The words you are searching are inside this book. To get more targeted content, please make full-text search by clicking here.

เพชรพระอุมา เล่ม1 ไพรมหากาฬ

Discover the best professional documents and content resources in AnyFlip Document Base.
Search
Published by สมพงษ์ จิตรเพิ่ม, 2019-06-23 09:40:02

เพชรพระอุมา เล่ม1 ไพรมหากาฬ

เพชรพระอุมา เล่ม1 ไพรมหากาฬ

1
[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

2

1

จ๊ิปดอจดขนาดใหญหลายคนั เคล่อื นผา นประตเู หล็กมหมึ า ท่ีเปดกวา งออกหมดทัง้ ไวลด
ไลฟเขา มาอยา งแชมชาเรียงกนั มาเปนขบวน เสยี งเครอื่ งยนตท กี่ ระหึ่มอยูในเกยี รต ่าํ ขณะทชี่ ะลอ
ผา นชองประตเู ขามา เสยี งตะโกนทกั ทายและสรรพสาํ เนียงแหง การโกลาหลอลหมานวุนวาย อนั
เปน ธรรมดาของทกุ คร้งั ทีก่ ารขนสตั วป า มาถึง ดังปะปนกันฟง ไมไดศพั ท พวกคนงานนับสบิ ภายใน
สถานทน่ี น้ั วงิ่ กนั คึกคักออกมาตอนรบั เตรียมการลาํ เลียงขนถา ยสัตวป า นานาชนิดทีบ่ รรจุอยูในกรง
หรือมิฉะนั้นก็หีบลงั ลงจากรถ

มนั เปน สถานกี กั สัตว เพ่อื เตรียมตอออกนอกประเทศท่ใี หญโตและทันสมัยท่ีสดุ ต้ังอยู
ในเนอ้ื ทไ่ี มต่าํ กวา 15 ไร ภายในกาํ แพงคอนกรีตแขง็ แรงกนั้ รอบ สถานที่ทาํ การของบรษิ ทั เปน
อาคารทันสมัยตง้ั อยใู นใจกลางบริเวณซง่ึ แวดลอมไปดว ยกรงขังสตั วทกุ ชนดิ นบั ต้ังแตกรงนกเล็กๆ
ขนึ้ ไปจนกระทัง่ เพนียดชา ง เกือบจะเปน สวนสตั วย อยๆ ต้ังอยูในระหวา งคร่ึงทางของอารยธรรม
แหง เมืองหลวง และความเปลาเปลี่ยวปา เถอ่ื นของดงดิบ

ชายในชดุ สีกากี ผนู ง่ั กึง่ โหนอยใู นตอนหนา ของรถบรรทุกคนั แรกซงึ่ ผานประตเู ขามา ทงิ้
ตวั ลงจากรถ เลย่ี งมายืนใตรม จามจุรใี หญใกลซมุ ประตู ถอดหมวกปก ใหญคาดแถบดวยหนงั เสือ
ดาวออกตบกบั ขา ฝุนกระจายฟงุ ควกั บุหร่ีออกมาจุดสูบ ตาสีน้ําตาลหรีม่ องดูรถบรรทกุ ท่ีทยอยผา น
ประตูเขา มาทลี ะคนั เหลา นนั้ นานๆ ทีกต็ ะโกนสงั่ งานกบั คนขบั สกั คํา

ในหองรับแขกสดุ หรูหราบนตกึ ทีท่ ําการ อาํ พล พลากร ผอู าํ นวยการบริษัท ‘ไทยไวดด
ไลฟ’ ผละจากการสนทนา เดนิ ไปดึงสายมูล่ีอลมู ิเนียมใหกระดกเปดขึ้น มองฝาหนา ตา งกระจกลง
ไปแลว บยุ ปาก

“นั่นไงครบั เขามาแลว ”
ผเู ปน แขกทั้งสามคน สุภาพบรุ ุษวยั ฉกรรจส อง และสภุ าพสตรสี าวหนงึ่ ลกุ ข้ึนจากโซฟา
ชดุ รับแขกโดยเรว็ เดนิ ไปที่หนา ตางบานน้นั พงุ สายตาจับไปยังเปาหมายเบื้องลาง ระยะหา ง
ประมาณ 150 เมตรเปน ตาเดยี ว
“ยนื อยูขา งประตูนั่นนะหรือครบั ?”
ผเู อยถามเปน คนแรก เปน บุรุษรางสูงใหญ ผวิ ขาวคางเหลยี่ ม มเี สน หนวดกันเรยี วอยู
เหนือริมฝป าก สงา งามเยอื กเย็น
“ครบั ! น่นั แหละ คนท่คี ณุ ชายกาํ ลงั ตอ งการพบ”
ผอู ํานวยการบรษิ ทั ‘ไทนไวลดไลฟ’ ตอบอยา งสุภาพ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

3

อกี บรุ ษุ หน่ึง ซงึ่ ยืนมองอยขู า งๆ ผวิ ปากหวือ ลักษณะของเขาเปนคนแจม ใส อารมณรืน่
เริงอยเู ปนนจิ ลาํ่ สนั แขง็ แรงตามแบบฉบบั ของชายชาตรคี นหน่งึ

“พับผา ซิ ผมรูสึกจะชอบเขาเสยี แลว ทงั้ ๆ ท่เี หน็ ปบ เดยี วระยะไกลๆ อยา งน”ี้
หญิงสาวรางโปรง ประพมิ พประพายคลายบรุ ุษคนแรกแตท รงใบหนา รูปไข ตาใหญท ง้ั คู
คมกริบ เปน ประกายแวววามอยเู ปน นจิ ในขณะนี้หลอนไมไดม องจบั ทภ่ี าพนน้ั ดว ยตาเปลาธรรมดา
เหมือนคนอน่ื ๆ หากแตใ ชก ลอ งสอ งทางไกลอนั กะทดั รัดปรบั เลนสจ บั นิง่ อยูท ี่นน่ั หลอนยม้ิ ออกมา
นิดๆ พรอมกบั ยักไหล เมอ่ื เลนสของกลองใหภาพท่แี จม ใสถนดั ขึ้นประหน่งึ วาเปาหมายยนื หา งอยู
เบ้ืองหนา ในระยะแคเอ้อื ม
“กติ ตศิ ัพทชือ่ เสียงของเขา ดจู ะคานกันมากกบั รูปรางลกั ษณะทเ่ี ห็นอยูในขณะน”ี้
หลอนพูดเสียงใส พรอมกบั หัวเราะออกมาเบาๆ
“ฉันนึกหลบั ตาวาดภาพเปน คร้งั แรกวา เขาควรจะอยใู นวยั สัก 40 ขึน้ ไป รูปรา งสักขนาด
6 ฟตุ เปน อยา งนอ ย แตม ันตรงขา มไปหมด ตัวเขาเลก็ นิดเดยี ว สูงเหน็ จะไมเกนิ 5 ฟุต 7 นวิ้ เปน
อยา งมาก ผอมเกรง็ ฉันไมช อบหนา เหย้ี มๆ ทไ่ี มมีรอยยมิ้ ของเขาเสยี เลย นีน่ ะเหรอ รพนิ ทร ไพร
วลั ย จอมพรานช่อื กองท่ีเราจะกาํ ลงั จะตอ งพ่งึ เขา”
“ตวั เขาเล็กกจ็ ริงครบั คณุ หญงิ แตไ มวา จะเปนฝมอื หรือนา้ํ ใจ บุรษุ นย้ี ง่ิ ใหญนกั ย่งิ กวา นั้น
ยงั เปน สุภาพบรุ ุษเตม็ ตัว เขาเปน ลูกผูช ายจริงๆ ชนิดทจ่ี ะหาไดไมง ายนกั ผมจะใหค นไปเชญิ เขา
ขึ้นมาเดยี๋ วน”ี้

รพนิ ทร ไพรวลั ย ดดี กน บหุ รีล่ งไปขย้ีดบั ดวยปลายรองเทา ท่หี นาทึบไปดวยฝุนของเขา
เมื่อรถคันสุดทายผา นประตเู ขาหมดขบวน ควกั ผา ขนหนูข้นึ มาเชด็ เหงอื่ ตามลําคอ พรอ มกบั เปา ลม
พรอู อกทางปากเหมือนจะขบั ไลค วามรอ นอบอาวของแดดบา ยกลางเดอื นมนี าคม

นายประเสรฐิ ผูจดั การสถานกี ักสัตวก เ็ ดินฝากลมุ อันทํางานอยวู นุ วายของพวกคนงาน
พ้ืนเมอื งเขามาอยางรีบรอ น สง เสียงรองทักยม้ิ แยมลวงหนา เขา มา กอ นท่ีจะถึงตัวอยางคนุ เคย
รพินทรยิม้ และทักทายตอบ

“มายนื อยูตรงนีเ้ องนะหรือครับ คุณรพนิ ทร ทา นผูอ าํ นวยการใหผมมาเชญิ คณุ ขน้ึ ไปบน
บรษิ ัทหนอ ย”

“ครบั เดยี๋ วผมจะขนึ้ ไป ผมเพงิ่ มาถึง มันรอนเหลอื เกนิ จะดคู นงานขนลําเลยี งเจาพวกนนั้
ลงหนอ ย อะไรก็ไมสําคญั เทากบั เจาแรดตัวนั้น เรากาํ ลังรบี การตอ กรงรูสึกวา จะบอบบางไปหนอย
ถาลําเลียงไมด ี กรงมนั อาจแตก แลวมนั ก็จะวนุ วายกันใหญ”

เขาพูดดว ยนํา้ เสียงเบาตํ่าอนั เปน นิสยั ตามองจบั ไปยงั การขนลําเลียงในขณะนี้
“เที่ยวนร้ี สู กึ วา จะคึกคกั มากนะครับ ตงั้ เจด็ คันรถ เปนไงไดค รบจํานวนตามออเดอรห รอื
เปลา ?”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

4

ท้ังสองยืนพดู กันอยทู า มกลางเสยี งเอะอะเอกิ เกริกของคนงานพืน้ เมอื ง ซงึ่ กาํ ลงั ทํางานกนั
อยู ระคนไปกบั เสียงรองคํารามของสงิ สาราสัตวร อบดาน

“ขาดอยูอยา งเดียวคือลิง เทยี่ วนเ้ี ราไดมาเพยี งพนั สองรอ ยกวา ตัวเทา นั้น ยงั ขาดอยอู กี ต้งั
คร่งึ ไมร ูมนั เปนยงั ไง แลง คราวน้ีมันยกฝงู ยายถิน่ กนั ไปหมด แตพ วกสตั วใ หญด เู หมอื นจะเกนิ กวา
ทผ่ี มเอง หรอื คณุ อาํ พลคาดไวแตแ รกเสยี ดว ยซ้ํา นอกจากเจาแรดนาํ้ หนักตวั สองตนั กวา ท่เี ราฟลกุ
ไดมาเหมือนฝน ผมยังมลี กู กระทิงมาฝากเปน ของขวัญคณุ อาํ พลอกี ตวั หน่งึ ลายพาดกลอน 2 เสือ
ดาว 5 ไอดําอกี 3 โดยเฉพาะเสอื ดาํ ถา คุณกับคณุ อาํ พลเห็นแลว จะตกตะลงึ ทเี ดยี ว ผมก็ยอมรับวา ไม
เคยเหน็ เสอื ดาํ ตวั ไหนใหญเ ทา ไอตวั นม้ี ากอ น นองๆ ไอลายทีเดียว มิหนาํ ซ้าํ ยังเปน เสืออายกุ าํ ลงั
ฉกรรจเต็มที่ ไมมีรอยตาํ หนเิ สยี โฉมแมแตน ดิ เดยี ว สว นสัตวอน่ื ๆ ก็ตรงตามลสิ ตท ีผ่ มสง มาให
ลวงหนาแลว ทกุ อยาง”

“เที่ยวน้ีคุณเหน็ จะกระเปา หนักไปนาน”
นายประเสริฐพูดปนหวั เราะ
รพนิ ทร ไพรวลั ย ยักไหล
“แตเที่ยวนผ้ี มลงทุนไปแยะ นอกจากเงนิ ทนุ คาใชจ า ย ความเหนอ่ื ยยากจนแทบจะเอาชีวติ
ตนเองไมรอดแลว ผมยงั เสียพรานพน้ื เมืองมอื ดที ท่ี ํางานกับผมมาแตไ หนแตไ รไปอกี สองคน คน
หน่งึ เหลวเละไปท้ังตวั เพราะเจา แรดตวั นน้ั สว นอกี คนหนงึ่ มีหวังพกิ ารไปตลอดชวี ติ คุณประเสรฐิ
คดิ วาคมุ กนั เหรอสาํ หรับเงนิ ที่ผมจะไดร ับในครัง้ นี้ วา แต. ..คณุ อําพลกาํ ลงั ทําอะไรอย?ู ”
“อยใู นหอ งรบั แขกสวนตัว บนตึกอาํ นวยการครับ มแี ขกอยดู วยสามคน มาดว ยรถ
สว นตวั จากกรุงเทพ ถงึ ทีน่ ก่ี อนเทย่ี งเลก็ นอย รูสึกวาจะเปนพวกคนใหญค นโต และมีความสนิท
สนมคนุ เคยกบั ผูอ ํานวยการมากอ นอยางดี ขณะนกี้ ําลงั สนทนากันอยู เปนชายหนมุ สองคน ผูห ญงิ
สาวอกี คนหนงึ่ ผมเองกไ็ มเ คยเหน็ มากอ น พอคุณมาถึง ผอู ํานวยการใชใหผ มมาตามคณุ ขนึ้ ไปน่ี
แหละครับ”
เขาพยักหนาไมไดสนใจอะไรกบั คําบอกเลาของนายประเสริฐผจู ดั การนกั บอกวา
“เอาละครับ คุณไปเรยี นคณุ อําพลเถอะวา อีกสกั ประเดยี๋ วผมจะขึน้ ไป จัดการอะไรทางนี้
ใหเ รยี บรอยเสยี กอ น”
ผูจ ัดการผละไป รพินทรเดนิ แยกไปบงการควบคุมพวกคนงานทกี่ าํ ลงั ลําเลยี งกรงสตั วอยู
อยางเกรยี วกราวเอิกเกริกในขณะนี้

สตั วใหญอ ันตราย ถูกลําเลยี งลงจากรถบรรทกุ อยางระมดั ระวงั ตามลําดับ บางชนดิ ก็ถกู
ขนไปปลอ ยไวใ นกรงเหล็กของสถานกี ักสตั วอ นั เตรียมไวกอนแลว บางชนิดกค็ งใหอยใู นกรงไมท ี่
ใชบ รรจมุ าโดยพักไวช ว่ั คราวกอ น มนั เปน งานทไ่ี มใชท าํ กนั ไดอ ยางสะดวกงา ยดายนกั

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

5

ขณะน้ี กรงไมข นาดใหญท ่ีตฝี าทึบลกั ษณะเหมอื นลัง อันบรรจเุ จา เสอื ดาํ ตวั เข่อื งท่สี ุด
กาํ ลงั ถูกพวกคนงานส่หี าคนชว ยกันผลกั เลอื่ นมายงั บริเวณสวนบรรทกุ ตอนทายของรถ ซ่งึ มไี ม
กระดานขนาดใหญสองแผน ทอดเปนสะพานสําหรบั ใชช ะลอเลื่อนลงมาทางนน้ั เสยี งเจา ปา แผด
คํารามกอ งอยใู นกรงทบึ อยา งเกรีย้ วกราด ระคนไปกับเสยี งเฮละโลโหระพาของเจาพวกคนงาน
พื้นเมอื ง ท่ชี วยกนั เขน็ เลอื่ นอยูในขณะนี้ ดเู ปนทีส่ นุกสนาน

รพินทรข มวดค้วิ อยา งหงดุ หงดิ สาวเทาจากรถบรรทกุ อีกคนั หน่ึง เดนิ ตรงเขา มาโดยเร็ว
พรอ มกับรอ งตะโกนเตอื นความสนกุ สนานคกึ คะนองของคนงานพ้ืนเมืองเหลานั้น การสงเสียง
เอะอะเลนกนั ไปพลางของเจา พวกนน้ั เทา กบั ยวั่ ยใุ หเ จาปาบังเกดิ ความตื่นเตนดรุ า ย และสาํ แดงฤทธ์ิ
ดิน้ รน พยายามจะแหกกรงออกมาใหไ ด แทนท่จี ะสงบลง

เขาเดินกลบั มายงั ไมท นั จะถงึ ทนี่ นั้ พวกคนงานกผ็ ลกั กรงเสือดํามาถึงไมส องแผน ทท่ี อด
เปน สะพาน แลวชวยกันพยงุ ยกลังขึ้นวางบนไม เพ่อื จะใหไหลเล่อื นลงไปยงั พนื้ เบ้อื งลาง

จะเปน เพราะเจาพวกน้ันมวั แตร ะเริงเลนกนั เห็นเปน ของสนกุ หรือจะเปน เพราะความ
สะเพราขาดระมัดระวังของคนงานอีกสามคน ทค่ี อยยนื รับอยูเบอ้ื งลางอยางใดอยา งหนง่ึ ไมท ราบได
ปรากฏวาไมกระดานแผน หนึ่งทว่ี างคานอยูระหวา งทายรถกบั พน้ื ดิน ถูกไถลเล่อื นแตะตดิ กบั ขอบ
ทายในตอนบรรทุกของรถอยูเพยี งหมิน่ เหมน ิดเดยี วเทานนั้ และสายตาของรพินทรก ็เหลอื บไปเห็น
เขา พอดี

“เฮย! ระวงั สะพานไมแผน นน้ั ”
เขารองตะโกนออกมาสุดเสยี ง
ชาไปเสียแลว เสยี งรอ งเตอื นของเขายังไมทนั จะขาดคาํ กรงใหญบรรจเุ สือดํา ซึ่งบัดนถ้ี ูก
ยกขนึ้ มาวางอยบู นไมก ระดานทงั้ สองแผน เตรียมท่ีจะโรยเชอื กตาม เพอ่ื ใหคอยๆ เลอ่ื นลงไปสพู น้ื
กพ็ ลันหลนวบู ลงมาอยางกะทนั หนั ทง้ั กรง เพราะไมกระดานแผน ที่วางอยูอยางหมิน่ เหมอันน้ัน
รอดพน ออกจากการพาดตดิ อยูกับขอบรถ
กรงท่ีประกอบขึน้ ดวยไมห ยาบๆ ตไี วไมแนน หนาอะไรนกั กระทบกับพ้ืนเบ้อื งลา งโดย
แรงดังสนั่น สว นหนง่ึ แตกหกั ออกในทันทนี ้ัน พรอ มกบั เสยี งแผดคาํ รามกกึ กอ งของเจา ปา
ทา มกลางความตะลงึ พรงึ เพรดิ ของคนงานทกุ คน
เสอื ดําขนาดมหึมา ด้นิ รนตะกยุ ตะกายอยางดุรายเมือ่ เห็นชองแหงอสิ รภาพ และใน
พรบิ ตา มนั ก็เผนพรวดออกมาได โจนเขา ใสคนงานที่ยนื ตะลงึ ขวางหนา อยูใกลท่ีสดุ ดว ย
สัญชาตญาณตืน่ เตนหนภี ยั มากกวาทจี่ ะคดิ ทําราย ชายผนู ัน้ รอ งแหลมออกมาสดุ เสียง ลมครืนลงดน้ิ
พราดอยูกับพนื้ ใบหนาถูกองุ เลบ็ ตะปบยับเยนิ ไปทั้งแถบ ลกู ตาหลุดหายไปขา งหนึง่ เลอื ดสาด
เจา เสอื ดําพุงปราดเขาใสค นตอๆ ไป เทาทท่ี ศิ ทางแหง การเผน ทะยานของมนั จะผา นไป
ได แตกกระจดั กระจายเลือดสาดไปตามๆ กัน ทามกลางเสียงรอ งโวยวายเอด็ องึ อยา งต่นื ตระหนก
ของคนงานผูป ระสบเหตุทงั้ หลาย โกลาหลไปตลอดทงั้ บรเิ วณสถานกี กั สัตว

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

6

ทกุ คนเผนหนหี ลบเขา หาทีซ่ อนอยา งไมคิดชีวติ พรอมท้ังตะโกนบอกกนั ไมไดศ พั ท
“เฮย! เสือหลุด! ชิบหายใหญแ ลว ไอด ําหลดุ โวย ระวงั !!”

รพนิ ทร ไพรวลั ย ไดสตใิ นพรบิ ตานั้น เจาปา พุง ลว่ิ ผา นคนงานทว่ี ่งิ หลบกันอยจู าละหว่ัน
ในขณะน้ี มายงั เขาอยา งรวดเร็ว จอมพรานกระโจนวูบเขา หลบหนาหมอ ของรถบรรทุก มนั เผน ผาน
หนา เขาไปอยา งหวดุ หวิด แลว วงิ่ เตลดิ สงเสียงคาํ รามตรงไปยงั บรเิ วณอันสลับซบั ซอนของกรงสตั ว
อนื่ ๆ ซ่ึงบัดนีพ้ ากนั สง เสยี งรองคํารามกันขึ้นลัน่ ไปหมดเพราะความแตกตนื่

เขาหันไปตะโกนส่งั ยามหนา ประตู ใหรบี ปด ประตกู รงเหลก็ ลงโดยเรว็ ปอ งกนั ไมใ หเ จา
เสือกรงแตกหลดุ ออกไปพนจากบริเวณได ในขณะเดยี วกนั กต็ ะโกนบอกใหคนงานทั้งหลายเรง
หลบเขา ไปที่ตกึ อํานวยการ

ทุกคนวง่ิ กนั วนุ ชุลมนุ ไปหมด หลายตอ หลายคนไดร ับบาดเจ็บจากเขย้ี วเลบ็ ของพยัคฆ
ราย แตไมม ใี ครถึงกบั เสียชีวติ ในขณะน้ี เพราะมนั กาํ ลังตน่ื ไมไ ดมงุ ท่จี ะประหตั ประหารขยํ้าใคร
โดยเฉพาะ นอกจากใครอยูใกลกดี ขวางหนากต็ บกนั ผานไปชว่ั ขณะเทา นน้ั

หลายตอ หลายคนควาปนว่ิงกนั ออกมา และระดมยงิ กันสนน่ั ถูกทไ่ี มส ําคญั ไมส ามารถ
จะหยดุ ย้งั มันไวได นอกจากจะเปน การยว่ั ยุ ทวีใหม นั เพมิ่ ความดรุ า ยขนึ้ อกี อยา งบอกไมถกู การยงิ
ไมสามารถจะยิงไดถ นดั นัก เพราะกลุมคนงานเองท่ีวิ่งหนแี ตกตนื่ กระจัดกระจายอยใู นขณะนี้
รวมท้งั สตั วอนื่ ๆ ทอ่ี ยูในกรง อันอาจจะโดนลูกหลง เกิดความเสยี หายข้ึนได และปนท่ีคนงานใช
เหลานั้นกล็ ว นเปน ปน ลูกซอง แตล ะคนกย็ ิงดว ยความตนื่ เตนตกใจไมไ ดส ติ

รพนิ ทรย ืนโคลงหัว สบถสาบานพึมพาํ อยใู นลําคอ เขาไมร ทู ี่จะตัดสนิ ใจอยา งไรถูก จะ
รอ งหา มพวกคนงานทกี่ ําลงั ถอื ปนกนั กะเลอ กะลา พวกนน้ั กด็ ูเหมอื นจะไมไ ดผ ลเสียแลว

ทนั ใดนนั้ นายประเสริฐผจู ดั การ กว็ ่ิงกระหดื กระหอบออกมาจากตึกอํานวยการ รอง
ตะโกนบอกพวกคนงานเสียงหลง

“เฮย! หยดุ ยงิ ! ทุกคนไมต อ งยิง ประเดี๋ยวถกู กนั เองตายโหงไปเทา นน้ั พวกเอ็งหลบไปให
หมด”

พวกนน้ั จงึ พากันว่ิงหนี หลบเขา ไปท่ีตึกอาํ นวยการหมดสิ้น
ผูจ ดั การกว็ งิ่ หนา เรดิ มาท่ีเขา ซึง่ ในขณะนด้ี เู หมือนจะเปน คนเดยี ว ทย่ี นื อยใู นท่ีโลงกลาง
บริเวณสถานีกกั สตั วใกลก บั รถทจ่ี อดอยู รอ งบอกลําลํ่าลําลกั
“คณุ รพินทรจดั การกบั ไอด ําน่นั เถิดครวั ชบิ หายใหญแลว ”
“จะใหผ มจดั การยังไง?”
เขาถามขรึมๆ
“ผูอ าํ นวยการบอกใหคณุ ยงิ ทงิ้ เลยครบั เรว็ เขา เถอะ ประเดี๋ยวไมใ ครก็ใครกถ็ กู ขย้าํ ตาย
บา งเทา นน้ั เลอื ดสาดกนั ไปเปน ระนาวแลว”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

7

นายประเสริฐพดู ลนิ้ พันกันอยเู ชน นนั้ หนา ซดี ตาเหลือก
จอมพรานหวั เราะหึๆ อยใู นลําคอ
“คนงานของคุณน่ไี มไ หวเลยจริงๆ คณุ ประเสริฐ ขนาดผมคุมใหเขาทาํ งานอยอู ยาง
ใกลช ิดแลว แทๆ ทาํ อะไรเปนเลน กันไปหมด อา ปากเตอื นยังไมท นั จะขาดคาํ เลย ก็เกดิ เรอ่ื งยงุ ขน้ึ
เสยี แลว เสือดาํ ตัวนเ้ี ปน ตัวขนาดงามท่สี ดุ บอกตรงๆ ผมอยากจะจบั เปน ”
“โอ! ไมไ ดห รอกครบั ชบิ หายแน ถาคุณขืนมัวแตค ิดจะจับเปน อยู ยงิ เถอะครับ
ผูอํานวยการกส็ ั่งอยางน้ัน”
“ผมไมร ับผดิ ชอบนะ สาํ หรบั ไอด ําตวั น้ี เพราะมนั มาหลดุ อยูในสถานีกกั สตั วของคุณ ยงิ
กไ็ ด แตบอกเสียกอนวาจะมาหกั ราคาเอากบั ผมไมได”
“แนนอนครบั ไมตอ งกังกลเลยในขอนน้ั ความผิดมนั อยทู ี่บรษิ ทั ของเราเอง”
ผจู ดั การบอกเรว็ ปรื๋อ

รพนิ ทร ไพรวัลย สนั่ ศีรษะชา ๆ อกี คร้งั ชะโงกเขาไปในรถ ควา 30-06 ออกมา แลว
เหนยี่ วแขนผจู ดั การสถานกี ักสตั ว ผลักรุนใหเขาไปนัง่ อยใู นรถ

“อยูในนนั้ แหละ อยาออกมา จนกวาจะเรียบรอย”
วา แลว เขาก็ลวงมอื ลงไปในกระเปายา มของเส้อื ลาสัตวท่สี วมอยู หยบิ ลูกซลิ เวอรท ปิ
ออกมา กระชากลูกเลื่อนออก ยดั ลกู ปน เขา ไปในรังเพลงิ นดั เดยี ว กระแทกลกู เล่ือนปดแลว เดนิ ดมุ ๆ
ตามรอยของเจา ดาํ ซึ่งเหน็ มนั เผนหายไปทางกรงสัตวท ขี่ งั ไวเกา ๆ ดานซา ยของบรเิ วณ
สายตาทั้งหมดจับนงิ่ มายงั รา งของจอมพรานเปน ตาเดยี ว ดวยใจอนั สนั่ ระทกึ รวมทั้ง
ผูอ าํ นวยการบริษทั และผเู ปนแขกอกี สามคน ซึ่งมองเห็นเหตกุ ารณท ุกสงิ่ ทกุ อยางตง้ั แตต น ทาง
หนา ตางกระจกบานนั้นดว ยความต่นื เตน
สายตาอนั คมกรบิ เฉยี บไวของเขา เร่ิมกวาดอยา งระมดั ระวงั ไปรอบดา น เม่ือตนเองเดนิ
ชา ๆ อยูใ นระหวางกรงนกเงือกภายใตเ งาของตนทองหลางใหญใกลซมุ ขอ ยทึบ แลว ชะงักน่ิง
ประสาทต่ืนพรอมเม่ือไดย นิ เสยี งคาํ รนกองออกมาจากซมุ ขอ ยนั้น ฝงู นกเงอื กในกรงตาขา ยขนาด
ใหญ พากันแตกตน่ื สง เสยี งรองและบนิ กนั พ่ึบพบ่ั มองลอดกรงตาขายทะลุไปยังซมุ ขอยตรงขา ม
เห็นตาเขยี วปด ปากแดงฉานทอ่ี าแสยะ และกรงเขย้ี วขาว ไอดํานอนหมอบอยูทนี่ น่ั กําลงั เลยี แผล
จากกระสนุ ลูกซองซ่งึ ฝง อยูท ีต่ ะโพก อนั เกดิ จากการยิงอยา งสงเดชของพวกคนงาน
เขาตวดั ไรเฟล ขึน้ อยางใจเยน็ ตาจบั อยูที่เปา หมายอันมีระยะหา งประมาณไมเ กนิ 10 เมตร
โดยมกี รงนกเงือกกั้นกลาง ไอดาํ เผนพรวดพราดขน้ึ โดยเรว็ กระโจนไตตะกยุ ตะกายขึ้นไปบนตน
ฉาํ ฉา พอถึงคาคบ กห็ มอบตวั ทําหูลู อา ปากแสยะเขีย้ วมาทางเขา พรอมดวยดวงตาอนั ลุกจาดรุ า ย
และพรบิ ตานน้ั เอง มนั ก็เผน พรวดสยายเล็บพุงลงมาใสอยา งดุเดอื ด โดยขามหลังกรงนก
เงือกลงมา

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

8

รพนิ ทรว าดลาํ กลองปน ตาม ในขณะทมี่ นั ตะกายข้นึ ไปบนตน ฉาํ ฉา แลว มันกเ็ ผนเขาใส
30-06 กแ็ ผดระเบดิ กึกกองไปท่วั
เปน การยงิ สวนในระยะเผาขน!
รา งของเสอื ดาํ ขนาดใหญ ปะทะรา งของจอมพรานโดยแรง เขาลม กระแทกลงไป
เบือ้ งหลัง ปนหลดุ จากมือกระเดน็ สวนเสือรา ยมว นตวั สน่ั ริกๆ อยูกบั ทต่ี รงน้นั มแี ตสวนหางยาว
เทา นัน้ ทแี่ กวงวาดไปมาอยูส องสามครัง้ แลว ก็สงบนงิ่
ผูจดั การของสถานที่ และคนงานทง้ั หลาย พากนั วง่ิ พรูเขา มา เปน เวลาเดียวกบั ท่ีรพนิ ทร
ลุกขึน้ ยืนชา ๆ เดินมายนื โคลงศีรษะอยา งสดุ เสียดาย อยทู ซ่ี ากของไอด าํ รา ยกาจตวั นนั้
กระสนุ 30-06 เจาะแสกหนา ของมนั ทะลุเลยออกตํ่ากวาตน คอเล็กนอย!

