Gelişigüzel_hibrithikaye

Ocak 2025/ Sayı:3ELİŞİ GÜZELÖğrencilerimizin hayal gücü, yapay zekanın gücüyle “küçürek öyküler”

Tek n KAYA( Türk D l ve Edeb yatı Öğretmen )Hacı Dudu Mehmet Geb zl Kız Anadolu Kız Anadoluİmam Hat İmam Hat İmam Hat p L ses Yayın Organıdır. Yayın Organıdır. Yayın Organıdır.GELİŞİ/GÜZELDERGİ TASARIM & DİZGİ -YAYIN YÖNETMENİİLETİŞİMMeydankavağı Mah.Değ rmenönü Cad. 1568. SokakMuratpaşa, AntalyaTel: 02423115700E-posta: [email protected]

Kıymetl Okurlarımız, Derg m z n üçüncü sayısını s zlerle paylaşmanın mutluluğunuyaşıyoruz. Bu derg , sadece b r yazılı eser değ l; emeğ n ve şb rl ğ n ngüzel b r ürünü olarak b zlere büyük b r gurur kaynağı oldu. Derg çıkarmak, b r f kr hayata geç rmek, sabırla emek vererek b reser ortaya koymak ve bunu başkalarıyla paylaşmaktır. Bu süreç, özver ve kararlılık gerekt r r. İnsan, paylaştıkça çoğalır, ürett kçe gel ş r. Emekvermek, sabretmek ve sonunda b r eser n ortaya çıkışını görmek, tıpkı b rtohumun yeşer p meyve vermes g b d r. Bu süreçte, “İnsanın ancakçalıştığının karşılığını alacağı” gerçeğ n b r kez daha deney mled k. Öğrenc ler m z n yazdığı küçürek öyküler, onların dünyayı algılamab ç mler n , duygu ve düşünceler n yansıtan kıymetl eserlerd r. Kalemle kurulan her cümle, aslında b r y l ğe, b r farkındalığa vehayata da r der n b r anlama ves le olab l r. Peygamber Efend m z n(s.a.v.) “Hayra ves le olan, hayrı yapan g b d r.” had s nde buyurduğug b , güzel söz söylemek ve bunu paylaşmak da y l ğe b r davett r. Bu anlamlı çalışmaya katkı sağlayan, emeğ n ve zamanını ortaya koyanherkes yürekten kutluyorum. Derg m z n, y l ğe ve güzell ğe açılan b rpencere olmasını, öğrenc ler m ze hayırlı b r yol göstermes n d l yorum.Rabb m, l mle, h kmetle ve hayırla dolu n ce güzel çalışmalara ves lekılsın.Sevg ve saygılarımla, İlhan ANAÇ Okul Müdürü

Çöl Gülü .................................................. 2Uzaktak Ben ........................................... 4Tren Raylarının Sol Tarafı ........................ 6Yol ......................................................... 8Karanlık Oda .......................................... 10Çığlık ..................................................... 12Gözlemler ............................................... 14Kabusun Gerçeğe Dönüşü .......................... 16Kırık Aynalar ......................................... 18Düşüşün Ardında...................................... 20Yne De .................................................. 22Gr Sokaklar ........................................... 24Sesszlkte Saklı ...................................... 26Gölgeler İçnde ........................................ 28Gecenn Yükü .......................................... 30Döngü .................................................... 32Sonsuz Düşüş........................................... 34Bayram Kokusu ....................................... 36Yansıma ................................................. 38Son Saklambaç ........................................ 40Kayıt Günü ............................................. 42Umudun Yıkıntıları.... .............................. 44Yalnızlık Kışında ..................................... 46Br Parça Ger Dönüş ............................... 48Gölge ve Yalnızlık ................................... 50Özgürlüğün Kanatları .............................. 52Kırık Kanatlar..........................................54

EDİTÖRDEN Sevg l Okurlar, Bu derg , öğrenc ler m z n zeng n hayal dünyasıyla yoğrulankalemler n n büyüsü ve b rl kte çalışmanın bereket yle hayatbuldu. Her b r öykü, genç yürekler n der nl kler nde saklıhaz neler açığa çıkarıyor ve yapay zekânın sunduğu mkânlarlabambaşka ufuklara yolculuk ed yor. Bu özel yayında, hayalgücünün sınırlarını zorlayan h kâyelerle, geleceğ n üret c z h nler yle tanışacaksınız. Sayfaları çev rd kçe, öğrenc ler m z n renkl duygu ve düşüncedünyalarına konuk olacak, onların düş âlemler nde b rl kte yolalacaksınız.Derg m z hazırlarken, hem öğrenc ler m z n sanatsal üret m nehem de teknoloj n n sınırsız ufkuna ortak olmanın sev nc n yaşadık. Bu güzel yolculukta emeğ geçen tüm öğrenc ler megönülden teşekkür ed yor; satırların arasında keşfedeceğ n z lham dolu anların keyf n sürmen z d l yoruz.H kâyelerle yen den buluşmak umuduyla... Tek n KAYATürk D l ve Edeb yatı Öğretmen 1H D M G A İ H L / 2 0 2 5

