เจ้าชายน้อย

47

: : chapter 26 : :

ข้างๆ บ่อนํ้ามีกาํ แพงเกา่ ๆ ต้งั อยู่ เม่ือผมกลับไปที่นัน่ ในวันรุง่ ขึน้ ผมเห็นเจ้าชายนอ้ ยน่ังห้อยขาอยู่ บนซากกําแพง
น้ัน ผมได้ยนิ เสียงเขากล่าววา่ " เธอจําไมไ่ ดห้ รือ มันไมใ่ ช่ท่ีตรงน้เี สยี ทีเดียวหรอก " เขาพดู คงมอี ีกเสียงตอบกลบั มา
อย่าง แน่นอน เพราะเขาตอบกลับไปว่า
" ใช่วนั นแี้ น่นอน แต่อาจไมใ่ ช่ทต่ี รงน้ี " ผมมุ่งตรงไปยังกาํ แพง แตไ่ มเ่ ห็นหรอื ไดย้ นิ เสยี งใครเลย กระนน้ั เขาก็ยังพูด
ตอ่ " แน่นอน เธอกเ็ หน็ วา่ รอยเท้าฉันเรมิ่ ต้นตรงไหน เธอจะต้องรอฉันนะ ฉันจะไปทีน่ ัน่ คนื น้ี "
ผมอยหู่ า่ งจากกําแพงราวย่สี ิบเมตร แตก่ ็ยังไมเ่ หน็ ใครเลย เจ้าชายน้อยพดู ข้นึ อีกหลังจากเงยี บไป ครู่หนง่ึ
" เธอมีพษิ รา้ ยแรงใชไ่ หม เธอแนใ่ จรเึ ปลา่ วา่ จะไม่ทําใหฉ้ นั ทรมาน "
ผมตะลงึ งนั หัวใจเต้นแรง แมย้ ังไม่เขา้ ใจอะไรนัก

"ตอนนอี้ อกไปกอ่ น ฉันอยากจะกระโดดลงไปแลว้ " เขาพูดอกี
ผมก้มลงมองที่ตีนกาํ แพง แล้วก็ต้องกระโดดหนี้ งูชนิดที่สังหารคนได้ภายในสามสิบวินาที กําลังแผ่ แม่เบี้ยไปยัง
เจ้าชายน้อย ผมคน้ หาปนื ในกระเป๋าจนของกระจุยกระจาย เสยี งดงั ที่เกดิ ขนึ้ ทําให้เจ้างู ร้ายมดทรายหนไี ปราวน้ําพ
ที่คอ่ ยๆ อ่อนแรงไหลเซาะไปตามร่องหนิ ดว้ ยเสียงบางเบา ผมเดนิ ไปยงั กําแพงเพื่ออุ้มเจา้ ชายน้อยลงมา หน้าเขา
ซดี ราวหิมะ
" เกดิ อะไรขน้ึ เธอพดู อยู่กบั งใู ช่ไหม " ผมแกผ้ ้าพันคอสที องผนื ยาวของเขาออก ลูบไลน้ บน ใบหนา้ พรอ้ มท้ังเอาให้
เขาดื่ม ตอนนี้ผมไม่กล้าถามอะไรเขาเลย เขาจ้องหน้าผมอย่างเอาจริงเอาจัง สองแขนโอบรอบคอผม ผมรู้สึกว่า
หัวใจเขาเต้นราวกับนกทใ่ี กลต้ าย เขาพดู กับผมว่า
"ผมดีใจที่คุณร้แู ลว้ วา่ เครอื่ งยนตข์ องคุณเสยี เพราะอะไร คณุ จะได้กลบั บา้ นไดเ้ สียที "
" เธอรไู้ ด้อย่างไร "
ผมกาํ ลงั จะบอกเขาพอดวี า่ ท้งั ๆ ทแี่ ทบจะหมดหวงั ไปแลว้ ผมกลบั พบความสําเร็จในการซอ่ ม เครือ่ งบนิ
เขาไม่ตอบคาํ ถาม แตพ่ ดู อย่างเศร้าๆ
"วันนี้ ... ผมก็จะกลบั บ้านเหมอื นกัน "
แลว้ เขากก็ ล่าวต่อ

