13. จัดการมันเลย
เสียงกร่ิงโทรศัพท์ท่ีบ้านดังข้ึนกลางดึก
สาวใช้ท่ีเพ่ิงมาอยู่ใหม่รับสาย “ฮัลโหลๆ ตาม
คุณผหู้ ญิงมาพูดสายหนอ่ ย” เสยี งต้นสายบอก
สาวใช้ “ไม่ได้ค่ะ คุณผู้หญิงนอนแล้ว
คุณผชู้ ายกอ็ ยดู่ ้วย กลวั โดนดุค่ะ”
“หา! แกว่าอะไรนะ คุณผู้ชายนอนอยู่
ดว้ ยเหรอ ฉันนี่แหละคณุ ผชู้ าย”
พอตั้งสตไิ ด้ เสียงต้นสายก็บอกวา่ “ง้นั แกฟงั คำ� สั่งฉันให้ดนี ะ
แกไปเรียกไอ้ผู้ชายมันออกมา แล้วฟาดหัวมันด้วยสากกระเบือให้
อยู่หมดั เลยนะ ถ้าแกไม่ท�ำ ฉนั จะไลแ่ กออก”
เสยี งปลายสายเงยี บไปพกั ใหญ่ “เรยี บรอ้ ยแลว้ คะ่ จะใหท้ ำ� ไง
ต่อคะ” สาวใช้ท�ำงานตามส่ังเสร็จก็กลับมารายงานผลงานทาง
โทรศัพท์
“ลากมันลงมาจากชน้ั สอง ขงั มนั ไว้ในหอ้ งน�้ำ เดยี๋ วฉนั จะรีบ
กลับไปจัดการมันเอง” เสยี งต้นสายสง่ั
“ทนี่ ี่ไม่มชี นั้ สอง เป็นบา้ นชั้นเดยี วน่คี ะ” สาวใช้วา่
“อา้ ว! เหรอ! ขอโทษนะ...โทรผิดนะ่ ”
150
14. หูตึง?
สามีคดิ วา่ ภรรยาหูตึง เนือ่ งจากอายุมากแล้ว จึงหาขอ้ มลู จาก
กเู กิ้ล เขามวี ธิ ีใหท้ ดสอบเองได้ ไม่ต้องไปหาหมอให้เสยี ตังค์
วธิ ที ดสอบกง็ า่ ยๆ ใหย้ นื ทางดา้ นหลงั หา่ งออกไปทรี่ ะยะ 7 เมตร,
5 เมตร, 3 เมตร และ 1 เมตร ตามลำ� ดบั แลว้ สง่ เสยี งถาม ถา้ หปู กตดิ ี
ภรรยาไดย้ นิ และตอบกลบั มา กบ็ อกสภาพการไดย้ นิ ทรี่ ะยะตา่ งๆ ได ้
ก็เอาไปเทียบกับตารางเทียบ จะทราบผล ถ้าถามท่ีระยะ 1 เมตร
ไมต่ อบ แสดงว่าหตู ึงมากแลว้ ใหพ้ าไปหาหมอ เสยี เงนิ กต็ อ้ งยอม
เยน็ นนั้ การทดสอบกเ็ รม่ิ ขนึ้ ขณะทภี่ รรยายนื ทำ� กบั ขา้ วอยใู่ น
ครัว สามถี อยไปทีร่ ะยะ 7 เมตร แล้วถามดว้ ยเสียงดังระดบั ปกตวิ ่า
151
“ทรี่ ัก วันนก้ี ับขา้ วอะไร” ทุกอยา่ งเงียบ
สามีขยับใกล้เขา้ มาท่ีระยะ 5 เมตร ถามอีกวา่
“ทร่ี ัก วนั นี้กับข้าวอะไรจะ๊ ” ทกุ อย่างเงียบอีก
สามขี ยบั ใกลเ้ ขา้ มาที่ระยะ 3 เมตร ถามซ้�ำประโยคเดมิ
“ทรี่ ัก วนั น้กี บั ข้าวอะไรจ๊ะ” ทุกอย่างเงยี บสนทิ
สามชี ักใจไมด่ กี บั ผลการทดสอบ จงึ ขยับใกลเ้ ข้ามาทรี่ ะยะ 1
เมตร ถามซ้�ำดว้ ยประโยคเดิม
ทกุ อยา่ งเงยี บอีก
สามจี งึ ขยับเข้าไปพูดทใ่ี กลห้ ูภรรยา แลว้ ถามดงั กวา่ เดิมวา่
“ท่ีรกั วันน้ีท�ำกบั ขา้ วอะไรจ๊ะ”
ภรรยาตอบอย่างหงุดหงดิ ว่า
“ฉนั ตอบเธอตงั้ 4 ครงั้ แล้วว่า
ผัดมะเขือยาวกับไข่ตุ๋น เธอไม่ได้ยิน
เลยหรือ?”
