99 อคคทสึ ยูตะ ไม่เคยมีความฝัน จนกระทั่งได้พบเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักที่ชื่อ โอริโมโตะ ริกะ รักแรกของเขาและเธอ ท าให้ยูตะจินตนาการภาพในอนาคตไว้มากมาย ตอนที่โตขึ้นพวกเราจะเป็นแบบไหนกันนะ ? พอเป็นผู้ใหญ่แล้ว พวกเราจะแต่งงานกัน ริกะในชุดเจ้าสาวต้องสวยมากแน่ๆ แล้วพวกเราจะมีลูกด้วยกันกี่คนดีล่ะ ?
100 ตัวเขาเอาแต่นั่งคิดนอนฝันทุกคืนแต่สุดท้ายมันกลับไม่เคยเกิดขึ้น ความหวังอันล้นพ้นโดนเหยียบย่ าไม่เหลือเมื่อริกะตาย รู้อีกทีก็เผลอท าเรื่องแย่ๆ อย่างการผูกวิญญาณริกะไว้กับตัวเองจนกลายเป็นค าสาปข้างกายไปแล้ว ยูตะ ยอมรับว่าตอนนั้นหวาดกลัว แต่ลึกๆก็รู้สึกดีที่ริกะยังอยู่ ถึงฝันไม่มีวันเป็นจริงแต่ขอแค่ได้อยู่กับริกะ แค่นั้นก็พอแล้ว ‘นายเป็นคนสาปริกะ ท าให้ริกะทรมานอยู่นะ!’ --- มากิซัง ‘ปล่อยริกะไปเถอะ ยูตะต้องเดินต่อไปข้างหน้า’ ---แพนด้า ‘ชาเกะ’ ---อินุมากิคุง ‘ไม่มีค าสาปไหนบิดเบี้ยวไปกว่าความรักแล้วล่ะ’ ---อาจารย์โกะโจ ไม่... ไม่อยากท า...บิดเบี้ยวแล้วมันยังไงล่ะ ? ไม่อยากปล่อยเธอไปอีกแล้ว… ฉันไม่อยากแยกจากเธอ....ริกะ เด็กหนุ่มสับสน ท าไมคนอื่นต้องมาตัดสินว่าเขาควรท าอะไรด้วย ‘ที่ผ่ำนมำสนุกมำกยูตะ ขอบคุณนะ แล้วก็ไม่ต้องรีบตำมมำฝั่งนี้ล่ะ!’
101 หลังเหตุการณ์คลายค าสาปริกะผ่านไปทุกคนก็มองว่าเขาอาการดีขึ้น กลายเป็นเด็กร่าเริงสดใส จิตใจดี แถมยังมีพลังไสยเวทแข็งแกร่งพึ่งพาได้ เบื้อง บนถึงขนาดวางใจจนมอบหมายงานสะกดรอยตามภาชนะราชาค าสาปให้ และ ด้วยเป้าหมายคราวนี้อยู่ที่ญี่ปุ่น ยูตะจึงขอย้ายจากต่างประเทศกลับมาประจ าการ ที่โรงเรียนไสยเวทโตเกียวอีกครั้งโดยมีความรู้และวิชาด้านคุณไสยมากมายติดตัว มาด้วย หลายคนบอกว่ายูตะเหมือนเสือซ่อนเล็บ มีวิชาลึกลับมากมายแต่ไม่ยอม บอกใคร ถึงขนาดมีข่าวลือว่าคืนชีพคนตายได้แต่เจ้าตัวก็ออกมาแก้ข่าวว่าไม่จริง โดยเฉพาะวิชาปลุกเสกค าสาปที่เขาสามารถสร้างริกะขึ้นมาใหม่เพียงถ่าย พลังไสยเวทตัวเองลงไปก็เป็นที่ฮือฮาในวงการมาก ถึงแม้จะไม่ใช่ริกะจริงๆเพราะ ถูกสร้างตัวตนจากภาพจ าในอดีตแต่ยูตะก็ภูมิใจกับวิชานี้ เมื่อมีริกะกลับมาอยู่ข้างกาย ความเหงาและความหนาวเหน็บที่หลบซ่อนอยู่ในจิตใจก็ค่อยๆลดน้อยลง ไม่ต้องท าร้ายตัวเองตอนอยู่ล าพัง ไม่ต้องกรีดร้องอย่างเสียสติเมื่อฝันถึงริกะ “อ้ะ รุ่นพี่อคคทสึสินะครับ!?”
102 “เอ้ะ....อ่า....ใช่ครับ ส่วนเธอก็?” “ผมอิตาโดริ ยูจิ เป็นนักเรียนปีหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาน่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ รุ่นพี่อคคทสึ! ผมได้ยินชื่อเสียงรุ่นพี่มาเยอะเลยล่ะ!” อยู่ๆเป้าหมายของเขาก็โผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัว เด็กผู้ชายหน้าตาน่ารัก มี ผมสีชมพูพีช ตาสีน้ าตาลทองและรอยขีดด้านล่าง แถมยังอยู่ในเครื่องแบบ นักเรียนไสยเวทสวมทับฮู้ดแดงด้านใน มองโดยรวมแล้วช่างเข้ากันเหลือเกิน ได้แต่คิดว่าจะต้องฆ่าเด็กคนนี้จริงๆสินะ? ยิ่งกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความจริงใจนั่นแล้ว อคคทสึ ยูตะ ถึงกับละสายตาไปไหนไม่ได้ “ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ อิตาโดริคุง” ความสัมพันธ์ของเขาและยูจิเริ่มพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ จากรุ่นพี่รุ่นน้องที่ ทักทายนานๆครั้งกลับกลายเป็นคนสนิทตัวติดกันอยู่พักใหญ่ เด็กหนุ่มปีหนึ่งชอบ เปิดใจเล่าปัญหาต่างๆให้ฟัง ทั้งเรื่องที่กินนิ้วสุคุนะเข้าไปเพื่อช่วยฟุขิงุโระ เรื่องที่ ปู่ไม่อยู่แล้วก็ไม่เหลือญาติที่ไหน หรือแม้กระทั่งเรื่องที่อาจารย์โกะโจเปิดหนังติด เรทให้ดูตอนฝึกควบคุมพลังก็เข้าหูยูตะมาหมดแล้ว