1Yasem n, çölde kaybolmuş b r bedev g b h ssed yordukend n . Kalb , kum taneler g b savrulmuş, her parçayaayrı b r acı yüklenm şt . Gökyüzüne bakıp der n b r ççekt ; yıllardır aradığı o çöl gülünü bulamamıştı. Heradımı onu daha da der n b r yalnızlığa sürüklüyor,umudunun son kırıntılarını da rüzgâr g b önüne katıpgötürüyordu.B r an durdu, kumların arasında b r kıpırtı fark ett .Eğ l p d kkatl ce baktığında, m n c k b r çöl gülüf l zlen yordu. Kalb hızla atmaya başladı. Bekled ğ ,aradığı ç çek bu muydu? Yavaşça el n uzattı, amarüzgârla savrulan kumlar, ç çeğ b r anda kapladı, f l zgözden kayboldu.Yasem n, kumlar arasında b r z bulmayı umarakçares zce eller n kumlara daldırdı. Ancak boşluk… Çölgülü, tıpkı onun umutları g b kumlar arasındakaybolmuştu.Bazı ç çekler sadece kaybed lmey beklemek ç n varoluyordu.Merve HAN2H D M G A İ H L / 2 0 2 5

13H D M G A İ H L / 2 0 2 5

1 Belk de çok uzaktım kendmden. Gözlerm, aynadak yansıma legerçek arasındak o nce çzgde kaybolmuştu. Her gün, sabahlarıgyndğm kıyafetler gb, ruhumu da br maske le kapatıyordum. Dışarıdaherkesn ben anlamasını beklerken, kend ç dünyama br türlü adım atamadım.Yalnızlığım, br gölge gb peşm bırakmıyordu. Arkadaşlarım yanımda,gülüşler, sohbetler, hayatın akışı çnde kaybolmuştu. Ama ben, ruhumundernlklerne br dalış yapmaya cesaret edemyordum. Herkes anlamasını,hssetmesn beklerken, ben kend hslermn yanından geçp gdyordum.Br gün, br parka oturmuş, etrafa boş gözlerle bakıyordum. Çocuklar oynuyor,kuşlar cıvıldıyordu. Br an, çmde br şeylern kımıldadığını hssettm.Kalbm, br kapının aralanmasına dar umut veryordu. Belk de orada, kendbenlğm bulablrdm. Ama br yandan da çmdek ses, \"Nedenbaşkalarından beklyorsun?\" dye fısıldıyordu.Kendme olan bu yabancılığı aşmanın br yolu var mıydı? Yavaşça gözlermkapadım ve dern br nefes aldım. Kend ç sesm duymaya çalıştım. \"Ölüm,belk ruhen, belk bedenen. Ama bu böyle gtmez.\" dedm.O an, kendme olan uzaklığımı hssettm. İçmdek boşluğu doldurmak çnbaşkalarına bağımlı kalmak yerne, kendm anlamaya ve kabul etmeye kararverdm. Belk de en büyük yolculuk, çmdek dünyaya yapacağım bryolculuktu. Ve o yolculuk, yaşamın kendsyd.Uzaklarda br yerlerde, kendm beklyordum; belk de enyakın yer kendmd. Elf Nur KILIÇUzaktaki4H D M G A İ H L / 2 0 2 5

15H D M G A İ H L / 2 0 2 5

Yarı karanlık ıslak yollarda adımlarını atıyordu. Belrszlkler zhnn meşgul edyor,ayakları yere tam basmıyordu. Etrafında kmse yoktu; belk dışarıda vardı amagözlernn önünde belrmyordu. Bu yolun sonu yok gbyd ya da varsa, o noktayı aslablemeyecekt. Sol tarafında yükselen çam ağaçları, sağ tarafında se boş tren rayları uzanıyordu.Yağmur altında ağırlaşmış topraklar paçalarını sarmış, sırtında taşıdığı kötülüklerağırlaşmıştı. Cebnde brkaç çlekl şeker vardı; belk de br umut ışığı, belk de eskanıların br hatırlatıcısıydı. Adımlarını hızlandırırken, çnden \"Sana bunu getryorum, belk affedersn,\" dyefısıldadı. Yüzünün gülmesn arzuluyordu. Yüzüne baktığında güneşn açmasını, teşekküretmesn ve ellerndek yaraların yleşmesn umuyordu. Hang yönde kaç metre gtmes gerektğn blmyordu. Yolun hang tarafında devametmes gerektğ konusunda kafası karışıktı. İçnde, bu dünyada o kadar çok katl, hırsızve kalb katılaşmış nsan varken, belk de onlardan daha kötü br olduğunu kabullenmeybeklyordu. Eğer hayat, br kere olsun onu sarmalayıp yol göstereblrse, umudunukoruyablrd. Tren raylarının sonunda br stasyon olacağına nandı. Her adımında bu nanç onagüç veryordu. \"Hçbr çocuk sonsuza dek kayıp kalmaz,\" dye düşündü, belk de bustasyon, kaybolmuş ruhların buluştuğu yerdr.Gecenn sesszlğnde yürümeye devam ederken, solundak çam ağaçlarının gölgesndekaybolan ışıkları zled. Sağındak tren rayları, geleceğe dar umutlarını taşıyan br yolgbyd. Belk de bu yol, onu aradığı huzura götürürdü. Adımlarını hızlandırdı, çünküçndek umudu kaybetmemek çn hızlanması gerekyordu.Sonunda, tren stasyonuna ulaştığında, yorgun ama umut dolu br şeklde oturdu.Rayların uğultusu arasında, geleceğe dar yen br başlangıcın habercs olan trenn sesgeld. Kapıların açılmasıyla brlkte, hayatında yen br sayfa açılacağını hssett. Yüzüneyansıyan gülümseme, güneşn doğuşunu müjdeled ve ellerndek yaralar, zamanlayleşmeye başladı. Her karanlık yolun sonunda br aydınlık vardı. Ve hçbr çocuk, hçbr nsan sonsuzadek kayıp kalmazdı. Yolculuğu, bulduğu bu stasyonla brlkte yen br hayata adımatması çn yeterl olmuştu.Züleyha Ayman1T r e n R a y l a r ı n ı n S o l T a r a f ı6H D M G A İ H L / 2 0 2 5