บนหอ งผูอ าํ นวยการที่หนาตา งกระจก ทุกคนผอ นลมหายใจทส่ี ะกดกลั้นไวอ อกมาอยา ง
โลงอก

“จรงิ ของคุณอาํ พล”
หนง่ึ ในสองของสภุ าพบุรษุ ผเู ปน แขกครางออกมา
“ตัวเขาเล็กกจ็ ริง แตฝ ม ือและนํา้ ใจไมเล็กเลย ผมเองเคยยิงเสือมาสองครงั้ บอกตรงๆ วา
ขณะทยี่ งิ มือสั่นเปนเจา เขา ท้ังๆ ที่ผมกบ็ อกกับตวั เองวา ในบรรดาคนกลา ทัง้ หลายแลว ผมเปน คน
หนง่ึ ในจํานวนนน้ั เวลายงิ ก็เปนเวลาท่นี งั่ อยบู นหา ง แตถ าจะใหรางวลั ผมสักแสน ใหผ มเดินถือปน
เขา ไปยงิ เสอื ซึง่ ๆ หนาอยางนล้ี ะก็ เหน็ จะไมร ับประทาน”
“ผมชอบการยิงสวนในระยะประชิดของเขาจริงๆ”
อีกชายหนึ่งพดู ตาจบั อยูท เี่ ปา หมายเดิมไมเปลีย่ น เปน ประกายสดใส
“ทแี รกผมนกึ วาเขาจะยงิ ผานลูกกรงตาขา ยของนกเงือกเขาไปเสียอีก แตเขากลบั รอ
จงั หวะใหม ันพงุ กระโจนลงมาใส และยงิ ในขณะนน้ั ผมก็อยากจะเช่ือตามคุณอาํ พลวา ในขอ ที่
รบั รองวา เขาเปน สุภาพบุรุษและนกั กฬี าคนหนึ่ง เพราะแมกระท่งั สตั วเขากย็ งั ใหโ อกาสกบั มนั ถา
มือเขาไมดีจรงิ เม่ือกนี้ ้ีเขาอาจถงึ แกชวี ติ มันเปนการแลกกนั อยา งยตุ ิธรรมดีเหลอื เกนิ ”
“เขานา จะไดรบั บาดเจบ็ บางนะคะ นอ ยเห็นเขาถกู เสือตวั น้ันกระโจนลงมาปะทะลมลง
แมเขาจะยงิ มนั ตายกต็ าม แตทาํ ไมเห็นเขาลุกขนึ้ มาอยางปกตดิ ีทุกอยาง พวกนัน้ รุมมงุ กันใหญแ ลว ”
หญิงสาวผใู ชก ลองสอ งทางไกลสาํ รวจเหตกุ ารณทุกระยะพดู ข้นึ ลักษณะท่ีหลอนพดู ดู
เหมอื นจะเจตนาพูดกับผูเปน พชี่ าย แตผ อู ํานวยการของบริษทั ‘ไทยไวลดไลฟ’ ตอบแทนใหอ ยา ง
สุภาพวา
“กระสุนนัดนน้ั ของเขา จะตอ งตดั สมองสวนที่สาํ คญั ทสี่ ุดของมันครบั คุณหญงิ มนั ตาย
คาทใ่ี นทนั ทีทก่ี ระโจนลงมากอนที่จะทาํ รายเขาได เขาถกู ปะทะลมลงจากแรงเหวยี่ งท่ีมันกระโจน
ลงมาเทา น้นั รพินทรช อบยงิ สัตวในขณะท่ีมันชารจส วนเขามาอยา งนเี้ สมอ เมื่อปลายปท่แี ลว เขา

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

9

จะตองไปนอนอยูในโรงพยาบาลกรงุ เทพเสยี สองเดอื นกวา เพราะยิงสวนกระทิงเจบ็ ตวั หน่งึ ซึ่ง
พรานพนื้ เมืองของเขายิงไวก อ น กระสนุ ของเขาตัดสมองกระทิงตวั นน้ั อยางแมน ยาํ แตเ คราะหเ ขา
รา ยไปหนอยเพราะเขายงิ มนั ในขณะทีช่ ารจ รเ่ี ขามา ในระยะไมเ กนิ สิบหาเมตร มันชนเขาดวยแรงท่ี
วิง่ มากระเด็นลอยไปสลบอยกู บั พน้ื ซโี่ ครงหกั สวนตวั มนั เองกล็ ม ควํ่าอยูขางๆ รางของเขา ความ
จรงิ เขาเกอื บตายเพราะอาชพี ของเขามาหลายคร้ังแลว ”

“แนะ ! เขากาํ ลงั เดินมาโนนแลว เราคงจะไดพบเขาในไมก ่อี ดึ ใจนแ่ี หละครับ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

10

2

รพนิ ทร ไพรวลั ย เปด ประตหู องรับแขกของผอู าํ นวยการบริษทั ‘ไทยไวลดไลฟ’ ซงึ่ เปน
บรษิ ัทท่ีมีสัญญาติดตอ ซ้อื ขายสัตวป าเปน ๆ กับเขามาเปน เวลานาน กาวเขาไปแลวหยดุ ชะงกั นิด
หนง่ึ อาํ พล พลากร ยมิ้ รา อยูกอนแลว รองทกั พรอมกับตรงเขามาฉดุ แขนนําเดนิ ไปท่ีโตะรับแขก ซงึ่
ขณะนม้ี บี ุคคลที่เขาไมเคยรูจักสามคนพากนั จอ งมองมากอ นแลว เปนตาเดยี ว เขายงั ไมม ีโอกาสท่จี ะ
สังเกตคนเหลาน้นั ไดถนดั นกั ในสายตาท่ีชาํ เลืองผานๆ เพราะกาํ ลงั พดู โตต อบทกั ทายอยูก บั
ผูอาํ นวยการบรษิ ทั

“ผมเสยี ใจทเ่ี กดิ อปุ ทวเหตุขนึ้ คนของคณุ เจ็บสาหัสไปคนหนึง่ เลอื ดตกยางออกกันไปอกี
4-5 คน เพราะความสะเพราของพวกเขาเองแทๆ”

พรานใหญพดู อยางสาํ รวม นาํ้ เสียงของเขาเบาเรียบ อาํ พลหวั เราะอยา งหนกั หนว ง แลว
โอบไหลไว

“โอย! เร่ืองเล็ก ไมต องกงั วลไปหรอกคณุ รพินทร ขอบคณุ เหลอื เกนิ ทช่ี วยจดั การใหเ ปน
ทเ่ี รยี บรอย ถา ไมม คี ณุ อยดู ว ยวนั นี้ ผมวากวา จะเอามนั อยพู วกเราคงจะวนุ กนั ไมใ ชน อ ย ดไี มด ีอาจมี
ใครตายกไ็ ด มนั เปนความผดิ ของคนของผมเอง”

“แตผมเสียดายมันเหลือเกิน มันเปน เสือดาํ ตวั งามที่สดุ เทา ทผี่ มเคยพบเห็นมา”
“ชางมนั เถดิ ครบั ทําไงไดล ะ ถาเราไมฆา มนั มนั กต็ องฆา พวกเราคนใดคนหน่ึงแนๆ ลง
หลดุ ออกมาแบบน้ีแลวก็ตองยิงทิ้งเทา นน้ั เร่อื งท่ีจะจบั เปน เหน็ จะไมต อ งหวัง ผมยนิ ดที ่ีจะชดใชใ ห
คณุ ตามราคา วาแตน ี่แนะ เราอยา ไปสนใจอะไรเกยี่ วกบั เรอื่ งนอ้ี กี เลย ผมกําลงั รอพบคณุ อยูทเี ดยี ว”
อาํ พลหยุดเวนระยะนดิ หนง่ึ หันมาทางบคุ คลท้งั สาม ทจี่ อ งมองกับการโผลเ ขา มาของ
รพนิ ทร ไพรวลั ย อยางเงียบๆ ขณะนี้เขาและพรานใหญย นื อยเู บือ้ งหนาของคนเหลา นน้ั แลว
ผูอ ํานวยการบริษทั ทีด่ าํ เนนิ กิจการสง สตั วป า ออกนอกประเทศโดยอภสิ ทิ ธิก์ ก็ ลาวตอ มาโดยเรว็
“คุณรพินทร ทงั้ สามทา นทนี่ งั่ อยนู ี่ มีธุระสําคัญยิ่งกับคณุ และไดเดนิ ทางจากกรงุ เทพมา
ดักรอพบคณุ อยทู ี่น่ี กอ นหนาคุณจะมาถงึ สองชว่ั โมงเศษแลว ผมเปน คนตดิ ตอสง ขา วลว งหนา ไป
ใหท ราบเองวา วนั นเี้ ปนวนั ทค่ี ณุ จะเดนิ ทางเขา มาสงสัตวตามกําหนดเวลา เลยนัดใหท า นมา”
รพินทร ไพรวลั ย มีสหี นา ตน่ื งงเล็กนอ ย ตาสนี า้ํ ตาลเขม ของเขา กราดผา นใบหนาของ
บุคคลท้งั สามผาดๆ อีกคร้ัง เหน็ แคเพยี งสองชายลุกขน้ึ ยนื และยมิ้ ให สวนหญงิ สาวคงนั่งไขวห างอยู
ตามเดิม เพยี งแตจ อ งตาดาํ สนิทคมกรบิ น่งิ มา
นายอําพล ผูอํานวยการอันเปนเจา ของสถานที่ ก็กลา วแนะนาํ วา
“ทา นผูน ี้ คอื พันโทหมอมราชวงศเชษฐา วราฤทธิ์ อดีตทตู ทหารบก ประจาํ สหรัฐฯ แต
ในขณะนนี้ อกราชการ ทา นผูน้คี อื พนั ตรไี ชยยนั ต อนนั ตรยั เพอ่ื นสนิท นอกราชการเหมือนกนั ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

11

ทัง้ สองกลาวทกั ทายเขากอน พรอมทงั้ สงมอื มาใหจ ับ รพนิ ทรจับมือพรอ มทง้ั กม ศีรษะให
ภายหลังจากทกั ทายคนท้ังสองเสรจ็ นายอําพลก็ผายมอื ไปทางหญงิ สาว หลอ นมองดทู เ่ี ขา
ตลอดเวลาอยแู ลว

“และสภุ าพสตรผี ูนีค้ ือ แพทยห ญงิ หมอ มราชวงศด าริน วราฤทธิ์ นอ งสาวของคณุ ชาย
เชษฐา นกั ศึกษาที่กําลงั จะทาํ ปรญิ ญาเอกทางมานษุ ยวิทยา”

เขากมศีรษะใหก บั หญงิ สาว ผถู กู แนะนําเปนคนสดุ ทา ยอีกครงั้ หลอนดเู หมือนจะยมิ้ ให
นิดหน่ึง และกม ศีรษะตอบรบั อยางไวต วั

“เชญิ นัง่ ซิครับคุณรพินทร ผมรูสกึ ยนิ ดีเหลอื เกินที่ไดพ บคณุ ตามที่เจตนาไว”
เชษฐา วราฤทธิ์ นายพนั โทนอกราชการกลา วขึ้นดวยเสยี งทมุ ต่าํ สุภาพออนโยน พรอ ม
กับยิ้ม

ทั้งหมดนัง่ ลงตามเดิม รวมทงั้ รพนิ ทรผหู ยอ นตวั เปน คนสดุ ทา ยอยางงงๆ อยเู ชน เดมิ พนั
ตรไี ชยยนั ต เปน คนรินบรนั่ ดใี หเขา

พรานใหญไมอ าจเดาถกู วาคนทงั้ สามท่มี ารอพบเขาในขณะนี้ มวี ตั ถปุ ระสงคเ ชน ไร บอก
กับตนเองตามความสังเกตเทา ทเี่ ห็นผาดๆ ในขณะนวี้ า ม.ร.ว.เชษฐา เปนชายหนมุ อายุประมาณ 35
ป ลักษณะสขุ ุม เยือกเยน็ ผวิ พรรณทวงทา บอกชัดวาเปน ราชสกุล แตกด็ เู ขมแขง็ บกึ บนึ อยา งชาย
ชาตรีแท พันตรีไชยยนั ต คงอายไุ มเ กนิ 33 ป คุณลกั ษณะของเขาเปน ทั้งบุรุษเจาสําราญ และนัก
เผชญิ โชคเผชิญภยั ปะปนกนั อยูช นดิ แยกกันไมอ อก

สว น ‘หญิงสาวผนู น้ั ’ มอี ะไรท่สี ะดุดตาอยางมากมาย ไมว าจะเปน ใบหนา หรอื ทรวดทรง
หลอ นซอนรา งโปรง ไดส วนสดั อยูในแสลค็ อนั เปน ยนี สข าวและเช๊ติ สปอรตสนี า้ํ เงินเขม ตัดผวิ สี
มะปรางดูเดน มองเห็นความสมบูรณงามของสดั สว นไดอ ยา งถนดั เหน็ จะไมใ ชสาวนอยแรกผลิ
หรอก ชําเลอื งดว ยหางตากพ็ อจะคาํ นวณไดวา อายุของหลอ นจะไมตา่ํ กวา 25-26 ป

เขาไมสงสยั สักนิดเดียววา หลอนเปนนอ งสาวของ ม.ร.ว.เชษฐา เพราะประพิมพป ระพาย
บนใบหนาใกลเคียงกนั อยู แตออกจะกงั ขาอยคู รามครันวาหมอมราชวงศห ญงิ คนสวยนนี่ ะหรือคือ
แพทยห ญิง และนักศึกษามานษุ ยวทิ ยา ผกู าํ ลงั จะทําปรญิ ญาเอก

หลอนนาจะเปน นางแบบแสดงแฟชนั่ จะเหมาะกวา
อะไรไมส าํ คัญเทากบั วา ลักษณะของหลอ นเยอ หยิง่ ไวต วั เหลอื ประมาณ ดูจะผดิ ไปกบั
พช่ี ายลิบลับ
หมอ มราชวงศหญงิ ดาริน วราฤทธ์ิ คนน!ี้ !

“เราไดยินช่อื เสยี งคณุ มานานแลว เพิ่งจะไดพ บตัวจรงิ วนั นี้เอง”
ไชยยนั ตเอยขน้ึ บาง สงแกว บรั่นดีมาให

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

12

“ประทานโทษ มีอะไรทผ่ี มจะรับใชไดห รอื ครับ?”
รพินทรถ ามข้นึ เบาๆ อยางสภุ าพ พรอมกบั มองต่ืนๆ ไปทางนายอาํ พล เสมอื นจะขอ
คําตอบจากภาวะงงงนั จับตน ชนปลายเดาเร่ืองไมถ กู ในขณะน้ี
“เชิญคุณชายเร่มิ พดู ธรุ ะไดเ ลยครับ วากันไปตามสบายเลยไมตองเปน หวง ระหวา งผมกบั
คณุ รพินทรไ มม เี รอื่ งเรงรอนอะไรกนั นกั หรอก และถึงอยา งไรคณุ รพนิ ทรก จ็ ะตอ งพักอยูท ีต่ ําบลน้ี
อยา งนอ ย 2-3 คืน กอ นทจี่ ะกลบั เขา ปา เวลาทีส่ นทนาหารอื กันมพี อเพยี งทีเดียว”
ความเงยี บปกคลุมไปช่วั ขณะ
อดีตทูตทหารบกเชอ้ื พระวงศค วักกลอ งออกมาบรรจสุ ูบ สีหนาของเขาดูจะขรมึ เครง ลง มี
อะไรบางสิ่งบางอยา งสอ แววกังวลปรากฏชดั ออกมาในแววตา ขณะที่มองจับนิง่ มายงั พรานใหญ
“คณุ รพนิ ทร”
คร้นั แลว ม.ร.ว.เชษฐา กเ็ ร่ิมขึ้นดวยเสียงแผวตํ่า
“เม่อื ปก ลายน้ี คณุ ทองเทยี่ วอยใู นดงแถบหน่ึง ที่ชาวบานปาเรียกวา ‘โปงกระทงิ ’ ทางทิศ
เหนอื ของ ‘หนองนาํ้ แหง’ ใชไหมครับ?”
จอมพรานขมวดคิ้วคดิ นิดหน่ึงแลวผงกศีรษะลง เตม็ ไปดวยความกงั ขาอยางไรพกิ ล ท่ี
การเคล่ือนไหวของเขาอยใู นการรูเหน็ ของสภุ าพบรุ ษุ ผนู ้ี ชีวิตปา ปราศจากความสลกั สาํ คญั กับใคร
ทง้ั สนิ้ ของเขา ไมนา จะเปนทสี่ นใจของใครเลย
“ครบั ผมอยแู ถวๆ นั้น”
“คุณไปตัง้ สถานีดักสัตวอยทู ่ีนนั่ ”
ไชยยนั ตสอดมาโดยเรว็
“ถกู แลวครับ ผมไปตง้ั แคมปด กั สัตวอยูท่ีน่ัน และพักอยูจนกระทงั่ ไดสตั วค รบตาม
จาํ นวนที่ตอ งการ”
เชษฐาถอนหายใจหนกั หนว ง สายตาที่จองมองดเู ขาเต็มไปดว ยความรุมรอนเรน ลับ
“คณุ เคยพบนกั ลาสตั วชาวพระนครคนหนงึ่ ใชช ื่อวา ‘ชด ประชากร’ ทน่ี ั่นบา งไหม?”
รพนิ ทรนิง่ เหมอื นจะคดิ ทบทวนอยอู ดึ อดึ ใจเดยี ว ก็กมศรี ษะลงอกี คร้งั
“ครบั ผมเคยพบ เขามาต้งั แคมปอยูขางๆ แคม ปข องผมประมาณ 2 อาทิตย เพื่อพกั ผอน
กอ นท่จี ะเดนิ ทางตอไป เอะ! เรื่องนีด้ ูเหมือนผมจะไดร ับจดหมายจากทนายความคนหนึ่ง เมอื่
ประมาณสัก 3-4 เดือนท่ีแลว มา ขอสอบถามวา ผมทราบอะไรเกย่ี วกบั นกั ลาสัตวช าวพระนครทชี่ ือ่
ชดผนู บี้ า ง และผมก็ไดเ ขยี นจดหมายตอบทนายความคนนนั้ ไปแลว เทา ทผ่ี มทราบในขณะนัน้ ”
เชษฐา ไชยยนั ต และดารนิ มองสบตากนั แลว ผานไปจบั อยทู ใ่ี บหนา เขาเปน ตาเดยี ว
ตามเดมิ เชษฐากลาวตอ มาอยา งแชมชาระมัดระวงั
“ทนายความทจี่ ดหมายตดิ ตอ สอบถามมายังคุณ เปน ทนายของผมเอง จดหมายของคณุ ได
ถูกสง ตอ มาใหผ ม คุณบอกในจดหมายนน้ั วา สภุ าพบรุ ษุ ชาวพระนครคนหนึ่งช่อื ชด ประชากร ได

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

13

ออกเดนิ ทางจาก ‘โปง กระทงิ ’ เม่อื ตนเดอื นพฤษภาคม พรอ มดวยพรานพืน้ เมอื งคนหนึง่ ชือ่ ‘หนาน
อนิ ’ แจง ความประสงควา เขาจะออกเดนิ ทางบกุ ปาไปยงั หมูบานกะเหรยี่ งไกลทสี่ ดุ คือหมบู า น
‘หลมชาง’ ซง่ึ เปนพรมแดนติดกบั พมา เขาบอกคุณวา เขาจะท้งิ เกวยี นและสัมภาระที่ไมจาํ เปน ของ
เขาไวทนี่ นั่ และออกเดินทางไปยังหมูบ า น ‘หลม ชา ง’ ตามที่เขาบอกคุณไว เพราะคุณไดผานไปยัง
หมบู านนนั้ ในโอกาสหนึ่ง และไดเ หน็ เกวียนตลอดจนสมั ภาระบางสว นของเขาเทาท่คี ุณจาํ ได ตก
อยใู นการดแู ละของกะเหรยี่ งคนหนึ่ง ขาวท่ีคุณทราบกค็ อื ชดกบั คนใชอ นั เปน พรานพ้นื เมืองชอ่ื
หนานอิน บกุ ปา ลกึ กนั เขาไปอยา งทเี่ ขาเคยไดบอกกบั คณุ ไวท กุ อยาง”

“ครบั ผมเขียนเลาไปเชน น้นั ”
พรานใหญร ับคาํ แลวตา งกน็ ง่ิ เงียบกันไปอกี ครู ม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธ์ิ ที่นงั่ รวมอยู
ดว ยอยางสงบโดยไมไ ดปริปากคําใดท้ังส้นิ มาแตแรก ขยับตัวอยางอึดอัด ชะโงกไปหยบิ บหุ ร่ีใน
กลอ งกลางโตะ รพนิ ทรถ ือไลทเ ตอรเ ดาะเลน อยูในมือกอ นแลว เขาจดุ ข้ึนในทนั ทนี นั้ และยน่ื สงไป
ให ตาคมกริบของหลอนเหลือบขึน้ สบเขาอกี แวบหนึ่ง กอ นจะจุดดารนิ กลาวขอบใจเบาๆ แลวพน
ควนั ข้นึ สูง จะเปน แพทยหญงิ จะเปน นกั ศกึ ษาปริญญาเอกทางมานุษยวทิ ยา หรืออะไรตามท่นี ายอาํ
พลกลา วแนะนําก็ตาม สําหรับสายตาของรพนิ ทรในขณะนี้ เขามองเหน็ หลอ นเปนเดก็ ทไี่ ดรับการ
พะนอเอาอกเอาใจมาเสยี จนเคยตวั
“คณุ รพนิ ทรค รับ”
พ่ีชายเสยี อกี ทเ่ี ตม็ ไปดว ยความนมุ นวลออ นโยน ไดกลาวตอ มา
“ผมคดิ วา คณุ คงจะไดร ะแคะระคาย หรือมฉิ ะนน้ั กอ็ าจเดาถงึ ตนเหตุของการเดินทางของ
ชด ประชากร ไดถูก กรุณาใหความจรงิ แกผ มเถิดครบั วา เขาเดินทางฝาเขา ดงลกึ กนั ดารครงั้ นน้ั ดว ย
ความประสงคอ ะไร?”
“ผมเคยทราบมาบา ง ในบางอยางครบั ”
รพินทร ไพรวัลย เอย ข้ึนอยา งใครค รวญระมัดระวัง แตแ ลว กห็ ยดุ ชะงกั น่งิ เสยี เหมอื นจะ
เปล่ียนใจ ทาํ ใหเ ชษฐาและไชยยนั ตทวีความรอนรนกระสบั กระสายย่งิ ขึ้น รีบพูดมาวา
“กอนอืน่ เพ่อื ตดั ปญ หา ตดั ความกงั ขาของคุณทุกชนดิ ผมอยากจะเปน ฝา ยเลา หรอื
อธบิ ายอะไรใหค ณุ ไดฟง ใหแ จม แจง เสียกอ น”
“ดีเหมือนกนั ”
ไชยยนั ตเสรมิ มาโดยเรว็ หนั ไปมองดสู หายทีร่ วมคณะมาดวย
“อยางนอ ยคณุ รพินทรจะไดห มดสงสยั เสยี ที เขายงั ไมรเู ร่อื งอะไรสกั อยา ง วาเรามาพบ
เขาดวยจุดประสงคอะไร เปดศกั ราชแรกเร่ิม เรากต็ งั้ คําถามเอากับเขาทัง้ นนั้ ราวกบั จะมีการ
สอบสวนอะไรกนั ขนึ้ โดยเขาก็ไมรูตวั ”
“กน็ ัน่ นะ ซคิ ะ พใ่ี หญก็...ชกั ชาเสียเวลาอยไู ด”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

14

น่ันเปน ประโยคแรกของ ม.ร.ว.หญิงดารนิ ท่เี ขาไดยินเปน ครง้ั แรก หลอนโพลงออกมา
อยา งรําคาญ ชะโงกตัวมาเขี่ยเถาบุหรแี่ รงๆ