103 แรกๆเขารู้สึกดีที่กลายเป็นที่พึ่งทางใจกับยูจิได้ แต่หลังๆยูจิดูจะพูดถึง คนอื่นมากไปหน่อยจนเขารู้สึกอิจฉา ความหวงแหนตีขึ้นหน้าจนเผลอกดเสียงต่ า ใส่อีกฝ่าย “จุนเปย์นิสัยดีมาก สไตล์หนังที่ดูก็เหมือนกันด้วย อ้ะ! จะว่าไป ฟุชิงุโระกับอาจารย์โกะโจก็ดูหนังคล้ายๆกันเลย อยากลองไปเที่ยวด้วยจั-” “พูดเรื่องอื่นบ้ำงสิ อิตำโดริคุง” “...เอ้ะ?” “......เปล่า โทษที พอดีผมอยากฟังตอนที่อิตาโดริไปเยี่ยมหลุมศพปู่น่ะ กลับเซ็นไดเป็นยังไงบ้าง” พริบตาเดียวสีหน้ามืดครึ้มของเด็กหนุ่มรุ่นพี่ก็ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนจนยูจิคิดว่าเมื่อกี้ตัวเองตาฝาด เขาไล่ความรู้สึกฉงน ออกไป ขยับมานั่งชิดคนโตกว่าแล้วเปิดรูปทิวทัศน์บ้านเกิดในมือถือให้ดู ใจยูตะเต้นแรงขึ้นเมื่อได้กลิ่นแชมพูหอมอ่อนๆ ตอนนี้ยูจิยังใส่เสื้อกล้าม คอย้วย จากมุมคนสูงกว่าย่อมมองเห็นไปถึงไหนต่อไหน ยิ่งก าลังนั่งเบียดกันอยู่ บนเตียงของเขาด้วยแล้ว...ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา กับริกะ เขาไม่มีโอกาสได้ท าเรื่องแบบนั้นเลย แต่กับยูจิ เขาสามารถสัมผัส สามารถท าอะไรได้มากกว่า ถ้าปลดปล่อยสิ่งที่ต้องการกับยูจิได้ล่ะก็ มันจะดีแค่ไหนกันนะ
104 “รุ่นพี่ฟังอยู่ไหมเนี่ย?” “ไม่ได้ฟังเลย ผมไม่มีสมาธิเพราะอิตาโดริคุงตัวหอมเกินไปน่ะ” ค าชมนั้นชวนใจหวิวแปลกๆ พอเงยหน้าขึ้นก็พบว่าฝ่ายรุ่นพี่จ้องรอก่อน แล้ว สายตาที่บ่งบอกว่าก าลังลุ่มหลงพร้อมแสดงรอยยิ้มเป็นมิตรแบบที่รุ่นพี่ชอบ ท าก าลังเล่นงานยูจิเข้าจังๆ เห็นได้จากแก้มเนียนที่ขึ้นริ้วแดงๆกับดวงตาสีสวยที่ เบิกกว้างขึ้น ปากอิ่มเผยอออกเล็กน้อยก่อนรีบเม้มลงอย่างรวดเร็ว แย่ชะมัด…เริ่มเชื่อรุ่นพี่แพนด้าแล้วสิว่ารุ่นพี่อคคทสึเนื้อหอม “อะไรเล่า ชอบหยอดแบบนี้ คิดอะไรกับผมใช่ม้า!” เด็กน้อยเอ่ยกลั้ว หัวเราะ กะว่าพอเห็นรุ่นพี่ท าหน้าเหวอเมื่อไหร่จะแอบยกมือถือขึ้นถ่ายซะเลย แต่ผิดคาด “ใช่” “!?” “ผมคิดมำนำนแล้ว คิดจนเก็บไม่ไหว” อยากรัก อยากครอบครอง ยูตะเคยเสียความรักของตัวเองไปแล้วและจะไม่ยอมเสียไปอีก ความรู้สึกที่เก็บไว้ตอนอยู่กับริกะ บัดนี้เด็กหนุ่มพร้อมจะปลดปล่อย ทั้งหมดออกมาอย่างไร้ที่สิ้นสุดให้สมกับความทรมานที่เคยกัดกินถึงก้นบึ้ง
105 จะเข้ากอดรัดให้แน่น ท าทุกอณูพื้นที่ให้เป็นของตน พันผูกไว้แม้กระทั่ง แก่นวิญญาณของยูจิมิให้ความตายพลัดพราก หลังจากวันนั้นยูจิก็สังเกตว่ารุ่นพี่ทุ่มเทและใส่ใจเขามากขึ้น เดิมทียูจิไม่ เคยได้รับความรู้สึกราวกับเป็นคนส าคัญของใครมากขนาดนี้ ยูตะจ าได้แม้กระทั่ง สิ่งที่ยูจิเคยมองแต่ไม่กล้าซื้ออย่างพวกเครื่องประดับสวยๆเพราะคิดว่าราคาเกินตัว แถมยังอยู่แค่ ม.ปลาย ใส่ของพวกนั้นคงดูไม่เหมาะเท่าไหร่ แต่สุดท้ายรุ่นพี่คนนี้ก็ ซื้อมาเซอร์ไพรส์เขา ยูตะรู้ว่ายูจิเกลียดความโดดเดี่ยว ทุกครั้งที่เด็กหนุ่มปลีกตัวออกมาคน เดียวหลังสู้กับศัตรูเสร็จ เขาก็จะเป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้าง ดึงคนตัวเล็กกว่าเข้า สู่อ้อมกอดและเฝ้าไม่ห่างกายจนกว่าน้ าตาของยูจิจะเหือดแห้ง “ผมน่ะไม่เคยมีครอบครัวมาก่อนเลย อา...ไม่สิ ปู่ก็เป็นครอบครัวนี่นะ แต่ถึงแบบนั้นก็อดเหงาไม่ได้เพราะตอนนี้ปู่ไม่อยู่แล้ว” “เด็กดี ที่ผ่านมาเธอเก่งมาก” “ใช่เหรอ ทั้งที่ฟุชิงุโระก็ไม่มีครอบครัวเหมือนกันแต่ไม่เห็นงอแงเหมือน ผมเลย แถมยัง....ฮึก....อีกไม่นานผมก็จะโดนประหารสินะ” “เรื่องนั้นจะไม่มีวันเกิดขึ้น” เด็กหนุ่มรุ่นพี่ประคองหน้าอีกฝ่าย
106 จ้องมองด้วยสีหน้าจริงจังราวกลับย้ าชัดว่าสิ่งนั้นจะไม่เกิดขึ้นจริงๆ ความ มั่นคงที่ส่งผ่านมาท าให้ยูจิที่ก าลังอ่อนไหวเผลอเอนซุกเข้ากับอกแกร่ง อย่างน้อย ถ้าอยู่ในอ้อมกอดของคนๆนี้ ความหวังลมๆแล้งๆของเขาอาจเป็นจริงสักวันก็ได้ เพราะมีรุ่นพี่อยู่เคียงข้าง ยูจิถึงเริ่มวาดฝันถึงการมีชีวิต “อะ...อือ...” จูบหวานๆถูกป้อนสลับกันไปมาอย่างวาบหวาม อุณหภูมิในห้องนอนของเด็กหนุ่มรุ่นพี่ดูระอุขึ้นมาทันตาเห็น หลังปลงใจคบหากันเมื่อเดือนก่อน คืนนี้ก็เป็นครั้งแรกที่ยูตะกับยูจิจะ ลองมีเซ็กซ์กัน ความตื่นเต้นก่อตัวขึ้นทั่วทุกอณูร่างกายจนขนลุก กระนั้นมือ ของทั้งคู่ก็ยังลูบไล้ผิวกายให้กันไม่หยุด ยูจิสัมผัสกล้ามเนื้อแข็งแน่นเรียงตัวบน หน้าท้องคนโตกว่า หุ่นของพี่ยูตะสมบูรณ์แบบมากทั้งที่ตัวดูผอมบางกว่าแท้ๆ “เซ็กซี่จัง...สวยกว่าเจนนิเฟอร์อีก” “เว่อร์” ยูตะแกะกระดุมเสื้อสีเข้มของคนใต้ร่างออก เผยร่างส่วนบนเปลือยเปล่า ผิวเนียนผ่องของรุ่นน้องสะท้อนกับแสงโคมไฟหัวเตียงขลับให้ดูละมุน