17H D M G A İ H L / 2 0 2 5

1 Gün yavaş yavaş batıyordu. Sırtımdak ağır çanta, hızlı adımlarlayolda yürümem zorlaştırıyordu. Her adımda nefes almak daha dagüçleşyordu. Brden, çmde belren br hsle arkamı döndüm. Karanlıktaduran br kş, elndek slahı yüzüme doğru kaldırıyordu. Kalbm hızlaçarparken br tetk ses duyuldu. Gözlerm açtığımda kendm yerdebuldum.Çevrem karanlık ve sesszd; slah ortalıkta yoktu. Brkaç sanyehareketsz kaldım, zhnmde bnbr soru dönüyordu: Neden banasaldırmıştı? Kmd bu kş? Yavaşça ayağa kalktım. Çantam hâlâ ağırdı, ama yürümeye devametme steğ çmde canlanmıştı. Yoluma devam ederken, yaşadığım bukorkutucu olayın zlern taşıyordum. Önümde uzun ve belrsz br yolvardı ama pes etmeye nyetm yoktu.Sonra brden gözlerm açtım. Yatak odamı aydınlatan sabahın lkışıklarıyla karşılaştım. Ter çnde kalmıştım, kalbm hâlâ hızlaçarpıyordu. Her şeyn sadece br rüya olduğunu fark ettm. Dern br nefesalıp yataktan kalkarken, yenden yola çıkma kararlılığımı çmdehssettm.Hranur TOPKAYAYOL8H D M G A İ H L / 2 0 2 5

19H D M G A İ H L / 2 0 2 5

1Karanlık b r odadayım. Pencereden sızan sokak lambalarınınzayıf ışığı, etrafı aydınlatmaya yetm yor. Duvarların arasındak sess zl k, ç mdek korkuyu daha da der nleşt r yor. Ağır adımlarlayürüyerek odanın köşes ne yaklaşıyorum fakat her şey bel rs z veürkütücü. Ayak sesler m yankılanıyor; sank bu karanlığın ç ndeb r ben zl yor g b h ssed yorum.B r anda, karanlığın der nl kler nden b r ses gel yor. Kalb m hızlaatıyor, gözler m dört açıp b r ışık kaynağı arıyorum. Ama neyazık k h çb r şey görem yorum. Tam o sırada, bacağıma b r şeydokunuyor. Pan kle gözler m büyüyor ve korkudan cırtlak b rçığlık atıyorum. Ses m, odanın karanlığında kayboluyor.Korkuyla rk l rken, kapı an den açılıyor. Işık, çer ye sızarkenannem n s luet bel r yor. Sank karanlık odanın tüm sırlarınıb l yormuş g b , bana doğru gel yor. \"Burada ne yapıyorsun,tatlım?\" d ye soruyor, ses yumuşak ve güven ver c . İç mdek korku, annem n ses yle b rl kte azalmaya başlıyor.Annem, ben kollarıyla sarmalarken, karanlık odadan ben çıkarıyor. O an anlıyorum k , karanlık sadece dışarıda değ l, ç mde de var. Ama annem n sıcaklığı, karanlığın s ns yüzünüunutturuyor. Odanın kapısını kapatırken, arkada bıraktığımkorkularım, annem n yanında artık b rer gölge g b kalıyor.Beyza KAÇARKaranlık Oda1 0H D M G A İ H L / 2 0 2 5

1 11H D M G A İ H L / 2 0 2 5

1Ormanda sararmış yapraklar arasında ağır ağır adımlarlayürüyen kadın, ten nde h ssett ğ ser nl kle b rl kte b r gar pl kh ssed yordu. Etrafındak sess zl k, zamanla b rl kte onu boğuyordu.Telefonuna baktı; nternet çekm yordu. Yalnızlık, gölgelerarasında dans ed yordu.B raz daha yürüdükten sonra, yorgunluğunun etk s yle b r yerlerdesoluklanmak sted . Gözler , haf f yosun kaplı b r taş buldu. Üzer neoturmak ç n eğ ld ğ anda, ormanın der n sess zl ğ n b r çığlık ses parçaladı. Korku ve merak ç çe geçm şt ; adımlarını sese doğruyönlend rd .Ses tak p ederek lerlerken kalb hızla çarpıyordu. N hayet,çığlığın kaynağına ulaştı. Gördüğü manzara karşısında şokgeç rd . Karşısında, ağaçların arasında kaybolmuş b r f gürduruyordu. Uzun, gölgel b r s luett n ç nde bel ren, gözler ylekadını tarayan b r varlık.Kadın, der n b r nefes aldı ve yavaşça yanına yaklaştı. Ancak o an,f gürün gerçek yüzü aydınlandı; b r nsan değ l, ormanınkend s yd . Ağaçların dalları arasında kaybolmuş b r gölge,huzursuz b r nefes g b etrafa yayıldı. Kadın, ç nde b r korkudalgası h ssett .B l nmeyen b r gücün çağrısına karşı koyamadan, adımlarını ger çekt . Ancak ormanın der nl kler nden gelen çığlık, onu adetabüyülem şt . Arkasında yıkılmış b r dünya, önünde karanlık b rgelecek vardı. Ormanda ney n g zlend ğ n b lemezd ama ger dönmeye cesaret edemed .Kalb n n hızla çarptığı an, b l nmeyen b r sona doğru lerl yordu.İk s de b rb r ne dokunmadan, ama b rb r n h ssederek, karanlığınder nl kler ne doğru kayboldu. Çığlık, ormanın sess zl ğ n b r kezdaha yırtarak, yankılanmaya devam ett .Sudenaz ÖZTÜRKÇı̆lı1 2H D M G A İ H L / 2 0 2 5

