เจ้าชายน้อย

ก

คำนำ

หนงั สอื E-book เล่มนน้เี ปน็ วรรณกรรมประเภทนิทานเร่ืองเลา่ สำหรบั เด็ก ดว้ ยเป็นเร่ืองราวชีวิตของเด็ก
น้อยคนหนึ่ง ทั้งตัวนักเขียนก็ได้ระบุไว้ในคำอุทิศถึงเพื่อนที่ดีที่สุดของเขาด้วยว่าเป็นงานที่เขียนสำหรับ เด็กๆ
อยา่ งไรก็ดี หนงั สือต้ังคำถามวา่ ดว้ ยจุดหมายปลายทางของชีวติ ไว้ คำถามน้จี ะเกิดข้นึ ในใจเมือ่ เดก็ ๆ เร่มิ มีสำนึกของ
คนโตแลว้ เมือ่ เปน็ เชน่ นนั้ เจ้าชายน้อย จึงเป็นงานเขียนสำหรับผู้ใหญด่ ว้ ยเชน่ กนั

เน้อื หาของหนังสอื ง่ายๆแต่แพรวพราวด้วยความคิดฝนั เรือ่ งมีอยูว่ า่ เด็กชายตวั นอ้ ยเกิดเหตุขัดข้องหมองใจ
กับเพอ่ื นหญิง (ดอกกหุ ลาบ) จึงออกจากบ้าน (ดาวดวงน้อย) ไปแสวงหาเพื่อนๆจากที่อน่ื และเปน็ เหตใุ ห้ได้พบปะ
ผู้คนและเรอื่ งราวมากมาย เปิดโอกาสใหต้ วั เขาได้ตรึกตรองถึงการแสวงหาของตัวเอง

เมอ่ื พิจารณาตามบทพระพุทธศาสนาไทยแล้ว การแสวงหาของ เจ้าชายน้อย เทียบเคยี งไดก้ บั การแสวงหา
กรรมะ-การกระทำของคนเรา ขณะที่จุดหมายปลายทางในแนวพุทธธรรมไทย คือการเข้าถึงการหลุดพ้นด้วย
เสน่ ทางมรรคมีองค์แปด ละเสียซ่ึงกเิ ลสและเครื่องเศรา้ หมองทงั้ ปวง การแสวงหาของเดก็ ชายน้อย ในเจ้าชายน้อย
คือการบ่มเพาะความดีงามในจิตใจ และสร้างสายสัมพันธ์ทางใจ อันเป็นพฤติกรรมที่ก่อตัวขึ้นโดยที่เราไม่อาจ
มองเหน็ ได้ด้วยตา แตกต่างหา่ งไกลกับเส้นทางแหง่ การสละละเพ่ือบรรลพุ นะนพิ พาน

น่นี ับเป็นววิ าทะทางวฒั นธรรมอย่างลกึ ซึง้ ระวา่ งโลกตะวนั ออกกับโลกตะวันตกงานประพันธ์ที่นำเสนอใน
ท่วงทำนองผสมผสานระหวา่ งกวีนิพนธ์และงานแฟนตาซี โดยอิงสารตั ถะแห่งวัฒนธรรมตะวันตกเล่มนเ้ี มอ่ื อา่ นแล้ว
จะนำพาผู้อ่านไปเผชิญปัญหาพื้นฐานไรพรมแดน อันได้แก่การเลือกเส้นทางเดินในชีวิต เป็นการเชญิ ชวนใหเ้ ข้าสู่
การเจริญภาวนาในอกี รปู แบบหน่ึงและจะยังคงความอมิ่ เอิบใจใหก้ บั ผู้อา่ นที่เคยคนุ้ กับการฝึกจติ อยู่เป็นนจิ

ข

สารบญั

:: Dedication :: .....................................................................................................................................................1
: : chapter 1 : :.....................................................................................................................................................2
: : chapter 2 : :.....................................................................................................................................................4
: : chapter 3 : :.....................................................................................................................................................6
: : chapter 4 : :.....................................................................................................................................................8
: : chapter 5 : :...................................................................................................................................................10
: : chapter 6 : :...................................................................................................................................................12
: : chapter 7 : :...................................................................................................................................................13
: : chapter 8 : :...................................................................................................................................................15
: : chapter 9 : :...................................................................................................................................................17
: : chapter 10 : :.................................................................................................................................................19
: : chapter 11 : :.................................................................................................................................................22
: : chapter 12 : :.................................................................................................................................................23
: : chapter 13 : :.................................................................................................................................................24
: : chapter 14 : :.................................................................................................................................................27
: : chapter 15 : :.................................................................................................................................................29
: : chapter 16 : :.................................................................................................................................................32
: : chapter 17 : :.................................................................................................................................................33
: : chapter 18 : :.................................................................................................................................................35

ค

: : chapter 19 : :.................................................................................................................................................36
: : chapter 20 : :.................................................................................................................................................37
: : chapter 21 : :.................................................................................................................................................38
: : chapter 22 : :.................................................................................................................................................41
: : chapter 23 : :.................................................................................................................................................42
: : chapter 24 : :.................................................................................................................................................43
: : chapter 25 : :.................................................................................................................................................45
: : chapter 26 : :.................................................................................................................................................47
: : chapter 27 : :.................................................................................................................................................51
: : The Last Page : :...........................................................................................................................................52

1

The Little Prince
เจ้าชายน้อย
ผแู้ ปล : อาริยา ไพฑูรย์

:: Dedication ::

แด่ เลออง แวร์ธ
ผมคงต้องกล่าวคําขอโทษแก่เด็กทุกคน ในการอุทิศ หนังสือเล่มนี้ให้ผู้ใหญ่คนหนึ่ง แต่ผมมีข้อแก้ตัวที่น่าฟังคือ
ผู้ใหญค่ นน้เี ปน็ เพอ่ื นทด่ี ที สี่ ุดท่ผี มมอี ยใู่ นโลก ผมมขี ้อแก้ตัวอีกข้อคือ ผ้ใู หญค่ นนีเ้ ข้าใจอะไรไดท้ ุกอย่าง และแม้แต่
ห น ั ง ส ื อสํ า หรั บเด ็ ก ผ ม ม ี ข้ อ แ ก้ ต ัวข้ อท ี่ สา มอ ี กด้ วย คือ ผู ้ใ หญ ่ คน น ี ้ อ า ศั ย อ ย ู ่ใ น ฝรั่งเศส
ดินแดนที่เขาต้องพบกับความหิวโหยและเหน็บหนาว เขาจึงต้องก ารคําปลอบประโลม ถ้าข้อ
แก้ตวั ท้ังหมดยงั ไมเ่ พียงพอ ผมก็ขออทุ ิศหนังสือเล่มน้ี ให้เด็กทผ่ี ู้ใหญ่คนน้ีเคยเปน็ ผู้ใหญ่ทกุ คนเคยเป็นเด็กมาก่อน
(แตไ่ ม่กค่ี นทยี่ ้อนคิดได)้ ผมจงึ ขอเปล่ียนคาํ อทุ ิศเปน็ ดังนี้..
แด่ ... เลออง แวรธ์ สมยั เม่อื เขายังเปน็ เด็กน้อย

2

: : chapter 1 : :

ขณะที่ผมอายุได้เพียงหกขวบ..ผมพบรูปภาพที่แสนวิเศษรูปหนึ่งในหนังสือเกี่ยวกับป่าดงดิบชื่อ "เรื่องจริงจาก
ธรรมชาติ เปน็ รูปงูเหลือมกําลงั กลนื เหยื่อ นีค่ อื รปู ที่ลอกมา

เขาอธบิ ายไว้ในหนงั สอื วา่ 'งูเหลือมกลืนเหย่ือทัง้ ตัวโดยไม่เคยี้ วเลย ไม่นานมนั กข็ ยบั ไปไหนไมไ่ ด้ จนตอ้ งนอนนิ่งอยู่
หกเดอื นเพือ่ รอให้อาหารย่อยเสร็จ"
ผมนั่งคดิ ใคร่ครวญถึงเร่ืองการผจญภยั ในป่าใหญ่ และกับความพยายามดว้ ยดินสอสี ผมพบ ความสําเรจ็ ในการวาด
รปู แรกในชวี ติ รูปหมายเลขหนงึ่ ของผมออกมาอย่างนี้

ผมนา่ ผลงานชนิ้ เอกไปอวดผู้ใหญ่พรอ้ มกบั ถามวา่ รูปวาดของผมทาํ ใหพ้ วกเขากลวั บ้างไหม พวก เขาตอบวา่ "ทําไม่
ตอ้ งกลวั หมวกด้วยละ่ "
นนั่ ไม่ใช่รูปหมวกสกั หนอ่ ย มนั เปน็ รปู งเู หลอื มกาํ ลงั ย่อยช้าง ผมจึงวาดใหมใ่ หเ้ หน็ ภายในของง เหลอื ม เพอื่ ให้ผใู้ หญ่
ได้เข้าใจ พวกเขามกั ตอ้ งการคําอธบิ ายอยเู่ สมอ รปู หมายเลขสองของผม ออกมาอยา่ งนี้
ผู้ใหญ่แนะว่า ผมควรจะเลิกวาดภาพงูเหลือมทั้งชนิดท่ีเห็นดา้ นนอก และด้านในแล้วหันไปสนใจ วิชาภูมิศาสตร์
ประวตั ศิ าสตร์ คณติ ศาสตร์ และภาษาศาสตรจ์ ะเปน็ การดีกว่า ผมจงึ ตอ้ งละอาชพี นัก วาดภาพผู้ย่งิ ใหญ่ตั้งแต่อายุ
เพียงหกขวบ เพราะผมรู้สกึ ท้อถอยกับความไม่ประสบผลในการวาดรปู แรกและรูปทีส่ อง ผู้ใหญ่ไม่คอ่ ยจะเขา้ ใจ
อะไรเอาเสียเลย เปน็ เร่ืองน่าเบื่อหน่ายมากสาํ หรับเด็กๆ ท่ี จะต้องคอยป้อนคําอธิบายแก่พวกเขาอยูเ่ สมอผมจงึ
เลือกอาชีพใหมโ่ ดยการไปฝกึ เปน็ นกั บิน ผมบินไปเกือบจะท่ัวโลก และวชิ าภูมิศาสตร์ก็ชว่ ย ผมได้โดยตรง ผมสามา
ถบอกถึงความแตกต่างระหวา่ ง จีน กับ อริโซนา ไดใ้ นทันทีท่เี หน็ มันเปน็ ประโยชนม์ ากทีเดียว เมื่อเราหลงทางใน

3

เวลากลางคนื ทั้งๆ ที่ตลอดชีวิต ผมต้องพบปะติดต่อกับผู้คนที่เอาการเอางานเป็นจํานวนมาก ต้องร่วมบ้านกับ
ผใู้ หญห่ ลายคน และมโี อกาสใชช้ ีวิตกบั พวกเขาอย่าใกล้ชิดท่สี ดุ แต่กไ็ มไ่ ด้ทาํ ให้ เขาในทางทด่ี ขี นึ้ เลยแม้แต่น้อย เมื่อ
ผมได้รจู้ ักใครทีม่ ที า่ ทางฉลาดสักหนอ่ ย ผมมกั จะทดสอบเขา โดยการเอารูปวาดรูปแรกท่ีผมยังคงเก็บไว้ออกมาให้
เขาดู เพราะผมอยากจะรวู้ ่าเขาเปน็ คนทเี่ ข้าใจ อะไรๆ ไดอ้ ย่างแท้จรงิ หรอื ไม่ แต่บอ่ ยครั้งที่พวกเขาตอบว่า "มัน
เป็นรูปหมวก" ผมจะไมพ่ ูดกับ เขาถงึ เรือ่ งของงเู หลอื ม ปา่ ใหญ่ หรอื ดวงดาวอีก ผมจะปล่อยเขาไปตามทางของเขา
และจะคุยกัน ถึงเรือ่ งบริดจ์ กอล์ฟ การเมือง และเนกไทแทน แล้วผู้ใหญ่พวกนี้กจ็ ะดีใจ ที่ได้รูจ้ ักคนที่เอาการเอา
งานคนหนงึ่

4

: : chapter 2 : :

... เพราะเหตนุ ้ีผมจงึ ตอ้ งอยูค่ นเดยี ว โดยปราศจากคนเขา้ ใจอยา่ งแท้จริง...จนกระทัง่ เมื่อเครอ่ื งบนิ ของผมไปเสียอยู่
กลางทะเลทรายซาฮาราเมื่อหกปีที่แล้ว อะไรบางอย่างในเครื่องยนต์เกิดขัดข้อง และเพราะไม่มีช่างเครื่องหรือ
ผู้โดยสารมาดว้ ยเลยสกั คนเดียว ผมกเ็ ลยต้องพยายามซอ่ มให้เสร็จ ดว้ ยตัวเองอย่างยากลาํ บาก
นับเปน็ การท้าทายระหว่างชวี ิตกับความตายเลยทเี ดียว เพราะผมมนี ้าํ เหลอื สาํ หรับดมื่ เพยี งแปดวนั เท่าน้ัน
คืนแรก...ผมต้องนอนบนพืน้ ทรายในที่ที่ห่างไกลบ้านเรอื นผู้คนเป็นพันๆไมล์ ผมรู้สึกโดดเดี่ยวดุจ ลูกเรอื รอดตาย
เกาะแพคว้างกลางมหาสมุทร คุณคงจินตนาการได้ถึงความประหลาดใจของผม เมื่อ ได้ยินเสียงเลก็ ๆ ปลุกขึ้นใน
ตอนเชา้
“กรุณาวาดแกะใหผ้ มสกั ตวั เถิด”
“อะไรนะ”
“วาดแกะให้ผมสักตวั เถิด...”
ผมกระโจนขึ้นราวถูกฟ้าผ่า ขยตาให้แน่ใจวา่ มนั ยังใช้การได้ดี เด็กชายตัวเล็กๆ ท่าทางแปลกๆ กําลังจ้องมองผม
อยา่ งเอาจรงิ เอาจัง นคี่ ือรปู ทดี่ ีท่สี ดุ ของเขาที่ผมวาดข้นึ หลังจากนั้น

แต่แน่นอน มันยังห่างไกลจากความมีชีวิตชีวาของตัวจริง ซึ่งมันก็ไม่ใช่ความผิดของผม เพราะผมถูกทําให้หมด
กําลงั ใจมาตัง้ แต่ ตอนฝึกวาดภาพเมอ่ื อายุหกขวบนั่นแล้ว และผมกไ็ มเ่ คย วาดรูปอะไรอกี เลย นอกจากงูเหลือมท่ี
เห็นด้านนอก และด้านใน
ผมจอ้ งมองภาพที่ปรากฏดา้ ยความประหลาดใจ อย่าลืมวา่ ตอนน้ีผมอยูห่ า่ งไกลจากผู้คนนบั พนั ไมล์ แต่เด็กชายตัว
น้อยๆ ของผมไม่ได้มีท่าทางว่ากาํ ลังหลงทางแตป่ ระการใด ดูเขาไม่เหนด็ เหนอ่ื ย หิว กระหาย หรอื หว่นั กลัวทัง้ ยังไม่
ปรากฏลักษณะของเด็กน้อยผู้หลงทางกลางทะเลทรายห่างไกลผู้คน เป็นพันๆไมล์ เลยผมต้องใช้ความพยายาม
อย่างมากกวา่ จะหลดุ คาํ พูดออกมาได้
“ แต.่ .. เธอมาทําอะไรทน่ี ่ี ”
เขาพดู ซ้ำาอีกอยา่ งสุภาพ ราวกบั เป็นเร่อื งสลักสําคัญ
เมอ่ื รสู้ ึกถึงบางสิง่ ที่ลึกลับน่าเลอ่ื มใส คนเรามกั ไม่กลา้ ขดั ขนื ฉะน้ันแม้ผมจะอยหู่ ่างนับพนั ไมลจ์ าก สงิ่ มชี วี ิตทั้งมวล
กําลังอยู่ท่ามกลางอันตรายถึงตาย ผมก็ต้องหยิบกระดาษและปากกาหมึกซึม ออกมาจากกระเป๋า แต่แล้วก็นึก

5

ขึ้นมาได้ว่าผมเคยเรยี นแตว่ ชิ าภมู ิศาสตร์ ประวตั ศิ าสตร์ คณิตศาสตร์ และภาษาศาสตร์ ผมจึงพดู กบั เดก็ นอ้ ย (ดว้ ย
อารมณ์เสยี เลก็ น้อยวา่ ) ผมวาดรูปไมเ่ ป็น แต่เขาตอบมาวา่
" ไม่เป็นไร วาดแกะให้ผมสักตัวเถิด "
แตผ่ มไม่เคยวาดรปู แกะมากอ่ นเลย ผมจึงวาดหน่ึงในสองรปู ทผ่ี มวาดได้ มนั เปน็ รปู งเู หลอื มท่เี ห็น เฉพาะดา้ นนอก ..
แลว้ ผมก็ตอ้ งตกใจมากเม่อื เขาบอกว่า
" ไมเ่ อา ผมไมอ่ ยากไดช้ ้างในทอ้ งงู งูเหลือมอนั ตรายเกนิ ไป และชา้ งก็เกะกะเกนิ ไปเหมือนกัน บา้ นของผมหลงั เล็ก
นดิ เดียวเอง ผมอยากไดแ้ กะมากกวา่ วาดแกะให้ผมสกั ตวั เถดิ "
ผมจงึ ต้องวาดแกะให้เขา เขาจอ้ งมองอย่างสนใจแลว้ กบ็ อกว่า
" ไม่เอา แกะตวั น้ปี ว่ ยหนักนี่นาเอาแกะตวั ใหม่ดกี วา่ "

ผมวาดใหม่ เพ่อื นผมหวั เราะเบาๆ อยา่ งสุภาพ
"ดูใหด้ สี ิ ...ไม่ใช่แกะสกั หน่อย มันเปน็ แพะต่างหาก ก็มนั มีเขาด้วยหนิ "

ผมวาดอกี ตัว แตเ่ ขาก็ปฏเิ สธเหมอื นครงั้ กอ่ น
"ตัวนีแ้ ก่เกินไป ผมอยากได้แกะทจี่ ะมีชีวิตอยูไ่ ดอ้ ีกนาน "

ฉะน้ันเมือ่ หมดความอดทน และผมยงั ตอ้ งซอ่ มเครือ่ งบิน ใหเ้ สร็จโดยเร็ว ผมกเ็ ลยวาดสง่ ๆ ไปแลว้ ยนื่ ใหเ้ ขา
" นค่ี ือกล่อง แกะท่เี ธออยากได้อยู่ข้างในน้ี "

แตผ่ มกต็ ้องประหลาดใจอกี คร้งั เมอื่ เห็นใบหน้าเด็กทอประกายสดใสขนึ้ มาทันที "ดจี งั น่ลี ะท่ีผมอยากได้ คุณว่ามัน
กนิ จุไหม"
"ทําไมล่ะ " " กบ็ า้ นผมหลังเลก็ นดิ เดยี วเอง..." " คงไม่หรอก ฉันให้แกะตัวเลก็ ไปน่นี า" เขาชะโงกหน้าไปตดิ รปู " แต่
ก็ไม่เล็กเกนิ ไปหรอก ดูสิ... เขากําลังหลบั อยู่ดว้ ย " เรือ่ งราวทง้ั หมดท่เี ล่ามาคอื สาเหตุทีท่ าํ ใหผ้ มไดร้ จู้ ักเจ้าชายนอ้ ย.