152
15. ฐานะไม่ดี
คนตัดไม้ท�ำขวานตกน�้ำ เทวดางมขวานทองมาให้ คนตัดไม้
ไม่ขอรบั ขวานทอง งมขวานเงินมาให้ ขวานเงนิ ก็ไม่รับ ขอรับขวาน
เหล็กเล่มเดิมของตัวเองคืนเท่านั้น เทวดาช่ืนชมในความซื่อสัตย ์
จึงยกขวานใหท้ ัง้ ขวานทอง ขวานเงิน และขวานเหล็ก
ไมน่ านตอ่ มา คนตดั ไมเ้ ผลอทำ� ภรรยาตกนำ้� เทวดาหานางงาม
จักรวาลมาให้ คนตดั ไมบ้ อกวา่ “ใช”่
รบี รับนางงามจกั รวาลจะกลับบ้านทันที
เทวดาถามว่า “ท�ำไมเจ้าไม่ท�ำเหมือนตอนขวานตกนำ้� ”
คนตดั ไมต้ อบเทวดาวา่ “ลกู รวู้ า่ ถา้ ลกู ทำ� แบบนน้ั ทา่ นจะมอบ
หญิง 3 คน ทั้งนางงามจักรวาล นางสาวไทย และภรรยาคนเดิม
ใหล้ กู ลูกเปน็ คนฐานะไม่ดี จะเลี้ยงดู 3 คนไมไ่ หว จึงขอรับเพยี งแค่
คนเดียว”
153
16. ไม่เหมอื น
สาว “พี่เปน็ คนจงั หวดั ไหนคะ?”
หน่มุ “พ่ีเปน็ คนจังหวดั เลย”
สาว “แตด่ ูแล้ว หน้าตาพไี่ มเ่ หมือนคนเลยนะคะ”
17. ข้นึ กไ็ ด้
สมหวัง พนักงานดเี ด่นของบริษัท เขา้ พบผู้จดั การ
“ผมขอข้ึนเงินเดือนครับ เงินเดือนปัจจุบันมันน้อย ไม่พอใช้
จ่าย”
แล้วก็พูดต่อว่า “หากไม่ได้ขึ้นเงินเดือน ตอนนี้มีบริษัทฝรั่ง
4 แหง่ ติดต่อตามตัวผมอยคู่ รบั ”
154
ผู้จัดการได้ฟังก็รู้สึกเสียดายสมหวัง ถ้าต้องปล่อยให้ไปอยู่
บริษทั ฝรง่ั จงึ ตอ้ งตดั สนิ ใจ
“โอ.เค. ผมยอมเพิม่ เงนิ เดือนใหค้ ณุ 50% ตามทีข่ อ”
สมหวงั “ขอบคณุ มากครับทา่ นผู้จดั การ”
ในขณะที่สมหวังก�ำลังจะเดินออกจากห้อง ผู้จัดการอดไม่ได ้
ทจ่ี ะถามเพิม่ เพ่ือเกบ็ ไวเ้ ปน็ ข้อมลู
“บริษทั ฝร่งั 4 แห่ง ทีต่ ดิ ตอ่ คุณอยู่ มที ไี่ หนบ้าง”
สมหวงั “กม็ ี Visa, Master card, First choice แลว้ ก็ A-EON
ครบั ”
155
18. รอบคอบ
หวั หน้าโจร “มึงไปทุบกระจกรถ แลว้ ขโมยของมา”
ลูกนอ้ งโจรกลับมา “ลูกพี่ ไม่ไดข้ อง”
หวั หนา้ โจร “ท�ำไมละ่ วะ”
ลกู นอ้ งโจร “เจ้าของรถมันเปิดกระจกทง้ิ ไว้ ทุบไมไ่ ด”้
หวั หนา้ โจร “กูวา่ แลว้ เดีย๋ วน้ีคนเขารอบคอบกันจรงิ ๆ”
156
19. อยา่ ลมื ฉนั
ณ วดั ปา่ แหง่ หนงึ่ มชี าวตา่ งชาตมิ าเปน็ พระบวชใหม่ ใกลเ้ วลา
ฉันเพล ลูกศษิ ย์วัด 2 คนปรึกษากัน
บญุ รอด “เอ็งไปบอกหลวงพี่ฝรั่ง ใหห้ ยดุ กวาดลานวัดได้แล้ว
อยา่ ลมื มาฉนั เพล”
บญุ รักษา “ขา้ พดู ภาษาอังกฤษไมเ่ ปน็ ”
บุญรอดนึกถึงละครท่ีดูขึ้นมาได้ “แกรีบไปบอกหลวงพี่ว่า
‘ฟอร์ เกต็ มี นอ็ ต’ ละกนั ”
บญุ รกั ษา “อะไรของเอง็ ”
บุญรอด “ฟอร์ เก็ต มี
นอ็ ต” ก็ ‘อย่าลมื ฉัน’ ไง”
157
