White Ribbon

คำนำ

นวนิยายเร่ืองน้ี เป็ นส่วนหน่ึ งของรายวิชา ท 32102 ภาษาไทย 4
ชัน้ มธั ยมศกึ ษาปี ท่ี 5 ภาคเรียนที่ 2 ปี การศกึ ษา 2563 โดยดฉิ นั ไดแ้ ต่งนวนิยาย
เร่ืองน้ีข้นึ มาเพ่ือฝึกทักษะความร้ที่ได้เล่าเรียน เช่น การใชโ้ วหารประเภทต่าง ๆ
ในงานเขยี นร้อยแกว้ และสร้างสรรค์ผลงานท่ีให้ทงั้ ความบันเทิง และความร้

โดยนวนิยายเร่ืองน้ีเป็ นเร่ืองที่เกี่ยวข้องกับภัยอันตรายจากส่ิงที่ไมร่ ้ หรือ
คาดไม่ถึง สอดแทรกความร้ทางการแพทย์ และข้อคิดในการใช้ชีวิตประจาวัน
เพ่อื ใหเ้ กดิ ประโยชน์ต่อผ้อ่าน

ดิฉันขอขอบคุณ อาจารย์ กฤษณะ ลาทะแย ที่ให้ความร้ในการแต่ง
วรรณกรรม ทงั้ องคป์ ระกอบหลัก และเทคนิคต่างๆ ขอบคุณเพ่ือนๆทุกคนที่ช่วย
ติชม ปรบั แตง่ แก้ไข จนออกมาเป็ นนวนิยายเร่ือง White Ribbon เล่มน้ี หากมี
ขอ้ บกพรอ่ ง หรอื สว่ นที่ก่อให้เกิดความไม่พอใจ ตอ้ งขออภัยมา ณ ท่ีน้ี

ณัฐฐำพร อนิ ทกูล



ฝี เท้าย่างก้าวเช่ืองช้าเหนือพ้ืนเย็นเยียบ ส้นของรองเท้าขัดมันกระทบ
สร้างเสียงดังก้อง ทว่าในยามวิกาลอันเป็ นเวลาหลับใหลจึงไม่มีใครร้สึกถึงการ
คืบคลานมาถึง ฝ่าเท้านัน้ หยุดลงท่ีหน้ าหมายเลขห้อง A101 การปลดล็อคถ้กทา
อยา่ งง่ายดาย

ส้นเท้ากระทบพ้ืนดังข้างใน เม่อื มาถึงจุดหมายมนั จึงเลือกทจ่ี ะเงียบลง
ปลายเข็มแหลมสะท้อนแสงเงาจันทร์จากหน้ าต่างที่ไร้ม่าน ก่อนท่ีมันจะถ้กกด
ลงเบาบนผวิ เน้ือสวย

รอยยิ้มกระตุกภายใต้ความมืดเม่ือสิ่งท่ีต้องทาสาเร็จได้ด้วยดี หัวใจเต้น
รวั ดว้ ยความยินดี แลว้ จากไป โดยไม่ลมื ทิ้งของขวัญต่างหน้ าไวบ้ นอกของเธอ

.
.
…ริบบ้นิ สีขาว

บทที่ 1

ตึก! ตึก!! ตึก!!!
ฝ่าเทา้ ใต้รองเท้าหุ้มข้อสับในระดบั ความเรว็ ที่ส้งท่ีสุด เท่าทค่ี วามยาวของ
ขาเขาจะอานวย ร่างสันทัดในเส้ือกาวน์สีขาวแขนสั้นอันบอกถึงตาแหน่งเด็ก
ฝึกงานปาดเหง่ือ ตงั้ สมาธิไปที่ขาของตัวเองเพ่ือทาให้ตัวเองไปถึงห้องรับรองได้
ทันเวลา!
กึก
“คุณเจตนิพัทธ์ คณุ สายสิบนาที”
“…ครับ”
ก้มหน้ าหงอยรับผิดแต่โดยดี เม่ือเปิ ดประต้ห้องรับรองที่อาจารย์หมอใช้
เป็ นห้องนัดแจงงานให้แก่นักศึกษาแพทย์ปี ห้าทุกคน เห็นเพ่ือนร่วมเซคได้รับ
แผ่นชาร์ตในมือถ้วนหน้ า ย่ิงย้าเตือนถึงการมาสายของนายเจตนิพัทธ์คนน้ี ให้
เจบ็ ยิง่ กว่าเดิม
“คณุ ร้ใชไ่ หมว่าแค่วนิ าทเี ดียวก็มีผลต่อการรกั ษาผ้ป่วย”
“ครับ”
“ในเม่อื คุณร้แต่คุณกลับกระทาตนละเลยต่อข้อปฏบิ ัติในการเป็นแพทย์ที่
ดแี บบน้ีผมควรจะให้คุณผ่านไหมครบั ?”
“…” คนถ้กดุก้มหน้ าแอบกัดกระพุ้งแก้ม ไม่กล้าสบตากับอาจารย์หมอท่ี
ได้ช่ือวา่ เครง่ ครัดเร่ืองเวลาท่ีสุด
“แต่วันน้ีเป็ นครัง้ แรกที่คุณสาย ผมจะลดทอนโทษให้ ด้วยการส่งคุณไป
อย่้ประจาท่ีห้องฉุกเฉินแทนการด้แลผ้ป่ วย และลงบันทึกพฤติกรรมไว้เตือนใจ
คุณในการมาโรงพยาบาลครงั้ ต่อไป เชญิ ครับ”
ร่างอาจารย์หมอเดินผ่านนักศึกษาแพทย์ในความด้แลออกไป ท้ิงให้นาย
เจตนิพทั ธ์ยืนคอตกกับบทลงโทษน้ีด้วยใจที่ห่อเหี่ยว
“ทาไมถงึ ต่นื สายไดล้ ะ่ ?” เพ่อื นหลายคนตา่ งมองตัวเก็งของร่นุ ที่ไม่น่าจะ
มีวนั ได้รบั คาต่อวา่ จากอาจารย์หมอได้

“กอ็ ารต์ น่ะสิ ชวนเล่นเกมส์จนดกึ เลยต่นื สายอย่างที่เหน็ เนี่ย” เจา้ ตวั เล็ก
ประจากล่มุ งอแงฟ้ องตวั การที่แท้จริง

“แต่ถ้านายไม่เล่นด้วยก็จบไหม? ก็ร้อย้่ว่าวันน้ีต้องมาโรงพยาบาล แล้ว
อาจารย์หมอแกกเ็ ครง่ เร่อื งเวลาอีก เด๋ยี วกไ็ ด้เอฟไปกินก่อนไดเ้ จอคนไข้หรอก”

“ฮืออออ” นายเจตนิพัทธ์ยกมือปิ ดหน้ าปิ ดหน้ ารับไม่ได้กับคาแช่งชัก
ของเพ่อื น

“เรารบี ไปกันดีกว่า ขนื ออ้ ยอ่ิงเด๋ียวจะไดโ้ ดนเฉ่งกนั หมดนี่แหละ”
“อยา่ เพ่งิ ท้ิงเค้า(╥︣﹏╥᷅ )”
“ไม่ตอ้ งมาอ้อนเลยเจน ทาตวั เองเถอะ”
นายเจตนิพัทธ์เบะปากใส่เรียงคนให้เพ่ือนใจร้ายที่ท้ิงตนเองไว้กับห้อง
ฉุกเฉินได้ลงคอ เจ้าของริมฝี ปากท่ีบุ้ยบอกถึงอารมณ์เดินเอ่ือยเฉ่ือยมาท่ีห้อง
ฉุกเฉนิ ของโรงพยาบาล สถานท่นี ่าเบ่ือยิง่ กว่าการเดินตรวจอาการของคนไข้เป็ น
ไหนๆ
ห้องฉุกเฉินคือสถานที่พักพิงชั่วคราวของผ้ป่ วยที่ต้องได้รับการรักษา
อยา่ งเรง่ ด่วน ฟังด้อาจจะมีอะไรให้ทามากมาย แต่แท้จริงแล้วสิ่งท่ีให้ทามันไม่มี
อะไรไปมากกว่าเตรียมผ้ป่ วยข้ึนเตียงให้พร้อมเข้าห้องผ่าตัดเท่านั้น แถมท่ีน่า
ราคาญไปมากกว่านัน้ ก็คือตวั ผ้ป่ วยท่ีอาจจะต้องมีการปะทะกนั เร่ืองคารมบ้าง
ดังนั้น สาหรับ นายเจตนิพัทธ์ หรือ เจน ของทุกคนที่เก่งเร่ืองการวินิฉัย
และลงมอื ทาจงึ ไม่ถ้กกับการท่ีจะอย้่ในห้องน้ีมาก ๆ
ฮึ! คอยด้นะ กลบั ไปไดจ้ ะโทรบ่นเจ้าคนชวนเล่นให้ห้ชาเลย
เจตนิพัทธ์เดินเข้าไปในห้องฉุกเฉิน เขาพบพยาบาลและบุรุษพยาบาลท่ี
อย่้ประจากาลังง่วนกับคนไข้สองสามคน พยาบาลจัดการต่อสายน้ าเกลือให้
ผ้ป่วยพร้อมทัง้ เปล่ียนชุดให้เสร็จสรรพ ลา้ งบาดแผลเบ้ืองต้นก่อนจะส่งไม้ต่อให้
บรุ ุษพยาบาลเข็นไปรบั ผิดชอบต่อ
“ฉุกเฉินครับ!”
ดวงตาใต้กรอบแว่นหันมองเตียงใหม่ท่ีถ้กเข็นเข้ามาในห้องโดยบุรุษ
พยาบาลด้านนอก

“คุณหมอรับทีค่ะ!” นางพยาบาลใกล้ตัวเอ่ยให้คนมีศักดิใ์ กล้เคียงท่ีสุดใน
ห้องเพียงคนเดียวสะดุ้งตัว สุดท้ายกต็ ้องรบั งานมาอย่างงง ๆ

แต่เขากป็ ฏิเสธไม่ได้อย้่แลว้ ไม่งนั้ นายเจตนิพัทธ์คนนี้ต้องได้เอฟตัวแรก
ในชวี ติ แน่

“คณุ …” แต่ทวา่ พอมองบาดแผลที่ชุ่มเลือดของผ้ชายร่างสันทัดท่ีน่าจะส้ง
กว่าตนเองหน่อย ซ่ึงแผลนั่นอย้่บนท่อนแขนส่วนบนซ่ึงมีกล้ามเน้ือแน่นนั้นมี
รอ่ งรอยบาดแผลฉกรรจ์ ด้จากลกั ษณะแผลคงถ้กของมีคมเชน่ พวกใบมีดท่ีน่าจะ
มีความยาวไม่ต่ากว่าห้าเซนติเมตรแน่ๆ ไมง่ นั้ คงไม่มที างปาดลึกจนถงึ เส้นเลือด
ใหญแ่ บบนี้

“เด๋ียว! นั่นคุณจะไปไหนน่ะ?!” เจตนิพัทธ์โวยวายคว้าตัวชายคนนั้นไว้
เม่อื เหน็ ว่าอกี ฝ่ายทาท่าจะลุกลงจากเตียง

“ผมจะกลบั ”
“ห๊ะ?!”
“ผมไมไ่ ด้เป็นอะไรมากสักหน่อย”
“ตาบอดเหรอคุณ?! เลือดโชกขนาดนี้เย็บไม่ต่ากว่าสิบเข็มหรอก” เจต
นิพัทธด์ ใุ ส่คนเจบ็ ท่ีทาซ่ากล้าบอกว่าแผลแคน่ ี้ไมเ่ ป็ นอะไรมาก
“ผมต้องไปจับคนร้ายต่อ!”
“คุณจะไปไหนไม่ได้ทัง้ นัน้ !”
เจตนิพัทธ์ออกแรงคว้ากดตัวของอีกฝ่ ายไว้ ถึงขนาดตัวจะใกล้เคียงกัน
แต่อีกฝ่ ายท่ีมีมัดกล้ามเยอะกว่าก็ทาให้เขาไม่สามารถเอาชนะได้เด็ดขาดด้วย
แรงทีผ่ นั ตามความหนาแน่นของกล้ามเน้ือ
นี่ล่ะ! ท่นี ายเจตนิพัทธ์ไม่อยากมาอย้่ท่นี ่ีมากที่สุด
“ฟั งท่ีคุณหมอพ้ดเถอะครับพ่ี” มีระฆังทองมาช่วยนายเจตนิพัทธ์ไว้ได้
พอดี เป็นนายตารวจในเคร่ืองแบบที่ด้จากหน้ าแล้วอายุน่าจะยังน้ อยอย่้
“พ่ีไม่ไดเ้ ป็นอะไร!” คนด้อื ก็ยังเถียง
“ไม่เป็ นบ้านคุณสิ! นี่ แหกตาด้นะ ปากแผลกว้างขนาดนี้ถ้าไม่รีบฆ่าเช้ือ
ห้ามเลือด เย็บแผล ในอีกห้านาทีน่ีคุณได้ไปทัวร์สวรรค์แน่!” ของข้ึนมาก็ของ

ข้นึ กลบั ไมโ่ กง ตามประสาไอ้เจนด้ือเงียบ (ถึงได้รบั คาท้าเลน่ เกมส์จนดึกด่นื )
ฝ่ ามือออกแรงกดศีรษะของคนเจ็บอย่างถือสิทธิให้หันมองแผลท่ีแขน

ตัวเองให้เต็มตา ถึงไกลหัวใจ แต่เลือดท่ีไหลจนผ้าป้เตียงเปลี่ยนสีแล้วก็เป็ น
สัญญาณว่าไม่ใช่เวลาที่จะมาต่อเถียงกันอีกต่อไป

“เอาหน่าพี่มีน ทาตามท่หี มอบอกเถอะ”
“ช”ิ
ถก้ กดดันจากคนในเส้ือกาวน์และรนุ่ น้ องในสังกัดทาให้คนด้ือยอมสงบลง
เม่ือเห็นว่าผ้ป่ วยยินยอมรับการรักษาแล้วนายเจตนิพัทธ์จึงหันไปขอความ
ช่วยเหลือจากนางพยาบาล ซ่ึงก็ได้คาตอบที่ชวนหัวร้อนในสถานการณแ์ บบน้ีมา
อีกว่า
“คุณหมอต้องด้แลเองแล้วคะ่ พอดีมีคาสงั่ ส่งคนไขม้ าเตรียมตัวทน่ี ี่”
หืม จะบอกว่ามงี านอ่นื ต้องไปทาใช่ไหม?
ดีจริง หอ้ งฉุกเฉิน!
“ฮ่ึย!” ฮึดฮัดอย่างคนถ้กขัดใจ เจตนิพัทธ์เดินหาอุปกรณ์ล้างแผลทั่ว
หอ้ ง กว่าจะไดข้ องที่ต้องการมาครบก็แทบจะรท้ ุกอย่างว่าอะไรอย่้ไหนบ้าง
“รบกวนคณุ หมอช่วยพี่ผมด้วยนะครับ”
“ผมช่วยแน่ คณุ น่ะรีบไปทาเร่ือง จะไดส้ ่งเร่ืองขอห้องได้ทัน” เจตนิพัทธ์
บอกกบั นายตารวจหน้ าอ่อนที่ด้จะเป็ นกงั วลกับอาการของคนบนเตียงเหลือเกิน
“ครับๆ” รบั ปากลกๆ ก่อนจะรีบเดนิ ออกไป
แต่เจตนิพัทธ์ร้ว่าถึงทาเร่ืองตอนน้ีก็คงไม่ได้ห้อง เขาแค่พ้ดไปเพ่ือให้
นายตารวจนัน่ ออกไปให้พ้นจากตรงน้ี มันคงไม่ดีนักถ้าจะให้คนนอกมาเห็นการ
รกั ษาระยะใกล้
“โอ้ย! เบาหน่อยสิ ผมแสบ!!” คนเจ็บส้ดปากร้องเม่ือแอลกอฮอลฆ่าเช้ือ
ถก้ ป้ ายเชด็ แผลและรอยเลือดไม่ออมแรง
“ถ้าไม่อยากเจอฤทธิแ์ อลกอฮอล์ ก็อย่าแส่หาแผลใส่ตัวสิครับ” คนอย้่
เหนื อกว่ากระตุกยิ้มหวานให้คนท่ี แหกปากโวยวายกับคนช่วยชี วิตได้อย่ า งน่ า
หมนั่ ไส้

