ค ำเตือนเนื้อหำ Trigger warning: Spoiler – มีการสปอยเนื้อหามังงะ JJK จ านวนมาก Abusive/Toxic relationship - ความสัมพันธ์ที่รุนแรง ท าร้ายร่างกายและจิตใจ Blood – มีเลือด Rape – การข่มขืน Depression – ซึมเศร้า Dubious consent – มีเพศสัมพันธ์โดยฝ่ายหนึ่งไม่ได้ยินยอมชัดเจน Imprison – กักขังหน่วงเหนี่ยว Psychopath – มีความผิดปกติ ไม่รู้ผิดชอบชั่วดี ไม่เห็นใจคนอื่น
1 ใครๆก็บอกว่า อคคทสึยูตะ เป็นรุ่นพี่สุดแกร่งที่น่าเคารพนับถือ เพียบพร้อมไปด้วยความอัธยาศัยดีและความอ่อนโยนที่ท าให้ใครต่อใครอยากเข้า หาตลอดเวลา ยกเว้น “อิตำโดริยูจิ” เสียงกดต่ าน่าย าเกรงดังมาจากตรอกแคบๆระหว่างอาคารเรียนไม้ยูตะใช้ แขนสองข้างท้าวผนังกักตัวเด็กหนุ่มอีกคน เส้นผมสีพีชกับใบหน้าหวานดึงดูดให้ จมูกโด่งเป็นสันยื่นเข้าใกล้ ได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากแป้งจนอดไม่ได้ที่จะสูดดมเสียง ดังฟอด
2 “หยุดนะ! จะท าอะไร!?” “ยอมพูดกับพี่แล้วเหรอ?” “.....” รุ่นน้องสะบัดตัวหนีใบหน้าแสดงความละเหี่ยใจอย่างเห็นได้ชัด เรียกอารมณ์ขุ่นเคืองให้ประทุ “หันหน้ำมำนี่ยูจิ” “.....” ยูจิไม่มีทีท่าจะท าตาม “พี่บอกให้หันมำ!!” “โอ้ย!” ยูตะบีบคางคนที่อยู่ใต้อาณัติ บังคับให้หันกลับมาสบตาสีฟ้าเข้ม “ท าไมเธอถึงดื้อกับพี่นัก? ท าไม!?” “อย่ามาหาเรื่อง! พี่นั่นแหละเป็นบ้าอะไร!? บอกเลิกไปแล้วยังมายุ่งอีก!” ยูจิตะคอกสวนทันควัน ก่อนจะได้รู้ว่าผลร้ายก าลังตามมาก็สายไปแล้ว “เธอไม่มีวันไปจากพี่ได้หรอกยูจิไม่ มีวัน!!” คนตัวสูงกว่ารวบกอดร่าง สมส่วน ปากตรงเข้าซุกไซร้ล าคอแถมมือยังปัดป่ายทั่วตัวเด็กหนุ่ม ยิ่งสัมผัสก็ยิ่ง โหยหา ตั้งแต่วันที่ยูจิส่งข้อความมาบอกเลิกพร้อมหลบหน้าก็ผ่านมาหนึ่งเดือน เต็มๆแล้ว แม้พยายามตามตื๊อเท่าไหร่ก็โดนขัดขวางโดยคนสนิทของยูจิเสมอ ไม่ ว่าจะคุกิซาคิ มากิ อินุมากิ แพนด้า หรือไอ้เวรฟุชิงุโระที่เขาชิงตัดไฟแต่ต้นลมไป แล้วเมื่ออาทิตย์ก่อน
3 ไม่รู้มายุ่งอะไรกับความรักของเขานัก มันน่าฆ่ำให้หมดเสียนี่ “ปล่อ—อื้อออ!” แม้ร่างโปร่งจะดิ้นแรงแค่ไหนก็ไม่อาจหนีพ้นเงื้อมือ มัจจุราชที่ครอบครองพลังราชินีค าสาปได้ปากอิ่มโดนประกบจูบ ดูดดุน สอดลิ้น ร้อนเข้ามาพัวพันจนบวมเจ่อ เวลาผ่านไปพักใหญ่ยูจิถึงได้มีโอกาสพักหายใจบ้าง “เธอเป็นของพี่ แม้เราตายจากกัน พี่ก็จะผูกวิญญาณเธอไว้กับพี่” ยูตะกระซิบใกล้มุมปากก่อนจูบลงไปอีกครั้งแล้วพูดต่อว่า “ไม่รู้สึกผิดบ้างเหรอที่เลือกทิ้งพี่กับริกะไป จะมีใครมอบรักบริสุทธิ์แบบนี้ ให้เธออีก” สิ้นค าพูดเงาด าขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นด้านหลัง ริกะส่งกลิ่นไอสังหาร ไม่พอใจที่ยูจิพยายามหนีหรือต่อต้านความรักที่เธอกับยูตะมอบให้ ไม่คิดบ้างหรือ ว่าหากไม่ได้พลังของเธอและยูตะช่วยไว้ สุคุนะในตัวยูจิคงแผลงฤทธิ์ท าเรื่องชั่วช้า ไม่จบสิ้น “ยูจิใจร้ายที่สุด!” “ฮึก...” เจ้าของชื่อส่ายหน้ารัวๆอย่างคนไม่ต้องการฟังสิ่งใด ความรู้สึก ถาโถมจนน้ าตาเอ่อล้น ยูจิเคยมั่นใจว่าตัวเองแข็งแกร่งระดับที่ชนะค าสาประดับ พิเศษมาแล้ว แต่ไม่รู้ท าไมถึงไม่เคยต่อกรกับพลังของยูตะและริกะได้เลย จะบอก ว่าต่างชั้นก็ได้
4 ยิ่งสุคุนะหายไป ตัวเขาก็เหมือนมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ใช้อาคมก็ไม่ได้ ไสยเวทที่ฝึกมาก็ยังเทียบกับยูตะที่มีไสยเวทไร้ก้นบึ้งคนนี้ไม่ติด ผู้ครอบครองพลังราชินีค าสาปโอบเอวคอดเข้าแนบชิด ไม่รู้สึกถึงแรงขัด ขืนเพราะยูจิก าลังสั่นกลัว เห็นแบบนั้นมือกร้านจึงลูบแผ่นหลังภายใต้ชุด เครื่องแบบนักเรียนสีเข้มไปมาคล้ายปลอบโยน ยูตะอยากท าทุกอย่างให้ยูจิรู้สึก สบายใจในการเลือกรักเขาจึงพูดถึงความทุ่มเทที่ผ่านมา “พี่ฆ่าเบื้องบนทุกคนที่มันคิดก าจัดเธอ” เอ่ยพร้อมกดจูบหน้าผากมน “พี่จัดการสุคุนะให้เธอ” คราวนี้ไล่จูบตามเปลือกตาสองข้าง แม้อีกฝ่าย ตัวสั่นระริกแต่ยูตะกลับไม่รู้สึกถึงความหวาดกลัวของยูจิเลย “ยอมฆ่ารุ่นน้องของตัวเองที่มันท าให้เธอไม่สบายใจ” “โกหก!! ที่พี่ฆ่าฟุชิงุโระกับจุนเปย์ก็เพื่อตัวเองทั้งนั้น!!” “....อืม ก็พวกมันเอาแต่เกาะแกะเธอนี่ ตอนจุนเปย์มาสารภาพรักก็ท าให้ ยูจิหนักใจไม่ใช่เหรอ ไหนจะตอนที่ฟุชิงุโระคอยเสี้ยมว่าผมไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้อีก เพราะงั้นมันสองตัวน่ะ สมควรตำยแล้ว” ใบหน้ายูตะแสดงอารมณ์แปรปรวนหลากหลาย ฉีกยิ้มกว้างสะใจท าเอายูจิผวา
5 เพื่อนที่แสนดีของเขาทั้งสองคนโดนแฟนเก่าฆ่าตายเพียงเพราะความหึง หวงไม่พอ เรื่องที่อาจารย์โกะโจถูกผนึกก็เป็นยูตะเองที่อยู่เบื้องหลังโดยร่วมมือกับ ค าสาป ศึกชิบุย่าท าให้ยูจิสูญเสียพวกพ้องมากมาย หน าซ้ าจากที่ต้องโศกเศร้า เพราะการจากลาอย่างเดียว ยูจิยังต้องใจสลายกับการทรยศของคนรักด้วย ย้ าชัดว่า อคคทสึยูตะ พร้อมก าจัดทุกคนที่เข้าใกล้อิตาโดริยูจิจริงๆ “จ าไว้นะ” มือกร้านหยิบแหวนกลมเกลี้ยงแสนคุ้นตาออกมาจากกระเป๋า กางเกงซึ่งเด็กหนุ่มปีหนึ่งจ าได้ดีว่าเคยสวมมันไว้ตลอดก่อนที่ความรักจะมีปัญหา แล้วโยนทิ้งแม่น้ า ไม่รู้ยูตะไปงมกลับมาตอนไหนแล้วท าได้ยังไง... ร่างสูงเกลี่ยผิวเนียนบนหลังมือก่อนบรรจงสวมแหวนสีเงินสวยสลักชื่อ อคคทสึยูตะ เข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายของคนรักที่ไม่เคยเป็นอดีตส าหรับเขา ส่วนอีก วงที่ตนสวมอยู่นั้นสลักชื่อไว้ว่า อคคทสึยูจิ “อย่าถอดแหวนวงนี้ทิ้งอีกเป็นครั้งที่สอง ไม่งั้นพี่จะ.... ฉีกเธอเป็นชิ้นๆ” ภาพสุดท้ายที่ยูจิเห็นก่อนสติดับวูบคือใบหน้าอ ามหิตของยูตะ และวันนั้นก็เป็นวันสุดท้ายที่ทุกคนได้เห็นเด็กหนุ่มภาชนะราชาค าสาป
6 XX/XX/XXXX เกมจรดลล้างบางได้เริ่มขึ้น มันคือกระบวนการสร้างโลกใหม่ของเคนจาคุ ค าสาปที่อยู่มานานหลาย พันปีเพื่อด ารงเจตนารมณ์แสนบิดเบี้ยว ผู้ที่อ่อนแอกว่า(กล่าวคือมนุษย์ที่ไร้พลัง) ไม่มีสิทธิ์อยู่รอด ส่วนผู้ที่แข็งแกร่งห้ าหั่นใครต่อใครก็ได้ตามใจชอบ ไม่ต้องถาม ถึงตัวเลขผู้เสียชีวิตในแต่ละวันเพราะคงไม่มีใครไหวนับ ยิ่งโกะโจ ซาโตรุ ถูกผนึก ไปแล้ว เกมนี้ยิ่งดูเหมือนไร้ที่สิ้นสุด “ยูตะท าอะไรอยู่เหรอ?” ริกะใช้มือขนาดใหญ่สัมผัสแผ่นหลังชายหนุ่ม ใบหน้าถมึงทึงดูอิดโรยทว่าหล่อเหลาจนละสายตาได้ยากหันมาส่งยิ้มให้เด็กหนุ่ม ไม่ได้ตอบค าถามนั้นแต่พูดสิ่งที่คิดออกไปอย่างเหม่อลอย “จรดลล้างบางคร่าชีวิตคนบริสุทธิ์ไปเยอะเลยนะ ริกะดูนั่นสิ” เขาชี้ไปยัง ผู้เข้าร่วมเกมค าสาปก าลังกระหน่ าแทงสามีภรรยาคู่หนึ่งที่พยายามหนีสุดชีวิตแต่ ไม่รอด “อ๋า ยูตะไปช่วยไม่ทันแล้วสินะ” “เปล่ำ ผมแค่ตั้งใจไม่ช่วย” ค าสาประดับพิเศษผู้คอยติดตามเด็กหนุ่มเอียงคอฉงน บางครั้งความคิด ของยูตะก็ล้ าลึกจนเข้าใจยาก
7 ด้านมนุษย์เห็นคู่หูคู่แท้ท าท่าทางแบบนั้นก็อดเอ็นดูไม่ได้ ฝ่ามือยกขึ้นลูบ แผ่วเบาบริเวณใบหน้าที่เต็มไปด้วยเกราะกระดูกส่งผลให้ริกะที่โดนสัมผัสรีบออด อ้อนโดยอัตโนมัติ ยูตะอ่อนโยนกับเธอเสมอ เพราะแบบนั้นเธอถึงรักยูตะที่สุด “อุแงงงงง” เสียงร้องจ้าละหวั่นดังมาจากพุ่มไม้ใกล้ซากปรักหักพังของ ร้านสะดวกซื้อ เงาด าคืบคลานจนบดบังทั่วห่อผ้าสีขาวซึ่งมีเจ้าทารกตัวน้อยๆอยู่ ข้างใน น่าเศร้าที่ต่อจากนี้เด็กน้อยคงโดดเดี่ยวเพราะพ่อแม่จากไปแสนไกล พอนึกย้อนไปแล้วเขาอดชื่นชมสองสามีภรรยาคู่นั้นไม่ได้ ทั้งคู่รู้ถึงภัย อันตรายจึงน าลูกมาซ่อนในพุ่มไม้ลับตาเช่นนี้ มิเช่นนั้นเด็กคงไม่มีทางรอด ยูตะ ค่อยๆอุ้มเด็กผู้ชายวัยประมาณหกเดือนขึ้นแนบอกก่อนลูบแผ่นหลังที่เล็กกว่าฝ่า มือเบาๆปลอบขวัญ เพียงได้สบตาครั้งแรกเมื่อวันก่อน เด็กหนุ่มก็รู้ได้ทันทีว่าเด็กคนนี้เกิดมาเพื่อเขาและยูจิ ทั้งผมสีออกพีชจากพ่อและดวงตาฟ้าหม่นแทบมืดสนิทจากแม่ “ว้าว เหมือนลูกของยูตะกับยูจิเลยน้า~”
8 ริกะเอ่ยอย่างตื่นตาตื่นใจย้ าชัดให้ชายหนุ่มภาคภูมิกับสิ่งที่ช่วงชิงมา ตอนแรกเขากะจะฆ่าพ่อแม่ของเด็กคนนี้เอง แต่พอเห็นว่าไม่ต้องเปลืองแรงเพราะ สามีภรรยาคู่นี้ถูกหมายหัวอยู่ก่อนแล้ว ยูตะจึงคอยจับตามองห่างๆเท่านั้น พลาง คิดว่านี่คือพรที่พระเจ้าประทานให้เขา เป็นโซ่คล้องใจที่จะท าให้ความรักเพิ่มพูน ไปอีกขั้น พันธนาการยูจิไม่ให้หนีจากเขาไปตลอดชีวิต “ยูจิต้องดีใจแน่ๆที่จะได้เป็นแม่คนแล้ว เนอะริกะ” “ใช่~! รีบกลับไปหายูจิกันเถอะ!”