20. โดนยงั
ครูสาวคนภาคกลางได้บรรจุไปสอนหนังสือทภ่ี าคอีสาน
อยู่เดือนแรก ต้องออกไปชุมชนเพ่ือเย่ียมบ้านลูกศิษย์ตาม
โครงการเชงิ รุก ไม่ท้งิ ลูกศษิ ยไ์ ว้ข้างหลงั
แมใ่ หญถ่ าม “มาอยู่ทน่ี โ่ี ดนหรือยังล่ะคร”ู
ครูสาวตอบ “ท่นี ีย่ งั ไม่โดน แต่ตอนเรยี นโดนหลายทีค่ะ”
158
21. เอาให้แน่
แม่วัยสาวหน้าตาดี เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ อุ้มลูกน้อยข้ึนรถไฟ
เพื่อเดินทางกลบั ตา่ งจังหวดั ได้ทีน่ ่งั ขา้ งๆ ลุงคนหน่ึง
ลกู งอแงไมย่ อมกินนม แม่แกลง้ ข่วู ่า
“กนิ นมซลิ กู ถา้ ไมก่ นิ แมจ่ ะใหล้ งุ ทน่ี งั่ ขา้ งๆ นกี่ นิ นมแทนนะ”
ระหวา่ งรถไฟวงิ่ ไป รถไฟแวะจอดสถานตี า่ งๆ เปน็ ระยะๆ ลกู นอ้ ย
กง็ อแงตลอด ไม่ยอมกนิ นม แมว่ ัยสาวพูดซำ�้ ๆ อยู่ 2-3 ครง้ั
ลงุ ท่ีน่งั ขา้ งๆ จงึ พดู ขึ้นว่า “ลองถามลกู แกใหช้ ดั ๆ จะเอายงั ไง
น่ลี งุ นัง่ เลยบ้านมาตง้ั 2 สถานีแล้ว”
159
22. ปลอ่ ยวาง
ท่ศี าลาวัดแห่งหน่งึ ในโลกยคุ ดิจทิ ัล มญี าตโิ ยมมาเต็มศาลา
หลวงพอ่ “วางมนั ลงเสยี บ้างเถอะโยม”
ฆราวาส “ใช่คะ่ เหน็ ด้วยกับท่ที า่ นสอน วา่ การยดึ ตดิ มันหนัก
เกดิ เป็นทุกข์ เมื่อปลอ่ ยวาง ใจกเ็ ปน็ สุข”
หลวงพอ่ “ไม่ใชจ่ ะ้ โยม โทรศพั ทม์ อื ถือในมอื คณุ โยมทง้ั หลาย
น่ะ ปลอ่ ยวางมนั ลงซะบา้ ง”
160
23. ยังอ่อน
คู่สามีภรรยาวัย 40 เศษ คู่หนง่ึ ขบั รถเข้าไปเตมิ นำ้� มนั ทปี่ ๊ัม
ในขณะที่กำ� ลังเตมิ น้ำ� มนั
เดก็ ปัม๊ ชาวถิ่นพูดว่า “โอ๊ะ ยงั หน้าอ่อนทง้ั คู่เลย”
สามีภรรยาได้ยินดังนนั้ หันมามองหนา้ กนั ยม้ิ ชอบใจ พอจ่าย
เงินเสร็จ จะออกรถ สามีบอกเด็กปั๊มว่า “ก็พ่ีทั้ง 2 คนดูแลรักษา
สขุ ภาพดไี ง”
เด็กปั๊มตอบว่า “ผงไม่รู้ แต่จะให้ช่วยเติมลมยังหน้าให้ไหม
มนั อ่อนท้งั ค่เู ลย”
161
24. อยา่ รู้เลย
ในงานมอเตอรโ์ ชวห์ ลงั โควดิ ผา่ นไปหมาดๆ ลงุ สมชายเดนิ เลน่
ดูรถ กินถว่ั ต้มไปพลาง สกั พกั กไ็ ปหยุดยืน เอามอื ลบู รถสปอรต์ ยห่ี อ้
หรู แล้วเผลอผายลมออกมาปา๊ ดใหญ่ เห็นพรต๊ิ ต้ีสาวยนื อยขู่ ้างหลัง
เลยถามแก้เขินไปวา่
“หนู รถคันน้ีราคาเท่าไหร”่
พริตตี้สาวตอบกลับมาว่า “อย่ารู้เลยลุง แค่ลูบยังตดแตก
ถา้ หนูบอกราคา ลงุ ขีแ้ ตกแนๆ่ ”
162
25. ไม่ฉลาด
ลงุ วยั 60 หมาดๆ กลบั จากไปทำ� บตั รสงู อายุ มาเลา่ ใหภ้ รรยา
ฟงั วา่
“วนั นี้ ฉันไปทำ� บตั รผู้สงู อายุ แต่ลมื เอาบัตรประชาชนไปด้วย
เจ้าหน้าท่ีใจดีมาก สมกับเป็นพนักงานของรัฐยุคใหม่ ท่ีมุ่งบริการ