6

: : chapter 3 : :

นานทเี ดยี วกวา่ ผมจะเข้าใจวา่ เขามาจากไหน ...
เจ้าชายน้อยตั้งคําถามมากมาย โดยไม่ยอมฟังคาํ ถามของผมเลย มีเพียงประโยคเล็กๆ ที่ค่อยๆ หลุดรอดออกมา
อย่างบงั เอิญเท่านั้น ทที่ ําใหผ้ มปะตดิ ปะต่อเรื่องราวของเขาได้ เช่น เมอ่ื เขาเหน็ เครื่องบนิ ของผม (ผมจะไม่วาดรูป
เคร่อื งบิน เพราะเปน็ รปู ทีว่ าดยากมากสาํ หรบั ผม) แล้วเขาก็ถาม ขึน้ วา่
" นนั่ คืออะไร "
" นั่นไม่ใชส่ ่งิ ของหรอก มันบินได้ด้วย มันเป็นเคร่อื งบนิ เคร่อื งบนิ ของฉนั เองแหละ"
ผมรสู้ กึ ภาคภมู ใิ จกบั การไดบ้ อกเขาว่าผมบินได้
"อะไรกัน คุณตกมาจากฟา้ หรอื "
"ใช่" ผมตอบอยา่ งอ่อนโยน
"อา ... แปลกจงั "
เจา้ ชายนอ้ ยหัวเราะสดใส ผมเริ่มหงดุ หงิดเพราะอยากให้คนเหน็ โชคร้ายของผมคร้งั น้ีเปน็ เร่อื ง รุนแรงมากกว่า เขา
พดู อกี ว่า
" ถา้ อยา่ งนน้ั คณุ กม็ าจากท้องฟา้ เหมือนกนั จากดาวดวงไหนละ่ "
ผมเร่ิมเห็นแสงรางๆ เกย่ี วกบั การปรากฏตวั อย่างลกึ ลบั ของเขา ผมถามออกไปทันทวี า่
" เธอมาจากดาวดวงอ่นื ใช่ไหม " เขาไมย่ อมตอบ กลับเอยี งคอไปมาขณะจ้องมองเครื่องบนิ ของผม "ถา้ มากบั เจา้ น่ัน
จรงิ ๆ คุณกไ็ ม่ไดม้ าจากทีไ่ กลๆ น่ะสิ"
เขาจมส่หู ว้ งคดิ เปน็ เวลานาน แล้วหยิบรูปแกะออกจากกระเปา๋ กม้ หน้าก้มตาพนิ จิ พิจารณาสมบตั ิ ตวั เองอย่างตั้งใจ
คุณคงจะรวู้ ่าผมสงสยั ใคร่รใู้ นเรอื่ งก่ึงลกึ ลับของ 'ดาวดวงอนื่ ' มากขนานไหน ผมอยากจะรู้เรือ่ งของ เขาใหม้ ากกวา่ นี้
จริงๆ
" เธอมาจากไหนน่ะเด็กนอ้ ย' บ้านของเธอ อยทู่ ไี่ หน และเธอจะพาแกะของฉนั ไปไหน"

7

เขาตอบหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง " ที่จริงมันก็ดีนะที่คุณให้กรงนกับผม ตอนกลางคืนแกะจะได้ใช้เป็นบ้านได้ "
"แนน่ อน และถา้ เธอเปน็ เดก็ ดีฉนั จะใหเ้ ชือกไว้ผกู แกะในตอนกลางวนั และกเ็ สาเล็กๆ อกี ตน้ ด้วย" ข้อเสนอน้ีทําให้
เจา้ ชายนอ้ ยงุนงง " ผูกแกะหรือ เป็นความคิดทีแ่ ปลกมาก " " แต่ถ้าเธอไม่ผูกไว้ เขากจ็ ะเดนิ ไปทอ่ี น่ื และอาจหลง
ทางได้ ... " เพ่ือนผมหัวเราะกังวานอีกครั้ง " คณุ จะให้เขาเดนิ ไปทีไ่ หนล่ะ "
" กแ็ ล้วแตส่ ิ เดนิ ไปข้างหนา้ เรอ่ื ยๆ ... "
แล้วเจา้ ชายนอ้ ยก็พูดอยา่ งเอาจรงิ เอาจงั
" ไม่เปน็ ไร บ้านผมหลงั เลก็ นิดเดยี วเอง"
และอาจจะด้วยรู้สกึ เศรา้ เลก็ นอ้ ย เขาเสริมวา่
" เราเดินไปขา้ งหนา้ ได้ไม่ไกลนัก ..."

8

: : chapter 4 : :

ผมจงึ ร้คู วามลับขอ้ ทสี่ อง... นัน่ คอื ดวงดาวของเขาไม่ได้ใหญก่ ว่าบ้านของเราสักเทา่ ไรเลย
แต่นน่ั ไมไ่ ดท้ าํ ให้ผมประหลาดใจมากนัก ผมรู้ว่านอกจากดาวดวงใหญๆ่ อยา่ งโลก ดาวพฤหสั บดี ดาวองั คาร หรือ
ดาวศุกร์แล้ว ยงั มีดาวอื่นๆ อกี มากมาย บางดวงก็เลก็ มากจนมองไม่เหน็ แม้จะใช้ กลอ้ งดูดาว
เมื่อนักดาราศาสตร์ค้นพบดาวดวงใหม่ เขาจะให้ชื่อเป็นตัวเลข อย่างเช่น "ดาวหมายเลข 3251 ผม มีเหตุผลท่ี
เช่อื ถือได้ว่าดวงดาวที่เจา้ ชายนอ้ ยอยู่ คอื ดาว บ6ี 12 ท่ถี ูกคน้ พบครั้งแรกในกล้องดดู าว ของนกั ดาราศาสตร์ตุรกี
ในปี 1909

เขาเสนอรายงานการค้นพบทย่ี ิ่งใหญน่ ี้แก่สภาดาราศาสตรน์ านาชาติ แตไ่ มม่ ีใครเชอื่ ถือเพราะการ แตง่ ตัวท่ีแปลก
เกินไปของเขา

ผู้ใหญ่มกั เปน็ อยา่ งนเี้ สมอ นับเปน็ โชคดีของดาว บี 612 ท่ีผ้เู ผดจ็ การตรุ กีไดอ้ อกกฎหมายกําหนด โทษถึงประหาร
บังคับใหป้ ระชาชนแต่งกายตามแบบยุโรป นักดาราศาสตร์ผู้นั้นได้เสนอรายงานการ ค้นพบอีกครัง้ ในปี 1920 ใน
เคร่อื งแตง่ กายทง่ี ามสงา่ และคราวน้ที ุกคนจึงยอมรับ

9

ที่ผมเล่าเกี่ยวกบั ดาว บี612 ให้คุณฟัง โดยพูดถึงตัวเลขอย่างละเอียดก็เพราะพวกผู้ใหญ่นั่นแหละ พวกเขาชอบ
ตวั เลขกันมาก ถ้าคณุ พูดถึงเพ่ือนใหมส่ ักคนเขาจะไมถ่ ามถึงเรือ่ งสาํ คญั ๆ หรอก เขาจะ ไม่ถามว่า "เสียงของเขาเป็น
อย่างไร เขาชอบเลน่ อะไรบ้าง เขาสะสมผีเสื้อด้วยหรือเปลา่ " แต่พวก เขาจะถามว่า "เขาอายุเท่าไร มีพี่น้องกี่คน
เขาหนกั เทา่ ไร พ่อเขาไดเ้ งนิ เดอื นเท่าไร" กเ็ ท่านเ้ี องที่ เขาเข้าใจวา่ เขาไดร้ ้จู ักคนคนนน้ั แลว้ ถ้าคณุ เลา่ ให้ผ้ใู หญ่ฟงั วา่
"ฉันเห็นบ้านหลงั หนงึ่ ก่อดว้ ยอิฐสี แดง มดี อกเจอราเนยี มอยตู่ รงหน้าต่างและมีนกพริ าบเกาะบนหลงั คา" พวกเขา
จะไม่สามารถ จินตนาการถึงบ้านหลังนี้ได้เลย แต่ถ้าคุณเล่าว่า "ฉันเห็นบา้ นหลงั หนึ่งราคาแสนฟรังซ์" เขาจะรอ้ ง
"โอโ้ ฮ สวยจรงิ ๆ"
ฉะน้ันถ้าคุณบอกเขาว่า "พยานหลักฐานว่าเจา้ ชายนอ้ ยมีตวั ตนคือเขาเปน็ คนมีเสน่ห์ รา่ เรงิ และเขา อยากได้แกะตวั
หน่ึง เมื่อใครสักคนอยากได้แกะ แสดงว่าเขาต้องมีตัวตนจริงๆ" พวกผู้ใหญ่จะยัก ไหล่และเยาะว่าคุณทําตัวเปน็
เดก็ ๆ แตถ่ ้าคุณเลา่ ว่า "ดาวท่เี ขาอยคู่ อื ดาว บ6ี 12" นน่ั แหละเขาจงึ จะ เชอื่ และปลอ่ ยความสงสัยใหโ้ บยบินไป
พวกเขาเป็นอย่างนีเ้ สมอ เด็กๆ จึงต้องอดทนกับผูใ้ หญ่เสียเรื่อยไป แต่คนที่เข้าใจชีวติ จะต้อง หัวเราะเยาะตัวเลข
เหล่าน้ันแนน่ อน
ความจริงผมอยากจะเริม่ เรื่องน้ีใหเ้ ป็นแบบเทพนิยายมากกวา่ ผมอยากเลา่ วา่
"กาลครั้งหนง่ึ มีเจ้าชายน้อยองคห์ นงึ่ อาศัยอยู่บนดวงดาวท่ีใหญ่กวา่ ตัวเขานดิ เดยี ว เขาอยากจะมี เพอ่ื น ..." สาํ หรับ
คนทีเ่ ข้าใจชวี ติ อย่างแท้จริง เรอ่ื งแบบนีด้ จู ะนา่ ฟงั กว่า
แตผ่ มไม่ต้องการใหใ้ ครอ่านเรอื่ งของผมอย่างผวิ เผิน ผมรสู้ ึกหม่นหมองขณะเลา่ ถงึ อดีตในช่วงน้ี หกปมี าแลว้ ทเ่ี พ่อื น
ผมไดจ้ ากไปพร้อมกบั แกะของเขา เป็นเรอื่ งทนี่ ่าเศรา้ ใจมากหากเราลมื เพื่อนไป สักคน คนเราไม่ไดม้ เี พอื่ นเสมอไป
หรอก แลว้ ผมก็อาจจะกลายเปน็ ผใู้ หญท่ ่ไี ม่สนใจอะไรมากไป กวา่ ตัวเลข ด้วยเหตุผลทั้งหมดผมออกไปซ้อื ดินสอกบั
สมากระป๋องหนึ่ง มันลําบากอยู่เหมือนกันกับ การหัดวาดรูปอีกครั้งในวัยน้ี ในเมื่อผมไม่เคยวาดรูปอะไรอีกเลย
นอกจากงูเหลอื มทัง้ สองชนดิ เม่อื ตอนอายหุ กขวบ แตแ่ นน่ อน ผมจะพยายามวาดใหเ้ หมอื นท่ีสดุ เทา่ ทจี่ ะทําได้ แม้
จะไมแ่ น่ใจในผลของมนั นัก รูปหนงึ่ อาจผดิ พลาดในเรอื่ งของขนาด รปู น้ีเจา้ ชายนอ้ ยตวั โตเกนิ ไป แต่รูปโน้นก็ออก
จะเล็กเกินไป ผมลงั เลอยู่นานว่าเสื้อผ้าเขาควรจะเป็นสีอะไร ผมลงสี่สุ่มๆไปอาจจะดีหรอื ไม่ดีก็ได้ บางทีผมอาจ
เผลอไปบา้ งในสว่ นทีเ่ ปน็ รายละเอยี ด แต่ยกโทษให้ผมเถิด เพราะเพื่อนผมไม่เคยให้คําอธบิ าย อะไรแกผ่ มเลย เขา
อาจจะคดิ ว่าผมก็เหมอื นกบั เขา แตจ่ นบัดน้ีผมกย็ ังคงรู้สึกไม่สบายใจทม่ี องไม่ เห็นแกะในกลอ่ งใบน้ัน ผมอาจจะเปน็
ผ้ใู หญไ่ ปแล้ว บางทีผมอาจแก่แล้วจรงิ ๆ

10

: : chapter 5 : :

ผมได้รู้จักดาวดวงนั้นเพิ่มขึ้นทุกวัน รวมทั้งการจากลาและการเดินทางของเจ้าชายน้อย เป็นการค่อยๆ รู้อย่าง
บังเอญิ ทลี ะเลก็ ละนอ้ ย และในวนั ท่สี าม ผมกไ็ ด้รู้เรื่องท่นี ่าตนื่ เตน้ เก่ยี วกบั ตน้ ไทร
คราวนกี้ ไ็ ม่พ้นต้องเกีย่ วขอ้ งกบั เจา้ แกะอกี เมื่ออยๆู่ เจ้าชายน้อยก็ถามขนึ้ ด้วยความสงสัยอยา่ ง จรงิ จงั
" แกะกนิ พุ่มไม้จริงหรือเปลา่ "
"จรงิ สิ "
"อา ... ผมดใี จ "
ผมไมเ่ ขา้ ใจวา่ ทําไมจึงเป็นเร่ืองสาํ คญั นกั ว่าแกะจะกินพม่ ไม้หรือไม่ แต่เขากถ็ ามอกี วา่
"ถา้ อย่างน้นั เขากก็ นิ ต้นไทรด้ายใช่ไหม "
ผมบอกเจ้าชายนอ้ ยวา่
"ตน้ ไทรไม่ใชพ่ ุ่มไม้ แต่เป็นไม้ใหญ่ขนาดโบสถ์ ชา้ งท้ังโขลงก็ไมอ่ าจกินไทรหมดต้นได้
ความคิดเกีย่ วกับชา้ งทง้ั โขลงทาํ ให้เจ้าชายนอ้ ยหวั เราะ
" คงตอ้ งให้พวกเขายนื ต่อตัวกนั แน่ "

แล้วเขากถ็ ามเรือ่ งเดิมอกี อย่างรอบคอบ
" ก่อนทตี่ น้ ไทรจะโต มันต้องเปน็ ตน้ เล็กๆ ก่อนใช่หรือเปลา่ "
" แน่นอน แตท่ ําไมเธอถึงอยากให้แกะกินต้นไทรเลก็ ๆ เสยี ละ่ "
" กร็ ๆู้ กันอย"ู่
เขาตอบราวกบั เปน็ เร่ืองทเ่ี ห็นกันชัดเจนอยูแ่ ล้ว ผมต้องพยายามใชส้ มองอยา่ งมากในการขบปัญหา นีด้ ว้ ยตวั เอง
ผมคิดเอาเองว่าบนดาวของเจ้าชายน้อยกม็ ีอะไรๆ เหมือนดาวดวงอื่นๆ คือมีทั้งหญ้าพันธุ์ดีและหญ้า พันธุ์เลว แต่
พืชพันธ์ุเหล่านัน้ เรามองไมเ่ ห็น มันนอนอยู่เงยี บๆ ใต้ผืนดนิ จนเม่ือรู้สกึ อยากจะตืน่ ... หน่อออ่ นของมันจะค่อยๆ
แทงทะลดินขึ้นมารบั แสงตะวันอย่างสะเทนิ อาย ถ้าเป็นต้นอ่านของหวั ผักกาดหรอื กุหลาบ เราก็ปล่อยให้มันงอก
งามตามใจชอบ แต่ถา้ เป็นตน้ ออ่ นของไม้พันธ์เุ ลว เราต้อง กําจดั มันทันที คงจะมีไมพ้ นั ธ์ุเลวๆ มากมายบนดาวของ
เจ้าชายน้อย และกค็ งจะเปน็ พวกต้นไทร นีเ้ อง ผนื ดนิ ของดวงดาวอาจจะรกไปด้ายต้นไทร ถ้าปลอ่ ยไว้นานเกินไป
อาจจะไมส่ ามารถกําจัดได้ อีก ตน้ ไทรจะแผข่ ยายเตม็ ดวงดาวโดยการชอนไชรากลึกลงไป และถ้าเปน็ ดาวดวงเล็ก
มากกอ็ าจ แตกเปน็ เสี่ยงๆ ได้

11

" มันเปน็ เรือ่ งของระเบยี บวินยั " เจา้ ชายนอ้ ยบอกในเวลาตอ่ มา
"เมื่อเราเสร็จสิ้นการแต่งตัวในตอนเช้าเราก็จะต้องตกแต่งดวงดาวด้วย โดยการกําจัดต้นไทรอยา่ ง สม่าเสมอ มัน
ชอบขน้ึ แซมในกอกหุ ลาบ และขณะเป็นต้นอ่อนมันก็คลา้ ยกบั กหุ ลาบมาก เปน็ งานที่ นา่ เบ่อื แตก่ ็ไม่ยากเย็นอะไร "

วนั หนึง่ เขาขอให้ผมพยายามวาดรปู สวยๆ รปู หนงึ่ เพ่อื ให้เข้าไปฝังในความทรงจําของเด็กๆ
"ถ้าวันหนึ่งพวกเขาจะออกเดินทาง มันจะช่วยพวกเขาได้ บางทีมันก็ไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายอะไรหรอก กับการทิ้งงาน
บางอย่างไวน้ านเกนิ ไป แต่ถ้าเก่ียวกบั ต้นไทรแล้วละก็ มนั จะเป็นความพินาศเลย ทีเดียว ผมรู้จกั ดาวดวงหนึ่ง ที่มี
คนหลงั ยาวอาศยั อยู่ เขาไม่ไดก้ ําจดั ตน้ ไทรสามต้น "
"เด็กน้อย ระวงั ตน้ ไทรด้วย"
และจากคาํ บอกเล่าของเจา้ ชายน้อย ผมจงึ วาดรปู ดวงดาวดวงนั้นสาํ เร็จ แม้ผมไมช่ อบตงั้ ตัวเปน็ ศาสดา แต่เพราะ
อนั ตรายอันรา้ ยกาจของตน้ ไทรยงั เป็นทร่ี ู้จกั ของคนเพียงกลุ่มน้อย และอาจเป็น อันตรายอยา่ งใหญห่ ลวงแกผ่ ้ทู หี่ ลง
ไปอยู่ต่างดาว ผมจึงตัดสินใจละเมิดความรู้สกึ ของตัวเอง ผม กํากับไว้ใต้ภาพด้วยว่า "เด็กน้อย ระวังตน้ ไทรด้วย"
เพื่อเตือนใจเพื่อนตัวน้อยๆ ของผม ให้ตระหนัก ถึงอันตรายที่เขาเคยเฉียดใกล้มาเป็นเวลานานโดยไม่รู้ตัว ผมใช้
ความพยายามอย่างยิ่งในการวาด ภาพน้ี อย่างนอ้ ยบทเรยี นนค้ี งไม่สูญเปลา่ บางทคี ุณอาจมคี ําถามว่า ทาํ ไมไมม่ ีรูป
อื่นๆในหนังสือ เล่มน้ี ทใ่ี หญโ่ ตอย่างรปู ตน้ ไทร คําตอบน้ันง่ายมาก คือผมได้พยายามแล้วแต่ไมส่ าํ เร็จ สว่ นเร่ืองต้น
ไทรนี้ ผมถกู กระต้นุ ด้วย ความร้สู กึ ว่ามนั เป็นเรือ่ งสําคัญมากจรงิ ๆ