“โถ่เอ้ย” คนตกเป็ นรองได้แต่กัดปากเกร็งตัวขืนแรงอดทนต่อความแสบ
และพยายามอย่างมากที่จะไม่ส่งแรงไปท่ีขาเพ่ือถบี ไอ้หมอปากดีน่ี

เจตนิพัทธ์เหลือบมองคนท่ีสงบปากเอาแต่กัดฟั นส้ดลมเป็ นพักๆ เขาล้าง
แผลจนเห็นรอยปากแผลชัดเจน ขอบเน้ือไม่เรียบคาดว่าไม่น่าใช่มีดที่มีความคม
มาก ลายกลา้ มเน้ือถก้ ตัดลึกไปหลายเส้น แต่ยังดที ่ีไมล่ ึกถึงกระด้ก

“นี่คุณไปรบกับนักดาบที่ไหนมารึไงเน่ีย?” คนไม่ชอบความเงียบอย่าง
นายเจตนิพัทธ์จึงเลือกเป็ นคนตัง้ คาถามกับคนเจบ็ แทน ทจี่ รงิ เขาก็สงสัยด้วยล่ะ
วา่ โดนฟันมาอีทา่ ไหนถึงได้ยังมีแรงด้ือขนาดน้ีโดยไมว่ ้บไปก่อนเพราะเสียเลือด

“หมาแถวนี้”
“เอาดี ๆ สิคุณ” เจตนิพัทธ์หันดุคนเจ็บที่ลมหายใจเร่ิมกลับมาเป็ นปกติ
เพราะฤทธยิ์ าชาและยาหยุดการไหลของเลือด
“คุณไม่จาเป็ นต้องร้หรอก” คนเจ็บเหลียวตามองคุณหมอตัวเล็ก ก่อนท่ี
จะเล่ือนสายตาหนีและยินยอมท่ีจะใช้คาพ้ดดี ๆ ด้วย เพียงแต่ยังติดน้ าเสียง
กรรโชกอยบ้่ า้ ง
“แต่ผมตอ้ งร้ เพราะผมต้องลงบันทกึ การรักษา”
เสียงจ๊ิปากจากคนเจ็บทาให้เจตนิพัทธ์ร้ว่าอีกฝ่ ายคงไม่พอใจนักที่จะบอก
ซ่ึงในจุดนี้แม้ตัวเขาจะไม่อยากรับร้ก็ต้องทา เพ่ือเป็ นข้อม้ลเก็บไว้เผ่ือการรักษา
ในอนาคต และเป็ นข้อม้ลให้แก่โรงพยาบาลสั่งตัวยามาได้ถ้กปริมาณรองรับ
ผป้ ่ วยในรายต่อ ๆ ไป
ความเงียบเกิดข้ึนเม่ือเจตนิพัทธ์หันมาตัง้ สมาธิกับการเย็บแผล เขาเองก็
ไมร่ ้วา่ หอ้ งฉกุ เฉนิ นี้สะอาดแค่ไหน แตก่ ค็ งไมเ่ ท่าห้องฆา่ เช้ือหรือห้องผ่าตัดแน่
ชายเจ้าของร่างเหลือบมองคนในเส้ือกาวน์ท่ีหยิบจับเข็มไหมได้ อย่าง
คล่องแคล่ว ดวงตาสีน้ าตาลนั่นจ้องไม่กระพริ บ ราวกับว่าถ้าพลาดแม้แต่
พรบิ ตาเดียวทุกอย่างจะจบลงได้
และแล้วความเจ็บก็หายไปพร้อมฤทธิย์ าตวั ที่สอง
“คุณฉดี อะไรให้ผม?” ทักท้วงเม่อื เห็นสียาแปลกไปจากท่ีเคยเห็นทัว่ ไป
“ยาแก้ปวดอีกตัวท่ีแรงกว่า ไม่ต้องห่วง ผมไม่ฉีดยามัว่ ๆ ให้คุณหรอก”

เห็นสหี น้ าไม่ไว้ใจของอีกฝ่ ายก็ทาใหน้ ายเจตนิพัทธ์หมัน่ ไส้ ก็ร้นะว่าชวี ิตที่อย่้ใน
กามอื หมอมันน่ากลวั แต่ชว่ ยเช่ือจรรยาบรรณในชุดขาวหน่อยส!ิ

“ขอบใจ แลว้ นี่ผมตอ้ งนอนค้างไหม?”
“ที่จริงก็ต้องนอนด้อาการเผ่ือแผลติดเช้ือ เพราะไม่ได้รับการผ่าตัดท่ี
ถ้กต้อง แต่ด้จากความต้องการของคุณคงไม่”
“แล้วตกลงต้องอย่้ไหม?” ถามซ้าดว้ ยน้ าเสียงติดตวัดเพราะไม่ได้คาตอบ
ที่ต้องการ
เจตนิพัทธ์ย้ิมหวานให้คนเจ็บท่ีเขาได้จัดการเย็บแผลและปิ ดซ้าด้วยผ้า
สะอาดพันผ้าป้ องกันเช้ือจากอากาศเรียบร้อยดีแล้ว ริมฝี ปากเป็ นกระจับขยับ
เอย่ อย่างยินดีท่ีจะตอบอย่างย่ิงว่า
“ใช่ครับ”

ใครว่าเป็ นหมอแล้วสบาย นายเจตนิพัทธ์คนน้ีอยากจะปลดเส้ือแล้วส่งให้
ลองเจอของจริงด้เลย แล้วจะร้ว่าการต้องอย้่ในสถานท่ีมีกลิ่นยาและพบเจอ
ผ้ป่วยหลายเคสหลายมารยาทมันป่ วนประสาทขนาดไหน…

แตก่ ค็ งไมเ่ ท่าอาจารย์หมอคนเกง่ ทนี่ ายเจตนิพัทธ์คนน้ีกาลงั เผชิญอย่้แน่
“คุณเจตนิพัทธ์ แม้คุณจะเป็ นนักศึกษาแพทย์และกาลังอย้่ในช่วงรักษา
ผ้ป่ วย แต่การท่ีคุณยุ่งเกี่ยวกับผ้ป่ วยนอกโดยไม่ได้รับอนุญาตแบบน้ีเท่ากับคุณ
ฝ่าฝืนหลายต่อหลายอย่างของคาสัง่ ผม”
คาพ้ดที่เป็ นดัง่ คาตัดสินนั่นทาให้เจตนิพัทธ์น้ าตาตกใน ทาบุญได้บาปกับ
ตวั เองแทๆ้ กับเร่อื งท่เี ขาเสนอตัวเยบ็ แผลให้ผช้ ายคนนัน้
เร่ืองในโรงพยาบาล สิ่งสาคัญยิ่งกว่ายาคือบันทึกของผ้ป่ วยที่ต้องเขียน
รายงานส่งทุกครัง้ ไม่ว่ามันจะเล็กใหญ่แค่ไหน และทันทีที่เจตนิพัทธ์เย็บแผลให้
ผป้ ่วยนอกที่ได้เร่ืองมาจากนางพยาบาลแลว้ ว่าช่ือ มนัสวิน กท็ าใหเ้ ขาไม่รีรอเลย
ทีจ่ ะเขียนรายงานอาการและการรักษาโดยละเอียดลงไป

แต่ก็ไม่ร้ว่าเคราะห์กรรมวันนี้มาจากไหนนักหนาจึงทาให้เจตนิพัทธ์ถ้ก
เรียกตัวมาคุยท่หี ้องของอาจารย์หมอตวั ต่อตวั หลังเกิดเร่ืองสองชัว่ โมง

“เฮ้อ คณุ คอื ความหวังของรุน่ นะคุณเจตนิพทั ธ์ ผมพอทราบมาบ้างว่าคุณ
สามารถเป็ นหมอท่ีดีได้ในอนาคต แต่การทางานล้าหน้ าคาสัง่ เป็ นส่ิงท่ีไม่สมควร
เช่นเดียวกับท่ีวันนี้คุณมาสาย ถ้าการส่งตัวคุณไปห้องฉุกเฉินแล้วยังไม่มีอะไรดี
ข้นึ ผมควรใหค้ ุณไดห้ ยุดพักดีไหม? จะได้มีเวลาคิดให้มาก ๆ ”

“ไม่นะครับ! เอ่อ อย่าสัง่ ผมหยุดเลยนะครับอาจารย์หมอ” ถึงกับใจหล่น
วบ้ นัน่ เทา่ กบั ว่าเขาจะเก็บชัว่ โมงงานไม่ครบ และตวั เอฟกจ็ ะลอยมาแต่ไกล

“หวงั วา่ เจอกันอีกครงั้ คุณจะมีพฤติกรรมที่ดีข้ึนกว่านี้นะ”
…จบแลว้ ชวี ติ ของนักศึกษาแพทยเ์ จตนิพัทธ์…
มือขาวหยิบกระดาษสีเหลืองอันเป็ นใบแจ้งระงับชัว่ โมงงานซ่ึงมีลายเซ็น
ของอาจารย์หมอเรียบร้อย ดวงตาสีน้ าตาลกวาดอ่านรายละเอียดคร่าว ๆ ก่อน
จะมาหยุดที่ตัวเลขอันเป็ นหมายกาหนดทเี่ ขาจะสามารถกลับมาเก็บชัว่ โมงต่อ
…เยยี่ มมาก
อีกตงั้ อาทิตย์หน่ึงเลย!
เจตนิพัทธ์เงยหน้ ามองอาจารย์หมออย่างไม่นึกเช่ือเลนส์แว่นตัวเอง แต่สี
หน้ าของอาจารย์หมอท่ีไม่เปลี่ยนนั่นยิ่งกว่าฉากสุดท้ายของหนังสยองขวัญเสีย
อกี
“อกี หน่ึงอาทิตย์เจอกันนะครับ นักศึกษาแพทย์เจตนิพัทธ์”
อา๊ กกกกกก!!!

ห้องสขี าวตามแบบแผนของโรงพยาบาลเอกชน เจา้ ของห้องที่ทาเร่ืองเข้า
ใช้เป็นเจา้ ของชัว่ คราวนอนขมวดคิ้วจนรุน่ น้ องท่ีกลับมาพร้อมของกินต้องทัก

“อย่าเครียดไปเลยครับพ่ีมีน ตอนนี้พ่ีเจรับไปด้แลต่อแล้วครับ รับรองว่า
ตอ้ งจับคนรา้ ยได้แน่ๆ”

“เออ” ถึงจะได้ยินแบบนั้น แตค่ วามหงดุ หงิดมนั ไม่จางหาย

สาหรับมนัสวินซ่ึงมีอาชีพเป็ นตารวจด้วยจิตศรัทธา การท่ีพบเห็นผ้ร้าย
ถือมีดไล่ฟั นชาวบ้านก็ไม่อาจหยุดเลือดของผ้กองที่อย่้ในช่วงพักผ่อนไปได้ เขา
ว่ิงไล่ตามมันพร้อมทัง้ โทรตามรุ่นน้ องท่ีเรียกใช้งานง่ายสุดให้มาช่วยกันประกบ
แต่ความตีนผีของมันทาให้เขาที่มีไล่ตามได้ยาก ทัง้ ท่ีต้อนจนเข้าถึงตัวได้แล้ว
แต่เขาท่ีหลบรัศมีการฟั นไม่พ้นจึงได้รับบาดเจ็บอย่างท่ีเห็น ทาให้นายดลภัทรที่
เพิ่งมาถงึ ตกใจสมองกลับ จับรุ่นพ่ีที่เจ็บเข้าโรงพยาบาลแทนที่จะตามจับคนร้าย
เขา้ ตาราง

“พ่ียังโกรธผมอย้่อีกเหรอ อะ ผมง้อด้วยของโปรดพี่นะ” ส่งถุงโจ๊กร้าน
โปรดของรุ่นพ่ีให้ ซ่งึ คนบนเตยี งก็ยนิ ยอมรับมา แถมดว้ ยคาสัง่ เทใส่ถ้วยให้ด้วย

“แลว้ นี่ตกลงต้องอย่้ที่นี่นานไหม?” ใจยังไม่วายกังวลเร่ืองน้ี เพราะเขามี
เวลากาหนดในการพกั

“ไม่นานหรอกพ่ี ผมคุยกับหมอแล้ว เขาบอกว่าถ้าสองวันแล้วไม่มีอาการ
แทรกซ้อนอะไรพี่ก็สามารถกลับบ้านได้ จะได้กลบั มาอีกทีก็ตอนตัดไหมครับ”

“ดี ไม่อยากอยน้่ าน”
“แตผ่ มวา่ พ่ีอย้่เลยก็ดนี ะ ได้พักทงั้ ทีก็ควรจะพกั ยาว ๆ ไปเลย”
“เดย์ พ่ีไม่ว่างขนาดนั้น”
“พม่ี นี …”
นายตารวจหนุ่มรุ่นน้ องเอ่ยด้วยความอึดอัดใจ เขามองรุ่นพี่ท่ีนั่งกินโจ๊ก
เงียบๆ คาพ้ดนั้นต้องใจแข็งขนาดไหนถึงจะพ้ดออกมาได้กับทีมที่กาลังอย่้
ในชว่ งขาลงสุดเหวของพวกเขา
นายดลภัทรสอบเข้ามาเป็ นตารวจและได้รับยศตามเป้ าหมาย และเขาก็
ยินดีมากท่ีได้ร่วมงานกับผ้กองมนัสวินที่มีความสามารถ แต่ด้วยอุบัติเหตุจาก
คดีหน่ึงทาใหท้ ีมที่เคยเป็ นท่ีไว้ใจของหน่วยงานถก้ มองด้วยสายตาท่ีเปล่ียนไป
และความไว้ใจท่ีน้ อยลงก็อาจนามาซ่ึงตาแหน่งงานท่ีสัน่ คลอน แม้จะยัง
ไม่มีว่ีแววข่าวจากคนในเร่ืองปลดตาแหน่ง แต่คนที่ทางานถวายยศอย่างมนัส
วินก็นึกเกลียดตัวเองที่เป็ นอย้่ในตอนน้ี ไม่น้ อยไปกว่าสายตาของคนใน
สานักงาน