“กบ็ อกไปซคิ ะวา นายชด ประชากร อะไรนัน่ ทแี่ ทจ รงิ กค็ อื นองชายของพี่ใหญ และ
พ่ีชายของนอ ยเอง เราตอ งการสบื เพ่อื ติดตามหาตัวบุคคลท่ใี ชชอ่ื ปลอมอยา งน้ี และถา เปน ไปไดเรา
ตองการวาจา งนายพรานใหญอ ยา งเขาใหเ ปนคนนาํ ทาง”

ระหวา งทรี่ พนิ ทรยิง่ งุนงงหนกั พ่ีชายหนั ไปมองดูนอ งสาวดว ยสายตาตาํ หนิ พึมพําบน
อะไรออกมาเบาๆ หญิงสาวหัวเราะแปรง ๆ รูส ึกวาหลอ นจะรําคาญวงสนทนานเ้ี ตม็ ที ลุกข้นึ เดินสบู
บหุ รไี่ ปยืนดวู วิ อยทู หี่ นา ตางเสยี ม.ร.ว.เชษฐาหันมาทางจอมพรานอีกคร้ัง

“ขออภยั นะครับ นองสาวของผมออกจะเปนคนใจรอนสกั หนอย เขาเปนอยางน้ีมาแต
ไหนแตไ รแลว นองสาวคนเล็กของพๆ่ี ลูกสาวคนเล็กของพอ แม ฤทธเ์ิ ดชกเ็ ลยมากเสียยง่ิ กวา เสอื ดํา
ท่ีหลดุ กรงเมอื่ ตะกน้ี เี้ สียอกี ”

พ.ต.ไชยยนั ตส อดมาเบาๆ เหมือนจะบนกบั ตวั เอง แสดงถึงความคนุ เคยสนทิ สนมกนั มา
อยางมากมาย หลอ นดเู หมอื นจะไดยนิ เสยี งนินทาของเพื่อนชาย รองตอบมาทงั้ ๆ ที่ยงั ยนื กอดอก
ทอดสายตาดอู ะไรอยูทหี่ นาตา ง

“อยามาทาํ ปากมากไปนะไชยยนั ต แผลไสต ง่ิ ของเธอท่ีฉนั เปนคนผา ไว มันอาจกําเรบิ
ขนึ้ มาเม่ือไหรก ไ็ ด พใี่ หญก เ็ หมอื นกนั เปน ตัวการตน เหตเุ ร่อื งยงุ ทีเดยี ว กไ็ มเ พราะพ่ใี หญทะเลาะ
กับพ่กี ลางอยางรนุ แรงหรอกเหรอ ทานพอก็เขาขางพใี่ หญท กุ อยา ง จนกระท่ังพี่กลางตอ งซัดเซ
พเนจรออกจากบาน กลายเปนคนสาบสญู ไปเชนน้ี ขณะนน้ั นอยไมไ ดอ ยเู มอื งไทยรว มเห็น
เหตุการณอยดู ว ย ถานอ ยอยู นอ ยจะไมมีวนั เขา ขางพใี่ หญอ ยางเดด็ ขาด และพีก่ ลางกค็ งจะไมซ ดั เซ
ไปถงึ เพียงน้ี ปา นนี้จะเปน ยงั ไงบางก็ไมร ”ู

พี่ชายน่งิ เงยี บ
เพ่ือนชายยน หนา แลว หัวเราะหๆึ ไมไ ดตอบอะไรอีกท้งั สิ้น
นายอําพล ผอู าํ นวยการบริษทั ‘ไทยไวลด ไลฟ’ หัวเราะออยๆ ทา ทางเตม็ ไปดว ยความ
พนิ อบพิเทาเอาอกเอาใจ ดหู ลอนจะเปนทเ่ี กรงใจของทุกคน โดยเฉพาะอยางย่งิ การมาของบคุ คลทงั้
สามนี้ เปน การมาทไ่ี ดร บั การตอนรบั ขับสูจ ากนายอําพลอยางเตม็ ท่ี อันแสดงถงึ วา เคยมี
ความสมั พนั ธเคารพนบั ถือกันมากอ นเปน ทุนเดิม

เดีย๋ วนแ้ี มจะยงั จับตน ชนปลายอะไรไมถ กู นกั รพนิ ทรก พ็ อจะเดาไดร างๆ วา อะไรเปน
อะไร

หมอ มราชวงศห ญิงดารนิ ยงั คงยนื พิงอยทู ่หี นา ตา ง หนั หนา ลงไปยงั เบ้อื งลา งอนั เปน
บริเวณกรงดักสตั ว ตะวันบา ยสาดจับรางเพรยี วระหงของหลอน ทําใหส งั เกตชดั ไดห มดทุกสวนสดั
ถนัดตากวาขณะทน่ี ัง่ อยู สูงเกินกวา ขนาดรายเฉลย่ี ทว่ั ไปของหญิงไทยเลก็ นอย ไหลผ่ึง เอวกว่ิ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

15

ตะโพกกลมหนา รบั กบั ลําขาอวบใหญแ ข็งแรงภายในกางเกงยีนสรดั รปู ผิวของหลอ นดจู ะเขม
จดั กวพ่ชี ายเสยี อีก เปน ผวิ ของคนทน่ี ยิ มกราํ อยกู ลางแดดกลางลมอยา งนกั กีฬากลางแจง ท้ังหลาย
จมูกเชิด แสดงถึงความรนั้ รมิ ฝปากบาง สอแววเจา อารมณ ถือดี ตาคมเฉยี บ ฉลาด บางขณะกอ็ าจ
แฝงแววเขลา เพราะความอวดดีของตัวเอง วัยของหลอ นเจนโลกมาพอสมควร แตไ มถ งึ กบั กรา น

รพินทรพ นิ ิจหลอ นโดยไมรสู ึกตัว แลว กส็ ะดุงเม่อื ม.ร.ว.เชษฐาทาํ ลายความเงียบขน้ึ วา
“ถูกแลวครบั คุณรพนิ ทร ชด ประชากร ท่พี บคณุ ที่แทจ รงิ กค็ ือนอ งชายของผมเอง และ
เปน พี่ชายของดาริน เขาคอื ม.ร.ว.อนชุ า วราฤทธ์ิ”
“โอ!”
พรานใหญอทุ านออกมา บดั นเ้ี ขาพอจะนกึ ออกแลว จรงิ สิ คร้งั แรกทเ่ี ขาโผลเ ขามาเหน็
ม.ร.ว.เชษฐา เขาบอกกบั ตวั เองคลับคลายคลับคลาวา จะเคยเหน็ ท่ีไหนมากอ น แตแลว กค็ ือภาพ
ความจาํ ที่เขาเคยเห็นจากชด ประชากร นกั ลาสตั วพเนจรชาวกรงุ คนน้นั นัน่ เอง สองพี่นองมีสวน
ละมายกนั มาก
“เรามกี นั อยสู ามคนพ่ีนองครบั ”
เชษฐาเลาตอ ไปดวยเสยี บแหบต่ํา ในขณะท่ีไชยยันตแ ละอําพลมสี หี นา เศรา สลดลง ดู
เหมือนคนทง้ั สองจะรเู หน็ เหตุการณเ ร่อื งราวมากอน
“เขาเปน นอ งชายคนกลาง เมือ่ 5 ปมาแลวผมไมนึกเลยวา เราจะเกดิ ผดิ ใจและเปน ปาก
เสียงกันอยางรนุ แรง มันดเู หมือนจะเปน คราวเคราะหข องเราจริงๆ แตก เ็ ปน เร่อื งสามัญธรรมดา
ระหวา งพน่ี อง อนั เปรยี บเสมือนลิ้นกับฟน น่ันแหละ ผมยอมรบั สารภาพวาในขณะน้ันผมไดก ระทํา
บางสิง่ บางอยา งที่ไมย ุตธิ รรมตอ เขาเพราะความโกรธ”
พ.ต.ไชยยนั ตโคลงศรี ษะชาๆ และจุปากออกมาเบาๆ แนล ะ เขายอ มเปน คนหนง่ึ ทร่ี เู หน็
เรอ่ื งราวในระหวางพน่ี อ งมาอยางใกลชิด
“ขณะนนั้ ทานพอของเรายงั มชี วี ิตอยู ทานเขาขา งผมในการทะเลาะกนั ของเรา เขาเตลิด
เปดเปงหนีหายออกไปจากบา น ในท่สี ดุ เจา พอของเรากส็ ิ้นลง เขาไมไ ดร ับอะไรเลยแมแ ตบาทเดยี ว
และกไ็ มไ ดห วนกลับเขามาในบา นตระกลู อกี ผมเริ่มรูสึกตวั ในความใจดําของผมเอง และออกสบื
หาตดิ ตามเขา การสืบติดตอกันมาเปน ปๆ ทาํ ใหผ มพอจะไดร ะแคะระคายเปนเลาๆ วา เขาเปล่ียนชอ่ื
เปน ชด ประชากร ออกบกุ บน่ั เดินปา เพือ่ แสวงหาโชคอยา งลมๆ แลง ๆ ของเขา เหตกุ ารณเ หลา น้ผี ม
มาทราบเอาเมื่อ 3 ปใ หห ลัง ผมไมม โี อกาสทจี่ ะตามเขาไดพ บเลยในระยะทแ่ี ลว มา เพราะเขาไมย อม
ตดิ ตอ สง ขา วใดๆ ทง้ั สนิ้ จนกระท่ังครง้ั ลา สดุ ผมเพิ่งจะไดขา วเขาจาก คุณรพนิ ทร ซึ่งแจงไปทาง
ทนายความของผม ผมไดทราบวา คณุ รพนิ ทร นอกจากจะเปนพรานผูชํานาญ เปน นกั ตอ สตู ามแบบ
ฉบบั ของลกู ผูช ายแทจ รงิ แลว ยงั เปน สภุ าพบรุ ษุ พอแกการท่ีจะรวมรับรใู นเรอื่ งราวครอบครัวของ
ผม ซ่ึงถือวาเปน ความลับ และอาจใหค วามชวยเหลือผมได จดหมายติดตอ ของคณุ กบั ทนายความ
ของผม ใหความหวงั แกผ มแลวตงั้ คร่งึ คอนในเรอ่ื งทีท่ ราบถงึ เหตุการณเคล่อื นไหวเกีย่ วกบั อนชุ าผู

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

16

เปน นองชายรว มสายโลหติ ของผมวา ในครัง้ สุดทา ยทค่ี ุณเหน็ เขายงั ปลอดภยั มีชวี ติ อยู ซง่ึ ทําใหผ ม
มีความหวงั จะตดิ ตามเขาพบ”

“แกยังไมไดบอกคณุ รพินทรใ หช ัดเลยวาเราตองการความชวยเหลอื อยา งไร”
พ.ต.ไชยยนั ตท ว งเตอื นขน้ึ
“ผมตอ งการตดิ ตามตัวเขากลบั คนื มาครับคุณรพนิ ทร ไมวา จะใชงบประมาณทมุ เทสัก
เทาไหร และไมวาจะเส่ียงอนั ตรายสกั ขนาดไหน คนที่จะเสย่ี งชวี ิตรว มกับผมในครง้ั นี้ กค็ อื ไชยยนั ต
เขาเปนนายทหารนอกราชการ ขณะนช้ี วี ิตสวนตวั ของเขาก็ไมม ีจดุ หมายปลายทางอะไรแนน อน
เปนนักตอสเู ผชิญโชคเผชญิ ภยั คนหนึ่ง ประวตั ขิ องเราคอื ผม อนุชา และไชยยันต เคยคบหาเลนหัว
คลุกคลกี นั มาตัง้ แตเ ดก็ ๆ ทั้งสามคน เรารักกันมาก ขณะทีผ่ มเกิดเรอ่ื งกบั อนุชา ไชยยันตก ร็ เู รื่องอยู
โดยตลอด แตเ ขาไมมีทางทจี่ ะประสานเกลียวสมั พันธข องพ่นี องเราไดอยางไร นอกจากความพลอย
เปน ทุกขวติ กแทน เมอ่ื ผมคิดข้นึ มาไดแ ละตดั สนิ ใจทจ่ี ะติดตามอนชุ า ไชยยนั ตก ส็ นับสนุนเตม็ ที่
และเขาพรอมแลว ท่จี ะรว มทางไปกบั ผม ผมไปตามนองชาย สวนเขาก็ถือวา เขาไปตามเพอ่ื นรัก”
ยังไมท ันท่ี ม.ร.ว.เชษฐาจะกลา วจบประโยค ม.ร.ว.หญิงดารนิ กห็ นั กลบั มา พรอ มกบั พดู
อยา งเยยี บเยน็ วา
“พ่ใี หญและไชยยนั ต ไมควรจะลมื นอยเสยี อีกคนหน่งึ นะคะ และตน เหตใุ นการทจี่ ะคดิ
ไปตามพ่กี ลางในครัง้ น้ี ก็มาจากนอยนนั่ เอง กวา พใ่ี หญจ ะรสู ึกตัววา ตนเองผิด กต็ องทะเลาะอยกู ับ
นอยหลายวัน จําไมไดเ สียแลวหรือคะ นอ ยบอกพใี่ หญเ องไมใ ชหรอื วา ถา พใ่ี หญไ มค ิดท่จี ะไปตาม
พี่กลางกลับ นอ ยนแี่ หละ จะออกติดตามเอง”
สองชาย คนหนงึ่ เปน พ่ี และอกี คนหน่งึ เปน เพอ่ื น เงยี บกริบกนั ไปอกี ไดแ ตมองดหู นา กัน
อยา งอึดอัด ม.ร.ว.ดารินหวั เราะแผวเบา เดินกลบั เขามานง่ั ทโ่ี ซฟาตัวหนึ่ง ตรงขามกับพรานใหญ
รพินทร ตาจบั นงิ่ อยทู เี่ ขา และก็พดู ขนึ้ ดว ยเสียงแจม ชดั มกี ังวานวา
“หวงั วา คุณคงไมร งั เกยี จท่จี ะเลา อะไรใหเราฟง อยา งละเอยี ดเกยี่ วกบั ชายคนท่ใี ชช่อื วา
ชด ประชากร”
น่ันเปน ประโยคแรกท่หี ลอนพดู กบั เขาโดยตรงดว ยสหี นาและแววตาแสดงอาการวงิ วอน
รพินทร ไพรวัลย มองประสานตาหลอ นเพียงแวบเดยี ว แลว กเ็ มินไปจบั อยทู ี่เชษฐาและ
ไชยยันต เขาไมอ ยากจะสนใจ ถอื เปนสาระอะไรกบั หมอมราชวงศห ญงิ คนสวยทาํ ทา ดื้อๆ รนั้ ๆ ผิด
ผหู ญงิ คนน้ี
หลอนจะเปนแพทยหญิงหรือนักมานษุ ยวทิ ยาก็นา จะเปน ได แตค งไมใ ชนกั เดนิ ปา แนๆ
เขาคดิ ...

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

17

3

“คณุ ทราบอะไรเกี่ยวกับการเดนิ ทางของนอ งชายผมทโ่ี ปง กระทิงบา งครบั ?”
เชษฐากลา วถามซ้าํ
“เทา ทผี่ มพอจะทราบ กม็ ีอยา งนคี้ รับ”
รพินทรพูดแชม ชาดว ยน้าํ เสยี งปกติไดระดบั ของเขา
“วา อันที่จรงิ ผมขอเรยี นตามตรงวาไมไ ดส นใจหรอื เก็บมาคิดอะไรทั้งส้นิ นอกจากจะ
เหน็ วาเปนเร่ืองไรสาระ คือคณุ ชด ประชากร ออกเดนิ ทางไปในครง้ั นน้ั นัยวา เขาตองการจะบกุ บั้น
ไปคน หาขมุ เพชรพระอุมา”
“ขมุ เพชรพระอุมา”
ทงั้ สามอทุ านออกมาเปน เสยี งเดยี วกัน กอ นที่เขาจะกลาวตอ ไป ไชยยนั ตรบี ถามตอ มา
โดยเรว็ หนา ตนื่
“หมายความวา อะไรกันครับ เราไมเ ขา ใจเลย กรณุ าอธบิ ายใหละเอยี ดสักนดิ ”
พรานใหญย กั ไหลน ดิ หนึ่ง สหี นาของเขาขรมึ สงบเฉยเมยอยเู ชน นั้นไมเ ปลยี่ นแปลง
ตรงกนั ขา มกบั ผเู ปนแขกทง้ั สามซงึ่ เต็มไปดว ยความเรา รอนกระสับกระสา ย
“เรอ่ื งมนั สลับซับซอนมากครบั ถาจะพูดไปก็เหมอื นกบั นิยายน่ันแหละ เอาละ ไหนๆ
คุณก็ไดบุกบั่นมาจนพบผมแลว ดว ยเจตนาอนั แนว แน ผมกย็ นิ ดีทจี่ ะเลา อะไรใหพ วกคณุ ฟง ตามท่ี
ผมไดยินไดฟ ง มา แตก อ นอน่ื ผมขอสัญญากอ น”
“สญั ญาอะไร?”
ผูพูดคอื ม.ร.ว.หญงิ ดาริน หลอ นจองเขาตาไมกระพริบ
“เมอ่ื ผมเลา พวกคณุ จะไมห วั เราะเยาะ หรือขดั คอขวางลาํ ขนึ้ กลางคัน เร่อื งมนั ออกจะ
พสิ ดารอยสู กั หนอย”
“เราขอรับรองดว ยเกยี รตยิ ศครบั คุณรพินทร”
เชษฐาพดู หนกั แนน จริงจงั
“และเราพรอ มแลว ทจ่ี ะรับฟง คุณอยางเคารพทีเดยี ว”
ไชยยนั ตร บี พดู รับรองมาอีกคนหนึ่ง

เขาเวนระยะไปครูใหญ ก็เรม่ิ ขนึ้ วา
“คาํ วา ‘ขมุ เพชรพระอุมา’ น้ี เทาทผ่ี มจําได ผมไดย นิ มาเปน ครง้ั แรกเมื่อประมาณสบิ ป
ลว งมาแลว สมยั นั้นผมยงั เปน พรานฝกหดั ลาเลียงผาอยแู ถวๆ ทงุ พลายงาม คนแรกทเ่ี ลา นิทานเรอื่ ง
นีใ้ หผมฟง เปน พรานพ้นื เมอื ง ช่อื ‘หนานไพร’ นาเสียดายทแี่ กตายเสยี ภายในหนึ่งขวบปใหห ลงั

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

18

เพราะบาดแผลจากเขาของกระทงิ หลังจากที่ไดเลา เร่อื งราวเหลา นใ้ี หผ มฟง ขณะทแี่ กเลาเรอ่ื งนใี้ ห
ผมฟงนน้ั เปน คืนวนั หนึ่งทเี่ รานั่งหางดกั ยงิ เสอื ทจ่ี ะลงมากินซากชา งอยูดวยกนั เราคุยกันสารพัด
เรอ่ื งเปน การฆา เวลารอใหพระอาทติ ยข้ึน เพราะเชอื่ แนวา คืนนน้ั ฤกษไ มด ีเสียแลว จะอยางไรเสยี ไอ
ลายตวั ขนาดแปดศอกท่เี ราตามพฆิ าตมันมาตลอดสองอาทิตย คงจะไมลงมากนิ ซากชา งในคืนนั้น
แนๆ ผมชวนแกคยุ เลา ใหฟ ง ถงึ พิษสงของลูกระเบดิ จากเคร่ืองบินทผี่ มเคยเหน็ ในสมัยเด็กๆ ตอน
สงครามโลกคร้ังทส่ี อง”

“นแี่ นะ ”
ทันใดนนั้ แกก็พูดขดั ลําข้ึน
“ผมจะเลานทิ านใหคณุ ฟง พลิ กึ กกึ กอื กวา ทค่ี ุณเลา ใหผมฟง เสียอีก จะฟง ไหมละ”
ผมย้มิ แลว กพ็ ยกั หนา แกกเ็ ริ่มตนเลา ใหผ มฟงถึงเหตุการณตางๆ เกยี่ วกบั นครล้ีลับหลง
สํารวจ ประเภทเดียวกับนครลับแล ยงั ดินแดนอนั หางไกลทามกลางปาลกึ เรือ่ งทแี่ กเลา ใหฟง เปน
เรือ่ งของความเจริญรุง เรืองในสมัยโบราณ กอนทปี่ ระวตั ศิ าสตรจ ะมีการจารกึ และมหาสมบัตลิ ี้ลับ
เกา แกดกึ ดําบรรพซ ่ึงในปจจบุ นั ถกู กลืนหายเขา ไปในความมืด และความปา เถื่อนของดินแดนอนั ลี้
ลับนนั้ ถึงแมจ ะฟง ในลักษณะนทิ าน ผมกเ็ งีย่ หฟู งแกอยา งตง้ั อกตัง้ ใจฟง ขอความเหลานัน้ มนั ฝง
แนน สะกิดเตือนอยูในความทรงจาํ ผมมาตลอด จนกระท่ังเด๋ยี วน้ี เหมอื นภาพฝนประทับใจอันยาก
ทีจ่ ะลืม
ครน้ั แลว ในทนั ทีทนั ใดนั้น หนานไพรกถ็ ามผมวา
“นี่ คณุ เคยไดยนิ ชอื่ ‘ขุนเขาพระศวิ ะ’ ซึ่งอยทู างดา นตะวันตกเฉยี งเหนอื ของสันเขา
ตะนาวศรีมาบา งไหม?”
ผมตอบแกไปอยางขนั ๆ วา ไมเคยไดย นิ ชอ่ื ภเู ขาท่แี กวา และอธิบายใหแกฟงวา ภเู ขาช่ือ
ชนิดน้ัน ไมเคยปรากฏอยใู นแผนที่ของภูมศิ าสตร
“อาว! นี่แหละ คณุ เปน เด็กรนุ หลัง เปน คนสมยั ใหม จะไปรอู ะไร”
หนานไพรกลบั ยิม้ เยาะผม
“ขุนเขาพระศวิ ะ กค็ อื สถานทเี่ กบ็ สมบัตขิ องพระอมุ า ในน้ันเต็มไปดว ยสิง่ มคี า นานาชนดิ
รวมทง้ั เพชรพลอยแกว แหวนเงนิ ทองเปนตุมๆ ไหๆ แตน่นั แหละนะ ตอ ใหค ณุ บุกบนั่ เดินทางไป
ดวยความพยายามสกั เพยี งใดกต็ าม ถา โชคไมเปนของคุณ บญุ วาสนาไมถ งึ คุณก็จะไมม วี ันเหน็ ภูเขา
ลูกนไ้ี ดเ ลย พวกภตู ผปี ศ าจเจาปา เจาเขา จะปดบงั อําพรางไวไมใ หใครมองเห็น มนั เปน ภเู ขา
ศักดสิ์ ิทธิ์”
“ลุงไปเอานทิ านหลอกเดก็ เร่ืองนม้ี าจากไหน?”
ผมถาม

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (e[email protected])

19

“จะวามนั เปนนิทานกไ็ มเ ชงิ นกั พระธุดงคพ มา องคห น่งึ ทา นเลา ใหผ มฟง ทานบอกวา มี
นครอยูนครหน่ึง ตัง้ อยใู นระหวา งหุบเขาลกู นั้น เปน นครใหญย ง่ิ ทเี ดยี ว พลเมอื งเปน คนเผาหนง่ึ ตน
สาขามาของเผาท่ีเปน เจา ของถน่ิ สวุ รรณภูมเิ ดมิ เปนพวกท่ีรคู วามลับของสมบัติมหาศาลของพระอุ
มา และเก็บรักษาเฝา พิทักษอ ยู มันกอ็ าจเปน เมืองในนทิ านน่นั แหละคณุ เพราะไมว าโลกภายนอกจะ
ผลัดเปลีย่ นหมุนเวยี นเจรญิ ข้นึ เชน ไร นครนก้ี ็ยงั คงเปน นครโบราณเหมือนเมื่อพนั ๆ ปก อนนี้อยู
ตามเดมิ ”

กลาวจบ แกก็หัวเราะ ควกั หมากทพี่ กตดิ ยา มละวา ของแกข้ึนมาเคยี้ ว ผมเองกพ็ ลอย
หวั เราะไปกบั แกดว ย ตอ จากนน้ั หนานไพรกับผมก็แยกจากกนั และแกไปถงึ แกช ีวติ เพราะกระทงิ
ตามที่ผมไดเลาใหฟ ง แลวแตแ รก

ผมดเู หมอื นจะลมื เรอ่ื งทพี่ รานเฒา หนานไพรเลา ใหฟงในคนื นน้ั เสยี อยางสนิท เกยี่ วกับ
ขมุ เพชรพระอมุ า และนครหลงสํารวจท่ีตงั้ อยหู ลังขนุ เขาพระศวิ ะ จนกระท่ังมาสะดดุ หสู ะดดุ ใจซํ้า
เขาอกี ครั้งหนง่ึ เหตกุ ารณมนั ผานมาเปน เวลาถงึ 5 ปห ลังจากนั้น ดงั เชน เรอ่ื งราวตอไปทผี่ มจะเลานี่

ณ ทีแ่ หงหนึ่ง ซ่งึ ชาวบานปาเรยี กกนั วาหมูบา น ‘เสือรอง’ มนั เปนแหลงแหงแลง กนั ดาร
ท่สี ดุ ชาวบา นปา พากันอดอยากแรน แคน ทั้งน้าํ และอาหาร ผมผานเขาไปโดยบังเอิญ เพราะตามชา ง
งาโขลงหนงึ่ ทีผ่ มแกะรอยสะกดหลังมันมาเปนเวลาแรมเดอื น ผมเองลมเจบ็ ลงท่ีน่นั และตกอยูใน
สภาพทุเรศเหมือนๆ กับชาวบา นทวั่ ไปในขณะนน้ั

ระหวางที่ผมนอนแซว ซมอยู วนั หนงึ่ มนี ักเดนิ ปาชาวพมาคนหน่ึงไดม าถงึ ท่นี นั่ พรอ ม
กบั เพ่ือนนกั เดนิ ปาครงึ่ พมา ครึ่งทวายของเขา และเขากเ็ กดิ มาเจบ็ ไขไ ดป วยขน้ึ ทนี่ น่ั ดว ย เราไดร ูจัก
กนั เผินๆ เขาบอกผมวา เขาชอ่ื ‘เนวนิ ’ บา นเดิมอยูที่เมาะลาํ เลงิ

เขาพักอยใู นหมบู านนัน้ ประมาณหนง่ึ อาทิตย พออาการปวยทุเลา เขากเ็ ริ่มตน ออก
เดินทางตอ ไป

“ลากอ นละนะ สหาย”
เขาโบกมอื กับผมดวยสหี นายิ้มแยม กอนทเี่ ราจะจากกัน
“ถาโลกมันกลมจริง หรอื ผมหรือคณุ ไมตายไปเสยี กอนและเราบังเอิญไดพ บกันอกี ผมจะ
เปน มหาเศรษฐที ีร่ าํ่ รวยทสี่ ดุ ในโลก และผมจะไมลมื คณุ เลย”
ผมหวั เราะ แลวเฝา มองดเู ขาซงึ่ กําลงั บายหนา ตดั ออกสูดงดบิ มงุ ไปทางตะวนั ตก ยงั
ประหลาดใจอยูวา เขาจะเดนิ ทางบุกบนั่ ไปไหน เพ่อื อะไร และสติของเขาดคี รบถวนหรือเปลา ใน
การทจี่ ะเดินทางเอาชวี ิตไปทิ้งเสียในปาทบึ กันดาร ทีไ่ มป รากฏวาเทา ของมนุษยเหยยี บยางไปถงึ นั้น