107 อีกทั้งหน้าอกเด็กหนุ่มยังมีเนื้อมากกว่าปกติประดับด้วยหัวนมใหญ่สีชมพู สวย แค่เห็นร่องระหว่างสองเต้าเบียดชิดกันก็ท าเอาแก่นกายของยูตะแข็งตึงดัน กางเกงขึ้นรูป ปากของคนที่คร่อมอยู่ก้มลงครอบปทุมถันข้างหนึ่งแล้วดูดกลืนอย่าง ตะกละตะกลามทันที ส่วนอีกเต้าก็โดนมือหนาบีบเค้นอย่างเมามัน ร่างเล็กแหงน หน้าครางแอ่นแผ่นอกขึ้นสูงให้ยูตะกินได้เต็มที่ “อ้า...พี่ยูตะ....” จ๊วบๆๆ เสียงดูดนมยังคงดังอยู่แบบนั้นพักใหญ่ รู้ตัวอีกทีส่วนยอดก็แดงช้ าเปื้อน น้ าลายคนรักทั้งสองข้าง รอยมือชัดบนหน้าอกแสดงให้เห็นว่ายูตะขย าแรงแค่ไหน แต่ยูจิกลับชอบมัน ยิ่งพี่ยูตะแสดงออกว่าต้องการเขาแทบคลั่ง ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองส าคัญ ทั่วทั้งเนื้อตัวไม่มีตรงไหนเลยที่อีกคนปล่อยว่าง ร่องรอยสีกุหลาบถูกสลัก ปิดผิวขาวเนียนแถมบางที่ยังมีรอยฟันฝากไว้ด้วย ไม่นานนักกางเกงของยูจิก็ถูก ถอดออกพร้อมถุงเท้ายาวสีด าด้านใน เผยแก่นกายขนาดพอดีมีน้ าปริ่มตรงส่วน หัวชูชันขึ้นมาอย่างน่ารัก “ไม่เอานะ มันสกปรก อ๊ะ!”
108 คนที่นอนแผ่หลาหอบหายใจอยู่รีบลุกพรวดขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่ายูตะก้ม หน้าลงต่ าจนริมฝีปากสัมผัสกับปลายความแข็งขืน ส่งปลายลิ้นโลมเลียอย่างไม่ นึกรังเกียจ “ไม่เห็นสกปรกเลย” ใบหน้าหล่อยิ้มให้ทั้งที่แก่นกายคาปาก ยูตะดูดดุนส่วนหัวสลับกับลาก เลียตามความยาว ยูจิเสียวจนตัวสั่น ต้องใช้มือขยุ้มเส้นผมสีด าละเอียดของรุ่นพี่ ระบายอารมณ์ พยายามร้องห้ามยังไงแฟนของเขาก็ไม่ฟัง ซ้ ายังอ้าปาก ครอบครองส่วนกลางล าตัวเด็กหนุ่มแล้วโยกหัวขึ้นลง “อ้าาาาา” เป็นเพราะเอาแต่จดจ่อกับความรู้สึกเสียวปลายแก่นกาย ยูจิถึงไม่รู้ว่า ช่องทางด้านหลังก าลังถูกนิ้วเรียวยาวแหวกออก แล้วสอดนิ้วกลางเข้าไปช้าๆ เรียกได้ว่าการถูกพี่ยูตะออรัลให้ท าให้รู้สึกดีจนแทบลืมทุกสิ่งจนรู้สึกตัวอีก ครั้งก็ตอนที่นิ้วกลางของแฟนหนุ่มใส่เข้ามาสุดแล้วขยับเข้าออก “พะ พี่ยูตะ!! เจ็บ...อึ๊ก!!” “ทนหน่อยนะครับที่รัก อีกนิดเดียว”
109 คนพูดขยับขึ้นจูบยูจิ หันเหความสนใจคนตัวเล็กทุกทางทั้งใช้ลิ้นบี้ ยอดอกบวมเป่งหรือชักรูดแก่นกายรัวๆ เล้าโลมเพียงครู่เดียวคนใต้ร่างก็เลิกร้อง เจ็บแต่ส่งเสียงครางหวานหูออกมาแทน สะโพกขยับตามจังหวะสอดใส่นิ้วช้าเร็ว แต่แทงลึกสุดความยาว ยูตะยังเพิ่มจ านวนนิ้วถึงสามเพื่อขยายช่องทางรักรอ ความใหญ่โต “ฮึก...เสียว ยูจิเสียว” เป็นเพราะอีกคนแทนตัวเองด้วยชื่ออย่างที่ไม่ได้ท าบ่อยๆนัก จึงท าให้อารมณ์ของยูตะพุ่งสูง มืออีกข้างรีบปลดกางเกงออก แก่นกายขนาดใหญ่ดีดผึ่งออกมาทันที หัวป้านมีน้ าข้นเหนียวไหลปริ่ม ยิ่งยูตะออกแรงชักรูดไปด้วยก็ยิ่งท าให้น้ าข้น กระเด็นใส่ต้นขายูจิเปรอะไปหมด ไม่ไหวแล้ว นี่มันเกินกว่าความฝันของเขาเสียอีก มียูจินอนทอดกายให้เขาเชยชม เสพสม ร้องเรียกชื่อเขาด้วยความต้องการ “พี่ยูตะ....ยูจิอยากให้พี่ยูตะเอายูจิ” รูร้อนเป็นอิสระชั่วคราวเมื่อนิ้วทั้งสามถอนออก ยูจิหลุบตาจ้องส่วน มหึมาของคนรัก
110 เส้นเลือดบนความอวบใหญ่บวกกับขนดกด าที่ขึ้นร าไรมาตั้งแต่สะดือให้ ความรู้สึกดิบเถื่อนไม่น้อย เป็นไปได้ก็ไม่อยากให้พี่ยูตะถอดเสื้อให้คนอื่นเห็นเลย มีหวังสาวๆเป็นลมตายกันหมดแน่ “ซี้ด....เอาจริงๆนะ” “หือ...?” “พี่จะเสร็จแล้ว” “เดี๋ยวสิ ยังไม่ทันได้...” “ก็เธอยั่ว อา...แป้บนึงนะ” ความปวดหนึบที่ปลายท่อนร้อนเร่งเร้าให้ยูตะปลดปล่อย ยูตะเสยผม ยาวของตัวเองขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกเสียวซ่าน แค่เห็นช่องทางฉ่ าหวาน ขมิบรออะไรสักอย่างมาเติมเต็มก็ท าเอาเขาจะ.... “พี่ยูตะก็เข้ามาเสร็จข้างในนี้สิ” “ยูจิ!” ประโยคนั้นท าเอายูตะหันควับ ท าหน้าตกใจปิดไม่มิด ไปเรียนรู้การพูดจาแบบนั้นมาจากไหน!?