9 ศพ ซากศพ มีคนตายแทบจะทุกวินาทีในอาณาเขตจรดลล้างบางที่ขยายไปทั่วโลก ยูจิรู้สึกทรมานกับสิ่งที่เป็นอยู่ เขาอยากช่วย อยากหาทางปลดผนึกเอา อาจารย์โกะโจกลับมา แต่สภาพตอนนี้ราวกับของประดับของตระกูลอคคทสึ ก็มิปานเพราะยูจิไม่สามารถก้าวเท้าออกจากบ้านหลังใหญ่อันเป็นมรดกจาก ตระกูลสึงาวาราโนะหลังนี้ได้เลยแม้แต่ก้าวเดียว ยูตะสั่งคนรับใช้ในตระกูลให้ จับตาดูเขา 24 ชั่วโมง แถมยังมีบ่อยครั้งที่เจ้าตัวล่ามโซ่ยึดข้อเท้ายูจิไว้กับเสาบ้าน หลังยูตะลักพาตัวยูจิมายังบ้านเกิด เพื่อนพี่น้องไสยเวททั้งหลายก็ตามหา ตัวกันให้ควั่กโดยเด็กหนุ่มภาชนะไม่สามารถติดต่อสื่อสารกับใครได้
10 และเพราะเป็นแบบนั้นไม่ว่าใครที่มาตามหาเขาถึงที่นี่ก็จะโดนยูตะเล่น งานจนสาหัสปางตาย ร่างเล็กอยากบอกพวกพ้องเหล่านั้นเหลือเกินว่าอย่ามาช่วย เขาอีก อย่าเอาชีวิตมาทิ้งไว้กับคนอันตรายแบบยูตะเลย เวลาต่อมาทุกคนจึงพักยกเรื่องของเขาไว้แต่ไปโฟกัสจรดลล้างบางที่เริ่ม รุนแรงขึ้นแทน น าทีมโดยคุกิซาคิและรุ่นพี่มากิ กระนั้นยูจิก็มั่นใจว่าเพื่อนสาวไม่ มีทางปล่อยเขาไว้แบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วจะต้องบุกมาช่วยอีกแน่ จึงได้ขอร้องยูตะเพื่อ เขียนจดหมายฉบับหนึ่งส่งถึงโรงเรียนไสยเวท เนื้อความมีเพียงย่อหน้าเดียวที่บอก ว่าตัวเขา‘ยังสบายดี ไม่ต้องมาช่วยเหลือ ขอให้ทุกคนเข้มแข็งไว้นะ’ ยูตะไล่สายตา ทั่วแผ่นกระดาษราวกับค้นหาสิ่งที่ถูกซ่อนไว้ แต่เมื่อพบว่าไม่มีอะไรจึงอนุญาตให้ ส่งจดหมายนี้ได้ นอกจากนั้นยังก าชับค าเดิมๆว่าอย่ากลับไปหาพวกมัน อย่าคิด ออกไปจากที่นี่เด็ดขาด คนไร้ทางเลือกแบบเขาเลยท าได้แค่พยักหน้าตกลง พอตัดสินใจจะอยู่ที่นี่โดยคิดหาทางหนีเพียงล าพังแล้ว บ้านหลังนี้ก็ กลับมาสงบไร้คนย่างกราย ตอนนั้นเองยูตะคิดว่าเป็นฤกษ์ดีจึงจัดพิธีวิวาห์ขึ้น คนร่วมงานมีเพียงคนรับใช้ในบ้านไม่กี่ชีวิตเพราะยูตะไม่อยากให้คนนอกมาเห็น ความงดงามของเจ้าสาว เขาถึงขนาดควักลูกตาชาวสวนคนหนึ่งออกมากองไว้ เพียงเพราะชายคนนั้นมองยูจิอย่างเหม่อลอยแค่ครู่เดียว เสียงกรีดร้องโหยหวน ท าให้ยูจิรีบวิ่งออกมาจากซุ้มงานจนสะดุดกระโปรงยาวของตัวเองล้มลงใกล้ชาย คนนั้นอย่างแรง ปรับสายตาให้ชัดได้ถึงรู้ว่ายูตะท าอะไรลงไปบ้าง
11 “ไอ้ชั่วเอ้ย! ท าอะไร นี่ท าอะไรลงไป!?” ร่างโปร่งประคองชายคนนั้นไว้ใน อ้อมแขน เงยหน้าด่ากราดคนรักที่อยู่ในสูทด าเต็มยศ ผมถูกเซ็ทไปข้างหลังโชว์ ใบหน้าหล่อเหลาทว่าดวงตาไร้ประกายความเป็นมนุษย์โดยสิ้นเชิง “ยูจิ พี่จะนับถึง 3 ถ้าเธอไม่ออกมาจากมันล่ะก็” “เลวสิ้นดี พี่มันชั่วเกินมนุษย์ ไม่สิ ชั่วเกินค าสาปไปแล้ว!!” “1” “หยุดท าเรื่องต่ าช้าสักที!!” “2” “ไม่ได้ยินที่พูดเหรอ!? พี่ยูตะ!!” “3” “อ้ากกกกกกกก” ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วชั่วพริบตา ชายคนนั้นถูกริกะกระชากลอยออกจาก ตัวเขาแล้วใช้กรงเล็บแทงทะลุอกจนเป็นรูโหว่ ยูจิปากสั่น ตาเบิกกว้าง เหงื่อไหล ซึมทั่วร่างกายไม่ต่างจากคนใช้คนอื่นๆที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่รอบนอก สิ่ง ที่หลงเหลือมีเพียงน้ าตาแห่งโทสะ เด็กหนุ่มในชุดเจ้าสาวเปื้อนเลือดลุกขึ้นโจมตี อมนุษย์ตรงหน้าที่ก าลังจะเป็นว่าที่สามีของเขา
12 ภาชนะราชาค าสาปฝืนเค้นไสยเวททั้งหมดออกมาไม่หยุด ทั้งยังพยายาม เรียกหาสุคุนะ ถึงไม่มีเสียงตอบกลับก็ยังเรียกหาอยู่ดีเพราะเด็กหนุ่มอยากได้พลัง ที่สามารถโค่นมัจจุราชตรงหน้าลงได้ น่าเจ็บใจที่จนแล้วจนรอดก็ล้มเหลว ไม่สิ...ต้องบอกว่าทุกครั้งที่ก าปั้นจะซัดลงใบหน้านั้น... เขากลับเลือกที่จะออมแรงไว้ เพราะยังหวังว่าคนๆนี้จะกลับมาอ่อนโยนเหมือนเดิมงั้นเหรอ? อิตำโดริ ยูจิ เกลียดควำมอ่อนไหวของตัวเองเป็นที่สุด หลังพิธีแต่งงานจบลง ทุกคนท าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลี่ยงการท าให้ยู ตะไม่พอใจอีก เหล่าคนใช้ภายในบ้านปั้นหน้าเรียบเฉยขณะแบกร่างเพื่อน ร่วมงานไปฝังและท าความสะอาดคราบเลือด พวกเขามีโชคชะตาที่น่าเวทนา เป็น มนุษย์ไร้พลังที่จวนจะโดนเหล่าค าสาปวิปริตเข่นฆ่าแต่ยูตะโผล่มาช่วยไว้ทันพร้อม ชักชวนให้มาท างานที่บ้านตัวเองโดยมีข้อแลกเปลี่ยนคือจะปลอดภัยจากเกม มรณะ มีที่พักและอาหารให้เสียแต่หากท าให้เขาไม่พอใจด้วยเหตุผลใดก็ตาม ความตายคือบทลงโทษสูงสุด ข้อหลังยูตะไม่ได้บอกใครแต่ให้รับรู้เองจากการเชือดไก่ให้ลิงดู อย่าง พนักงานคนก่อนหน้าที่แอบมองยูจิตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าก็โดนเด็ดหัวออกจากบ่า อีก คนก็ถูกท าให้พิการและฆ่าทิ้งทีหลังเพียงเพราะท าชาหกใส่ปลายกิโมโนที่ยูจิสวม
13 ในคืนเข้าเรือนหอ ยูจิถูกปู้ยี้ปู้ย าร่างกายจนตะวันขึ้น น้ าตาและคราบขาว ข้นเปื้อนเต็มใบหน้า กระนั้นยูตะก็ยังเสพสุขจากภรรยาไม่รู้จักเบื่อ เขาชอบที่ยูจิ เต็มไปด้วยกลิ่นของตัวเอง ชอบใบหน้าแสนสวยบิดเบี้ยวไปด้วยอารมณ์ อีกทั้ง เสียงครางสูงนั้นก็ช่างเร้าก าหนัดจนเขาเอาแต่กระแทกกระทั้นปล่อยน้ ากาม ภายในตัวเด็กหนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่า “อ่าส์ยูจิ ยูจิๆๆๆๆ” “ฮึก อ๊า! พอได้แล้ว ม..ไม่ไหวแล้ว! อั๊ก!!” ยูจิเลิกนับไปแล้วว่าเขากับพี่ยูตะถึงจุดสุดยอดไปกี่ครั้ง.... เรื่องร้ายดูเหมือนจะทยอยเข้ามาต่อเนื่อง เมื่อพี่โจโซและโทโดบุกเข้ามา ช่วยเขาตอนยูตะออกไปฆ่าค าสาปข้างนอก เป็นครั้งแรกที่ธารแห่งความดีใจใหล ออกจากดวงตาสีน้ าตาลทอง เขาได้กอดพี่ชายและเพื่อนอีกครั้งในรอบหลาย เดือน ในระหว่างที่ยูตะโดนถ่วงเวลาโดยแพนด้าและอินุมากิอยู่อีกฟากของเมือง นั้น ยูจิก็ตั้งใจว่าจะปลดปล่อยคนรับใช้ทุกคนให้เป็นอิสระและพาหนีไปด้วยกัน แต่แสงแห่งความหวังถูกดับลงไวกว่าที่คิด “จะท ำอะไรกันเหรอครับ?” เสียงทุ้มนุ่มราบเรียบดังมาจากหน้าต่าง ใบหน้ามืดหม่นทว่าดวงตาสีฟ้า สว่างเจิดจ้า ภายในมีทั้งความอาฆาตฝังลึกระคนโทสะ