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

20

หน่ึงอาทิตยผ านไป อาการของผมเองดีขน้ึ บา ง เย็นวนั หน่งึ ขณะทผี่ มนง่ั อยูหนาแคม ป
เลก็ ๆ ของผม ทีป่ ลกู ตดิ อยูกบั ดงทบึ ตาจับมองอยทู ีด่ วงอาทติ ยส าดแสงสลัวๆ กําลังจะลับเหลย่ี มเขา
ทะมนึ เบื้องหนา

ทนั ใดนั้นเอง ผมก็เหน็ รา งของใครคนหนึ่ง แตงกายดว ยชดุ เดนิ ปา ของคนทีเ่ จรญิ แลว
ปรากฏข้ึนบนพน้ื ลาดของเชงิ เขาเต้ยี ริมหว ย ตรงขา มกบั ท่ีผมน่ังอยู หา งกนั ประมาณสกั 300 เมตร
รา งนั้นกําลังคลานอยกู บั พนื้ แลว พยุงกายลกุ ขึ้นอยางโผเผ เดินโซซัดโซเซไปมาสองสามกา ว กล็ ม
ฮวบลงไปหมอบคลานอยูกบั พ้นื อกี รูสึกวา จะเปน ใครสกั คนหนง่ึ ผซู ง่ึ กําลงั ไดร ับความทกุ ขท รมาน
อยา งหนกั

“ผมสง่ั ใหค นใชอนั เปน กะเหร่ียงของผมไปชวยเขา และเมือ่ เขาถูกนําเขา มา พวกคณุ ทาย
ถูกใชไ หมครบั วา เขาควรจะเปนใคร”

จอมพรานถามข้นึ ขณะท่ีมองดูหนาผูที่รวมฟง เขาเลา อยใู นขณะนี้
“เนวนิ พมา นกั เดนิ ปาคนนนั้ กระมัง”
ม.ร.ว.เชษฐาพดู ตา่ํ ๆ สีหนา ของทกุ คนท่ฟี ง เขาเลา อยูในขณะนี้ เต็มไปดว ยความตน่ื เตน
สนใจยง่ิ
รพนิ ทรก มศรี ษะลง
“ครับ เนวินหนมุ นกั เผชิญโชคชาวพมา คนนนั้ หรอื มิฉะนัน้ ถา ไมใ ชต วั เขาก็เปน หนังท่ี
หมุ กระดูกของเขา! ใบหนา ของเนวนิ ยามน้ันเหลอื งจดั ดว ยโรคดซี าน และไขปา ดวงตาสดี าํ เหลอื ก
ลาน เน้ือของเขาดูเหมือนจะหายไปหมดสน้ิ ไมมอี ะไรเหลอื อยูเลย นอกจากหนงั อนั เหลอื งแหง หมุ
กระดกู อยู ผมของเขาท่เี คยเปน สีดาํ ขณะน้นั กลายมาเปน สีเทา”
“น้าํ !”
เขารอ งครวญครางข้นึ แหบๆ ฟง แทบจะไมรเู ร่อื ง ผมเห็นริมฝป ากของเขาแหงผาก แตก
เปนสะเกด็ ล้ินสีดาํ คล้าํ ยน่ื ออกมาจกุ อยทู รี่ มิ ฝป าก
ผมเอานํ้าจากกระตกิ ประคองจรดกับรมิ ฝป ากของเขา เนวนิ ด่ืมมนั อยา งกระหายจนหมด
เขากเ็ ร่มิ เพอถงึ เรอื่ งเทอื กเขาพระศวิ ะและมหาสมบตั ิ ปา ลกึ ดงดิบ ผมชวยเหลือเยยี วยาเขาไปตามมี
ตามเกดิ ทั้งทผี่ มกร็ ูว า จะอยา งไรเสีย ในคนื นัน้ เขากค็ งจะตอ งถึงแกความตายแนๆ
ประมาณเกอื บเท่ยี งคนื อาการของเขาสงบความทุรนทุรายกระสับกระสา ยลงบาง หลับ
นงิ่ ไปช่ัวครู ขณะท่ีผมตนื่ ขน้ึ อีกครงั้ เปนเวลาใกลร งุ จากแสงตะเกียงรวั้ ที่ผมจดุ ทง้ิ ไวหนาแคม ป ผม
มองเห็นเนวนิ กาํ ลงั ลุกข้ึนนั่งดว ย ลกั ษณะอาการประหลาด และจองฝา ออกไปยงั ดงดบิ ทม่ี ีขนุ เขา
เปน ทิวทะมึนขวางก้ันอยูล ิบๆ ขณะน้นั รศั มีออนๆ ของดวงอาทติ ยเ รม่ิ กระจายขน้ึ อาบแผน ฟา ทาํ
ใหมองเห็นภาพภายนอกแคมปไดรางๆ
“มันอยูที่น่นั !”
เนวนิ อยูใกลก บั กาลมรณะ รอ งลั่นออกมา พรอ มกบั ชีม้ ืออันมีแตก ระดกู ของเขาออกไป

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

21

“แตฉ นั จะไมม ีวนั ไดไปถงึ มนั อีกแนน อน และกจ็ ะไมม ใี ครสามารถไปถึงมันไดเ ลย”
แลว เขากห็ ยดุ ชะงกั รูสึกวา เขากาํ ลงั พยายามรวบรวมสตพิ ลังใจแนว แนเ ปนครงั้ สดุ ทาย
ตาจอ งจับอยทู ผี่ มผปู ระคองเขาอยู
“เพ่ือนยาก คุณเองหรอกหรอื ตาผมฝาดไปหรอื เปลา”
“ทาํ ใจดๆี ไวเ นวิน นีผ่ มเอง รพินทร สหายของคุณ นอนพักเสียเถอะ”
“ผมกาํ ลังจะพกั ในไมช า นแี่ หละ”
เขาพมึ พาํ ตาทเ่ี บกิ โพลงคา งกระดา งจบั อยทู ี่ผมอยางปราศจากแวว
“จะเปนการพกั ท่ไี มมวี นั ส้นิ สุด ผมรตู ัวดี รพินทร ผมกาํ ลงั จะตายอยเู ดย๋ี วนแ้ี ลว คณุ ดกี บั
ผมเหลอื เกนิ กอนทผี่ มจะตาย ผมอยากจะมอบอะไรใหค ุณสกั อยา งหนง่ึ เปนการตอบแทนในขอ
ที่วา ผมไดมาตายอยใู นความเอ้ืออารีของคุณ ส่งิ ที่ผมจะใหคุณกค็ อื ลายแทง บางทคี ณุ อาจบกุ บน่ั ฟน
ฝา ไปจนถงึ ที่นนั่ ได ถา หากคณุ สามารถเดนิ ทางผานความยากแคน ทรุ กนั ดารของดงมหากาฬทไ่ี ดฆ า
ผมมาแลวน้ีสาํ เร็จ”
พรอมกบั พูด เขาพยายามทจี่ ะลวงลงไปในอกเส้อื เดินปาเพ่อื ดึงเอาส่งิ หน่งึ ออกมา ซง่ึ ผม
คดิ วา คงจะเปน ถงุ สําหรับใสยาสูบของพวกพมา ทําดว ยหนงั สตั วจ าํ พวกกวาง ผกู ตดิ ไวด ว ยเชอื ก
หนงั ยาวๆ เสน หนงึ่ เมอ่ื งดั ออกมาได เขาก็พยายามท่จี ะแกมันออก แตไมส ําเรจ็ มือเขาขณะน้นั แขง็
ไปหมด
“แกทีซ”ิ
เขาขอรอ งผม ผมจงึ แกอ อก พบวา มนั เปนแผนหนังบางๆ เกา คร่ําครา บนแผน หนงั
โบราณแผน นนั้ จารึกไวด ว ยตวั อักษรอนั เปน อกั ขระพมา สมยั โบราณ ดเู ลอะเลอื นเต็มที และกม็ ี
กระดาษอยอู กี แผน หนึ่ง
“กระดาษแผน น้ัน คือความหมายอันเปน คาํ แปลท้งั หมดของอกั ขระในหนงั แผน นน้ั ”
เนวนิ พูดดว ยเสยี งแหบแผว เพราะอาการของเขาทรุดลงเปนลําดับ
“มันกินเวลาหลายป กวาทผี่ มจะศึกษาอานมนั ออก โดยแกะมนั ออกมาทลี ะคาํ ดว ยความ
พยายาม ฟงนะ เพ่อื นยาก บรรพบรุ ษุ แตค ร้ังโบราณกาลของผม เปน นายทหารชนั้ แมท พั ในแผน ดนิ
สมเดจ็ พระเจาบุเรงนอง ทหี่ นีราชภัยออกจากกรุงหงสาวดี เปน ชาวพมา คนแรกผูซ ง่ึ สามารถบุกบั่น
มาถึงปาดงดิบในแถบนี้ อักขระเหลา นั้นทป่ี รากฏอยูบนแผนหนงั เขาไดเ ขียนข้นึ ไวในมอื ของเขา
เอง ในขณะทเี่ ขากาํ ลงั จะตายบนเทือกเขาลีล้ บั โนน ซึ่งไมเคยมีมนษุ ยค นใดยา งกรายเขา ไปถงึ เขา
คือมงั มหานรธา ผซู ึ่งมีชวี ติ อยเู มือ่ เกอื บสร่ี อยปกอ นโนน ทาสของเขารอคอยเขาอยอู ีกดา นหนง่ึ ของ
เทือกเขาไดไ ปพบเมือ่ เขาตายเสยี แลว จงึ นาํ เอาลายแทงกลับไปยังถ่นิ เดิมทเ่ี มาะลาํ เลงิ มนั จึงเปน
สมบัติตกทอดอยูในตระกลู ของผมมาตงั้ แตบ ัดนั้น แตไ มม ใี ครสนใจทีจ่ ะไปอา นความหมายของมัน
จนกระท่งั ตกมาถึงสมัยของผมซง่ึ ไดพ ยายามอา นมันจนสําเรจ็ แตแลว ลายแทงนก้ี ็นาํ ความวิบัตมิ าสู
ตัวผมเอง ถึงผมจะตาย ผมกม็ คี วามเชอ่ื มั่นวา สกั วันหน่งึ จะตอ งมคี นพยายามจนสาํ เรจ็ คุณรับไวเ ถดิ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

22

รพินทร นีเ่ ปน สมบัตชิ ้ินสดุ ทา ยที่ผมจะใหก บั คณุ เกบ็ รกั ษาไวก ับตัวคณุ เอง อยา แพรง พรายใหใ ครรู
เปนอนั ขาด”

แลว เขาก็เริ่มทรุ นทรุ ายอกี และตอมาอกี หนง่ึ ชั่วโมง เขาก็ถึงแกก รรม เขาตายอยางสงบ
ผมจัดการฝง ศพเขาไวท ช่ี ายดงแหง นน้ั อยางลึก และใชห ินใหญกอ นหนงึ่ ทบั หลมุ ศพเขาไว เพอื่
แนใ จวา เจา พวกสัตวป าจะไมสามารถขุดศพเขาขึ้นมาได แลว กอ็ อกเดนิ ทางมาจากสถานทีน่ ัน้

รพนิ ทร ไพรวลั ย หยุดเวน ระยะการเลา ดว ยการยกแกว บร่ันดีข้ึนจิบ ทา มกลางความสงบ
ฟง อยา งต่ืนตะลงึ ของทกุ คน ม.ร.ว.หญิงดารินหันไปมองดตู าพีช่ ายและเพ่อื นหนุม เปลอื กตางาม
ของหลอ นซอยถ่ีๆ เชษฐากัดรมิ ฝป าก สว นไชยยนั ตแ ละอาํ พลผูอํานวยการรินบร่ันดีใหต นเอง
ยกขึน้ ดมื่ จนหมดแกว

“เรอ่ื งพิสดารมากทีเดยี วครบั ”
ผูอํานวยการบรษิ ัท ‘ไทยไวลดไลฟ’ อันเปน เจา ภาพของการพบปะครง้ั น้ีครางออกมา
“แลว...เอกสารฉบับนน้ั ละ ?”
ม.ร.ว. เชษฐาถามข้นึ เบาๆ
“น่ันซ”ิ
พ.ต.ไชยยันตเสรมิ โดยเรว็ อยา งกระตือรอื รน
“เอกสารท่ีเนวนิ มอบใหคณุ กอ นตายเหลานน้ั มนั หมายความวาอยา งไร”
พรานใหญใ ครครวญอยูครหู นึง่ กบ็ อกวา
“เอาละ เมือ่ พวกคณุ สนใจ ผมกจ็ ะบอกใหไดทราบวา ความจริงผมไมเ คยแพรงพรายเรอ่ื ง
นี้หรอื เอาไปใหใครดูเลย นอกจากพอ คาฝน ชาวพมา ข้ีเมาคนหนึง่ ซงึ่ ผมวานใหเขาแปลใหผ ม พอ
แปลเสรจ็ เขากล็ ืมมันไปเสยี ในชั่วเวลาคืนเดยี วน้นั เอง สาํ หรับแผนหนังลายแทง อนั เปน ตนฉบบั เดิม
นนั้ ผมเกบ็ รกั ษาไวท บ่ี าพกั อนั เปน สถานดี กั สัตวข องผมท่หี นองนาํ้ แหง รวมทงั้ ฉบบั ท่ีแปลแลว
ของเนวนิ แตผ มมีฉบับทีแ่ ปลแลวเปน ภาษาไทย ตดิ อยใู นซองธนบัตรอยใู นกระเปา ของผมนี่ พรอ ม
ทง้ั แผนท่ีจาํ ลอง นยี่ ังไงครบั ”
พรอมกบั กลา ว รพินทร ลว งกระเปา หลงั พรอมหยิบซองธนบตั รขนาดใหญอ อกมา ดึง
เอกสารแผน หนง่ึ ทีพ่ ับไวเ รียบรอยสง ไปให ม.ร.ว.เชษฐา
ทกุ คนชะโงกหนา เขามามุง ม.ร.ว.หญงิ ดาริน จึงดงึ ไปจากมือพี่ชาย และทาํ หนาท่อี าน
ดังๆ
“ขา พเจา มังมหานรธา ผซู ่ึงกําลงั จะตายอยเู ดย๋ี วนแ้ี ลว ดวยความหวิ และความเจ็บไข ใน
ถํา้ เลก็ ๆ ทางดา นเหนือของเตา นมดา นใตส ุดของภเู ขาสองลูก ขา พเจาขอใหช อ่ื มนั วา ‘ถนั พระอมุ า’
ขาพเจา ไดเ ขยี นขอความนข้ี น้ึ ณ ปพุทธศกั ราช 2120 ดว ยเศษกระดกู ของจะงอยปากนก สิง่ ทีข่ า พเจา
ใชเ ขียนสว นหน่งึ ของยามติดตวั ทีท่ ําดว ยหนัง โดยใชเ ลอื ดของขาพเจา เองแทนหมึก หากทาสของ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

23

ขาพเจามาพบมันขณะทเี่ ขามาตามหาขา พเจา เขาจะไดน าํ มันกลบั ไปยงั เมาะลาํ เลงิ ขอใหสหายของ
ขา พเจา (ช่ืออา นไมออก) จงนําเอาเรอ่ื งราวนี้ ขนึ้ กราบบงั คมทูลตอ พระเจา กรุงหงสาวดีผทู รงพระ
ปญญา เพื่อพระองคจ ะไดเสรจ็ ยาตราทัพมาตามลายแทงนี้ หากวา กองทพั ของพระองคไม
แหลกลาญเสียกอนในปา ดงขุนเขาอันกวางใหญกันดารและลล้ี ับเตม็ ไปดว ยสรรพอนั ตราย และ
สามารถบกุ เขาไปจนถึงดนิ แดนแหงความโหดเหยี้ ม ทารณุ อันเต็มไปดวยภูตผี และอาคมแหงมรกต
นคร พระองคก็จะเปน พระมหากษตั รยิ ท ่รี ํา่ รวยท่ีสุดในโลก

ขา พเจาไดเ หน็ มหาสมบตั ิขมุ เพชรอันเหลือคณะ ภายในขุมทรัพยพระอมุ านีแ้ ลว ดว ยตา
ของขา พเจา เองปรากฏอยเู บอ้ื งหนา กอ นกายมรณะของขา พเจา แตโ ดยการทรยศหักหลังของวาชกิ า
นางแมมดมหาอบุ าทว ขาพเจา จงึ ไมสามารถนาํ ออกมาได แมแ ตช วี ติ ของขา พเจาเอง

ขอใหท า นผทู ม่ี าตามทางในลายแทงน้ี จงพยายามฝา ความกนั ดารของ ‘ถนั พระอมุ า’ ทาง
เบือ้ งซา ยจนบรรลุถึงยอดของเตา นมแหงขนุ เขาลกู น้ี ทางดา นเหนอื ของมันจะเปน ถนนราบเรียบ
กวางใหญ ที่พระศิวะไดส รางไว จากนน้ั เปน เวลาสามวนั ในการเดนิ ทาง ตามถนนสายน้ัน กจ็ ะบรรลุ
ถงึ มหาปราสาทของพระอมุ าเทวี

ขอใหทานจงสงั หารแมม ดวาชิกาเสยี ดวย เปน การแกแคน ใหแกว ญิ ญาณของขา พเจา...
ลากอ น

“มงั มหานรธา”

ทุกคนอึ้ง แตห ญงิ สาวผูทาํ หนา ทอ่ี า นดังๆ ผวิ ปากหวอื ออกมาเมอ่ื อานจบ สีหนาพรายไป
ดวยรอยยิ้มขนั

“คุณรพินทร! ”
หลอ นเอย เรยี กนามเขาชัดเจนเสยี งใส กลว้ั ไปกบั อาการหวั เราะ
“นา เสียดายเหลอื เกนิ ทค่ี ณุ ไมไ ดเ อาตน ฉบับเดิมท่เี ขยี นขึ้นดว ยมือของมังมหานรธาเอง
มาใหเ ราดดู ว ย”
แววตาและรอยยมิ้ ของหลอน เต็มไปดว ยการเยาะหยัน
“ขออภัยเถดิ ครับ”
เขาหัวเราะต่าํ ๆ อยูในอาการปกตเิ หมอื นเดมิ ไมย นิ ดยี นิ รายอะไรกบั สหี นาอาการของ
บุคคลทีน่ ัง่ ฟง เรือ่ งท่ีเขาเลาอยู
“สง่ิ ท่ีผมเลาเหลา นี้ มันเปน การขอรอ งออ นวอนของพวกคณุ เอง และผมก็ไมไดมี
ประโยชนอะไรเลยสกั นดิ ในการท่จี ะบรรยายถงึ เรอ่ื งทคี่ ุณเหน็ เปน สง่ิ ขบขนั เหลา น้ี และผมกข็ อ
เวนทจ่ี ะออกความเหน็ หรอื โตแ ยงวามันเปน ความจรงิ หรือความเท็จใดๆ ทงั้ สิ้น ผมทราบหรือผม
เห็นมาอยางไร ผมก็เลาใหฟ ง ไปเชนนน้ั ”
ดารนิ ยกั ไหล

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

24

“ถาคุณโกรธ ฉนั ขอโทษ ฉนั พ่ใี หญ และไชยยันต เดนิ ทางรอบโลกมาแลวคนละสอง
คร้ัง และก็ไดท อ งเที่ยวไปตามสถานทตี่ า งๆ มากมาย แตฉ นั ขอรบั รองวา ไมเ คยไดย นิ ไดฟ งเรอื่ ง
อศั จรรยพ ิลกึ กกึ กอื อยา งน้ีมากอ นเลย นอกจากในนิทานหรือหนงั สอื อา นเลน ”

“ผมไมไดโกรธอะไรเลยครับ คุณหญิงดาริน มนั เปน สิทธิของคุณหญิงและทกุ คนทไี่ ดยนิ
จะนกึ คดิ เชน นนั้ ได”

รพินทรเนนเสยี งตอบชัดเจน ยมิ้ นดิ ๆ ท่รี ิมฝปากอันคร้มึ ไปดว ยเคราเขยี ว ม.ร.ว.หญงิ คน
งามตวดั หางตาเหมือนจะคอ นให เพราะรสู ึกในนาํ้ เสยี งกระแทกของคาํ วา ‘คณุ หญิง’ ทเ่ี ขาเรียกนนั้
หลอ นเสือกเอกสารแผน น้ันคนื มาใหเ ขา รพนิ ทร ไพรวัลย พบั เกบ็ หนาตาเฉยพรอ มกบั ลกุ ขึ้นยนื แต
ม.ร.ว.เชษฐา รบี ลกุ พดู ข้ึนโดยเรว็ พรอ มกับเอือ้ มมือมาฉุดแขนไว

“โปรดนัง่ เถดิ ครับ คณุ รพนิ ทร ผมตอ งขอโทษแทนนอ งสาวดวย ผมทราบดวี า คณุ ไมได
ประโยชนอะไรเลย ในการท่จี ะมาเลานิทานโกหกใหเ ราฟงโดยเจตนา แตคุณกค็ วรจะยอมรบั วา
เร่อื งนีป้ ระหลาดมากเหลือเกนิ ”

“ดเู หมือนผมจะเตือนไวลว งหนา แลว วา ผมเลา อะไรใหฟงเกยี่ วกับเร่อื งนี้ละก็ ทางฝาย
คุณจะตอ งระงบั สติอารมณใ หด หี นอ ย ผมกท็ ราบวามนั เปนเร่ืองเหลอื เชือ่ และตวั ผมเองกค็ ิดวามนั
เหลือเช่ือ แตบอกแลวยังไงวา ผมเลา ในส่งิ ท่ผี มไดเ หน็ และไดย นิ ไดฟ งมา ไมไดรบั รองยืนยนั เลย ถา
พวกคณุ ท้ังหมดสนใจในเร่ืองน้ี อยากจะเหน็ ตนฉบับแทจ รงิ ซึ่งเปน ลายมอื ทเ่ี ขียนดว ยเลือดลงไวใน
แผนหนังโบราณละก็ ตามผมไปทบี่ านพกั หนองน้าํ แหง เถดิ ครบั ผมยินดีทจี่ ะใหพ วกคณุ เหน็ และ
วนิ ิจฉยั เอาเอง”

“คณุ ยงั ไมไ ดเลาใหเ ราฟง ถงึ ชด ประชากร เลยครับ”
พ.ต.ไชยยนั ตต ัดบทมาอยางออนโยน
พรานใหญห ัวเราะหๆึ อยูในลําคอ ชําเลืองไปทาง ม.ร.ว.ดารินอีกครัง้ คราวนี้หลอ นคอน
เอาจริงๆ สะบดั หนา ไปทางอนื่ พอดกี บั ท่ีผอู าํ นวยการบริษัทมาชว ยวงิ วอนขอรอ งมาอีกคน เขาจึง
ทรุดกายลงน่ังตามเดิม
“หนานอิน คนใชอ นั เปน พรานพื้นเมืองของคุณชด ผมรูจ กั สนทิ สนมดมี ากอน”
เขาเลาตอ ไป
“เปนพรานมือดคี นหนึง่ ทเี ดยี ว เชาวนั ทคี่ ณุ ชดจะออกเดนิ ทาง ผมเหน็ หนานอินยนื อยู
ขา งๆ แคม ปข องผม กําลังหั่นใบกัญชาอยกู ับตอไมเกลย้ี ง”

“หนานอิน ลุงกบั เจานายกําลงั จะไปไหนกนั นะ หาชา งงาเหรอ?”
ผมถาม
“เปลา ครบั เจา นาย เราจะเดนิ ทางไปหาอะไรสักอยา งหน่ึงมคี า ยิง่ กวา งาเสยี อกี ”
“อะไร? พลอยกระมัง”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

25

“เปลา ครบั มคี ายง่ิ กวานั้น”
หนานอนิ ยืนกราน หวั เราะยงิ ฟน ผมก็ไมไ ดถ ามเซา ซ้อี ะไรเขาอกี และทีถ่ ามกถ็ ามไปงน้ั
เอง ไมเ จตนาจะซอกแซกสอดรอู ะไร หนานอนิ ห่นั และยํากัญชาใสก ระบอกสบู อดั ควันเขาไปสอง
บอง กเ็ ดินเขามากระซิบกระซาบกบั ผม
“เจานายครับ”
“ฮมื ม วา ไง มอี ะไรหรือลงุ อิน”
“ผม กบั เจา นายของผม กําลังจะเดนิ ทางไปหาเพชร”
“เพชร!”
ผมอทุ านออกมาอยา งประหลาดใจ
“บะ! อะไรกนั ไปหาเพชร เพชรทีไ่ หนกนั ในดงโนน ลุงจะไปหาเพชร ลงุ กต็ อ งไปเดิน
อยูแ ถวบา นหมอในกรุงเทพซ”ิ
ผมสพั ยอกเขาปนหัวเราะ แตคราวน้ีเขาไมไ ดห วั เราะ หรอื เห็นเปน เรอื่ งขบขันดวย พูด
ดวยเสียงจรงิ จงั ข้ึน
“เจา นายไมเ คยไดย นิ ถึงขุนเขาพระศวิ ะมาบา งเลยหรอื ครบั ”
ผมย่ิงหัวเราะดังข้นึ
“เออวะ เคยไดย นิ นิทานสับปะรังเคท่ีน่นั อยเู หมือนกนั แหละ ทําไม?”
“ไมใชน ทิ านครับ เจานาย มันเปนเรอื่ งจริง ครั้งหนง่ึ ผมไดร ูจกั ผูห ญิงชาวเขาคนหนึ่ง
หลอนมาจากท่นี นั่ และมาถึงพรอมกับลกู ชายเลก็ ๆ ของหลอน หลอ นเลาใหผ มฟง แตเ ดยี๋ วนหี้ ลอน
ตายเสยี แลว ”
“เจานายของลงุ จะกลายเปนอาหารของอีแรงเสยี กอน ถา หากวาเขาพยายามไปใหถ งึ
ขุนเขาพระศวิ ะอยางวานนั้ ลงุ อินเองกเ็ หมอื นกัน พวกหมาในมนั จะแทะกระดกู ของลุงอยางอรอ ย
ทเี ดยี ว”
หนานอินย้มิ ผมเหน็ ตาเขาเปน ประกายแหง ความเชื่อมน่ั และหวังเตม็ เปยม
“คนเราเกดิ มามนั ก็ตอ งตายทง้ั น้ันแหละครบั เจา นาย ผมมันนักเผชิญภยั เสยี ดว ย วา อันที่
จริง ชางงาแถวน้กี ด็ เู หมือนจะลดนอ ยหายากไปทกุ วนั คนมันกวนหนกั ”
“ฉนั เตอื นลุงดว ยความหวงั ดจี รงิ ๆ นาลุงอิน บอกเจา นายของลุงใหเปลยี่ นความต้งั ใจเสีย
ดีกวา ”
เขาไดแ ตห ัวเราะ แลวกผ็ ละไป
คร่ึงชวั่ โมงตอ มา ผมไดเห็นเกวยี นของคุณชดเร่ิมออกเดนิ ทาง ทนั ใดนั้นเอง หนานอนิ ก็
วิง่ หนาต้ังยอ นกลบั มาที่แคมปของผม พูดละลา่ํ ละลัก
“ผมลากอ นละครบั เจา นาย ชกั สงั หรณไ งพิกลในคําพดู ของเจานาย แตถึงอยา งไร ผมก็
ทง้ิ คณุ ชดไมไ ด”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