111 เท่านั้นไม่พอ ยูจิยังเอามือจับข้อพับขาไว้แล้วแยกออกกว้าง ส่วนหัวเข่า แนบอยู่เสมอไหล่ ท่าแบบนั้นท าให้อีกคนเห็นรูรักชัดขึ้น “พี่ยูตะ...” “อึก..! ยูจิ!!!” ปั่ก!! “อ๊าาาาา!!” เพียงสิ้นค าเรียก ยูตะก็พุ่งเข้ามาจับหัวบานๆยัดเข้าช่องทางสวยแล้วสอด เข้าไปมิดล า ส่วนนุ่มของอัณฑะกระแทกก้นเนียนเกิดเสียงดังขึ้นเร้าอารมณ์ให้คน โตกว่าหมดความอดทน สัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนก าลังตอดรัดตัวตนของเขา เสียวเหมือนใจจะขาด “อ...อั่ก! จะแตกแล้ว ยูจิ!!” พรวดดดดด!! น้ าขุ่นร้อนมากมายฉีดพุ่งอยู่ภายใน หากบอกว่าทั้งคู่ใกล้หลอมละลายก็ คงไม่เกินจริงนัก ยูจินอนตัวสั่นเพราะเพิ่งเคยรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรก น้ าตาไหล เป็นทางอย่างคนกักเก็บอารมณ์ไม่อยู่ ร้อนระอุมาจนถึงช่องท้อง “ฮือ...” “โคตรดีเลย...ยูจิ”
112 หลังแก่นกายกระตุกปล่อยน้ ากามเข้าไปจนไหลทะลักออกมา ยูตะก็เริ่ม ขยับสะโพกเข้าออกเนิบนาบ ไม่อยากเชื่อว่าท่อนล าจะกลับมาแข็งอีกครั้งอย่าง รวดเร็วทั้งที่เพิ่งถึงจุดสุดยอด “อ๊ะ อ... อ๊า! พี่ยูตะ!” ร่างเนียนนุ่มโดนจับยึดสะโพกกระแทกหนักหน่วง ส่วนหัวโดนจุดกระสัน อย่างแรงทั้งจุกทั้งเสียว ยิ่งมีน้ ารักของยูตะเจิ่งนองอยู่ข้างในก็ยิ่งท าให้เกิดความ หฤหรรษ์มากขึ้น เล็บของยูจิจิกลงแขนคนรักเป็นรอยแดง เนื้อนมกระเด้ง กระดอนตามจังหวะ ภาพที่เห็นเซ็กซี่มากจนคนด้านบนอดไม่ได้ที่จะก้มลงดูดยอดอก สูดดม ร่องนมหอมๆ ระหว่างนั้นก็ตอกอัดความเป็นชายถี่ยิบไม่ยั้งแรง ยามผละปาก ออกจากเนื้อนุ่มก็ชะโงกป้อนจูบต่อด้วยลิ้นร้อนๆจนน้ าลายฉ่ าเยิ้มไหลลงปลายคาง “ชอบมั้ยครับ เป็นเมียพี่แบบนี้ชอบมั้ย” “ชะ ชอบ....ชอบมาก! อ๊า!!” ตึบๆๆๆ!!! แรงกระทุ้งรัวแรงกว่าเดิม ร่างเล็กรู้สึกว่าปลายทางอยู่ใกล้แค่เอื้อม ร้องเสียงหลงส่ายหน้าไปมาน้ า หูน้ าตาไหล ปลายเท้าจิกงอ
113 ในที่สุดยูจิก็ปลดปล่อยความใคร่ออกมาเปรอะเปื้อนหน้าท้องและแผ่นอก ตัวเอง ขณะที่ยูตะเร่งจังหวะตามไปเตียงสั่นเอี๊ยดอ๊าด ไม่กี่วินาทีน้ ากามเหนียว ข้นก็กระฉอกเติมเต็มรูร้อนขาวโพลน แต่แทนที่จะถอนตัวออก ร่างสูงกลับจับ พลิกให้คนรักนอนตะแคงส่วนตัวเองขยับนอนซ้อนหลัง ขาเรียวสวยถูกมือแกร่ง ยกขึ้น “อยากเอายูจิไปทั้งคืนเลย” ยูตะมีความสุขมากเมื่อสุดท้ายยูจิก็ กลายเป็นของเขาโดยสมบูรณ์ ราวกับไม่รู้จักพอ ท่อนเอ็นที่เพิ่งสงบค่อยๆแข็งโด่ สะโพกหนาขยับเบาๆลดความกระสันเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมถอนความ ใหญ่โตนั้นออก “อื้อ...ไม่ไหวแล้วนะ” ตัวยูจิเริ่มโยกอีกครั้ง
114 “พี่รักยูจิ...” คราวนี้ยูตะกระแทกแรงขึ้น ซอยต่อเนื่อง “ให้ตายสิ” บอกรักแบบนี้ทีไร คนที่ใจอ่อนก็เป็นเขาทุกที เรียกได้ว่าคืนนั้นทั้งสองร่วมรักกันไปทั่วห้อง ทั้งบนโต๊ะหนังสือ พื้นหน้า ประตู ห้องน้ า จบที่ระเบียงด้านนอก แถมตอนที่ตื่นขึ้นมา ยูตะยังจัดให้บนเตียงอีกหนึ่งครั้งหนักๆ ดีที่วันนี้ เป็นวันหยุดและไม่มีภารกิจอะไร พวกเขาถึงยังนอนกกกอดอยู่ด้วยกันได้ “นี่ พี่ยูตะ” “ว่าไงครับ ?” “.....ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่าดีจังเลยที่ตื่นมาแล้วเจอหน้าพี่เป็นคนแรกน่ะ” รอยยิ้มของคนตัวเล็กสดใสเหมือนมีดวงอาทิตย์อยู่ในห้อง มือนุ่มขยับมา ประสานกับมือของเขา สองคู่รักสบตากันเนิ่นนานก่อนขยับเข้าหาปลายจมูก แนบชิด หลับตาพริ้มดึงดูดกลีบปากแผ่วเบา ช่วงเวลานี้ช่างอ่อนโยน อบอุ่น เต็มไปด้วยความรัก ยูตะและยูจิหวังว่าความสุขนี้จะคงอยู่ตลอดไป “พรุ่งนี้ไปโรงหนังกันมั้ย ? มีหนังฆาตกรรมเรื่องใหม่เข้าด้วยนะ”