12

: : chapter 6 : :

อา .. เจ้าชายน้อย.. แล้วฉันก็เข้าใจเรื่องราวที่แสนเศร้าของชีวิตเธอ เธอได้รับความเพลิดเพลิน เฉพาะเวลาพระ
อาทิตย์ตกดินเท่านั้น ...ฉันรบั รเู้ รื่องน้ีในเช้าวันทีส่ ีเ่ มอ่ื เธอบอกว่า
" ผมชอบดพู ระอาทิตย์ตกดนิ เราไปดูกนั เถิด "
" ตอ้ งคอยอีกสักนิด "
" คอยอะไร"
" คอยใหพ้ ระอาทิตยต์ กดนิ น่ะสิ "
ทา่ ท่ีเธอประหลาดใจมากในตอนแรก แลว้ เธอกห็ วั เราะตวั เองและพูดว่า
" ผมชอบนึกว่าอยใู่ นบา้ นตวั เองเสมอ"
ความจริงใครๆ ก็รู้ว่า ขณะเป็นเวลาเที่ยงวันในอเมริกา พระอาทิตย์จะกําลังตกในฝรั่งเศส ถ้า เพียงแต่สามารถ
เดินทางไปฝรัง่ เศสได้ภายในหนึ่งนาทีก็จะไดเ้ ห็นพระอาทิตย์ตก โชคไม่ดีท่ี ฝรั่งเศสอยู่ไกลเกินไป แต่บนดาวดวง
เล็กๆ ของเธอ เพียงแต่ยกเก้าอ้ไี ปอกี สองสามก้าว กจ็ ะไดเ้ หน็ เวลาพลบคา่ํ ทุกครง้ั ท่ตี ้องการ ...
" ผมเห็นพระอาทติ ยต์ กดนิ วนั ละสส่ี บิ สามครั้ง" " คณุ กร็ ู้ ... เวลาคนเราเศรา้ ๆ เรามักอยากดพู ระอาทติ ย์ตก ... " "
วันหนง่ึ ๆ เธอดพู ระอาทติ ย์ตกตงั้ สี่สบิ สามครัง้ เธอคงเศรา้ มากใช่ไหม" เจ้าชายนอ้ ยไมต่ อบ

13

: : chapter 7 : :

วันที่หา้ ...เพราะเรื่องแกะอีกแล้วท่ีทําให้ผมล่วงรูค้ วามลบั เกีย่ วกับตวั เจ้าชายน้อย เขาถามโดยไม่ ทันให้ผมตั้งตัว
ราวกับเปน็ ปัญหาทค่ี า้ งคาอย่ใู นใจมานาน
" เมื่อแกะกนิ พมุ่ ไมแ้ ลว้ เขาจะกินดอกไมด้ ว้ ยหรือเปลา่ " " แกะจะกินทกุ อย่างนั่นแหละ" " รวมท้งั ดอกไม้ที่มีหนาม
ด้วยหรือ " "ใช่ รวมทัง้ ดอกไมท้ ี่มหี นามดว้ ย " " ถา้ อย่างนั้นหนามจะมีประโยชน์อะไรล่ะ "
ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมกําลังวุ่นวายมากกับการพยายามถอดเกลียวที่ติดแน่นเกินไปใน เครื่องยนต์ ผมเริ่มจะ
กงั วลอยา่ งจรงิ จัง เพราะการเสียของเคร่ืองยนตก์ ําาลงั กลายเปน็ เรอื่ งหนกั หนา และการจะหมดลงของน้ําดื่มก็เป็น
เรอื่ งที่นา่ หวาดหวนั อย่มู าก
"ดอกไมม้ ีหนามไวท้ าํ ไม "

เจ้าชายนอ้ ยไมเ่ คยยอมยุตคิ ําถามทเ่ี ขาต้ังข้ึนมาเลย ผมกาํ ลงั หงุดหงดิ กบั เจา้ เกลียวน่นั กเ็ ลยตอบ ส่งๆ ไปวา่
" หนามน่ะ ไม่ไดม้ ไี วท้ าํ ไมหรอก มันเป็นความชั่วรา้ ยของพวกดอกไม้มากกว่า "
" โอ ... " หลงั จากเงียบไปพกั หนึ่ง เขาก็พดู ดว้ ยน้ําเสียงขมขึ้นวา่
" ผมไมเ่ ช่อื คุณหรอก ดอกไม้น่ะอ่อนแอมาก เธอไม่มพี ษิ สงอะไรเลย เธอต้องป้องกนั ตัวเองเท่าที่ สามารถทาํ ได้ และ
เธอกค็ ิดวา่ เธอดูน่ากลวั แล้ว กับแคก่ ารมหี นามไวป้ ้องกนั ตวั ..."
ผมไม่พดู อะไร เพราะกาํ ลงั นึกในใจว่า ถ้าแกยังเกเรอยูล่ ะก็ เจ้าเกลียวเอ๋ย ฉันจะทบุ แกดว้ ยค้อนนี้ แหละ คอยดูสิ
แต่เจา้ ชายน้อยก็กวนอกี
" แล้วคุณคดิ วา่ ดอกไม้..."
"ไมห่ รอก ฉนั ไม่คดิ อะไรท้ังนัน้ แหละ ฉนั กําลงั ยุ่งอยู่นะ กับงานท่ีต้องเอาจรงิ เอาจังมากดว้ ย"
เขายนื มองอย่างงัน้ งง
"งานท่ตี ้องเอาจรงิ เอาจัง"
เขามองผมกับค้อนในมือ มองนิ้วมือเปรอะคราบนํ้ามัน และการก้มหน้าก้มตาสาละวันกับเจ้าสิ่งที่เขา เห็นว่านา่
เกลียด " คณุ พดู เหมอื นพวกผู้ใหญ่ "

14

ผมเรมิ่ รูส้ ึกละอายใจ แต่เขาก็พูดอย่างสภุ าพวา่
" คณุ แยกไมอ่ อกวา่ อะไรเปน็ อะไร คุณกําลังสับสนมากนะ "
ท่าทางเขาค่อยขา้ งจะฉนุ เฉียว เขาสะบัดผมสที องไปตามลม
" ผมรู้จักดวงดาวหนึ่งท่ีนายแดงอาศัยอยู่ เขาไม่เคยเชยชมดอกไม้ ไม่เคยแหงนมองดวงดาว เขา ไม่เคยรกั ใคร ไม่
เคยทาํ อะไรนอกจากน่ังคิดเลข แลว้ ตลอดทงั้ วนั กเ็ ฝา้ พดู ซํ้าซากวา่ 'ฉันเปน็ คนเอา จริงเอาจงั ฉนั เปน็ คนเครง่ เครียด
นนั่ ทําให้ตัวเขาพองด้วยความหยง่ิ จองหอง แต่เขาไมใ่ ชค่ นหรอก เขาเป็นเหด็ "
" เปน็ อะไรนะ"
" เปน็ เห็ดน่ะสิ"
เจ้าชายน้อยโกรธจนหนา้ ซดี เผอื ด
" เป็นเวลาหลายล้านปี ที่ดอกไมไ้ ดส้ รา้ งหนามออกมา และก็หลายล้านปเี หมือนกันทแ่ี กะกินดอกไม้ เขา้ ไป มนั ไมใ่ ช่
เร่ืองทีน่ า่ เอาจรงิ เอาจังหรอกหรอื กับการค้นหาวา่ ดอกไมส้ ร้างหนามเหลา่ นนั้ ออกมาทําไม สงครามระหวา่ งแกะกบั
ดอกไมไ้ ม่มคี วามสําคญั เลยหรอื มนั ไมใ่ ช่เรือ่ งน่าขบคดิ มากกวา่ พวกตวั เลขของนายแดงอ้วนนนั่ เลยใชไ่ หม และถ้า
ผมรู้จกั ดอกไมส้ กั ดอกท่มี เี พยี งดอก เดยี วบนดาวของผมเทา่ น้นั แล้วก็มแี กะนอ้ ยตวั หนง่ึ สังหารดอกไม้ โดยไม่ร้วู า่ ทํา
อะไรลงไปนี่ ยงั ไมใ่ ชเ่ รื่องสําคญั อกี หรือ "
เขากลา่ วตอ่ ไปดว้ ยใบหน้าแดงกา่ํ
" ถา้ ใครสกั คนรักดอกไมด้ อกหน่ึงท่ีไม่มีอีกแลว้ บนดาวนับลา้ นๆดวง และเขาก็มีความสุขมาก พอแลว้ กับเพียงได้น่ัง
มองและเฝา้ บอกตัวเองวา่ 'ดอกไม้ของฉันอย่นู น้ั เอง อยู่ ณ ทีน่ ้ัน แล้วถ้าแกะ กนิ ดอกไม้ไป สําหรบั เขาแลว้ ราวกับ
ดาวทุกดวงดบั ลงในพริบตา นย่ี งั ไม่ใชเ่ รอื่ งสาํ คัญอกี หรอื "
แล้วเขาก็ไมอ่ าจพูดอะไรออกมาไดอ้ กี เขาร้องไห้โฮอย่างระงับไม่อยู่ ค่ําคืนเริม่ คืบคลานเข้ามา ผมวางอุปกรณท์ กุ
อยา่ งไม่แยแสกับคอ้ น เกลยี ว ความกระหายนํ้า หรือ แม้แต่ความตาย ดินผืนน้กี าํ ลังรอการปลอบประโลม ผมกอด
เขา ปลอบโยนเขา
"ดอกไม้ทีร่ ักของเธอไม่ไดต้ กอยูใ่ นอันตรายหรอก ฉนั จะวาดปลอกปากให้แกะของเธอเอง และจะวาดเกราะปอ้ งกัน
ตัวให้ดอกไมข้ องเธอด้วย ฉนั ..."
ผมไมอ่ าจพูดอะไรไดอ้ กี แลว้ ผมรูส้ ึกถึงความขัดเขนิ ของตวั เอง เพราะไม่รู้ว่าจะเขา้ ถึงความรสู้ ึกของ เขาได้อย่างไร
จะทาํ ใหเ้ ขารา่ เริงอีกครัง้ ไดอ้ ย่างไร โลกของนํา้ ตาชา่ งเปน็ ดนิ แดนท่แี สนลล้ี บั

15

: : chapter 8 : :

แล้วผมก็ไดร้ ู้จักดอกไม้ดอกนใี้ นเวลาไม่นาน ...ดอกไมธ้ รรมดาท่ีประดับกลบี เพยี งช้ันเดยี วมอี ยู่ มากมายบนดาวของ
เจ้าชายน้อย เธอไม่ต้องการเนื้อทีม่ ากนกั และไม่เป็นพิษเป็นภัยต่อใคร เธอจะบานกลางกอหญา้ ในอรุณรุ่ง และ
ค่อยๆเหี่ยวเฉาไปกับสนธยา แต่ดอกไม้ดอกนี้แตกหน่อขึ้นมาในวันหนึ่งจากเมล็ดพันธุ์ที่ไม่มีใครรู้ว่า มาจากไหน
เจา้ ชายน้อยดูแลฟมู ฟักหน่อออ่ นที่ดจู ะแตกต่างจากต้นอนื่ น้ีอยา่ งใกล้ชดิ เพราะมนั อาจจะเป็นตน้ ไทรพนั ธ์ใหม่ก็ได้
แตห่ นอ่ ออ่ นกลับชะงักการเตบิ โตอย่างรวดเร็ว และเรมิ่ จะกลายเป็น ดอกไมด้ อกหนงึ่ เจ้าชายน้อยเฝ้ารอให้ดอกตูม
เบ่งบาน เพราะรู้ดีว่าเธอจะสร้างปรากฎการณ์ที่วิเศษ สุด แต่ดอกไม้ก็ไม่หยุดเพียงแค่นั้น เธอกําลังจะกลายเป็น
ดอกไม้ทแ่ี ยม้ บานกลางพุ่มใบสีเขยี ว เธอ เลือกสีอยา่ งประณีต แต่งแต้มด้ายความพถิ ีพิถันและบรรจงจัดกลีบอย่าง
งดงาม เธอจะไมย่ อมให้ กลีบออกมายับย่นแบบดอกฝ่ินเปน็ อนั ขาด เธอจะเบ่งบานก็ต่อเมื่อเธอคิดว่าเธอเปีย่ มไป
ด้วยความงามเทา่ น้ัน เธอรกั สวยรกั งามมากทีเดยี ว การแตง่ แต้มสีสันในความลกึ ลับดาํ เนนิ ไปวันแล้ววันเลา่ แล้วรุ่ง
เช่าวันหนึ่ง ขณะดวงตะวันโผล่พ้นขอบฟ้า เธอก็ตื่นข้ึนมาทักทายดว้ ยความ งดงามที่เพียบพรอ้ ม เธอพูดขึ้นทั้งที่
กําลังอา้ ปากหาว
"อา ฉันยังต่นื ไมเ่ ตม็ ตาเลย... ขอโทษดว้ ยนะ ... ผมฉนั ยงั เปน็ กระเซิงอยเู่ ลย ..." เจ้าชายน้อยไมส่ ามารถเก็บกกั ความ
ปลื้มปตี ิได้อกี แล้ว
"เธอสวยอะไรอยา่ งนี้ "
" จรงิ หรือ" ดอกไม้ตอบอย่างออ่ นโยน "และฉันกเ็ กิดตอนพระอาทติ ยข์ ้ึนดว้ ยนะ ..."
เจา้ ชายน้อยรู้ไดท้ นั ทเี ลยว่า ดอกไม้ไมร่ ู้จกั ถ่อมตวั เลย แต่เธอก็สวยจับใจจริงๆ
" ฉันคดิ ว่าถึงเวลาอาหารเชา้ แล้วนะ ถ้าเธอจะกรุณาคิดถงึ ฉนั บา้ ง"

แม้ว่ากําลงั งุนงง เจ้าชายน้อยก็อุตสาห์ไปหากระป๋องมารดน้าํ ตามคําขอ ดอกไม้ได้สร้างความ ปวดร้าวใหเ้ จ้าชาย
น้อยเพราะความหลงตัวและแสนงอน เช่น วันหนึ่งขณะกําลังพูดกันถึงหนาม แหลมทั้งสี่ของเธอ ดอกไม้ก็บอก
เจา้ ชายน้อยวา่

16

" ให้มันมาเถอะ พวกเสือกบั เขยี้ วเล็บของมนั นะ่ "
" บนดาวของฉนั ไม่มเี สือหรอก และเสือกไ็ มก่ ินพ่มุ ไมด้ ว้ ย"
" ฉนั ไม่ใช่พมุ่ ไม้นะ" ดอกไมต้ อบอย่างนมุ่ นวล
"ฉันขอโทษ..."
"ฉันไม่กลัวเสือหรอก แต่ฉนั กลัวลมโกรก เธอไมม่ ีทบี่ งั ลมเลยหรือ "
เล่าถึงตอนนี้เจ้าชายน้อยพูดกับผมว่า "ถ้ากลวั ลมโกรกละก็ โชคไม่ดีเลยที่เธอเกิดมาเปน็ ดอกไม้ เธอเป็นดอกไม้ที่
เรือ่ งมากจริงๆ .. "เย็นน้ีเธอตอ้ งหาอะไรมาครอบฉันไว้นะ บา้ นเธอนี้ร้อนจริงๆ มันอย่ใู นท่ที ่ีไมเ่ หมาะเลย ไม่เหมือน
ที่ ท่ฉี นั มา ..."
เธอหยุดไว้แคน่ ้เี พราะนึกขน้ึ ได้วา่ เธอมาจากเมลด็ พันธ์ุ ไมม่ ที างที่จะไดร้ จู้ กั โลกอ่ืนมากอ่ นเลย ด้วยความอายท่ีถูก
จบั เท็จไดค้ าหนงั คาเขา ดอกไมก้ ระแอมสองสามครั้ง และเพ่อื โยนความผิดให้ เจา้ ชายน้อย เธอแสร้งถามวา่
"เรื่องทบ่ี งั ลมจะว่าอย่างไร "

"ฉนั กาํ ลังจะไปหาพอดี แตเ่ ห็นเธอกาํ ลังพูดอยู่"
เธอยง่ิ กระแอมดงั ขึ้นเพื่อให้เจา้ ชายน้อยรู้สึกผดิ เพราะเหตุนแี้ ม้จะหลงรักดอกไมม้ ากเพยี งใด เจา้ ชายน้อยก็เริ่มไม่
ไว้ใจเธอ เขาใสใ่ จในคาํ พูดไร้สาระมากเกินไป จนทําใหต้ ัวเองไมส่ บายใจ
" ผมไมน่ ่าไปถอื สาเธอเลย" เจ้าชายนอ้ ยปรบั ทุกขก์ บั ผมในวันหนงึ่
" เราไมค่ วรฟงั ดอกไม้พูด แค่เฝ้ามองและดมกลิ่นเธอกน็ ่าจะพอแล้ว ดอกไม้ของผมส่งกลิ่นหอมฟัง ไปทั้งดวงดาว
แตผ่ มเองที่ไม่รจู้ ักทาํ ใจให้เบิกบานไปกบั มัน เรอ่ื งเขย้ี วเลบ็ ชอบเข้ามารบกวนและทํา ใหผ้ มไขว้เขวอยเู่ รอ่ื ย
เขาเลา่ ตอ่ ไปอีกว่า
" ผมช่างไมร่ อู้ ะไรเอาเสียเลย ผมน่าจะมองเห็นความนมุ่ นวลนา่ รกั ท่ีแฝงอยู่ในความเจ้าเลห่ ์อย่าง ร้ายกาจของเธอ
ดอกไม้มกั แปรปรวนงา่ ยอย่างนีเ้ สมอ แต่ผมอาจเดก็ เกนิ ไปท่จี ะร้จู กั รักใครก็ได้"

17

: : chapter 9 : :

