ให้แลว้

สามีท�ำงานเป็นพนักงานบริษัท บ่ายวันศุกร์ โทรศัพท์ไปถึง
ภรรยาทีบ่ ้าน บอกว่า
“คณุ ชว่ ยจดั กระเปา๋ เสอื้ ผา้ ใหผ้ มดว่ น เจา้ นายขอใหเ้ ปน็ เพอ่ื น
ไปตกปลาวันหยุดเสาร์-อาทิตย์นี้ เป็นโอกาสดีที่จะได้ใกล้ชิดนาย
ก�ำลังจะมีการพิจารณาเลื่อนต�ำแหน่งอยู่พอดี คุณคงเข้าใจผมนะ
ที่จริงก็ไม่อยากทิ้งคุณไปตั้ง 2 วัน แต่ก็จ�ำเป็น เพื่อความก้าวหน้า
เดี๋ยวผมจะแวะไปรับกระเป๋าเสื้อผ้าท่ีบ้าน แล้วต้องรีบไปด่วนเลย
เจ้านายจะไดไ้ ม่ตอ้ งรอนาน”
“ทีร่ ัก คณุ อยา่ ลืมเอากลอ่ งอปุ กรณ์ตกปลาของผมใส่กระเป๋า
ไปให้ดว้ ยนะ” สามีย�้ำ
ภรรยาไดฟ้ งั ดงั นน้ั กร็ บี จดั
กระเป๋าให้เป็นการด่วน สักครู่
สามีโทรกลับมาบอกกับภรรยา
อีกวา่
“ทีร่ กั คุณช่วยเอาชุดนอน
ชุดใหม่ท่ีคุณเพ่ิงซ้ือให้ผมเม่ือ
สัปดาห์ก่อนใส่ไปให้ด้วยนะ ผม
จะไดใ้ สน่ อนเพ่ือคดิ ถงึ คุณ”

91

ตกเยน็ สามแี วะไปรบั กระเปา๋ เดนิ ทางใบใหญ่ แลว้ รบี ออกจาก
บา้ นไปทันที
ดึกๆ ของวันอาทิตย์ สามีกลับถึงบ้านด้วยความเหนื่อยล้า
หมดเรยี่ วแรงอยา่ งเห็นได้ชดั แตด่ ูผวิ พรรณไม่หมองคล�ำ้ นัก
ภรรยาถามวา่ “ไปเทยี่ วตกปลากับหัวหน้า สนกุ ไหมคะ?”
สามีตอบว่า “สนุกมาก แต่ตกปลากลางแจ้งทั้งวัน เล่นเอา
เหนือ่ ย”
“ว่าแต่ว่า เสื้อผ้าท่ีคุณจัดให้ ไม่เห็นมีชุดนอนตัวใหม่เลย
คุณลมื ใสไ่ ปให้ไชไ่ หม” สามีต่อว่านดิ ๆ
คุณภรรยาตอบด้วยเสยี งเยือกเย็นวา่ “ชุดนอนของคณุ ฉนั ใส่
ไว้ในกล่องอุปกรณ์ตกปลาของคุณ ไม่เห็นเหรอ?”

92

20. หนา้ ทอี่ ะไร

ผู้จัดการใหม่เพิ่งมารับงาน มีออกนโยบายให้ทุกคนท�ำงาน
ใหห้ นกั ข้ึน ใครไมต่ ั้งใจท�ำงานจะให้ออก
ประชมุ สงั่ การเสรจ็ กอ็ อกเดนิ ตรวจสำ� นกั งานทกุ ชนั้ ตงั้ แตช่ น้ั
บนสุดลงไป
เม่ือมาถึงชั้นล่าง เจอชายคนหน่ึงไม่ท�ำการงานอะไร ยืนพิง
ผนังหน้าห้องอย่างสบายใจ ในขณะท่ีคนอ่ืนก้มหน้าก้มตาท�ำงาน
กันเต็มท่ี
ผจู้ ดั การจงึ ถามเสยี งขนุ่ ๆ ว่า “น่ีเธอ ไดเ้ งนิ เดือนๆ ละเท่าไร
แล้วมายืนสบายใจอยู่อยา่ งน”้ี
“7,000 ครับ”
ผจู้ ดั การพดู ตอ่ วา่ “งน้ั ฉนั ใหเ้ ธอ7,000 ตอนนเ้ี ลย แลว้ ออกไป
จากบรษิ ทั ตง้ั แตว่ นั น้ี ไมต่ อ้ งมา
ท�ำงานท่ีน่ีอกี แล้ว”
ว่าแล้วกค็ วกั เงนิ ใหไ้ ป 7
พันบาท ชายหนุ่มยกมือไหว้
รั บ เ งิ น แ ล ้ ว รี บ อ อ ก ไ ป จ า ก
สำ� นกั งานทนั ที