1H D M G A İ H L / 2 0 2 51 3

Pencereden dışarı bakarken, gözler m bahçede oynayan b rçocuğa takıldı. Küçük b r çocuktu, neşeyle zıplıyor, koşturuyor,el ndek topla oynuyordu. O an, geçm şe da r b r özlem kapladı ç m . K msey umursamadan oyun oynadığım, arkadaşlarımlagüldüğüm o günler aklıma geld .O zamanlar ne kadar özgürdüm. H çb r kaygı yoktu kafamda;sadece oyun, arkadaşlık ve hayal gücü vardı. Düşündüm, eğer ogünlere döneb lseyd m, y ne aynı sev nç ve heyecanı yaşayab l rm yd m?Ama zaman her şey g b bunu da değ şt rm şt . Çocukken h ssett ğ mo saf mutluluk artık kaybolmuş g b yd . O küçük çocuk, hayaller nedalmışken, ben büyüyüp sorumluluklarla dolu b r dünyaya adımatmıştım. Y ne de, o an ç mde b r umut bel rd .Belk de hayatın ç nde hala o çocuğun ruhunu bulab l rd m. Anılarayaslanarak, geçm şten b r parça alıp, bugünümde yen den çocukolab l rd m. Çocukluğun saflığını ve neşes n kalb mde taşımak,belk de büyümen n en güzel yanıydı. Ve b r gün, belk o küçükçocuk g b pencereden dışarı bakarken, gözler mdek ışıltı tekrarcanlanırdı.Alma Al khateeb1H D M G A İ H L / 2 0 2 51 4

1H D M G A İ H L / 2 0 2 51 5

4 08 H D M G A İ H L / 2 0 2 21Gece yarısı, odanın karanlığında huzursuz b r uyku ç ndekıvranıyordum. Der n b r korku, b l nçaltımın der nl kler ndenyüksel yor, adeta beden m ele geç r yordu. An den, annem vebabamın b r tehl ke altında olduğunu h ssett m. Bu h s, ben der nden sarıyordu; kötü, korkunç b r şey n haberc s yd .Rüyamda ev m zde büyük b r yangın çıkmıştı. Alevler hızlayayılıyor, duman gözümü kapatıyordu. Pan kle p jamalarımı g y pda reden fırladım. Sokakta oturduklarını b lmek, b r nebze de olsarahatlatmıştı ben . Ancak, aklımın b r köşes nde da reler n nanahtarını almayı unutmuş olmanın verd ğ p şmanlık vardı.Kapının önüne geld ğ mde, ç mde büyüyen b r öfke dalgası sardıben . Kapıyı çalma ht yacı, ç mdek çares zl ğ ve korkuyubastırmanın b r yolu g b gel yordu. Eller m t tr yordu ama kapıyıçalmaya devam ett m. B r an ç n b l nç kaybına uğradım, her şeykararırken...Gözler m açtığımda, çer ye baktım. Ev m zde h ç k mse yoktu.Yangın gerçeğ yle yüzleşmek, kabuslarımın b r an önce sonaermes n st yordum. İk aydır bu tür kâbuslar görüyor, uykularımınder nl kler nde aynı korkularla mücadele ed yordum. Ama ş md ,en kötüsü gerçek olmuştu. Yangın yoktu; belk de beyn m b r an ç n sınırları zorlamış, ben kend ç mdek korkularla yüzleşt rm şt .Ancak o an, duvarların ardında annem ve babamın gülümseyenyüzler n görmek, gerçekl ğ n ne kadar kırılgan olduğunu farketmem sağladı. Kâbuslar, belk de b l nçaltımızın b ze gönderd ğ mesajlardı. O gece, korkularımla yüzleşerek, onları aşmanın lkadımını atmış oldum.KâbusuGerçe̆ Dönü̧üKâbusuGerçe̆ Dönü̧üH D M G A İ H L / 2 0 2 51 6S O F İ A A M E E R