14 ยูตะปล่อยริกะจัดการอินุมากิและแพนด้า ส่วนตัวเองมุ่งหน้ากลับบ้าน เพราะมีลางสังหรณ์แปลกๆ สุดท้ายก็เป็นดังคาดเมื่อพบว่ามีคนพยายามพาเมีย ของเขาไป ยูตะมองยูจิที่ก าลังยืนตัวสั่นหน้าซีดเผือด ช่างน่าสงสารเหลือเกิน คง ก าลังหวาดกลัวโทโดกับผู้ชายอีกคนที่เขาไม่สนใจจ าชื่อด้วยซ้ า “ไม่ต้องห่วงที่รัก ผมจะช่วยเธอออกมาเอง” “ไอ้เวรอคคทสึ!!” ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วไปหมดเพราะทันทีที่หน้าต่างบานใหญ่ถูกเจ้าของ ตระกูลอคคทสึพังเข้ามา ปลายดาบแหลมคมก็พุ่งเข้าโจมตีโทโดและโจโซชนิด ที่ตั้งการ์ดรับมือไม่ทัน เลือดสาดกระเซ็นทั่วเสื่อทาทามิ มีบางส่วนกระเด็นมาใส่ เสื้อยูจิจนเปื้อนเปรอะ “โทโด! พี่โจโซ!!” ตั้งใจจะดึงตัวยูตะไว้แต่ก็ไม่ทันการ กระบวนท่าอันรวดเร็วนั้นฝากแผล เพิ่มอีกหลายจุด ซึ่งคนที่ทรุดก่อนคนแรกคือพี่ชายของยูจิ ทางด้านโทโดพยายามใช้ไสยเวทสลับต าแหน่งแต่ยังไม่ทันได้ตบมือก็โดน เจ้าของดาบคาตานะเฉือนขาดทั้งสองข้าง “อั่กกก!!!” “ยูจิ! มาหาพี่ วิ่งมา!!”
15 คนเป็นพี่ใช้จังหวะนี้เรียกพลังเลือดของตัวเองบดบังการมองเห็น โชคดีที่ ได้ผล ยูตะกัดฟันแน่นขณะเพ่งมองม่านสีเลือดในห้อง เขาไม่รู้ต าแหน่งของยูจิ เลย ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็โดนไอเลือดโถมใส่ เด็กหนุ่มผมด าไอค่อกแค่ก ปวด แสบปวดร้อนเหมือนผิวละลาย เลือดของหมอนี่เป็นพิษด้วย ? “ยูจิ! เธออยู่ไหน!?” เสียงที่เดิมทุ้มนุ่มน่าฟังบัดนี้กลับเกรี้ยวกราดชวน หวั่น เขาเป็นห่วงว่าไอเลือดพวกนี้จะท าให้ยูจิเป็นอันตรายไปด้วย แต่ยูตะไม่รู้ ว่าโจโซสามารถก าหนดได้ว่าจะให้เลือดของตนเป็นพิษกับใครบ้าง ท่ามกลางความ โกลาหล ยูจิก้าวหลบสามีจนมาหาพี่ชายได้ส าเร็จพร้อมกับหันมองไปรอบๆ “แล้วโทโดล่ะ!?” “เราจะกลับมาช่วยทีหลัง” “ไม่ได้นะ โทโดไม่รอดแน่ถ้าเราทิ้งไว้ที่นี่!” “......ยูจิ เราไม่มีเวลาแล้ว” แขนแกร่งอุ้มน้องชายขึ้นพาดบ่าพร้อมกับขอโทษโทโดในใจ ถ้าไม่พายูจิ หนีไปตอนนี้อาจไม่มีโอกาสได้ท าแล้ว ชายหนุ่มที่มีรอยบากสีด าพาดจมูกอุ้มน้องชายหนีสุดชีวิต อีกไม่กี่อึดใจจะ ก้าวพ้นรั้วสูงใหญ่ เหล่าคนรับใช้ที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันร้องเรียกยูจิ
16 “ท่านยูจิ!!” “ขอร้องล่ะ พาพวกเราไปด้วย!!” “กลับมาช่วยพวกเราด้วยนะ!!” ได้ยินถ้อยค าอ้อนวอนเหล่านั้น น้ าตาของเด็กหนุ่มก็พรั่งพรูออกมา “พี่โจโซ ปล่อย!!” “ใจเย็นๆยูจิ! เดี๋ยวเราจะกลับมาช่วยทุกคน เชื่อพี่นะ” “ไม่ได้ยินเหรอ ว่ำยูจิบอกให้ปล่อยน่ะ” “!!??” “ริกะ!?” ค าสาประดับพิเศษ โอริโมโตะ ริกะ ผู้อยู่ข้างกาย อคคทสึ ยูตะ บัดนี้อยู่ต่อหน้าพวกเขาแล้ว.... “ไม่จริงน่า!! หรือว่าสองคนนั้นจะ-” “ยูจิ!!! พี่จะไปช่วยเดี๋ยวนี้ล่ะ!!” น้ าเสียงสั่นเทาของโจโซถูกขัดด้วยยูตะที่วิ่งออกมาจากวังวนเลือดส าเร็จ สายตาแข็งกร้าวจ้องเขม็งไปยังภรรยาที่หน้าซีดกว่าเมื่อกี้เสียอีก
17 ทั้งอกของเด็กหนุ่มสกุลอคคทสึแน่นตึงจนเกือบหายใจไม่ออก ไอ้เวร ไร้หัวนอนปลายเท้านั่นกล้าดียังไงมาแตะต้องยูจิ ถ้าริกะกลับมาช้ากว่านี้เขาต้อง เสียคนรักไปแน่ๆ ปลายเท้าของโจโซเหยียบอยู่บนรั้วสูงอย่างไม่ค่อยมั่นคงนัก ครั้นจะพุ่งตัว หนีไปอย่างที่ตั้งใจไว้คราแรกก็โดนริกะดักทางไว้ จะหันกลับไปอีกด้าน ยูตะก็ง้าง ดาบรอแล้วเช่นกัน ยูจิก าลังตกอยู่ในอาการหวาดกลัวมากจนพูดไม่ออกเนื่องจากสถานการณ์ ตอนนี้โอกาสรอดน้อยกว่าศูนย์เสียอีก! ดังนั้นเขาจึงพยายามดิ้นอย่างแรงจนหลุด จากพี่โจโซส าเร็จ ยูจิคิดว่าถ้าเอาตัวเองบังพี่ชายไว้ได้ ยูตะกับริกะคงไม่กล้าโจมตี พวกตน แต่กลับกันคนที่จ้องมาจากเบื้องล่างนั้นเข้าใจว่ายูจิพยายามดิ้นหนีสุด ชีวิตและต้องการให้ช่วย เมื่อร่างเล็กหลุดจากการเกาะกุมมาได้ ตัวเขาจึงไม่รอช้า ที่จะพุ่งเข้าโจมตีโจโซโดยใช้ช่องว่างเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ฉึก!!! “อ๊ากกก” “ไม่!! พี่โจโซ!!!” หลังจากนั้น...
18 โทโดกับโจโซก็โดนจับขังอยู่ในคุกใต้ดิน ไม่มีน้ าและอาหารแถมยังถูก ทรมานสารพัด ยูจิกอดขาสามีขอร้องให้ปล่อยตัวทั้งคู่ออกมา แต่ในแววตาของ ยูตะกลับเต็มไปด้วยความผิดหวัง ที่แท้ยูจิตั้งใจหนีไปกับพวกมัน! ยูจิคิดจะหนีเขาไปทั้งที่เราเพิ่งแต่งงานร่วมสาบานกันแท้ๆ ทั้งที่เขาท าเพื่อยูจิขนาดนี้แต่ท าไมยังกล้าทรยศ! “มีพี่อยู่แล้วทั้งคน เธอยังจะไปหาชายอื่นอีกเหรอครับ? เธออยากโดน ลงโทษสินะ” เสียงเย็นยะเยือกเอ่ยเพียงเท่านั้นก่อนกระชากยูจิที่ขอร้องอยากจะ ลงไปข้างล่างนักหนาไปที่บันได ในเมื่ออยากเจอหน้าพวกมันมากขนาดนั้น เขาคง เลี่ยงค าขอของภรรยาไม่ได้ แม้จุดประสงค์ที่ยอมตามใจจะไม่ใช่เพราะความ เมตตาแต่เป็นเพราะอยากลงโทษเล็กน้อยให้ยูจิส านึกก็ตาม และวิธีลงโทษเล็กน้อยของ อคคทสึยูตะ ก็คือ… “อ้ากกกกกก” โทโดถูกตัดขาจนตอนนี้ไม่มีทั้งมือและเท้า “ไอ้เวร! ปล่อยน้องกูนะ!! อั่กกก” โจโซถูกริกะใช้กรงเล็บยาวข่วนทั้งตัว แทบปางตาย ผิวหนังมีแต่แผลเหวอะหวะเต็มไปหมด “ไม่!! ฮืออออ พี่โจโซ ทะ.. โทโด อ๊าาาา!!” ส่วนร่างเล็กก็ถูกยูตะกระแทกแก่นกายต่อหน้าสองคนนั้นไปด้วยเพื่อท า ให้ชายอื่นรู้ว่ายูจิคือภรรยาของเจ้าบ้านอคคทสึอย่าคิดมาช่วงชิงไปเด็ดขาด!