เจ้าชายน้อยถือโอกาสหนีมาพร้อมกับการอพยพย้ายถิ่นประจําปขี องประดานกป่า เช้าของวันจาก เขาจัดการกับ
อะไรๆ บนดวงดาวเรียบรอ้ ยหมดแล้ว เขาพูดเขม่าในปลอ่ งภเู ขาไฟ อยา่ งระมดั ระวัง เขาเปน็ เจา้ ของภเู ขาไฟสองลกู
มันเหมาะมากสาํ หรบั ใช้อนุ่ อาหารเชา้ เขามภี เู ขา ไฟท่ดี ับสนทิ แลว้ ลูกหนึ่งด้วย แตก่ อ็ ย่างทีเ่ ขาเคยพูดเสมอว่า เรา
ไมร่ ู้หรอกว่าจะเกิดอะไรขน้ึ เขา จึงขุดปลอ่ งทีด่ ับแล้วด้วย ถา้ เราพดู ปลอ่ งไฟดๆี มันก็จะกรุน่ อยู่บางๆ คงท่ี และไม่
ปะทุอยา่ ง เฉยี บพลัน มนั จะเปน็ เหมอื นปลอ่ งไฟตามบา้ น แตบ่ นโลกของเรามนษุ ย์ตวั เลก็ เกินกวา่ จะขุดปล่อง ภูเขา
ไฟ นนั่ คือเหตุผลทว่ี ่าทําไมภเู ขาไฟจึงยังคงสร้างความเสยี หายแก่เราไดอ้ ย่างรนุ แรง เจ้าชาย น้อยถอนตน้ ไทรเล็กๆ
ด้วยความปวดร้าว เขากลัวว่าจะไม่มีโอกาสกลบั มาอีก

การงานที่คุ้นเคยเหล่านี้มีความหมายต่อเจ้าชายน้อยมาก และเช้าวันนี้มันก็ยิ่งเป็นสิ่งพิเศษจริงๆ เมื่อเขาไปรด
นำ้ ดอกไม้เปน็ ครั้งสุดทา้ ย และเตรยี มฝาแก้วมาครอบกนั ลมใหเ้ ธอ เขาร้สู ึกอยากจะ ร้องไห้
"ลาก่อน เขาพูดกบั ดอกไม้ " แต่เธอไมย่ อมตอบ
"ลากอ่ น "เจา้ ชายนอ้ ยพดู ซํา้
ดอกไม้กระแอมเบาๆ แต่ไม่ได้เป็นเพราะอาการหวัด แลว้ ในทส่ี ดุ เธอก็พดู อะไรออกมา
" ฉันนโ่ี ง่จรงิ ๆ เลย ยกโทษให้ฉันด้วยนะ และขอใหเ้ ธอมีความสขุ มากๆ "

18

เจ้าชายน้อยรู้สึกแปลกใจที่ไม่มีการกระทบกระเทียบเหมือนอย่างเคย เขาเงียบไปด้วยความงุนงง มือถือฝาแกว้
ชะงกั อยู่ เขาไม่คอ่ ยจะเขา้ ใจความสุภาพและสงบเสงี่ยมท่ีเกดิ ขึ้นเลย
" แต.่ ..ฉันรักเธอนะ "ดอกไม้บอก
" เธอไมเ่ คยรูเ้ ลยใช่ไหม เปน็ ความผิดของฉนั เองแหละ แตม่ นั ไม่สาํ คญั หรอก เธอน่โี งพ่ อๆ กับฉัน เลยนะ ขอให้เธอมี
ความสขุ มากๆ ... แลว้ กท็ ิง้ ฝาแก้วน้นั เสียเถอะ ฉันไม่ต้องการมันแล้วละ่ "
" แตล่ ม..."
"ฉันไมไ่ ดเ้ ปน็ หวัดมากมายอะไรหรอก อากาศท่สี ดช่ืนยามค่าํ คืน ทาํ ให้ฉนั รู้สึกสบายดี อย่าลมื สิวา่ ฉนั เป็นดอกไม้"
" แลว้ พวกสัตว์ล่ะ "
"ฉันกต็ ้องยอมทนกับพวกหนอนบา้ ง ถ้าอยากจะรจู้ กั ผีเส้อื สวยๆ ไมอ่ ยา่ งน้นั ใครจะมาเยยี่ มฉนั เม่อื เธอจากไป แล้ว
พวกสตั วใ์ หญ่ๆ ฉนั ก็ไมก่ ลัวหรอก เพราะฉนั มหี นามไวป้ อ้ งกันตวั "
เธอชี้ให้ดูหนามท้ังสอ่ื ยา่ งไรม้ ารยา แล้วเสริมวา่ " อย่าออ้ ยอิ่งอยูเ่ ลย นา่ ราํ คาญจะตายไป เมือ่ เธอตัดสินใจจะไปกไ็ ป
เสียสิ " นน่ั เพราะเธอไม่ตอ้ งการใหเ้ ขาเห็นน้าํ ตา ช่างเปน็ ดอกไมท้ ่ีหยง่ิ เอาเสียจรงิ ๆ ...

19

: : chapter 10 : :

เจ้าชายน้อยเดินทางเข้าไปในรศั มีของดาวหมายเลข 325 326 327 328 329 และ 330 เขาจึงเข้า ไปเยี่ยมเยือน
เพอ่ื หาความรู้ และอนื่ ๆ ทนี่ า่ สนใจ

ดาวดวงแรกเปน็ ทปี่ ระทับของพระราชา ฉลองพระองค์ด้วยผา้ ขนสตั วส์ แี ดงเขม้ บนบัลลังก์ธรรมดาๆ แต่ดสู ง่างาม
"อา นนั่ ประชาชนของฉัน พระราชารอ้ งข้ึนทนั ทีท่ีเหน็ เจา้ ชายนอ้ ย"
เจา้ ชายนอ้ ยถามตัวเองวา่ " พระองคร์ ู้จักฉนั ไดอ้ ย่างไร ในเมือ่ เขาไม่เคยเหน็ ฉันมาก่อน"
เขาไม่รู้หรอกวา่ โลกทั้งโลกแคบมากสําหรบั พระองค์ และคนทุกๆ คนก็คือประชาชนของพระองค์
" เขา้ มาใกล้ๆ ให้ฉนั เห็นชัดๆ หน่อยสิ"
พระราชาสง่ั เจา้ ชายน้อยอยา่ งถอื ดีในความเปน็ กษตั ริย์ เจ้าชายน้อยสอดสา่ ยสายตาหาที่นัง่ แต่ดาวท้ังดวงรุงรังไป
ดว้ ยฉลองพระองค์ขนสัตวท์ ่ีแสนวิลิศมา หรา เขาตอ้ งยืนอยกู่ บั ทจี่ นรสู้ กึ ออ่ นเพลียจึงหาวออกมา
"อย่าเสียมารยาทโดยการหาวต่อหนา้ พระราชา ฉนั ขอสง่ั ห้ามอย่างเดด็ ขาด"
" กห็ มอ่ มฉันไม่สามารถกลน้ั ไวไ้ ด้"
เจา้ ชายนอ้ ยบอกดว้ ยความงนุ งงอย่างที่สดุ "หมอ่ มฉันเดินทางมาไกล และยังไม่ได้พักเลย"
" ถ้าอย่างนั้น ฉันอนุญาตให้เธอหาว ฉันก็ไม่เคยเห็นใครหาวมาหลายต่อหลายปีแล้วเหมือนกนั การ หาวเป็นสงิ่
ประหลาดสําหรบั ฉัน หาวอกี ครง้ั สิ นี่เปน็ คําส่งั "
" หม่อมฉันอายจนหาวไม่ได้อกี แลว้ " เจ้าชายนอ้ ยตอบ หน้าแดง
"อืม ... อมื ... ถา้ อย่างนั้นฉนั ขอสง่ั ให้เธอหาว และก็ ..."
พระราชาพูดตะกุกตะกกั และดทู ่าจะฉุนเฉยี วมาก เพราะพระองค์ถอื เปน็ เรอื่ งสาํ คัญมากในการทที่ กุ คนจะต้องเชื่อ
ฟังพระองค์ พระองค์จะไม่ยอมใหม้ กี ารกระด้างกระเด่อื งอยา่ งเด็ดขาด เพราะทรง ปกครองดว้ ยระบบสมบูรณาญา
สทิ ธริ าช แต่ทรงเป็นคนมเี หตุผล คําสั่งของพระองคจ์ ึงเปน็ คําสัง่ ทม่ี ี เหตผุ ล
" ถ้าฉันสั่ง" พระราชาพูดด้วยนา้ํ เสยี งปกติ "ถ้าฉนั ส่งั นายพลคนหนงึ่ ใหจ้ ดั การเปล่ียนนกเปน็ ทะเล และเขาไม่จัดการ
ตามคําส่ังนน้ั ไมใ่ ชค่ วามผดิ ของนายพล มันเปน็ ความผิดของฉันเอง"
"หม่อมฉนั จะนง่ั ได้หรอื เปล่า" เจา้ ชายนอ้ ยถามอยา่ งขลาดๆ

20

" ฉันอนญุ าตใหเ้ ธอน่ังได้" พระราชารับสัง่ แล้วขยับเสอื้ คลุมขนสัตวอ์ ยา่ งสงา่ งาม
เจ้าชายน้อยอดสงสัยไม่ได้ "ดาวดวงนี้เล็กนิดเดียว มอี ะไรใหพ้ ระองคป์ กครองไดบ้ า้ ง หมอ่ มฉนั ขอ พระราชทานอภยั
โทษสําหรบั ค่าถามต่อไปนี้ ..."
" ฉนั อนุญาตให้เธอถามได้ " พระราชารบั ส่ังทนั ที
" ใต้ฝา่ พระบาท พระองค์ทรงปกครองอะไร"
" ทุกอยา่ ง" พระราชาตอบอย่างงา่ ยดาย
" ทกุ อย่างเลยหรอื "
พระราชาชี้ที่ดวงดาวที่กําลังประทบั และเลยไปถงึ ดาวพระเคราะห์ และดาวฤกษด์ วงอ่นื ๆ
" ทงั้ หมดนีเ้ ลยหรือ" เจา้ ชายน้อยถามย้ํา
"ใช่ทั้งหมดนี่เลย" พระราชาตอบ เพราะพระองคไ์ ม่ใช่เพียงกษตั ริย์ผู้มอี ํานาจสมบูรณ์บนดาวดวงนี้ เท่านัน้ แต่ยงั
ทรงเป็นกษัตรยิ ์แหง่ จกั รวาลอีกด้วย
" แล้วดวงดาวต่างๆ เช่ือฟงั พระองคด์ หี รือ "
" แนน่ อน พวกเขาเชอ่ื ฟงั มากฉนั ไม่ยอมใหม้ ีการกระด้างกระเด่อื งเปน็ อนั ขาด " พระราชาตอบ
นกี่ เ็ ชน่ กนั ท่ที าํ ใหเ้ จา้ ชายนอ้ ยอศั จรรยใ์ จมาก ถา้ เขาไดค้ รอบครองทุกส่งิ ทกุ อยา่ งเหมือนพระราชา กค็ งไมใ่ ชเ่ พียงสี่
สิบสามครั้ง แต่จะเป็นเจ็ดสิบสองหรืออาจหนึ่งร้อยถึงสองร้อยครั้ง ที่เขาจะได้เห็น พระอาทิตย์ตกดินในแต่ละวนั
โดยไม่ต้องเลือ่ นเก้าอ้ีเลย เขารู้สึกเศรา้ เล็กนอ้ ย เมื่อหวนนึกถงึ การ พรากจากดาวดวงน้อยๆ ของเขามา นั่นทาํ ให้
เขากลา้ ทูลขอพระราชา
"หม่อมฉันอยากเหน็ พระอาทิตยต์ กดิน .. ขอพระองค์ ได้โปรดสัง่ ให้พระอาทติ ย์ตกดินด้วยเถิด..."
"ถ้าฉันสั่งให้นายพลคนหนึ่งบินออกจากดอกไม้ดอกหนึ่งไปยังอีกดอก เหมือนดั่งเป็นผีเสื้อ หรือสั่ง ให้เขียนนิยาย
โศกนาฏกรรม สงั่ ให้เปลีย่ นนกเปน็ ทะเล แล้วนายพลคนนนั้ ไม่ทาํ ตามคําสงั่ ระหวา่ ง ฉันกบั เขา ใครจะเปน็ ฝ่ายผดิ "
" ตอ้ งเป็นพระองค์ "เจ้าชายนอ้ ยตอบอยา่ งหนกั แน่น
"ถกู แล้ว เราตอ้ งสั่งให้คนทําอะไรเทา่ ทเ่ี ขาสามารถทาํ ได้ อํานาจต้องใชค้ วบคู่ไปกบั เหตุผล ถ้าเธอ สง่ั ให้ประชาชนไป
กระโจนลงทะเล พวกเขาจะต้องปฏิเสธแน่นอน ฉันได้รับการสวามิภักดิ์ เพราะ คําสังของฉันมีเหตุผลนั้นเอง "
พระราชารบั สงั่
" แลว้ เรื่องพระอาทิตย์ตกดินของหมอ่ มฉันล่ะ " เจ้าชายนอ้ ยไมเ่ คยลมื คาํ ถามที่ต้งั ไว้เลย
" พระอาทิตย์ตกหรือ เธอจะไดเ้ ห็นแน่ ฉันจะสัง่ ให้ แต่ต้องรอใหอ้ ยูใ่ นสถานการณท์ ี่เหมาะสมตาม หลักรฐั ศาสตร์
กอ่ น " " แลว้ เม่ือไรจึงจะเหมาะสม "เจา้ ชายนอ้ ยถาม
"อืม อมื " พระราชาตอบขณะมองดปู ฏิทินขนาดยกั ษ์ "อาจจะเป็นเยน็ น้ีสักทมุ่ สส่ี บิ แล้วเธอจะเหน็ ว่าฉันได้รับการ
เชือ่ ฟงั เปน็ อย่างดีทเี ดียว" เจ้าชายน้อยหาวอีก เขารู้สึกเสยี ใจที่ไมอ่ าจอยูร่ อจนพระอาทติ ยต์ กดนิ เพราะเขาเริ่มจะ
เบือ่ บา้ งแล้ว "หมอ่ มฉันไม่มอี ะไรจะทําแลว้ เหน็ จะต้องไปเสียที "
"อย่าไปนะ " พระราชาผูร้ ู้สกึ ภาคภมู ิใจกับการมปี ระชาชนในบงั คับ รีบรอ้ งหา้ ม

21

" เธอยังไปไมไ่ ด้ ฉนั จะแต่งต้ังเธอเปน็ เสนาบดี "
" เสนาบดอี ะไร "
" เสนาบดี ... อมื ... ยตุ ิธรรม " " แต่ไมม่ ีคนใหพ้ ิจารณาคดนี ี่ "
"รู้ไดอ้ ยา่ งไร ฉันยังไม่ได้ตรวจตราทั่วท้งั ราชอาณาจกั รเลย ฉันแก่มากแล้ว และบนดาวนีก่ ไ็ มม่ ที ี่ จอดรถดว้ ย ฉันจะ
เหนื่อยมากถา้ ตอ้ งใชว้ ิธีเดนิ สํารวจ " พระราชาตรสั
" แต่หมอ่ มฉนั เหน็ ทวั่ แลว้ "เจ้าชายน้อยพูดขณะกม้ ลงมองอีกฟากของดวงดาว "ไม่เหน็ มใี ครสัก คน"
" เธอตดั สนิ ตัวเองก็ได้" พระราชายังไมย่ อมลดละ " ตัดสนิ ตัวเองนยี่ ากกว่าตัดสินคนอ่ืนมากมายนัก ถา้ เธอประสบ
ความสําเร็จในการตดั สินตวั เอง เธอกจ็ ะเป็นปราชญ์ท่แี ท้จรงิ "
"หม่อมฉันตดั สนิ ตัวเองไม่ไดว้ ่าอยู่ทีไ่ หน "เจา้ ชายน้อยพูด
"อมื ... ฉันรู้สึกว่าบนดาวของฉนั มหี นแู ก่ๆ อย่ตู วั หนง่ึ ฉนั ได้ยินเสียงมันตอนกลางคืน เธอพจิ ารณา คดเี จา้ หนแู ก่ก็ได้
เธออาจพพิ ากษาประหารชีวติ มนั ในบางคร้ังชวี ิตของมนั ขึ้นอย่กู ับความยุติธรรม ของเธอ แต่เธอควรลดโทษให้มัน
บ้างเพื่อถนอมชวี ติ มนั ไว้ เพราะมอี ยู่ตวั เดียวบนดาวดวงนี้ " พระราชารบั สง่ั
"หมอ่ มฉนั ไมช่ อบพิพากษาประหารชวี ิตใคร และหม่อมฉนั คดิ ว่า ไดเ้ วลาที่จะตอ้ งไปแลว้ " เจา้ ชาย น้อยตอบ
"ยังไปไม่ได้ " พระราชาสง่ั แมเ้ จ้าชายน้อยพรอ้ มท่ีจะไปแลว้ แตเ่ ขาไมอ่ ยากทาํ ร้ายจติ ใจกษัตรยิ ์ ชรา จึงพูดขึ้นว่า
" ถ้าพระองค์ปรารถนาการจงรักภักดีอย่างแท้จริง พระองค์จะต้องออกแต่เฉพาะคําสั่งที่มีเหตุผล เป็นต้นว่า
พระองค์ควรจะสงั่ ให้หม่อมฉันไปจากท่นี ี่เด๋ียวนี้ เพราะสถานการณก์ ําลงั เหมาะกบั คาํ ส่งั แบบนมี้ าก "
พระราชาไม่พดอะไรอกี เจา้ ชายน้อยลงั เลินิดหน่อย เขาถอนหายใจแลว้ รีบลาจากไป
"ฉนั ขอแตง่ ต้ังใหเ้ ธอเปน็ ทูตประจาํ ดวงดาว " พระราชาตะโกนตามหลังมา
พระองค์ยงั คงวางท่าอยา่ งผมู้ ีอํานาจเตม็ ที่ " พวกผ้ใู หญน่ ่แี ปลกจริงๆ " เจ้าชายนอ้ ยบอกตวั เองขณะเดนิ ทางต่อ

22

: : chapter 11 : :