1H D M G A İ H L / 2 0 2 51 7

4 09 H D M G A İ H L / 2 0 2 21Mel s, kalabalık b r cadden n ortasında durmuş,etrafındak b nalara bakıyordu. Her gün aynıyüzlerle karşılaşmak, aynı gr duvarlara çarpmakonu daha da ç ne kapatıyordu. Sank buradadeğ ld , burada olmamalıydı. İç nde b r yerlerdekaybolmuş, kend n y t rm ş g b yd .B r v tr n camında yansımasını gördü. Tanıdık b ryüzdü ama ona a t değ lm ş g b soğuk veyabancıydı. “Bu ben değ l m,” ded fısıltıyla. “Buradaolmamalıyım.” Kırık aynalar g b h ssett ; her parçasıbaşka b r yerde, başka b r hayatın ç nde asılıkalmıştı.B r adım ger çek ld ve kalabalıktan uzaklaşarakara sokaklara daldı. Der n b r nefes aldı; rüzgâr,esk b naların arasından es p saçlarını savurdu. O anfark ett k , kend n bulmanın yolu, her gün yaşadığısıradanlıktan kaçmakla değ l, ç ne bakmaklabaşlıyordu. Ve bu yolculuk, kırık aynalardan geçenb r yoldu; parçalarını yen den b rleşt rmek ç natılacak cesur b r adımdı.Beyza Nur ÜnalKırık AynalarH D M G A İ H L / 2 0 2 51 8

1H D M G A İ H L / 2 0 2 51 9

1 Okuldan çıkışında bel nde taşıdığı çantasının ağırlığı ve başındak ağrı, adımlarını daha da zorlaştırıyordu. Gözler yere dalmış, aklında b ryığın kaygı dolanıyordu: b tmeyen ödevler, yaklaşan sınavlar, hayatınbel rs zl ğ … Otobüs durağına doğru yürürken, önündek kaldırımı farketmed . Ayağı takıldı ve b rden yere kapaklandı. Avuçlarının acısıyla b r\"Of!\" çekt . Gözlüğü de düşmüştü. Etraf bulanıktı. Tam o sırada, yüzünü seçemed ğ b r eğ ld , gözlüğünü yerden alıp ona uzattı. Gözlüğü taktığında her şeynetleşm şt : yüzler, sokaklar ve ç nde kopan o karmaşa. Teşekkür etmek ç n başını kaldırdı ama yabancı çoktan uzaklaşmıştı. Belk de netl k, hepdüştüğünde gel r d ye düşündü. Bel nay KAYAH D M G A İ H L / 2 0 2 52 0

1H D M G A İ H L / 2 0 2 52 1

124 0 H D M G A İ H L / 2 0 2 21 Artık hava erken kararıyor. Şehr n sokak lambalarının solgun ışıkları,uzun gölgeler hal nde yol kenarına uzanıyordu. El mde tutmuş olduğumsıcak çay bardağını bırakmış, otobüs durağında b r başıma bekl yordum.Soğuk rüzgar, ten me şlerken, ç mde b r yalnızlık h ss büyüyordu. Etrafımda, akşamın sess zl ğ arasında geçen b rkaç yolcu vardı.Bazıları aceleyle telefonlarına bakıyor, bazıları se ceketler n dahasıkıya sarıyordu. Herkes kend düşünceler ne dalmış, kend dünyasındakaybolmuş g b yd . Ben se, durakta beklerken z hn mde dolaşansorularla meşguldüm. Düşünüyorum da, eğer erkek olsaydım y ne de bu kadar korkarmıydım? Şehr n karanlık sokaklarında tek başına yürürken h ssett ğ m obel rs z tehl ke h ss ... Kadın olmanın get rd ğ o sürekl tet kte olma hal ,gece geç saatlerde evden çıkarken h ssett ğ m end şe... Belk de c ns yetfarkı, bu duyguları yaşama b ç m m etk l yordu. B r an duraksadım, der n b r nefes aldım ve gözler m kapattım.İç mdek korkunun, sadece c ns yet mden kaynaklanmadığını fark ett m.Belk de şehr n güvenl ğ yle lg l genel b r end şe vardı; nsanlarınb rb r ne olan güven azalıyor, karanlık sokaklar daha tehl kel halegel yordu. Erkek olsam da, farkında olmam gereken tehl keler vardı belk de, ama y ne de bu kadar şüphec ve temk nl olup olmayacağımıb lm yordum. Gözler m açtığımda, otobüsün yaklaşmakta olduğunu gördüm. Kapılaraçıldı ve yolcular n p b n yordu. İçer adım attım, koltuklar arasında boşb r yer buldum ve yanına yaslandım. Şoför, gecen n lerleyen saatler ndeb le yüzünde b r tebessümle ben selamladı. Otobüs hareket etmeyebaşladığında, pencereden dışarı baktım. Şehr n ışıkları yavaşçauzaklaşıyor, karanlık sokakların ardında bıraktığımız anılar g b s l n yordu. Belk de korkularım, kend m koruma çgüdümden kaynaklanıyordu.C ns yet m ne olursa olsun, kend gücümü ve cesaret m keşfetmek ç n b radım atmıştım. Otobüsün gürültüsü ç nde, kend me yen b r umutyeşertt m. Belk de her kararan akşamın ardından yen b r gündoğacaktı.Betül CanbolatYine deH D M G A İ H L / 2 0 2 52 2