48

" แต่มันไกลมาก ... และก็ยากมากดว้ ย..."
ผมรูส้ ึกถึงอะไรบางอยา่ งท่ไี มค่ ่อยปกติ ผมกอดเขาในออ้ มแขนราวเด็กเลก็ ๆ รู้สึกเหมอื นเขากําลัง ลืน่ ถลาลงในโตรก
เหว โดยท่ผี มไม่อาจช่วยเหลือได้เลย สายตาเครียดๆ ของเขาเรน้ หายไปใน หนทางยาวไกล
" ผมมีแกะของคุณพรอ้ มกบั กรงใส่แกะ ผมมปี ลอกปากให้แกะดว้ ย "เขาหวั เราะเศร้าๆ ผมอุม้ เขานานจนรู้สึกว่าตัว
เขาคอ่ ยๆ อนุ่ ขึน้ " เธอกลัวหรือเปลา่ เด็กนอ้ ย" เขารู้สึกกลวั แนน่ อน แตเ่ ขากย็ ิม้ อยา่ งอ่อนโยน " ผมคงกลวั มากขึ้น
ในคนื นี้ " อกี ครง้ั ทผี่ มหนาวสะท้านดว้ ยความรสู้ ึกที่ไมส่ ามารถอธิบาย ผมไม่อาจทนต่อความคดิ ท่วี า่ ผมคง ไม่ได้
ยินเสยี งหวั เราะของเขาอีก สาํ หรบั ผมแลว้ เสียงของเขาคอื ธารนํา้ เย็นในทะเลทรายรอ้ นแลง้ น่ันเชยี ว
" เด็กน้อย ฉันอยากไดย้ ินเธอหัวเราะอกี "
แต่เขาตอบว่า "คนื น้จี ะครบหนง่ึ ปแี ลว้ ดาวของผมจะโคจรมาอยใู่ นตาํ แหนง่ เดมิ ทผ่ี มตกลงมาเม่ือปีกอ่ น "
"เด็กนอ้ ย มันเปน็ เพียงฝนั ร้ายใชไ่ หม เร่ืองงู การนัดพบ และดวงดาวเหล่านัน้ น่ะ "
เขาไม่ตอบคําถามอีก กลับเอย่ ว่า "ส่ิงท่ีสําคญั ตาของเรามองไมเ่ หน็ "
" ถูกแล้ว "
" เรื่องดอกไม้ก็เหมือนกัน ถ้าคุณหลงรักดอกไม้ดอกหนึ่งที่อาจพบได้บนดาวดวงหนึ่ง คุณจะมี ความสุขกับการได้
แหงนมองฟา้ ในเวลากลางคืน ดาวทุกดวงจะประดับประดาดว้ ยดอกไม้ "
"ถกู แล้ว "
" เร่ืองนาํ้ ก็เหมอื นกนั น้ําที่คุณใหผ้ มด่มื มรี สหอมหวานดจุ เสยี งดนตรี เพราะมันมลี ูกรอกกบั เชือก คุณยงั จาํ ไดใ้ ช่ไหม
ถึงความหวานชน่ื ของมัน "
" ถูกแล้ว "
" แลว้ คณุ จะตอ้ งคอยเฝ้ามองดวงดาวในยามคา่ํ คนื บ้านผมหลังเลก็ เกินกว่าจะชใ้ี หค้ ณุ ดู แต่มนั ก็ดี แลว้ ดาวของผม
กจ็ ะเป็นดวงหนึง่ ในมากมายหลายล้านดวงของคณุ และคณุ กจ็ ะรู้
ของคณุ และคณุ ก็จะรักท่ีจะไดแ้ หงน มองดาวทกุ ดวง พวกเธอทั้ง หมดจะเป็นเพอ่ื นคณุ แลว้ ผมกจ็ ะให้ของขวญั
แก่คุณ " เขาหัวเราะอีก
"อา เดก็ น้อย ฉนั รกั เสียงหัวเราะของเธอ" " นีค่ อื ของขวัญจากผม มนั ก็เหมอื นกับน้าํ ..."
" หมายความวา่ อยา่ งไร "
" คนเราให้คุณคา่ ดวงดาวไม่เหมือนกัน สาํ หรับนักเดินทาง ดวงดาวคือคนนําทาง สําหรับคนอื่นๆ พวกเธอไม่เป็น
อะไรนอกจากแสงเรื่องเล็กๆ สาํ หรบั นกั คิด ดวงดาวจะเปน็ ทองคํา และสาํ หรับคณุ คณุ จะมดี วงดาวทไ่ี มเ่ หมือนของ
ใคร " " หมายความว่าอย่างไร "
" เมอ่ื คุณแหงนมองทอ้ งฟ้าในเวลากลางคืน เพราะผมกาํ ลงั หวั เราะอยู่บนดาวดวงหนง่ึ ในหลายๆน้ัน ดังน้ัน สําหรบั
คุณจึงดูราวกับดาวทุกดวงกําลังหัวเราะและคุณก็จะมีดวงดาวที่หัวเราะ ได้ และเมื่อคุณคลายโศกเศร้า (คนเรา
สามารถปลอบใจตัวเองได้เสมอ คุณจะรู้สึกดีใจที่ได้รู้จักผม คุณจะเป็นเพื่อนของผมเสมอ คุณจะอยากหัวเราะ
ร่วมกบั ผม คณุ จะเปดิ หนา้ ตา่ งออกไปในบางครัง้ บางคราท่คี ุณปรารถนาความสขุ และเพื่อนๆ ของคณุ ก็จะแปลกใจ