ดาวดวงที่สองเป็นที่อยู่ของคนหลงตัวเองคนหนง่ึ
"อา อา ... มีคนที่ชื่นชมฉันเดินทางมาเยีย่ มฉันอีกแล้ว " คนหลงตัวเองร้องขึ้นแต่ไกลทนั ทีที่เห็นเจ้าชายน้อย เขา
มักจะคดิ ว่าคนอนื่ ช่นื ชมนบั ถอื เขาท้ังส้นิ
"อรณุ สวสั ด์ิ " เจ้าชายนอ้ ยทกั "คณุ สวมหมวกแปลกจงั "
"มันมไี ว้สําหรบั ถอดเวลาโค้งคํานับ เมื่อมีคนโหร่ ้องต้อนรับฉันน่ะ แต่โชคไม่ดีที่ไม่ค่อยมีคนผ่านมา ทางนี้กันเลย "
คนหลงตัวเองอธิบาย
"อา อย่างไรนะ "เจ้าชายน้อยไม่คอ่ ยจะเข้าใจ
" ตบมือกอ่ นสิ เอามือขา้ งหน่ึงมาชนกับอีกข้างอยา่ งไรล่ะ"
เจา้ ชายนอ้ ยทาํ ตาม คนหลงตวั เองโค้งอย่างสวยงาม พรอ้ มกับเปดิ หมวกข้นึ
"สนุกกวา่ ตอนไปเยี่ยมพระราชาอีก "เจ้าชายนอ้ ยนกึ ในใจ แลว้ ก็ตบมอื อีก
คนหลงตวั เองโค้งคํานับพร้อมกับเปดิ หมวกเหมือนเดมิ ห้านาทีผ่านไป เจ้าชายนอ้ ยเร่มิ เบื่อกับการ เลน่ ซํ้าซาก
" ถ้าจะให้หมวกตกลงมาจะตอ้ งทําอย่างไร " เขาถาม แต่คนหลงตวั เองไม่ได้ยิน เขาจะไดย้ ินเฉพาะ คําชมเท่านน้ั
" เธอชื่นชมฉันมากเลยใชไ่ หม " เขาถามเจ้าชายน้อย
" ชน่ื ชมหมายความว่าอยา่ งไร "
" ชืน่ ชมกห็ มายความว่า เธอยอมรับว่าฉนั หล่อทส่ี ดุ แต่งตวั ดีท่ีสดุ รวยทสี่ ุด และฉลาดท่สี ดุ บนดาวดวงนี้ "
"ดาวดวงนกี้ ็มคี ุณคนเดยี วอยูแ่ ล้วน่ี " " ก็ทาํ ใหฉ้ ันพอใจหนอ่ ยไมไ่ ดห้ รอื ชนื่ ชมฉันหน่อยสิ "
" ผมชน่ื ชมคุณมาก "เจา้ ชายนอ้ ยพูดแล้วยกั ไหล่ แต่มันจะไดอ้ ะไรขึน้ มาบ้างล่ะ แลว้ เขากอ็ อก เดนิ ทางตอ่
" พวกผูใ้ หญน่ ชี่ อบกลจรงิ ๆ " เจ้าชายนอ้ ยบอกตัวเอง

23

: : chapter 12 : :

ดาวดวงถดั มาเป็นถ่นิ ฐานของชายขเี้ มา การเยยี่ มเยียนคร้ังน้ใี ช้เวลาสั้นมาก แตก่ ็ทาํ ความเศร้าใจใหเ้ ขามากเช่นกนั

" คณุ กาํ ลงั ทําอะไร "
เขาถามชายขี้เมาทจี่ มอยู่ในความเงยี บหน้าขวดเหล้ากองโต ทงั้ ทมี่ เี หลา้ เต็มและที่เปน็ ขวดเปล่าๆ
"ฉนั กาํ ลังกนิ เหลา้ "ชายขี้เมาตอบดว้ ยทา่ ทางเศร้าสลด
"ทาํ ไมคณุ ตอ้ งกินเหล้าด้วย "เจ้าชายน้อยถาม
" เพ่ือลมื อะไรบางอยา่ ง " ชายขเี้ มาตอบ
" ลืมอะไรละ่ " เจ้าชายน้อยถามด้วยความสงสาร
" ลมื เรอื่ งทนี่ า่ อบั อาย " ชายขเ้ี มาตอบแล้วกม้ หนา้
" แล้วคุณอายเร่อื งอะไร " เขาถามเพราะอยากจะช่วยเหลอื "อายเร่ืองท่ตี อ้ งกินเหลา้ น่ะสิ " ชายขเี้ มาตอบแล้วเก็บ
ตัวเขาส่คู วามเงยี บ
เจา้ ชายนอ้ ยจากไปอยา่ งงนุ งง " พวกผูใ้ หญ่นี่แปลกจัง " เขาบอกตวั เองขณะเดินทางตอ่

24

: : chapter 13 : :

ดาวดวงทส่ี เี่ ปน็ ดาวของนกั ธุรกจิ
ชายคนนยี้ งุ่ จนไมม่ เี วลาแม้แต่จะเงยหน้ามองเจา้ ชายนอ้ ย "อรณุ สวสั ด์ิ "เจ้าชายนอ้ ยทัก บุหรี่คุณหมดมวนแล้วนะ "
"สามกับสองเปน็ หา้ ห้ากับเจด็ เป็นสบิ สอง สิบสองกับสามเปน็ สิบห้า อรณุ สวัสด์ิ สิบหา้ กับเจ็ดเปน็ ยี่สิบสอง ย่ีสิบ
สองกับหกเป็นยีส่ ิบแปด ไม่มีเวลาจุดมันขึ้นมาใหมแ่ ล้ว ย่ีสิบหกกับห้าเป็นสามสบิ เอ็ด เฮ้อ ทัง้ หมดก็หา้ รอ้ ยเอด็ ล้าน
หกแสนสองหม่นื สองพันเจด็ รอ้ ยสามสิบเอ็ด "
" หา้ รอ้ ยล้านอะไรหรือ "
" วา่ อย่างไรนะ เธอยงั ไมไ่ ปอกี หรือน่ี หา้ รอ้ ยล้าน ...ฉนั ก็ไมร่ ูเ้ หมอื นกนั ฉันมีงานมากจรงิ ๆ ฉันเปน็ คนเอาการเอา
งาน ไมใ่ ช่คนสนุกอยกู่ ับเร่ืองไรส้ าระหรอก สองกบั ห้ากบั เจ็ด ..."
"หา้ รอ้ ยเอด็ ลา้ นอะไรละ่ "เจา้ ชายน้อยไมเ่ คยทง้ิ คาํ ถามท่ีต้ังไวเ้ ลย นักธุรกิจเงยหน้าข้ึน
" หา้ สิบส่ปี ีที่ฉนั อยบู่ นดาวดวงนี้ฉันถูกรบกวนสามครั้ง ครงั้ แรกเมือ่ ยสี่ บิ สองปที แ่ี ล้ว โดยแมลงภู่ตัว หนึ่ง พระเจ้า
เท่านั้นทรี่ ้วู ่ามนั บินมาจากไหน มันทําเสยี งดังอย่างร้ายกาจ จนฉันบวกเลขผิดถึงสี่แหง่ ครั้งท่สี องเมือ่ สิบเอ็ดปีก่อน
โดยการจโู่ จมของโรคไขข้ออักเสบ ฉนั ขาดการออกกําลัง ไม่มเี วลา แมแ้ ตจ่ ะไปเดินเล่น ฉันเป็นคนคราํ่ เคร่งกับงาน
มาก และครง้ั ที่สาม กน็ อยา่ งไรล่ะ ฉันกําลงั พดวา่ ห้า ร้อยเอด็ ล้าน ..."
"ลา้ นอะไร " นักธรุ กิจเริ่มจะเข้าใจแลว้ ่า เขาจะไมไ่ ด้พบกบั ความสงบอีกแล้ว
"ลา้ นๆ ของอะไรบางอย่างทเ่ี รามักจะเห็นในทอ้ งฟา้ "
" แมลงวันหรอื " " ไมใ่ ช่ เป็นของเล็กๆ ท่ีเปล่งแสงเปน็ ประกาย " " หรือวา่ เป็นผง้ึ "
" ไม่ใช่ ของเลก็ ๆ สที อง ทพ่ี วกขี้เกยี จหลังยาวชอบเกบ็ ไปน่ังฝันถึง แตฉ่ นั เป็นคนเอาการเอางาน ฉนั ไมม่ เี วลาไปน่ัง
ฝนั แบบนนั้ หรอก "
"อา ... ดวงดาวนะ่ หรือ "
"ใช่แล้ว ดวงดาวน่นั แหละ "
" แลว้ คุณเกีย่ วอะไรกับดาวห้าร้อยลา้ นดวงนน่ั ดว้ ยล่ะ"

25

"ห้ารอ้ ยเอด็ ลา้ นหกแสนสองหมน่ื สองพนั เจ็ดรอ้ ยสามสบิ เอด็ ดวงตา่ งหาก ฉันเป็นคนเอาจริงเอาจงั มาก ฉนั ชอบทํา
อะไรให้รอบคอบ "
" แลว้ คุณเกยี่ วขอ้ งกบั ดวงดาวพวกนนั้ อยา่ งไร "
" เกีย่ วข้องอยา่ งไรนะ่ หรอื "
" ใช่ "
" ก็ไมม่ อี ะไรหรอก ฉันเปน็ เจ้าของมนั นะ่ สิ" " คณุ เปน็ เจ้าของดาวท้งั น้นั เลยหรือ แต่ผมเพ่งิ เจอพระราชาทเี่ ปน็ ..." "
พระราชาไม่ใช่เจ้าของ พระองค์ทรง "ปกครอง" มันคนละอย่างกัน " " คุณเป็นเจ้าของดวงดาวเพื่ออะไร " " เพ่อื
แสดงว่าฉันเป็นเศรษฐีน่ะสิ" " คุณเป็นเศรษฐีเพื่ออะไร " "เพื่อซื้อดาวดวงอื่นที่อาจมีคนพบเพิ่มขึ้น " " คนคนนี้มี
ความคิดตน้ื ๆ คลา้ ยคนข้เี มา "
เจา้ ชายนอ้ ยบอกตวั เอง แล้วเขาก็ตั้งคาํ ถามต่อ
" คนเราจะเป็นเจ้าของดวงดาวได้อยา่ งไร "
" กม็ ันเปน็ ของใครล่ะ" นกั ธุรกจิ สวนทันควนั ดว้ ยความฉุนเฉียว"
" ผมก็ไมร่ ูเ้ หมือนกัน คงไม่เปน็ ของใครหรอก " " ถา้ อยา่ งนนั้ มันก็เป็นของฉนั เพราะฉันเป็นคนคิดเรื่องน้ีข้นึ กอ่ น " "
แคน่ ้หี รือคอื เหตผุ ลท้ังหมด "
" แน่นอน เม่ือเธอเจอเพชรที่ไม่มีเจ้าของ มันก็ต้องเป็นของเธอ ถ้าเธอค้นพบเกาะแห่งหนึ่ง ซึ่งไม่มี เจ้าของ มันก็
ต้องเปน็ ของเธอเหมอื นกนั เมอื่ เธอคดิ อะไรขึ้นเป็นคนแรกแลว้ นาํ ไปจดทะเบียน
ลขิ สทิ ธ์ิ ความคิดน้ันกจ็ ะเปน็ ของเธอคนเดียว และฉันกเ็ หมือนกัน ฉนั เปน็ เจา้ ของดวงดาวเพราะไม่ เคยมใี ครคิดถึง
การเปน็ เจา้ ของมนั มากอ่ น "
" ก็อาจเป็นไปได้ แล้วคณุ เอามนั ไปทาํ อะไรละ่ " เจ้าชายน้อยถาม
"ฉนั กจ็ ัดมนั ให้เป็นระเบียบ ฉันนับแลว้ ก็นบั อีกมันยากอยนู่ ะ แตฉ่ นั เป็นคนทําอะไรทําจรงิ " นกั ธุรกิจตอบ
เจ้าชายนอ้ ยร้สู กึ ไม่คอ่ ยพอใจ
"สาํ หรบั ผมนะ ถา้ ผมเปน็ เจ้าของผา้ พนั คอสกั ผนื ผมจะเอามาพนั คอไปไหนมาไหนดว้ ย ถ้าผมเป็น เจา้ ของดอกไมส้ กั
ดอก ผมกส็ ามารถเดด็ นําตดิ ตวั ไปไดเ้ หมือนกนั แตค่ ณุ เด็ดดวงดาวไม่ไดน้ นี่ า "
" ฉันเอามันใสใ่ นดาราคารได้ "
" หมายความวา่ อย่างไร " " หมายความวา่ ฉนั จดจํานวนดวงดาวแลว้ เก็บไวใ้ นสนิ้ ชักลนั่ กุญแจ " " แคน่ ้ีหรอื "
" แค่นีก้ ็พอแล้ว "
"ตลกจงั "เจา้ ชายนอ้ ยคดิ " ฟงั เหมือนนิทาน แตไ่ มม่ ีสาระอะไร "
เรอ่ื งทม่ี ีสาระในความคิดของเจา้ ชายน้อย แตกต่างจากในความคิดของผู้ใหญม่ ากมายนกั
" ผมเปน็ เจ้าของดวกไมด้ อกหนงึ่ ผมดแู ล และรดนํา้ ทกุ วนั ผมเปน็ เจ้าของภเู ขาไฟสามลกู ผมพูด เขมา่ ทปี่ ล่องไฟทกุ
อาทติ ย์ ผมพูดปลอ่ งท่ดี ับแล้วดว้ ย เราไมร่ หู้ รอกวา่ จะเกิดอะไรข้ึน ผมทํา ประโยชน์แก่ภูเขาไฟและดอกไม้ ผมจึงได้
เป็นเจา้ ของ แตค่ ณุ ไม่ไดท้ าํ อะไรแก่ดวงดาวเลย "

26

นกั ธรุ กจิ อ้าปากค้างไมร่ ้จู ะโต้ตอบอย่างไร
แล้วเจา้ ชายน้อยกอ็ อกเดินทางตอ่
"พวกผู้ใหญน่ ค่ี ดิ อะไรแปลกๆ " เขาบอกกบั ตวั เองขณะออกเดนิ ทาง

27

: : chapter 14 : :

ดาวดวงที่ห้าเป็นดวงที่แปลกมาก มีเนื้อที่เล็กนิดเดียว และมีที่ว่างเฉพาะสําหรับโคมไฟกับคนจุด โคมเท่านั้น
เจ้าชายนอ้ ยแปลกใจว่าโคมไฟกบั คนจุดโคมไฟจะมปี ระโยชน์อะไร ในฟากฟา้ ของ ดวงดาวท่ีไม่มบี า้ นเรือน และผู้คน
เขาพูดกบั ตัวเองวา่

"ชายคนนีอ้ าจจะดไู ร้ประโยชน์ แต่เขาก็ไร้ประโยชน์นอ้ ยกว่าพระราชา คนหลงตวั เอง นักธุรกิจ หรอื คนขีเ้ มา อย่าง
น้อยงานของเขากม็ คี ณค่า เมือ่ เขาจดโคมก็เทา่ กับเขาไดก้ ่อใหเ้ กิดดาวข้ึนอกี หน่งึ ดวงหรอื ดอกไม้อีกหนง่ึ ดอก เมื่อ
เขาดับโคมไฟก็เป็นช่วงเวลาแหง่ การหลับใหลของดอกไม้ หรือดวงดาว นับเป็นงานทีง่ ดงามมาที่เดียวมันมีคุณค่า
อยา่ งแท้จริง เพราะมนั กอ่ ใหเ้ กิดความงาม "
เมื่อเข้าไปถงึ ดาวดวงน้ีเขาจงึ โค้งคํานับดว้ ยความชนื่ ชม
"อรณุ สวสั ด์ิ คณุ ดับโคมของคุณทาํ ไม"
" มนั เป็นหน้าที่ "คนจุดโคมตอบรบั
"อรณุ สวสั ดิ์ "
" หนา้ ทค่ี ืออะไร "
" คือการดบั ไฟในโคม ราตรีสวัสดิ์ " เขาจดุ ไฟอีก
" แลว้ คุณจดุ ไฟอีกทาํ ไม "
"มันเปน็ หน้าที่ "คนจุดโคมตอบ "
"ผมไมเ่ ขา้ ใจ "เจา้ ชายนอ้ ยพูด
" ไมเ่ หน็ มีอะไรต้องเขา้ ใจ " คนจดุ โคมตอบ
" หน้าที่ก็คือหน้าที่ อรุณสวัสดิ์ " คนจดุ โคมตอบแล้วกด็ ับไฟ
เขาซับเหงอ่ื บนหนา้ ผากดว้ ยผา้ เช็ดหน้าตาหมากรุกสแี ดง

28

"งานของฉนั เหน็ดเหนื่อยมาก เมื่อก่อนมันก็เปน็ งานที่น่าทําอยู่หรอก ฉันจะดับไฟในตอนเชา้ และ จุดใหมใ่ นตอน
เยน็ ฉันมเี วลาพักผอ่ นตลอดวนั และไดน้ อนตลอดคนื ..."
" แลว้ หลงั จากนน้ั ล่ะ มีการเปล่ยี นแปลงคาํ สง่ั หรือ "
"คําสัง่ ไม่ได้เปลี่ยนแปลงหรอก นนั่ คอื จุดสาํ คัญของเร่อื งละ่ ดวงดาวหมุนเรว็ ขึน้ ทกุ ปี แต่คําสงั่ ไม่ เคยเปลย่ี นแปลง "
คนจุดโคมตอบ
" แล้วอยา่ งไรต่อไปละ่ " เจ้าชายน้อยถาม
" ก็ตอนนีม้ ันหมุนหนงึ่ รอบต่อนาทนี ะ่ สิ ฉันไม่มีเวลาพกั แมแ้ ตว่ นิ าทีเดียว จะตอ้ งท้ังจุดและดับไฟ ทุกๆ นาที "
" แปลกจัง วันหน่งึ ๆ ของคุณมีเพยี งหนึง่ นาที "
" ไม่เห็นแปลกอะไรเลย นเ่ี ดือนหน่ึงแล้วนะที่เรายนื คยุ กัน คนจดุ โคมตอบ"
" เดอื นหนงึ่ แลว้ หรอื "
" ใช่ สามสบิ นาทีกค็ ือสามสิบวัน ราตรีสวสั ดิ์ " แลว้ เคา้ กจ็ ดไฟอกี
เจ้าชายนอ้ ยเฝ้ามอง และให้รู้สกึ รกั คนจดุ โคมผู้ซื่อสัตยต์ อ่ หนา้ ท่ี เขายอ้ นคิดไปถงึ พระอาทติ ย์ตก ดินท่ีเคยพรํ่าเพ้อ
ถงึ และเฝา้ เลื่อนเกา้ อ้ีติดตาม เขาอยากจะชว่ ยเพือ่ นคนน้ีมาก
" ผมรู้วธิ ีท่จี ะทําใหค้ ณุ ไดพ้ ักผอ่ นทกุ คร้งั ทคี่ ุณต้องการ "
"ฉันอยากพักผอ่ นอยูต่ ลอดเวลา " คนจุดโคมตอบ
บางทีคนเรากอ็ าจจะซือ่ สตั ย์ตอ่ หน้าที่ และอาจจะเกียจคร้านไดใ้ นเวลาเดยี วกัน
เจ้าชายน้อยบอกไปว่า " ดาวของคุณเล็กมาก เพียงสามก้าวก็เดินรอบแล้ว คุณก็เดนิ ชา้ ๆ ไปตลอด วันเพือ่ ใหเ้ ป็น
เวลากลางวนั เมอ่ื คุณอยากจะพัก คุณก็เดนิ ไปเรือ่ ยๆ อย่างน้ี ... แล้วกลางวนั ก็จะ ยาวนานเทา่ ทค่ี ณุ ต้องการ "
" ไมเ่ ห็นจะทําใหด้ ีข้นึ เลย สงิ่ ทฉี่ ันรักทส่ี ดุ ในชวี ิตก็คอื การนอน " คนจดุ โคมตอบ
" ถา้ อย่างนนั้ กแ็ ย่หน่อยนะ "เจา้ ชายนอ้ ยบอก " ใช่ โชคไมด่ ีเลย " คนจดุ โคมบอก
"อรุณสวสั ด์ิ " แล้วเคา้ กด็ บั ไฟ
เจ้าชายน้อยบอกตวั เองขณะเดินทางตอ่
" ผู้ชายคนน้อี าจจะถกู คนอื่นๆ อย่างพระราชา คนหลงตวั เอง คนขี้เมา หรือนักธรุ กจิ ดถู ูกเหยียด หยาม แตเ่ ขาเป็น
คนเดยี วที่ฉนั เหน็ วา่ ไมต่ ลกเลย บางทีอาจจะเป็นเพราะเขาเป็นคนท่เี หน็ แก่คนอ่นื มากกว่าตวั เอง"
เจา้ ชายนอ้ ยถอนหายใจอยา่ งเศรา้ ๆ แล้วบอกตวั เอง
" ผ้ชู ายคนน้ีเป็นคนเดียวที่ฉันอยากเป็นเพือ่ นดว้ ย แต่ดาวของเขาเล็กมาก มนั ไม่พอสําหรับคนสอง คน "
เจ้าชายน้อยไม่ยอมรับวา่ จริงๆ แล้วเขากร็ สู้ ึกเสยี ดายทดี่ าวศกั ดิส์ ิทธ์ดิ วงน้ี มีพระอาทติ ย์ตกถึงหน่งึ พนั สี่ร้อยสบิ หน
ในย่ีสิบสชี่ วั่ โมง ...