H D M G A İ H L / 2 0 2 21H D M G A İ H L / 2 0 2 52 3

1 64 0 H D M G A İ H L / 2 0 2 21Cem, ş çıkışı gr sokaklarda adımlarını sürüklerken başınıkaldırıp göğe baktı. Yağmur damlaları, yavaş yavaş yüzünedüşüyor, ağırlaşan adımlarını sank ruhunun yüküyle daha dabastırıyordu. Son günlerde ç nde büyüyen b r çel şk vardı.İnsanlar, b r karanlığa mı gömülmüştü, yoksa Cem m bu dünyanınışığını göremez olmuştu?B r sokak lambasının altında durup eller ne baktı. “Bu ellerle ney tutmalıyım?” d ye düşündü. B r şeyler korumak mı, yoksa yalnızcakend n m kurtarmak? Hemen yanından hızla geçen b r , omzunaçarptı. Arkasına b le bakmadan devam ett . “Belk de doğru olanbu,” d ye geç rd ç nden Cem. Sadece kend n düşünmek, sadecekend yolunda yürümek. Ne de olsa, d ğer herkes böyleyapıyordu.Ama b r şey onu durdurdu. Kalb n n der nler nde, küçük amagüçlü b r sest bu. O ses, “Başkasına çarpıp geçme, yardım et,duygudaşlık kur” d yordu. Gr sokaklarda yolunu bulan başka b rışık arayışına doğru yürümeye başladı. Belk kaybolacaktı, belk de sonunda yalnız kalacaktı. Ama kend s olmaktanvazgeçmeyecekt .“İnsan” olmakla, “ nsanlık” arasında nce b r p vardı. İşte o p, yasonsuz b r uçurumda kaybolup g derd ya da umutla, merhametleve adaletle ger l rd .l marr AsafH D M G A İ H L / 2 0 2 52 4

H D M G A İ H L / 2 0 2 21H D M G A İ H L / 2 0 2 52 5

1 84 0 H D M G A İ H L / 2 0 2 2 1H D M G A İ H L / 2 0 2 52 6

H D M G A İ H L / 2 0 2 21H D M G A İ H L / 2 0 2 52 7

4 0 H D M G A İ H L / 2 0 2 2Al , parkta bankta oturmuş, el ndek gazetey okuyordu.Sayfalar, savaşlardan, yoksulluktan, zulümdenbahseden haberlerle doluydu. Manşetler, dünyanın dörtb r yanındak kavgaları, haksızlıkları anlatırken, b r andurup düşündü: “Bu kadar acımasız olan hayat mı,yoksa b z m ?”Gözler n karşıdak çocuk parkına çev rd . B r grupçocuk, kahkahalarla oynuyordu. K m çamura bulanmış,k m b rb r ne sarılmıştı. Al , çocukların henüz dünyanınacımasız yüzüyle tanışmadığını düşündü. Onlar ç nhayat, sadece oyun oynamak, dost olmak ve gülmekt .Pek , büyüdükçe değ şen neyd ?İç nden b r ses, “Hayatı acımasız yapan b z z,” d yordu.Düşünceler n kovaladı, der n b r nefes aldı ve gazetey kapattı. Belk de hayatın anlamı, ç ndek kötülükler b r kenara bırakıp, çocukların o saf kahkahasındasaklıydı. Gölgeler ç nde kaybolmak yer ne, b raz olsunışığı aramak nsanoğlunun el ndeyd .N sagül Kesk n211H D M G A İ H L / 2 0 2 52 8

H D M G A İ H L / 2 0 2 21H D M G A İ H L / 2 0 2 52 9

224 0 H D M G A İ H L / 2 0 2 21Gecenin Yükü Ayşe, karanlık sokakta hızlı adımlarla yürüyordu. Sokaklambaları aralıklarla yanıp sönüyor, gölgeler sürekl değ ş yordu. Her tıkırtıda rk l yor, kulaklarını kesk nleşt r padımlarını hızlandırıyordu. Eller n cepler ne daha sıkıbastırdı; b r el telefonda, d ğer b ber gazında. Kalb çarpıyor, nefes kes k kes k çıkıyordu. Tek b r d leğ vardı:\"Eve, güvenle varab lmek.\" Köşey dönerken karşıdan gelen b r gölge fark ett . Ayaksesler yavaşladı, soluğu kes ld . Bekled . Gölge yaklaştıkçakalb ndek korku büyüdü, z hn nde kaçacak yollar aradı.Ama gölge, Ayşe'y görmeden yanından sess zce geçt . Der nb r nefes aldı, adımlarını hızlandırdı. Sonunda apartmanın önüne vardığında omuzlarındak ağırlık haf fled . Kapıyı açarken ç nden fısıldadı: “B rsokaktan geçmek, b r mücadeleye dönüşmemel yd .” Ancakbu karanlık dünyada, korkuyla geçen her adım, hayattakalmak ç n b r sınavdı.Şeyma GülerH D M G A İ H L / 2 0 2 53 0