ตกึ ! ตึก!!
ครืดดด!!
“โอ๊ย! ไอ้เราก็รีบมา นึกว่าจะได้เห็นภาพคนถ้กสายน้ าเกลือแทงสักสิบ
ถุง” คนท่ีสร้างมลพิษทางเสียงเม่ือคร่้เดินย้ิมร่าเข้ามาพร้อมถุงขนมของเย่ียม
ให้แกห่ ัวหน้ าของตัวเอง
“ฝีมอื แกใช่ไหม?” มนัสวินใช้สายตาจิกดลที่ยิ้มแห้งพยักหน้ ารับ ก่อนจะ
หันไปหา อธิป สมาชิกทีมคนสุดท้าย “หน้ ายิ้มบานเป็ นกระด้ง ดีใจนักรึไงท่ีเห็น
คนอ่นื เจบ็ ”
“อนั นัน้ ก็ส่วนหน่ึง แต่ท่ีผมดีใจกว่านั้นคือน่ีต่างหาก!” อมย้มิ เหมือนคนมี
เลศนัย ทาตัวอ้อล้อเสียจนคนเจ็บอยากลุกไปตีหัวมันสักที ก่อนจะเปลี่ยน
ความคดิ เม่ือเห็นแฟ้ มสีดาที่ถ้กคว้าออกมาจากทซี่ ่อนดา้ นหลัง
“นัน่ มัน…” นายดลภทั รกระตุกยม้ิ มุมปาก
แฟ้ มสดี า…แฟ้ มคดี
“ทีมเรามงี านทาแลว้ นะคร้าบบบบ~”
ความดีใจน้ีมีผ้ร่วมอุดมการณ์คือนายดลภัทรที่เด็กสุดในกลุ่ม ส่งเสียงดัง
จนถ้กนางพยาบาลท่ีเดินตรวจผ่านมาเปิ ดประต้เข้ามาเอ็ดชุดใหญ่จึงได้สงบลง
กนั
“คดอี ะไร?” สงบปากสงบคากันได้แลว้ ก็ได้คิวถามถงึ งานกันเสียที
“ผมก็ไม่ร้เหมือนกนั พ่ี ว่าจะมาเปิ ดดพ้ ร้อมกันกบั พวกพ่นี ่ีล่ะ” แฟ้ มถ้กส่ง
ให้คนบนเตียง นายอธิปลากเก้าอ้ีอีกตัวเข้าไปนั่งใกล้ ๆ ชะโงกหน้ าเตรียมตัว
รับรง้ านจากเบ้อื งบนท่ีในที่สุดกร็ ้ว่ามีทีมพวกเขาอย้่ในสานักงานด้วย
“ฆ่าตัวตาย?” เป็ นนายดลภัทรท่ีเอ่ยออกมาเม่ืออ่านร้ปคดีที่เขียนคร่าว
ๆ จากหน่วยชันส้ตร รวมทัง้ ภาพจากกองพิส้จน์หลักฐานถ่ายมาได้จากทีมท่ีลง
พ้นื ที่ไปแลว้
“อะไรเนี่ย แบบนี้จะมีอะไรให้เราทากันอีกล่ะ?” นายอธิปเบ้ปากเม่ือเห็น
ว่าเป็ นคดีท่ีไม่มีอะไรเลย ทีมท่ีทาก็เก็บกวาดเสียเรียบร้อย เหลือก็แค่เขียน
รายงานส่งเท่านัน้

“พี่ไม่ร้เลยเหรอครับว่ามีทีมอ่นื ลงพ้นื ที่ไปก่อนแล้ว?”
“ก็บอกไปแล้วนะว่ารอเปิ ดพร้อมพวกนาย ตอนรับมาสารวัตรก็ไม่ได้พ้ด
อะไรมากด้วย”
ในขณะท่ีสองพี่น้ องต่อบทสนทนากัน ผ้กองมนัสวินท่ีอ่านข้อความทุก
ตัวอักษรรวมถึงสาเหตุการเสียชีวิตด้วย ในแฟ้ มมีประวัติของคนไข้พร้อม และ
มันเพียงพอท่ีจะไปสะกิดต่อมบางอย่างในตัวเขาท่ีมันเงียบมานานให้กลับมา
ทางานอกี ครงั้
“พี่มีน?” สองพี่น้ องท่ีเห็นหัวหน้ าทีมขมวดค้ิวจ้องภาพของหญิงสาวใน
ชดุ นักศกึ ษาซ่ึงเสียชีวิตในทา่ นอนประสานมือบนอก
มนัสวินไม่ได้พิศวาสเธอท่กี ลายเป็ นศพ สิง่ ท่ที าให้เขาจ้องมองภาพน้ีก็คือ
เศษเสยี้ วของวัตถุสีขาวทห่ี ลุดแพลมออกมาใต้มือทีป่ ระสานกนั ไว้
และเซนส์ของเขามันก็บอกได้ทันทีว่านี่ ไม่ใช่การฆ่าตัวตายอย่างที่ทีมน้ี
สรุปมาแต่อย่างใด ซ่ึงเจ้าสารวัตรนั่นก็คงจะคิดแบบเดียวกันถึงได้ส่งคดีนี้มาให้
ทีมเขา
“เดย์ ไออ้ ู้” เอย่ เรียกลก้ ทีมระหวา่ งที่อ่านในส่วนทร่ี ะบุสถานที่เกิดเหตุ
“หอื ?”
“อีกสองวันเราจะไปหอพักนักศึกษาของมหาวิทยาลัยxxxกัน เตรียมตัว
ให้พร้อมด้วย”
สองพ่ีน้ องมองหน้ ากันคร่้หน่ึง จะอะไรก็ไม่ร้ล่ะ แต่คนค้ลของพวกเขา
กลับมาแล้ว!!
“ครบั !!”

บทที่ 2

หงุดหงิด!
หงดุ หงิด!!!
หงดุ หงดิ โว้ยยยย!!
งมั่
“ไอ้เจน นี่ไปหิวมาจากไหนเนี่ย?” อชิระ นักศึกษาคณะสถาปั ตยกรรม
เพ่ือนต่างคณะนายเจตนิพัทธ์ท่ีตอนนี้กาลังกินข้าวเที่ยงด้วยสีหน้ าโกรธแค้นสุด
ขีด น่ีเขาลงมาสายแค่สิบนาทีเองนะ มนั ไม่น่าจะโมโหหวิ ขนาดน้ี
“เราหงดุ หงดิ !”
อชิระถึงกับผงะเม่ือเจ้าตัวก้อนเงยหน้ าข้ึนมาพ่นไฟใส่ก่อนจะก้มหน้ าลง
ไปจดั การส่ิงท่ีอย้่ในจานต่อ ทาประหน่ึงวา่ มันเป็ นตัวแทนของสิ่งท่ีทาใหม้ ันโกรธ
“เออ ๆ ขอโทษท่ีขัด ว่าแต่เจนไม่ต้องเข้าเวรเหรอ?” คนไม่ร้เลยเผลอ
ปากถามในสิง่ ที่ไม่สมควร ทาให้กดสวชิ ตเ์ ปิ ดโหมดของนายเจตนิพัทธ์เต็มที่
“อารต์ อย่าพ้ดถึงได้ไหม! มนั ทาให้เรานึกถึงไอ้ตารวจบ้านัน่ ที่ทาให้เราถ้ก
อาจารย์หมอลอยแพแบบนี้!”
“อา้ ว นี่เจนถ้กพกั งาน?”
“ก็ใช่น่ะส!ิ ฮอื อออ”
ความเป็ นไบโพล่าของเพ่ือนทาเอานายอชิระกุมขมับ ตอนถ้กโทรจิกให้
ออกมาก็ฟั งออกบ้างไม่ออกบ้าง แต่พอจับใจความได้คร่าว ๆ ว่าเขาต้องมา
รบั ผดิ ชอบอะไรสกั อย่าง สรปุ คอื ไมเ่ กี่ยวกับเขา?
“ทม่ี ึงเรียกกม้ านี่แค่หาเพ่ือนกนิ ข้าวกับทร่ี ะบายใช่ไหม?”
“ไม่! จดุ เริ่มต้นทงั้ หมดมันก็มาจากอาร์ตนัน่ ละ่ ทีช่ วนเราเล่นเกมส์จนเรา
ต่นื สาย จนถก้ เนรเทศไปห้องฉุกเฉนิ จนต้องไปเจอกับตารวจนัน่ ”
“โอเค ม้อื นี้เราเลีย้ งเอง”
“แน่นอน!”
เจตนิพัทธ์ก้มหน้ าก้มตากินต่อ นาของชอบทุกอย่างเข้าปากเพ่ือให้มัน

ช่วยบรรเทาความหงุดหงิดตลอดสองวันท่ีผ่านมาลงได้ ส่วนอชิระก็ทาแค่นั่งกิน
ขนมของว่างของตัวเอง สาหรับสายกินด้วยกันย่อมเข้าใจ ในภาวะความโกรธ
ไม่ควรโยนน้ ามันเข้ากองไฟ เพ่ือนว่าไงก็ว่างัน้ เพราะถึงจะเรียนหมอแต่ปาก
ของนายเจตนิพัทธ์น่ีกัดเจบ็ ยิ่งกว่าเดก็ นิเทศฯ เสยี อกี

พอท้องอิ่มเจ้าตัวก้อนก็อารมณ์ดีข้ึนมานิดนึง แต่อชิระก็ไม่โง่จะขุดเร่ือง
เดมิ ๆ ให้ไฟทใ่ี กลม้ อดกลบั มาลกุ โชนอีกครงั้

“แลว้ นี่ร้ขา่ วเร่ืองพี่ฟ้ าไหม?”
“พ่ีฟ้ าไหนอะ?”
อชิระใช้ช้อนพลาสติกเคาะศีรษะของเจตนิพัทธ์ไปหน่ึงที น่ีคงจะมัวแต่
สนใจตาราแพทย์และคนไข้อีกตามเคยถงึ ได้ไมร่ ้ข่าวสารกับเขาบ้างเลย
“กพ็ ี่ฟ้ าท่ีเป็ นดาวมหา’ลัยไง ทีค่ บกบั พี่ไม้คณะนายน่ะ”
“อ้อ” ได้คาขยายความนั่นแล้วก็ถึงบางอ้อ แต่ก็ไม่เก็ทอย้่ดี “แล้ว
ไงอะ?”
“พ่ีฟ้ าเสียแล้ว เพ่ือนของพ่ีเขาพบศพตอนเช้าเม่ือวันก่อนท่ีห้องพักของพ่ี
เขา”
“เร่ืองจริง?” เร่ืองหงุดหงิดเม่ือคร้่ปลิวหายไปทันทีเม่ือได้ฟั งข่าวน้ี แม้
ความตายจะเป็ นเร่ืองปกติ แต่ก็ไม่น่าใช่กับหญิงสาวที่ใกล้จบและกาลังจะมี
อนาคตท่ีดี
“เร่ืองจริง น่าจะชนเวลาข้ึนหวอดของนายเลยไม่ทันร้ มีรถโรงพยาบาล
กบั ตารวจมาเกบ็ กวาดสถานที่ด้วย ฟั งจากทีเ่ ล่าต่อ ๆ กันมา พี่ฟ้ าตายเพราะเสพ
ยาเกนิ ขนาด”
“หะ๊ ?”
“ตารวจเขาสรุปมาแบบนี้ เพราะในห้องพบตัวยามากมาย เลยสรุปความ
ว่าน่าจะฆ่าตัวตายด้วยการฉีดยาเกนิ ขนาดน่ะ”
“คนอยา่ งพี่ฟ้ าเนี่ยนะ?” เจตนิพัทธถ์ ามทวนอย่างไมเ่ ช่ือในสิ่งที่ได้ยิน
“หลายคนก็คิดแบบนี้ เพราะคนสดใสมัน่ ใจอย่างพ่ีเขาไม่น่าจะคิดฆ่าตัว
ตายได”้

“อย่าว่าแต่ฆ่าตัวตายเลย เร่ืองเสพยาก็ไม่น่าเป็ นไปได้ด้วยซ้า” เจต-
นิพัทธ์ค้านสุดฤทธิ์ ผ้หญิงที่มีหน้ าตาแจ่มใสพกความมั่นใจไปด้วยทุกท่ี ทา
กจิ กรรมหลายอย่างตามประสาคนมีตาแหน่ง ถ้าเสพยาจริงแค่สีของผิวหน้ าก็ไม่
จะน่าปกตแิ ลว้

“อะไรมันก็เกิดข้ึนได้แหละมึง ในเม่ือหลักฐานมันช้ีชัดขนาดนั้น เถียง
อะไรไปก็ไมไ่ ด้หรอก”

กจ็ ริง
แต่เจตนิพัทธ์ก็ยังไม่ปั กใจเช่ืออย้่ดี ถึงไม่เข้าขั้นสนิท แต่เจตนิพัทธ์ก็
พอจะพบหน้ าพี่ฟ้ าบ่อยครงั้ ในคณะเพราะเป็ นแฟนกบั ที่ไม้
เออ้ พี่ไม้
“แล้วพไ่ี มเ้ ป็นไงบ้างกับเร่ืองทเ่ี กิดข้นึ ?”
“เห็นว่ามีซึมไปบ้าง แต่ก็มาเรียนได้ปกตินะ มีคนเล่าว่า พ่ีไม้ขอให้เพ่ือน
เอาดอกไม้ไปวางในห้องของพี่ฟ้ าอยเ้่ ลย”
“คงเสยี ใจน่าด้”
“ก็ตามประสาคนเป็ นแฟนกนั นัน่ แหละ”
เจตนิพัทธ์แอบสงสารรุ่นพ่ีตนเองไม่น้ อย พี่ไม้เองก็ถือว่าเป็ นรุ่นพี่ที่น่า
เคารพคนหน่ึงในคณะ และเร่ืองท่ีเกิดข้ึนมันก็น่าเศร้าสาหรับคนที่ใกล้ชิดท่ีสุด
สาหรับคนทมี่ ีความผ้กพันกัน
ด้วยความ ดี ท่ี ตีต้ ื น ข้ ึน ม าใ น ใจ เล ยท าใ ห้น า ยเ จ ตนิ พัท ธ์มี ควา ม คิ ด ห น่ ึ ง
ข้นึ มา
“อารต์ รจ้ ักห้องพกั พี่ฟ้ าไหม?”
“หอหญงิ ส่ีไง หอ้ ง A101 ทาไม? มึงจะไป?”
“ออื ”
“แตเ่ ขาหา้ มผ้ชายข้นึ ตึกนะมงึ ”
“เออเนอะ” ความท่ีไม่ค่อยอย่้เป็ นท่ีทาลายความทรงจาส่วนนี้ไปเกือบ
หมด แตใ่ นเม่ือคนด้ือจะไป ก็ไม่มีอะไรสามารถดึงรัง้ ไว้ได้ “งนั้ อาร์ตช่วยเป็ นไม้
หน้ าใหเ้ ราหน่อยสิ”

“เฮ้ย ไมเ่ อา!”
“นะอาร์ต นะ ๆ ๆ นายอ้อนผ้หญิงเก่งไม่ใช่เหรอ?” เจตนิพัทธ์ทาหน้ า
อ้อนใส่เพ่ือน
“วัยรุ่นใส ๆ น่ะพอได้ แต่นั่นรุ่นป้ ารุ่นยายเชียวนะ ล้กอ้อนเราจะไปมีผล
เหรอ”
“ไมล่ องกไ็ ม่ร้หรอก”
“ไม่ทา”
“อาร์ตตตต”
“อย่ามางอแง ได้คืบจะเอาศอกนะ เล้ียงข้าวก็แล้ว หมดธุระเราแล้ว”
อชิระว่าพร้อมลุกข้ึนยืนเตรียมเดินออกไป แต่ก็ยังถ้กเจตนิพัทธ์ตามมาคว้าตัว
ได้ทัน
“อาร์ตจะท้ิงเราให้ไปเผชิญกับป้ าแกคนเดียวจริงเหรอ?” ช้อนตาอ้อน
เสยี งสองมาเต็ม ใส่ไทป์ ล้กหมาอ้อนขอขนมเต็มท่ี
แตม่ นั ใชไ้ มไ่ ด้ผลกับนายอชิระคนน้ี
“ปลอ่ ยครบั เจน บ่ายนี้นัดต่อโมกับเพ่ือน ไมม่ ีเวลาเอ้อระเหยหรอกนะ”