ประชาชนด้วยนโยบายรัฐบาล 4.0”
ลงุ เลา่ ตอ่ ว่า
“เธอบอกว่าลมื บตั รประชาชนก็ไม่เป็นไร ใหฉ้ นั เปดิ เส้อื ขอดู
ขนหน้าอก เห็นขนหนา้ อกของฉนั หงอกแลว้ เธอกเ็ ชือ่ ว่าฉนั สูงอายุ
แล้ว จงึ ท�ำบตั รผู้สงู อายใุ ห้ ฉันรบั มาแลว้ ดีจรงิ ๆ”
ป้าภรรยาลุงได้ยินดังน้ัน
จงึ พูดขึ้นว่า
“แกนี่โง่จริงๆ เลย ถ้าแก
เปดิ กางเกงใหเ้ ขาดขู า้ งลา่ ง กจ็ ะได้
บัตรคนพิการมาอีกใบแล้ว”
163
26. แค่ดผู ล
ตอนพกั เทยี่ ง พนกั งานสาวคนหนง่ึ ไปถอนเงนิ ทเี่ ครอื่ งเอทเี อม็
หน้าหา้ ง
ขณะทกี่ ำ� ลงั พยายามเสยี บบตั รเขา้ ไปในเครอ่ื ง เธอสงั เกตเหน็
ชายคนหน่ึงที่ยืนต่อคิวอยู่หลังเธอ คอยจ้องมองดูอยู่ตลอดเวลา
ในใจเกดิ อาการกลัว เกรงวา่ อาจเปน็ มิจฉาชีพท่ชี ุมยง่ิ กวา่ ยงุ เสยี อีก
เธอมือส่ัน ใส่รหัสเข้าไปหลายคร้ัง แต่ก็ไม่มีเงินไหลออกมา
จึงเกดิ อารมณเ์ สยี หนั ไประบายใสช่ ายคนที่อยู่ขา้ งหลังวา่
“นคี่ ณุ ดูอะไรอยูไ่ ด้ คิดจะมาจฉ้ี ันหรือไง?”
ชายท่ีอยู่ข้างหลัง
พูดว่า “ผมก็แค่เพียง
จะดูว่า คุณเสียบบัตร
ประชาชนเขา้ ไป แลว้ เงนิ
มั น จ ะ อ อ ก ม า ไ ด ้ ด ้ ว ย
หรอื ?”
164
27. ไมต่ าย
A “ไดด้ ขู ่าวลูกฝรั่งตกบอ่ จระเข้ปะ่ ”
B “ไม่ไดด้ ู มีคนลงไปชว่ ยไหม?”
A “ไมม่ ”ี
B “นา่ สงสารนะ ตายปา่ ววะ่ ?”
A “ไมต่ าย จระเขไ้ ม่กินผลไม้”
165
28. ไมเ่ หมือนกนั
เครื่องบินโดยสารล�ำหน่ึงเกิดเหตุขัดข้องทางเทคนิค ต้องลง
ฉุกเฉนิ ลอยลำ� อยกู่ ลางทะเล สจว๊ ตพยายามให้ผ้โู ดยสารลงเรือก้ชู ีพ
แตผ่ โู้ ดยสารกลวั ทะเล ไมม่ ใี ครยอมลง สจว๊ ตขอคำ� แนะนำ� จากกปั ตนั
ผูม้ ีประสบการณส์ งู
กปั ตนั แนะนำ� วา่ “ใหบ้ อกผโู้ ดยสารชาวอเมรกิ นั วา่ การลงเรอื
เปน็ การผจญภยั เขาจะพากนั ลงเรอื แน่นอน”
“ใหบ้ อกผโู้ ดยสารชาวองั กฤษ วา่ การลงเรอื มนั เปน็ เกยี รตยิ ศ”
“บอกผู้โดยสารชาวฝรั่งเศสว่า การลงเรือมันโรแมนติกมาก
นะ”
“ใหบ้ อกผ้โู ดยสารชาวเยอรมันว่า มนั เปน็ กฎหมาย และบอก
ผู้โดยสารชาวญป่ี ุ่นวา่ ‘นเ่ี ป็นค�ำสั่ง’”
166
“ใหบ้ อกผโู้ ดยสารชาวแผน่ ดนิ ใหญว่ า่ ลงเรอื ครง้ั นฟ้ี รที กุ คน”
“แลว้ ผโู้ ดยสารชาวประเทศเกาะเลก็ ๆ ทางทศิ ใตข้ องประเทศ
มี 4-5 คน บอกวา่ ยงั ไงดีครบั ” สจ๊วตถามกัปตนั
“อ๋อ พวกลูกหลานลี คุณไม่ต้องห่วง ตรงไหนมีแถวเข้าคิว
พวกเขากจ็ ะอยูต่ รงนน้ั แหละ” กัปตนั ตอบ
ก่อนสจ๊วตจะผละไปทำ� หน้าที่ กัปตนั นกึ เพิง่ อะไรขึน้ ได้