19 เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องทั่วคุกมืด เซ็กซ์ดิบเถื่อนที่สามีมอบให้ไม่มีที ท่าจะจบลงเร็วๆนี้ ยูตะหมุนควงสะโพกตอกอัดความแข็งขืนอย่างสะใจ “เรียกพี่ว่าผัวสิครับ อืมม~~ อ่าส์ที่รักของพี่ เรียกให้พวกมันได้ยินสิ” “ยูจิ!!!” แม้โจโซจะโดนท าร้ายสาหัสแต่เขายังไม่หยุดพยายามเรียกชื่อน้องชาย เจ็บปวดอย่างมากเมื่อเห็นสีหน้าทุกข์ทรมานของเด็กน้อย น้ าตาไหลอาบแก้ม เนียนขณะโดนกระหน่ าสอดใส่จนตัวโยกขึ้นลง ยิ่งดิ้นหนีแรงเท่าไหร่ ยูตะก็ยิ่ง รุนแรงขึ้นเท่านั้น สองมือกร้านคว้าหมับที่ล าคอระหงก่อนจัดการบีบแน่นจนยูจิ หายใจติดขัด “เรียก!! พี่บอกให้เรียกไง!!” “ฮืออ...อะ อ๊าา! ผ.. ผัว!” “ดียูจิซี้ดดดด คนสวยของพี่ เมียของพี่อ่าา ให้ผัวเอาแรงๆเลยนะครับ เอาจนท้องเลยนะครับดีมั้ย?’ “อ๊า ผัวจ๋า ฮืออ ยูจิเจ็บ ฮึก อ๊ะๆๆ!!” “แค่นี้เจ็บเหรอ พี่เจ็บกว่ำเธอตั้งเยอะ!!”
20 เขาจับยูจิเปลี่ยนท่าก่อนที่สะโพกหนาจะซอยรัวเร็วอัดทุกความรู้สึกใส่ คนรัก จับจ้องแผ่นหลังขาวเนียนที่เต็มไปด้วยรอยกัดอีกทั้งยังจิกเส้นผมสีชมพูพีช ให้เงยขึ้นมองโทโดกับโจโซตรงๆ “ท าหน้าร่านๆให้พวกมันดูหน่อยสิครับที่รัก ท าให้มันดูว่าเธอมีความสุข กับพี่แค่ไหน” คนถูกสั่งส่ายหน้าทั้งน้ าตา ยิ่งเห็นสภาพของทั้งคู่ก็ยิ่งท าให้ใจป่นปี้ สุดท้ายก็เป็นโทโดเองที่หลับตาแล้วหันหน้าไปทางอื่น เขารู้ว่ายูจิที่เปรียบเสมือน น้องชายตัวเองต้องการสิ่งใด และรู้ว่าสิ่งที่พอจะช่วยให้ยูจิไม่แตกสลายไปกว่านี้ คือหยุดมองภาพความทรมานตรงหน้าเสีย เช่นเดียวกับโจโซ เขาก้มหน้าลงไม่ มองน้องชายอีกเลย
21 ขอโทษนะยูจิ ขอโทษ ขอโทษจริงๆ พี่ขอโทษ
22 หลายปีผ่านไป ฤดูหนาวย่างกรายจนเห็นผืนหิมะขาวโพลนทั่วทั้งเมือง แม้วิวทิวทัศน์ น่าเชยชมแต่ความจริงแล้วโลกก าลังใกล้ล่มสลายจากเกมไล่ล่าที่เกิดขึ้น มีเมือง หลายแห่งที่เต็มไปด้วยค าสาปปะปนไปกับคนตายจนต้องปิดเป็นเขตต้องห้าม และผู้ใช้คุณไสยหลายคนได้รับมอบหมายให้กระจายไปตามเมืองที่ยังปลอดภัย คอยคุ้มครองผู้รอดชีวิตอย่างเคร่งครัด มิยางิ อันเป็นที่ตั้งของบ้านตระกูลอคคทสึเองก็เป็นหนึ่งในจังหวัดที่อยู่ใน เขตกักกันพิเศษโดยมียูตะคอยดูแล ถ้าบ้านเกิดปลอดภัยก็แปลว่าเมียกับลูกของ เขาจะปลอดภัยเช่นกัน ยูตะขับเคลื่อนตัวเองด้วยเหตุผลนี้เพียงข้อเดียว
23 “แม่ครับ ถักผ้าพันคออยู่เหรอ?” เด็กชายวัย 7 ขวบหน้าตาน่ารักนามว่า อคคทสึเรียว เดินเข้ามาออดอ้อนแม่อย่างเช่นทุกวันหลังจากพ่อรับกลับจาก โรงเรียนมาส่งที่บ้าน คุณแม่พยักหน้าตอบรับพลางไล่มองชุดนักเรียนของเด็กน้อย ใจอดตื้นตันไม่ได้ที่เด็กแบเบาะในวันนั้นเติบโตจนขึ้นชั้นประถมแล้วและวันนี้ก็เป็น วันเปิดภาคเรียนวันแรกด้วย “อื้ม ถักให้เรียวนี่แหละ เข้าหน้าหนาวแล้วจะได้ใส่อุ่นๆตอนไปเรียนไง” ชายใบหน้าหวานยิ้มอ่อนโยน แม้เรียวจะไม่ใช่ลูกเขาจริงๆ แต่เด็กคนนี้ก็ เปรียบเสมือนสิ่งเยียวยาใจสิ่งสุดท้ายในชีวิต ยูจิยังจ าได้ดีเมื่อครั้งที่สามีของเขา อุ้มทารกน้อยในห่อผ้าสีขาวกลับมาบ้าน โดยเจ้าตัวบอกแค่บังเอิญเจออยู่ข้างทาง เห็นว่าน่าสงสารเลยอุ้มกลับมาด้วย ทว่าพอเปิดห่อผ้าออกมายูจิกลับชะงัก ขนลุก ชัน ทั้งผมสีพีชคล้ายเขาและนัยน์ตาสีฟ้าหม่นเหมือนกับคนตรงหน้าท าเอายูจิ มั่นใจว่าไม่มีทางเป็นเรื่องบังเอิญ ยูตะคงเล็งหาเด็กที่มีลักษณะคล้ายตัวเองกับเขา ไว้ พอเจอแล้วจึงช่วงชิงมาเป็นแน่ หากแต่ไม่แปลกใจนักหากอีกฝ่ายจะท าเรื่องแบบนี้ เพราะยังถือว่าเบามากถ้าเทียบกับวีรกรรมก่อนหน้า… ในขณะที่เหม่อลอยไปพักหนึ่ง เรียวก็รูดซิปกระเป๋านักเรียนออกพร้อม หยิบสมุดการบ้านออกมาท าปกติ เสียงกุกกักนั้นท าให้ยูจิตื่นจากภวังค์ได้ ชาย หนุ่มใบหน้าหวานเงยมองนาฬิกาเรือนใหญ่ที่เข็มสั้นจวนจะชี้ไปเลขห้าก่อนหันมา ถามลูกชายว่า
24 “เรียวเอาข้าวไปให้ลุงโทโดที่เรือนเล็กรึยังครับ?” “ให้แล้วครับแม่ ลุงโทโดลูบหัวผมด้วย” เด็กน้อยยิ้มขณะเล่าถึงลุงที่เป็น อัมพาตหน าซ้ ามือและขายังถูกตัดออก พันแค่ผ้าพันแผลไว้ ทุกครั้งที่เด็กน้อยเอา ข้าวไปให้ ลุงโทโดจะใช้ข้อมือยีผมของเขาเบาๆแต่ไม่เคยพูดอะไรด้วยเลย แม่ บอกว่าลุงเป็นใบ้และร่างกายพิการตั้งแต่เกิด แถมลุงยังเป็นโรคแพ้แสงแดดจึงอยู่ ได้แค่ในห้องแคบๆที่เรียกว่าเรือนเล็ก ตอนแรกเรียวก็กังวลว่าไม่มีมือแบบนี้จะกิน ข้าวได้อย่างไร ดีที่มีคนรับใช้หนึ่งคนคอยป้อนอาหารให้ลุงโทโดอยู่เสมอ เธอคน นั้นชื่อคุณป้าซาเอดะ ชอบท าท่าทีหวาดระแวงตลอดแต่ก็ไม่มีพิษภัยอะไร มีครั้งหนึ่งที่เรียวอยากรู้ว่าลุงโทโดคิดยังไงเกี่ยวกับอาหารที่แม่ท าจึงลอง ถามป้าซาเอดะดู แต่ค าตอบที่ได้ท าเอาเด็กชายตัวเล็กคิ้วขมวด ‘ละ....ลิ้น.....โดนตัด...ตัดลิ้น หนอน ให้กินหนอน’ เป็นเพราะถามกี่ครั้งคุณป้าก็จะเอาแต่ตัวสั่นเหมือนไปเห็นอะไรที่น่ากลัว มากๆมาแถมยังพูดพึมพ าอยู่คนเดียว เด็กชายจึงเลิกใส่ใจและเลือกโฟกัสกับการ แอบเอาอาหารมาให้ลุงโดยไม่ให้พ่อจับได้แทน ส าหรับเหตุผล แน่นอนว่าเรียวไม่รู้และไม่เข้าใจสักอย่างว่าท าไมพ่อถึง ต้องทะเลาะกับแม่เพราะเรื่องแค่นี้และท าไมถึงชอบท าโทษเขา แต่เพื่อเลี่ยงความ รุนแรงที่เคยเกิดขึ้น เรียวจึงเลือกปิดปากเงียบไม่พูดไม่ถามเรื่องนี้กับพ่อ แม้จะ ยังแอบเอาอาหารที่แม่ท าไปให้ลุงโทโดเหมือนเดิมก็ตาม เรียวคิดว่าลุงโทโดน่า สงสาร อย่างน้อยการได้กินอาหารอร่อยๆของแม่คงช่วยให้ลุงมีความสุขได้บ้าง
25 “ดีแล้วลูก ใจดีกับลุงโทโดมากๆนะ” มือนุ่มลูบหัวเด็กชายแผ่วเบา อันที่จริงเรียวกลัวพ่อมากๆ ถ้าไม่มีแม่ก็ไม่รู้จะใช้ชีวิตยังไง แม่ทั้งสวย อ่อนโยน ใจดีกับเขา ส่วนพ่อมีทั้งตอนที่ใจดีจนน่าตกใจและตอนที่ดุร้ายจน เหมือนปีศาจ เรียวเดาอารมณ์พ่อไม่ถูกเลย… “แม่ครับ แม่จะไม่มีทางไปหาลุงโทโดได้เลยเหรอ” “อ...อืม พ่อคงห่วงแม่เพราะป่วยง่าย กลัวจะติดไข้จากลุงโทโดแหละ” ยูจิยิ้มกลบเกลื่อน การต้องมาแก้ตัวให้การกระท าของสามีเป็นสิ่งที่เขา รังเกียจ แต่เพื่อให้เด็กคนหนึ่งไม่ต้องคิดอะไรมากเกินวัยจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ ความจริงเรือนเล็กที่โทโดอยู่ก็เปรียบเหมือนห้องขังบนดิน เพียงแต่ ยูจิขอร้องสามีให้ปรับสภาพความเป็นอยู่ของโทโดให้ดีขึ้น รบเร้าให้เอากรงขังและ เครื่องมือทรมานออก ‘ขอร้องล่ะพี่ยูตะ....แลกกับการที่ยูจิจะไม่ออกไปจากเรือนนี้เลยก็ได้’ ตอนแรกยูตะฉุนเฉียวไม่เอาท่าเดียวแต่สุดท้ายก็หยวนให้เพราะข้อเสนอ และการที่โทโดเป็นอัมพาตไปแล้วจากการโดนท าร้ายร่างกาย สภาพแขนขาด้วน คงไร้ปัญญามาแตะต้องเมียเขา อีกทั้งเหตุผลที่ยูตะไม่ฆ่าโทโดเสียทีเพราะอยาก ทรมานอีกฝ่ายให้ตายช้าๆ อยากให้โทโดเห็นความรักสุกงอมของเขาและยูจิไป เรื่อยๆจนวาระสุดท้าย ถึงแบบนั้นก็ห้ามยูจิมาเจอโทโดเด็ดขาด
26 ด้านพี่โจโซ…. ใบหน้าเศร้าหมองผินไปนอกหน้าต่างที่หิมะโปรยปราย หลุมศพเรียบๆที่ มีดอกไม้ประดับเล็กน้อยตั้งอยู่ไกลลิบแต่ก็ยังมองเห็นได้จากตรงนี้ ตอกย้ าถึง ความโหดร้ายของ อคคทสึ ยูตะ ที่ลงมือปลิดชีพพี่ชายของเขาต่อหน้าอย่าง เลือดเย็นเพราะโกรธแค้นที่โจโซพยายามแหกคุกแล้วพาเขาหนีหลายต่อหลายครั้ง ถึงใจไม่เคยรับไหว แต่อย่างน้อยพี่โจโซคงไม่ต้องทรมานอีกแล้ว ชายหนุ่มผมด าในชุดเครื่องแบบสีขาวกางเกงสแล็กส์ตวัดปลายดาบ คาตานะเก็บเข้าฝัก ช่วงโพล้เพล้แบบนี้มักจะมีค าสาปน่ากลัวออกมาเพ่นพ่าน บ่อยๆ บางตัวแต้มแตะพันในขณะที่บางตัวเหลือแต้มแค่เศษเลข กระนั้นยูตะก็ ฆ่าหมดไม่มีเหลือ บ้านเกิดเขาจะต้องไม่มีพวกมันลอยหน้าลอยตาอยู่สักตัวเดียว ที่นี่จะต้องปลอดภัยเพื่อยูจิและเรียว ครอบครัวของเขา “ยูตะ...” เสียงเรียกแผ่วเบาของคู่หูท าเอายูตะชะงัก รีบหันกลับมามองต้นเสียง ก่อนพบว่าริกะก าลังอ่อนแรงหมอบลงกับพื้น “ริกะ! เป็นอะไรรึเปล่า!?”