26

“แปลวา ลุงกบั เจานายไมเปลยี่ นความต้ังใจแนน ะ”
“ครับ”
“ถา ง้ันคอยเดี๋ยว ฉนั จะฝากอะไรไปใหเจา นายของลงุ หนอ ย แตล ุงจะสญั ญากับฉนั ได
ไหมวา จะยังไมส งใหก บั เขาจนกวาจะเดนิ ทางไปถึง ‘หลม ชา ง’”
“ผมรับรองครับ”
ดังนั้น ผมจึงรบี ฉกี กระดาษโนต แผน หนงึ่ ออกมา แลวเขยี นขอความลงไปวา
“ขอใหท านผซู ึ่งมา จงฝาความทุรกันดารของ ‘ถนั พระอุมา’ ทางเบ้ืองซา ย จนบรรลถุ ึง
ยอดของเตานมแหงขุนเขาน้ี ทางดานเหนอื ของมนั จะเปนถนนราบเรยี บกวา งใหญ ทพ่ี ระศวิ ะได
สรางไว จากนนั้ เปน เวลาสามวนั ในการเดนิ ทางตามถนนสายนั้น ก็จะบรรลถุ งึ มหาปราสาทของพระ
อมุ าเทวี...”
ขอความทผ่ี มเขียน กค็ ือขอความทผ่ี มคดั ลอกออกมาจากลายแทงของมงั มหานรธา ที่ผม
ไดร ับมอบตอมาจากเนวนิ ทีต่ ายนน่ั เอง ดว ยความคิดวา ถา เขาบุกบนั่ ฟนฝา ไปยังเทอื กเขาพระศวิ ะ
จริง ขอความเหลา น้อี าจเปน ผลประโยชนแ กเขาไดบ า ง
แลวผมก็ส่ังกบั หนานอนิ วา
“น่ี ลุงอิน เมอื่ ลงุ เอาจดหมายของฉันใหก บั เจานาย จงบอกเขาดวยวา เขาไดค ําแนะนาํ ท่ดี ี
อันนโ้ี ดยสทิ ธข์ิ าด จงไปตามนนั้ เถดิ อยาเพง่ิ ใหเขาเดยี๋ วนน้ี ะ เพราะวา ฉนั ไมต อ งการใหเขายอ นกลบั
มาซกั ถามอะไรฉันอกี เอาละ ลงุ ไปเถอะ เกวียนของคณุ ชดกาํ ลังจะลบั ไปโนนแลว”
หนานอินรับจดหมายจากผม แลว ก็รีบวง่ิ ผละตามเกวยี นน้ันไป “นเ่ี ปน เร่อื งราวท้ังหมด
ทผี่ มรูเ ห็นไดป ระสบมากบั ตนเอง เก่ยี วกับนอ งชายของคุณทใ่ี ชช ื่อวา ชด ประชากร ผมเกรง
เหลือเกนิ ครับ คณุ เชษฐา เกรงวา ...”
พรานใหญหยดุ พูดไปเสยี เฉยๆ โดยเวน ระยะไวใหทกุ คนคดิ เอาเอง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

27

4

ภายหลงั จากรนิ บรั่นดีเพม่ิ เตมิ ใหก บั จอมพรานผูเลา เรื่องราวทง้ั หมด และรนิ ใหแกตนเอง
ยกขน้ึ จบิ แลว ม.ร.ว.เชษฐา พูดขน้ึ ดว ยเสยี งชดั เจน หนกั แนน

“คณุ รพนิ ทรค รับ ผมไดต ดั สินใจเดินทางแนนอนแลว ผมกาํ ลังจะออกเดินทางตามตัว
นองชายของผมจนกวาจะพบเขา หรอื จนกวา จะแนใจวา เขาไดเสียชวี ิตไปแลว เมื่อรูแนจ ากคุณวา
เขามงุ หนา ไปยงั เทือกเขาพระศวิ ะ ผมกจ็ ะบุกบ่ันติดตามไปที่นั่น ปญ หามันมีอยูอยางเดยี วเทานน้ั
ขณะนีก้ ค็ ือ ผมตองการคนนาํ ทางทมี่ สี มรรถภาพทผ่ี มไววางใจได หรือพูดใหต รงก็คือ ผมมองไม
เหน็ ใครเลยที่จะเหมาะสมเทา คณุ ”

ความเงยี บก็ปกคลมุ หองน้นั อกี ครั้ง ทกุ สายตาจับมาที่จอมพรานเปนจดุ เดียว เหน็ เขาขยับ
ตวั อยา งอดึ อดั ย้ิมออกมาอยา งสํารวม

“กอ นอืน่ ผมขอบคณุ ท่ีใหเ กยี รติผม และผมก็ขอเรียนตามตรงเหมอื นกนั วา ผมยังรักชวี ิต
ของผมอยู แมจะเปนชวี ติ ทแี่ รน แคน ยากเขญ็ หาเชา กินคํ่า อยา งท่ีผมเปนอยใู นปจจุบนั น้ี ลําพังผมนะ
ไมเทาไหรห รอกครับ ผมยงั มีแมผอู ยใู นอปุ การะดแู ลของผมอีกคนหนงึ่ ทานแกมากแลว และมผี ม
เปน ทพ่ี ึ่งของทา นเพียงคนเดยี วในโลก”

ทกุ คนหนั มามองดูตากันเองอกี คร้งั
“คณุ พดู เหมอื นกับวา การเดนิ ทางของเราในคร้ังนี้ คอื การเดินไปสูค วามตาย”
ไชยยนั ตร องออกมาเบาๆ
“หรอื จะพดู เสียใหมว า ความคดิ ท่ีจะเดนิ ทางไปยังเทอื กเขาพระศวิ ะ เปนความคดิ ท่โี ง
เขลาทสี่ ดุ กไ็ ดค รับ”
รพินทร ไพรวลั ย ตอบเรยี บๆ ชนิดท่ที าํ ใหท ั้งหมดอ้ึง
“ก็ไหนกิตตศิ พั ทร่ําลือกนั นกั ยังไงวา เลือดของพรานใหญ รพินทร ไพรวัลย ขน ยิง่ กวานา้ํ
มากนัก”
ม.ร.ว.หญิงดาริน พูดมาลอยๆ พรอ มกับอาการยิม้ เยาะ ดหู ลอนเจตนาโดยตรงทีจ่ ะใช
วาจาอาการเปน เครอื่ งกระตนุ และเขากร็ เู ทา ทัน ตอบหนาตาเฉย
“ครับ เปน ความจริง แตค นเลอื ดขนอยางรพนิ ทร ไพรวลั ย ยังไมม เี หตุผลอนั ใดท่จี ะตอง
มาฆาตวั ตายเสยี กอน ดว ยการกระทําเชน นน้ั ”
“นอ ย! ฉนั อยากจะขอรองใหเ ธอเฉยๆ เสยี กอ นดีกวา ”
พ.ต.ไชยยนั ตห ันไปมองดตู าเพอ่ื นสาวเช้ือสายราชสกุลผูคลกุ คลสี นิทสนมกนั มาแตเ ลก็
แตน อยของเขา ดว ยสายตาปรามและพดู นํา้ เสยี งจรงิ จงั ข้ึนเปนครั้งแรก หลอ นหวั เราะหึๆ กม ลงควา
แมกกาซนี ทว่ี างอยูบนโตะเล็กขา งๆ ขึ้นมาพลิกเปดดเู สีย

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

28

“ผมเชื่อพรานผูจ ัดเจนและชาํ นาญทางอยางคณุ ครับ วา การเดนิ ทางไปยงั เทอื กเขาพระ
ศิวะ เปน การเสย่ี งอันตรายทสี่ ุด”

ม.ร.ว.เชษฐา กลา วตอมาดว ยความพยายาม
“แตผ มมีความมั่นใจอยูใ นบางสิ่งบางอยาง นนั่ ก็คือความเจตนาอนั แนว แนแ ละตัง้ ใจจริง
ของพวกเราทกุ คน ซ่งึ ถาไดผนวกกับฝม อื และความสามารถอันเยยี่ มยอดของคณุ แลว ผมคิดวามนั
คงไมพ น ความพยายามไปไดในการเดนิ ทางครั้งน้ี ผมขอบอกตรงๆ วา ชวี ติ ของเราทกุ คนยอมขอ
ฝากไวกับคณุ คนเดียว และไมวาจะเกดิ อะไรขึ้น เราพรอ มแลวทีจ่ ะเผชิญ ตอ ใหความตายมาขวาง
หนา ก็เปลยี่ นความตง้ั ใจของเราไมไ ด ติดขัดอยูประการเดยี ว ก็คอื เร่อื งคณุ เทานัน้ ”
“เราพรอ มแลว ทจ่ี ะออกคา ใชจ า ยในการเดนิ ทางทง้ั หมด ไมว าจะงบประมาณสูงสัก
เพยี งไร และยนิ ดที จ่ี ะสนองบญุ คุณตอบแทนคณุ ดว ยคา จา งตามแตคณุ จะเสนอเรยี กรอง คุณไมค ดิ
จะใหความหวงั แกเราบา งเชยี วหรือครบั ”
ไชยยนั ตชว ยพูดมาอกี คนหนึ่ง
นายอําพล ผอู าํ นวยการบริษัทซึง่ น่งั ฟงเงียบๆ ไมแ สดงความเหน็ อะไรมาตลอดเวลา
เอือ้ มมือมาตบแขนจอมพราน
“คณะของคณุ ชายจะเปนนายทนุ หมดทกุ อยา ง รวมทั้งจา ยคา จา งพเิ ศษลวงหนาใหแกค ณุ
ตามแตคณุ จะเรียกรอง เพอ่ื ใหค ุณเปนพรานนาํ ทางในคร้ังนี้ ตอ งการเพยี งใหค ุณนําไปยงั เทอื กเขา
พระศิวะใหถงึ เทา นัน้ สว นจะคนพบคณุ ชายอนชุ าหรือไมนน้ั ก็แลว แตบ ญุ แตก รรม ไมเกยี่ วของกบั
เงื่อนไขในการวา จางคุณ ผมคิดวามันเปนโอกาสดชี นดิ หนง่ึ ของคณุ ทจ่ี ะลองรบั ไวพ จิ ารณานะครบั
ทา นมีเจตนาแนวแนเหลือเกนิ และไดบกุ บนั่ มาจนพบคณุ แลว พรอ มท้งั ขอรอ งวงิ วอน สวนเร่ืองคุณ
แมข องคุณ กไ็ มน า จะเปนหว งอะไรเลยนค่ี รับ คณุ เรยี กรอ งหลกั ประกันไวใ หทา นลวงหนาไดเลย
โดยใหท า นรบั เงินคาเลย้ี งดไู ปเปนเงนิ กอนสกั กอ นหนง่ึ หรือจะใหทางคณุ ชายจา ยใหเ ปนรายเดือน
ตลอดไป จนกวา จะถงึ ทส่ี ดุ ของชีวิตทา น ในกรณที ค่ี ุณพลาดพลง้ั เปนอะไรลงไป คุณชายยอม
เชน นนั้ ไมใ ชห รือครบั ?”
ประโยคหลัง เขาหันไปถาม ม.ร.ว.เชษฐา อดีตทูตทหารบกเชื้อพระวงศกม ศีรษะโดยเรว็
รับหนักแนน
“ครับ แนน อน เรอื่ งนั้นไมม ปี ญ หาอะไรเลย ผมบอกแลว ขอใหทางคณุ รพินทรเ รียกรอง
มาเถิด ผมยอมทง้ั นัน้ อกี อยา งหนึ่งไมใ ชคุณรพินทรจ ะเส่ียงชวี ติ คนเดียวเทาน้นั พวกเรากเ็ สยี่ ง
เทา กนั ทัง้ นน้ั เพราะเราไปดว ยกัน ชวี ิตเราฝากไวแ กก ัน”
“กเ็ หมือนเราลงเรอื ลําเดียวกนั นนั่ แหละ โดยมคี ุณเปนกปั ตนั ”
ไชยยนั ตส รุปทา ยยิ้มๆ
ทุกคนเห็นสีหนา อนั วางเฉยของรพินทรป รากฏรอยยม้ิ กวางๆ ออกมาเปน ครงั้ แรก
นัยนต าเปน ประกายพงึ พอใจนิยมยกยองจบั อยูที่ใบหนา ของเชษฐาและไชยยนั ตอ ยา งเปด เผย

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

29

“ผมขอคํานบั ใหแ กค วามเปนลกู ผชู าย และความเปน นกั กฬี าของคุณทังสองครบั ผมเอง
ยอมรบั วา ไมเ คยเหน็ ใคร มนี ํา้ ใจกลา หาญเด็ดเดี่ยวและกวา งขวาง เหมอื นอยา งคณุ ท้ังสองเลย
โดยเฉพาะอยางยิ่ง ชาวกรงุ ทม่ี ชี วี ิตและสิง่ แวดลอ มอยทู า มกลางความสะดวกสบาย ผาสกุ
นานาประการ เราเลยปญ หาขอน้ไี ปเสียกอนเถดิ สมมติวา ผมตกลงนําทางให และเราไดถึงทนี่ ่นั โดย
ไมต ายเสยี กอน มิหนําซาํ้ ยังไดพ บกับ ‘ขมุ เพชรพระอมุ า’ อันเปน ความฝน ลมๆ แลงๆ นี้ ฝายคณุ อนั
เปนฝายนายทนุ วา จา งผม ไดค ดิ อะไรไวบ างหรอื ยังวา เราจะจดั การกนั อยางไร”

ม.ร.ว.เชษฐาตอบโดยไมม กี ารลงั เลเลยวา
“ดวยเกยี รตยิ ศของลูกผูช าย ผมขอใหค าํ ม่ันสญั ญาวา โชคลาภใดๆ กต็ าม ทเี่ ราจะไป
ประสบพบมันในการเดินทางครง้ั น้ี เราจะแบง กนั ออกเปน สามสว นเทา ๆ กนั คือผมฝายหนึง่ ไชย
ยันตผ ยู อมเสยี่ งชีวติ มาดว ยฝา ยหนงึ่ และคุณเองในฐานะท่เี ปน หนุ สว นรวมเปนรวมตาย เพราะ
พรานนาํ ทางอกี ฝายหน่ึง หรอื เทา กบั เอาสามหาร ยุติธรรมดีไหมครับ?”
จอมพรานลกุ ขนึ้ ยนื พรอมกับกมศรี ษะใหเชษฐา
“นี่เปนขอ เสนอทเ่ี ผือ่ แผ มนี าํ้ ใจนกั กฬี าเสยี ยง่ิ กวา ทผี่ มคดิ และผมกไ็ มเคยไดรบั จากใคร
มากอ นเลยในชวี ติ นักลาสัตวจนๆ ปราศจากความหมายใดๆ สาํ หรบั ใครท้งั สน้ิ อยางผม”
“หมายความวา คณุ ตกลง”
ไชยยนั ตร องออกมาอยางลงิ โลด
“มนั เปน งานชนิ้ ใหญท ี่สําคญั ยิ่งในชวี ิตของผมครับ ดงั นน้ั ขอใหผมไดมเี วลาใครครวญ
อีกสกั นิด จะใหคาํ ตอบแกพ วกคณุ ไดภ ายในไมเกนิ สามวนั นี้ กอ นหนาทีผ่ มจะกลบั ไปยังสถานีดกั
สัตวของผมทหี่ นองนํา้ แหง ผมยงั พกั อยูทต่ี าํ บลนี้อีก 2-3 วนั ”
ยกเวนจาก ม.ร.ว.ดาริน ผอู านหนังสอื เฉยอยูในขณะน้ี ทุกชายภายในหองอันเปน ฝา ย
เจา ภาพยืนขนึ้ หมด นายอําพลผอู ํานวยการบรษิ ัทจับแขนเขาไว พรอ มกบั พดู อยา งกระตือรือรน วา
“ถา งัน้ เย็นนี้ ผม คณุ ชาย คณุ ไชยยนั ต และคณุ หญิงดาริน ขอเปน เจา ภาพ เชิญคุณรว ม
รบั ประทานอาหารเย็นทน่ี ่ี คณุ จะขัดขอ งไหมครบั ?”
“ผมตองขออภยั ครบั เย็นนผี้ มบงั เอิญไมวาง เพราะตดิ นดั เลยี้ งพวกพรานพน้ื เมอื ง เพื่อน
เกาๆ ของผมเสยี แลว นานๆ เราจะไดพ บปะสงั สรรครวมหมกู นั เสยี ที และผมเองกเ็ ปรยี บเหมือน
หัวหนา ของเขาเหลา น้ัน ไดอาศัยพง่ึ พาเขาอยูเสมอ กรุณาอยาใหผ มผิดนัดกบั เขาเลยครับ”
“ถา งั้นคณุ จะใหโอกาสนี้แกเราไดเม่ือไหรค รบั ”
เชษฐาถามโดยเร็ว สีหนาแชม ช่ืนมีความหวังขึน้
“ถึงอยา งไร พวกผมกจ็ ะตองคา งพักอยกู บั คณุ อําพลทีน่ ่กี อ น บอกตามตรง อยูทีน่ กี่ ็เพอื่ รอ
คําตอบจากคณุ นน่ั แหละครบั ซกั ...พรงุ นเี้ ท่ยี ง คุณพอจะปลกี เวลาไดไ หม?”
“ไดครบั ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

30

รพนิ ทรตอบสน้ั ๆ แลว กลา วอําลาทกุ ๆ คน หยบิ หมวกคาดดวยหนังเสอื ดาวของเขาขน้ึ มา
สวม เดนิ ดุม ๆ ออกจากหองนั้นไป ท้งั หมดมองตามรางของพรานใหญไ ปจนกระทง่ั ลับ แลว มายนื
ดักอยูทหี่ นา ตา งบานเดมิ เมอื่ รางเพรียวของรพนิ ทรเ ดินอยยู ังบรเิ วณดานลา ง อันเปน สถานีกกั สัตว
ของนายอําพล

“บราโว! เหน็ จะพอมีหวงั หรือยงั ไงคณุ อาํ พล”
ไชยยนั ตรอ งออกมา พลางหนั มาขอความเห็นเจา ของสถานท่ี
“ครบั ผมกค็ ดิ อยางนั้น บางทเี ราอาจจะไดค าํ ตอบแนน อนจากเขาในตอนเทย่ี งพรงุ นกี้ ็ได”
“การไปครงั้ นี้ ชีวติ ของพวกเราทกุ คนฝากไวกับเขา”
ม.ร.ว.เชษฐา อนั เปนหวั หนา คณะ กลาวขึ้นอยา งแผว เบาอยา งสขุ มุ รอบคอบ ขณะที่มอง
จับรางอันเดนิ อยดู มุ ๆ ของรพินทร ซ่ึงกาํ ลงั จะลับหายเขา ไปในรถจิป๊ คนั หน่งึ
“ถงึ แมผ มจะพอใจและมนั่ ใจในสมรรถภาพของเขาสักเพยี งไรก็ตาม ขอใหผมไดร ับ
ความเหน็ จากคณุ อีกคร้ังเถิดอําพล ชีวิตอนาคตของเราท้ังหมด พอจะฝากไวก บั เขาไดแ นหรือ?”
“เทา ทีผ่ มรจู ักเขามานะครับ คณุ ชาย ผมขอรับรองไดในเฉพาะดา นความซ่ือสตั ยสุจรติ
และความเปน สุภาพบรุ ษุ ”
เชษฐาถอนใจออกมาอีกคร้ัง พึมพาํ
“สองส่งิ น้เี ทาน้นั เราพอใจแลว ใหตายสิ มองเหน็ เขา ไดพูดจาสนทนากับเขา รวมทั้ง
สง่ิ แวดลอ มอนั เปนปาเชน น้ี ทําใหผมอดนกึ ไปถึงพวก ‘ไวทฮ นั เตอร’ หรือพรานผิวขาวในแอฟริกา
ไมไ ด นึกไมถึงวาในปา เมืองเรา จะมีพรานปาท่ีเจรญิ แลว พูดกันไดร เู รอ่ื งอยางคนไดร บั การศกึ ษาดี
อยา งน”้ี
“แตนอ ยไมคอยจะถกู ชะตากบั เขาเลย พรานไพรใจฉกาจคนน”ี้
ม.ร.ว.ดารนิ กลา วออกมาปนหวั เราะนอยๆ
“เหน็ ครงั้ แรก พดู กันคาํ สองคาํ กร็ วู าคนคนนเ้ี ปน คนยโส พอๆ กบั เลอื ดเยน็ ”
หลอนหันมาทางนายอาํ พล
“อยางนอ ย คุณก็คงพอจะทราบประวตั ิของเขามาบา ง ถา บอกใหเราไดร ูไวก จ็ ะเปน การดี
อดตี ของเขา ความเปนมา”
อาํ พลยม้ิ อยา งสภุ าพ แลว กต็ อบเรียบๆ วา
“รพินทร ไพรวลั ย เปน นกั เรยี นนายทหารจากเยอรมนคี รับ ยศเดมิ ของเขาคอื รอ ยตาํ รวจ
เอก ประจําหนวยตระเวนชายแดน เหตุผลในทางการเมอื งและการหมน่ั ผลัดเปล่ียนเจา นาย ทาํ ใหเขา
ถกู ปลด เขาไมม คี วามรคู วามชาํ นาญอะไรมากไปกวา การยิงปน และการเดนิ ปา ถึงไดห นั มาหาอาชพี
น้ี ความจริงบรรพบรุ ุษเขาเองก็มีความชาํ นาญมากอน เปนการสืบเช้อื สายโดยท่เี ขากอ็ าจไมตงั้ ใจ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

31

หรอื รตู วั มากอ น พดู ภาษาชาวปา ไดทกุ แขนง และเดนิ ปาไดเ หมอื นพวกเราเดนิ ไปตามถนนราช
ดําเนนิ ”

คําบอกเลา ของผูอ ํานวยการบริษทั ไทยไวลด ไลฟ ทําใหทกุ คนผงะตะลงึ พรงึ เพริดไปใน
บดั น้ัน

“อกแตก! ตาย!”
ม.ร.ว.หญงิ ดารนิ อทุ านออกมา
“ตาพรานไพรใจฉกาจ หนาเหยี้ วราวกบั โจรปาคนน้นี ะหรือนกั เรยี นเยอรมัน เคยเปน รอ ย
ตํารวจเอกตระเวนชายแดน”
“ครับ คนนแ้ี หละ”
หญิงสาวมีอาการเหมือนจะเปน ลม ชะโงกหนาออกไปทางหนาตา งอกี ครง้ั ขณะนีจ้ ปิ๊ ของ
รพนิ ทรก ําลงั เคล่ือนออกจากประตสู ถานกี ักสตั วของนายอาํ พลไป จะเปน การบังเอิญหรอื อะไรก็
ตามที พรานใหญเหลือบขน้ึ มาและกพ็ บกับดวงตาของหลอนพอดี ดเู หมือนเขาจะยกมอื ขน้ึ แตะกบั
ปกหมวกลา สัตว สงการคารวะนอยๆ มาใหแ กหลอน ดารินกัดรมิ ฝป ากจอ งจนลบั ตา
“ไมนา เช่อื เลย มนิ า ละ พดู จาเลี้ยวลดสาํ คญั นัก แตตหี นา เซอทึ่มอยางสนทิ พใ่ี หญค ะ
เปล่ียนพรานนาํ ทางใหมเ ถอะ ขนื เอาคนนน้ี ําทาง มหี วังทะเลาะกบั นอยฆา กันตายเสยี กอนกลางทาง
แนๆ ”
หลอ นบน ออกมาคร่งึ หวั เราะคร่ึงบ้งึ อยางฉนุ ๆ แตพ ี่ชายไมไ ดสนใจอะไรดว ย หนั ไปทาง
อําพล
“โชคดีจรงิ ผมไมค ดิ มากอนเลยวา พรานของเราจะเปนคนทีม่ กี ารศึกษาดเี ยีย่ มมาแลว
เชนนี้ จริงๆ นะ เหมือนฝน ไปง้นั แหละ ผมปลอดโปรง ใจเหลอื เกนิ แทบจะพดู ไดเ ต็มปากวา หมด
ความกังวลอะไรทุกอยางแลว ตอ ไปมันก็เปน เรอ่ื งของโชคหรอื เคราะห ท่เี ราจะเผชญิ ตามแตบ ุญ
กรรมเทา นน้ั ”
“ฉันเองกส็ ังหรณแ ตแ รกแลว ”
ไชยยนั ตวา
“สังเกตลักษณะการพูดจา คณุ รพินทรเ ปนคนท่มี ีการศกึ ษาดี ไมใ ชพ รานพืน้ บานอยา งท่ี
เราเขา ใจกนั แตแ รก วา แตนอ ยเถอะ ทาํ ไมถงึ ไปเขมนเขาทัง้ ๆ ทชี่ วี ติ ของเราทง้ั หมดกาํ ลงั จะฝากอยู
กบั เขา”
“ไมรู! ฉันไมถ กู ชะตาเลย ตาพรานไพรคนนพี้ ูดจาอะไรขวางหูพกิ ล”
ม.ร.ว.หญิงคนสวยตอบสะบดั ๆ
คณะของ ม.ร.ว.เชษฐา ทัง้ หมดพกั อยใู นบา นพกั รับรองของนายอําพล ในฐานะแขกผูทรง
เกยี รติ ภายในสถานีกักสตั วอ นั กวา งใหญ เรือนรบั รองแขกเปนตกึ คร่ึงไมหลงั ใหญ ปลกู แบบ
ทนั สมยั ต้งั อยูทางดานหลงั ของบรเิ วณแวดลอ มไปดว ยกรงนกนานาชนิด และพนั ธุไมทป่ี ลูกไว

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

32

อยางเปน ระเบยี บงามตา ความสมั พันธใ กลชดิ กนั มากอ นตัง้ แตค รั้งบรรพบุรุษดวยความเคารพนับ
ถอื ทาํ ใหผ อู ํานวยการบรษิ ทั ไทยไวลด ไลฟใ หก ารรบั รองแขกของเขาเปนอยา งดยี ่งิ

วนั รุงขน้ึ กอนเท่ยี งเลก็ นอ ย ขณะทีท่ ุกคนนั่งสนทนากนั อยูในหอ งนง่ั เลน โดยมนี ายอาํ
พลเจาของบา นรวมอยดู ว ย รพินทร ไพรวลั ย กโ็ ผลเขามาตามเวลานัด

วนั น้ี จอมพรานดเู หมอื นจะเรยี บรอยสดใสกวา ภาพทีอ่ ยูใ นชดุ เดนิ ปา อนั ขะมุกขะมอม
เหมอื นที่เห็นเม่อื วาน หนวดเคราอันเขยี วครึ้มถกู โกนเกลีย้ ง ทําใหม องเห็นผวิ หนาสที องแดงได
ถนัดขน้ึ

ทุกคนตอ งรบั ทกั ทาย เวน ไวแต ม.ร.ว.หญงิ ดารนิ ผูมองดเู ฉยๆ แมว า เขาจะหันไปกม
ศรี ษะใหเ ปน การคารวะตามธรรมเนยี ม วนั นห้ี ลอ นอยใู นเชริ ต โปโล และกางเกงผายืดรัดรูปทางสี
ดอกตะแบก แจม เจดิ เลิศลกั ษณน าพิศวง แตม นั ดเู หมือนจะไมมปี ระโยชนอ ะไรเลย เพราะ ‘พราน
ไพรใจฉกาจ’ (ทีห่ ลอ นวา) ไมเ ห็นแสดงความตืน่ เตน สนใจอะไรเลยสกั นิด ผดิ กับผชู ายสามญั
ธรรมดาท่หี ลอนเคยพบเหน็ มานกั ตอ นกั