จบ…ขา่ ว

นายเจตนิพัทธ์ต้องยอมปล่อยเพ่ือนให้ไปตามทาง คิดว่าคงต้องตัดใจกับ
เร่ืองนี้ไป แต่คนด้ือก็ยังเป็ นคนด้ือวันยังค่า สุดท้ายเจตนิพัทธ์ก็พาตัวเองมา
ด้อมๆ มอง ๆ แถวทางเข้าหอหญิงส่ีจนได้ ซ่ึงก็เป็ นไปตามคาดท่ีแม่ยามเฝ้ า
ประต้เจ้าเก่าเจ้าเดิมยังอย้่ เพยี งแต่ไม่ได้อย่้คนเดียว

“นั่นมัน” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ภาพในความทรงจามันซ้อนทับ เงา
แผ่นหลังของชายสองคนที่กาลังยืนหันหน้ าพ้ดคุยกับป้ ายามประจาหอ หน่ึงใน
นัน้ คอื ผ้ชายทม่ี รี ้ปร่างสันทัดไม่ส้งเท่ากับอีกคน มันค้นุ เสียย่ิงกว่าคุ้น ย่ิงทรงผม
แบบนัน้ อกี

ก้อนเน้ือในอกทางานรับกบั สมองได้ทนั ที
ไอต้ ารวจคนนัน้ แน่!
เจตนิพทั ธ์ขบเขี้ยวเค้ียวฟั น ไฟทม่ี อดดับไปแล้วจุดประกายข้ึนมาอีกครัง้
เจ้าตัวต้นเหตุท่ีทาให้เขาถ้กอาจารย์หมอลอยแพมันอย้่ตรงนั้น! ว่าแต่ มาทา
อะไรทนี่ ี่?
ด้วยความเป็ นคนเก็บความสงสัยไม่อย่้ ร่างกายที่ไปไวกว่าสมองจึงพา
รา่ งของตัวเองเดินดุม่ ๆ เข้าไปหาโดยไม่คิดหน้ าคิดหลังอะไรดี
“นี่คุณ!”
ตารวจนอกเคร่ืองแบบสองนายหันมองเจ้าของเสียงเรียก และก็ต้อง
ประหลาดใจไปตามๆ กันเม่ือเห็นคนที่ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีกครัง้ เร็วขนาดน้ี
และยงั เป็นในสถานที่แห่งน้ีดว้ ย
“คณุ มาทาอะไรทนี่ ่ี?”
“นัน่ ตอ้ งเป็นคาพ้ดของทางนี้มากกว่านะครบั ”
“พวกผมมาตรวจสอบคดีตามคาสัง่ ที่ได้รับมอบหมายมาครับ” นายดล
ภัทรตอบแทนรุ่นพ่ีท่ีด้จากสีหน้ าแลว้ บ่งบอกชัดเจนว่าไม่ยินดีได้พบหน้ าคุณหมอ
ตัวเลก็ อย่างย่ิง
“คดี? เร่อื งพี่ฟ้ าน่ะเหรอ?”
“คุณร้จักกับผ้ตายด้วยเหรอครับ?” นายดลภัทรถามด้วยความสนใจ
เพราะถ้าเป็นแบบนั้นมนั ก็จะทาให้งานของพวกเขางา่ ยข้นึ
“ครบั ผมเป็นรนุ่ น้ อง”
“คุณหมายความว่า…”
“นี่ยังเรียนไม่จบเหรอ?” คาถามขวานผ่าซากมาจากมนัสวินที่ยืนฟั งบท
สนทนาทร่ี ุ่นน้ องเป็ นคนเรมิ่ เขาแทบจะไม่เช่ือในคาพ้ดของอีกฝ่าย
“ครบั ผมเป็นนักศึกษาทน่ี ี่”
“แล้วไปอย่้ที่โรงพยาบาลได้ยังไง?” ถามด้วยความไม่เข้าใจ และคง
แสดงอารมณ์ผ่านสีหน้ าชัดไปหน่อย เจ้าคนที่แท้จริงแล้วเด็กกว่านั่นก็หันมาส่ง
ย้ิมหวานเคลือบยาพิษเหมือนคราวในห้องฉกุ เฉินมาให้

“มหา’ลัยไม่ได้มีคณะเดียวนะครับคุณ ผมเป็ นนักศึกษาแพทย์ปี ห้าของ
ทนี่ ี่ อยใ้่ นช่วงฝึกรกั ษาผ้ป่ วย ก็ต้องทางานในโรงพยาบาลเป็ นธรรมดา”

ค้ิวของมนัสวินกระตุก คาพ้ดคาจาของไอ้เด็กนี่มันตัง้ ใจตอกย้าในกรอบ
ความร้ของเขาชัดๆ

เคา้ ลางเหมอื นจะเห็นวงมวยมาแต่ไกล…
“เอ้า ๆ จะยืนคุยกันอีกนานไหม? ท่ีนี่ไม่ใช่สวนสาธารณะนะ ที่จะมาทา
อะไรก็ได้ตามใจชอบ” เสียงหวีดแหลมเป็ ดของป้ ายามดังแทรกบรรยากาศตึง ๆ
เม่อื คร่ใ้ หข้ าดสะบัน้
ทัง้ สามคนละจากวงสนทนากลับมาเผชิญกับป้ ายามที่ตีหน้ ายักษ์ไม่สบ
อารมณอ์ ย้่
“ตามใบคาร้องท่ีย่ืนมานั่นล่ะครับ พวกผมขอข้ึนไปตรวจสอบห้อง A101
ครับ” ดลภัทรเอ่ยด้วยน้ าเสียงประณีประณอมท่ีสุด เวลาแบบน้ีคงมีแค่เขาคน
เดียวท่ีสามารถต่อบทสนทนาไดโ้ ดยไม่สรา้ งรอยรา้ วมาก
“คดีกป็ ิดไปแลว้ ไม่ใชเ่ รอะ แล้วจะมาทาไมกนั อีก?”
“คือทางตารวจเราต้องการเก็บข้อม้ลเพิ่มเติมน่ะครับ เลยต้องกลับมาท่ี
เกิดเหตุอกี ครงั้ ”
“ถึงจะมีลายเซ็นของผอ. กเ็ ถอะ แตต่ อนนี้ไมม่ ีการเปล่ียนเวร ฉนั ไปไหน
ไมไ่ ด้ และถา้ ฉนั ไมไ่ ด้ตามไปคุมดว้ ย พวกคณุ ก็ไม่มีสิทธิข้ึนไป”
นี่ละ่ ความเคยี่ วของป้ ายามหอหญิงส่ีอันเป็ นท่ีเล่ืองลือ
มนัสวินถอนลมหายใจเม่ือไม่ได้รับความร่วมมือท่ีดีจากอีกฝ่ าย ทั้งท่ี
ใบอนุญาตก็อย่้ตรงหน้ าแล้วแท้ๆ คุณป้ านี่ก็จะยังเคร่งในระเบียบอย่้อีก ด้ท่าคง
จะไมไ่ ว้ใจขา้ ราชการที่คอยด้แลคมุ้ ครองประชาชนอย่างพวกเขาเลยสินะ
“เอางี้ไหมครบั ใหผ้ มข้นึ ไปคุมแทน”
เจตนิพัทธ์แทบจะหยุดหายใจเม่ือสายตาดุๆ ของป้ ายามตวัดมาทางตน
แทนเม่อื ย่นื ข้อเสนอจบ …นี่ป้ าแกกะจะฆ่ากันเลยรึเปล่าเนี่ย?
“น่ีหอหญิง ผ้ชายห้ามเข้า”
“ผมทราบครับ แต่ถ้าคุณป้ าไม่หาทางทาอะไรสักอย่างและปล่อยให้เป็ น

แบบน้ีตอ่ ไป คณุ ป้ าจะถ้กตงั้ ข้อหาขัดขวางการทางานของเจ้าหน้ าทนี่ ะครบั ”
“…” หญิงอายุมากจ้องเจตนิพัทธ์เขม็ง แววตาท่ียังแข็งกร้าวนั่นทาให้ทัง้

สามคนเหน็ ตรงกันว่าเธอยังไม่ยอมลง
“งนั้ เอาง้คี รบั ผมจะให้บัตรนักศกึ ษาของผมไว้ ถ้าเกดิ อะไรข้นึ มาผมยินดี

รับผิดชอบเอง” เจตนิพัทธ์หยิบบัตรตัวเองข้ึนมาวางไว้เป็ นของแลกเปล่ียน
บัตรแทนตวั ทีม่ ีค่าเท่ากับเจ้าของมนั คนในมหา’ลัยจะร้ดวี ่ามันมีค่ามากแค่ไหน

“ก็ได้ แตใ่ หเ้ วลาแคช่ ัว่ โมงเดียวเท่านั้น”
แม้น้าเสียงจะไมพ่ อใจ แตพ่ วกเขาก็ได้รบกุญแจห้อง A101 มาไดใ้ นที่สุด
ซ่งึ คนทม่ี ือไวควา้ ไปครองก่อนใครเพ่ือนก็คือนายเจตนิพัทธ์ท่ีอย้่ใกล้สุด
เอาของสาคัญแลกไปเชียวนะ ดังนัน้ สิทธินี้เขาต้องได้!
“ทาไมถึงช่วย?” มนัสวินถามเม่ือเดินพ้นเข้ามาพ้นเขตอันตรายท่ีมัน่ ใจ
ว่าเสียงจะไม่ดังไปถงึ
“เพราะผมเองก็มธี ุระท่นี ี่”
“หึ ผลประโยชน์รว่ มกันว่างนั้ ”
“น่ีคุณ ถ้าผมไม่ออกตัวช่วย คุณก็ไม่ได้เข้ามาถึงนี่หรอก” เจตนิพัทธ์
ตวัดตาใสม่ นัสวินท่ีพ้ดเสียดสีไดน้ ่าจับกรอกยาพิษมาก
กุญแจถ้กไขทันทีที่พวกเขามาถึงห้อง A101 เพราะเป็ นห้องแรกสุดใน
ชัน้ หน่ึง มันจึงมาอย่้หลบในมุมอับสายตาอย่างสุดทางเดินระเบียงแบบนี้ เม่ือ
เปิ ดเข้าไปก็พบกับเตียงสองชัน้ สองหลังตัง้ อย่้คนละฝั่งของห้อง มีห้องน้ าและ
ระเบียง รวมไปถึงโต๊ะเขียนหนังสือและต้เส้ือผ้าตามแบบแผนห้องพักนักศึกษา
ทวั่ ไป
แตบ่ นเตียงล่างฝั่งซ้ายมือท่ีเหลือแต่โครงนัน่ มีช่อดอกพิท้เนียสีชมพ้แซม
ขาววางไว้อย่้ ความสดของมนั ทาให้ร้ว่ามันเพิง่ ถ้กนามาวางได้ไมน่ าน
“เวร ห้องถ้กเคลียร์หมดแล้ว” มนัสวินสบถ เขาคิดว่าจะมาตามหา
เบาะแสท่ีคิดว่าน่าจะตกหล่นอย่้ในที่เกิดเหตุ แต่ดันถ้กชิงทาความสะอาดไป
หมดแล้ว
“ตกลงพวกคุณมาเพ่ือคดีเร่ืองพ่ีฟ้ าจริงดิ?” เจตนิพัทธ์มองทัง้ สองด้วย

ความสงสัย คดมี ันกจ็ บไปแลว้ ตามที่ป้ ายามบอก ไมเ่ ขา้ ใจวา่ จะกลบั มาทาไมอีก
“ครบั พอดีหัวหน้ าของผมเขาติดใจอะไรนิดหน่อย เลยทาเร่อื งขอกลับมา

ตรวจท่ีเกิดเหตุอีกครัง้ แต่ก็ท่าจะคว้าน้ าเหลวเสียแล้วครับ” ดลภัทรพยายาม
พด้ เสยี งเบากับเจตนิพัทธ์ แตเ่ บาไปก็เท่านัน้ ในห้องแคบ ๆ ของห้องนี้

“คุณก็คิดเหรอว่าพ่ีฟ้ าไม่ได้ฆ่าตัวตาย” ถึงจะไม่ร้เร่ืองทางนั้นละเอียด
แต่เจตนิพัทธ์ก็ขอคิดเข้าข้างเซนส์ตัวเองไว้ก่อน ซ่ึงก็ได้รับแววตาจริงจังที่
สะทอ้ นกลับมา

“คุณบอกว่าเป็ นรุ่นน้ องของผ้ตายสินะ คุณร้อะไรเก่ียวกับผ้ตายบ้าง?”
ไหนๆ กร็ ว่ มทางมาถึงนี่แล้ว มนัสวินกข็ อใชโ้ อกาสทุกอย่างให้คุ้มค่าหน่อย

“ก็เป็ นรุ่นพ่ีท่ีอารมณด์ ีมาก ทากิจกรรมได้คล่องแคล่วอย่างไม่น่าใช่คนที่
เสพยา หรือฆ่าตัวตาย” ว่าไปตามความคิดของตัวเอง ซ่ึงทางฝ่ายนัน้ ก็ยินดีรับ
ฟังอย่างตงั้ ใจ

“ถ้าคุณคิดว่าเร่ืองที่เกิดข้ึนไม่ใช่ความตัง้ ใจของผ้ตาย คุณคิดว่ามีความ
เป็นไปไดแ้ ค่ไหนทจ่ี ะเป็ นเหตฆุ าตกรรม?”