93

จากนน้ั ผจู้ ดั การกเ็ ขา้ ไปในหอ้ งทำ� งานทพ่ี นกั งานทำ� งานกนั อยู่
พรอ้ มกบั พดู วา่
“พวกคณุ ดตู วั อยา่ งเจา้ หมอนนั่ ยนื อสู้ บายไมท่ ำ� งานอะไรเลย
ในขณะทพี่ วกคณุ ทำ� งานกนั เตม็ ท่ี ผมใหเ้ งนิ เดอื นมนั ไป 7 พนั พรอ้ ม
ไล่มนั ออกไปแลว้ ”
“วา่ แตว่ ่า เจ้าหนมุ่ น่นั มันท�ำงานอยแู่ ผนกไหน” ผ้จู ัดการถาม
พนกั งานทน่ี ่ังใกล้ๆ ตอบเบาๆ วา่
“เขามาสง่ พิซซ่าครบั ”

94

21. อาชพี ต่างกนั

ผู้เสียหายสาวในคดีถูกคนร้ายหลายคนจับปิดตาแล้วข่มขืน
มาแจ้งความ
เจา้ หน้าท่ี “มีเบาะแสอะไรจะบอกได้บา้ ง”
ผู้เสียหาย “มนั มากนั 3 คนค่ะ”
เจ้าหนา้ ท่ี “รูไ้ ดอ้ ยา่ งไร”
ผู้เสียหาย “แต่ละคนพฤติกรรมไม่เหมือนกัน คนแรกน่าจะ
เปน็ ขา้ ราชการ”
เจ้าหน้าที่ “ทำ� ไมคดิ ว่าเป็นขา้ ราชการ”
ผู้เสียหาย “คนนี้เอาแต่เลียแข้งเลียขา ท�ำๆ หยุดๆ ไม่ค่อย
ตัง้ ใจ”
เจา้ หน้าท่ี “แลว้ คนที่ 2 ล่ะ”
ผู้เสยี หาย “น่าจะเปน็ หมอคะ่ ”
เจา้ หน้าที่ “รไู้ ด้ยงั ไง”
ผเู้ สยี หาย “คนนเ้ี อาแตต่ รวจ จบั
ลบู คลำ� โนน่ น่ี ปากกบ็ อกวา่ ใหน้ อนนง่ิ ๆ
ให้พลิกซ้ายพลิกขวา แล้วถามว่าเจ็บ
ไหมๆ ใหท้ นอกี นิดเดยี ว เดยี๋ วก็เสรจ็ ”

95

เจา้ หนา้ ที่ “แลว้ คนสดุ ท้ายละ่ ”
ผู้เสยี หาย “นา่ จะเป็นพนกั งานขายเอกชน”
เจา้ หน้าที่ “คุณรู้ได้อย่างไร”
ผู้เสียหาย “คนนี้ขยันมาก ท�ำไม่หยุดเลยค่ะ ท�ำไปบ่นไปว่า
ทำ� ไมยังไม่ถึงเป้าซักที”