“ศรศลิ ปไ มกินกันเลย อีตาพรานปาคนน!ี้ ”
หลอ นบน อุบอิบอยูใ นลําคอคนเดยี ว แลว โฉบหางตาคอนใหอยา งไมมเี หตผุ ล คนถูกคอ น
คงไมเห็นเพราะมัวแตพดู อยกู ับคนอน่ื ๆ
ทง้ั หมดรับประทานอาหารเท่ยี งรว มกนั และสนทนา คงมผี รู วมวงคนเดียวเทา นน้ั ทไ่ี มไ ด
ปรปิ ากพูดอะไรออกมาท้งั สนิ้ คือราชสกลุ สาวคนสวย นอกนนั้ พดู คยุ กนั อยา งสนุก รพนิ ทรเลา ถงึ
ชีวติ ในปา ของเขาใหท ง้ั หมดฟง ตลอดระยะเวลาทีร่ วมรบั ประทานอาหาร แตไมมใี ครพูดของแวะ
ไปถงึ เรอ่ื งสาํ คญั ทเ่ี ปนเปาหมายพูดคา งกนั ไวเม่อื วานนี้

ภายหลังเวลาอาหาร นายอําพลเชญิ ทุกคนกลับมานง่ั สนทนากันตอ ทห่ี อ งน่งั เลน ตามเดิม
ตางสบู บุหรีแ่ ละดมื่ บรัน่ ดี

“คุณตกลงใจแลว หรือยังครับ สาํ หรับเรือ่ งสําคญั ท่เี ราพดู กนั เมอื่ วาน?”
ม.ร.ว.เชษฐา เร่มิ ข้ึนดว ยเสียงแจมใส
“เราเช่ือเปน อยา งย่งิ วา คณุ คงจะไมท าํ ใหเราตองผดิ หวงั ”
ไชยยนั ตเ สรมิ จอ งหนา พรานใหญน งิ่ ขณะนี้ รพินทร ไพรวัลย อดั ควนั บุหรล่ี ึก และ
ปลอ ยใหมันคอ ยๆ ระบายออกมาทางปากและจมูก ตาสเี ขม ของเขา ทอดจบั ไปยงั หวั กระทิงขนาด
ใหญซ ง่ึ สตฟั ฟต ิดประดบั ไวก บั ฝาผนงั
“คงไมมอี ะไรขัดของไมใ ชห รือครับ คณุ รพนิ ทร”
ผูอาํ นวยการบรษิ ทั ไทยไวลด ไลฟ อนั เอาใจชวยคณะทม่ี าจากกรุงเทพฯ กลา วมาพรอ ม
กบั หัวเราะเบาๆ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

33

“ขอใหผ มไดถ ามยาํ้ อกี สกั ครงั้ ”
เขาพูดชาๆ ดวยเสยี งหา วกังวาน
“พวกคณุ แนใ จแลวหรือในการท่จี ะเอาชวี ติ ไปเสย่ี งคร้งั นี้”
“ไมม ีอะไรเคลอื บแคลงเลย คุณรพนิ ทร”
“ถา เชน นั้น ผมกจ็ ะไดย นื่ ขอ เสนอ”
“เชญิ เลยครับ เรากําลังรอฟงอยู”
“ขอที่หนงึ่ ...คณะของคณุ จะตอ งออกคา ใชจ ายท้งั สิน้ ในการเดนิ ทางครั้งน้ี ขอทีส่ อง...
ผลประโยชนอนั เกิดจากสง่ิ มีคา ใดๆ กต็ ามท่ีเราอาจพบในการเดนิ ทาง ผมจะตอ งมีสวนแบง ดว ย
หนึ่งในสาม ขอ ทีส่ าม...คุณจะตอ งจา ยคาจา งผมเปนจํานวนเงินสองแสนบาทลว งหนา ขอ ทส่ี .่ี ..กอ น
การออกเดนิ ทางในคร้งั นี้ คุณจะตองตกลงทาํ สญั ญาในกรณแี หงความตายหรอื ความทุพลภาพของ
ผม โดยรบั รองวา ถาเหตกุ ารณชนดิ นเี้ กดิ ขึ้น คณุ จะตองจายเงนิ คา เลย้ี งดูอุปการคณุ แมข องผมเดือน
ละสามพนั บาททุกเดือนไปจนกวา ชวี ติ ของทานจะสิน้ เปน ยงั ไงครับ ขอ เสนอของผม ออกจะ
มากมายเกนิ ไปหรือเปลา ?”
โดยไมต องใครครวญอะไรเลยแมแตน ิดหนง่ึ ม.ร.ว.เชษฐา ยม้ิ สง มือมาใหพ รานใหญจ บั
และบบี แนน
“ตกลงครับ ผมขอรบั ขอ เสนอนี้โดยไมมกี ารตอรองเกย่ี งงอนอะไรเลยทงั้ สิ้น”
“ผมจะรับใชค ณุ อยางซื่อสตั ยสุจริต จนกวาคณุ จะลม เลกิ ผลงานของคณุ เสยี เอง หรอื
จนกวา จะสําเรจ็ มิฉะนนั้ กจ็ นกวาจะถงึ วาระสดุ ทา ยของพวกเราทกุ คน ในทันทที ่ีคณุ ทําสัญญาตาม
ขอเสนอของผมน้ีเสรจ็ สน้ิ ลงเรียบรอย”
ไชยยนั ตย ิ้มแจม ใส เขามาจบั มอื จอมพรานเขยาโดยแรงอยา งยนิ ดี นายอาํ พลพลอยตน่ื ปต ิ
แสดงความยินดีกับทงั้ สองฝา ย ม.ร.ว.หญงิ ดารนิ เพยี งแตย ม้ิ มมุ ปาก ใชห างตาจบั อยทู พ่ี รานใหญ
เงยี บๆ
“เอาละครบั ”
รพนิ ทรพดู ยม้ิ กรานๆ มองผา นไปยงั ทกุ คน
“ไหนๆ ผมกไ็ ดตกลงรับจางนําทางในครัง้ นีแ้ ลว กจ็ ะขอบอกกับคณุ ตามสัตยจ ริง ก็คอื ผม
ไมค ิดเลยวา เราจะไดก ลับออกมาอกี ในการมงุ หนาไปยงั เทอื กเขามรณะแหง นี้ อะไรเปนผลกรรมท่ี
เกดิ ขึ้นกับมังมหานรธา เมอื่ เกือบสร่ี อ ยปก อนโนน ...อะไรเปน บาปเคราะหเ กดิ ขนึ้ กบั เนวนิ
ผูสืบตระกลู ของเขาเม่ือ 5 ปกอนนี้ และอะไรทีจ่ ะบงั เกดิ ข้นึ กับคณุ ชายอนุชาผเู ปน นอ งชายของ
คณุ ชายเชษฐา ส่งิ นัน้ แหละครับจะพลันบังเกิดข้นึ กบั พวกเรา”
คาํ พูดของเขา สรางความเงียบงันใหแ กท ุกคน ดว ยความรสู ึกภายในท่ีไมอาจทายถูก
ม.ร.ว.เชษฐา คงมสี หี นา ขรมึ สงบเยือกเยน็ เหมอื นเดมิ พ.ต.ไชยยนั ต กะพริบตาหายใจขัดๆ รูส ึกไม

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

34

ปลอดโปรง นกั ม.ร.ว.หญิงดารินเมมรมิ ฝปาก สว นนายอําพล ทง้ั ๆที่เขาเองไมม ีสวนรวมดว ยในการ
เดนิ ทางคร้ังนยี้ ังถึงกบั หนาซดี

ในความเงยี บงนั ไปชว่ั ขณะนน้ั หมอมราชวงศหญิงดารนิ วราฤทธิ์ หวั เราะออกมาดว ย
เสียงแหลมใส พรอ มกบั พูดออกมาเปน ประโยคแรกของการอยูรว มวงดว ยสําหรบั วันนี้วา

“ฉนั ไมเขาใจเลย นายพราน”
หลอ นเนนเรยี กคาํ วา ‘นายพราน’ อยางเจตนา แทนทจ่ี ะเอย เรียกนามของเขา
“คณุ ตกลงรับจางที่จะนาํ ทางใหแกเราแลว แตทาํ ไมถึงมาพูดอะไรเปน การขม หรือทาํ ลาย
ขวญั เราอยางน”ี้
รพินทร ไพรวลั ย ไมไดมองไปทางหลอ น แตค งมองจับนิ่งอยูท่ี ม.ร.ว.เชษฐา ปากกต็ อบ
วา
“ผมเรียนแลววา ผมพดู ตามสตั ยจ รงิ อนั เปน ความรสู ึกของผมเอง”
“เอาละ ”
หญงิ สาวเดนิ อยางมสี งาจากตไู ซดบ อรดทหี่ ลอ นยืนพิงอยู มาหยดุ ยนื อยใู นตาํ แหนง ทิศ
ทางตรงเบอ้ื งหนาของเขา เหมือนจะบงั คบั ใหเขามองดหู ลอ นในขณะท่ีพูด
“สมมตวิ า คุณก็รอู ยแู ลว วาเราจะไปตายกนั คุณเองกย็ ังเปนคนนําทาง แลว คณุ ตกลงไป
ทาํ ไม”
ครัง้ น้ีสายตาของพรานใหญแ ลไปประสานสายตาคมเฉยี บของสาวสวยดว ยการมองตรง
เตม็ ตา รมิ ฝป ากของเขาปรากฏรอยยิ้มชนิดหน่งึ
“ผมมเี หตุผลในการตกลงรับจางครัง้ น้ีครบั เปน เหตุผลสองประการ”
“อะไรบาง?”
หลอ นเลิกคิ้ว เชิดหนาถามสวนโดยเร็ว
“ประการหนงึ่ ผมเปนคนจน คา จางและเงอ่ื นไขทผ่ี มเรยี กรองเปน การพอใจของผมแลว
ในการทจี่ ะเสยี่ งชวี ติ คร้ังน้ี มนั อาจถูกไปหนอยสําหรบั ราคาชวี ิตคนบางคน แตส ําหรบั ผมเหน็ วา
พอสมควรแลว ประการทสี่ อง การเดนิ ทางครง้ั นีม้ ชี วี ติ ทีท่ รงคากวา ผมมากมายหลายเทานกั รว ม
เสี่ยงอยูกับผมดว ย คือคุณชายเชษฐา และพนั ตรไี ชยยันต กเ็ มอื่ ทานทง้ั สองยังกลาเสี่ยง ทําไมเลา คน
อยางผมจะไมก ลา ”
คาํ ตอบของเขา ทาํ ใหหลอ นองึ้
“ฉันคดิ วา พรุงน้เี ราควรจะกลบั กรงุ เทพ จดั เตรียมอะไรเสยี ใหพรอ ม แลว ก็กลับมาที่นี่
โดยเรว็ ทส่ี ุด พรอ มกบั ทนายความเพื่อทาํ สญั ญา เปนลายลักษณอ ักษรใหค ณุ รพนิ ทรส บายใจเสยี จะ
ไดจดั เตรียมการเดินทางตอไป หรือยังไง?”
ไชยยนั ตหนั ไปถามความเหน็ เชษฐา อดีตทตู ทหารบกกม ศรี ษะลง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

35

“ควรจะเปน เชน นั้น ลงไดต กลงกนั เรียบรอ ยแลว อยา งน้ี ก็ควรจะออกเดนิ ทางใหเ รว็
ทส่ี ดุ ”

แลวกห็ ันมาทางจอมพราน
“ผมจะรีบจดั การทกุ สง่ิ ทกุ อยา งใหเปน ไปตามขอ เสนอเรียกรองของคุณเรว็ ที่สดุ ขณะนี้
ขอใหเ รามาปรกึ ษาเร่ืองการเดนิ ทางกนั เถอะ”

เชษฐา ไชยยนั ต และรพินทร รว มหารือกันอยใู นเวลาประมาณเกอื บชั่วโมงเต็ม จอม
พรานอธบิ ายคราวๆ ใหท ราบถึงแผนเดินทาง

“วา แตทางฝายคณุ จะมีผรู ว มเดินทางไปก่คี น”
ตอนหนงึ่ เขาถาม
“ก็เทา ที่เหน็ อยนู แ่ี หละ ผม ไชยยนั ต แลว ก็...นอย...งา...ผมหมายถึงดาริน”
รพินทรขัดขน้ึ โดยเร็ว สหี นา เครง ขรมึ
“คณุ มีเหตุผลอะไรทจ่ี ะกีดกนั ไมใ หฉันไปดวย”
เสยี งแหลมของหญงิ สาวสวนมาในทนั ทนี นั้ หลอ นจองดวยตาเปน ประกายลกุ วาว ความ
ไมพอใจสาํ แดงชัด
“ผมไมจ ําเปน จะตองอธบิ ายเลยในขอนี้ ทกุ ทา น รวมท้งั ตัวคณุ หญงิ เอง ก็นาจะเขา ใจดีอยู
แลววา การเดนิ ทางในครั้งนไี้ มไดไ ปปก นกิ ”
นาํ้ เสยี งของเขาหว นเฉียบพอๆ กบั หลอน ดารนิ ผุดลุกขน้ึ ยนื ในทันทนี นั้
“อยา ลมื วา คณุ เปนลกู จางของเรานะ”
“ใช ผมเปน ลกู จา ง ลูกจา งทจี่ ะตองนําทางและพิทักษช ีวติ ของนายจา งทุกคน ทจี่ ะเดนิ ทาง
ไปในครั้งน้ี แตผ มกม็ ีสทิ ธิในการทีจะปฏเิ สธภาระหนกั เกนิ ไป นน่ั กค็ ือการพทิ ักษช วี ิตของผูห ญิง
ดว ยอกี คนหนงึ่ โดยไมจาํ เปน ”
ดารินหนา แดงกํา่ กาํ มอื แนน จองตาเขานิ่งอยเู ชน นนั้ อึดใจหนงึ่ ก็หวั เราะแคนๆ ออกมา
เดนิ มาทีร่ าวปน ไรเฟลขนาดตา งๆ ท่ีต้งั ประดับอยใู นหอง กระชากขนาด 30-30 แบบลเี วอรแอค็ ชน่ั
ปลวิ ติดมือขึ้นมากระบอกหนง่ึ ควากลองกระสนุ ซงึ่ วางอยใู นตกู ระจกใกลๆ ขนึ้ มาเปด ชาๆ บรรจลุ ูก
อยางเยือกเยน็ เขาไปทลี ะนัด ตายังมองจับอยทู ี่รพินทรเ ชน นนั้
ครน้ั แลวพริบตานน้ั เอง หลอ นสะบัดตวั กลับหันออกไปทางหนา ตา ง กระชากลเี วอรหรอื
คานเหว่ยี งของไรเฟลกระบอกนน้ั สง กระสนุ ขนึ้ ลําอยางรวดเรว็ แลว เสยี งปนกแ็ ผดระเบดิ ขึ้น
กกึ กอง จากนว้ิ เรยี วท่ีแตะไก เปรีย้ ง! เปรย้ี ง! เปรี้ยง! สะทา นไปท้งั หอ ง
ลูกนุนดิบพวงหนงึ่ จากตน นนุ ท่ยี ืนอยหู า งหนาตา งบานนน้ั ประมาณ 40 เมตร ปลิว
กระเดน็ หลดุ จากข้วั ไปทลี ะลกู ในทุกครง้ั ทหี่ ลอนปลอยกระสนุ ออกไป
นดั สดุ ทา ย หลอนเล็งตดั ข้วั ขาดหลน มาท้ังพวง

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

36

แลว หลอ นกห็ นั กลับมา อกตระหงา นงามกระเพื่อมเปน ระลอกดวยลมหายใจหอบ เพราะ
ความโกรธ ถามวา

“เปนไง ฉันจะเปน ภาระใหค ณุ ตอ งกังวลหนักใจมากไหม อยา วา แตป น ยงิ นกยงิ หนู
กระบอกขนาดนีเ้ ลย ขนาด .458 แอฟรกิ นั หรือ .600 ไนโตรเอกซเปรส ฉนั กเ็ คยล่นั ไกมนั มาแลว นี่
ดวี าวนั น้คี ณุ โกนหนวดของคณุ มาแลว นะ ถา มายงั้นละก็ ในระยะรอ ยเมตร ฉันจะชว ยถางหนวดคณุ
ใหดว ยลูกปน ไรเฟลชนดิ ท่ไี มท ําใหผ วิ ของคณุ ตอ งแสบเลย”

ทุกคนตกตะลึง ในความฉนุ เฉยี วของ ม.ร.ว.หญงิ ดารนิ โดยเฉพาะอยา งย่งิ นายอาํ พล
พลากร ถงึ กบั ผงะเพราะเขาไมท ราบมากอ นเลยวา ราชสกุลสาวคนสวยจะสามารถยงิ ไรเฟลไดด ว ย
ฝม อื เยี่ยมยอดถึงเพยี งนี้ พ่ชี ายกับเพอื่ นชายรูม อื กนั มากอ นแลว ไมตน่ื เตน อะไรนกั แตงันไปเพราะ
ความเกรี้ยวกราดอาละวาด

รพินทร ไพรวลั ย เฉยๆ ตอบเรียบๆ ดวยสหี นาตายของเขาตามเดมิ วา
“การยงิ ปนแมน ของคณุ หญิง ไมไดเ ปนประกาศนยี บตั ร หรอื รบั รองใหผ มแนใ จวา ภาระ
ของผมจะเบาบางลงไปเลย ขออภยั ดว ยครบั ถาหากการปฏเิ สธของผม ทําใหค ุณหญงิ โกรธ”
หลอ นถือปนเดินมาหยุดอยตู รงหนาเขา
“เสยี ดายนะ ทฉี่ นั เปน ผหู ญิง”
หลอ นพดู เบาๆ แตก รา ว ใชป ากกระบอกปนเขี่ยทต่ี น แขนจอมพราน แลวย้ิมหยนั ๆ
“ถาฉันเปน ผชู าย โดนการสบประมาทกนั แบบน้ี ฉนั คงจะทา คณุ ตอ ยแน”
“นี่คือเหตผุ ลครับคณุ หญิงก็รตู ัวเองดีอยแู ลว นว่ี า คุณหญิงเปนผูหญิง”
“ขอใหเ รามาพดู กนั ดว ยเหตผุ ลหนอ ย”
ดารินฝนหวั เราะ พยายามจะขม โทสะในสหี นา และอาการอนั วางเฉยของพรานใหญ
“จริงละ ฉันเปน ผหู ญงิ แตไ มว า อะไรทนี่ ายพรานมือฉกาจอยา งคณุ เชนทใ่ี ครๆ เขายกยอง
ราํ่ ลอื นกั ทาํ ได ฉนั ก็ทาํ ไดท ั้งนนั้ แลวทําไมคณุ ถงึ จะมาจาํ กดั สทิ ธฉิ ัน ไมใหฉนั เดนิ ทางไปในครั้งนี้
ดวย ทง้ั ๆ ที่มนั ก็เปน สทิ ธิ์อนั ชอบธรรมของฉันแทๆ ในฐานะที่พ่ีชายฉันจา งคณุ คณุ ไมต อ งกงั วงวา
จะตอ งมาคอยพิทกั ษค มุ ภยั อะไรใหฉันหรอก ทําหนาทน่ี าํ ทางไปอยา งซ่อื สตั ยประการเดียวเทานน้ั
ชวี ติ และความปลอดภัยของฉัน ฉันรกั ษาเองได”
พรานใหญไมส นใจอะไรกบั หลอนทั้งสน้ิ เหมือนหนึง่ ผใู หญท่เี มนิ เฉยตอ อาการตอแย
ของเดก็ ท่ีมายนื กวนอยขู า งๆ หันไปทาง ม.ร.ว.เชษฐา พดู ขนึ้ เบาๆ
“ผมขอเชิญคุณชายพบเปนการสวนตวั สักครูเถิดครบั ”
วา แลว เขากล็ กุ ขึน้ เดนิ ออกไปยังระเบยี งดานนอก เชษฐาลกุ ขน้ึ ตามออกมาโดยเรว็
“ผมทราบวา คุณกาํ ลังตองการจะพูดกับผมเรอ่ื งอะไร”
ม.ร.ว.เชษฐาพดู ข้นึ อยางอึดอดั พรอมกบั ถอนใจ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

37

“ผมเองกบั ไชยยันตก ม็ ีความคดิ อยา งคุณนน่ั แหละครับ เราไดยับยง้ั หามปรามเขาไวแ ลว
นบั ครัง้ ไมถวน และทะเลาะกันทกุ ที แตเ ขาไมย อม เขาเปนคนดอื้ รัน้ ทส่ี ุด ตอ งการจะรวมทางไปให
ได เหน็ จะไมม ีทางสกัดกน้ั ไวไ ดห รอกครบั คณุ รพินทร นอ งสาวของผมคนนี้ เปนอยา งนี้มาแตไหน
แตไรแลว ลงถา เขาคดิ จะทําอะไร เขาตอ งทาํ ใหไ ด เขากม็ ีเหตผุ ลของเขาเหมอื นกนั ในกรณที จี่ ะไป
ตามหาพ่ชี าย ผมรวู า มนั เส่ียงเพยี งไร แตเ รากเ็ หลือกันอยสู องคนพ่ีนอ งนี้เอง ทาํ ยงั ไงได”

“คุณชายครับ สมมตวิ า ผม คุณชาย และคุณไชยยนั ตจ ะถึงแกความพนิ าศแตกดับในการ
ใชช ีวิตอยา งลกู ผูช ายของเราในครงั้ น้ี มนั เปน การยุตธิ รรมและเหมาะแลวหรือครับที่จะเอาคณุ หญิง
ดารนิ อันเปน นองสาวของคุณชายเองไปพบกับเคราะหก รรมดว ย”

เชษฐาโคลงศีรษะ หนา เครียดอยา งกลดั กลุม
“แตผ มไมม ที างจะหา มเขาได และใครกห็ ามเขาไมไ ดทงั้ น้นั นอกจากวา เราจะเลิกลม การ
เดินทางครงั้ นเ้ี ลย ซง่ึ ผมยอมไมไ ด โปรดเถดิ ครับ อนญุ าตใหเ ขาไปดว ยสกั คน อยา งนอยท่สี ุด เขาก็
ยังพอจะทําประโยชนใ หแ กเ ราได คณะเดนิ ทางของเราควรจะมหี มอไปดว ยสกั คนหนึง่ ดารนิ เปน
แพทยอ ยแู ลว มือเกยี รตินยิ มทีเดียว ทัง้ ทางศลั ยกรรมและอายุรเวช เขาอาจเปน ภาระความหนกั ใจให
เราในดา นหนงึ่ แตกใ็ หความปลอดภยั แกเ ราในอกี ดา นหนึ่ง”
“ถางัน้ ก็แลว แตค ณุ ชายเถิดครบั ทผี่ มหามไวกด็ ว ยเจตนาดีนั่นเอง”
แลว ม.ร.ว.เชษฐา กช็ วนเขากลับเขาไปในหอ ง
พอกาวพน ประตูเขา มา รพนิ ทร ไพรวัลย กช็ ะงกั กึก ยนื น่งิ อยกู บั ทไี่ ปชัว่ ขณะ ดารนิ วรา
ฤทธิ์ หมอ มราชวงศห ญงิ คนร้ันคนนน้ั กาํ ลงั ประทบั ปน เลง็ อะไรเลน อยู และในขณะนี้ ขณะทเี่ ขา
กาวเขา ไป ศนู ยป นดเู หมือนจะจบั ดง่ิ มาทเ่ี ปา หมายหัวใจของเขาพอดี
หลอ นหัวเราะดว ยเสยี งกรา วตํ่า แลวก็สายปากกระบอก ทําเปน เลง็ เลยหัวเขาไปเสยี จอม
พรานถอนใจเบาๆ
‘หมอ มราชวงศห ญิงคนน้นี ร่ี า ยกาจเอาเรือ่ งจริงๆ ดจู ะรายเสียยง่ิ กวา เจา เสอื ดาํ ท่หี ลุดกรง
เม่ือวานนห้ี ลายเทา นกั ’ เขาบน อยใู นใจอยา งรําคาญ
เม่อื กลบั มาน่ังลงท่ีเกา หลอนตวดั ปน มาพาดตัวไว ถามหนา ตาเฉยวา
“เปนไง อนุญาตใหฉ นั ไปดว ยหรือยงั นายพราน?”
“ตกลงครบั ”
หญงิ สาวหวั เราะออกมาอยา งมชี ัยเสยี งสดใสขึน้
“เหน็ ไหมบอกแลว คณุ เปนลกู จา ง คณุ ตองเชื่อฟง ปฏบิ ัตติ ามคาํ สั่งของนายจางซ”ิ
“แตบ างขณะ นายจา งก็ตอ งปฏบิ ัติตามคําสง่ั ของลกู จา งเหมือนกนั ถา หากลกู จา งคนน้ัน
เปนลูกจา งประเภทถือหางเสอื เรอื ถามา ยงั้นเรือลม นายจางกจ็ ะจมนํา้ ตาย”
สามคนหวั เราะอยางขบขันขน้ึ เปน ครัง้ แรก ในคาํ พดู แบบเรยี บๆ หนา ตาเฉยของพราน
ใหญ แตด ารนิ คอน บนเบาๆ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

38

“ฉันเปน หมอนะ คุณไมคดิ วา คณุ จะตองพ่งึ ฉันบางในการเดนิ ทางครง้ั นก้ี แ็ ลวไป”
รพินทรไ มไ ดต อแยโตเ ถยี งอะไรกบั นอ งสาวคนรัน้ ของผทู ก่ี าํ ลงั จะเปน นายจา งของเขา
อกี แตอธบิ ายถงึ แผนเดนิ ทางตอ ไป...