“ถามกันตรง ๆ แบบนี้ก็ได้เหรอ ก็คงจะเป็ นไปไม่ได้เหมือนกัน เพราะพ่ี
ฟ้ าเป็ นคนที่เฟรนลี่มาก ไม่น่ามีใครคิดแค้นขนาดจะฆ่ากัน” ว่าจะกวนใส่
นายตารวจข้ีเก๊ก แต่พอเหน็ สหี น้ าจริงจังทรี่ ออย่้ก็เลือกท่ีจะตอบออกไปตรง ๆ

“คนรอบตวั ละ่ ? พอ่ แม?่ แฟน?”
“พ่อแม่ของพี่ ฟ้ าอย้่ ต่ างจั งหวัด ส่วนแฟนของพ่ี ฟ้ าก็เรียน อ ย่้ ท่ีน่ี
เหมอื นกัน เขาช่ือพี่ไม้ เป็ นรุ่นพีท่ ีค่ ณะของผมเอง”
“…” มนัสวินครนุ่ คดิ กบั สิ่งท่ีไดร้ ับฟั ง
“มีคาถามอีกไหมครับ คุณตารวจ?” เจตนิพัทธ์ถามเม่ือเห็นว่าอีกฝ่ าย
เงียบไปนาน
“ตอนนี้ยัง”
เจตนิพัทธ์แอบเบะปาก หมายความว่าเขายังมีโอกาสถ้กสอบสวนนอก
เวลาอกี งนั้ สิ ช่างเป็ นตารวจท่แี ปลกดีแท้ นายเจตนิพัทธ์เดินผ่านหน้ าของตารวจ
สองคนไปหาเจ้าช่อดอกไม้อันเป็ นธรุ ะของเขาทม่ี ายังห้องน้ี

ดอกหญ้าท่ีเจตนิพัทธ์แอบเด็ดมาระหว่างทางผ่านก่อนมาถึงท่ีนี่ถ้กวางลง
ข้างช่อดอกพิท้เนีย พอร้ว่ามันเป็ นส่ิงท่ีรุ่นพี่ตนเองทาเพราะลืมแฟนสาวไม่ได้ก็
ย่งิ นึกสงสาร

“นั่นคือดอกไม้เคารพเหรอครับ?” ดลภัทรถามเม่ือเห็นพฤติกรรมของ
เจตนิพัทธ์

“ใช่ครบั มันเป็ นของพ่ีไม้ พ่เี ขาคงเสียใจกับการจากไปของพี่ฟ้ ามาก”
พฤตกิ รรมของมนุษย์แต่ละคนไม่มีอะไรแน่นอน ใจของผ้ท่ีถ้กพรากส่ิงท่ี
รักไปมันยากจะหยัง่ ถึง มันเป็ นอาการป่ วยท่ีไม่มียาตัวไหนรักษาได้ดีไปกว่ายา
ใจของตัวเขาเอง
“ไปเถอะ เราหมดธุระกับท่นี ่ีแล้-อ่ึก!”
“พี่มีนเป็ นอะไรครับ?!” ดลภัทรสะดุ้งตัวกระตุกเม่ือเห็นว่ารุ่นพี่ที่ทาท่า
จะเดนิ กลับทรงตวั เดนิ ไม่ได้จนเกือบล้มลงไปนอนกองบนพ้ืน
“แม่ง…มนึ หัวชบิ ”
เจตนิพัทธ์รีบเข้ามาช่วยด้อาการตามนิสัย พอเห็นสาเหตุท่ีต้นแขนเดิม
เทา่ นัน้ ละ่ นายเจตนิพัทธ์คนนี้ก็นึกอยากจะจบั อีกฝ่ ายกรอกยาข้ึนมาจริง ๆ
“นี่คุณได้ทาตามคาแนะนาของหมอบ้างไหมเน่ีย? ด้สิ ปากแผลเปิ ดทัง้ ที่
ผมก็เย็บให้คุณดีแล้วเชียวนะ แสดงว่าคุณเคล่ือนไหวร่างกายรุนแรงจนมันฉีก
ขนาดน้ี”
เม่ือได้ฟั งคาวินิจฉัยจากคุณหมอตัวเล็ก นายดลภัทรที่เห็นรอยเลือดซึม
เป็ นวงสีแดงตัดสีผ้าพนั แผลนัน่ ก็คิดเช่ือมโยงเร่ืองได้ทนั ที มีไม่กเ่ี ร่อื งหรอกที่จะ
ทาใหร้ นุ่ พเี่ ขาคนน้ีฝ่าฝืนร่างกายอย่างไรการคานึงถงึ
“พม่ี ีน หรอื ว่าตอนเข้าไปคุยกับสารวัตร…”
“เออ…มปี ากเสียงกนั นิดหน่อย”
“นิดหน่อยบ้านคุณสิ! โอ้ย น่ีคุณสายตาสั้นจริงใช่ไหม ถึงได้เ ห็นว่า
บาดแผลบนตัวมันเป็ นเร่ืองเล็กน้ อยเน่ีย!” ถ้าไม่ติดว่าร้หน้ าที่การงานของอีก
ฝ่ายนะ เจตนิพัทธ์กะตอ่ ยปากสักหมัดเผ่ือจะลดความอวดเก่งได้บา้ ง
“ไปโรงพยาบาลเถอะพ่ีมีน”

“ไม่ทันหรอก ผลข้างเคียงของยาท่ีฉีดไปก่อนหน้ าทาให้เลือดมีอัตราท่ี
ไหลเร็ว ถ้าพาไปโรงพยาบาล กว่าจะผ่านการทาเร่ืองและได้เข้าห้องผ้าตัดเลือด
คงหมดตัวก่อน ไปตึกแพทย์ดีกว่า ท่ีนัน่ พอจะมีตัวยาหยุดการไหลของเลือดอย่้
ฉีดนาไปก่อนแล้วค่อยไปโรงพยาบาล”

เจตนิพัทธ์ค้านพร้อมทัง้ ร่ายเหตุผล คนธรรมดาชอบมองว่าบาดแผลยาว
แค่ห้าเซนติเมตรไม่อันตราย แต่หาร้ไม่ว่าการปล่อยให้เลือดไหลไปตามเวลาก็
เท่ากับนับเวลาถอยหลังช้าๆ เช่นกัน ย่ิงเลือดไหลออกนอกระบบร่างกายมาก
เท่าไหร่ ความดันในร่างกายก็จะย่ิงต่าลงมากเท่านั้น และจะนาไปส้่ภาวะช็อก
และถา้ ปลอ่ ยไว้ต่อไปก็ลาโลกนี้ได้เลย

ดลภัทรพยุงร่างของรุ่นพ่ีท่ีทาท่าจะหน้ ามืดลงไปอีกครัง้ โดยมีเจตนิ พัทธ์
ช่วยแนะนาการพยุงในท่าท่ีถ้กต้องและลดความกระทบกระเทือนต่อแขนข้างท่ี
มีแผลมากท่ีสุด ด้ท่าแผลจะเปิ ดมาได้สักพัก แต่เพราะถ้าไม่เห็นเลือดซึมออก
มาถงึ ผ้าพันแผลชัน้ นอกเลยไม่เอะใจกัน และตอนน้ีมันก็ซึมออกมาในปริมาณท่ี
ย้อมสีผ้าได้สบาย เจตนิพัทธ์จะไม่อะไรเลยถ้ามันไม่ใช่แผลที่ถ้กเย็บด้วยฝี มือ
อันดีงามของเขา ผ้ชายคนนี้เป็ นรายแรกเลยนะที่กล้าทาลายความมัน่ ใจในสาย
อาชพี ของนายเจตนิพัทธ์คนเกง่ คนน้ี

ตอนออกมาป้ ายามแกก็ขมวดคิ้วมองมนัสวินท่ีถ้กห้ิวปี กไว้ผิดกับตอน
กอ่ นหน้ า ซ่งึ เจตนิพัทธ์ก็ได้ปั้นหน้ าย้ิมเข้าส้ คนื กุญแจห้องและรับบัตรตัวเองคืน
มา รีบพากันข้ึนรถ เจตนิพัทธ์บอกทางให้ดลภัทรขับมาจนถึงตึกแพทย์ ข้ึน
มาถึงห้องเก็บตัวยา และมนั กท็ าใหพ้ วกเขาได้พบกบั อีกบุคคลสาคัญในวันนี้

“พไี่ ม”้
“อ้าว นัน่ เจนน่ี จะมาขอตัวยาเหรอ?”
“ครับ” เจตนิพัทธ์เดินย้ิมแห้งเข้าไป ไม่คิดว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดน้ี
เขาเองก็ตัง้ ใจจะหาตัวอีกฝ่ ายเพ่ือถามไถ่ความร้สึกอย่้บ้าง แต่คงต้องยกยอดไป
กอ่ น เขามเี คสรักษาดว่ นที่ต้องทา

ใครจะมาห้องน้ีจุดประสงค์ก็คงไม่พ้นเร่ืองขอตัวยาเป็ นหลัก เพราะเป็ น

แหล่งเก็บตัวยาให้สาหรับนั กศึกษาแพทย์ไว้ใช้ในการศึกษา อารมณ์พวก
ห้องทดลองนั่นล่ะ เพียงแต่งกฎเข้มกว่าเพราะระดับความอันตรายของยาบาง
ตัวท่แี ฝงอย่้ตามชนั้ วาง

ไมส้ ง่ สมุดจดบันทกึ การขอยาให้แก่รุ่นน้ องได้รับไปเขียนง่ายๆ เจตนิพัทธ์
รับมาเขียนดว้ ยลายมือที่บรรจงท่ีสุดเทา่ ที่จะทาได้

“เอ่อ ผมขอใช้เข็มฉีดยาด้วยได้ไหมครับ?” แย็บถามรุ่นพี่เพราะมันเป็ น
อุปกรณท์ ่ีห้ามใช้นอกเวลาถ้าไม่ได้รับคาอนุญาตจากอาจารย์ แต่เขาจาเป็ นต้อง
ใชม้ ันจริง ๆ ในตอนน้ี

“อืม…เหตุฉุกเฉินน่ี เขยี นคาอธิบายลงไปดว้ ยก็แลว้ กัน”
ยิ้มแก้มปริเม่ือได้ยินแบบนั้น ลายมือลงตวัดอย่างรวดเร็ว จากนั้นว่าที่
คุ ณห ม อ ก็ เ ดิ น ห ยิ บ จั บ ข อ ง อ ย่ า ง ค ล่ อ ง แ ค ล่ ว จ น ไ ด้ ตั ว ย า ใ น เ ข็ ม พร้ อ ม ฉี ด ม า
เรียบร้อย
มนัสวินนัง่ ลงตามท่ีเจตนิพัทธ์บอก(บังคับ) ผ้าพันแผลถ้กเปิ ดออกเพ่ือให้
เห็นเส้นประสาทท่ีใกล้ปากแผลมากที่สุด แล้วเจตนิพัทธ์ก็ค้ิวกระตุกเม่ือปาก
แผลมันฉีกเยอะกว่าท่เี ขาคิด
ผช้ ายคนน้ีนี่ท่าจะอยากตายเร็วของจรงิ
“หน้ าไม่คุ้นเลย เพ่ือนเราเหรอ?” ไม้ถามรุ่นน้ องที่ฉีดตัวยาให้คนแปลก
หน้ าที่แขนมีแผลเสร็จเรียบร้อยดี มองจากตรงน้ียังร้เลยว่าเจตนิพัทธ์ทามันได้
สมบร้ ณแ์ บบ
“อ่า…ก็ประมาณนัน้ ครบั ”
“ช่ืออะไรล่ะ? ไวเ้ จอกันคราวหน้ าจะได้เรียกกนั ถ้ก”
เจตนิพัทธ์ใบ้กิน เขาหันมองคนที่ถ้กพาดถึง ส่งสายตาส่ือความให้เจ้า
ตัวเลือกทางเสนอตวั เองตามท่ีใจอยากไดเ้ ลย
“ผม ร้อยตารวจเอกมนัสวินครบั ”
เม่ือได้ยินยศศักดิข์ องเพ่ือนหน้ าใหม่ของรุ่นน้ องก็ทาให้ไม้หันมองหน้ า
เจตนิพัทธ์ซ่ึงก็ได้รับมาเพียงรอยย้ิมแห้งเท่านั้น เขาจึงเลือกหันกลับมามองอีก
ฝ่ายเหมอื นเดมิ

“คณุ คือแฟนของคุณฟ้ าท่เี สียชวี ิตในหอพกั เม่ือวันก่อนใช่ไหมครับ?”
“ครบั ”
“งนั้ คณุ พอจะมเี วลาไหมครบั ผมอยากจะสอบถามอะไรกับคุณหน่อย”
เจตนิพทั ธม์ องคนท่มี ีคิวต้องไปโรงพยาบาลด้วยความอยากเตะสักป้ าบให้
ร้ตัวว่าควรพาตัวเองไปทาอะไรก่อน แต่ไม่ทันจะได้ค้านอะไรเสียงของรุ่นพ่ีใน
คณะก็ตอบนายผ้กองข้ีเก๊กคนนี้ตัดหน้ าเขาไปเรียบร้อย
“ได้สิครบั ”

บทท่ี 3

นายเจตนิพัทธ์นัง่ หน้ าหงิกอย้่ข้างนายดลภัทร พวกเขาย้ายสถานที่มาคุย
กันท่ีร้านอาหารหน้ ามหา’ลัย โดยโดนจับแยกนั่งโต๊ะออกมา เพ่ือสะดวกแก่การ
ทางานของนายผ้กองขี้เก๊ก

อาหารที่สัง่ มาตามมารยาทก็สัง่ ไปงัน้ เพราะเจตนิพทั ธ์กินมาก่อนจนอ่ิมไป
ถึงพรุ่งน้ีแล้ว เขาจึงทาเพียงเข่ียข้าวไปมาโดยที่ห้ตาตัง้ สมาธิกับโต๊ะท่ีอย่้ถัดไป
ไมว่ างตามประสาคนอยากร้

“คณุ คบกบั คุณฟ้ ามาก่ีปี แลว้ ครบั ?” มนัสวนิ คิดเริม่ จากคาถามที่ไม่บีบคัน้
เพ่อื สร้างความคุน้ เคยกนั ก่อน

“ถา้ ให้นับก็เกือบส่ีปี แลว้ ครับ เราเจอกันตอนปี หน่ึง และผมขอฟ้ าคบตอน
อย้่ปี สอง”

“แลว้ ในตอนทีเ่ กิดเหตุ คุณอย่้ท่ีไหนครับ?”
“ผมมีคิวตรวจคนไข้เวรดึกครับ คุณตารวจสามารถตรวจสอบได้จากทาง
โรงพยาบาลที่ผมไปทาครับ” ไม้ตอบไปด้วยเสียงท่ีเป็ นปกติ แต่กระนั้นมนัสวิน
ทพ่ี อมีเซนส์จับผิดอย้่บ้างกร็ ับร้ได้ว่าในแววตาของไม้ยังมีความอ่อนไหวอย่้
“พวกคณุ เคยมีปากเสียงทะเลาะกันบ้างไหมครับ?”
“ก็มีบ้างครับ ฟ้ ามักจะน้ อยใจเร่ืองท่ีผมไม่ค่อยมีเวลาให้ เพราะต้องไป
เขา้ เวรอย้่โรงพยาบาล ผมจงึ ไมม่ เี วลาให้เธอนัก”
“แล้วคณุ แกป้ ั ญหานัน้ อย่างไรบา้ งครบั ?”
“ผมก็ขอโทษเธอ และขอให้เธอเข้าใจ ตอนเข้าเวรอย้่โรงพยาบาลผมจะ
ติดตอ่ หาเธอทกุ ครงั้ ที่มเี วลาว่าง จะนาทหี รอื สองนาทีผมก็ยนิ ดี”
มนัสวินครุ่นคิดกับข้อม้ลท่ีฟั งมา ก็นับว่าไม่ผิดแผกไปจากข้อม้ลในแฟ้ ม
บันทึกคดีจากทีมก่อนมากนัก ยังอย้่ในสังเขปที่สอดคล้อง แม้เขาจะมีเร่ืองท่ียัง
คาใจอย่้อีกมาก แต่ก็คงไม่สามารถเค้นอะไรได้จากชายคนนี้อีกแลว้
“ผมขออีกคาถามครับ…แฟนคุณหรือตัวคุณ เคยมีเร่ืองบาดหมางกับคน
อ่นื ไหมครบั ?”