115 “เอาสิ เสร็จแล้วก็ไปปาจิงโกะที่เธอชอบไง” “นี่แซะเหรอ ผมเลิกไปนานแล้วน่า!” “ฮะๆๆๆ”
116 ฤดูใบไม้ผลิที่มิยางิ ต้นซากุระสองข้างทางผลิดอกบานเต็มต้นชวนให้คนมองรู้สึกดี หลายคนเลือกใช้เวลาในวันหยุดมาพักผ่อนหย่อนใจ เช่นเดียวกับยูจิที่พาเรียวออกมาปิกนิก บนผ้าปูสีเหลืองอ่อน เด็กน้อย นั่งทาแยมสัปปะรดของโปรดลงบนขนมปังก่อนยกขึ้นประกบให้สวยที่สุดเท่าที่จะ ท าได้ นานๆจะได้ออกมาท างานอดิเรกใต้ร่มไม้ร่มรื่นแบบนี้ ทั้งคู่จึงไม่ลืมที่จะพก ขนมกับสมุดวาดภาพระบายสีมาด้วย “แม่ครับ อั้มๆ”
117 “โอ้โห เรียวท าให้แม่กินเหรอครับ” มือเล็กยื่นแซนด์วิชไปตรงหน้าแม่ ยูจิอดไม่ได้ที่จะยกมือลูบผมสีพีชนั้น ส่วนปากก็อ้ารับผลงานของเชฟตัวน้อย ลิ้มรสความเปรี้ยนอมหวาน “อร่อยมากเลย โตขึ้นเป็นเชฟดีไหม” “เป็นๆ! เรียวอยากเป็นเชฟครับ จะได้ท าอาหารให้แม่กิน” ค าตอบน่าเอ็นดูเรียกรอยยิ้มจากคนเป็นแม่ นึกถึงครั้งก่อนที่เรียวลองท า ลูกชิ้นปลาบดใส่หม้อไฟให้พวกฟุชิงุโระกิน ผลคือทุกคนชอบรสมือของเจ้าตัวเล็ก มากกว่าเขาเสียอีก จะดี๊ด๊าหลุดโลกไปหน่อยก็คงเป็นอาจารย์โกะโจที่เต้นระบ า ทั่วบ้าน ตะโกนว่าลูกชิ้นของเรียวอร่อยยิ่งกว่าบุฟเฟต์โอมากาเสะหัวละแสนเยน ตั้งแต่ค าสาปหายไปจากโลก ทุกคนก็ยุ่งอยู่กับการฟื้นฟูบูรณะบ้านเมืองและรักษาคนบาดเจ็บ จนเวลาผ่านไปสองปีอะไรๆก็ดีขึ้นมาก เขตกักกันถูกประกาศเลิกใช้ มนุษย์กลับมาใช้ชีวิตปกติอย่างที่ควรจะเป็น “เดือนหน้าก็จะได้ไปเรียนที่โรงเรียนใหม่แล้ว เรียวตื่นเต้นมั้ย ?” เขาเอ่ยถามลูกชาย ส่วนมือก็ยังนั่งท าสลัดทูน่ากับของหวานไว้รอเพื่อนๆ ที่จะตามมาด้วย ทั้งฟุชิงุโระ อาจารย์โกะโจ และโดยเฉพาะโนบาระที่ย้ านักหนา ว่าจะเหมาของเล่นกับเสื้อผ้าดีๆมาฝากหลานเป็นกระสอบ
118 “ตื่นเต้นครับ! อยากไปเร็วๆแล้ว!” เรียวยิ้มแฉ่งให้แม่ เป็นเพราะโรงเรียนเดิมกลายเป็นซาก เด็กชายจึงต้องหยุดเรียนไปก่อน จนกว่าจะมีโรงเรียนใกล้ๆเปิดท าการสอนอีกครั้ง ซึ่งระหว่างนั้นอาจารย์โกะโจกับ เขาจะเป็นคนสอนวิชาพื้นฐานต่างๆให้ที่บ้าน เรียวเป็นเด็กฉลาด หัวดี แถมยังมีไมตรีชอบช่วยเหลือคนอื่น ไปอยู่กับ ใครแป้บเดียวก็ปรับตัวได้ เห็นได้ชัดจากการที่สามารถชวนมากิกับเมงุมิคุยเรื่อง นั้นเรื่องนี้ได้ทั้งวัน แพนด้าถึงกับบอกว่าสมาคมคนเห่อหลานได้ถือก าเนิดขึ้นแล้ว “เอ้ะ ว่าแต่ลุงโกะโจไม่เอาดอกกุหลาบมาให้แม่แล้วเหรอครับ ?” ได้ยิน ค าถามลูก ยูจิก็ยิ้มแห้งออกมา เพราะตั้งแต่เหตุการณ์จบลงก็ไม่มีวันไหนเลยที่ อาจารย์ไม่เข้ามาหยอดค าหวานพร้อมกุหลาบช่อใหญ่ทั้งยังซื้ออะไรมากมายมาให้ เขากับลูกอีก ยูจิไม่ได้ใสซื่อเหมือนตอนอายุ 15 จึงมองออกว่าก าลังโดนจีบ ไม่เพียงแค่นั้น ดูเหมือนว่าฟุชิงุโระก็ตามจีบเขาอยู่เหมือนกัน ซ้ ายังมี โนบาระคอยเป็นแม่สื่อด้วย “ไม่แล้วครับ กุหลาบช่อนึงมันแพงน่ะ แม่เลยห้ามไม่ให้ซื้อมาให้แล้ว เดี๋ยวลุงโกะโจไม่มีเงินกินข้าว” “แต่ลุงโกะโจรวยมากไม่ใช่เหรอครับ” ยูจิเครียด จะให้ตอบลูกยังไงดีว่าไม่อยากให้ความหวังคนอื่น