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

39

5

หน่ึงอาทิตยใหหลงั ทกุ สิ่งทุกอยางทถี่ กู จดั เตรยี มอยางพรอ มสรรพ ทนายประจําตระกูล
‘วราฤทธ์ิ’ ไดร า งสัญญาขึ้นฉบบั หนง่ึ เงื่อนไขถูกตองตรงกันกับขอเสนอตามตอ งการของ รพนิ ทร
ไพรวลั ย ทกุ อยา งเปน ทเ่ี รียบรอย และพรอ มกับ ม.ร.ว.เชษฐา ก็มอบเชค็ ฉบับหนึ่งราคาสองแสน
บาท อนั เปนคา จา งใหแกพ รานใหญต ามขอตกลง ซ่ึงเขาไดน าํ ไปขนึ้ บญั ชฝี ากไวใ นนามของมารดา
เง่ือนไขเรยี กรอ งตา งๆ ไดถ กู กระทาํ ขึ้นชนิดบริสทุ ธ์ิใจ ตรงไปตรงมาเปนท่พี อใจของฝายรับจา ง
และฝา ยผจู างครบถวนทกุ ประการ

“อยาถอื วา เราทง้ั สองฝายเปน ‘นายจา ง’ และ ‘ลูกจา ง’ แตถือเสยี วา เราเปนเพือ่ นตายท่ีจะ
ยนื เคยี งบาเคยี งไหล เผชญิ กบั ทกุ ส่งิ ทกุ อยา งรว มกันก็แลว กนั คณุ รพินทร”

ม.ร.ว.เชษฐากลา วขึ้นหนกั แนน กอปรไปดว ยรอยย้ิม ขณะที่เขามาจับมือเขาบบี แนน
ภายหลงั จากการเซน็ สัญญา

รพนิ ทร ไพรวลั ย ย้ิมอยางสํารวมสภุ าพอยเู หมอื นเดมิ
“ขอบพระคุณอยา งสงู ทคี่ ุณชายกรุณาใหเ กยี รตผิ ม แตถ งึ อยา งไรกต็ าม ผมก็ถอื ตัวอยู
เสมอวาผมเปน ‘ลูกจาง’ ของคุณชาย และขอปฏญิ าณวา จะเปน ลกู จางทีซ่ อ่ื สตั ยส ุจริตที่สดุ ต้งั แต
วนิ าทนี เ้ี ปน ตน ไป จนกระทงั่ วินาทสี ดุ ทายของเง่ือนไขสัญญาจา งฉบบั น”ี้
ม.ร.ว.หญงิ ดารนิ เลิกค้ิวขน้ึ ยมิ้ นดิ ๆ เสรมิ มาวา
“นนั่ เปน ความคดิ ทด่ี แี ละถกู ตองทส่ี ุดแลวนายพราน”
พรานใหญห นั ไปกม ศรี ษะใหแ กสาวสวย ซ่งึ ประกาศความเปน ‘คูปรับ’ กับเขาตง้ั แตแ รก
พบ เปน การโคงคํานบั อยา งออ นนอ มสวยงามทส่ี ุดเทาท่ผี ูทอ่ี ยูในฐานะลกู จาง จะแสดงตอนายจา ง
ได เขาจะประชดหลอ นหรอื เปลา หลอนไมทราบได แตหลอ นเชิดหนา ปง เบือนไปเสียทางหน่ึง
อยา งขวางลูกนัยนต า ถงึ แมน จะไมม องรับคารวะอนั นน้ั หขู องหลอ นกย็ งั ไมว ายจะไดย ินคําตอบรับ
เปนทางการวา
“ขอรับกระผม”
แลว ก็ฉนุ กกึ ขนึ้ มาอยางไมมเี หตุผลตามเคย
“เราจะถือโอกาสเท่ียวปา ลาสตั วไปในตวั ดว ย ระหวางทางกอ นที่จะถงึ การเดนิ ทางอยา ง
มหาวบิ ากจริงๆ ของเรา คุณคงไมข ัดของที่จะนาํ เราไมใ ชห รอื ?”
พ.ต.ไชยยันต กลาวขึ้นดว ยอารมณสนุก
“ไมมอี ะไรขัดขอ งเลยครบั ถาเปนความประสงคข องพวกคณุ ”
รพินทรตอบ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

40

อีกหนึ่งอาทิตยเ ตม็ ๆ เปน ระยะเวลาของการตระเตรยี มสัมภาระสง่ิ ของจาํ เปนที่จะใชใน
การเดินทาง และใชเปน เวลาสนทนาหารอื กําหนดกะเกณฑตางๆ ซงึ่ สว นใหญ ม.ร.ว.เชษฐา ได
มอบใหเปนหนา ท่ขี องรพนิ ทรในการจดั หาตระเตรียมทั้งส้นิ ยกเวน แตข องจาํ เปนสว นตวั ของแตล ะ
คน เคร่อื งเวชภณั ฑอาวธุ และเครื่องกระสนุ ซึ่งเชษฐา ดาริน และไชยยันต ตา งกต็ ระเตรยี มกนั มา
เองอยางเหลอื เฟอ

คณะเดนิ ปา จากกรุงเทพฯ อนั เปนฝายนายจางเดนิ ทางมาท่ี ‘หนองนํ้าแหง ’ อันเปนสถานี
กักสัตวข องรพินทร โดยถือเปน ตําแหนงเร่ิมตนของการเดนิ ทางทีน่ น่ั

จอมพรานใหก ารรับรองตอ นรบั คณะนายจา งของเขาเปน อยางดี ในระหวา งการพกั รอ
คอยกําหนดเดนิ ทาง

ความจรงิ หนองน้าํ แหง แตเ ดมิ กเ็ ปน ใจกลางดงแหงหน่ึงนนั่ เอง เพง่ิ จะกลายเปน หมบู าน
ยอ ยๆ ข้นึ มา กโ็ ดยฝมอื ของรพนิ ทรนั่นเอง ซึง่ เขาเหน็ วาทาํ เลเหมาะ จงึ มาสรา งแคมปถ าวรขนึ้
สาํ หรบั เปนสถานที่พกั พงิ ในระหวางการตระเวนดง แลว กข็ ยับขยายมาเปนสถานกี กั สตั ว ปลกู สราง
บานพกั ขึน้ ในเวลาตอมา

พวกบรรดาชาวปา และพรานทง้ั หลายทท่ี อ งเทย่ี วผา นไปพลอยเห็นดีดว ย อพยพมาตัง้
หลกั แหลง ถาวร กลายเปนหมบู านเล็กๆ ขึน้ โดยยกยอ งใหเขาเปน นายบา นดวยความนบั ถือเคารพ
จากอธั ยาศยั ไมตรจี ิตและความเผอ่ื แผก วา งขวางของเขา พวกตระเวนปา พ้นื เมืองทั้งหลายจึงเตม็ ไป
ดว ยความรกั ใครเลือ่ มใส ไมมพี รานหรอื ชาวบา นปา คนใดจะไมร จู ักรพินทร ไพรวลั ย ผมู ฐี านะไม
ผดิ อะไรกับ ‘เจา พอแหง ดงดบิ ’ รพินทรเปน ทีห่ วงั ทพี่ ง่ึ อันอบอุนของคนเหลา น้นั ตลอดเวลามา

‘หนองนา้ํ แหง ’ และอาณาจกั รปา ดงพงพเี ทา ท่ีเทา ของพรานท้ังหลายในเขตนน้ั จะเหยียบ
ยํ่าไปถงึ จึงเปรยี บเสมอื นเปนอาณาจกั รของเขาเอง

คณะเดนิ ปา จากกรงุ เทพฯ ถกู เชญิ ใหพ าํ นกั อยูในเรือนใหญซงึ่ สรา งดว ยซงุ ทง้ั ตน ครอม
อยบู นลําธารนา้ํ ใสเล็กๆ ทมี่ ตี นทางมาจากขนุ เขาใหญ ภายใตรมเงาของไทรยกั ษ บรรยากาศรอบ
ดา น สวยสดรน่ื รมยไปดว ยธรรมชาติของปาแทจริง ตัวเขาเองยายไปนอนอยทู ่ีเรือนหลังเลก็ ท่ีปลูก
อยูบ นคาคบของไมใหญไมห า งออกไปนกั โดยมีสะพานเชอื กเชอ่ื มโยงกับเรอื นใหญเ ดนิ ไปมาหา
กนั ได จะมารว มในเรอื นหลงั ใหญดว ยกเ็ ฉพาะเวลาสนทนาหารือ และเวลาอาหารเทานนั้

และเวลาทเ่ี ขาจะมารวมวงรบั ประทานอาหารดวย กเ็ ฉพาะแตต อนคํ่าเทานั้น เชา และเทย่ี ง
เขาปลอ ยใหคณะนายจา งรบั ประทานกนั ตามลาํ พัง โดยมอบหนาที่จดั หาอาหาร ตลอดจนการรบั ใช
ปรนนบิ ตั ใิ หแกคนสนทิ ของเขา ยกเวนแต ม.ร.ว.เชษฐา จะส่งั ใหค นของเขาไปตามมารว มดวย

สองวันแรก ภายหลงั จากทคี่ ณะของ ม.ร.ว.เชษฐา ลว งหนามาพาํ นกั อยหู นองนํ้าแหง
รถจิป๊ บรรทกุ ของบริษัทไทยไวลด ไลฟ โดยการเอ้ือเฟออยา งแข็งขันของนายอาํ พล กบ็ รรทกุ ของอัน
เปน สัมภาระอปุ กรณแ ละเสบียงกรงั ตา งๆ ทยอยมาสงใหเ ท่ยี วแลว เทย่ี วเลา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

41

รพินทรผ ูท ําหนาทเ่ี ปนผูตรวจรบั ของ เริ่มจะอึดอดั ใจอยา งไรพิกล สงิ่ ของเหลาน้นั
สวนมากเปน ของไมจ ําเปน มีปรมิ าณมากมายเกนิ ความตองการกองพะเนินเทนิ ทึก ลวนเปน สิง่ ของ
ฟุมเฟอ ย อาํ นวยความสะดวกสบาย ซึ่งในทรรศนะของพรานนกั เดินปาอาชีพอยางเขา เหน็ วาไมม ี
ความจาํ เปน อยางใดท้งั สิน้ นับตง้ั แตอาหารกระปองเปน ลงั ๆ วสิ ก้ี บรน่ั ดี และเบยี รเปน หบี ๆ ขน้ึ ไป
จนกระท่ังเตนทแ ละเตยี งสนาม ตลอดจนเครื่องนอนตา งๆ มนั นอกเหนอื ไปจากบัญชีของจําเปน ที่
เขาส่ังใหน ายอาํ พลชวยจดั ทําให

“โอโฮ! อะไรกันนี่ ของพวกน้ันฉันไมไ ดส ง่ั เลยนีห่ วา มนั มาไดย ังไง”
พรานใหญร องออกมา ขมวดคิว้ ขณะท่พี นกั งานขับรถและคนงานของนายอําพลชว ยกัน
ลําเลยี งของลง
“ผมกไ็ มทราบเหมือนกนั ครับ ทา นผูอ าํ นวยการสัง่ ใหพ วกผมขนมา”
คนงานที่คุนเคยดกี ับเขาหวั เราะยิงฟน ตอบ รพนิ ทรก ะพรบิ ตาปริบๆ งนุ งง นายผินคนขบั
รถจิป๊ บรรทกุ คนั น้ันกเ็ ดินเขา มาเอยี งหนา กระซบิ บอกวา
“ของที่นอกเหนือไปจากบัญชสี ง่ั ของคุณรพนิ ทรเ หลา นี้ เปน ของทคี่ ุณหญิงคนสวย
นอ งสาวของหมอมราชวงศเ ชษฐาเธอสั่งทงั้ น้นั แหละครบั ทีแรกผมก็ทว งแลว วาคณุ รพินทรไมได
สง่ั แตท านผูอาํ นวยการบอกใหพวกผมขนมา บอกวา รายการสง่ั เพิม่ เตมิ เปน คําสง่ั ของคุณผูหญิงคน
น้นั ”
แลว นายผินกห็ วั เราะ
“อยา วา แตอ ะไรเลยครบั ขนาดเส้อื ผาเครอื่ งใชส วนตวั ของเธอ กเ็ ขาไปต้ังสองหีบเหลก็
ใหญๆ แลว คุณผูชายสองคนน่นั นะ ไมเ ทา ไหรห รอก เร่อื งการจดั การสั่งของทง้ั หลายเปน ของคณุ
ผูหญิงทง้ั น้นั ”
จอมพรานทําทาเหมอื นจะเปน ลม ยกมอื ขนึ้ กมุ ขมับ พูดอะไรไมอ อก ไดแ ตกลอกตา
ขณะนนั้ ม.ร.ว.เชษฐา และไชยยนั ตก็เดนิ เขามาสมทบตรวจของ พอเหน็ สง่ิ ไมจ าํ เปน อนั เหลอื เฟอ
ตางๆ กท็ าํ หนา เหยงงๆ ไปเหมือนกนั พอดีกับทเ่ี สียงตะโกนแจว ๆ ของ ม.ร.ว.ดารนิ ผูยนื อยบู น
ระเบยี งบานพกั รอ งสั่งคนงานใหขนของเหลา นนั้ ลงดว ยความระมดั ระวังเปน พิเศษ โดยเฉพาะอยาง
ยิ่งหบี เหลก็ เครอื่ งใชส ว นตวั ของหลอนสองใบ
“ตายละวา ยายนอยแกจะไปต้งั พระราชวงั สาํ ราญกลางปาหรือยังไง”
ไชยยนั ตครางออู อกมา เชษฐาจปุ ากพรอมกับโคลงศรี ษะชา ๆ หนั ไปมองดนู อ งสาวผยู ืน
มองอยบู นระเบยี งของบานพักปลกู สงู อยบู นโขดหินใหญ
“ถงึ วาซิ นกึ แลวไมมีผิด วาเดก็ น่ีคงจะตอ งทาํ ความยุงใหญใ หแ กพวกเรา”
แลวกห็ ันมาทางรพินทร หวั เราะดว ยจดื ๆ
“คุณรพินทรคงจะอึดอดั ลาํ บากใจมากนะ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

42

พรานใหญย ม้ิ ๆ มองดู ม.ร.ว.เชษฐา และไชยยนั ตด ว ยดวงตาท่ีแจม ใสเปน ประกาย เขาก็
บอกไมถ กู เหมอื นกนั วา ทําไมจึงมคี วามเลื่อมใสนยิ ม และถูกชะตากบั สองชายผูอยูในฐานะนายจา ง
ของเขาตัง้ แตแ รกเหน็ อยางบอกไมถ กู มอี ะไรหลายตอ หลายอยางของบคุ คลทงั้ สองท่กี ลมกลืนเขา
กันไดสนทิ กบั เขา ทัง้ เชษฐาและไชยยนั ต มีลักษณะเปนชายชาตรีตามแบบฉบบั ลกู ผชู ายแทๆ
ดว ยกันทั้งคู ซึ่งหาไดไ มง ายนกั ในชาวกรุงท่มี ีชีวิตหรหู ราสะดวกสบาย โดยเฉพาะอยา งยงิ่ พวกท่เี กิด
มาในตระกลู สงู

“ถา ผมมนี อ งสาวเพยี งคนเดยี วเหมือนอยางคุณชาย และเปนนอ งสาวทรี่ ักพชี่ ายอยา งที่สดุ
เหมอื นคุณหญงิ ดารนิ ผมก็คดิ วา ผมควรจะตองรกั และเอาใจใสเ ธอ เหมือนอยา งทีค่ ุณชายมี
ความรูสกึ ตอคณุ หญงิ ดารนิ ในขณะน้ีเหมือนกนั ปลอ ยเธอตามสบายเถอะครับ อยาขดั ใจเธอเลย”

รพินทรพ ดู ดว ยเสียงออ นโยนปนหวั เราะนอ ยๆ

พอวันทีส่ าม รถบรรทกุ จากบรษิ ัทไทยไวลดไลฟก็มาสงสัมภาระอกี เที่ยวหน่งึ เปน พวก
เครื่องเวชภณั ฑ หีบอาวธุ ปน พรอ มเครือ่ งกระสุน แตแ ลวพรานใหญรพนิ ทรก ็งนุ งงไปอกี เมอื่
มองเห็นเคร่ืองพมิ พด ดี แบบกระเปา หว้ิ กระเปา เอกสารท่บี รรจุเครอ่ื งเขยี น และท่ีทาํ ใหเขาถึงกบั อา
ปากคา งไปกค็ อื เครอ่ื งเลน จานเสียงสเตอริโอแบบกระเปา ใชระบบทรานซิสเตอร และหบี จานเสยี ง

ยงั ไมท ันท่เี ขาจะเอย ปากซกั ถามอะไรกบั คนขับรถท่ีเอามาสง ม.ร.ว.ดารินก็กา วอาดๆ
ตรงเขามาท่รี ถ บงการลาํ เลียงขนถายดว ยตวั เอง โดยไมสนใจกบั พรานใหญผยู นื ซอยเปลือกตาถๆ่ี
อยูก อนแลว

“พวกเรามใี ครเปน นกั ประพนั ธอ ยดู วยหรอื ครบั ?”
เขาถามขึ้นเขาๆ บยุ ปากไปทเ่ี ครื่องพิมพด ีดและเครอื่ งเขียน ดารนิ หนั ขวบั มาโดยเรว็ ตวดั
สายตาปราดตงั้ แตศ รี ษะจรดปลายเทา พดู แบบมะนาวหนา แลง
“ไมม ใี ครเปนนักประพนั ธห รอก มีแตน กั ศึกษามานษุ ยวทิ ยา ที่ทาํ วิทยานพิ นธค างไวย ัง
ไมเสร็จ และในระหวางเดนิ ทาง นักศกึ ษาคนน้นั จะทํางานสว นตวั ตอ ในเวลาวา ง ลกู จา งผเู ปนพราน
นาํ ทางก็ไมเหน็ จาํ เปน จะตองมาเกยี่ ว”
“ออ!”
เขาลากเสียงยาวหนา ตายอยอู ยา งเดิม มองไปท่เี ครื่องเลน จานเสยี ง
“คุณชายเชษฐา หรือมิฉะนั้นกค็ ุณไชยยนั ต คงจะเปนนกั เพลงท่ีขาดเสียงดนตรมี ไิ ด”
ตางามของ ม.ร.ว.คนสวยเขยี วปด ปะหลับปะเหลอื กขน้ึ มาในบดั นั้น ตาเสอื สมงิ กเ็ หน็ จะ
ไมคมนา กลัวเทา สําหรับพรานใหญอยา งรพินทร
“ของพวกนม้ี นั เปน ของของฉันทั้งนัน้ แหละ ทาํ ไม...คณุ ขดั ของอะไรเหรอ ท่ฉี นั จะเอา
มันไปดว ย หรือวา ตวั คณุ เองจะตอ งมารับภาระแบกหาม ไหนลองบอกมาซิ ในการทเี่ ราจา งใหค ณุ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

43

นาํ ทางคร้งั น้ี คณุ กําหนดโควตาใหเ รามอี ะไรติดตัวไปไดบ าง หรือวา เราจะตอ งปฏบิ ัตติ ัวอยใู นปฎ
ขอ บังคบั อะไรของคุณ”

หลอ นพูดเรว็ ปรื๋อ
รพนิ ทร ไพรวลั ย ชดิ เทา ตรง กมศีรษะให พดู เสยี งหนักแนนแขง็ แรง เหมือนพลทหาร
รายงานกบั ผูบ งั คับบัญชา
“หามิไดครับผม กระผมกาํ ลงั จะเสนอความเหน็ วา ถา เราไดโทรศัพทอ ีกสักเครื่อง และ
ตูเย็นอกี สกั ตูไปดว ยในการบกุ ดงดบิ กนั ดารคร้ังนี้ คณะของเราคงจะมีความสขุ มใิ ชนอ ยครับผม”
ดารินหนาแดงกาํ่ จองตาเขาราวกับจะกนิ เลือดกนิ เนื้อ แลว ก็อุทานอะไรออกมาคําหนง่ึ
อยางฉนุ เฉยี ว กระทืบเทา สะบดั หนา เดนิ ผละขน้ึ ไปบนบา นพกั โดยเรว็ รพนิ ทรเ ปา ลมพรอู อกทาง
ปาก มองตามหลังรางงามท่ีกา วฉบั ๆ ไปดวยอารมณเดอื ดดาลเกรย้ี วกราดตปุ ดตุปอ งนั้น พรอ มกบั
โคลงศีรษะชา ๆ คนขบั รถของนายอําพลและพนักงานขนของ ซงึ่ ยนื อยูท ่นี ่นั ดว ย พากนั กลนั้ หัวเราะ
จนหนา แดง บางคนเลีย่ งไปบังอยหู ลังรถแลวปลอยกา กงอหาย

หวั คํา่ ของวนั นัน้ เมือ่ รพินทรขึ้นไปบนเรอื นหลังใหญใ นเวลาอาหาร เปนเวลาทค่ี ณะ
นายจา งของเขากําลังสาละวนอยกู บั การรือ้ สมั ภาระสิ่งของออกตรวจสอบ เชษฐากบั ไชยยันตง ว นอยู
กับไรเฟล ขนาดตางๆ ท่งี ัดขึน้ มาจากหีบ สวนดารินนงั่ ทอดอารมณอยทู ี่เกา อี้ไมยาว มอื หน่ึงคีบบหุ รี่
อีกมอื หน่งึ ถอื แกว บรนั่ ดี เสยี งเครือ่ งเลน จานเสียงสเตอรโิ อดงั อยูแ ผว ๆ ท่ีโตะอาหารตอดว ยไมแผน
เดยี วกลางหอ ง จุดพราวไปดว ยเทยี น ไวนแ ดงแชอ ยใู นถังไมห มกน้ําแขง็ กบั แกลมสาํ หรบั กนิ เลน ๆ
ฆาเวลากอนจะถงึ เวลาอาหารแทจรงิ มีทัง้ จาํ พวกเนอื้ สตั วปาท่ปี รุงในลกั ษณะตางๆ โดยฝม อื พอครวั
บานปา ของเขา และพวกอาหารกระปองวางเรียงรายอยเู ต็ม

คนใชชาวพ้นื เมอื งของเขาสามคนท่มี อบไวใ หสําหรับคอยดูแลรบั ใชปรนนบิ ัติแขกพเิ ศษ
หรือคณะนายจาง พากันนงั่ อยูกบั พื้น พวกนัน้ กําลังชอบอกชอบใจอยกู บั เสยี งเพลงจากจานเสียง

เมื่อเขากาวเขาไป และมองดสู ภาพของหอ งอาหารทถี่ กู ดดั แปลงขึ้นอยา งวจิ ติ รดว ยอาการ
ตืน่ ๆ งงๆ เชษฐาและไชยยนั ตกห็ นั มารอ งทัก

“เปนไง หอ งไดน่งิ รมู ในบรรยากาศทแี่ วดลอ มไปดว ยกลนิ่ ไอปาดงพงพีของเราค่ําวนั น”ี้
ไชยยนั ตพดู ขน้ึ ปนหวั เราะอยางอารมณราเรงิ
“โรแมนตกิ ชวนเคล้ิมมากครับ โดยเฉพาะอยางยง่ิ แสงเทียน ไวนแ ดง แลว กเ็ ซเรเนดเพลง
นั้น”
พรานใหญต อบยิ้มๆ กราดสายตาไปรอบๆ และผา นแวบไปที่ ม.ร.ว.หญิงดาริน เขาเพิ่งจะ
สังเกตเหน็ เดยี๋ วนเี้ อง หญงิ สาวอยูใ นไนทก าวนสีกลบี กหุ ลาบสด ปลอ ยผมสยายยาวผดิ ไปกวาทกุ
วัน ลกั ษณะของหลอ นอยูในสภาพปลอ ยกายสบายอารมณ เหมอื นจะอยใู นหองอาหารในคฤหาสน

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

44

สมบรู ณพ นู สขุ ของหลอนเอง หลอ นคงอยใู นอาการทอดอารมณเ ฉย เหมอื นจะไมเหน็ วา เขาไดก า ว
เขามา

“นอ ยเขาเปน คนจดั การขนึ้ ทง้ั นน้ั ” ม.ร.ว.เชษฐาบอก “เขาบอกวา คาํ่ วนั นเ้ี ขาจะขอเปน
เจา ภาพเล้ียงฉลองในการเซน็ สัญญา ยอมเปนผูนาํ ทางของคุณ หรือจะพดู ใหต รงทีส่ ุดก็คอื ฉลองใน
การทีช่ วี ิตของเราทั้งหมด จะไปรว มเผชญิ กบั เหตุการณท ี่เรายังไมสามารถทาํ นายไดถ กู ในอนาคต
เบ้อื งหนา”

รพินทรเ บกิ ตาตืน่ เล็กนอย หนั ไปทางดาริน ผูไ มม องสบตาเขา แลวกม ศรี ษะ
“เปนความกรณุ าเหลือเกินครบั คุณหญงิ ผมขอรับเชิญนี้ดว ยความยินด”ี
“ฉนั นึกวา ฉนั จะทาํ ความรําคาญ ไมพ อใจใหคณุ เสียอีก”
ดารนิ พดู ชาเยน็ พรอ มกับลกุ ขน้ึ ยนื รพนิ ทรหวั เราะขนั ๆ ขยับเกา อี้หวั โตะใหก ับหลอ น
หญงิ สาวทรดุ กายลงน่งั พรอมกบั บอกขอบคุณเรยี บๆ ม.ร.ว.เชษฐานง่ั ทหี่ วั โตะ อีกดา นหน่ึง รพินทร
และไชยยนั ตน ัง่ ตรงขามกนั
การรว มรับประทานอาหารคาํ่ ม้ือน้ัน เต็มไปดว ยรสชาตอิ นั นาต่ืนใจสาํ หรบั สามชาย ผมู ี
ความรสู ึกเหมอื นรจู กั สนิทสนมกันมานาน รพินทรส ภุ าพออนโยน และสงบเสงี่ยมเจียมตวั อยใู น
ฐานะลูกจา ง โดยไมม อี ะไรบกพรอง ทง้ั หมดสนทนากนั ไปพลาง เวน ดารินคนเดียวทีร่ บั ประทาน
อยูเงียบๆ ขณะท่สี ามชายชนแกว และด่มื ใหแ กกนั หลอ นก็ไมไ ดร ว มดวย เพียงแตคลึงแกว ไวนใ น
มือเฉย รพินทรช แู กว ขน้ึ ใหแ กห ลอน
“สาํ หรบั คุณหญงิ ดารนิ ผูก รุณาเปนเจา ภาพเลย้ี งผม” แลวกด็ ื่มรวดเดียวหมด
หลอ นดูเหมอื นจะเลกิ ค้วิ งามขางหนงึ่ ข้นึ นอยๆ กระดกแกว ไวนข ึน้ นดิ ๆ แลวจบิ
“เซเรเนดบทนไี้ พเราะมากนะครบั โดยเฉพาะอยา งยิง่ ในบรรยากาศอยางน”ี้
เขาชวนหลอนพูดอยางเอาใจ เพราะเหน็ น่ังเฉยอยูตลอดเวลา
“ออ ! คณุ เขาใจคณุ คาของดนตรเี หมอื นกนั หรอื ?”
ดารนิ ถามเรยี บๆ พรานใหญแทบจะสาํ ลกั ไวน
“ไมเขาซึ้งถงึ นักหรอกครบั เพราะสิ่งแวดลอ มในชีวิตอยา งผม ทําใหไ มม ีโอกาสอภริ มย
กบั มนั นกั ผมเคยไดรบั ของขวญั จากคณุ อาํ พลชิน้ หนึง่ เปน วิทยุทรานซสิ เตอรอยา งดี สาํ หรบั เอาไว
ใหผมนาํ ติดตวั ในเวลาตระเวนปา แตนา เสยี ดายเหลอื เกนิ พวกชางปามนั ชวยกนั กระทบื วทิ ยขุ องผม
พงั หมด ตอนทม่ี นั เขา มาเยยี่ มแคม ปผ ม ในขณะที่ผมไปนง่ั หาง ตงั้ แตน นั้ ผมกเ็ ลยไมม ดี นตรฟี ง ”
พ่ีชายกับเพ่อื นชายของหลอนหัวเราะครืน้ เครง ดวยอาการพดู แบบหนาตายของเขา แตด า
รินยักไหล

หลงั อาหาร อันเปนเวลาท่ีนงั่ พักผอ นอยกู บั กาแฟ และบรน่ั ดี หลอนกห็ ันมาถามเขาแทรก
การสนทนาอนื่ ๆ ข้นึ วา