ไมน้ ิ่งคิด ทบทวนในความทรงจา ก่อนจะเอ่ยคาตอบออกไป “ไม่ครับ”
มนัสวินผ่อนลมหายใจ เขาขยับย้ิมพอสร้างบรรยากาศ ก่อนจะกล่าว
ขอบคุณในความร่วมมือของไม้และลุกข้นึ เป็ นสัญญาณจบการสอบสวนนอกเวลา
เพียงเท่าน้ี
“เสรจ็ แล้วเหรอ?” เจตนิพัทธเ์ งยหน้ าข้นึ จากจานข้าว ปากไวถามก่อนดล
ภัทรเสียอีก จนคนแก่กว่าหันมองเห็นแววตาท่ีส่ือรอเอาคาตอบนั่นก็ทาให้เขา
เพ่งิ นึกออกว่าเขาลมื ไอเ้ ด็กนี่ไปเลย
“น่ีไม่ใชเ่ ร่อื งของเด็ก มธี รุ ะอะไรตอ้ งทาก็ไปทาซะ” คาพ้ดไลก่ ลาย ๆ นัน่
ทาเอาคนฟั งถึงกับข้นึ
“ที่ผมตอ้ งกลายเป็ นคนว่างงานกเ็ พราะคุณนัน่ ล่ะ!” โกรธจนลมื ไปว่าทัง้ ค่้
ท่ีไมร่ ับร้รายละเอียดดีนักอาจจะไม่เข้าใจคาพ้ดของตวั เอง
“มันไม่ใช่เร่ืองท่ีคนนอกต้องรับร้” แต่ไม่ว่าจะมีเหตุผลอะไรมนัสวินก็ไม่
ต้องการบอกข้อมล้ ภายในให้คนภายนอกร้อย้่แล้ว
“คุณทาคดีเก่ียวกับพ่ีฟ้ าทเี่ ป็ นรนุ่ พ่ีผม กถ็ ือวา่ ผมมีส่วนเก่ียวข้อง”
ความแถจนสีข้างถลอกปอกเปิ ดนั่นทาให้มนัสวินรับร้ถึงความด้ือของคุณ
หมอตัวเลก็ ได้ลึกซ้งึ กว่าเดิม อย่้ทโี่ รงพยาบาลกว็ ่าด้ือแล้วนะ มาเจอแบบน้ีด้ือย่ิง
กวา่ จนน่าหาไม้มะยมมาตีสักทีสองที
“ไปเถอะไอ้เดย์ หมดธุระแล้ว” เถียงไปก็มีแต่จะรัง้ เวลากับคนแบบนี้
มนัสวินจงึ เลือกตัดช่องน้ อยแต่พอตวั หนีบทสนทนาด้ือๆ และเพ่อื ให้หนีเร็วท่ีสุด
เขาจงึ คว้าตัวรนุ่ น้ องให้ลุกออกมาจากเก้าอ้ีทัง้ แบบนัน้ ตรงข้นึ รถโดยไม่สนเสียง
โวยวายทไี่ ล่ตามมา
“เฮ้! คุณขี้โกงน่ี! …ยะ-อย่าลืมไปโรงพยาบาลด้วยล่ะไอ้ผ้กองข้ีเก๊ก!”
เจนที่ตามไม่ทันก็ได้แต่สับสนงงงวย จะด่าหรือจะบอกก่อนดี สุดท้ายความเป็ น
หมอที่ค้าคอมันก็ชนะทาใหเ้ ขาเลือกเตือนคนท่ีหนีข้ึนรถไป หวังว่าเสียงของเขา
มนั จะทะลุเขา้ ไปในรถไดน้ ะ
ทุกอย่างที่เกิดข้ึนอย้่ในสายตาของไม้เช่นกัน เขาเดินมาหารุ่นน้ องที่
เดนิ หน้ ามุ่ยกลบั มาที่โต๊ะข้าวจานเดิมซ่ึงถ้กเขี่ยเลน่ จนเละไมน่ ่ากนิ และเจ้าตัวก็

คงไม่คดิ จะกินมนั
“พ่ีไม…้ ”
“หมื ?”
“พ่ีโอเคไหม เร่ืองพ่ีฟ้ าอะ” ถึงร้ว่ามันเป็ นการสะกิดแผลเก่า แต่ความ

อยากรข้ องมนุษยช์ นะทุกส่ิงเสมอ
“พเ่ี องก็ไม่ใช่พระเจ้ามาจากไหน พีท่ าให้ฟ้ าฟ้ื นคืนจากความตายไม่ได้ จะ

ทาอะไรได้นอกจากทาใจ” คาพด้ ท่ีออกมาพร้อมรอยยิ้มเศร้ามันทาให้เจตนิพัทธ์
ร้สกึ ผดิ ท่ถี ามออกไป

“อย่าเศร้าไปเลยนะพ่ี พ่ียังมีผมยังมีเพ่ือนๆ อย้่นะ ผมว่าพี่ฟ้ าเองก็คงไม่
ดใี จหรอกถ้าพ่ีจะอย้่แบบเศร้าๆ ไปตลอดชีวิต” เจตนิพัทธ์ส่งยิ้มทาตัวเริงร่าเพ่ือ
เป็นกาลังใจให้รุ่นพี่ ไมเ้ องที่ได้ฟั งแบบนั้นก็ยินดียิ้มรับไว้

แต่ทวา่ ในจงั หวะทีเ่ จตนิพัทธแ์ ละไม้จะแยกย้ายไปตามทางของตัวเอง ก็
มหี ญงิ สาวคนหน่ึงว่งิ เข้ามาในระยะสายตาเสียก่อน

“ไม!้ !”
ทัง้ เจ้าของช่ือและเจตนิพัทธ์หันมองหญิงสาวที่ว่ิงกาบางอย่างในมือมา
เจตนิพัทธจ์ าได้วา่ เธอคือน้า รุ่นพ่ีทเ่ี ป็ นเพ่อื นสนิทของพี่ฟ้ า
น้าเป็ นคนที่ใคร ๆ ต่างก็เล่าลือกันว่าไม่น่าจะมาสนิทกับฟ้ าได้ เพราะไม่
ว่าจะเป็ นบุคลิกหรือการแต่งตัว การใช้ชีวิต นับได้ว่าเป็ นค้่ตรงข้ามกับฟ้ าได้เลย
โดยเฉพาะสีหน้ าท่ีด้โทรมตลอดเวลาราวกับคนติดยา ทาให้น้ามกั ด้ดรอปลงเวลา
ยนื ข้างกบั ฟ้ า
แต่ถึงจะต่างกันสุดขัว้ อย่างไร ก็นับเป็ นเร่ืองท่ีประหลาดยิ่งกว่าท่ีทัง้ ค่้คบ
เป็นเพ่อื นท่ดี ตี ่อกันมาโดยตลอดตงั้ แต่ปี หน่ึง
“มอี ะไรเหรอน้า?”
“เราเอาน่ีมาให้” หญิงสาวย่ืนมือที่กาอย่้ออกมาก่อนจะคลายอุ้งมือออก
เผยใหเ้ หน็ โบสีขาวท่ีอย้่ภายใน
เจตนิพทั ธเ์ องกม็ องเห็นมัน เขาตกใจกับการกระทาของหญิงสาวรุ่นพี่คน
น้ีไม่น้ อย ดวงตาหลังกรอบแวน่ เหลือบมองรุน่ พี่ชายท่มี ีสีหน้ าเปล่ียนไป

“เราบอกแลว้ นะว่าไมเ่ อา”
“แต่น่ีของฟ้ า”
“ยังไงเราก็ไม่รับ” น้ าหน้ าเสียไปเล็กน้ อยเม่ือไม้ไม่ยอมรับโบสีขาวจาก
เธอ ทัง้ ที่มันเป็ นของสาคัญแท้ๆ ไม้มองน้ าที่เงียบไป ผ่อนลมหายใจคลายความ
ตึงเครียดลง “แต่ยังไงเราก็ขอบคุณนะที่ยอมทาตามสิ่งท่ีเราขอ เราจะทามัน
วนั น้ีเป็นวันสดุ ท้าย”
“อืม”
เจตนิพัทธ์เห็นว่าหญิงสาวแอบมีเม้มมุมปาก ก่อนที่เธอจะเก็บโบสีขาวใส่
กระเปู ากลับไป ความอึดอัดเกิดข้ึนเล็กน้ อยเม่ือไม้หันมาพบเจตนิพัทธ์ที่อย้่เห็น
เหตุการณท์ งั้ หมด
“พไ่ี มไ้ มร่ บั ไวเ้ หรอครบั ?”
ไมย้ ้ิม นึกแล้ววา่ ต้องถ้กถาม “ไมล่ ะ่ พ่ขี อตวั นะ”
เจ้าของเร่ืองเดินจากไปแล้ว เจตนิพัทธ์ก็หมดหนทางจะตัง้ คาถามกับใคร
ต่อ ว่าที่คุณหมอมุ่นคิ้วด้วยความสงสัยว่า ทาไมพี่ไม้ถึงไม่รับโบสีขาวนั่น จากพ่ี
น้าทงั้ ทีเ่ ป็นแฟนกับพี่ฟ้ า

ในมหาวทิ ยาลัยของนายเจตนิพัทธ์คนน้ี มีเร่อื งราวเล่าขานเก่ียวกบั ความ
เช่ือในเร่ืองของความรัก เป็ นตานานท่ีถ้กบิดเบือนมาจากการผ้กสายสิญจน์อัน
เป็นตัวแทนของสายสัมพันธ์ พวกค่ร้ กั จึงใช้จุดน้ีมาทาเทรนการมอบของที่แสดง
ถึงความมเี จ้าเข้าเจ้าของนัน่ ก็คือรบิ บิ้นสีขาว หรือโบสีขาวนั่นเอง

หากรักใคร ชอบใคร ให้มอบส่ิงนี้แก่คนท่ีตนเองชอบ และถ้าอีกฝ่ายตอบ
รับ ฝ่ ายนั้นจะผ้กมันไว้กับตัว ถ้าเป็ นฝ่ ายหญิงจะเห็นง่ายด้วยการที่มันจะ
กลายเป็นเคร่ืองประดับผม สว่ นผ้ชายก็จะเหน็ ในร้ปแบบต่าง ๆ ไมว่ ่าจะเป็ นสาย
คล้องกุญแจหรือมัดเป็ นสร้อยข้อมือ แล้วแต่การใช้งานท่ีฝ่ายชายจะสะดวก

ดังนั้นนายเจตนิพัทธ์คนนี้จึงนึกสงสัยมาก ทัง้ ที่เป็ นโบของพ่ีฟ้ าคนนั้นท่ี
เป็ นแฟนกัน พ่ีไม้กลับปฏิเสธและไม่มองมันด้วยซ้า ทาราวกับมันเป็ นส่ิงท่ีน่า
รงั เกียจยง่ิ นัก

แต่คิดไปก็มีแต่จะปวดหัวและสติแตกไปเองคนเดียว นายเจตนิพัทธ์จึง
เลือดหยดุ ความสงสัยไว้เพียงเท่าน้ี และพาตวั เองกลับไปอ่านหนังสือตาราแพทย์
ทวนความจาไปเร่ือย

คว า ม น่ า เ บ่ ื อน้ี ท า ใ ห้ เ ข า ท่ี เ ค ย ยุ่ ง แ ต่ กั บ ง า น ร้ สึ ก โ ห ว ง จ น นึ ก ร า ค า ญ ใ น
ความเงียบเหงา ก็ได้แตค่ ิดโทษคนท่ีทาใหเ้ ขาต้องมานัง่ มองเจ้าตวั อักขระพวกน้ี
คนเดยี วในห้องพักไปต่าง ๆ นานา

เบ้ปากใส่ช่ือเส้นเลือดแดงทัง้ หมด เพราะสมองก็ดันนึกไปถึงบาดแผลท่ี
ตน้ แขนของอีกฝ่ายเข้าจนได้

…หวงั ว่าจะไปโรงพยาบาลจริง ๆ นะ

ทางด้านฝ่ ายตารวจสองนายท่ีหนีมา มนัสวินแอบหงุดหงิดเล็กน้ อยท่ีรุ่น
น้ องซ่ึงรับหน้ าท่ีเป็ นคนขับเพราะแขนเขาขยับลาบากเน่ืองจากปากแผลมันดัน
เปิ ด เลยทาให้คนนั่งอย้่หลังพวงมาลัยได้สิทธิขับพาเขามาท่ีโรงพยาบาลอีกครัง้
เพ่ือเข้ารับการเย็บแผลตามขัน้ ตอนที่ถ้กวิธี ทาให้เสียเวลาโดยใช่เหตุไปอีก ถ้า
ไม่มีเร่อื งคดีมาพ้ดคุยคงได้มีการเทศนากนั บ้างล่ะ

“ตกลงแฟนของผ้ตายมีส่วนเก่ียวข้องไหมครับ?” ดลภัทรถามขณะขับ
รถกลับสานักงานหลังจากที่ได้รับคาอนุญาตในการกลับบ้านได้จากคุณหมอท่ีรับ
เร่อื งด้แล(จริง ๆ แอบขอแกมบงั คับมา)

“คดิ วา่ ไม”่ มนัสวินตอบรนุ่ น้ องตามตรง เขาพยายามหาจุดจับสังเกตแล้ว
แตก่ ็ว่างเปล่า

ดลภัทรเช่ือในเซนส์ของรุ่นพี่ แต่เขาก็ยังแคลงใจเร่ืองนั้นอย้่ มันรบกวน
เขาจนทาใหก้ ักเก็บไว้ไม่ได้อีกต่อไป “เอ่อ พมี่ นี ครบั ”

“ว่า?”
“แฟนของผ้ตายคือคนทีเ่ อาดอกไมเ้ คารพช่อนัน้ มาให้จริง ๆ เหรอครับ?”
คนรับฟังมุ่นค้ิว หนั มองรุ่นน้ องทม่ี ีสีหน้ าสงสัยจริง ๆ “ถามทาไม?”
“พอดีผมติดใจน่ะครับ กน็ ัน่ เป็ นหอหญิง เขาไมน่ ่าจะเข้าไปวางไว้ได้”
“น่าจะวานให้เพ่ือนผ้หญิงเอาไปให้นัน่ แหละ” มนัสวินนึกเดาทางเป็ นไป

ได้ท่ีสุด เร่ืองน้ีเขาก็ดันไม่ได้ถามเจ้าตัวเสียด้วย คงให้คาตอบท่ีแน่นอนไม่ได้
หรอก

“นั่นสินะครับ” ดลภัทรครางตอบรับ แต่ความเคลือบแคลงนั่นก็ยังไม่
หายไปหมดเสียทีเดียว ก็ช่อดอกไมน้ ัน่ น่ะมัน…

“พอๆ เบรกเร่ืองน้ีไว้ก่อน ขอเฉ่งเอ็งหน่อย” ว่าแล้วก็เอ้ือมมือส่งกาปั้น
ออกแรงชกพอให้ศีรษะของรนุ่ น้ องเอนไปตามแรง

“อะไรเนี่ยพี่?” ฝ่ ายถ้กกระทาก็ได้แต่งง เขาไปทาอะไรท่ีไม่ดีตอนไหน
กัน?

“วนั น้ีเอง็ เอาแต่เข้าข้างไอเ้ ด็กนัน่ ทีโ่ รงพยาบาลก็ทหี น่ึงแลว้ ทาเวลางาน
เสยี ไปหมด”

“โธ่พ่ี ร่างกายพ่ีมันก็สาคัญนะ ผมเป็ นห่วง” นายดลภัทรลากเสียงอ้อน
ไอเ้ ราก็นึกวา่ เร่ืองร้ายแรงอะไร ท่ีแท้ก็เป็ นเร่อื งท่ีเกี่ยวกบั คุณหมอตัวเล็กนัน่

“พ่ีร้ว่าพ่ีทาอะไรอย่้ แต่เอ็งเล่นไหลตามน้ าตามคาของไอ้เด็กนั่นไปเสีย
เกอื บทกุ อย่าง เอ็งเป็ นลก้ น้ องใครกันแน่?”