จึงถามสจ๊วตว่า “ผมเห็นมีผู้โดยสารจากประเทศสารขัณฑ์
อยู่ 10 กวา่ คนนะ”
สจ๊วตตอบว่า “ไม่ต้องหว่ งครับกปั ตนั ผู้โดยสารกลมุ่ นแ้ี ซงควิ
ชาวบา้ นลงเรือไปหมดแล้ว”
167
29. เหมือนหรือตา่ ง
คนยโุ รปกับคนเอเชียคยุ กนั
คนยโุ รป “คณุ วา่ ยน�ำ้ เป็นไหม”
คนเอเชยี “ไม่เปน็ ”
คนยโุ รป “งนั้ หมาก็เกง่ กว่าคณุ เพราะหมามนั ว่ายนำ�้ ได”้
คนเอเชีย “แล้วคุณว่ายนำ้� เปน็ ไหม”
คนยุโรป “เปน็ ซิ”
คนเอเชีย “งน้ั คณุ จะต่างจากหมาตรงไหน”
168
30. นามสกุล
ป้าค�ำอ่อน หญิงชาวบ้าน ไปขอท�ำ passport จะไปต่าง
ประเทศครั้งแรกในชีวิต เมื่อแจ้งช่ือและนามสกุลกับเจ้าหน้าท ี่
เจ้าหน้าท่ีจึงแนะน�ำให้ป้าไปเปลี่ยนนามสกุลเสียก่อน เนื่องจากป้า
มีนามสกุลว่า “ฟกั มี”
เจ้าหน้าท่ีบอกว่าเมื่อเขียนเป็นภาษาอังกฤษแล้วไม่สุภาพ
ไปต่างประเทศคนจะมองป้าไม่ดี ป้าค�ำอ่อนจึงไปปรึกษาผู้รู้ ผู้รู้
แนะน�ำให้ไปเปล่ียนามสกุล เสร็จแล้วป้าก็กลับไปแล้วไปท�ำ pass-
port อีกรอบ
เจา้ หนา้ ที่ถามว่า “ป้าเปล่ียนนามสกุลให้สภุ าพแล้วหรอื ยงั ”
ปา้ บอกว่า “เปลีย่ นเรียบรอ้ ยแล้ว เขาบอกวา่ สภุ าพแล้ว”
เจ้าหน้าที่ดูบัตรประชาชน
ใหม่ของป้าถึงกับตกใจ “นางค�ำ
ออ่ น ฟักมพี ลีส - Mrs. Come-on
Fuck me please”
169
31. Shit
รถ BTS ว่ิงมาถึงสถานีอโศก มีชาวต่างชาติขึ้นมาสองคน
รถวง่ิ เขา้ สสู่ ถานเี พลนิ จติ มเี สยี งประกาศวา่ “Next station, Ploen-
chit”
ฝรง่ั สองคนมองหนา้ กนั อยา่ งประหลาดใจ เมอื่ รถใกลถ้ งึ สถานี
ชิดลม กม็ ีเสยี งประกาศอกี วา่ “Next station, Chid Lom”
ฝร่ังสองคนถึงกับสะดุ้ง มองหน้ากัน แล้วคุยกันแบบงงๆ ว่า
“Why do they have so much shit here?”
ผโู้ ดยสารคนไทยทอี่ ยขู่ า้ งๆ กเ็ ลยบอกไปวา่ “Better prepare
yourselves. The last station is Mo Chit”
shit แปลวา่ อ,ึ อุจจาระ
170
32. คณุ นาย
ในงานเลย้ี งฉลองสตรรี ะดบั จงั หวดั มคี นใหญค่ นโตมากนั มาก
พธิ ีกรเชญิ ใหค้ ณุ นายทัง้ หลายท่มี ารว่ มงานแนะน�ำตัว
คณุ นาย 1 “ดิฉัน คณุ นายผูว้ า่ ราชการจงั หวัดค่ะ”
คุณนาย 2 “ดฉิ ัน คณุ นายผู้กำ� กบั ต�ำรวจจังหวัดคะ่ ”
คณุ นาย 3 “ดิฉัน คณุ นายแพทยส์ าธารณสขุ จังหวดั ค่ะ”
คุณนาย 4 “ดฉิ นั คณุ นายผอู้ ำ� นวยการโรงพยาบาลจงั หวดั คะ่ ”
คณุ นาย 5 “ดฉิ นั คณุ นายผอู้ ำ� นวยการโรงเรยี นประจำ� จงั หวดั คะ่ ”
คณุ นาย 6 “ดฉิ ัน คณุ นายเกษตรจงั หวัดนะคะ”
คุณนาย 7 “ดิฉัน อ้า...