119 “เอาเป็นว่าตอนนี้รีบท าแซนด์วิชกันดีกว่า ลุงโทโดก็จะมาด้วยนะ ต้องท าหลายๆชิ้นหน่อย” “โอ๊ะ! ลุงโทโดมาด้วยเหรอครับ!? เย้ๆๆ งั้นรีบท าดีกว่า” ถ้าพูดถึงอีกหนึ่งคนที่เรียวชอบมากที่สุดคงหนีไม่พ้นโทโด หลังจากได้ ไสยเวทย้อนกลับของอาจารย์โกะโจช่วยไว้ อาการบาดเจ็บและอวัยวะทุกอย่างก็ กลับมาสมบูรณ์เหมือนเดิม น่าเสียดายที่เพราะมีภารกิจส าคัญอย่างการช่วยเหลือ ผู้รอดชีวิตตามเมืองต่างๆท าให้นานๆครั้งโทโดจะแวะกลับมาที่มิยางิ มีหลายคนถามว่าท าไมยูจิไม่ย้ายกลับไปอยู่โตเกียวกับคนอื่นๆหรือไม่ก็ กลับไปเซ็นได แต่ค าตอบนั้นไม่เคยเล็ดรอดออกจากปากเขา พอนานวันเข้า เพื่อนๆก็เลิกรบเร้าไปเอง ยูจิอยู่ที่นี่มาเกือบสิบปี ถึงเจอแต่เรื่องแย่ๆแต่ก็เหมือน ใจมันผูกพันไปแล้ว อีกอย่างเรียวก็รักบ้านหลังนี้มาก นอกจากนี้ที่ห้องใต้ดิน ยูจิยังเปลี่ยนให้เป็นที่อยู่ของนิ้วสุคุนะ รู้ดีว่าเจ้าราชาค าสาปนั่นไม่อยู่แล้วแต่นิ้วของเจ้าตัวก็ยังเก็บไว้ดูต่างหน้า ได้อยู่ ท่ามกลางเสียงคัดค้านของฟุชิงุโระที่เกลียดสุคุนะขึ้นสมอง ยูจิก็ยังยืน กรานว่าจะเก็บชิ้นส่วนราชาค าสาปไว้ อย่างน้อยในศึกสุดท้าย สุคุนะที่สามารถพังอาณาเขตเมงุมิได้พริบตาเพื่อ ท าแผนของเคนจาคุให้เป็นจริงก็ยังเลือกช่วยยูจิแทน และเขาคงไม่มีวันลืมได้ลง “ยูจิคุงงงงงง” เสียงเรียกแสบหูดังจากข้างหลัง
120 พอหันไปมองก็พบว่าอาจารย์โกะโจวิ่งยิ้มร่ามาแต่ไกล หอบถุงขนมหวาน มาเต็มสองมือ เรียวยืดตัวขึ้นโบกมือให้ส่วนคุณแม่ท าเพียงยิ้มบางๆ ไม่ไหวเลย นะผู้ชายคนนี้ ท าตัวเหมือนเด็กได้ตลอดเวลา “สวัสดีครับลุงโกะโจ!” “สวัสดีจ้า แต่ว่าน้า...เมื่อไหร่จะเรียกผมว่าคุณพ่--” “สวัสดี” ฟุชิงุโระที่โผล่มาจากไหนไม่รู้พูดแทรกขึ้นท าให้ยูจิกับลูกตกใจ เล็กน้อย สงสัยใช้วิชาเงาอ าพรางตัวมาอีกแหง “อาเมงุมิ! สวัสดีครับ! เรียวท าแซนด์วิชไว้ให้เพียบเลย” “อืม ขอบใจนะ” “เดี๋ยวสิ! แย่งซีนผมเหรอเมงุมิคุง!!” เสียงเจื้อยแจ้วของผู้ใหญ่สองคนที่เถียงกันแบบไม่ดูอายุท าเอายูจิกลั้น หัวเราะไม่อยู่ นี่ช่างเป็นช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความสบายใจ ราวกับไหล่สองข้าง ไม่ต้องแบกรับอะไรไว้อีกแล้ว แต่ทว่าบางครั้ง....ยูจิกลับรู้สึกวูบโหวงลึกๆ ไม่สิ ต้องบอกว่าความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นตลอดเวลามากกว่า มันเป็นความรู้สึกที่ประหลาดเหมือนตัวเองลืมอะไรบางอย่างไป และไม่ ว่าจะพยายามนึกเท่าไหร่ หัวของเขาก็จะปวดรุนแรงทุกครั้ง
121 โกะโจเคยบอกว่านี่เป็นผลกระทบทางจิตใจที่ต้องการลืมเรื่องแย่ๆ แต่ไอ้เรื่องแย่ๆที่ว่า....มันเรื่องไหนกันล่ะ ? ถ้ามาเรียบเรียงเหตุการณ์ในชีวิตที่ผ่านมาแล้ว.... ยูจิกินนิ้วสุคุนะเพื่อช่วย ฟุชิงุโระ หลังจากนั้นอาจารย์โกะโจก็พามาที่โรงเรียนไสยเวท ที่นั่นเขาได้มีเพื่อน มากมาย ก่อนร่วมฝ่าฟันศึกต่างๆมาถึงจรดลล้างบางซึ่งมีคนบาดเจ็บล้มตาย เกลื่อนไม่เว้นโทโดและพี่โจโซ เคนจาคุใช้พลังดึงสุคุนะจากร่างเขาไปเป็นพรรคพวกท าให้เด็กหนุ่มไร้ พลังโดยปริยายและถูกถอนตัวออกจากทีมโกะโจ ระหว่างนั้นยูจิก็บังเอิญเจอ ทารกก าพร้าถูกทิ้งไว้ เขารู้สึกต้องตาต้องใจเด็กคนนี้มากทั้งที่ไม่เคยมีความ เกี่ยวข้องกันจนตัดสินใจอาสาเลี้ยงไว้เป็นลูก ตั้งชื่อให้ว่า ‘เรียว’ ต่อมาอาจารย์โกะโจก็ชิงตัวสุคุนะมาได้ก่อนเริ่มศึกชี้ชะตากับเคนจาคุ โดยให้ฟุชิงุโระรีดพลังสุคุนะไปให้ใช้ สุดท้ายแล้วด้วยไสยเวทอันมหาศาลของ อาจารย์และความร่วมมือจากทุกคนก็ท าให้เอาชนะมาได้ ที่นึกออกก็มีเพียงเท่านี้ ทุกความทรงจ าเต็มไปด้วยความโหดร้ายจริง แต่ก็ไม่มีส่วนไหนที่ยูจิรับไม่ได้ถึงขั้นพยายามลืม นอกจากนั้นชายหนุ่มยังรู้สึกว่าบางเหตุการณ์ดูปะติดปะต่อกันแปลกๆ เหมือนสิ่งที่เขาลืมไปจะเป็นตัวบุคคลมากกว่าเหตุการณ์พวกนั้น แล้วเขำลืมใครไปกันล่ะ ?