96

22. เสร็จพไ่ี ทย

ผู้รับเหมาจีน แขก ไทย เข้าร่วมเสนอราคาเพื่อประมูลงาน
ซ่อมประตูท�ำเนียบขาว
เจา้ หนา้ ท่ี “เฮ้ พวกยู ตีราคาค่าซอ่ มเท่าไร”
ผรู้ บั เหมาจนี “คา่ วสั ดุ 400 เหรยี ญ คา่ แรงคนงาน 300 เหรยี ญ
ก�ำไรของอวั๊ 200 เหรยี ญ รวม 900 เหรียญ”
ผู้รับเหมาแขก “ค่าวัสดุ 400 เหรียญ ค่าแรงลูกน้อง 200
เหรียญ ก�ำไรของบัง 100 เหรียญ รวม 700 เหรยี ญจะ้ นาย”
ผู้รับเหมาไทยกระซบิ ข้างหเู จา้ หน้าทต่ี ามความเคยชนิ
“ผมคดิ 1,700 เหรยี ญ ของยู 500 เหรยี ญ ของไอ 500 เหรยี ญ
ท่เี หลือ 700 เหรียญ จ้างอาบงั ท�ำ”

97

23. รักราชการ

ข้าราชการหญิงคนหน่ึงเกิดความรู้สึกเบื่อชีวิตราชการ จึงได้
ตดั สนิ ใบเขยี นใบลาออก ทำ� ทกุ อยา่ งตามลำ� ดบั ขนั้ ตอน จนถงึ ขนั้ ตอน
สดุ ทา้ ย กไ็ ปยน่ื ใบลาออกทก่ี องการเจา้ หนา้ ท่ี เจา้ หนา้ ทร่ี บั เรอ่ื งแลว้
เปิดเข้าไปดูข้อมูล big data ส่วนบุคคลของข้าราชการหญิงคน
ดงั กล่าว พรอ้ มกับพูดวา่
“ยงั เสนอเรอ่ื งใหเ้ จา้ นายอนมุ ตั ใิ หล้ าออกตอนนไี้ มไ่ ด้ พตี่ อ้ งหา
เงินมาคืนสหกรณ์ออมทรัพย์ประมาณล้านเศษ คืนเงินกู้ธนาคาร
ออมสนิ อีก 5 แสน ธนาคารกรงุ ไทยอกี 1 ลา้ น พีถ่ ึงจะลาออกได้”
คำ� อธบิ ายของเจา้ หนา้ ทคี่ นน้ี ทำ� ใหข้ า้ ราชการหญงิ คนนน้ั เกดิ
ความรู้สึกรักชีวิตราชการที่อย่างท่ีสุด ถึงกับเลิกล้มความตั้งใจท่ีจะ
ลาออกจากราชการ ฉกี ใบลาออกทงิ้ ทันที

98

24. เก่งมาก

ท่านรัฐมนตรีศึกษา (ชาย) เดินเข้าไปในโรงเรียนประถมต้น
ประจำ� จงั หวดั พรอ้ มคณะผบู้ รหิ าร มที งั้ ปลดั กระทรวง อธบิ ดี ผตู้ รวจ-
ราชการกระทรวง และ ผอ. ประถมศึกษาจังหวัด ซง่ึ น�ำท่านเขา้ ไป
ในหอ้ งเรียนของชั้นประถมศกึ ษาปีท่ี 4 ทเี่ ตรียมตวั ข้นึ ประถมปลาย
ในปีถัดไป
ผอ. โรงเรียนก็กล่าวแนะน�ำครู
ประจำ� ชน้ั
ท่านรัฐมนตรีบอกว่า ขอให้ครูที่
ติดตามมาจากกรุงเทพฯ เป็นผู้ทดสอบ
ความรู้เด็ก เพ่ือประเมินการเรียนการ
สอนของโรงเรียนแห่งน้ี และเพ่ือดูว่า
เด็กพร้อมท่ีจะขึ้นเรียน ป.5 ได้หรือไม่
เหตุที่ท่านไม่ให้ครูประจ�ำชั้นทดสอบ
เพราะเกรงว่าจะรู้กนั กับเดก็
ครูผู้ติดตามเป็นผู้หญิง หน้าตาดี
หุ่นดี สวมแว่นตามแฟช่ัน ท่าทางบอก
ชัดว่าเป็นนักเรียนนอก เธอชี้ไปท่ีเด็ก
ชายผู้น่าสงสาร ข้ีมูกเปื้อนร่องจมูก

99