คุณนายป่าไมจ้ ังหวดั คะ่
พิธีกรเชิญคุณนายท่ียืน
ต่อแถวท่านสุดท้าย ข้ึนเวที
แนะน�ำตัว
คณุ นายคนสดุ ทา้ ย “อฉิ นั
คณุ นายเจา้ คณะจงั หวดั จา้ ”
171
33. หยุดเดยี๋ ว
ในงานประจ�ำปีที่ชมุ ชนแห่งหน่ึง ตลอดงาน 7 วัน มเี วทีการ
แสดงหลายเวที แต่มี 2 เวที ท่ผี ้คู นสนใจมากเป็นพิเศษ คือ เวทโี ชว์
จ้�ำบ๊ะ กับเวทีมวย ซ่งึ อยใู่ กล้ๆ กัน
เวทโี ชวจ์ ำ้� บะ๊ เรม่ิ 18.30 น. สว่ นเวทมี วยเรม่ิ ชกเวลา 19.00 น.
แตเ่ ลยเวลาไปเกอื บครง่ึ ชวั่ โมงแลว้ นกั มวยกย็ งั ไมข่ น้ึ เวทสี กั ที
จนคนดเู ริ่มไม่พอใจ โห่กันลนั่
เวลาผ่านไป 20 นาที คนดูเร่ิมโห่หนักขึ้น โฆษกเวทีมวยจึง
กระโดดข้ึนไปบนเวที ควา้ ไมคป์ ระกาศว่า “ขอความกรณุ าทางเวที
จำ�้ บ๊ะหยดุ แสดงสักครูไ่ ดไ้ หม”
โฆษกเวทีจ�้ำบ๊ะ
ถามกลับมาด้วยความ
สงสัยว่า “ท�ำไมต้องให้
เราหยุดโชว”์
โฆษกเวทมี วยตอบ
กลับไปว่า “นักมวยของ
เราใส่กระจบั ไม่ได”้
172
34. ใจถึง
ชายหนมุ่ 3 คนไปขอลกู สาวคนสวยของวา่ ทพี่ อ่ ตาทมี่ อี ทิ ธพิ ล
มาก ว่าที่พอ่ ตาใหแ้ ต่ละคนแนะน�ำตวั วา่ มอี ะไรดี
หน่มุ คนที่ 1 บอกวา่ “ผมมีเงินให้คณุ พ่อ 10 ล้าน”
หนุม่ คนท่ี 2 บอกว่า “ผมมีคฤหาสนห์ รูมลู คา่ 20 ลา้ น และ
แถมเงินให้คุณพ่ออกี 10 ลา้ น”
วา่ ที่พ่อตาฟังแลว้ รู้สึกพอใจ
แล้วถามหนุ่มคนท่ี 3 วา่ มอี ะไรดีบ้าง หน่มุ คนที่ 3 มาดนิ่งๆ
แบบคนใจถึง ตอบว่าท่ีพ่อตาว่า “ผมไม่มีสมบัติอะไรทั้งนั้น มีแต่
ลกู คนเดียวที่อยใู่ นท้องลกู สาวของคณุ พ่อ”
173
35. ส่งั แบบย่อ
ท่ีร้านก๋วยเตีย๋ วดงั ประจ�ำจงั หวัด ต�ำรวจพาผกู้ �ำกบั ใหมไ่ ปกนิ
ก๋วยเตยี๋ วมอ้ื กลางวนั
นายดาบ “ขอเสน้ ใหญ่ ตำ� ลงึ นำ�้ ตก ใสห่ วั ใจ ไมใ่ สผ่ งชูรส”
เด็กเสริ ์ฟตะโกน “ของดาบตำ� รวจโตะ๊ 7 ลงึ ใหญ่ ตกใจ ไมช่ ”ู
ผหู้ มวดต�ำรวจสง่ั ตาม “ของผมขอเสน้ เลก็ ใสไ่ ข”่
เดก็ เสิร์ฟตะโกนส่ัง “ของผ้หู มวดคนน้ี ไข่เลก็ ”
ผกู้ �ำกบั กำ� ลังดูเมนกู ว๋ ยเตย๋ี ว เห็นท่าไมด่ ี เลยรบี ตะโกนส่งั เอง
“ของผมใหญ่ทกุ อยา่ ง น้ำ� เปล่าไม่ใส่น�ำ้ แขง็ ”
เด็กเสริ ฟ์ ตะโกนย�ำ้ “ของผูก้ �ำกบั รปู หลอ่ ใหญ่ทกุ อย่าง แตไ่ ม่
แขง็ ”
174
36. เล่นไม่ซื่อ
แลว้ ไอโ้ จรคนู่ นั้ กเ็ ปลยี่ นมาเอาดที างคา้ แบงกป์ ลอม ปรากฏวา่