122 “ไอ้อาจารย์บ้านี่! ใช้ไสยเวทเล่นดอดจ์บอลแบบนั้นโกงเกินไปแล้ว!” “เปล่าน้า โนบาระตาฝาดรึเปล่า” “ลุงโทโด! ตอนนี้แหละขว้างไปเลยครับ!” “โอ้ส!!” “ช่วยดึงเจ้าอาจารย์บ้านั่นให้อยู่กับที่ทีนะ เคียวคุเก็น” “เอ๋!? เหวอออ!!” ในยามบ่ายคล้อย ยูจินั่งกอดเข่ามองทุกคนเล่นดอจด์บอลอย่าง สนุกสนานวุ่นวาย เห็นอาจารย์ตัวสูงล้มหงายหลังเพราะโดนหมาชิกิงามิสีขาวของ เพื่อนผมด างับขาไว้ ส่วนโทโดที่มีเรียวขี่คออยู่ก็ใช้จังหวะนี้ขว้างลูกบอลใส่หน้า หล่อเหลานั่นส าเร็จ ชนะเกมแล้วโนบาระจึงวิ่งมาแตะมือกับหลาน “เฮ้! ตาหน้านายจะเล่นมั้ย!? อิตาโดริ!” เสียงเพื่อนสาวเพียงคนเดียว ตะโกนถาม ยูจิที่เหงื่อเต็มตัวจากการเล่นตาก่อนหน้าจึงบอกว่าขอไปล้างพู่กันกับ จานสีก่อน “เล่นกันไปเลย!” ร่างเล็กพูดแล้วยกเซ็ตสีน้ าระบายสีของเรียวขึ้นเดินไป ยังก๊อกน้ าสาธารณะไม่ไกลนัก ก่อนเล่นดอดจ์บอลพวกเขาทั้งหมดนั่งวาดรูป ด้วยกัน จนตอนนี้ที่ผ้าปูส าหรับนั่งเต็มไปด้วยภาพวาดมากมายวางกองอยู่ แถม ตอนนี้พู่กันกับจานสียังกระเด็นเกลื่อนกลาดเพราะลูกบอลลอยมาใส่
123 “อาจารย์โกะโจผสมสีเละหมดเลย เฮ้อ” ยูจิยิ้มหน่ายใจขณะล้างจานสีที่มองปุ้บก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นของอาจารย์ พอนึกถึงตอนที่วาดรูปกันอยู่ โทโดเพิ่งมาถึงด้วยสภาพท้องร้องโครกคราก ออด อ้อนให้น้องชายไม่แท้ท าอะไรให้กิน ด้วยความสงสารยูจิเลยเอาแต่นั่งประกบ แซนด์วิชให้อีกฝ่ายและนั่งพูดคุยสัพเพเหระจนไม่ได้สังเกตเท่าไหร่ว่าแต่ละคนวาด ภาพอะไรบ้าง ยูจิคิดอะไรเพลินๆ อยู่ๆก็มีลมแรงพัดผ่านมา กิ่งของต้นซากุระสั่นไหว ดอกไม้ชมพูปลิดปลิวทั่วบริเวณ “เอ้ะ??” ชายหนุ่มผมสีพีชในเสื้อฮู้ดตัวโปรดกับกางเกงยีนส์สามส่วนเห็นกระดาษ วาดรูปลอยมาจึงรีบเดินไปเก็บ ลมแรงขนาดนี้ผลงานของคนอื่นๆจะต้องปลิวไป ด้วยแน่ๆ “ลืมหาอะไรทับไว้เลย ต้องรีบไปตามเก็บก่อนแล้ว” ยูจิหยิบกระดาษสองแผ่นที่ปลิวมาใกล้ๆกันขึ้นมา แผ่นแรกเป็นรูป ลิปสติกลดราคาที่โนบาระวาด ส่วนแผ่นที่สองเป็นของอาจารย์โกะโจซึ่งน่าจะ พยายามวาดรูปเขา หลุดข าพรืดเมื่อมองตรงมุมกระดาษมีลายมือเมงุมิเขียนไว้ว่า ‘ดูเหมือนบ๊วยเค็มโดนรถเหยียบ’ “ฮะๆๆๆ กัดกันได้ตลอดจริงๆ”
124 ใบหน้าน่ารักส่ายไปมายิ้มๆ เหมือนตอนนั้นจะได้ยินแว่วๆว่าเมงุมิเองก็ แอบวาดรูปเขาเหมือนกันแต่ไม่กล้าให้ใครดู ชายผมด าทรงสั้นยัดกระดาษลง กระเป๋ากางเกงท่ามกลางความเสียดายของคนอื่นๆ ว่าไปแล้ว ยังไม่เห็นเลยว่าเรียววาดภาพอะไร อาจจะไม่ได้ปลิวมาแถวนี้ก็ได้— “ขอโทษนะครับ กระดำษแผ่นนี้ของพวกคุณใช่ไหม ?” “.....!?” ทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกจากข้างหลัง ยูจิก็รู้สึกขนลุกชันโดยไม่ทราบ สาเหตุ แม้แต่จะขยับกายให้หันไปมองยังล าบาก หัวใจดวงน้อยเต้นถี่รัวยิ่งกว่าตอนหอบเหนื่อย กายสั่นเทา อีกทั้งอยู่ๆ น้ าตาของเขาก็ไหลออกมาเอง ยูจิมั่นใจว่าไม่เคยได้ยินเสียงนี้มาก่อน...แต่ไม่รู้ท าไมถึงรู้สึกคุ้นเคย มั่นใจว่าไม่เคยเห็นใบหน้าดูดีแถมยังอ่อนโยนนั้น....แต่กลับโหยหา ในดวงตาสีฟ้าเข้มจัด สะท้อนเงาของเขาเพียงผู้เดียว “ชะ...ใช่ครับ ขอบคุณนะครับที่เก็บมาให้” กว่าจะหาลิ้นเจอก็เผลอยืนจ้องคนแปลกหน้าอยู่นาน กระนั้นอีกฝ่ายก็ยัง ยิ้มให้อย่างเป็นมิตรไม่ได้ถือสาอะไร ยื่นกระดาษวาดรูปอีกแผ่นให้เขา