27 ผิวเกราะสีไข่มุกถูกลูบสัมผัสแผ่วเบา มือขนาดใหญ่ของริกะพยายามยื่น มาโอบกอดคนที่รัก สภาพของเธอแย่มาพักใหญ่แล้วซึ่งยูตะรู้เหตุผลดี เรียวเมน สุคุนะ เป็นเพราะริกะกินสุคุนะเข้าไป สะกดพลังราชาค าสาปไว้ในร่างตัวเองมา นานหลายปี สวนทางกับพลังของมันที่เพิ่มขึ้นอยู่ทุกวันจึงเริ่มทนไม่ไหว ดังนั้น เขาจะต้องเพิ่มไสยเวทของตัวเองให้ริกะมากกว่านี้ ตอนที่คบกับยูจิใหม่ๆ เขาคิดหาทางก าจัดสุคุนะแทบตาย อยากท าให้ ยูจิพ้นโทษประหาร อยากให้มีอายุยืนยาวได้ใช้ชีวิตเหมือนคนอื่นๆ ใครจะรู้ว่าใน วันหนึ่งตัวเขาจะหาทางดึงสุคุนะออกมาจากยูจิและผนึกมันได้ส าเร็จ วิธีคือท าให้ราชาค าสาปครองร่างคนรักและใช้อารามสงฆ์ซ่อนมาร วินาทีที่ปลายนิ้วหลอมรวมพลังทั้งหมดไว้เขาก็ใช้ดาบตัดมันออกทั้งหมด นิ้วทั้ง สิบกระเด็นกระดอนลงพื้นท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ไม่แน่ใจว่ามันคือเสียงของ สุคุนะหรือยูจิกันแน่ เขาสั่งให้ริกะกินนิ้วทั้งหมดและใช้ไสยเวทของตัวเองอัดใส่เพื่อสะกดไม่ให้ สุคุนะตะเกียกตะกายออกมาได้ ‘เคี้ยวให้ละเอียด ริกะ’ เจ้าของดาบคาตะนะกด เสียงต่ าจนริกะกลัว รีบเคี้ยวนิ้วทั้งสิบจนแหลกก่อนกลืนลงไปอย่างยากเย็น กระนั้นฤทธิ์ของสุคุนะก็ยังไม่สิ้น มันยังปล่อยพลังออกมากะเอาให้ร่างริกะระเบิด แหลกเป็นจุณ
28 โชคดีที่สุดท้ายด้วยพลังไสยเวทไร้ก้นบึ้งของยูตะก็สามารถหยุด สุคุนะที่ยังกินนิ้วไม่ครบได้ ต่อมาเขาจึงตรงเข้ารักษายูจิให้เป็นเหมือนเดิมด้วย ไสยเวทย้อนกลับและยังปิดเรื่องนี้ไม่ให้คนรักรู้ว่าเอาสุคุนะออกมาได้อย่างไร เขาโกหกทุกคนว่าสามารถปัดเป่าราชาค าสาปลงได้เพื่อเลี่ยงการ สอบปากค าจากเบื้องบน เพราะถ้าบอกว่าริกะกินสุคุนะเข้าไปคงมิวายตามล่า ก าจัดริกะกับเขาอีก น่าขัดใจที่ยูจิเองกลับคิดว่าสุคุนะยังสิงอยู่ในร่างตนเพียงแค่ โดนอะไรสักอย่างสะกดพลังไว้เท่านั้น “ริกะรู้สึก...เหมือนโดนฉีกเป็นชิ้นๆ....สุคุนะ.....สุคุนะก าลังจะออกมา” “......” “ริกะทรมานมากเลย...ยูตะ....ริกะเจ็บ” “เธออยำกโดนผมทิ้งงั้นเหรอ?” “มะ...ไม่ใช่นะ ริกะไม่ได้-” “ถ้ำงั้นก็อย่ำปล่อยมันออกมำ ท ำยังไงก็ได้ไม่-ให้-มัน-ออก-มำ” ยูตะเว้นช่วง เขายิ้มจนตาปิดทว่าน้ าเสียงนั้นเยือกเย็น “เข้ำ-ใจ-นะ?”
29 โกะโจ ซาโตรุถูกผนึกไว้เกือบ 8 ปี “จริงๆผมออกมาได้ตั้งแต่เดือนแรกเลยต่างหาก” “หา!? แล้วหายหัวไปไหนมา!?” โนบาระที่สวมผ้าคาดตาซ้ายแทบลุกขึ้น ต่อยหน้าอาจารย์ดีที่มากิปรามเอาไว้ก่อน “เธอเนี่ย อายุยี่สิบกว่าแล้วยังใจร้อนเหมือนเด็กเลยนะ” รุ่นพี่คนสนิทเอ่ยปราม ใช้สายตาคมเฉี่ยวมองมาตรงๆ “ก็มัน...! รุ่นพี่มากิ” สาวผมน้ าตาลกัดฟันแน่น เรื่องแบบนี้ยอมได้ที่ไหน
30 เหตุการณ์ที่โรงเรียนไสยเวท ณ ขณะนี้ก าลังชุลมุนวุ่นวายเพราะอยู่ๆ โกะโจ ซาโตรุก็กลับมาปรากฏตัวอีกครั้งอย่างลับๆ โดยเขาเรียกลูกศิษย์ที่เหลือ รอดมาเจอกันผ่านการส่งข่าวของอาจารย์ใหญ่ แน่นอนว่ายกเว้นยูตะและยูจิ “ผมดีใจนะที่ได้เห็นหน้าทุกคนอีกครั้งนึง ขอโทษด้วยที่ไม่สามารถ ช่วยเหลือคนที่ตายไปก่อนหน้านี้” บรรยากาศรอบตัวเงียบลง เหล่าลูกศิษย์ที่เติบโตขึ้นแสดงสีหน้าเจ็บปวด ทุกคนสูญเสียเพื่อนพ้องและคนที่รักไปมาก ภาวนาอยู่ทุกวันเพื่อขอให้ตนเองกลับมาจากภารกิจโดยปลอดภัย แต่ค าขอนั้นกลับมีคนที่ไม่สมหวังมากกว่า “ถ้ารู้สึกผิดก็อธิบายมาซะสิว่าหายไปไหนมาน่ะ” โนบาระเสียงแข็งใส่ “ชาเกะ” อินุมากิพยักหน้าเห็นด้วย หลังจากเหตุการณ์ครั้งก่อนที่บุกไป ช่วยยูจิกับพวกโทโดท าให้เขาโดนเล่นงานอย่างหนัก เห็นได้จากแผลเป็นตรงมุม ปากเป็นแนวยาว ถ้าแพนด้าไม่พาหนีก่อนคงโดนริกะฉีกปากจนใช้วาจาค าสาป ไม่ได้แล้ว เรื่องนี้โกะโจพอรู้มาบ้างจากมากิ รู้สึกเป็นห่วงโทโดที่หายตัวไปจนจิตตก เพราะหากได้ประมือกับยูตะซึ่งๆหน้าแบบนั้น โอกาสรอดคงมีน้อยกว่า
31 “อาจารย์อุตะฮิเมะยังอาการโคม่าอยู่เลย รู้มั้ยว่าฉันน่ะ...โกรธอาจารย์ โกะโจแค่ไหน” โมโมะก ามือแน่น ตอนแรกว่าจะไม่พูดอะไร แต่พอเห็นหน้า อาจารย์ที่เป็นเหมือนตัวช่วยเพียงหนึ่งเดียวเพิ่งโผล่หัวมา เธอก็กลั้นน้ าตาแห่ง ความเสียใจไว้ไม่อยู่ ข้างๆกันนั้น มิวะที่ตอนนี้ตัดผมสั้นแลดูเคร่งขรึมขึ้นยังอด เปรยออกมาไม่ได้ว่า “น้องชายของฉันก็มีแววไม่รอด...ฮึก ถ้าพวกเรามีพลังได้ครึ่งของอาจารย์ ก็คงดี” ใครๆต่างก็รู้ว่าเด็กสาวชื่นชมโกะโจแค่ไหน หากแต่วินาทีนี้แววตาของ เธอเหลือไว้เพียงความผิดหวังชอกช้ า “เข้มแข็งไว้นะ” คาโมะบีบไหล่เพื่อนสาวทั้งสอง อาจารย์หนุ่มเห็นภาพ นั้นก็ได้แต่นัยน์ตาสั่นระริกแล้วก้มหน้าลงช้าๆรู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงอ่อนเปลี้ยแทบ ทรุดลงกับพื้น บ่าที่แบกรับอะไรไว้มากมายก าลังสั่นคลอนเพราะความเจ็บปวดที่ ไม่อาจช่วยลูกศิษย์ทุกคนได้ ท าไมถึงเป็นอาจารย์ที่ไม่ได้เรื่องขนาดนี้นะ.... “ทุกคน ตอนนี้ตั้งสติก่อนเถอะ” มากิพูดขึ้น นี่ไม่ใช่เวลาโฟกัสความ เสียใจจนหมดก าลังสู้ อย่างน้อยถ้ามีโกะโจอยู่คงสามารถปิดฉากจรดลล้างบางได้ “พูดซะ” เธอหันไปเรียกสติคนตัวสูงกว่า โกะโจจึงค่อยๆเงยหน้าขึ้น “ผมออกจากผนึกหลังจากเกมจรดลล้างบางเริ่มมาได้1 เดือน ที่ออกมา ได้เพราะการช่วยเหลือของแองเจิล หนึ่งในผู้เล่นที่มากิท าข้อตกลงด้วย”
32 “ไปตกลงอะไรไว้? ถึงขนาดที่ผู้เล่นคนอื่นยอมช่วยเหลือคนที่เพิ่งเจอกัน ได้เนี่ย” โนบาระรู้สึกประหลาดใจ เพราะ 99% ของผู้เล่นที่เธอสู้ด้วยมีแต่พวก อ ามหิตไม่ฟังใครทั้งนั้น เจอหน้าปุ้บเป็นต้องได้ฟาดฟันกันก่อนเสมอ “เป้าหมายของยัยนั่นคือก าจัดเรียวเมน สุคุนะ แต่ฉันอธิบายไปว่าตอนนี้ สุคุนะถูกยูตะปัดเป่าไปแล้ว” หญิงสาวที่มีรอยไหม้เกือบทั้งตัวเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนยกท้องแขนโชว์ แผลเป็นลากยาวให้ทุกคนดู “สุดท้ายแองเจิลเลยเปลี่ยนให้ฉันมาก าจัดอุราอุเมะที่เป็นข้ารับใช้ของ สุคุนะแทน ถึงเกือบตายแต่ก็ชนะมาได้จากนั้นแองเจิลเลยช่วยปลดผนึกอาจารย์ บ๊องนี่กลับมาแบบไม่ให้เคนจาคุรู้” โกะโจยู่ปากหันไปหาลูกศิษย์ทันที“ด่าผมว่าบ๊องเลยหยอ” “หุบปาก” —มากิ “ถ้าถึงขนาดปลดผนึกเคนจาคุได้ เราควรขอให้เธอคนนั้นมาช่ว—“ “ยูตะฆ่าแองเจิลไปแล้ว” “คะ?” มิวะอึ้งค้าง แสงเทียนที่เพิ่งถูกจุดมอดลงอย่างรวดเร็ว