29

: : chapter 15 : :

ดาวดวงทีห่ ก ใหญ่กว่าดวงก่อนถงึ สิบเท่า ชายชราคนหนงึ่ กําลังเขียนหนังสอื เลม่ มหึมา

"อ้อ น่นั นกั สาํ รวจ " เขารอ้ งขนึ้ เมื่อเห็นเจ้าชายน้อย
เจ้าชายน้อยนั่งบนโตะ๊ หายใจหอบเล็กนอ้ ย เพราะผา่ นการเดนิ ทางมามาก
" เธอมาจากไหน" ชายชราถาม
" หนงั สือเล่มใหญ่คือหนังสืออะไร แลว้ คณุ ทําอะไรท่นี ่ี "เจา้ ชายน้อยถามกลับ
" ฉันเป็นนกั ภมู ิศาสตร์ "ชายชราตอบ
" นักภมู ศิ าสตร์คือใคร"
" คือนักวิทยาศาสตรท์ ่ีรจู้ กั หรือค้นพบทะเล แม่น้ํา เมอื ง ภเู ขา และทะเลทราย "
" น่าสนใจมาก เปน็ อาชีพทดี่ ที เี ดยี ว "
เจ้าชายน้อยตอบพร้อมกับสอดส่ายสายตาไปรอบๆ ดวงดาวของนักภูมิศาสตร์ เขาไม่เคยเห็นดาว ดวงใครโอ่อ่า
อย่างนี้มาก่อนเลย
"ดาวของคณุ สวยงามมากทเี ดยี ว มมี หาสมทุ รด้วยหรอื เปล่า"
" ไมร่ สู้ ิ " นกั ภูมิศาสตรต์ อบ
"อา (เจา้ ชายน้อยรูส้ กึ ผิดหวัง) แลว้ ภูเขาล่ะ"
" ไมร่ ู้เหมอื นกนั " นกั ภมู ิศาสตร์ตอบ
" แต่คุณเป็นนักภูมิศาสตร์นะ " " ใช่ แต่ฉันไม่ใช่นกั สาํ รวจน่ี ฉันกําลงั ต้องการนักสํารวจ นักภูมิศาสตร์ไม่มีหนา้ ท่ี
ออกไปสํารวจ จํานวนเมือง แม่น้ํา ทะเล มหาสมุทร และทะเลทรายหรอก เพราะเขายิ่งใหญ่เกินกว่า จะไปเดนิ
สํารวจแบบนน้ั เขาจะให้นักสํารวจทาํ แทน แล้วจะสอบถามจากนักสาํ รวจอกี ที ถา้ บันทกึ ชนิ้ ไหน น่าสนใจ เขาก็จะ
ตรวจสอบจรยิ ธรรมของนักสํารวจคนนน้ั " นกั ภมู ิศาสตรต์ อบ
" เพ่ืออะไร "
" เพราะนักสาํ รวจทีโ่ กหกหลอกลวง จะนาํ หายนะมาส่วู งการภมู ศิ าสตร์ นักสํารวจท่ดี มื่ มากไปก เหมือนกนั "
" ทาํ ไมล่ะ "เจ้าชายน้อยถาม

30

" เพราะคนเมามักตาลาย เขาจะเห็นอะไรเปน็ สองอยา่ ง แลว้ นักภมู ิศาสตรก์ จ็ ะบนั ทึกวา่ มันมสี องลูก ท้ังทม่ี ันมีเพยี ง
ลูกเดียว "
" ผมรูจ้ กั คนข้ีเมาคนหน่งึ ดูท่าทางเขาคงเปน็ นักสาํ รวจทด่ี ไี มไ่ ด้ "เจ้าชายน้อยบอก
" แน่นอน ดงั น้ันเมอื่ เราเห็นวา่ นักสาํ รวจคนไหนมีจรยิ ธรรม เราจึงจะสอบสวนเพ่ือหาความจรงิ ในสิ่ง ท่ีเขาค้นพบ "
" โดยการตามไปดหู รือ "
"ไม่หรอก มนั ยงุ่ ยากเกนิ ไป เราเพยี งใหเ้ ขานําหลกั ฐานมาแสดง อยา่ งเชน่ ถ้าเขาพบภเู ขาลูกใหญ่ เราก็จะให้เขานํา
หนิ ก้อนใหญ่ๆ มาเป็นหลักฐาน "
ทนั ใด นักภมู ศิ าสตร์กร็ ้องล่ัน " แตเ่ ธอ เธอมาจากแดนไกล เธอตอ้ งเปน็ นักสาํ รวจ เธอมาเพื่อเล่า เรือ่ งดวงดาวของ
เธอใหฉ้ ันฟังใชไ่ หม "
แล้วเขาก็เปิดสมุดทะเบียน พรอ้ มกบั เหลาดินสอเตรียมไว้ เขาจะจดเรอ่ื งราวของนกั สาํ รวจด้วย ดินสอก่อน แล้วจะ
ลงหมึกต่อเม่อื ได้พสิ ูจนส์ ิ่งทค่ี น้ พบแลว้
"วา่ อยา่ งไรล่ะ" นักภูมิศาสตร์ถาม
" โอ บนดาวของผมน่ะหรือ ไม่มีอะไรน่าสนใจนักหรอก มันเลก็ มาก มีภูเขาไฟสามลูก ยังคุอยู่สอง ลก อีกลกดบั
สนทิ แลว้ แต่เราไม่ร้หู รอกว่าจะเกดิ อะไรขึน้ "เจา้ ชายนอ้ ยบอก
"ผมมีดอกไมด้ อกหน่งึ ด้วย "
" เราไม่บันทึกเรอ่ื งดอกไม้ " นักภมู ศิ าสตรก์ ล่าว
" ทาํ ไมล่ะ เธอสวยท่สี ดุ เลยนะ"
" แต่มนั ไม่จีรังหรอก"
" ไมจ่ รี งั แปลวา่ อะไร "
"ตําราภูมิศาสตร์เปน็ หนังสอื ท่ีทรงคุณคา่ มันไมม่ ีวันล้าสมยั เพราะกินเวลานานมากกว่าทีภ่ ูเขาทัง้ ลูกจะกลายเปน็
ความวา่ งเปลา่ นานมากกว่ามหาสมทุ รจะเดือดน เราจะจดบันทกึ เฉพาะสง่ิ ทจ่ี ะอยู่ ช่ัวกปั ช่ัวกลั ป์"
" แต่ภเู ขาไฟดับแลว้ กอ็ าจคข้ึนไดอ้ ีก "เจา้ ชายนอ้ ยแยง้ แลว้ ถามซ้ํา
" ไมจ่ ีรัง " หมายความว่าอย่างไร "
"ภูเขาไฟไมว่ า่ จะดบั แล้วหรือยงั กร่น สําหรบั เรามนั ก็เป็นภเขาเหมอื นกัน และมนั ไม่เคย เปลยี่ นแปลง"
" ไมจ่ รี งั แปลว่าอะไร " เขาไม่เคยทิง้ คาํ ถามท่ยี ังไม่ไดร้ ับคําตอบ
" หมายความว่ามันอาจถกู คกุ คามใหส้ าบสูญในเวลาไมน่ าน "
" ถา้ อยา่ งนัน้ ดอกไมข้ องผมกอ็ าจถกู คุกคามให้สาบสูญไดใ้ นเวลาไมน่ าน"
" แนน่ อน"
"ดอกไมข้ องฉนั ไม่จรี ัง "เจา้ ชายนอ้ ยพูดกบั ตวั เอง
" เธอมีหนามเพยี งสี่อนั ไว้ปอ้ งกันตัวจากอันตรายทง้ั โลก แล้วฉันกลับทงิ้ เธอไว้คนเดียว "
นับเปน็ ความเศรา้ เสยี ใจอย่างจรงิ จงั ครงั้ แรกของเจา้ ชายนอ้ ย แต่เขาทาํ แข็งใจถามวา่

31

"คุณพอจะแนะนําให้ผมไปเทย่ี วที่ไหนได้บ้าง"
" ไปเที่ยวโลกมนษุ ย์สิ มนั มชี อื่ เสียงมากเลยนะ "
เจ้าชายน้อยออกเดินทางต่อ ในใจคร่าํ ครวญถึงดอกไม้

32

: : chapter 16 : :

ดาวดวงท่ีเจด็ กค็ ือโลกมนษุ ย์

มันเปน็ ดาวธรรมดาๆ ดวงหนึ่ง มีพระราชารอ้ ยสิบเอ็ดองค์ (แนน่ อนว่าเราต้องไมล่ มื นับกษัตริย์ของ คนผิวดํา) นัก
ภมู ิศาสตรเ์ จด็ พันคน นกั ธรุ กิจเก้าแสน คนขเ้ี มาเจด็ ลา้ นครึ่ง คนหลงตัวเองสามรอ้ ยสบิ เอด็ ล้าน สรปุ ได้ว่ามีผู้ใหญ่
รวมท้ังสนิ้ สองพนั ลา้ นคน
เพื่อให้คณุ สามารถจินตนาการถึงความกว้างใหญ่ของโลก ผมจะเล่าใหฟ้ ังว่า ก่อนที่จะมกี าร ประดิษฐ์ไฟฟ้าข้นึ ใช้
เราต้องใชท้ ัพคนประมาณสแ่ี สนหกหมืน่ สองพนั หา้ รอ้ ยสิบเอด็ คน ในการจุด โคมไฟท่ัวทงั้ หกทวีป
ถา้ มองจากทีไ่ กลๆ จะเหน็ ภาพท่ีงดงามอย่างวเิ ศษ การเคลือ่ นไหวของทัพคนเหลา่ นเี้ ปน็ ไปราวการ เต้นบัลเล่ต์ใน
ละครโอเปร่า เร่มิ ตัง้ แตน่ ิวซีแลนด์และออสเตรเลีย ที่ลุกขึน้ มาจุดตะเกยี งแล้วก็เข้า นอน จากนั้นเป็นระบําโคมไฟ
ของจีน และไซบีเรีย แล้วนักแสดงก็เข้าหลังฉาก ปล่อยให้รัสเซียกับ อินเดียออกมาจดุ โคมต่อ หลังจากนั้นก็เป็น
แอฟรกิ าและยโุ รป ตามมาด้วยอเมรกิ าใต้ อเมริกาเหนือ ไม่เคยเลยท่ีพวกเขาจะลืมลําดับที่ของตัวเอง ช่างมโหฬาร
อะไรอย่างนี้
เฉพาะคนจุดโคมในข้วั โลกเหนือ และเพอ่ื นรว่ มคณะจากข้ัวโลกใต้เทา่ นน้ั ที่มชี วี ติ อยู่อยา่ งเกยี จ คร้าน และไม่ใส่ใจ
กบั อะไร พวกเขาจุดโคมกนั สองครัง้ ตอ่ ปี

33

: : chapter 17 : :

เมื่อใครอยากจะแสดงความฉลาดหลักแหลม เขากต็ อ้ งพูดเกนิ ความจริงบา้ งนดิ หนอ่ ย ผมไม่คอ่ ย ซอ่ื สตั ยน์ กั ในการ
เล่าใหค้ ณุ ฟงั ถงึ เรอื่ งการจดุ โคมไฟ ผมเกือบจะกอ่ ความเข้าใจผดิ ใหก้ บั คนที่ไม่ รจู้ กั โลกเรา ความจริงมนุษย์ตอ้ งการ
เนื้อทใ่ี นการดาํ รงชวี ติ นอ้ ยมาก ถ้าจับคนสองพนั ล้านมายนื รวมกนั เหมือนมงี านเลี้ยง จะกินเนือ้ ทเี่ พียงย่ีสิบตาราง
ไมลเ์ ท่านนั้ นนั่ หมายความวา่ เราสามารถนาํ คนทั้งโลกไปไว้ บนเกาะเล็กๆ กลางมหาสมทุ รแปซิฟิกได้
แต่แนน่ อน พวกผ้ใู หญ่ไมม่ ีวันเชื่อคณุ เขาคดิ วา่ เขาตอ้ งการเน้ือท่มี ากมาย เพราะเขาคิดวา่ เขา
ทร คุณอาจแนะนําให้เขาคิดออกมาเป็นตัวเลข เพราะเขาชอบตัวเลขกันมาก มันทํา ให้เขาเป็นสุขแต่อย่าไป
เสียเวลากบั เร่ืองพวกนเี้ ลย ไม่มีประโยชนห์ รอก เชือ่ ผมเถอะ
เมอ่ื เดินทางมาถงึ โลกมนษุ ย์ เจา้ ชายน้อยแปลกใจมากทีไ่ มเ่ จอผ้คู นเลย เขากลวั ว่าจะมาดาวดวง ผิด แต่บังเอิญหัน
ไปเห็นวงแหวนสพี ระจนั ทร์ขยบั ไหวอยู่บนพื้นทราย

"สวสั ดี "เจ้าชายนอ้ ยลองทกั
" สวสั ดี "งูตอบ
"ฉนั มาอย่บู นดาวอะไร "เจา้ ชายน้อยถาม
" บนโลกมนษุ ย์ ในแอฟริกา "งตู อบ "อา ... ไมม่ คี นบนโลกเลยหรือ " " ทีน่ ี่เปน็ ทะเลทราย ไมม่ คี นอยูใ่ นทะเลทราย
หรอก โลกน้ีกวา้ งใหญ่มาก "งบู อก เจา้ ชายน้อยน่งั บนหนิ ก้อนหนึ่ง แลว้ แหงนมองฟา้ " ฉนั คดิ วา่ ดวงดาวทอแสงเป็น
ประกาย ก็เพอ่ื สกั วันหนง่ึ คนจะได้มองขนึ้ ไปเห็นดวงดาวของตัวเอง นน่ั คอื ดาวของฉนั มันอยู่บนหัวเรานีเ่ อง แต่มัน
ชา่ งไกลเสยี เหลือเกิน " เขาพูด "ดาวของเธอสวยดีนะ แลว้ เธอมาทําอะไรทีน่ ล่ี ่ะ "งถู าม
"ฉันมเี รื่องกบั ดอกไมด้ อกหน่งึ " เจ้าชายน้อยตอบ
"อา ..." งูรอ้ ง แลว้ ก็เงียบไปทง้ั คู่
" พวกเขาอยทู่ ไี่ หนกนั ละ่ " เจา้ ชายน้อยถามข้ึนในท่ีสดุ
" ดเู หมอื นเราจะโดดเดี่ยวอย่กู ลางทะเลทราย "
" แม้ในฝงู คน เรากย็ งั โดดเด่ียว " งูบอก เจ้าชายนอ้ ยจ้องดงู อู ยนู่ าน
" เธอเป็นสัตว์ท่ีแปลกมาก ผอมเหมอื นนิว้ มือ "เขาพดู ออกมาในทส่ี ุด

34

" แต่มอี านุภาพมากกว่านิ้วมอื ของราชา " งูพูดต่อ
เจา้ ชายนอ้ ยยม้ิ " เธอมีฤทธไิ์ มม่ ากหรอก เธอไมม่ ีขา เธอจะเคลอ่ื นไหวได้อย่างไร "
"ฉนั พาเธอไปไดไ้ กลกว่าเรือเดินสมทุ รดว้ ยซ้าํ "งกู ลา่ ว งเู ลอ้ื ยไปพันรอบขอ้ เท้าเจา้ ชายน้อย
มองดูเหมือนกาํ ไลสีทอง " เมือ่ ฉนั สัมผัสใคร ฉนั จะคนื เขาแก่แผ่นดนิ ท่กี ่อเกิดเขามา แตเ่ ธอดูแสน จะบริสุทธิแ์ ละมา
จากดาวดวงอื่น ..."
เจ้าชายน้อยไมต่ อบ " เธอทาํ ใหฉ้ ันรสู้ ึกสงสารดูเธอชา่ งอ่อนแอเหลือเกินบนดาวแหง่ โขดหินน้ี ฉนั จะช่วยเธอในวัน
หนง่ึ ทเี่ ธอรสู้ กึ คดิ ถงึ ดวงดาวของเธอ ฉัน..."
" โอ ฉนั เข้าใจดี แตท่ าํ ไมเธอชอบพูดอะไรแฝงปรศิ นาเสมอ "เจา้ ชายน้อยถาม " แล้วฉันจะเฉลยทุกๆ ปรศิ นา "
งตู อบ แล้วทั้งคู่กเ็ งยี บไป

35

: : chapter 18 : :

เจา้ ชานนอ้ ยเดินไปกลางทะเลทราย และพบดอกไมด้ อกหนงึ่ ดอกไม้ท่มี ีเพยี งสามกลีบ ดอกไม้ที่ ไมม่ ีอะไรน่าสนใจ
เลย "สวสั ดี "เจ้าชายน้อยทัก
"สวัสดี " ดอกไม้ตอบ
" ผ้คู นเขาอยูท่ ไี่ หนกนั นะ่ "เจา้ ชายนอ้ ยถามอยา่ งสุภาพ
" วนั หน่ึงดอกไม้เคยเห็นกองคาราวานผา่ นมา "
" ผู้คนนะ่ หรือ "
" เขาเคยผา่ นมาทา เมื่อหลายปีแลว้ สกั หกเจด็ คนเหน็ จะได้ ฉันไมร่ วู้ ่าพวกเขาหายไปไหนกนั หมด ลมอาจจะพดั เขา
ไปแลว้ ก็ไดพ้ วกเขาไมม่ รี ากคงลาํ บากกันมาก "
"ลาก่อน "เจา้ ชายนอ้ ยกลา่ ว
"ลากอ่ น " ดอกไม้ตอบ

36

: : chapter 19 : :