49

ทีไ่ ดเ้ ห็นคณุ หัวเราะ ขณะแหงน มองฟา้ คณุ จะบอกเขาวา่ ดวงดาวเหลา่ นั้นทําใหฉ้ นั หวั เราะไดเ้ สมอ เขาอาจจะคิด
วา่ คุณเสียสติไป แลว้ ผมกาํ ลังเล่นตลกกบั คุณอย่างรา้ ยกาจทีเดียว "
แล้วเขาก็หัวเราะอกี
" มนั เหมือนกับว่าแทนทผ่ี มจะใหด้ วงดาวแก่คุณ ผมกลับให้กระพรวนทหี่ วั เราะไดแ้ ทน ..."เขา หวั เราะอีกครั้งก่อน
จะพดู อยา่ งจริงจัง
" คืนน้ี ... คุณรู้แล้วใชไ่ หม ... อย่ากลบั มาทีน่ น่ี ะ "
"ฉันจะไมท่ อดท้งิ เธอ"
" ผมจะมที ่าทางเหมอื นทรมานมาก ... เหมือนกบั ว่าผมกําลงั จะตาย ทจ่ี ริงมนั เปน็ อย่างน้ันเอง คุณ ไมต่ อ้ งมาดหรอก
นะ มนั จะเจ็บปวดเปลา่ ๆ "
" ฉนั จะไม่ทอดท้ิงเธอ" เขาดวู ติ กกงั วลมาก
" ผมห้ามคุณก็เพราะเรอื่ หละ อยา่ ใหเ้ ขากัดคุณนะ พวกงไม่มีความเมตตาหรอก เขาอาจกัด คุณเพยี งเพือ่ ความสุข
เล็กๆ นอ้ ยๆ " "ฉันจะไมท่ อดท้ิงเธอ " อะไรบางอยา่ งทาํ ให้เขารูส้ กึ ม่ันใจข้นึ มา
"จรงิ สนิ ะ เขาไมม่ ีพิษพอท่จี ะกดั เป็นครง้ั ที่สองแล้ว "
คืนนั้นผมไม่ทันเห็นตอนเขาออกไป เขาหนีไปโดยปราศจากเสียงใดๆ ผมรีบตามไปจนเจอ เขาก้ม หน้าก้มตาเดิน
อย่างรีบรอ้ น เขาเพียงแตพ่ ูดกบั ผมวา่
"อา คณุ นัน่ เอง " เขากมุ มอื ผมไว้ดว้ ยความปวดร้าว แลว้ เขากพ็ ูดข้นึ อกี
"คุณคดิ ผิดนะ คุณจะเกดิ ความไมส่ บายใจ เพราะผมคงมีทา่ ทางเหมอื นตายไปแลว้ แตผ่ มไมไ่ ด้ ตายจรงิ ๆ หรอก "
ผมน่ิงเฉย
"คุณเข้าใจไหม มันไกลมาก และผมไมอ่ าจนํารา่ งนไ้ี ปได้ มนั หนกั เกินกาํ ลังของผม"
ผมน่ิงเฉย
" กเ็ หมือนกับคราบเก่าๆ ทีเ่ ราลอกทงิ้ ไม่เหน็ จะตอ้ งเสียใจกับคราบเก่าๆ เลย..." ผมนงิ่ เฉย เขาชกั จะทอ้ ใจ แต่ก็ยัง
พยายามอีกครั้ง " มันเป็นความรู้สกึ ที่ดี คุณก็รู้ ในเมื่อผมก็จะเฝ้ามองดวงดาว ดาวทุกดวงเป็นประหนึ่งบ่อน้ําท่มี ี
ลูกรอกสนิมเกรอะกรัง และทกุ ดวงจะรินน้าํ ใหผ้ ม "
ผมนง่ิ เฉย
" มันน่าสนุกมากเลยนะ คุณจะมีกระพรวนหา้ ร้อยลา้ นลูก ผมก็จะมีบ่อน้ําห้ารอ้ ยล้าน ..." เขาหยุดแค่นั้น เพราะ
กลน้ั นํ้าตาไว้ไมไ่ ด้อกี แล้ว " ที่ตรงน้ันแหละ ปลอ่ ยให้ผมไปตามลําพังเถดิ "
เขาทรดุ ตวั ลงน่ังด้วยความกลัว แลว้ เขาก็พดู ต่อ
"คุณก็รู้เรื่องดอกไมข้ องผม ผมต้องรับผิดชอบเธอ เพราะเธออ่อนแอมาก เธอไม่มีเลห่ ์เหลี่ยมอะไร เลย เธอมีเพยี ง
หนามแหลมส่ีอนั ไว้ป้องกนั ตัวจากอันตรายทง้ั หมดในโลก"
ผมนัง่ ลงเพราะไม่สามารถยืนได้อกี แลว้ เขาบอกว่า
" ที่ตรงน้ัน แค่นี้เอง"