33 “ก็นะ แองเจิลยังไม่เชื่อสนิทใจว่าสุคุนะโดนปัดเป่าไปแล้วจริงๆเลยคิดจะ ไปหายูจิที่เคยเป็นภาชนะของสุคุนะด้วยตัวเอง ยัยนั่นไม่ฟังค าเตือนฉัน บุกไปหา ยูจิจนโดนริกะกับยูตะฉีกเป็นชิ้นๆเลยล่ะ” “บ้าเอ้ย ไอ้รุ่นพี่เวรนั่น” โนบาระสบถอย่างหัวเสีย เป็นที่รู้กันว่าอคคทสึยูตะในสายตาเหล่านักเรียนไสยเวทตั้งแต่ 8 ปีก่อน จนตอนนี้คือมนุษย์ที่ไม่ควรข้องเกี่ยวด้วยที่สุด ไม่มีใครสามารถคาดการณ์ได้ว่า ยูตะจะเลือกข้างไหน จะท าอะไรต่อจากนี้ เพราะทุกการตัดสินใจขึ้นอยู่กับยูจิ ความน่าสะพรึงท าเอาโกะโจหวนนึกถึงศิษย์ที่เป็นญาติห่างๆของตน เด็กคนนั้นถึง ขนาดร่วมมือกับเคนจาคุเพื่อผนึกเขา แต่ก็ไม่น่าแปลก... เพราะโกะโจ ซาโตรุไม่เคยมองยูจิเป็นลูกศิษย์ตั้งแต่แรก... นั่นคงท าให้ยูตะอยากก าจัดเขาจนทนไม่ไหว แต่ก็กลัวว่าสู้กันตัวต่อตัว แล้วจะตายจนต้องทิ้งยูจิไว้ "น่าเสียดายจริงๆนั่นแหละ ถ้าใช้พลังของพวกเขารวมกับผม ไม่ว่ายังไงก็ เอาชนะเคนจาคุที่สิงเท็นเก็นไปแล้วได้แน่" "ท าไมรุ่นพี่อคคทสึถึงบิดเบี้ยวขนาดนี้ได้นะ ทั้งที่เมื่อก่อนเป็นคนที่ อ่อนโยนมากแท้ๆ" โมโมะถอนหายใจ "อิตาโดริต้องทนอยู่กับคนแบบนั้น ทั้งที่ฉันอยู่ตรงนี้แต่กลับไปช่วยไม่ได้!"
34 เด็กสาวผมน้ าตาลที่ยาวจนเลยบ่าทุบก าปั้นลงกับโต๊ะ แค่นึกถึงใบหน้า เศร้าหมองของอิตาโดริก็ท าเอาเธอควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ขนาดคนที่เก่งกว่า อย่างโจโซและโทโดวางแผนเข้าไปช่วยยูจิยังไม่รอดกลับมา เจ็บใจเป็นบ้า! "เรื่องยูจิคุงน่ะไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ผมจะเป็นคนช่วยเอง ต่อให้สุดท้าย ต้องฆ่ายูตะคุงก็ตาม" อยู่ๆอาจารย์เพียงหนึ่งเดียวในห้องเรียนก็ลั่นวาจาไว้แบบนั้น สักพักจึงวกกลับเข้าเรื่องเดิมต่อเมื่อเห็นบรรยากาศในห้องเริ่มอึดอัด สรุปแล้วหลังจากตัวเขาออกจากผนึกมาได้ ก็ต้องกักเก็บพลังเอาไว้พร้อม ซ่อนตัวอยู่ในอาณาเขตไม่ให้เคนจาคุรู้ ขณะเดียวกันก็มีเรื่องที่เคนจาคุทิ้งร่างของ เกะโทไปเพื่อตามหาเท็นเก็นและเตรียมสิงสู่ ท าให้เขาต้องใช้พลังอย่างมากในการ ช่วยอ าพรางที่อยู่ของเท็นเก็นไปด้วย ตอนที่เคนจาคุรู้ตัวว่าเขาออกจากผนึกมาได้ถือเป็นช่วงที่ยากล าบาก ซ่อนกลิ่นอายพลังตนเองว่าหนักแล้วยังต้องคุ้มกันเท็นเก็นอยู่ห่างๆ เดิมที ความสามารถของเขาก็ไม่สันทัดกับการปิดซ่อนพลังใครอยู่แล้วด้วย ถ้าพลาดท า อณูวิญญาณของเท็นเก็นเล็ดรอดออกไปนิดเดียว เคนจาคุคงรีบมุ่งหน้ามาทันที แล้วถ้าถามว่าท าไมตัวเขาถึงไม่ออกมาสู้กับเคนจาคุตัวต่อตัวน่ะเหรอ ? นั่นเพราะเขาพยายามป้องกันความสูญเสียที่จะเกิดขึ้น พยายามปกป้องผู้คนเอาไว้
35 กติกาของเกมขึ้นอยู่กับผู้สร้างอย่างเคนจาคุ เท่ากับว่าผู้ร่วมเล่นเกม ทั้งหมดทั่วโลกกลายเป็นตัวประกัน หากโกะโจเผยตัวออกมาสู้ เคนจาคุคงไม่พ้น เปลี่ยนกติกาเป็นการ 'ล้างบาง' ผู้เข้าแข่งขันทุกคนเพื่อถือไพ่เหนือกว่า หรือก็คือ การใช้วิธีสกปรกคร่าชีวิตคนบริสุทธิ์จ านวนมากไล่ต้อนเขาเหมือนศึกชิบุย่า ขณะที่เคนจาคุด าเนินแผนการสร้างโลกไสยเวทใบใหม่และตามหาตัว เท็นเก็น ชายหนุ่มผู้ครอบครองริคุกันก็ใช้โอกาสนั้นกางอาณาเขตคลุมทั่วทั้งญี่ปุ่น อย่างช้าๆตามกฎของพลังที่ว่าอาณาเขตที่ใหญ่กว่า แข็งแกร่งกว่า ย่อมท าให้พลัง ของอาณาเขตที่เล็กกว่าเป็นโมฆะ ทั้งที่คิดว่าจะใช้วิธีนี้ท าให้ทุกคนหลุดออกจากเกมมรณะได้แต่เคนจาคุ กลับไหวตัวทัน เป็นอีกครั้งที่โกะโจท าพลาดเนื่องจากปล่อยให้เคนจาคุเจอตัว เท็นเก็นและสิงสู่ส าเร็จ พร้อมกันนั้นตัวประกันที่เป็นผู้เล่นกว่า 1 ใน 3 ของ ประเทศญี่ปุ่นก็ถูกฆ่าตายทันทีที่เคนจาคุเปลี่ยนกฎการเล่น 'ประหำรผู้เล่นที่มีคะแนนน้อยกว่ำ 500 คะแนน' ไม่น่าเชื่อว่าเพียงเคนจาคุเอ่ยปากออกมา เสียงร้องโหยหวนจะดังจากทั่ว ทุกสารทิศ แม้เป็นการใช้พลังข่มขู่เล็กน้อยของศัตรูแต่ผลของมันกลับสร้างแผล เหวอะหวะแก่จิตใจเขาอย่างมาก ประวัติศาสตร์ก าลังซ้ ารอยเดิมแต่คนที่ได้รับ บทเรียนมาแล้วในศึกชิบุย่าไม่ยอมตกหลุมพรางอีก ตอนที่เคนจาคุในร่าง เท็นเก็นพยายามผนึกเขาอีกรอบ โกะโจก็สามารถหนีออกมาได้ทัน
36 คราวนี้เขาประคองสติเกินกว่าร้อยเปอร์เซ็นเพื่อป้องกันความรู้สึกด าดิ่ง จนสมองตายแบบคราวก่อน ขืนยืนนิ่งค้างเกินหนึ่งวินาทีต้องโดนผนึกอีกรอบแน่ “เหตุการณ์ตอนนั้น ที่แท้เป็นแบบนี้เองสินะ” แพนด้าเอ่ยขึ้นขณะใช้มือ กุมคาง ภาพในวันที่ผู้คะแนนต่ ากว่า 500 ตายหมดยังติดตา "เคนจาคุโจมตีผมอย่างหนักหน่วง ตอนนั้นคิดได้ทันทีว่าต้องหนี ไม่ใช่ว่า กลัวแต่เพราะแผนการที่คิดไว้มันยังต่อกรณ์ไม่ได้ ถ้าลุยต่อไปทั้งแบบนั้นจะต้องมี คนตายอีกเยอะแน่" คนที่ยืนอยู่หน้ากระดานด าพยายามอธิบายให้ลูกศิษย์ทุกคน เข้าใจสถานการณ์ "แล้วก็ตอนนั้น คนที่ิคิดว่าตายไปแล้วก็โผล่ออกมาช่วยล่ะนะ" มากิพูดต่อให้ เธอยืนกอดอกพิงโต๊ะเรียนด้วยท่าทีผ่อนคลายขึ้น "คนที่คิดว่าตายไปแล้ว?" ทุกคนทวนออกมาแทบจะพร้อมกัน "อา คนที่โผล่มาดึงอาจารย์เข้าอาณาเขตของตัวเองอย่างแนบเนียนแล้ว ท าให้เคนจาคุตรวจสอบร่องรอยไม่ได้อีกเลยตลอด 8 ปีด้วยพลังแสนวิเศษนั่นน่ะ" โกะโจยกนิ้วโป้งให้เด็กสาวตระกูลเซนอิง(ที่กวาดล้างตระกูลไปแล้ว) ก่อน เดินเบี่ยงซ้ายไปสองสามก้าวเหมือนหลบทางให้ใครสักคนแม้ว่าตรงนั้นจะเป็น พื้นที่ว่างๆก็ตาม การกระท าน่าสงสัยท าให้นักเรียกสักคนก าลังจะเอ่ยถามแต่ว่า... ไม่นานกลับมีเงาด าปรากฎขึ้นพร้อมกับคนๆหนึ่ง!