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

45

“คุณรูสึกวาขา วของที่เราจะเอาตดิ ไปดว ยเหลา นี้ มากมายเกนิ กวา จําเปน หรือ?”
พรานใหญทําหนาต่ืน
“หามไิ ดเลยครับ มหาราชนิ ใี นอนิ เดยี หรอื ควนี อลซิ าเบธ เวลาเสด็จประพาสปา พระองค
มีสัมภาระขางของที่จะโดยเสด็จดวยต้ังมากมายกายกอง มากกวาคณะของเราหลายเทา นัก”
ทกุ คนรูวานนั่ เปนคําประชดแบบก่งึ สัพยอกลอ เลียนโดยสุภาพของเขา ม.ร.ว.เชษฐา ไชย
ยนั ต หวั เราะดวยอารมณส นุก ม.ร.ว.หญงิ คนสวยหนา งํา้ หลอนวางขอศอกลงกับโตะ เอาฝา มอื
รองรบั คางไว มองจองมายังเขา
“ความจริงมนั ไมนาจะเปนภาระอะไรท่นี า วิตกกงั วลไปเลย งบประมาณการเดนิ ทางครงั้
นี้ เราวางไวอยา งไมอ ัน้ และก็ควรจะถอื หลกั ความสะดวกสบายใหมากทสี่ ุดเทาท่เี ราจะหาได คณุ
อาจหัวเราะหรอื นกึ ดหู มน่ิ ฉนั ในขอ ทีว่ า ฉันเปนผูหญงิ เมื่อรว มคณะเดินทางไปดว ย ฉันก็วนุ วาย
จัดเตรยี มอะไรชนดิ ท่ีทาํ ใหค ณุ ดเู ปนการมโหฬาร เกินความจําเปนไป แตค ุณลมื นกึ ไปเสยี วา ฉัน
เปน คนรอบคอบ และหวังดตี อพวกเราทกุ คน ขอบอกใหท ราบเสียหนอยนะ คุณจะเชือ่ หรอื ไมก ต็ าม
ฉันไมใ ชผหู ญงิ ประเภทผวิ บาง ที่เหมือนผูหญิงทวั่ ไปอยา งท่คี ุณคดิ หรอก ฉันเคยผา นกบั ชวี ติ
กรา นๆ เหน่ือยยากลาํ เคญ็ มามากแลว ถงึ จะไมเ กงเทาคณุ กใ็ ชวา จะไมเ คยลิ้มรสมันเสยี เลย ฉนั เคย
เดนิ ปา มาแลว หลายแหง ทถ่ี อื กนั วา เปน ปา ดรุ ายกนั ดารท่ีสุด ไมวาจะในแอฟรกิ าหรอื ดงดบิ แถบ
อเมริกาใต การศกึ ษามานษุ ยวิทยาของฉนั บงั คบั ฉันใหตองบกุ บัน่ เขาไป เพราะฉะน้นั ถาคณุ จะ
ระแวงอยใู นขอ ทว่ี า ฉันไมเขาใจ ‘ชวี ิตการเดินปา’ ละก็ คุณเขา ใจผิดมาก”
“โอ!...”
รพินทรอ ทุ านออกมาทําทาตกใจ แตห ลอ นรวู า เขาอยูใ นอาการลอ เลียนเชน เดิม
“ผมไมไดม ีความคิดจะดหู มนิ่ อะไรคุณหญงิ เลยครับ เปนความสัตยจริง แตผ มเกรงไปวา
การศกึ ษามานษุ ยวิทยาของคณุ หญิง กบั การไปเพ่อื ตดิ ตามคนหาคณุ ชายอนชุ าคราวน้ี มนั อาจไม
เหมือนกนั นัก”
“ไมเ หมอื นกันยงั ไง?”
“ความหมายของ ‘การไป’ มันแตกตา งชัดอยูแลว น่คี รับคุณหญงิ คุณหญงิ เคยไปเพือ่
การศกึ ษา กค็ อื ไปเพ่อื การศกึ ษา แตใ นคราวนีเ้ ราไปเพ่อื คนหาบุคคลท่สี าบสูญ ซ่งึ เรายังไมรเู ลยวา
จะพบเขาหรือไม และไมม กี าํ หนดการวาเมื่อไหรจะสดุ ส้ินการเดินทางของเรา เทาๆ ทยี่ ังทายไมถกู
ทั้งสนิ้ วา อะไรมันจะเกิดขนึ้ บาง คุณหญิงเองกน็ าจะทราบดีอยแู ลววา ภายหลงั จากท่ีผมไดเซ็น
สญั ญาการนําทางฉบบั นน้ั เสร็จเรียบรอ ย ผมกไ็ ดทาํ พนิ ยั กรรมขึ้นอกี ฉบับหน่งึ มอบทุกสงิ่ ทกุ อยา ง
ใหแกคณุ แมของผม สง่ิ นีม้ นั ยนื ยนั ชดั อยแู ลว วา ผมหวงั ไวนอยเหลือเกนิ วา จะไดก ลบั มาเลย้ี งดทู าน
อีกในการเดินทางคร้งั น”ี้
ทุกคนน่งิ งนั กนั ไปอกี ครัง้
ม.ร.ว.หญิงดารินเคาะนวิ้ ลงกับโตะ ยิม้ มุมปาก

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

46

“เอาเถอะ เราจะไปตายหรอื ไปพบกบั กาลวบิ ตั เิ ชน ไรก็ตามอยา งคณุ วา ก็ไมเ หน็ มีอะไร
จะตอ งทาํ ใหเ ราละท้ิงความสะดวกสบาย เทา ท่ีเราจะหาไดเสยี เลย มนั เปน ความหมายวา สงิ่ ของ
ตางๆ ท่ีฉันตระเตรยี มมา และคุณเหน็ วา เกะกะรุงรังนี้ กเ็ พอื่ จะเอาไวใ ชต อ สแู บงเบากบั ความลําเคญ็
ทุรกนั ดารในปา ใหบรรเทาลง เพ่อื เราจะไดมีกําลงั บกุ บน่ั กนั ตอ ไป ทําไมคณุ ไมค ดิ อยา งนน้ั บา ง คณุ
กร็ ับรองไวแลว ไมใชห รอื วา ลกู หาบของเราหาไดอยา งเหลอื เฟอ จะเอาสกั เทา ไหรก ไ็ ด”

พรานใหญห ัวเราะเบาๆ จุดบหุ ร่ีสบู เงียบไปครู กเ็ อย ขึ้นดว ยเสียงทมุ สภุ าพราบเรียบวา
“เอาละครับ ผมจะไดข อถือโอกาสนี้เรยี นใหทราบชดั ถงึ การเดินทางของเราเสียที ถกู แลว
ครบั ลกู หายและเกวยี นเทียมควาย ท่จี ะบรรทกุ สัมภาระส่ิงของ ซง่ึ เราจะเอาไปดว ย จะหาสักก่ีรอยก็
ได แตม นั หมายความถงึ วา คนและกองเกวยี นอนั เปน คาราวานของเราเหลา นัน้ จะชว ยเราไดเ พยี งแค
ระยะทางท่เี ราไปถงึ ‘หลม ชาง’ เทา นั้น ตอ จากนั้น พวกเราจะตอ งเดนิ ทางกันไปเอง พรอมกบั คนเกา
คนแกข องผมโดยเฉพาะอีกเพยี ง 4 คน ซงึ่ พรอมท่จี ะรว มตายกับเราได วาอันทจ่ี ริงผมกไ็ ดใ ชค วาม
พยายามอยางสุดความสามารถ ทีจ่ ะเกล้ียกลอมใหพวกลูกหาบเหลา นนั้ เดินทางกันไปดว ยจนถึงขดี
สุด แตไมว า จะจา งเขาดว ยเงนิ จาํ นวนสูงสักเทาไร กไ็ มมใี ครเอาสักคน พวกเขารจู ุดหมายวาเราจะมงุ
หนา ไปยังเทอื กเขาพระศวิ ะ ซงึ่ เขาถือกันวา เปน แดนมรณะ และกเ็ มอื่ ถาจะเอาชีวติ ไปท้ิงเสียแลว
เชนนน้ั ตามความรูสกึ นึกคดิ และเชือ่ มน่ั ของเขา เขากไ็ มม เี หตุผลใดๆ ท่จี ะมาหวังคาจา งอยู เร่ืองมนั
เปน ยงั งีค้ รับคณุ หญิง เพราะฉะนนั้ สัมภาระตา งๆ ทค่ี ุณหญงิ ตระเตรียมไวอยา งมากมายเหลานี้ เราจะ
ใชม นั ใหเปน ประโยชนไ ดก ็แคเ พยี งระยะทางทีเ่ ราจะเดินไปถงึ หลม ชา งเทา นนั้ ตอจากนนั้ เราตอ ง
เดินทางกนั ดว ยเทาเปลาตามลาํ พัง และส่ิงท่ีจะติดตวั ไปไดก เ็ พียงแตเ ทา ท่ีกาํ ลงั ของเราจะเอาไปได
เทา น้ัน”
เขาหยดุ หวั เราะเบาๆ อกี ครงั้ มองประสานตาดําขลบั ท่จี องนิง่ มาของหลอ น กลาวตอมา
วา
“การเดินปา เพอื่ ศึกษามานษุ ยวิทยาของคณุ หญิง กบั การเดินทางเพอื่ ตามหาคณุ ชายอนุชา
มันผดิ กันชดั ๆ อีตรงนี้แหละครับ เพราะฉะนน้ั นี่จึงเปน โอกาสสุดทายของคุณหญงิ ทจี่ ะตดั สินใจ
ใหดวี า เลกิ ลม ความต้ังใจเดิมเสยี หรือวายังจะคดิ ไปลาํ บากยากแคนกับพวกเราชนดิ ท่ีเปลา
ประโยชน”
“รูสกึ วาคุณพยายามจะขฉู นั เสยี เหลอื เกนิ นะ”
หลอนพูดเบาๆ ย้ิมดวยอาการฝน
“ไมไดข เู ลยครบั แตผมเรยี นดว ยความสตั ยจ รงิ เหมอื นอยา งทเ่ี รยี นไวแ ลวแตแ รก”
“กเ็ หมือนกันนน่ั แหละ อยา งทีฉ่ ันบอกคณุ ไวแ ตแ รกเชน กนั ไมม อี ะไรจะมาเปลี่ยนความ
ตงั้ ใจของฉนั เสยี ได คณุ เดนิ ฉนั กเ็ ดนิ ไป คณุ คลาน ฉนั กค็ ลาน คุณทาํ อะไรฉันกท็ าํ ไอน น่ั เขาใจหรอื
ยงั ”
“เขาใจแลว ครับ ก.็ ..เปน อนั วา หมดปญ หาไปเสยี ท”ี

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

47

“และก็ขอใหแ นใ จเสยี ทวี า ตงั้ แตค ณุ เกิดมา คุณคงจะไมเ คยเหน็ ผหู ญงิ คนไหนด้อื ร้ันเอา
แตใจตวั เทา กบั สุภาพสตรีผูน้”ี

ไชยยนั ตเ สรมิ มาหนา ตาเฉย
ดารินหันไปมองคอ นเพ่ือนชายจนตาควํ่า ขยับแอปเปล ในมอื ขนึ้ ทําทาเหมอื นจะขวาง
เพ่อื นชายรองลัน่ ตง้ั ทาหลบ บนโตะ มีบรรยากาศครื้นเครงขนึ้ อกี ในสายตาของรพนิ ทรค รัง้ แรก ที่
เขามองเห็นไชยยันตแ ละ ม.ร.ว.หญงิ ดารนิ เขาคิดวาคนทงั้ สองนา จะเปน ครู ักกนั แตแลวเมอ่ื ดๆู ไป
ก็รูแนวาหนมุ สาวทัง้ สองเปน เพ่อื นท่ีสนิทสนมกนั ไมผ ดิ อะไรกับเพอ่ื นชาย มแี ตส มั พันธฉ ันเพือ่ น
รกั หรอื มิฉะนนั้ กพ็ น่ี อ งอันเนอ่ื งมาจากคลกุ คลีกันมาแตเล็กแตนอยเทานั้น ไมม ีอะไรทีจ่ ะเอนเอียง
ไปในดานชสู าวเลยแมแ ตน อย
ไชยยนั ตเ ปนคนมอี ารมณส นกุ รา เรงิ อยตู ลอดเวลา และชางแหย เทาๆ กบั ทีด่ ารินก็ขงี้ อน
โมโหงาย บางขณะทง้ั สองทะเลาะกันเหมือนเดก็ ๆ
“ที่หลมชา งน่ใี ชไหม ที่คุณไดขาววา อนุชาท้งิ เกวยี นของเขาท่นี ั่น และเดนิ ทางบกุ บัน่
ตอไปพรอ มกบั พรานพน้ื เมอื งอนั เปนคนใชของเขาทช่ี ่ือหนานอนิ ”
ม.ร.ว.เชษฐา ถามขน้ึ ดวยเสียงเครง ขรมึ
“ครบั ทนี่ ่แี หละเปนแหลง สดุ ทา ยเหมอื นอยา งท่ีผมเรยี นแลววา เราจะตอ งทิง้ สมั ภาระไม
จาํ เปนของเราท้ังหมดไวท่ีนนั่ คณุ ชายอนชุ าจําตองละเกวยี นและเดินทางไปตามลาํ พงั กับคนใชร ว ม
ตาย กเ็ พราะเหตผุ ลที่เรยี นแลว คอื ไมมใี ครทจี่ ะยอมสมคั รรวมทางไปดว ย”
“เราจะใชระยะเวลาเดนิ ทางสกั ก่ีวนั ถึงจะถงึ หลมชา ง”
ไชยยนั ตหนั มาถามขึ้นบา ง น้ําเสียงจรงิ จงั เปน งานเปน การขึ้น
“ประมาณ 2 อาทิตยครับ”
“แลว ตอจากนน้ั ?”
ดารนิ เอยขน้ึ ลอยๆ ขณะทใ่ี ชเ ลบ็ ขีดโตะเลน
“สวรรคเทา นน้ั ที่จะรไู ด”
ม.ร.ว.เชษฐา จดุ กลอ ง รูส กึ วา เขาจะใชความคดิ อยางหนกั หนว ง
“ตามแผน คุณบอกไวว า เราจะใชคนอาสาสมคั รรวมตายกบั เรา 5 คน เดนิ ทางไปดว ย
ไมใชห รอื ภายหลังจากออกจากหลมชา ง”
“ครบั ”
“หาไดค รบแลว หรอื ยัง?”
“เราไดม าแลว สี่คนครับ เปนพรานพื้นเมอื งมอื ดีทเี่ คยรวมเดนิ ปา รเู หน็ นสิ ยั และฝมอื
พอจะไวว างใจได พวกเขาอาสาสมคั รอยา งเต็มใจเพราะรกั ใครน บั ถือผม ยงั ขาดอยเู พยี งคนเดยี ว ผม
ประกาศหาไปในหมพู วกเขาหลายวนั แลว แตกย็ ังไมเหน็ มีใครมาสมัคร คงมีอยแู คส ่คี นเทา นนั้ แต

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

48

เราก็จะไมร ออกี แลว เม่อื ถึงกาํ หนดเร่มิ เดนิ ทาง เราจะออกเดนิ ทางทนั ที ถึงแมจะขาดไปคนหน่ึงตาม
แผนทเ่ี รากาํ หนดไวเ ดิมก็ชางมนั ”

วา แลวรพนิ ทรก โ็ ผลหนา ตางออกไปตะโกนสั่งอะไรกับคนของเขาโหวกเหวกเปน ภาษา
พนื้ เมือง ครเู ดยี วชาวบา นปา ส่คี น ก็เดนิ ข้นึ มาบนเรือน ตา งทรุดกายลงกับพน้ื และพนมมอื ไหวคณะ
เดินปาชาวกรงุ ท้งั สาม แลวนงั่ สงบเสงยี่ มอยู

“นี่ยงั ไงละครบั สคี่ นท่ีจะไปกบั เราดว ยจนถงึ ทสี่ ุด”
พรานใหญแ นะนาํ เปน รายตวั ใหค ณะนายจางของเขารจู กั บญุ คํา...เปนชายรางผอมสงู
อายปุ ระมาณ 55 ป เสย ...เปน กะเหรีย่ งลํ่าสันแขง็ แรง ดแู กรงไปทั้งตวั อายอุ ยใู นวัยฉกรรจ จัน...ตวั
เล็กนดิ เดยี ว เคย้ี วใบกระทอมอยูตลอดเวลา แตผ วิ พรรณและทา ทบี อกชดั วา ชาํ นาญตอ งานกรากกราํ
เพยี งไร และเกดิ ...เปน เดก็ หนุมรูปรา งชะลดู ออ นแอนแตเหีย้ มหาญบึกบนึ
ทกุ คนมองดูพรานพื้นเมอื งอาสาสมัครเหลานัน้ ดว ยความพอใจ พูดจาทกั ทายดว ยครหู น่ึง
รพินทรก พ็ ยกั หนา บอกใหค นเหลานั้นออกไปได

“ระยะทางกอนที่เราจะไปถงึ ‘หลม ชา ง’ ถา หากเราจะคิดลา สตั วไปดว ย ก็จะทําไดอ ยา ง
เต็มทคี่ รบั ”

พรานใหญอ ธบิ ายตอไป
“ผมรับรองวา มีสัตวจะใหลา ทุกชนิด นบั ต้งั แตเ ลก็ สุดไปจนกระทง่ั ใหญส ดุ ความจรงิ
ระยะทางระหวางนี้กเ็ ปนปาลกึ และถา ไมชาํ นาญลทู างมากอน ก็ไมม ีหวงั จะไปถงึ หลมชางได
นอกจากจะหลงเสียกอ น เราจะสนุกสนานกันอยา งเต็มท่ี และไดใ ชป ระโยชนในสมั ภาระส่งิ ของที่
คุณหญิงตระเตรียมมาอยางเต็มท่ีดว ย เพราะมคี าราวานเกวียนควายไปกับเราอยา งอบอุนคบั คัง่
ระยะทางตอนนี้จะเปน การพกั ผอ นเทยี่ วปา ไปในตวั แตภ ายหลังจากเร่มิ ตน เดินทางทห่ี ลมชาง
ความหมายในการเดนิ ทางของพวกเราจะเปลี่ยนไปในอกี ลักษณะหนงึ่ ทนั ที ของทกุ อยางเราจะฝาก
ไวก บั หัวหนา กะเหรี่ยงทห่ี ลม ชาง พวกลกู หาบก็จะเดนิ ทางกลบั และเราเดนิ ทางตอไปดว ยสัมภาระ
จาํ เปน เทาทจ่ี ะนําตดิ ตวั ไปไดเ ทานัน้ อยา งทเี่ รียนแลว เพราะถาเราขนมันไปดว ยมากเทา ไหร ก็
เทา กับเราแบกนาํ้ หนกั เพ่ิมขนึ้ เทา นั้น”
“เราพอจะเอาเกวยี นไปดว ยสกั คนั หน่งึ และเราควบคมุ เองไมไ ดห รอื ครบั เมื่อออกจาก
หลม ชาง”
ไชยยนั ตเสนอความเหน็
จอมพรานยมิ้ นิดๆ สน่ั ศีรษะ
“เหน็ จะไมมหี วงั หรอกครบั ถาทําไดค ุณชายอนุชาก็คงจะทาํ เสียกอนแลว เกวยี นตอ งใช
ควายเทยี ม และระยะทเ่ี ราจะเดนิ กนั ตอไปหลังจากจดุ หมายปลายทางสุดทาย ควายจะตองตายเพราะ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

49

ขาดน้ําและความทุรกนั ดารภายในไมเ กนิ 7 วัน อีกอยางหน่ึง เราตองปนภเู ขาดว ย เกวยี นควายไม
สามารถจะตามไปได ขืนเอาไปก็เปลาประโยชน ตองไปทง้ิ เกวยี นเสยี กลางทาง”

พรอมกับพูดจบ รพินทรก็คล่แี ผนที่ออกใหทกุ คนดู
“น่ยี ังไงครบั เปน แผนทีซ่ ่งึ มงั มหานรธาเขียนไว เม่ือเกือบส่ีรอยปกอ นโนน เราจะเรม่ิ ใช
แผนท่นี ีต้ งั้ แตเ รม่ิ ออกจากหลมชาง อาจเรียกวาหลบั ตาเดินไปในความมืดกไ็ ด”
ทง้ั หมดเขามาดู รพินทรอธบิ ายจุดหมายในแผนท่ใี หทราบคราวๆ
“ก็นาชมเหมือนกนั นะ ในการท่เี ราจะใชแ ผนทซี่ ง่ึ เขียนขนึ้ จากมือของคนสมยั สร่ี อ ยป
กอนเปนเครื่องนําทาง”
ดารินครางออกมา
“ถึงอยางไรก็ตาม เราตองพงึ่ แผนทอี่ ันนแี้ นๆ แมจ ะเปน การเส่ยี งขนาดไหน”
ไชยยนั ตวา ภายหลังจากเพง พศิ แผนที่ฉบบั คร่ําครา น้ัน
“ผมเชอื่ ถงึ 90 เปอรเ ซ็นต วาจะอยางไรเสีย มันก็จะตองมเี คา มาจากความจรงิ ”
ม.ร.ว.เชษฐา พมึ พําอดั ควนั ไปปล ึก แลว ปลอยใหร ะบายออกมาทางชอ งจมกู เปนทางยาว
หนา เครยี ดขรมึ
“ลักษณะของปา อาจเปลี่ยนแปลงไปได ในระยะเวลาสีร่ อยป แตพ วกภูเขาก็จะตอ งอยใู น
รูปลักษณะเดมิ เชอื่ วา พอจะคลําไดถ กู เอาละ เราพบั แผนที่นเ้ี ก็บไวเ สียกอ น มานแี่ นะ คณุ รพนิ ทร
มาดูปน กนั ดีกวา ผมขนมาจากกรงุ เทพอยา งเหลอื เฟอ ทเี ดยี ว และตองขอความเหน็ ความแนะนําจาก
คณุ บา ง ในฐานะท่คี ุณเดินปา มานาน”

เชษฐาฉุดแขนรพินทร ใหตรงไปท่ีหบี ลงั ปนขนาดตา งๆ อนั วางอยูมมุ หองอยาง
กระตอื รอื รน ไชยยนั ตและดารนิ เดนิ ตามมาดว ย เชษฐาหยิบปนขึน้ มาสงใหพ รานใหญดูทีละ
กระบอก เขารบั มาดอู ยางสนใจ ออกปากชมอยตู ลอดเวลา โดยเฉพาะอยา งยง่ิ ไรเฟล แฝด ขนาด .600
ไนโตรเอกซเปรส ซง่ึ ดา มและพานทายปน แกะสลักไวอยางวิจติ รตระการตา นา จะเปนปน ต้งั โชว
เสียมากกวา ทจี่ ะเอามาใชส มบุกสมบันในปา

“เปน ไงนายพราน คณุ เคยยิงปนขนาดนไี้ หม?”
ดารินถามย้มิ ๆ ขณะทีเ่ หน็ เขาลบู คลาํ อยอู ยา งพออกพอใจ
“อยา วา แตเ คยยงิ เลยครับ ตวั จรงิ ของมนั ผมก็เพิ่งเคยเหน็ เคยแตะตองคร้ังนเ้ี ปนคร้งั แรก
นอกเหนอื ไปจากการเห็นในแคตตาล็อก”
จอมพรานตอบอยา งสงบ ยกข้นึ สองดูศนู ย
“ลองดสู กั นิดสิ แลว คณุ จะรวู า ไดโนเสาร ถายังมีเหลืออยกู ็ลม ท้ังเปน”
“ไมห รอกครบั ผมกลวั วา ตัวผมเองจะถกู อาํ นาจสะทอนถอยหลงั ของมนั ถบี ลม ลงเสยี
กอ นท่ีไดโนเสารจ ะลม”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

50

รพนิ ทรพูดยิ้มๆ แลวก็เปล่ยี นไปหยิบ .458 แอฟรกิ นั แมกนั่มขนึ้ มากระชากลกู เลอ่ื น
ทดลองดู ปากก็พึมพําตอ ไปวา

“ใหต ายซิ ผมเหน็ คลังปนของคณุ ชายแลว ต่ืนเตนเสยี กวา ทจี่ ะไดเห็นขมุ เพชรพระอมุ า
เสยี อีก มันนา รกั ไปเสียทุกกระบอก และคนอยา งผมกค็ งไมมปี ญญาจะหามันมาเปนสมบัตไิ ด แต. ..
นา เสียดายเหลอื เกิน ถา เราขนมนั ไปหมดกต็ องแปลวา เราตอ งเอามันไปท้ิงไวช วั่ คราวที่หลมชา ง ซง่ึ
ยังไมร ูแนเ ลยวา จะไดก ลับมาเอามนั คนื ไปหรือเปลา ”

“ตามปกติ คณุ ใชป นขนาดและชนดิ ไหนเปน ปน ประจํามือในเวลาเขาปา ?”
เชษฐาถาม
“สําหรับคนอน่ื ผมไมท ราบนะครบั แตสาํ หรับผมเอง ผมใชป นอยูเพยี งสามชนิดเทา นั้น
ชนดิ หนง่ึ คอื ลกู ซองสาํ หรับเกบ็ สัตวเ ล็ก สัตวห นงั ออนบางจําพวก และสาํ หรับนั่งหางในเวลา
กลางคืน ซง่ึ ใชโ ดยไมจ ําเปน ตอ งอาศยั ศูนย ชนิดทสี่ องก็ไรเฟลขนาด 30-06 ซ่ึงใชโ ดยสถานการณ
ทวั่ ๆ ไป แตถ าชา งมันกวน หรอื ตองการจะตามรอยกระทงิ ผมกใ็ ช .375 เอชแอนดเ อชแมก็ นั่ม ซง่ึ
มนั กเ็ หลอื เฟอแลว ปนของผมกเ็ ปน ปนตลาดพนื้ ๆ ธรรมดา ราคาถูก ไมพเิ ศษมลี วดลายสวยงาม
เหมือนปนทค่ี ณุ ชายขนมาเหลาน้ี”
“คณุ ใช .375 ลอชางกับกระทงิ !”
ไชยยนั ตอุทานออกมา ลืมตาโต
“โอโฮ มนั ไมเสี่ยงไปหนอ ยเรอ ”
“มันอาจเส่ียงไปหนอยครับ สําหรับพรานสมคั รเลน แตสําหรบั พรานอาชพี อยางผม ถงึ
เสย่ี งยังไงผมกต็ องยอม เพราะผมไมม ีปญ ญาทีจ่ ะไปหาปน ทีม่ ีขนาดใหญ อานภุ าพดไี ปกวา นีไ้ ด มนั
เก่ียวกบั ทนุ ทรัพย”
คาํ ตอบทเี่ ตม็ ไปดวยการถอมตัวอยางสุภาพของเขา ทาํ ใหท กุ คนหวั เราะ ดารินตวดั หางตา
อยา งไมว ายหม่นั ไส
“ไมใชง น้ั กระมงั มันอาจเปน เพราะคณุ ถอื วา มืออยางคณุ ยงิ นดั เดยี วตอ งอยู ถงึ ไดก ลา ใช
ปน แคลิเบอรข นาดกลางลา สตั วข นาดใหญ แตสาํ หรับพวกเรา อยางนอยที่สดุ ถา เจอะชางหรอื
กระทงิ กต็ อ งขอถอื ไอกระบอกทีม่ ลี าํ กลอ งโตๆ ไวกอน แมว า เราจะไมไ ดยงิ มันกต็ าม”
หลอ นพดู เยอะๆ รพินทรยิ้มเฉยเสีย ไชยยนั ตก ็เอย มาวา
“ใช มนั กน็ า จะเปน อยา งนน้ั แหละ สัตวท กุ ชนิดลงถายงิ เขาทสี่ ําคญั ไดทกุ นดั เหมอื นส่งั
ปญหาเรอ่ื งปน เลก็ ปน โต ก็ไมม คี วามหมาย ขอนี้ผมแนใ จ เพราะวันนน้ั คณุ คงจะไมห วั เราะเรานะ
หากเห็นผมกบั เชษฐาเลือกเอาพวกดบั เบ้ิลไรเฟล เรายอมรบั วา เราไมช าํ นาญเทาคุณ และก็ออกจะขี้
ขลาดอยูส ักหนอ ย ขอเลอื กวิธปี ลอดภยั ไวก อ น”
“แตต อ ให .600 ไนโตรเอกซเปรส กระบอกน้ี ถา แกกะยงิ หวั ชา งแตไ ปถูกหางมัน ก็ไม
ชว ยใหแ กรอดจากการถูกชา งกระทบื ได จริงไหม คณุ รพนิ ทร”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])


Click to View FlipBook Version
Previous Book
buku program PLC single page
Next Book
636969066471087160_day to da