50

เขาลังเลเล็กนอ้ ย แลว้ กล็ กุ ขึน้ ยนื เดินไปขา้ งหนา้ ก้าวหนึ่ง ส่วนผมกลบั ไมส่ ามารถเคลื่อนไหวได้เลย
แสงสเี หลืองทองวบู วาบอย่ใู กล้ข้อเทา้ เขา เขายืนน่ิงอยู่กับท่ชี ่ัวขณะ แตไ่ มร่ อ้ งออกมาเลย เขาลม้ ช้าๆ เหมอื นต้นไม้
ท่ถี ูกโคน่ แตไ่ มม่ เี สยี งใดๆ เกดิ ข้นึ เพราะมันเปน็ พนื้ ทราย

51

: : chapter 27 : :

จนถงึ วันนี้ เวลาผา่ นไปหกปแี ล้ว ผมยงั ไม่เคยเลา่ เรอื่ งนใ้ี ห้ใครฟังเลย เพ่ือนฝูงตา่ งพากนั ดใี จที่ผม รอดชีวิตกลับมา
แต่ผมกลับหม่นเศรา้ ผมใหเ้ หตผุ ลกับพวกเขาว่า เป็นเพราะฉันเหนือ่ ยมากนั่นเอง
เวลาน้ีผมหายเศร้าเลก็ นอ้ ย หมายถึงวา่ ... ยงั ไม่หายสนิทนกั ผมรดู้ วี ่าเขากลบั ไปยงั ดวงดาวของ เขาแล้ว เพราะใน
เช้าวนั รุ่งขน้ึ ผมไมพ่ บร่างของเขาเลย มันคงไมห่ นกั เกินกว่าที่เขาจะเอาไปด้วย
ยามค่ําคืน ผมรักที่จะได้ยินเสียงดวงดาว มันเหมือนกระพรวนห้าร้อยล้านลูก ... แต่มีอะไรบางอย่าง ที่ผิดปกติ
เกิดขึ้น ผมลืมวาดสายหนังติดกับปลอกปาก ให้เจา้ ชายน้อย เขาคงไม่สามารถผกู ปากแกะ ไว้ได้ ผมสงสัยวา่ "เกดิ
อะไรขนึ้ บนดาวของเขา บางทีแ่ กะอาจกนิ ดอกไม้แลว้ ก็ได้ ..."
บางคร้ังผมบอกตัวเอง "ไมห่ รอก เจา้ ชายน้อยครอบดอกไม้ไว้ในฝาแก้วทุกคืน และเขาคงคอยระวงั แกะอยา่ งเตม็ ท"ี่
คิดได้อยา่ งนผ้ี มก็มคี วามสขุ และดาวทกุ ดวงจะหวั เราะใหผ้ มอย่างอ่อนโยน