37 “ฟ...ฟุชิงุโระ!!??” ทุกคนในห้องตกใจเหมือนเห็นผีเมื่อได้เห็นหน้าเด็ก หนุ่มที่คิดว่าตายจากไปนานแล้วโผล่มาโต้งๆ “ไง” เมงุมิเอ่ยทักสั้นๆ ใบหน้ายังติดแววขรึม ทรงผมตัดสั้นกว่าเดิมและ ไว้หนวดเคราเล็กน้อยท าให้ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
38 “นาย...ยัง-“ โนบาระเสียงสั่น แค่จะถามว่านายยังไม่ตายเหรอยังยาก “พูดว่าฟื้นคืนชีพกลับมาจะถูกกว่า ฉันโดนรุ่นพี่อคคทสึแทงจนพรุน แต่ เพราะดึงเศษเสี้ยวของตัวเองเข้าไปในอาณาเขตทันก่อนตาย เลยรอดกลับมาไ-” ฟุบ! “ฮึก...” เด็กสาวผมน้ าตาลวิ่งโผลเข้ากอดเพื่อนรักทันที ไม่สนใจค าอธิบายอะไร นั่นแล้ว เมงุมิชะงักไปครู่หนึ่งก่อนยิ้มบางๆ ยกมือลูบหลังโนบาระไปมา ทั้งที่ เมื่อก่อนเป็นเด็กผู้หญิงที่พยายามอดกลั้นน้ าตาอยู่เสมอ พอโตขึ้นกลับเรียนรู้ที่จะ ปลดปล่อยมันออกมาอย่างง่ายดาย เสียงร้องไห้ดีใจของโนบาระท าให้บรรยากาศดีขึ้นทีละน้อย การที่โกะโจ กับเมงุมิกลับมาแบบนี้จะต้องปิดฉากจรดลล้างบางได้แน่ ทุกคนคิด “แผนของเราคืออะไร?” มากิเอ่ยถามผู้เป็นอาจารย์เพื่อดึงกลับเข้าเรื่อง ส าคัญ คนตัวสูงชะลูดจึงแสดงสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที “เพื่อจะล้มเคนจาคุที่สิงเท็นเก็นไปแล้วได้ ต้องใช้ไสยเวทของยูตะคุง เพราะฉะนั้นผมจะให้เมงุมิสร้างคุกรีดพลัง เป็นอาณาเขตพิเศษที่ผู้ครอบครอง ชิกิงามิเท่านั้นที่ท าได้” คนถูกกล่าวถึงพยักหน้ารับ
39 ตอนดึงอาจารย์โกะโจเข้ามาในอาณาเขต พวกเขาช่วยกันคิดแผนต่างๆ เพื่อจบศึกสุดท้าย หนึ่งในแผนที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุดคือการสร้างอาณาเขตขัง ยูตะกับริกะและให้ชายหนุ่มผู้ครอบครองดวงตาริคุกันเป็นคนรีดพลังไสยเวทนั้นมา ใช้หรือกระจายให้คนอื่นๆ ที่ต้องท าแบบนี้เพราะ อคคทสึ ยูตะ ไม่มีทางยอม ร่วมมือกับศัตรูหัวใจอย่างพวกเขาแน่ “คุกรีดพลังของฉันใช้เวลาสร้างมาตลอด 6 ปีเพื่อจะขังรุ่นพี่อคคทสึให้อยู่ หมัด ที่เพิ่งจะออกมาตอนนี้จนท าให้หลายคนต้องตาย ฉันขอโทษด้วยนะ” ชายตาสีมรกตก้มหัวขอโทษ แต่ในสายตาพวกพ้องกลับไม่มีผู้ใดโกรธ เคืองด้วยเข้าใจในความพยายามของเมงุมิและอาจารย์โกะโจ บัดนี้หมอกหนาที่ เกาะกุมใจหลายๆคนเริ่มคลายออกพร้อมก้าวต่อไปข้างหน้าเพราะมีแสงน าทาง แม้มากิจะเจ็บปวดอยู่บ้างที่วิธีนี้ดูโหดร้ายกับยูตะ คุกรีดพลังไม่ได้รีดแค่พลังไสยเวทแต่ยังรีดพลังชีวิต ถ้ายูตะทนไม่ไหวก็คง... “....บ้าชิบ พวกเราคงไม่ต้องท าแบบนี้ถ้านายไม่เปลี่ยนไป” เธอสบถเบาๆ ภาพรอยยิ้มของยูตะยังชัดเจนในความทรงจ าเสมอ หมอนั่นเป็นที่รักของทุกคน เป็นเหมือนที่พักพิงให้ใครต่อใคร ตอนนี้มันหายไปไหนแล้วนะ....?
40 “อีกเรื่องคือเคนจาคุเริ่มเดินเกมสุดท้าย ผมคิดว่าไม่เกินเดือนนี้ ค าสาปมากกว่าหลายล้านตัวจะกวาดล้างมนุษย์ที่ไม่มีไสยเวทจนสูญพันธุ์” เหล่าลูกศิษย์หวาดผวา นี่มันจุดจบของโลกเลยไม่ใช่เหรอ!? เห็นสีหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อของทุกคน โกะโจก็เดินไปที่หน้าต่างห้อง พร้อมชี้ให้ดูกลุ่มเมฆหนาทึบ มองผิวเผินคงเห็นเป็นวิวทิวทัศน์ท้องฟ้าขมุกขมัวของหน้าหนาวธรรมดาๆ แต่ในริคุกันสีฟ้าเข้มของเขาทั้งสองข้าง เมฆพวกนั้นคือม่านบังการอัญเชิญค าสาป จากทุกยุคทุกแดนปรโลกมายังภพภูมิมนุษย์ “พวกเธออาจมองไม่เห็น แต่ว่าข้างในเมฆหนาพวกนั้นมีค าสาปเป็น ล้านๆซ่อนอยู่” ชายตัวสูงแว่นกันแดดสีด าได้ยินเสียง ‘เฮือก’ ดังมาเป็นพักๆ คิด ไว้ไม่ผิดว่าเด็กๆจะต้องขวัญเสีย เดิมทีการประคองชีวิตให้รอดไปแต่ละวันก็สาหัส แล้ว จากที่มีความหวังกับการกลับมาของโกะโจ ตอนนี้หลายคนกลับรู้สึกท้อแท้ เมื่อคิดว่าอย่างอาจารย์เองก็คงต่อกรกับเคนจาคุและค าสาปเยอะแบบนั้นไม่ได้ “อย่าเพิ่งจิตตกกันไปสิทุกคน ลืมไปแล้วเหรอว่าผมน่ะแข็งแกร่ง!” “แต่ว่ามัน...” มิวะกับโมโมะเครียดจนอยากอาเจียนไม่ต่างจากคนอื่นๆ “ไม่เป็นไร พวกเราจะชนะ” มากิยิ้มให้ เพียงมีหนึ่งคนการันตีก็เริ่มท า ให้บรรยากาศกลับมาดีขึ้น... พวกเขาไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว
41 ถึงไม่มีชีวิตรอดก็ขอสู้สุดพลังน าโลกที่สงบสุขกลับมาให้ได้ นี่เป็นปณิธาน ที่โกะโจปลูกฝังพวกเขา ‘ให้เชื่อว่าตัวเองแข็งแกร่งอยู่เสมอ’ “แล้วยูจิล่ะ” โนบาระถามค าถามที่อยากรู้มากที่สุด “ถ้าฉันขังรุ่นพี่อคคทสึได้แล้ว เธอก็ไปช่วยหมอนั่นได้เลย” ได้ฟังค าตอบของเพื่อนสนิทที่หายไปนาน ใจของหญิงสาวก็เหมือนมีไฟ ลุกโชน จ าไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่รู้สึกฮึกเหิมแบบนี้คือเมื่อไหร่ “งั้นลุย!!” กลางดึกสงัด ยูจิยังคงนั่งพิงเสาไม้มองท้องฟ้าสีด าสนิทจากห้องนอน รู้สึกไม่ได้เห็นดวงจันทร์หรือดาวมาหลายเดือนแล้วเพราะกลุ่มเมฆหนาทึบไม่ยอม เคลื่อนตัวออก ขนาดตอนกลางวันแสงแดดยังส่องไม่ทั่วเมืองเลยด้วยซ้ า ขลับ บรรยากาศที่เดิมอึมครึมอยู่แล้วให้หดหู่กว่าเดิม
42 ทุกวันผ่านไปอย่างสิ้นหวังจนยูจิใช้ชีวิตเลื่อนลอยขึ้นเรื่อยๆ แม้ในใจจะ ยังอยากหาทางหนีออกไปจากนรกขุมนี้พร้อมเรียวกับโทโด แต่คนไร้พลังแบบเขา จะเอาอะไรไปสู้ยูตะได้ “ยูจิยังไม่นอนเหรอครับ” แขนที่มีกล้ามเป็นมัดคว้าเอวคอดของภรรยา มากอดแนบชิด ร่างชายหนุ่มเปลือยเปล่า ส่วนยูจิก็คลุมแค่กิโมโนบางๆตัวเดียว พวกเขาเพิ่งร่วมรักกันเสร็จหลังจบมื้อเย็น ยูจิเหนื่อยเหลือเกินที่ต้องมีอะไรกับ ยูตะทุกๆคืน ไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหนนักหนา อึดแถมยังหื่นกามได้ตลอดอีก “พี่ยูตะ พอแล้ว ยูจิไม่ไหวแล้ว” จมูกโด่งไล่ซุกไซร้คอหอมๆ สองมือกร้าน บีบคลึงหน้าอกใหญ่นิ่มที่มีไฝเสน่ห์ชวนเย้ายวน ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปียูจิก็ยังสวยไม่เปลี่ยน ไม่สิ จะบอกว่าสวยขึ้นทุกวันก็ ไม่เกินจริงสักนิด แบบนี้จะให้ใครมาเห็นเมียเขาไม่ได้เด็ดขาด ชายที่เต็มไปด้วย แรงอารมณ์พยายามจับพลิกตัวคนรักให้หันหน้ามาหาแต่ยูจิขยับหนี “ท าไมช่วงนี้ปฏิเสธพี่บ่อยจังล่ะครับ หรือว่า” “ไม่นะ ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ” “พี่จะรู้ได้ยังไง! ตอนพี่ไม่อยู่มีใครแอบมำหำเธอใช่มั้ย!?” คืนอันเงียบสงบถูกท าลายด้วยความบ้าคลั่ง ยูจิรู้ดีว่าการปล่อยให้ยูตะ ระเบิดจะเป็นยังไง ร่างเล็กรีบหันกลับมายื่นหน้าจูบปลายคางอีกฝ่ายอ้อยอิ่ง “ไม่มีใครมาหรอก มันไม่มีอะไรทั้งนั้น ยูจิรักพี่ยูตะคนเดียว เชื่อยูจิสิ”