ออรเ์ ดอร์เยอะมาก จนพิมพ์ไม่ทนั
ลกู นอ้ งโจร “แยแ่ ลว้ ลูกพ่ี พมิ พ์แบงก์ปลอมไม่ทนั สง่ ”
หวั หน้าโจร “โงท่ ำ� ไมล่ะ มึงกเ็ อาแบงก์จรงิ ปนลงไปบ้างก็ได้”
เมอ่ื โจรคคู่ า้ แบงกป์ ลอมไดแ้ บงกต์ ามทสี่ ง่ั ซอื้ ไว้ และใหล้ กู นอ้ ง
ตรวจรับสินค้า ก็เกิดอาการฉนุ ขาด
“เฮ้ย น่ีมันใสแ่ บงก์จริงปนมานี่หวา่ มันเลน่ ไมซ่ ือ่ ซะแล้ว”
175
37. มจี รงิ
ลูกสาวเขียนไลนม์ าปรกึ ษาแม่
“แม่คะ หนูตัดสินใจแลว้ ว่าจะไมแ่ ต่งงานกบั จอห์น”
แมถ่ ามไลนก์ ลับไปวา่ “อ้าว ท�ำไมละ่ ลกู ”
ลูกสาวตอบกลับมาว่า “หนูเพ่ิงรู้ว่าเขาไม่นับถือศาสนาอะไร
เลย แถมไมเ่ ชื่อว่าเร่ืองนรกดว้ ย”
แม่ไลน์กลับไปว่า “ไม่ต้องห่วงหรอกลูก แต่งงานกับเขาได้
แตง่ แล้วเดี๋ยวเขากจ็ ะรู้เองแหละว่านรกมจี รงิ ”
176
38. เพื่อเพื่อน
โจกับไมค์เป็นเพ่ือนรักสองนักขาย ออกเดินทางไปขายของ
แดนไกล ทรุ กันดาร บงั เอญิ เกดิ พายุใหญ่ ท้งั สองตอ้ งเขา้ ไปขอหลบ
พายุหมิ ะในบ้านของหญงิ โสดสงู วัยไกลเมอื ง เธอใจดมี าก ยอมให้โจ
กับไมคพ์ ักค้างทบ่ี า้ นของเธอได้
กลางดึกคืนนั้น โจได้ยินเสียงไมค์ย่องลงจากเตียง ออกจาก
หอ้ งเดนิ หายเขา้ ไปในหอ้ งหญงิ เจา้ ของบา้ น ดว้ ยความรกั เพอื่ น โจไม่
เอ่ยถึงเรือ่ งน้ีเลย
ราวหนง่ึ ปตี อ่ มา มจี ดหมายลงทะเบยี นมาสง่ ทอี่ อฟฟศิ โจเดนิ
ถอื จดหมายเขา้ ไปในหอ้ งทำ� งานของไมค์ แลว้ พดู ขน้ึ วา่ “แกคงจำ� คนื
ทเี่ ราตดิ พายหุ มิ ะไดด้ ไี ชไ่ หม ตอนดกึ แกดอดเขา้ ไปหอ้ งเจา้ ของบา้ น”
“ไช่” ไมคต์ อบ “แกโกหกเธอว่า แกช่ือ
โจ ใช่ไหม” โจถาม
“ใช่ ขอโทษด้วยนะเพ่ือน ข้ากลัวมี
เรื่อง...เกิดเร่ืองอะไรหรือ มันกระทบกับแก
ร้ายแรงไหม” ไมค์ถามเสียงสัน่
“เธอเพง่ิ เสยี ชวี ติ เมอ่ื เดอื นกอ่ น เธอไมม่ ี
ญาติ จึงเขียนพินัยกรรมยกสมบัติทั้งหมดให้
โจ...ขอบคณุ มากนะเพ่อื น” โจทิง้ ท้าย
177
39. ดถู กู
เพื่อนเอ “วันก่อนกูนุ่งกางเกงขาส้ันขาดๆ ใส่รองเท้าแตะ
ขึ้นไปบนธนาคาร พนักงานมองกูแบบดูถูกมากๆ”
เพื่อนบี “อมื นี่แหละ คนสมยั นี้เขาดูกนั แค่เปลอื กนอก”
เพื่อนเอ “พอกูเขียนใบถอนเงิน 10 ล้านบาทเท่านั้นล่ะ
พนักงานหน้าเคาน์เตอร์รีบเชิญกูไปน่ังท่ีโต๊ะเลย แล้วเรียกผู้จัดการ