125 “ไม่เป็นไรครับ แต่อยู่ๆมายืนร้องไห้แบบนี้ ผมก็เป็นห่วงแย่สิ” นิ้วเรียวของคนตัวสูงกว่าค่อยๆเช็ดน้ าตาให้อย่างถือวิสาสะ ยูจิสะดุ้ง “อ้ะ! ขะ ขอโทษครับ! ไม่รู้ท าไมมัน...” หน้าของคนร้องไห้แดงก่ าจนไม่เหลือพื้นที่ไหนที่เป็นสีผิว ยืนตัวแข็งเมื่อ มือใหญ่ยังคงสัมผัสข้างแก้ม ละไมปาดหยาดน้ าตาออกให้ทั้งสองข้าง ร่างเล็กไม่เข้าใจตัวเองสักนิด เหมือนเจอกุญแจส าคัญกับตัวล็อกประตูแต่ไม่มีปัญญาเอาไปไข รู้ว่าการปรากฏกายของชายตรงหน้าไม่ธรรมดา แต่ก็ไม่ได้อยากขุดคุ้ย ยูจิรู้สึกเพียงอยากอยู่กับคนๆนี้ไปเรื่อยๆเท่านั้น “งั้นผมไปก่อนนะครับ” “ดะ เดี๋ยว!!” พริบตาเดียวมือเขาก็ยื่นไปขว้าแขนก าย า หนุ่มที่อยู่ใน เสื้อเชิ้ตขาวกางเกงขายาวกรมท่าถึงหยุดก้าวเดินแล้วหันมาอีกครั้งพร้อมรอยยิ้ม “ไม่ต้องห่วง เราจะได้เจอกันอีก” “เอ้ะ...?” “เพรำะว่ำผมจะไม่ปล่อยเธอไปอีกแล้ว” ชายปริศนาเอ่ยเพียงเท่านั้นแล้วเดินจากไป…
126 สายลมค่อยๆสงบลงเหมือนมันตามคนๆนั้นไปด้วย ยูจิตบหน้าเรียกสติ ตัวเองกลับมา เขามาล้างจานสีนานแล้ว ทุกคนคงสงสัยแย่ เก็บเรื่องผู้ชายคนนั้นไว้ก่อนแล้วกัน... คุณแม่วัยหนุ่มถอนหายใจ ระหว่างเดินกลับไปที่ก๊อกน้ าก็เพิ่งนึกได้ว่าตน ถือกระดาษวาดรูปแผ่นสุดท้ายที่ได้รับจากคนแปลกหน้าอยู่ ให้เดาแผ่นนี้คงเป็น ผลงานของเรียว ถ้าดูงานศิลปะของลูกอาจช่วยท าให้ใจสงบลงก็ได้ แต่แล้วดวงตาสีน้ าตาลสวยนั้นกลับเบิกกว้าง “คะ....ใครน่ะ?” ในกระดาษคือภาพของครอบครัวที่เรียวมักจะวาดบ่อยๆ ทุกครั้งจะมีตัว เขาจูงมือลูกเดินทางไปสถานที่ต่างๆด้วยกันตามจินตนาการของเด็กประถม มัน จะไม่มีอะไรน่าตกใจหากครั้งนี้เรียวไม่วาดใครอีกคนขึ้นมาด้วย ภาพเด็กน้อยจูงมือแม่และบุคคลปริศนา ทาฉากหลังสีแดง พร้อมด้วยตัวหนังสือสีด าที่เขียนยึกยือว่า…
127 ‘เรำจะได้เจอกันอีก’ -END-
128 คุยกับ DADA ท้ำยเรื่อง สวัสดีค่าทุกคน ดาด้าเองนะคะ! ผลงานนี้ถือได้ว่าเป็นการรวมเล่มฟิค ครั้งแรกเลยค่ะ! ย้ าว่าครั้งแรกจริงๆ...(อิดโรย) ที่ผ่านมาท าแต่โดจินตลอด ได้ ลองท าอะไรใหม่ๆบ้างก็สนุกดีค่ะ ถึงแม้เหนื่อยใจจะขาดเพราะต้องท างานประจ า ไปด้วย แต่ก็สู้จนมีวันนี้! เกี่ยวกับตัวฟิค จริงๆมันคือเธรดที่ดาด้ากาวเล่นๆไว้ในทวิตเตอร์ค่ะ ถึงพิมพ์ไปข าๆแต่ผลตอบรับกลับดีมาก มีคนอยากอ่าน #พี่ต๋ำยันแตก เยอะเลย ดาด้าที่ลังเลสองจิตสองใจในตอนแรกถึงได้ตกลงที่จะแต่งฟิคเรื่องนี้ขึ้นมาจริงๆ ต้องขอบคุณทุกคนที่ให้ฟีดแบคด้วยนะคะ เลยท าให้ฟิคเรื่องนี้เกิดขึ้นมาได้ คนที่อ่านในทวิตมาก่อนจะรู้ว่าดาด้าเปลี่ยนเนื้อเรื่องไปพอสมควรแต่ เพื่อให้เส้นเรื่องไม่ยืดยาวเกินก าลังถึงต้องมาเรียบเรียงใหม่ค่ะ อีกทั้งทฤษฎีที่ใช้ยัง มั่วมาก เรื่องด าเนินอยู่ในจักรวาล JJK ก็จริง แต่พวกพลังต่างๆ ทริคไสยเวท การ ต่อสู้ ดาด้านิยามขึ้นมาใหม่หมดเลยค่ะ ฮ่าๆๆ เพราะงั้นอ่านเพื่อความบันเทิง พอน้า (กระซิกๆ) ในเรื่องดาด้าต้องการสื่อถึงความรักบิดเบี้ยวของพี่ต๋า คนที่เคยผ่านความ เจ็บปวดมาแล้วและไม่ต้องการให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีกเลยยันแตกขึ้นมา แต่ทุก ความรู้สึกนั้นมาจากความรักโดยแท้จริง เพราะงั้นไอ้สิ่งที่เรียกว่า ‘ความรัก’ เนี่ย เป็นเรื่องที่ซับซ้อนมากจริงๆ เหมือนที่โกะโจพูดไว้ใน JJK0 เลย ตัวยูจิเองก็มี ความรักที่ยากจะเข้าใจเหมือนกัน รังเกียจพี่ต๋าแต่ใจจริงกลับไม่อยากเสียไป
129 ส่วนตอนจบที่พี่ต๋ากลับมาได้ ดาด้าจะขอปล่อยปลายเปิดไว้ให้ทุกคนคิด เองเต็มที่เลยนะคะ 5555 อย่าลืมว่าพี่แกคือจอมมหาเวทค่ะ (แต่ไม่ผนึกมาร ผนึก ผู้ชายทุกคนที่ใกล้ยูจิแทน) จนท้ายที่สุดพี่แกก็ไม่ยอมปล่อยยูจิไปจริงๆ ใน ภาพวาดของเรียวเองก็มีจุดสังเกตอยู่ที่ฉากหลังสีแดงด้วย ทุกคนคิดเห็นอย่างไร สามารถเวิ่นในทวิตหรือเฟสด้วยแท็ก #พี่ต๋ำยันแตก ได้เลยนะคะ >< ดาด้าขอบคุณที่ช่วยอุดหนุนผลงานเล่มนี้ ขอบคุณเสียงตอบรับที่เป็น ก าลังใจให้ดาด้าตลอดมา และต้องขอโทษด้วยนะคะหากฟิคเรื่องนี้ผิดพลาด ตรงไหนหรือยังไม่สมบูรณ์แบบมากนักเพราะเพิ่งเคยท าครั้งแรกจริงๆค่ะ ถ้ามี โอกาสหน้าจะพัฒนาฝีมือให้ดียิ่งขึ้นแน่นอน ด้วยรักและอมยิ้ม DADA