43 คนในอ้อมกอดจับมือสามีลงมาบีบคลึงสะโพกอวบซึ่งยูตะก็ออกแรงขย า อย่างมันมือ ความโกรธลดลงอย่างเห็นได้ชัด “งั้นท าให้พี่เชื่อหน่อยสิครับ” สิ้นค า ยูตะก็ดันร่างภรรยาลงนอนกับฟูกท่ามกลางแสงจันทร์ขลับให้ยูจิดู สวยกว่าเดิม แก่นกายที่แข็งขืนอีกครั้งจ่อลงที่ปากทางสีหวานซึ่งคนใต้ร่างก็อ้าขา ออกให้อย่างเอาใจแม้ลึกๆจะเหนื่อยล้าแค่ไหนก็ตาม “พี่รักยูจินะ รักที่สุด” ยูตะพร่ าบอกซ้ าๆจนเกือบรุ่งสาง เช้านี้เรียวตื่นมาอาบน้ าตั้งแต่ 6 โมงเหมือนทุกวัน เด็กชายคลุมผ้าเช็ดตัว ออกมา กอดตัวเองไว้อย่างหนาวสั่นแม้จะอาบน้ าอุ่น เมื่อหันมองด้านนอกก็พบ หิมะก าลังโปรยปรายเกาะขอบหน้าต่าง ดูเหมือนจะต้องเอาผ้าพันคอที่แม่ถักไว้ มาใส่เสียแล้ว “เรียว ตื่นแล้วเหรอครับลูก” เสียงทุ้มแสนอ่อนโยนดังขึ้นจากด้านหลัง ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นพ่อของ เขาเอง ไม่บ่อยนักที่พ่อจะมาทักทายเช้าตรู่แบบนี้เพราะปกติกว่าจะได้เห็นหน้า กันก็ตอนที่พ่อแต่งชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสีขาวไปรอกินข้าว พร้อมเขาที่โต๊ะอาหารแล้ว “ใช่ครับพ่อ อรุณสวัสดิ์นะครับ” ยูตะพยักหน้ารับ ยิ้มบางๆ
44 “สระผมด้วยเหรอ มานี่สิ เดี๋ยวพ่อเช็ดผมให้” ชายหนุ่มหยิบผ้าเช็ดตัวที่แขวนราวข้างๆมาถือก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง เรียวจึงเดินตามไปนั่งลงบนพื้นเสื่อระหว่างขาของคุณพ่ออย่างว่าง่าย สัมผัสเบามือบนศีรษะชวนเคลิบเคลิ้มท าเอาเด็กชายวัย 7 ขวบตาแทบปิด เป็นไปได้ก็อยากขอหยุดเรียนทุกวันที่มีหิมะตกเลย ยูตะสังเกตเห็นอาการ ง่วงงุนของเรียวก็ได้แต่หัวเราะเอ็นดู อีกสักพักจะต้องหลับคอพับไปแน่นอน “น่ารักจัง น่ารักมากๆเลย เรียวคุง” ริกะโผล่หัวมาจากผนัง ยิ่งมองเจ้าตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มก าลังหลับตาพริ้ม ก็ยิ่งท าให้เธออยากกอดรัดฟัดเหวี่ยงเข้าไปใหญ่เสียแต่ยูตะห้ามไว้เพราะกรงเล็บ แหลมคมนั่นอาจท าเรียวบาดเจ็บได้ หลายปีมานี้ริกะดูจะรักหลงเด็กชายเป็น พิเศษ เพราะหน้าตาของเรียวดูคล้ายกับเขาตอนเด็กมากแถมยังมีผมสีพีชดูแล้ว เข้ากันอย่างน่าเหลือเชื่อ กว่าผมจะแห้งเรียวก็หลับไปได้หนึ่งตื่นพอดี ยูตะอุ้มลูกน้อยไปห้อง แต่งตัว วันนี้เขาตื่นมาดูแลเรียวให้ก่อนเพราะยูจิยังลุกไม่ไหว ซึ่งเรื่องนี้คงโทษ ใครไม่ได้นอกจากเขา ชายผู้น าตระกูลสวมชุดนักเรียนให้ลูก ระหว่างนั้นก็อดชื่น ชมความเรียบของผ้าและกลิ่นน้ ายาปรับผ้านุ่มหอมๆที่ลอยออกมาจากชุดของ เรียวไม่ได้ ยูจิใส่ใจลูกเสมอ
45 ทั้งที่มีคนรับใช้พร้อมท าให้แต่ยูจิก็อาสาท าเองเพราะเป็นของๆลูก แล้วยูจิที่เป็นแบบนี้ จะไม่ให้เขารักปานกลืนกินได้ยังไง “วันนี้ลูกพ่อหล่อมากเลย ไหนมาให้หอมหน่อยครับ” แก้มย้วยที่เต็มไปด้วยกลิ่นแป้งถูกจมูกโด่งเป็นสันฟัดทั้งข้างซ้ายข้างขวา เรียวหัวเราะคิกคักเมื่อคุณพ่อไม่ยอมหยุดเล่นกับแก้มเขาเสียที เท่านั้นไม่พอ ยูตะยังก้มลงเอาหน้าแนบท้องก่อนเป่าลมจนมีเสียงดังปู้ดๆอย่างที่ชอบท าตอน อารมณ์ดี เรียวไม่ปฏิเสธว่ารักพ่อตอนที่ใจดีแบบนี้แค่ไหน ทั้งคู่ยิ้มให้กันก่อนจะเดินออกจากห้องแต่งตัวไป “ยูจิ เธอไม่ไหวก็น่าจะนอนพัก” ช่วงเจ็ดโมงสองพ่อลูกเดินลงมาที่ห้อง โถงเพื่อกินข้าวซึ่งยูตะแจ้งแม่บ้านแล้วว่าให้ท ามื้อเช้าแทนยูจิที แต่ภาพที่เห็นกลับ เป็นภรรยาของเขาใส่ผ้ากันเปื้อนคนซุปมิโซะกลิ่นหอมฉุย สีหน้าดูเหนื่อยอ่อนแต่ ยังฝืนยิ้มให้เรียว ใช่ ยูจิยิ้มให้แค่เรียวเท่านั้น “......” “โห เรียวใส่ผ้าพันคอแล้วน่ารักมากเลยครับ” “ฮี่ๆ ก็แม่ถักให้นี่นา!”
46 ราวกับชายหนุ่มเป็นอากาศธาตุ ยูจิไม่แม้แต่จะมองหน้าหรือทักทายเขา ด้วยซ้ า ตั้งแต่อยู่กินกันมาหลายปีพักหลังนี้ยูจิท าตัวเหินห่างขึ้นเรื่อยๆ บางครั้งก็ เสแสร้งเหมือนเห็นด้วยกับเขาเสียเต็มประดา บางครั้งก็ชักสีหน้าใส่ราวกับร าคาญ เกินทน ซึ่งอย่างหลังแม้ร่างเล็กจะแอบท าแต่เขาก็เห็นอยู่ดี และด้วยพฤติกรรมแบบนี้ ตัวเขาคิดได้แค่ว่า ‘ยูจิก าลังนอกใจ’ “มันเป็นใคร?” อยู่ๆชายหนุ่มก็โพล่งถามออกไปแบบนั้นท่ามกลางบรรยากาศสุขสันต์บน โต๊ะอาหาร ยูจิพาเรียวมานั่งเก้าอี้แล้วผูกผ้ากันเปื้อนให้ลูก ท าทีไม่สนใจค าพูด ลอยๆของสามี มาอีหรอบนี้คงแค่ไม่พอใจกับท่าทีเฉยเมยของเขานั่นแหละ เดี๋ยวก็หา- “พี่ถำมว่ำไอ้เหี้ยนั่นมันเป็นใคร!?” ปัง!! “เฮือก!! ฮึก..” “พี่ยูตะ! จะทุบโต๊ะท าไม ลูกกลัวนะเห็นมั้ย!?” “ที่เธอเปลี่ยนไปขนาดนี้เพราะไปนอนอ้าขาให้คนอื่นใช่มั้ยล่ะ!?”
47 ชายผมสีชมพูรีบย่อตัวลงกอดเด็กที่ก าลังเสียขวัญแนบอก ตวัดตามอง เจ้าของบ้านอย่างแข็งกร้าว คนที่ขังตายเขากับลูกไว้ในนรกแห่งนี้ไปเอาความคิด บ้าๆอย่างการนอกใจมาจากไหนกัน ในเมื่อยังล่ามโซ่เขาทุกครั้งที่ไม่อยู่บ้าน คนอื่นที่ว่าคงเป็นผีคนรับใช้ที่ตายไปกระมัง “ก็ถ้าพี่คิดแบบนั้น มันก็คงจะจริง” “ยูจิ!!!” แค่คิดภาพว่าเมียเขาก าลังถูกกกกอดโดยชายอื่น ความโกรธแค้นก็ ประโคมเข้ามา หากเปรียบโทสะของชายหนุ่มตอนนี้เป็นระดับความร้อน หิมะ ทั้งฤดูคงละลายหายหมดไปแล้ว สิ่งที่ยูตะท าต่อไปคือกระชากแขนคนรักขึ้นอย่างแรงให้ลุกมาประจันหน้า กัน บรรยากาศมื้อเช้าแย่ลงเรื่อยๆจนท าให้เรียวรู้สึกสับสนและหวาดกลัว เมื่อเช้าพ่อยังใจดีและอ่อนโยนกับเขาอยู่เลยแท้ๆ แต่ท าไมอยู่ๆถึงได้เปลี่ยนไป เป็นคนละคนแบบนี้ “สงสัยแค่ล่ามโซ่ไว้ยังไม่พอสินะ พี่คงต้องตัดแขนตัดขาเธอออก!” “ไม่ตัดหัวเลยล่ะ ผมจะได้ไม่มีปัญญาดื้อกับพี่อีกไง คราวนี้จะได้ สงบเสงี่ยม เป็นภรรยาที่น่ารักแบบที่พี่ต้องการ!” “ฮือ....ฮืออออ” เรียวอ้าปากร้องไห้แต่ทั้งพ่อและแม่ไม่มีใครสนใจ
48 คงมีเพียงริกะที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง เธอค่อยๆปรากฏกายออกมาจาก พื้นด้านล่าง เอาใบหน้าถูกับขาเด็กน้อยไปมาจนเรียวพอจะอารมณ์เย็นลงได้ ดวงตาสีฟ้าเข้มกลมโตมองค าสาปตัวมหึมาเหมือนเป็นที่พึ่งสุดท้าย อ้าแขนทั้งสอง เหมือนอยากจะให้ค าสาปตัวโตกอดซึ่งค าขอนั้นก็ถูกตอบรับเป็นอย่างดี “ริกะอยู่ตรงนี้แล้ว มากอดกันนะ” “ริกะ ฮืออออ” เวลาผ่านไปพักหนึ่ง ยูจิที่รู้สึกเบื่อหน่ายกับการต่อปากต่อค ากับคนรักจึง ตัดสินใจหันมาหาลูก ใจของเขาวูบโหวงเมื่อเห็นภาพริกะกับเรียวกอดกัน ทั้งที่เรียวร้องไห้เสียงดังขนาดนั้น แต่ท าไมเมื่อกี้เขาไม่ได้ยิน? “เรียว โอ๋ เรียวครับ มาหาแม่มา แม่ขอโทษนะ” ร่างเพรียวตรงปรี่ไปรับเด็กชายจากมือขนาดใหญ่ของริกะ ก่อนจะอุ้มขึ้น พาดบ่าแล้วลูบหลังเบาๆ ได้ยินเสียงสะอื้นดังใกล้หูท าให้รู้สึกเหมือนใจถูกมีดแทง ยูตะเองที่เพิ่งอารมณ์เย็นลงบ้างก็เดินมาช่วยดูลูก เลื่อนเก้าอี้ออกเป็นสัญญาณให้ ยูจิวางลูกลงเก้าอี้เพื่อกินข้าว หากทะเลาะกันนานกว่านี้เรียวต้องไปเรียนสายแน่ แล้วความผิดในครั้งนี้ มันเป็นของใครกันล่ะ ? ก็ไม่ใช่ยูจิหรอกหรือที่ท าท่าทีห่างเหินกับเขา