มาพบก”ู
เพอื่ นบี “กูว่าแลว้ ไง พวกน้ชี อบดคู นแต่เพยี งภายนอก ว่าแต่
วา่ ผจู้ ดั การมาพบมงึ แล้วยังไงตอ่ ”
เพื่อนเอ “ผู้จัดการ
บอกว่า คุณจะถอนเงินได้
ตอ้ งมเี งนิ ฝากเสยี กอ่ น”
178
40. เหมอื นกัน
ในช่วงสงครามยูเครนก�ำลังเข้มข้น ทันทีท่ีมีข่าวใหญ่เรื่องท ี่
ปูตินเร่งให้เกณฑ์ทหารเพ่ิมในรัสเซีย หนุ่มรัสเซียคนหน่ึงวิ่งกระหืด
กระหอบเข้าไปในโบสถ์ พบแม่ชรี ่างสงู ยืนอยพู่ อดี จงึ พดู กบั แม่ชวี า่
“ซิสเตอร์ครับ เดี๋ยวผมค่อยอธิบาย ตอนน้ีผมขอหลบเข้าไป
อย่ใู ต้กระโปรงท่านหน่อย”
แม่ชีเห็นสีหน้าอันร้อนรน
ก็เข้าใจในความทุกข์ใจของชาย
หนุ่ม จึงตอบตกลงโดยไม่ถาม
อะไร ทันทีท่ีเจ้าหนุ่มมุดเข้าไป
ใต้กระโปรงแม่ชี สารวัตรทหาร
กลมุ่ หนึง่ ก็กรูเขา้ มาในโบสถ์
“เห็นชายหนุ่มคนหน่ึงว่ิง
เข้ามาในนี้ไหมครับ ซิสเตอร์?”
สารวัตรทหารถาม
“เขาว่ิงออกไปทางหลัง
โบสถ์แล้ว” แม่ชีตอบด้วยเสียง
ห้าวๆ
179
เมอื่ สารวตั รทหารวงิ่ ออกไป ชายหนมุ่ กอ็ อกมาจากใตก้ ระโปรง
แมช่ ี
“ขอบคุณความเมตตาของซิสเตอร์มากครับ ผมขออธิบาย
เหตผุ ลตรงๆ วา่ ทตี่ อ้ งแอบ เพราะผมไมอ่ ยากถกู เกณฑไ์ ปรบทยี่ เู ครน
และกต็ อ้ งขอชมวา่ ขาของซสิ เตอร์เรยี ว ดแู ขง็ แรงนะครบั ”
แม่ชฟี งั แล้วกย็ ้ิม กอ่ นตอบเสยี งหา้ วๆ เช่นเดิมวา่
“ถ้าแกไมม่ วั ดูแตข่ าฉนั แล้วเงยมองสงู ขึ้นไปอีกนิด แกก็จะรู้
ว่า ฉนั กไ็ ม่อยากไปรบทีย่ ูเครนเหมอื นกนั ”
180
เม่ือหลายปกี อ่ น ผมเคยนำ� สารพดั เร่ืองข�ำขนั เบาสมอง โนน่ นี่ น่ัน
ท่ีรวบรวมไว้ มาท�ำเป็นหนังสือ “หมอฮาแตก” เล่ม 1 และเล่ม 2
เผยแพรไ่ ปนานมากแล้ว มคี นชอบกันพอสมควร
คนเราทกุ คน มสี ารพดั อารมณ์ สุข โศกเศรา้ ดีใจ เสียใจ ฯลฯ และ
มีอารมณ์ขันร่วมอยู่ด้วย ใครมีอารมณ์ขัน ชีวิตก็เครียดน้อย ใครมี
อารมณข์ นั น้อย กอ็ าจเครยี ดมากหน่อย
มาบดั น ี้ โควดิ กเ็ บาบางลงไปมากแลว้ โลกหมนุ ไปเรอ่ื ยๆ อะไรจะเกดิ
อกี ก็ไม่รู้ จงึ ไดเ้ วลาขดุ เรอื่ งต่างๆ ทรี่ วมไว้ มาเลอื ก จดั กลุ่ม เรียบเรยี ง
อีดิต ขีดเขียนใหม่เพิ่มบ้าง รวมเล่มใหม่แล้ว และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น
“ตวั อกั ษร ซอ่ นย้มิ ” ทที่ ่านอา่ นอยู่น้ี •