บางทีผมก็คิดว่า คนเราอาจพลั้งเผลอไดส้ กั ครั้ง หรือสองครั้ง ซึ่งมันก็เพียงพอแล้ว บางเย็นเจ้าชาย น้อยอาจลมื
ครอบดอกไม้ และคนื น้ันแกะก็อาจออกไปโดยไม่ใหส้ มุ่ เสียง" เมือ่ คิดถึงตอนนี้ ดาวทุกดวงก็พากันหลัง่ นาํ้ ตา
น่คี ือความลบั อนั ย่ิงใหญ่ สําหรับคนท่รี กั เจ้าชายนอ้ ยเหมอื นกบั ผม ณ ท่ีแหง่ หน่ึงยงั มแี กะตัวหนงึ่ ซ่งึ เราไม่อาจรู้ว่า
เขากินดอกไม้ไปแล้วหรือไม่ จงแหงนมองฟ้า แล้วถามตัวเองว่า แกะกินดอกไม้ไป หรือยัง แล้วคุณจะรู้สึกว่าทกุ
อยา่ งเปล่ยี นแปลง
ไม่มผี ู้ใหญ่แม้สกั คน ที่สามารถเขา้ ใจถึงความสําคัญอันยง่ิ ใหญน่ ี้

52

: : The Last Page : :

ภาพนี้ สําหรับผมแลว้ มันเป็นทัศนียภาพทีส่ วยและเศร้าทส่ี ดุ ในโลก ความจรงิ มันก็เป็นภาพเดยี วกับ หน้าก่อน แต่
ผมวาดขึน้ อีกครงั้ เพื่อช้ใี หค้ ณุ เหน็ ชดั ๆ วา่ นี่คือทีท่ ี่เจา้ ชายนอ้ ยได้ปรากฏตัวขน้ึ ในโลก และเปน็ ที่ที่เขาได้หายไปดว้ ย
ลองมองภาพน้ีอกี คร้ังอย่างตั้งใจ เพ่ือใหเ้ ข้าไปอยใู่ นความทรงจําของคุณ
ถ้าวันหน่ึงคณุ มีโอกาสเดินทางไปยังทะเลทรายในแอฟริกา และได้ผ่านไปแถวนั้น ผมอยากจะ ขอร้องคุณ อย่ารีบ
รอ้ นผา่ นเลยไป โปรดหยดุ ใตด้ าวดวงนนั้ สกั ครู่
ถา้ มเี ด็กนอ้ ยคนหน่ึงออกมาทกั ทายคุณ ถ้าเขาหวั เราะ ถ้าเขามีผมสีทอง ถา้ เขาไม่ตอบคําถามของ คุณเลย คณุ แน่ใจ
ไดท้ นั ทีว่าเขาคือใคร และอย่าปล่อยใหผ้ มโศกเศร้าอีกตอ่ ไปเลย กรุณาเขยี นมา บอกผมดว้ ยวา่
" เขากลับมาแล้ว "