“ผมก็ต้องเป็ นล้กน้ องของพี่อย่้แล้วสิคร้าบบบ แต่มันพอดีกับท่ีพี่ด้ือจน
ปากแผลเปิด ผมก็ตอ้ งเข้าข้างคนถ้กสิ”

“เอ้า ไอ้น่ี อีกสักทีดีไหม?” มนัสวินทาท่าข่้จะฟาดมือใส่ในครั้งน้ีทาให้
ดล-ภทั รหน้ าหงอไม่ส้มือ

“พอ่ี ะ ผมกบั คุณหมอเป็ นห่วงพ่ีจริง ๆ นะครับ”
“…”
Rrrrrrrr !!
สายโทรเข้าจากล้กน้ องอีกคนทาลายความเงียบเม่ือคร่้ หลังกดรับมนัส
วินไมล่ ืมที่จะกดป่ ุมลาโพงเผ่ือแผ่คนขับที่นัง่ ข้าง ๆ ด้วย
[ฮัลโหลพี่มีน ได้เร่ืองตามที่พ่ีขอแล้วนะ ทางกองพิส้จน์หลักฐานบอกมา
ว่าพบโบสขี าวอย่้ใต้มือของผ้ตาย แต่มนั ไม่มีร่องรอยน้ิวมือใครเลยนอกจากของ
ผ้ตาย ทางทมี สบื สวนเลยไม่คิดว่าเป็ นหลกั ฐานประกอบคดีได]้
“อมื โอเค ขอบใจที่เป็ นธุระให้”

[ยินดรี บั ใชค้ รับผม แล้วทางนัน้ ไปดท้ ี่เกิดเหตเุ ป็นยังไงบ้างอะ?]
“ห้องถก้ เคลียร์หมด ไม่เหลืออะไรให้ตาม”
[กค็ งจะปลอ่ ยให้อย่้นานหรอก เลน่ มียาเสพติดอย้่ในห้องด้วยเลยนะ]
“คงงนั้ …”
[แล้วน่ีไปมหา’ลัยมาทงั้ ทีได้แอ่วสาวที่ไหนมาบ้างป่ะ?]
…ไอ้ตอนแรกกเ็ ร่ืองงานดี ๆ อย้่ แตไ่ หงมันขา้ มมาเร่ืองนี้ได้ล่ะเน่ีย?
ให้ตายเถอะล้กน้ องแตล่ ะคน!
“ได้นะ แต่ไม่ใช่สาวหรอก” นายดลภัทรเลือกตอบแทนคนท่ีมุ่นคิ้วขัดใจ
กับการเปลี่ยนเร่ืองของรุ่นพ่ีร่วมทีมอีกคนเลยถ้กรุ่นพ่ีซ่ึงเป็ นหัวทีมหลักตวัด
สายตาใส่
[ห้ยยย ผ้กองเราก็ร้ายใช่เล่นนะเน่ีย เป็ นหนุ่มน้ อยช่างอ้อนที่ไหนรึ
เปลา่ ?]
“พอเลย ชักจะดึงออกทะเลเกินแล้ว …อู้ ช่วยไปถามกองพิส้จน์หลักฐาน
อกี อย่างให้ที”
[ว่า?]
“เข็มฉดี ยาท่ีอย้่ในห้อง มรี อยนิ้วมอื ของผ้ตายรเึ ปล่า”
[ไดค้ รับ …แต่แลกกัน พ่ตี ้องมาคุยเร่ืองหนุ่มน้ อยให้ผมฟังนะ-ติ๊ด]
“ไอ้นี่นิ!” ด่าไม่ทัน เพราะมันดันชิงตัดสายไปแล้ว เลยไปลงไม้ลงมือกับ
รนุ่ น้ องคนข้าง ๆ ที่เอาแตน่ ัง่ กลนั้ ขาอย่้แทน
เออดี จะคนไหนกน็ ่าหมนั่ ไส้พอกันทัง้ นัน้ !

“ฮดั ชวิ้ !!”
เสียงจามครั้งใหญ่นั่นทาเอาบรรดานักต่อโมเดลในห้องหันมองเป็ น
ตาเดียว โดยเฉพาะคนท่ีอย้่ใกล้ผ้ปล่อยมลพิษทางอากาศนัน่
“เจน มึงอย่าคิดพังงานเราเชียวล่ะ กว่าจะมาถึงขั้นนี้ลาบากกันขนาด
ไหน” อชริ ะใจแทบร่วงถึงตาต่มุ เม่ือได้ยินเสียงดังท่ามกลางความเงียบที่เต็มไป
ดว้ ยสมาธิการต่อชนิ้ สว่ นโมเดลของเพ่ือนทุกคนในห้อง

“ร้แล้วน่า เราไม่ทาพังหรอก อกี อย่างพวกอาร์ตเล่นเปิ ดแอร์กนั แรงขนาด
นี้เราไม่หนาวก็ให้มันร้ไปสิ” เจตนิพัทธ์ถ้จม้กเพ่ือปรับสมดุล แอบโทษสภาพ
อากาศในห้องที่ถก้ เปิ ดแอร์เสียจนประหน่ึงเป็ นห้องแช่เน้ือ

“ถ้ามันร้อนแล้วพวกเราจะมีใจทางานได้ไง? อนุญาตให้เข้ามาช่วยงาน
แล้วก็ทาตวั ดๆี หน่อย”

“จา้ าาา พ่อ” เจตนิพัทธ์เบ้ปากประชด เออ เขาผิดเองละ่ ท่ีโทรมาขอร้อง
ชว่ ยงานเพราะอยากหาอะไรทา

จะนั่งท่องตาราแพทย์แต่ในห้องก็เบ่ือจะตายชัก จากที่เคยอ่านเข้าสอบ
ผ่านๆ มาก็ประสาทจะกินแย่อย้่แล้ว เลยตัดสินใจโทรหาเพ่ือนรักอีกครัง้ ซ่งึ ก็ได้
คาตอบมาว่าจะยอมให้มาอย่้ดว้ ยถ้าช่วยทางาน

แตข่ องฟรไี ม่มีในโลก
นายเจตนิพัทธ์จ้องเขม็งกับกระดาษโมอีกครัง้ เขาตัดมันตามสเป็ คท่ี
เพ่ือนร่างไว้ ถ้าเทียบงานกับเจ้าของโมเดลทัง้ หลายท่ีหน้ าดาเคร่งเครียดอย้่กับ
การติดช้ินส่วนแล้ว เจตนิพัทธ์ร้ซ้ึงเลยว่างานที่เขาทามันง่ายกว่ากันเยอะ และ
คดิ ถก้ แล้วท่ีตัวเองเลือกเรียนหมอ
“มึง พี่ไม้เอาอีกแล้วว่ะ” หน่ึงในกลุ่มต่อโมเดลโพล่งข้ึนมาท่ามกลาง
ความเงยี บ ทาให้ทุกคนต้องเงยหน้ าจากส่ิงท่ีทาอีกครงั้
“อะไรวะมึง?” อชิระถามแทนเพ่ือนต่างคณะท่ีน่าจะห้ผ่ึงท่ีสุดเพราะเป็ น
ช่ือรุ่นพีม่ ัน
“แฟนกส้ ่งภาพมาให้ พี่ไมแ้ กซ้อื ดอกไม้ไปให้แฟนอีกแล้ว”
“เร่อื งนี้ยังไม่ซาอีกเหรอวะ?”
“มันเพ่ิงผ่านมาสองวันป่ ะล่ะมึง อะไรจะซาเร็วขนาดนัน้ ตอนน้ีในมอคง
ไมม่ ใี ครดังไปกว่าพ่แี กอีกแล้วมงั้ นัน่ ”
“เราขอด้หน่อยได้ไหม?” เจตนิพัทธ์เอ่ยขอโทรศัพท์บนหน้ าขาของเพ่ือ
นอชิระที่มีร้ปดังกล่าวส่งมาทางแอพสีเขียวยอดฮิต เพราะในมุมน้ีท่ีเขานั่งอย่้
ทาใหม้ องเหน็ ไม่ถนัด เลยตอ้ ง(จาใจ)หน้ าด้านขอมาด้ใกล้ๆ
เจา้ ของโทรศัพท์ยินดีส่งให้ด้ เจตนิพัทธ์ละมือจากงาน เพ่งสายตามองร้ป

ที่กดโชว์ข้ึนเต็มหน้ าจอไว้ให้ มันเป็ นภาพท่ีถ้กถ่ายห่างจากร้านดอกไม้ไกล
พอสมควร แต่คนถ่ายก็พยายามโฟกัสให้เห็นเป้ าหมายชัดเจนที่สุด ซ่ึงก็เป็ นพี่
ไมไ้ ม่ผดิ แน่ และสงิ่ ทอ่ี ย้่ในมือของรนุ่ พ่ีชายนัน่

ความสงสัยทาให้เจตนิพัทธ์เลือกจะกดด้ภาพถ่ายอ่ืน ๆ ที่มีบันทึกไว้ใน
หอ้ งแชท สง่ิ ท่ีพบมนั ทาให้เขากลนื น้าลายอย่างยากลาบาก

เราถามอะไรหน่อยได้ไหม?” เงยหน้ าถามเพ่ือนของเพ่ือนด้วยความ
เกรงใจอนั น้ อยนิดท่ีมี

“ว่า?”
“แฟนนายถ่ายร้ปพี่ไมต้ อนซ้ือดอกไม้ได้ไง?”
“ออู แฟนเราทางานอย่ร้ ้านกาแฟท่ีอย่้ซอยเดียวกันกับร้านดอกไม้นัน่ น่ะ”
“อ่า ขอบใจนะ” ยิ้มรับด้วยความเข้าใจพร้อมทั้งส่งโทรศัพท์คืนให้แก่
เจา้ ของเหมือนเดิม
“เจนจะไปไหน?” คราวนี้เป็ นอชิระที่ถามเพ่ือนตัวก้อนของตัวเองท่ีหยิบ
จับอุปกรณง์ านตรงหน้ าก่อนจะสง่ คืนมาให้เขา
“โทษที พอดีนึกข้ึนได้ว่ามีธุระต้องไปทา” บอกแค่นั้นก่อนจะรีบใส่
รองเท้า รบี ออกจากห้องนัน้ มา
ความร้อนรุ่มท่ีเกิดจากความคิดสะระตะในใจ เจตนิพัทธ์ไม่อยากปั กใจ
เช่ือในสัญชาตญาณของตัวเองเท่าไหร่ แต่ภาพของช่อดอกไม้ท่ีเขาเห็นผ่านร้ป
จากโทรศัพท์เคร่ืองนัน้ มันคือดอกกหุ ลาบสีขาว ถ้านัน่ เป็ นของพี่ไม้จริง แล้วช่อ
ดอกพิทเ้ นียนัน่ ล่ะ ของใคร?
เจตนิพัทธ์พาตัวเองว่ิงมาแถวคณะของตัวเอง หันซ้ายแลขวาไม่พบใคร
เวลาใกล้เย็นย่าแบบน้ีคงไม่มีใครมาเดินเพ่นพ่านอีก เจตนิพัทธ์จึงเลือกที่จะไป
ยังสถานที่สุดท้าย
ทางเดินที่ต่อมายังหอพักหญิงท่ีสี่ เจตนิพัทธ์รีบหาท่ีซ่อนให้ตัวเองเม่ือ
สายตาของเขาเห็นเป้ าหมาย ซ่งึ กาลงั อย้่กับใครบางคนที่คาดไมถ่ ึง
พ่ีไม…้ กับพน่ี ้า
และชอ่ ดอกกุหลาบสีขาว

น่ีมันคอื อะไร?
เจตนิพัทธ์ได้แต่นัง่ แอบหลังพุ่มไม้ด้วยความสงสัยสุดฤทธิ์ จากจุดที่เขา
ซ่มุ อย่ไ้ ม่สามารถได้ยินเสียงพ้ดคุยจากทัง้ ค้่ได้ เจตนิพัทธ์เห็นเพียงแค่ว่าพี่ไม้ส่ง
ช่อดอกกุหลาบขาวให้แก่พ่ีน้ า ขยับปากพ้ดอะไรบางอย่างก่อนจะเดินหมุนตัว
เดนิ ออกไปอีกทาง เหลือแค่พี่น้ าท่ียืนหนั หลังให้ในมุมมองของเจตนิพัทธ์ ก่อนที่
ร่ า ง ข อ ง เ ธ อ จ ะ เ ดิ น ห า ย ข้ึ น ไ ป ท่ี ห อ ห ญิ ง สี่ โ ด ย ที่ ส อ ง มื อ โ อ บ ป ร ะ ค อ ง ช่ อ ด อ ก
กหุ ลาบสีขาวนัน่ ไว้ดว้ ยท่าทางท่ีด้หวงแหนยิ่งนัก

บทท่ี 4

“เจนคดิ มากไปรเึ ปล่า?”
คาตอบท่ี ออกมาจากป าก ของเ พ่ ื อน สนิ ท อ ย่ างนา ย อชิ ร ะ ทาให้นายเ จ ต -
นิพทั ธ์คนน้ีร้สึกขัดใจยงิ่ นัก กับข้อสันนิษฐานของตนทีไ่ ด้เล่าออกไปใหฟ้ ัง
“ทาไมล่ะ?” ถามหาขอ้ โต้แย้งของเพ่ือนที่ไม่ยนิ ยอมเห็นดว้ ยกบั ตัวเอง
“ก็เพ่ือนกันอะ เราว่าไม่ใช่หรอก” อชิระค้านเสียงแข็ง ไม่เห็นด้วยอย่าง
ย่ิงกับความคิดของเพ่ือนที่ว่างงานคิดเพ้อไปหลายตลบจนคิดไปได้ว่ารุ่นพี่ทั้ง
สองช่ือทถ่ี ้กเอ่ยนามมาจะเป็ นผ้ต้องหาฆาตกรท่ฆี ่าพี่ฟ้ า
“ไหนอาร์ตบอกว่าอะไรก็เกิดข้ึนได้?” ย้อนคาเพ่ือนเหมือนจะหาเร่ือง
เจตนิพัทธ์มัน่ ใจมากว่าข้อสันนิษฐานของตนเองไม่มีทางพลาดแน่ๆ แต่พอเล่า
ออกมาให้เพ่ือนสนิทคนเดียวร้เป็ นคนแรกก็ดันเจอกับคาค้านกลับมา มนั ช่างขัด
ใจย่ิงนัก!
“ก็ใช่ แต่ก็ไม่น่าเป็ นพวกเขานี่ คนหน่ึงก็แฟน คนหน่ึงก็เพ่ือนสนิท อีก
อยา่ งพฟ่ี ้ าตายเพราะเสพยาเกินขนาดนะ อยา่ ลมื ”
“เอ้า มนั กค็ ดิ ไดเ้ ปล่าวะว่าพ่ีแกอาจถ้กบังคบั ฉีด”
“โดยไม่มีการขัดขืนเน่ียนะ? เราว่าเจนควรหาอะไรทาแล้วล่ะ จะได้ไม่
ฟ้ ุงซ่าน” ถึงอชิระจะไม่เห็นกับตาตัวเอง แต่ในข่าวที่บอกต่อๆ กันมาก็พ้ดเป็ น
เสียงเดียวกันว่าศพพ่ีฟ้ าอย่้ในสภาพนอนตาย ถ้าเป็ นตามท่ีเจ้าเพ่ือนตัวก้อนว่า
มากย็ ง่ิ เป็นไปไม่ไดเ้ ลยที่จะอย่้ในท่านอนที่สงบ
“อาร์ตอะ” พอถ้กจ้ีช่องว่างของคาสันนิษฐาน เจตนิพัทธ์ก็หมดคาจะส้ต่อ
แต่กระนั้นสีหน้ าท่ีไม่ยอมลงก็ทาให้อชิระร้ได้เลยว่าเจตนิพัทธ์ยังไม่ยอมตัดใจ
จากเร่อื งน้ี
“จะไปคิดอะไรมาก? เจนก็ไมไ่ ด้สนิทอะไรกับพี่ฟ้ าเขานี่ จะเป็นการฆ่าตัว
ตายหรอื ฆาตกรรมก็ไม่น่าเกี่ยวกบั เจนนะ”
“เราร้ แต่มนั กวนใจเราน่ี แลว้ เรากก็ า้ วขาลงไปแลว้ ด้วย”
อชิระส่ายหน้ าอย่างนึกระอา เจตนิพัทธ์ที่ติดอุปนิสัยชอบค้นคว้านั่นนี่ มี