เจ้าชายนอ้ ยปืนข้ึนไปบนยอดเขา ภูเขาทเี่ ขาเคยร้จู กั ก็มีเพยี งภเู ขาไฟสามลกู ทส่ี ูงเทยี มเข่าเทา่ นน้ั เอง และเขาก็ยัง
เคยใชเ้ ป็นม้านง่ั ดว้ ย "จากยอดสูงขนาดนี้ ฉนั คงไดเ้ หน็ โลกท้งั โลก รวมทงั้ ผู้คน ท้งั หมดบนโลกน้ดี ้วย" แตเ่ ขาไม่เห็น
อะไรเลยนอกจากภเู ขายอดแหลม
"สวสั ดี "เขาลองทกั ขน้ึ กอ่ น
"สวสั ดี ... สวสั ดี ... สวสั ดี ... " มีเสยี งสะท้อนกลับมา
"คณุ คอื ใคร " เจ้าชายนอ้ ยถาม
"คุณคือใคร ... คณุ คือใคร ... คณุ คอื ใคร ..." เสยี งสะท้อนตอบ
" มาเปน็ เพอ่ื นฉนั เถดิ ฉนั อยคู่ นเดียว " เขาพดู
" มาเป็นเพื่อนฉันเถดิ ฉนั อยคู่ นเดยี ว ... มาเป็นเพอ่ื นฉันเถิด ฉันอยคู่ นเดียว ..." เสียงสะท้อน ตอบ
"เป็นดาวที่แปลกมาก เจ้าชายน้อยคิดในใจ "มีแตค่ วามแห้งแล้ง หยาบกระด้างร้อนร้าย และผู้คนท่ี ไร้จินตนาการ
พวกเขาได้แต่พดู ตามคาํ คนอืน่ บนดาวของฉนั มดี อกไมอ้ ยู่ดอกหนึง่ เธอมักเปน็ ฝา่ ย พูดก่อนเสมอ

37

: : chapter 20 : :

ดอกกุหลาบเจ้าชายนอ้ ยออกเดินทางฝ่าฝุ่น โขดหิน และหิมะ จนได้เจอกับถนนสายหนึ่ง ถนนทุกสายจะนําไปสู่
บา้ นเรือนท้งั ส้ิน "สวสั ดี " เจ้าชายนอ้ ยทัก .. มนั เปน็ สวนท่ีเตม็ ไปดว้ ย

"สวสั ดี "พวกดอกกุหลาบตอบ
เจา้ ชายนอ้ ยจ้องมองดอกไม้ พวกเธอช่างเหมอื นดอกไมข้ องเขาเหลือเกนิ
" เธอคอื ใคร " เขาถามหมูด่ อกไม้ด้วยความประหลาดใจ
" เราคอื ดอกกหุ ลาบ ดอกกุหลาบตอบ
"อา ..." เจา้ ชายน้อยอุทานเบาๆ เขารู้สึกไม่สบายใจ ดอกไม้ของเขาเคยเลา่ ให้ฟังว่า เธอเป็นดอกไมพ้ นั ธ์ุน้ีเพียงดอก
เดยี วในจกั รวาล แตใ่ นสวนน้ีมี ดอกไมช้ นิดเดียวกบั เธอถงึ หา้ พนั ดอก
" ฉันหลงคิดว่าฉันเป็นคนร่ํารวย เพราะฉันมีดอกไม้ที่มีเพียงดอกเดียวในโลก ความจริงฉนั เป็นเพียง เจ้าของดอก
กุหลาบธรรมดาๆ ดอกหนึง่ กบั ภเู ขาไฟสามลกู ที่สูงเทยี มเขา่ และลกู หนึง่ บางทีอ่ าจดบั แลว้ ตลอดกาล ทั้งหมดนั้น
ไม่สามารถทาํ ใหฉ้ นั กลายเปน็ เจา้ ชายผู้ยงิ่ ใหญไ่ ด้เลย "
เขาทงิ้ ตวั ลงบนพนื้ หญา้ แล้วรอ้ งไห้ ...

38

: : chapter 21 : :

สุนขั จงิ้ จอกตัวหนง่ึ ปรากฏตัวขน้ึ
" สวสั ดี " สุนัขจ้งิ จอกทกั
"สวัสดี " เจ้าชายน้อยตอบอย่างสุภาพ เขามองไปรอบๆ แตไ่ ม่เหน็ อะไรเลย
"ฉนั อยตู่ รงนี้ " เจา้ ของเสยี งตอบออกมาจากใต้ต้นแอปเป้ลิ
" เธอคือใคร " เจ้าชายน้อยถาม
" เธอสวยมากนะ ...
" ฉนั คือสุนัขจ้ิงจอก "สุนขั จิ้งจอกตอบ
"มาเล่นกนั เถอะ ฉนั เหงามาก "เจ้าชายนอ้ ยชวน
"ฉันเลน่ กบั เธอไมไ่ ดห้ รอก ฉนั ยังไมไ่ ด้ถกู ฝึกให้เชือ่ งเลย "สนุ ขั จ้งิ จอกตอบ
"อา ... ขอโทษนะ "เจา้ ชายน้อยขัดจังหวะ แต่หลังจากไตร่ตรองอยคู่ รู่หน่ึง เขาก็ถามว่า
" ฝึกให้เชอ่ื ง หมายความวา่ อยา่ งไร "
" เธอคงไม่ใช่คนท่ีนี่ เธอกําลังตามหาอะไรหรือ "
"ฉนั กําลังหาพวกมนุษย์ ฝึกให้เชือ่ ง" แปลว่าอะไร " เจา้ ชายน้อยถาม
" พวกมนุษย์มปี นื ไว้ล่าสตั ว์ "สนุ ัขจิ้งจอกกลา่ ว
" เขาสรา้ งความเดือนรอ้ นแกเ่ รามาก พวกเขาเล้ียงไกด่ ว้ ยนะ นั่นเปน็ อย่างเดียวท่ีนา่ สนใจ เธอกาํ ลัง ตามหาไก่หรือ
เปล่า " "เปล่าหรอก ฉนั กําลังตามหาเพอ่ื น "ฝึกให้เช่อื ง" แปลวา่ อะไร " เจ้าชายน้อยถาม
" มนั เปน็ สงิ่ ซงึ่ มักจะถูกหลงลมื มนั คอื การ สร้างความผกู พนั " สุนัขจ้ิงจอกตอบ
"สรา้ งความผกู พนั หรอื "
"ใช่แล้ว สําหรับฉัน เธอก็เป็นเพียงเด็กชายเล็กๆ เหมือนเด็กอื่นๆ เป็นร้อยเป็นพัน ฉันไม่ต้องการ เธอ เธอก็ไม่
ตอ้ งการฉนั เหมือนกัน และสาํ หรบั เธอ ฉันกเ็ หมอื นสนุ ขั จ้งิ จอกอนื่ ๆ นบั รอ้ ยนับพนั น่นั แต่ถา้ เธอฝึกให้ฉันเชือ่ ง เราก็
จะต้องการกันและกัน เธอจะเป็นหนึ่งเดียวในโลกสาํ หรับฉัน และฉันก็ จะเป็นหน่ึงเดียวในโลกสําหรบั เธอ "สุนัข
จ้งิ จอกกลา่ ว "
"ฉันเริ่มเข้าใจแลว้ มีดอกไม้ดอกหนึง่ ฉันคิดว่าเธอได้สร้างความผูกพันกับฉัน" เจ้าชายน้อยกล่าว "อาจเป็นไปได้
คนเรามีทัศนะต่อโลกไดห้ ลายๆ แบบ " สนุ ัขจง้ิ จอกพดู
" โอ ไมใ่ ชบ่ นโลกนหี้ รอก "เจา้ ชายน้อยบอก สนุ ัขจิ้งจอกร้สู กึ ฉงน " บนดาวดวงอืน่ หรือ "
" ใช่ "
" บนดาวดวงนน้ั มนี ักลา่ สัตวห์ รือเปล่า"
" ไมม่ หี รอก"
" น่าสนใจมาก แล้วไก่ละ่ "

39

" กไ็ ม่มีเหมือนกัน "
" ไมม่ ีอะไรท่สี มบูรณ์เลย "สนุ ขั จ้งิ จอกถอนหายใจแล้วจึงเกดิ ความคดิ ขน้ึ มาอยา่ งหน่งึ
" ชีวิตฉันซา้ํ ซากน่าเบ่ือหนา่ ย ฉนั ว่งิ ไล่ไก่ แล้วคนก็ล่าฉนั อกี ที ไกเ่ หมือนกนั หมดทกุ ตัว และคนก็ เหมือนกันหมดทุก
คน ฉันกเ็ ลยเร่มิ เบอ่ื บ้างแลว้ แต่ถา้ เธอสร้างความผกู พนั กับฉนั ชีวิตฉนั ก็จะเจิดจา้ ดจุ แสงตะวัน ฉันจะได้รู้จักเสียง
ฝีเท้าท่แี ตกต่างกนั ไปจากของเก่าๆ เสยี งฝีเท้าของคนอื่นทําใหฉ้ ัน ตอ้ งวิง่ ไปซ่อนใต้ดิน แต่ของเธอจะทาํ ให้ฉันรีบว่ิง
ออกมาจากโพรง และมันจะไพเราะดุจเสียงดนตรี ดูสิ เธอเห็นทุ่งข้าวสาลีไหม ฉันไม่กินขนมปัง ข้างสาลีจึงดไู ร้คา่
สําหรบั ฉนั ทุ่งข้าวสาลจี ะไมท่ าํ ให้ ฉันนึกถงึ อะไรเลย และนัน่ เป็นเรือ่ งน่าเศรา้ มาก แตผ่ มของเธอเป็นสีทอง ดังน้ัน
มนั จะเปน็ ทนี่ ่า มหศั จรรย์ขนาดไหน ถา้ เธอจะผกู สัมพนั ธก์ ับฉนั
ทุ่งขา้ วสาลีสที องจะทาํ ใหฉ้ นั หวนคิดถงึ เธอ และฉนั กจ็ ะชอบฟังเสยี งสายลมหยอกล้อตน้ ขา้ ว "
สุนัขจง้ิ จอกน่ิงเงียบ และจอ้ งมองเจา้ ชายน้อยอย่นู าน
"ช่วยฝกึ ให้ฉันเชื่องด้วยเถดิ "เขาพูด
"ฉนั กอ็ ยากจะช่วยอยู่หรอก แตฉ่ ันไมม่ ีเวลามากนกั มเี พอ่ื นอีกมากมายให้แสวงหา และมอี ะไรๆ อีก เยอะให้เข้าไป
ร้จู ัก "เจา้ ชายน้อยบอก
" เราจะร้จู ักกเ็ ฉพาะกับส่ิงทีเ่ รามีความสมั พันธ์ด้วยเท่าน้นั พวกมนษุ ย์ไมม่ เี วลาจะไปทาํ ความรจู้ ักกบั อะไร เขาซื้อ
ของจากพ่อค้า แต่เขายังไม่มีพ่อค้าขายเพื่อน พวกมนษุ ย์ก็เลยยังไม่มเี พ่ือน ถ้าเธอ ต้องการเพือ่ น ฝึกฉันใหเ้ ชือ่ งสิ
"สนุ ขั จ้งิ จอกกลา่ ว
" แลว้ จะตอ้ งทาํ อย่างไรบ้างล่ะ "เจา้ ชายนอ้ ยถาม
" เธอจะตอ้ งอดทนให้มาก .. ขั้นแรกเธอตอ้ งนง่ั ใหห้ า่ งฉนั เลก็ น้อย อยา่ งท่กี าํ ลังนงั่ อยู่ตอนน้นี แี่ หละ ฉันจะมองเธอ
ด้วยหางตา แต่เธออยา่ เพ่งิ พูดอะไรนะ เพราะภาษาคอื บ่อเกิดแห่งความเข้าใจผดิ แลว้ แตล่ ะวนั เธอกค็ ่อยๆ ขยับเข้า
มาเรือ่ ยๆ "สุนขั จง้ิ จอกตอบ
วันรงุ่ ขนึ้ เจ้าชายน้อยกลบั มาอีก
" มนั จะเกิดผลกว่าน้ี ถ้าเธอจะมาในเวลาเดียวกันทุกวัน" สุนขั จิง้ จอกบอก "อยา่ งเชน่ ถ้าเธอมาตอน สโ่ี มงเย็น พอ
บา่ ยสามโมงฉันก็จะเร่ิมมีความสุข ยิง่ เวลากระช้นั เขา้ มาฉันก็ย่งิ มีความสขุ พอใกล้สี่ โมงเยน็ ฉันจะกระสับกระส่าย
และกระวนกระวายใจ แลว้ ฉันก็จะรู้คา่ แหง่ ความสุข แตถ่ า้ เธอมาไม่ ตรงเวลา ฉันกไ็ มร่ วู้ า่ ควรจะเตรียมใจไว้ตั้งแต่
เม่ือไร มนั เป็นเรอ่ื งของประเพณี " สนขั จง้ิ จอกกล่าว
"ประเพณีคืออะไร "เจา้ ชายน้อยถาม
" มนั คอื เรือ่ งท่ีมักถกู ละลมื " สุนัขจงิ้ จอกกลา่ ว
" มันเป็นวนั ทพี่ เิ ศษกว่าวันอ่นื ๆ เปน็ ช่วั โมงท่ีพิเศษกวา่ ช่ังโมงอื่นๆ เชน่ ประเพณขี องนักลา่ สัตว์ คอื การเต้นรําทุกๆ
วันพฤหสั กบั สาวๆ ในหม่บู า้ น เพราะฉะนัน้ วนั พฤหสั จงึ เปน็ วันท่แี สนจะวิเศษ ฉัน สามารถเดนิ เลน่ ไปถึงไรอ่ งุน่ ได้ ถา้
นักล่าสัตว์เต้นรําไมเ่ ป็นเวลา ทุกวันกจ็ ะเหมอื นกันหมด และฉันก็ จะไม่มีเวลาไดพ้ ักผ่อนเลย "
เจา้ ชายนอ้ ยฝกึ สนุ ขั จ้ิงจอกจนเชื่อง และเมือ่ ชว่ั โมงแหง่ การจากลาใกลเ้ ข้ามา

40

"อา ... ฉนั อยากจะร้องไห้ "สนุ ขั จิง้ จอกพูด

" เป็นความผิดของเธอนะ ฉันไม่ไดอ้ ยากทําใหเ้ ธอไมส่ บายใจ แต่เธอเป็นฝ่ายอยากจะให้ฉันหดั ให้ เธอเชอ่ื งเองนะ "

เจา้ ชายนอ้ ยพดู

"ใชส่ ิ "สุนัขจงิ้ จอกพูด

" แตเ่ ธอกลับรอ้ งไห้"

" ใช่ "

" ถ้าอย่างน้นั เธอก็ไมไ่ ดอ้ ะไรเลย"

" ไดส้ ิ ได้ความร้สู กึ ที่ดีตอ่ สขี องรวงขา้ วสาลีอยา่ งไรล่ะ "สุนัขจ้งิ จอกพดู

แล้วเขาก็พดู ตอ่ " กลบั ไปทส่ี วนกหุ ลาบสิ เธอจะร้วู ่าดอกไมข้ องเธอมีเพียงดอกเดยี วในโลกจรงิ ๆ แลว้ กลับมาหาฉัน

อีกคร้ังเพอื่ กลา่ วคําอาํ ลาตอ่ กัน และฉันจะบอกความลบั อยา่ งหนง่ึ แก่เธอ "

เจา้ ชายน้อยไปท่ีสวนกหุ ลาบ

"พวกเธอไม่เหมือนดอกไม้ของฉันหรอก เธอไม่มีอะไรพิเศษเลย ไม่มีใครผูกพันกับเธอ และเธอก็ ไม่รู้สึกผูกพันกับ

ใคร เธอเหมือนสุนขั จง้ิ จอกของฉันท่ีเคยเป็นเพยี งสุนัขจง้ิ จอกตัวหนึ่ง เช่นเดยี วกับ ตัวอ่ืนๆ แต่ฉันได้เป็นเพ่ือนเขา

แลว้ เขากก็ ลายเปน็ เพยี งหนึ่งเดยี วสาํ หรับฉนั " เขากลา่ วต่อกุหลาบ

ทา่ ทางดอกกุหลาบคบั แคน้ ใจไม่น้อย

" เธอสวยก็จริง แต่ดวู ่างเปลา่ "เขาพดู ต่อ " ไม่มีใครยอมตายเพ่อื เธอ แน่นอน คนทผ่ี ่านไปมามัก คิดว่ากุหลาบของ

ฉนั ก็เป็นกุหลายธรรมดาเหมอื นพวกเธอ แต่เธอเป็นเพียงหนง่ึ เดยี วทม่ี คี วามสาํ คญั ตอ่ ฉนั มากย่งิ กวา่ พวกเธอทง้ั หมด

เพราะฉันเปน็ คนรดนา้ํ ให้เธอ เพราะฉันเปน็ คนเอาฝาแกว้ ไปครอบ ให้เธอ เพราะฉนั เปน็ คนสร้างเคร่อื งกําบังลมให้

เธอ เพราะฉนั เปน็ คนกําจัดหนอนให้เธอ (ยกเว้นสอง หรอื สามตวั เพ่ือใหก้ ลายเป็นผเี สื้อ) เพราะฉันเป็นคนฟังเธอ

พราํ่ บน่ ฟงั เธอโอ้อวด และรวมทง้ั ฟงั เธอนง่ิ เงยี บ ฉนั จงึ ไดเ้ ป็นเจ้าของเธอ"

เจา้ ชายน้อยกล่าวเสรจ็ แลว้ กก็ ลบั ไปหาสนุ ัขจ้ิงจอก ...