1H D M G A İ H L / 2 0 2 53 1

4 0 H D M G A İ H L / 2 0 2 2Buz g b b r kış sabahında, ormanın der nl kler nde b r t lk sess zce lerl yordu. Açlığını bastıracak b r av peş ndeyd . Uzakta,karla kaplanmış dalların arasından hareket eden b r s luet gördü.Onu fark etmeden geçmes n bekled , sonra da tüm gücüylesaldırdı. T lk , avını yakaladığında gözler ndek açlık yer n doyuma bıraktı.Yuvaya döndüğünde, yavruları onu aç gözlerle bekl yordu. Küçükbedenler, anneler n n get rd ğ avla beslen rken ormanda hayatsess zce devam ed yordu. B r can, başka b r cana dönüşüyordu;b r açken d ğer doymak b lmez b r arayışa çıkıyordu.T lk , yavrularını beslerken gökyüzüne baktı. Doğa bu döngüyü,acımasız b r düzen ç nde sürdürüyordu. Yaşamak, bazen başkab r canın yok olması anlamına gel yordu. Ormanın der nl kler ndesess zl k hüküm sürerken hayat, h ç durmadan kend yolunda akıpg d yordu.Nurbanu Özkan2 51DöngüH D M G A İ H L / 2 0 2 53 2

1H D M G A İ H L / 2 0 2 53 3

1Sonsuz DüşüşH D M G A İ H L / 2 0 2 53 4

1H D M G A İ H L / 2 0 2 53 5

2 74 0 H D M G A İ H L / 2 0 2 2 1H D M G A İ H L / 2 0 2 53 6

1H D M G A İ H L / 2 0 2 53 7Bayram Kokusu

2 74 0 H D M G A İ H L / 2 0 2 21Murat, elnde esk br defterle pencerenn kenarında oturuyordu.Sayfaları karıştırdıkça, her br satırda anıları yenden yaşıyordu.Defter, onun çn çok değerlyd; çnde yazan her cümle, brzamanlar hssettğ sevnçlern, umutların br parçasıydı. Ancak brsoru zhnn kurcalıyordu: Neden bu kadar değerlyd?Defter sevdğ çn m, yoksa o satırlarda kendn bulduğu çn m?Sayfaları çevrrken, aslında kendsne tuttuğu br aynayla karşıkarşıya olduğunu fark ett. Kendn o satırlarda bulmuş, kendyansımasını keşfetmşt.Belk de değerl olan deftern kends değl, çnde brktrdğduygulardı. Murat, defter usulca kapatıp dzlerne koydu ve dernbr nefes aldı. Değer, bazen br nesneden öte, çnde sakladığıanılarla var oluyordu.Ense özdemrH D M G A İ H L / 2 0 2 53 8

1H D M G A İ H L / 2 0 2 53 9

2 94 0 H D M G A İ H L / 2 0 2 21**Son Saklambaç**H D M G A İ H L / 2 0 2 54 0

1H D M G A İ H L / 2 0 2 54 1

3 04 0 H D M G A İ H L / 2 0 2 21 Okula kaydımı yaptırmaya gderken çmde br heyecan vardı.Sırtımda yen çantam, elmde parlak kalemler ve pırıl pırıl brdefterle dolup taşan düşüncelerm, yen arkadaşlar ve öğretmenlerhakkında dönüp dururken, çmde br huzursuzluk belrd. Sank bukayıt, hayatımın seyrnn değşeceğnn habercsyd. Kayıt ofsne grdğmzde, annemn eln sıkıca tuttum. Etraftakçocuklar ya gülüyor ya da annelerne sarılıyordu. Formudoldururken geçmşe, sıcak yaz günlerne döndüm. O zamanlar,gelecek hakkında düşünmemştm; oyunlar ve hayaller çndeydm.Ama şmd, kaydın sadece br başlangıç değl, aynı zamandabelrszlğe adım atmak olduğunu hssedyordum. Annem formu mzalarken, \"Her şey yoluna grecek,\" ded. O an,kaygılarımın yanı sıra br desteğn de olduğunu anladım. Kaydımtamamlandığında, dern br nefes aldım. Heyecanım ger dönmüştü.Artık yen br adım atmanın zamanıydı ve hayatın sunduğu tümrenkler keşfetmek çn hazırım.Ecrn Sarıgedk\"KayıtGünü\"H D M G A İ H L / 2 0 2 54 2

1H D M G A İ H L / 2 0 2 54 3

4 0 H D M G A İ H L / 2 0 2 2Flstn’n yıkıntıları arasında yürüyen Elf, kalbnde hem br umut hem de dern br acıhssedyordu. Etrafında, yaşamın zlern taşıyan harabeler, yıkılmış evler, çökertlmş okullar veyerle br olmuş camler vardı. Yağmurun nce nce yağmaya başlamasıyla brlkte, toprak ve kankokusu havada dans edyordu. Kulağında yankılanan çığlıklar, nsanlığın dern yaralarınıaçıyordu.Br an gözler, önünde duran küçücük br çocuğa takıldı. Çocuğun gysler yırtıktı ama gözlerndebr parıltı vardı. Elf, bu masum yüzün ardında gzl br dünya olduğunu blyordu. Çocuk onagülümsed. “Oyun oynuyoruz!” ded neşeyle. O an Elf, bu çocuğun belk de her şey br oyun gbgördüğünü düşündü. Savaşın acımasız yüzünden uzak, hayal gücünde yarattığı br dünyadamutluydu.Elf, çocuğun yanına oturdu. “Neden oyun oynuyorsun? Dışarıda her şey çok kötü,” ded. Çocuk,başını salladı. “Blmyorum,” ded. “Ama hayat devam edyor. Yağmur yağdı mı, her şey yeşerr.Bz de oyun oynarız. Belk savaş bter, belk de bterken güzel br şey doğar.”Elf, çocuğun umut dolu bakışlarında kayboldu. Ancak çocuğun gözlerndek neşe, br süre sonradern br üzüntüyle yer değştrd. “Ama benm arkadaşlarım,” ded çocuk, ses ttreyerek. “Onlargtt. Bazen ben burada yalnızım. Oyun oynarken ble, kalbmde br boşluk hssedyorum.”Elf, çocuğun yüreğndek dramı anladı. Br anda, savaşın getrdğ kayıplar ve belrszlklerçocuğun masumyetn gölgeleyeblyordu. Savaşın soğuk gerçekler, çocuğun gülümsemesnslmşt. Dğer arkadaşlarının gülüşler, artık sokaklarda yankılanmıyordu. Elf, acı br ç çekşleyanına oturdu. “Buradayım, sennle oyun oynayablrm,” ded.Çocuk, Elf’n eln tuttu ve brlkte yıkıntılar arasında koşmaya başladılar. Yağmurun altındadans ederken, Elf çocukla brlkte, savaşın acımasız yüzünden kaçmak çn hayal güçlernnsınırlarını aştı. Elf, her zıplayışta, çocuğun kalbndek boşluğu br nebze olsun doldurmaya çalıştı.“Hayd, en yüksek zıplayışımızı yapalım!” ded.Çocuk, Elf’n cesaret dolu sesyle braz daha gülümsed. “Hayal edelm,” ded. “Bz bu şehrnkahramanlarıyız! Yıkılan evler yenden yapacağız, okulları açacağız, camlerde dualar edeceğz.”O gün, Elf ve çocuk, yıkılmış dünyanın ortasında hayal güçlernn sınırlarını aşarak savaşınötesnde br oyun yarattılar. Gözlerndek yaşlar, belk de geleceğn tohumlarını yeşertyordu. Herne olursa olsun, umut her zaman br yerde var olacaktı. Ve Elf, o küçücük çocuğun gözlernde,savaşın tüm karanlıklarına karşı drenen br ışık bulmuştu.Ümmü Gülsüm Çömez3 2\" U m u d u n Y ı k ı n t ı l a r ı :F l s t n l Ç o c u k l a r ı n H k â y e s \"1H D M G A İ H L / 2 0 2 54 4

1H D M G A İ H L / 2 0 2 54 5

3 34 0 H D M G A İ H L / 2 0 2 2Bu kış, hayatımın en soğuk kışıydı. Sensz geçrdğm 240 gün, her günü buz gb yalnızlıklaörülüydü. Penceremn dışına baktığımda, karın sesszce düştüğünü görmek çm daha daürpertyordu. Ne yokluğuna ne de yalnızlığa alışmıştım; her k duygu da brbrne karışmış,başımı dönmeye başlamıştı. Kalbm sıkışıyor, her atışında boşluğunu daha da derndenhssedyordum.Bu duygular arasında kaybolmuşken, aşk mı yoksa takıntı mı olduğunu sorgulamayabaşladım. Belk de sana alışmıştım, yalnız kalmamaya o kadar bağlı kalmıştım k... Herköşe başında sen arıyor, her sessz anımda senn varlığını hssedyordum.Br akşam, karanlık çökerken, beklemekten yorulmuş br halde kapımı açtım. Kapı çaldı.Kalbm hızla çarpmaya başladı; belk de aradığım kş, bekledğm o özel kşyd.Pencereden dışarı baktım, ancak tanıdık br yüz görmedm. \"El'n yardımcısıymışsanırım,\" dye düşündüm. İçmde br ürpert yükseld; belk de Azral'n gönderdğ brmelekt.Kapıyı yavaşça araladım ve karşıma çıkanı görünce nefesm kesld. Soğuk, uzun beyazpelernyle donanmış, gözlernde dern br huzursuzluk taşıyan br fgür duruyordu.\"Merhaba,\" ded sesszce, \"sen beklyordum.\" İçmdek umut yern dern br hüznebıraktı. \"El'n yardımcısı\"ydı bu, hayatımdak en büyük kaybın habercs.Gözlerme baktığında, çmdek korkuyu ve yası görüyorum. \"Hazır mısın?\" dye sordu.Kalbm ağırlaşıyor, vücudumun her br hücres bu anı hssetmek styor ama aynı zamandaonun getrdğ sonun ağırlığı altında ezlyordum. \"Evet,\" dedm fısıldayarak, \"hazırım.\"Arkadaşıma sarıldığım o an, gerçeklk le ölüm arasındak nce çzgde duruyordum. Yalnızkalmamak çn kendme htyaç duymuyordum; senn varlığın benm en büyük güvencemd.Şmd se, bu son yolculukta yalnız kalmamak çn yen br güç buluyordum. Kış halasoğuktu, ama çmde br huzur da yeşermeye başlamıştı. Belk de bu soğuk kış, yalnızlığınardından gelen ebed br huzurun habercsyd.Dışarıya baktığımda, karın haffçe yağdığını gördüm. Soğuk soğuk ama br o kadar dahuzur verc. Kalbmdek sıkışıklık azalmış, yern sakn br kabule bırakmıştı. Sensz geçenkış, bana kendm yenden keşfetme fırsatı vermşt. Ve şmd, ölümün getrdğ busesszlkte, huzurla ve kabulle yen br başlangıca adım atıyordum.Beyza KORKMAZ1Yalnızlık KışındaH D M G A İ H L / 2 0 2 54 6