" ลากอ่ น "สนุ ัขจิ้งจอกพดู

"ลากอ่ น และน่ีคือความลบั ของฉนั มนั เป็นเรอ่ื งธรรมดามาก ..เราจะเหน็ อะไรไดเ้ พียงดว้ ยหวั ใจ เทา่ นน้ั สง่ิ สําคญั ไม่

อาจเหน็ ได้ด้วยตา "

"สิ่งสาํ คัญไม่อาจเหน็ ได้ด้วยตา " เจ้าชายน้อยพูดซ้ําเพือ่ เก็บไวใ้ นความทรงจํา

" เวลาท่เี ธอเสยี ให้ดอกกหุ ลาบของเธอ ทาํ ให้ดอกกุหลาบน้ันทวคี วามสาํ คญั "

"เวลาท่ฉี นั เสยี ใหด้ อกกุหลาบของฉนั ... "เจ้าชายน้อยทวนคํา

" ผ้คู นมกั จะลมื สัจจะอนั น้ี แตเ่ ธอจะต้องไม่ลืม เธอจะตอ้ งรับผดิ ชอบดอกกหุ ลาบของเธอ ..." "

ฉนั จะต้องรับผดิ ชอบดอกกุหลาบของฉัน ..." เจ้าชายน้อยพูดซํ้าเพ่อื เก็บไว้ในความทรงจาํ

41

: : chapter 22 : :

"สวัสดี "เจ้าชายนอ้ ยทกั
"สวสั ดี " พนักงานสับรางรถไฟตอบ
" คุณทําอะไรอยู่ที่นี่ " เจ้าชายน้อยถาม " ฉันกําลังแยกหมู่นักเดินทางออกเป็นหมู่ละพนั " พนักงานสับรางรถไฟ
ตอบ "ฉันสบั รางรถไฟทบ่ี รรทกุ ผู้โดยสารมาเต็มให้ไปทางขวาบ้างซา้ ยบา้ ง"
รถดว่ นขวบหนงึ่ เปดิ หวดุ สง่ เสยี งกึกกอ้ งผา่ นเข้ามา ห้องเคร่ืองสบั รางสนั่ สะเทอื น
" พวกเขารีบร้อนกนั จงั เขากําลังตามหาอะไร " เจ้าชายนอ้ ยถาม
"คนคมุ หวั รถจักรเองก็ยังไมร่ ู้ " พนกั งานสับรางตอบ
แลว้ เสยี งกกึ ก้องก็ดังมาจากอกี ทาง รถด่วนขบวนที่สองแลน่ สวนทางเขา้ มา
" พวกเขากลบั มากนั แล้วหรือ "เจ้าชายน้อยถาม
" มนั เป็นคนละขบวนกนั น่ีเปน็ ขบวนทีว่ ิง่ เขา้ มาสบั เปลี่ยน " พนักงานสับรางตอบ
"เขาไมพ่ อใจทที่ ีเ่ ขาเคยอยู่หรือ "
" คนเราไมค่ ่อยพอใจสง่ิ ท่ีมอี ยู่หรอก " พนักงานตอบ
รถดว่ นขบวนทส่ี ามเปดิ หวดู ดงั สนน่ั ผ่านเข้ามาอกี
" เขากาํ ลังตดิ ตามนักเดินทางกลมุ่ แรกหรือ "เจา้ ชายนอ้ ยถาม
"เขาไม่ได้ไล่ตามอะไรหรอก พวกเขานั่งหลบั อยู่ในนั้น หรืออาจกําลังหาว มีแต่พวกเด็กๆ เท่านั้นท่ี เอาจมูกแนบ
กระจก " พนักงานสับรางตอบ
" มแี ตเ่ ด็กๆ เท่าน้ันทร่ี ู้วา่ ตัวเองต้องการอะไร " เจา้ ชายนอ้ ยพดู
"พวกเขาสูญเสียเวลาใหก้ ับตกุ๊ ตาผ้า และมันก็สาํ คญั สําหรบั เขามาก ถา้ มีคนมาแย่งมนั ไป เขาจะ ร้องไห้"
" พวกเขาโชคดจี ริงๆ " พนักงานสับรางรถไฟกลา่ ว

42

: : chapter 23 : :

"สวสั ดี "เจา้ ชายนอ้ ยทัก
"สวสั ดี " พ่อคา้ ตอบ เขาเป็นพ่อคา้ ขายยาเม็ดแกก้ ระหายนา้ํ ถา้ กินอาทติ ยล์ ะเม็ด เราจะไมร่ สู้ ึก กระหายนํ้าอกี เลย
" ทําไมคุณจงึ ขายของแบบนัน้ ละ่ "เจ้าชายนอ้ ยอดสงสยั ไมไ่ ด้
" เพราะมันจะช่วยประหยดั เวลาได้มากทเี ดียว ผูเ้ ชี่ยวชาญไดค้ ํานวณดูแล้ว เราจะประหยดั ไดถ้ ึง อาทิตย์ละห้าสิบ
สามนาที " พอ่ คา้ ตอบ
" แลว้ เขาเอาเวลาห้าสิบสามนาที่น่ันไปทาํ อะไร "
" ก็ทําสง่ิ ท่เี ขาอยากทํา "
"ถ้าเป็นฉัน ฉนั จะใชเ้ วลานั้นเดนิ ไปยงั ธารน้ํา" เจา้ ชายนอ้ ยนกึ ในใจ

43

: : chapter 24 : :

เราอยู่ด้วยกันมาแปดวันแล้ว ...นับแต่วันที่เครื่องยนต์ของผมมาเสียอยู่กลางทะเลทราย ผมนั่งฟัง เรื่องราวของ
พ่อคา้ ขณะดืม่ น้ําจบิ สดุ ทา้ ย
"อา ความทรงจําของเธอช่างสวยงาม " ผมพดู กับเจ้าชายน้อย " แตฉ่ นั ยงั ไมไ่ ด้ซ่อมเครอื่ งบนิ เลย นา้ํ ก็ไมม่ ีเหลืออีก
แล้ว ฉนั คงมคี วามสุขมากถ้าได้เดินไปยังแหล่งนํ้า "
" สนุ ัขจิง้ จอกเพอ่ื นผม " เจา้ ชายนอ้ ยพดู กบั ผม " เด็กนอ้ ย มันไม่เก่ยี วกับสุนัขจ้ิงจอกหรอก "
" ทาํ ไม "
" เรากาํ ลงั จะตายเพราะกระหายน้ํา "
ดูทา่ เขาจะไมเ่ ขา้ ใจเหตุผมของผมเลย เพราะเขาตอบวา่ " การมีเพ่ือนเปน็ ส่งิ ท่ดี ีงาม แม้เราจะตายไปก็ตาม สาํ หรับ
ผม ผมมีความสุขมากท่มี เี พ่อื นเปน็ สนุ ัข จงิ้ จอก "
ผมบอกตัวเองว่า เขาไมร่ ้ถู ึงอันตรายนี้ เขาไม่เคยรสู้ ึกหิวหรือกระหาย แสงตะวันเพียงเล็กนอ้ ยก็ดจู ะ พอแล้วสําหรบั
เขา เขาจอ้ งมองผม แลว้ ตอบสิง่ ทีผ่ มกาํ ลงั คดิ
"ผมก็หิวนาํ้ เหมือนกัน เราไปเดนิ หาบอ่ นํา้ กนั เถอะ "
ผมรสู้ กึ ออ่ นเพลยี มาก เปน็ เร่ืองเหลอื เช่อื เหลอื เกินในการท่จี ะพบแหล่งนาํ้ โดยบังเอิญ ใน ทะเลทรายอันกว้างใหญ่นี้
อย่างไรก็ตาม เราก็ออกเดิน เราเดินกันเป็นชัว่ โมงทา่ มกลางความเงยี บ ความมืดเริ่มเข้ามาปกคลุม แล้วดวงดาวก็
ออกมาสอ่ งแสงสวา่ ง ผมรู้สึกเหมอื นอยู่ในความฝัน ..อาจจะเป็นเพราะผมกระหายน้าํ จนเกดิ เป็นไขก้ ไ็ ด้ คําพูดของ
เจา้ ชายน้อยเข้ามาโลดแลน่ ในสมอง
" เธอหวิ น้ําเหมอื นกันหรอื " ผมถามเขา
เขาไม่ตอบคําถาม แตพ่ ดู วา่ "น้าํ อาจจะดีตอ่ จิตใจ "
ผมไม่เขา้ ใจคาํ ตอบของเขา แตก่ ไ็ ม่ได้พูดอะไร ผมรดู้ วี ่าไม่ควรไถถ่ ามเขาอกี ดูท่าทางเขาเหน่อื ย มาก เขานัง่ ลงและ
ผมกน็ ่ังข้างๆ เขา หลงั จากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาพูดข้ึนวา่
" ดวงดาวดสู วยดีนะ เปน็ เพราะดอกไม้ดอกเดียวทเ่ี ราไม่สามารถมองเหน็ "
" แนน่ อน " ผมตอบแลว้ นัง่ มองลอนทรายใต้แสงจันทร์
" ทะเลทรายกส็ วยงาม " เขาพดู อกี และนน่ั กถ็ ูกต้องทเี ดยี ว ผมเองก็หลงรักทะเลทราย เรานงั่ กันบนเนนิ ทราย ไม่
เหน็ และไมไ่ ดย้ ินเสยี งอะไรเลย แตม่ บี างสิง่ ทอประกายอย่เู งียบๆ
" เสนห่ ์ของทะเลทรายอย่ตู รงขุมนา้ํ ที่เขาซ่อนเอาไว้ "เจ้าชายน้อยพูด
ผมรู้สึกประหลาดใจที่เขาเข้าใจได้ในทันทีถึงความลบั ทีโ่ ชนฉายอยู่ในเม็ดทราย เมื่อครัง้ ทีย่ ังเปน็ เด็กชายตวั เล็กๆ
ผมอาศัยอยู่ในบา้ นแบบโบราณ เล่ากนั มาว่ามหี บี สมบัตซิ อ่ นอยู่ใต้ดิน แนน่ อนวา่ ไมม่ ใี ครเคยค้นพบหรือแม้แต่คิด
จะคน้ หา แตม่ ันก็ทําใหบ้ ้านหลังนี้มเี สนห่ ์ เพราะบา้ นของผมซุก ซอ่ นความลบั ไวใ้ นกน้ บึงของหวั ใจ
" ใช่ ไม่วา่ จะเป็นเรือ่ งเกี่ยวกับบา้ น ดวงดาว หรือทะเลทราย สงิ่ ทที่ าํ ใหม้ นั งดงามคอื สงิ่ ท่ีเรามองไม่ เหน็ "

44

ผมพูดกบั เขา " ผมดีใจทีค่ ุณเห็นดว้ ยกบั สนุ ัขจิง้ จอก "เขาพูด
เมอื่ เจ้าชายนอ้ ยหลบั ผมอุ้มเขาไว้และออกเดินต่อ ผมรู้สึกราวกําลงั ประคองสมบตั ิทีบ่ อบบาง มัน เหมือนกบั ว่าไมม่ ี
ส่งิ ใดในโลกทนี่ ่าทะนุถนอมมากไปกว่าน้อี ีกแลว้
โดยแสงจากดวงจนั ทร์ ผมจอ้ งมองหน้าผากซีดขาว ดวงตาทปี่ ิดสนทิ และเส้นผมท่พี ลว้ิ ตามสายลม แลว้ บอกตัวเอง
วา่ สง่ิ ท่ีฉนั มองเห็น เป็นเพยี งเปลอื กท่ีฉาบไวเ้ ทา่ นั้น สง่ิ สาํ คญั กว่านนั้ คอื สง่ิ ท่ไี ม่ สามารถมองเหน็ ริมฝปี ากเขาเผย
ออกราวจะปลอ่ ยยิ้ม
ผมพูดกบั ตวั เองอีก ส่ิงทเ่ี จา้ ชายนอ้ ยๆผู้นท้ี าํ ให้ฉันรสู้ ึกประทับใจมากทีส่ ุด คือความซอื่ สัตย์ท่ีเขามี ต่อดอกไม้ดอก
หน่ึง คอื ภาพดอกกหุ ลาบดอกหนงึ่ ที่เปลง่ ประกายในตวั เขา ดุจเปลวตะเกยี งแมใ้ น ยามหลบั
ผมรสู้ ึกถงึ ความนา่ ทะนถุ นอมทเี่ พ่มิ ขนึ้ ราวเปลวไฟทตี่ ้องการการปกป้อง ลมเพียงวูบเดยี วกอ็ าจดบั มันได้ ขณะเดิน
ไปเรอ่ื ยๆ ผมพบบอ่ นา้ํ ในรุ่งเช้า

45

: : chapter 25 : :

"คนเข้าไปอยู่ในรถด่วน โดยไม่รู้ว่ากาํ ลังตามหาอะไร พวกเขาจึงสับสนและวนไปมาเป็นวงกลม ความจริงไม่เห็น
จะตอ้ งไปวนุ่ วายอะไรเลย "เจา้ ชายน้อยกลา่ ว
บอ่ นํ้าที่เราเจอ ไมเ่ หมือนบ่ออืน่ ๆ ในทะเลทรายซาฮารา บ่ออนื่ ๆ จะเป็นหลุมทรายโดยปกติ แต่บอ่ น้ี เหมือนบอ่ น้ํา
ตามหม่บู ้านไมม่ ีผิด ท้งั ๆ ทีแ่ ถบนี้ไมม่ ีบ้านเลยสกั หลงั ผมกลัววา่ ผมอาจจะเพยี งฝนั ไป

"น่าแปลกมาก " ผมพดู กับเจ้าชายน้อย
" ทกุ อยา่ งมพี รอ้ มหมดตัง้ แตล่ กู รอก ถังนํา้ ไปจนถงึ เชอื ก ..."
เขาหัวเราะ จับเชือกแล้วหมนุ รอกเล่น ลกู รอกส่งเสยี งครางราวกงั หันเกา่ ๆ ยามลมสงบ
" ฟังสิ เราปลุกบ่อนํา้ ตน่ื ขึน้ มารอ้ งเพลง "เจา้ ชายน้อยกลา่ ว ผมไมอ่ ยากใหเ้ ขาใชก้ ําลงั มากนกั
"ปลอ่ ยใหฉ้ ันทาํ เองเถอะ มันหนักเกินไปสําหรับเธอ " ผมบอก
ผมคอ่ ยๆ สาวเชอื กขึน้ มาถงึ ปากบอ่ แล้วจับมันวางใหต้ รงๆ สองหยู ังคงกงั วานดว้ ยเสียงเพลงของ ลกู รอกขณะมอง
ดวงตะวันพลิว้ ไหวในร้วิ นํา้ " ผมหิวนํา้ ให้น้าํ ผมด่มื หน่อยเถดิ "เจ้าชายน้อยขอร้อง
ผมเพิ่งเข้าใจส่ิงทเี่ ขาค้นหา ผมยกถังน้าํ ขน้ึ จรดปากเขาเขาหลับตาแลว้ ด่ืมเขา้ ไป ท่าทางสดชน่ื ราว อยู่ในงานรื่นเริง
นํา้ บ่อนแ้ี ตกต่างจากอาหารชนดิ อน่ื มันเกิดจากการเดินใตแ้ สงดาว เกิด เสียงเพลงแห่งลกู รอก และจากกําลังแขน
ของผม มนั ดีตอ่ หัวใจเชน่ เดียวกับของขวัญ เม่อื ผมยงั อยู่
ในวยั เด็ก แสงสวา่ งจากตน้ ครสิ ตม์ าส เสียงดนตรยี ามเที่ยงคืนแห่งพธิ มี สิ ซา และรอยย้ิมที่ ออ่ นหวานทาํ ใหข้ องขวัญ
วันคริสตม์ าส ทไ่ี ด้รับทอประกายขน้ึ อย่างประหลาด
" ผู้คนในโลกของคณุ ปลกู กุหลาบห้าพันตน้ ในสวนเดยี วกัน แต่เขากลับไมเ่ คยพบสิง่ ทเี่ ขา คน้ หา ...
" เจา้ ชายน้อยกลา่ ว "ใช่ เขาไม่เคยพบมันหรอก " ผมตอบ
แลว้ เขาก็พูดตอ่ " ท้ังๆ ทส่ี ิ่งทีเ่ ขาคน้ หา อาจจะพบไดใ้ นกหุ ลาบเพยี งดอกเดียว หรือในนํา้ เพียง ไมก่ ่มี ากน้อย"

46

" ใชแ่ ล้ว " ผมตอบ
" พวกเขาเหมือนคนตาบอด เขาควรจะคน้ หามนั ดว้ ยหัวใจ " ผมด่มื น้าํ แล้วสดู ลมหายใจเข้าปอด ผืน ทรายยามเช้า
ราวระบายสีน้ําผึง้ ผมรักผืนทรายสีนา้ํ ผง้ึ แลว้ ทาํ ไมจะตอ้ งมาน่ังเป็นทกุ ข์
" คุณจะตอ้ งรักษาสญั ญานะ "เจา้ ชายน้อยพดู อยา่ งสภุ าพขณะน่งั ลงข้างๆ ผม
"สญั ญาอะไรหรือ "
"คณุ ก็นา่ จะรอู้ ยูแ่ ลว้ ... ปลอกปากสาํ หรับแกะของผมอย่างไรละ่ ผมจะต้องรับผิดชอบต่อดอกไมด้ อกนั้น "
ผมดึงภาพที่ผมร่างไว้ออกมาจากกระเป๋า เมื่อเจ้าชายน้อยเห็นเข้า เขาก็หัวเราะ "ต้นไทรของคุณ อย่างกับ
กะหลาํ่ ปลี"
" โอ..." ความจรงิ ผมคอ่ นข้างจะภมู ใิ จกับตน้ ไทรนมี้ าก
สนุ ัขจิ้งจอกของคณุ หเู หมือนเขาสัตวจ์ งั เลย มนั ยาวเกินไป " แลว้ เขาก็หวั เราะ
" ไม่ยตุ ธิ รรมเลยเดก็ นอ้ ย ฉันวาดเป็นเพยี งรูปงูเหลอื มทเ่ี หน็ ด้านนอกกับดา้ นใน เท่านัน้ แหละ " " โอ อยา่ งนก้ี ด็ ีแล้ว
เดก็ ๆจะเขา้ ใจเอง "
ผมวาดปลอกปากใหเ้ ขาอนั หน่งึ และรสู้ ึกเศรา้ ใจขณะส่งรูปนใ้ี ห้เขา
" เธอมแี ผนการอะไรทฉ่ี นั ยงั ไม่รู้ ..."
เขาไมต่ อบกลับบอกว่า " คุณคงรเู้ ร่ืองการตกลงมาบนพ้ืนโลกของผม วนั พรงุ่ นีก้ จ็ ะครบรอบ ..."
หลงั จากเงียบไปครู่หน่งึ เขาพูดอีกวา่
" ผมตกลงมาแถวน้ีแหละ" หน้าเขาเริม่ แดง และอีกครั้งโดยไม่เข้าใจเหตผุ ล ผมรู้สึกเศร้าใจขึ้นมา อย่างประหลาด
คําถามหน่งึ ผดุ ขึ้นในใจ
" ถ้าอยา่ งน้นั ก็ไม่ใช่เหตุบงั เอญิ สนิ ะทฉ่ี ันเจอเธอในเชา้ ของแปดวนั ท่ีแลว้ ขณะเธอกาํ ลงั เดนิ อยู่โดย ลาํ พังในดินแดน
ห่างไกลผู้คนอย่างน้ี เธอกลับมายังจดุ ทเ่ี ธอตกใช่ไหม "
เจา้ ชายน้อยหนา้ แดงอีก ผมพูดขน้ึ ด้วยความลังเล " บางทีอาจเพราะเปน็ วันครบรอบ ..."
เจ้าชายนอ้ ยหนา้ แดงอีกครงั้ เขาไมต่ อบคําถามผมเลย แต่เมอ่ื คนเราหน้าแดง นน่ั คือสญั ลักษณข์ อง คําว่า "ใช่"
มใิ ช่หรอื
"อา ฉนั คดิ ว่า ..." ผมพูดกับเขา แต่เขาตัดบท " คณุ ต้องทาํ งานแล้วนะตอนนี้ คุณต้องซอ่ มเครอ่ื งยนต์ใหเ้ สร็จ ผมจะ
รออยู่ที่นี่ กลับมาหาผมเยน็ พรงุ่ น้นี ะ "
แตผ่ มไม่สบายใจเลย ผมยงั จาํ เรือ่ งสุนัขจงิ้ จอกนน้ั ได้ เราตอ้ งเสีย่ งกับการหล่ังนํ้าตาบา้ ง ถา้ เรา ปลอ่ ยใหค้ วามผกู พนั
กอ่ ตวั ข้ึน