ข้อเสียอย่้อย่างก็ตรงท่ีจะค้นจนกว่าจะกระจ่างในทุกความเป็ นไปได้ ไม่ว่าจะ
เป็ นเร่ืองมีสาระหรือไม่ก็ตาม แต่ถึงจะเป็ นแบบนัน้ นิสัยส่วนนี้ก็ทาให้เจตนิพัทธ์
เรียนหมอรอดมาจนถึงทุกวนั น้ีได้ แถมยงั ตดิ ตวั เก็งประจารุ่นอีก

ถ้าไมน่ ับตอนนี้ท่ีโดนลอยแพอย้่
พอจบหัวข้อท่ีเจตนิพัทธ์ตัง้ ใจจะมาหาผ้ร่วมอุดมการณ์แต่พลาดเลยเกิด
ความเงียบข้ึน เจตนิพัทธ์ก็ยังทาหน้ าครุ่นคิดไป ส่วนอชิระก็นั่งด้น้ าหวานที่ซ้ือ
มา สายตาเล่ือนมองไปเร่ือย วันนี้ท่ีโรงอาหารรวมคนบางตาเพราะเป็ นวันหยุด
เลยทาใหอ้ ชริ ะเห็นสิ่งที่สะดุดตาในบรรดากลุ่มคนผ้สวมใสเ่ ส้ือประจาคณะได้
อชิระจ้องมองผ้ชายในเคร่ืองแบบตัวส้งท่ีหันซ้ายแลขวาเข้ามาในเขตโรง
อาหาร เคร่ืองแบบสีกากีท่ีเด่นชัดพอ ๆ กับดาวบนไหล่ เรียกทุกสายตาให้หัน
มองด้วยความสนใจ โดยเฉพาะอชิระท่ีด้จะตาโตกว่าใครเพราะผ้ชายคนนั้น
กาลังมาทางน้ี!
“เออ่ มอี ะไรรเึ ปลา่ ครบั ?” เอ่ยถามตะกุกตะกัก
แน่ละ่ เป็นใครจะปกติได้ถ้าอย้่ๆ กม็ ตี ารวจเดินเข้ามาหา!
“คือ คุณหมอครับ” เพราะความไม่ร้จักช่ือเลยทาให้นายดลภัทรเรียกคน
ตวั เลก็ ท่ีก้มหน้ าไมร่ ้ตวั ถงึ การมาของเขา
วา่ ทค่ี ณุ หมอเงยหน้ าข้ึนเหมือนได้สติ ดวงตากลมหลังกรอบแวน่ กระพริบ
ปริบด้วยความฉงน “อ้าว คุณ?”
“ร้จักกันเหรอ?” อชิระหันถามเพ่ือนทันที นึกสงสัยว่ามันแอบไปร้จักมัก
จี่กบั คนในเคร่ืองแบบตอนไหน
“ก็ประมาณนั้น” ตัวเจตนิพัทธ์เองก็ตอบไม่ถ้ก เขายิ้มแห้งให้เพ่ือนก่อน
จะหันไปถามคนที่ยังยืนเป็ นจุดเด่นในที่น้ีอย่้ “คณุ มีธุระอะไรกับผมเหรอครบั ?”
“พี่มีน…อ่า หัวหน้ าของผมน่ะครับ เขามีเร่ืองอยากจะคุยกับคุณหน่อย”
นายดลภัทรบอกจุดประสงค์ทก่ี ลับมาเยือนที่น่ีอกี ครงั้
เจตนิพัทธ์ถึงบางอ้อเม่ือร้ว่าคนท่ีอยากพบตนเป็ นใคร ถ้ามาอีหรอบนี้
แสดงว่าตาผ้กองขเ้ี กก๊ นัน่ มเี ร่ืองที่อยากจะถามเขาแน่
“เขาอย่้ไหนละ่ ?”

“เด๋ียวผมพาไปครับ” นายดลภัทรฉีกย้ิมเม่ือคุณหมอตัวเล็กยินยอมให้
ความรว่ มมืออย่างว่าง่าย คดิ ว่าจะตอ้ งต่อรองนานเหมือนทีร่ นุ่ พ่ชี อบโดนเสียอีก

เจตนิพัทธ์พยักหน้ าลุกข้ึน บอกขอตัวกับเพ่ือนพร้อมจะไปตามคาเชิญ
นายดลภัทรเหลือบมองเพ่ือนร่วมโต๊ะของคุณหมอตัวเล็กท่ีนั่งฝั่งตรงข้าม เขา
ส่งย้ิมให้ก่อนจะโค้งลาเล็กน้ อย แทนคาขอโทษท่ีอย่้ๆ มาขอตัวเพ่ือนไป
กะทันหนั

เจตนิพัทธ์เดินตามคนนาทางจนมาถึงลานกว้างท่ีทางมหา’ลัยจัดไว้เพ่ือ
เป็ นท่ีจอดรถ ท่ีตรงนั้นมีรถยนต์คันเดียวทาให้เห็นสะดุดตา บริเวณรอบข้าง
เงียบสงดั ราวกบั เป็นใจใหก้ ับการพ้ดคุยในครงั้ น้ี

“คุณมีอะไรจะคุยกับผม?” พอมาถึงคนที่ยืนเก๊กในชุดนอกเคร่ืองแบบ
โทนเดมิ ยนื กอดอกพิงรถอย้่ โถ่ คดิ วา่ หล่อตายล่ะ

มนัสวินปั ดความร้สึกอยากจับอีกฝ่ ายมาตีปากสักทีกับท่าทางกวนวาจา
นัน่ และเลือกทีจ่ ะทาจุดประสงค์ของตัวเองให้ลลุ ่วง “ผมอยากจะถามคุณ ว่าคุณ
พอจะรจ้ กั คนใกล้ตัวของผ้ตายบ้างไหม”

“ผมเคยตอบคุณไปแล้วนี่”
“คนอ่นื ท่ีไม่ใช่แฟนกับพ่อแม่”
เจตนิพัทธ์มุ่นค้ิวคิด “คุณจะเอาสนิทขัน้ ไหนล่ะ? พี่ฟ้ าเป็ นคนเฟรนลี่นะ
มเี พ่อื นเยอะจะตาย”
“ขอแบบสนิท เอาท่ีเข้าออกห้องของผ้ตายได้สบาย” มนัสวินเพิ่มข้อม้ล
ให้ตามทเ่ี จตนิพัทธ์ร้องขอ
คนรับฟั งแอบกัดปาก เขาก็พยายามไม่คิดถึงแล้วนะ แต่ไม่ว่าอย่างไรข้อ
สันนิษฐานที่เขาคิดไว้ก็ไม่หลุดลอยไปง่ายๆ เลยทาให้ในหัวมเี พียงช่ือเดียวท่ีนึก
ออก
“มีอย่้ พ่ีน้าน่ะ เป็ นเพ่ือนสนิทกับพี่ฟ้ า ไม่ได้อย้่ห้องเดียวกัน แต่ก็คิดว่า
น่าจะไดเ้ ข้า-ออกห้องของพ่ีฟ้ าบา้ งละ่ ”
“พอมที างติดต่อไหม?”

“ทาไม? คุณสงสัยเธอเหรอ?”
“ถามไปก็ตอบมา ไม่ใช่ให้ถามกลับ” มนัสวินเอ็ดใส่เจ้าเด็กด้ือตาใสท่ี
ทาท่าจะก้าวขาเข้ามายุ่งกับงานของเขาอีกแลว้
“ผมไม่ร้หรอก เพราะผมเองก็ไม่เคยคุยกับพี่เขาตร ง ๆ เลยสักครั้ง”
คาตอบของอีกฝ่ ายทาให้มนัสวินแอบกุมขมับ นี่เขาต้องไปทาเร่ืองขออีกแล้วใช่
ไหม?
พอกาลังคิดว่าจะต้องไปย่ืนเร่ืองต่อผ้ใหญ่ทัง้ หลายและตัวคณาจารย์นั้น
เจตนิพัทธ์ที่เห็นสีหน้ าไม่ดีก็พลอยร้สึกแย่ตาม พยายามนึกว่ามีทางไหนได้บ้าง
แต่สมองก็ดันนึกออกแคเ่ ร่ืองเดียว ไมร่ ้ว่าจะมีเป็ นประโยชน์ต่ออีกฝ่ายมากน้ อย
แค่ไหน แตเ่ ขาก็เลือกท่ีจะเลา่ ให้อกี ฝ่ ายฟั ง
“เอ้อ เม่อื วานตอนคุณกลับไป ผมเจอพี่น้าว่ิงเข้ามาคุยกับพี่ไม้ด้วย”
“คุยเร่ืองอะไร?” จะเกี่ยวหรือไม่แต่ตารวจอย่างเขาก็ยินดีรับข้อม้ลทุก
อยา่ งเพ่อื ที่จะนาไปส้่การปิ ดคดีได้ ดังนัน้ มนัสวนิ จึงไมร่ อช้าทจี่ ะถามออกไป
“เร่อื งโบของพ่ีฟ้ า”
“โบ? โบผก้ ผมน่ะเหรอ?”
“ใช่”
“เห็นรึเปล่าว่าเป็ นสีอะไร” พอได้ข้อกระจ่างตรงนี้มนัสวินก็เริ่มเห็นวง
แคบของเส้นทางแล้ว
“สีขาวน่ะ ก็เป็ นของแฟนกันน่ี”
“หมายความว่าอะไร?” มนัสวินมุ่นค้ิวเม่ือคนเด็กกว่าพ้ดในสิ่งท่ีเขาไม่
เขา้ ใจออกมา เป็นแฟนกนั แล้วไง?
“ทม่ี หา’ลัยผมมีตานานค่้รักน่ะ ถ้าชอบใครจะให้โบหรือริบบิ้นสีขาวกับอีก
ฝ่ าย” ถ้าจะให้เล่าตัง้ แต่ความเป็ นมาก็ยืดยาวเกิน เจตนิ พัทธ์เลยตัดทอนให้
เหลอื ใจความเพียงเทา่ น้ี
“ฝ่ ายไหนต้องเป็ นคนให้?” เส้นลางสังหรณ์กระตุก มนัสวินเผลอเข้า
ประชิดจับตัวของเจตนิพัทธเ์ ป็ นการกดดันเค้นคาตอบอย่างท่ีเคยทา
“กะ-ก็ให้ทัง้ ค่้นั่นล่ะ เหมือนแลกใจกันไง” เจตนิพัทธ์อึกอักตอบ ไม่ทัน

ตงั้ ตัวกบั ระยะประชิดขนาดน้ี พอได้เห็นใกล้ๆ กท็ าให้รับร้ถึงแรงกดดันจากแวว
ตาของอีกฝ่าย ซ่งึ มากพอจะทาใหเ้ ขาเผลอกลัวไปว้บหน่ึง

มนัสวินขบฟั น เขาหันมองดลภัทรซ่ึงรุ่นน้ องคนน้ีก็หัวไวพอจะตอบรับ
การส่อื ความหมายระหวา่ งพวกเขาทาให้คนนอกอย่างเจตนิพัทธ์ตามไมท่ ัน มนัส
วินปล่อยเจตนิพัทธ์ให้เป็ นอิสระ ทุกอยา่ งมนั ลงล็อคแทบจะทัง้ หมดเม่ือประกอบ
กับหลกั ฐานทไ่ี ด้มา

“เฮ้! พวกคุณจะไปไหนกันน่ะ?!” เจตนิพัทธ์ร้องท้วง รีบคว้าแขนของผ้
กองขเี้ ก็กไวไ้ ด้ทันก่อนที่จะหนีไปได้อีกเหมือนคราวนั้น

“กลับไปอ่านหนังสือเตรียมสอบดีกว่า นี่ไมใ่ ช่เร่อื งของเด็ก” มนัสวินออก
แรงสะบัดมือของเจตนิพัทธ์ท้ิงอย่างง่ายดาย ก่อนจะข้ึนรถที่ดลภัทรสตาร์ทรอ
ไว้

รถขับเคล่ือนออกไปแล้ว ท้ิงให้เจตนิพัทธ์ยืนคว้างอย่้คนเดียวอีกครั้ง
ใบหน้ าขาวแสดงถงึ ความไม่พอใจท่ีถ้กกระทาแบบเดิมทัง้ ท่ีตนก็ให้ความร่วมมือ
ทีด่ ี เจตนิพทั ธข์ บฟันดว้ ยความแค้น

คิดวา่ เจตนิพัทธ์คนนี้จะยอมทาตามท่ีบอกเหรอ ฝันไปเถอะไอ้ผ้กองบ้า!!
รอยย้ิมกระตุกแทนบนใบหน้ า คิดจะมาเทียบชั้นกับเจ้าถ่ินล่ะอย่าหวัง
เลย! เจตนิพัทธ์วิ่งลัดเลาะไปตามทางลัดที่เหล่านักศึกษาเลือกใช้ยามขับขัน
โดยเฉพาะเวลาไปด่มื กนั ตอนกลางคนื แลว้ ต้องแอบเข้าหอพัก
ใครจะว่ายังไงก็ช่าง แต่เจตนิพัทธ์มั่นใจว่าอีตาผ้กองนั่นคงคิดแบบ
เดียวกับเขา ไม่งัน้ คงไม่รีบออกตัวไปขนาดนัน้ คอยด้เถอะ เขาจะต้องลบคาสบ
ประมาทของอชริ ะให้ได!้
ร่างสมส่วนพาตนเองทะลุมาถึงอาคารเป้ าหมาย รอยยิ้มเหนือชัยเผยข้ึน
เม่ือไม่เห็นว่ีแววของรถนายตารวจของสองคนนั่น แสดงว่าเขามาถึงที่ หมาย
ก่อนใคร ฝ่ าเท้าในผ้าใบหุ้มข้อพาเจ้าของร่างเดินข้ึนไปยังห้องหน่ึงท่ีอย้่ในตัว
อาคารนัน้
บอกแล้วว่าอย่ามาเล่นกับเจ้าถิ่น เจตนิพัทธ์ร้ดีว่าวันน้ี ช่วงเวลานี้ ผ้ต้อง
สงสัยจะอย้่ที่ไหน

แตเ่ ม่อื มาถึงจุดหมาย ภาพท่ีสะท้อนหลังเลนส์แว่นทาให้เจตนิพัทธ์มุ่นคิ้ว
ความมัน่ ใจเม่ือคร่้แทบสลายหายไปส้ิน เพราะผ้ต้องสงสัยท่ีเขาคิดว่าคือคนร้าย
กาลงั ถือชอ่ ดอกกหุ ลาบขาวท่ีมรี ิบบิ้นสีขาวลายเดียวกันกับที่ผ้กไว้ตรงข้อมือ

“พไ่ี ม”้
“เจน”
เจตนิพัทธ์มองใบหน้ าของรนุ่ พ่ีที่ยังหลงเหลือคราบความเสียใจอย้่ อีกทัง้
ยังภาพถา่ ยค่้ท่เี สียบแทรกอย่้ในช่อดอกไม้นัน่ อกี
นี่คอื
“อ่า…โดนเห็นสภาพน้ีจนได้” ไม้ปาดคราบน้ าตาออก มองรุ่นน้ องที่เดิน
เกร็ง ๆ เขา้ มาหา
“นัน่ พ่จี ะเอาไปทาอะไรครับ?” สมองของเจตนิพัทธ์ตอนน้ีเหมือนจะหมุน
ต้วิ ความเป็นไปได้ท่ีคิดไว้มนั คลาดเคล่ือนไปหมดจนจับทางอะไรไม่ได้อีก
“พ่จี ะเอาไปไหว้ฟ้ าท่ีงานศพวนั น้ีน่ะ”
“แล้วโบนั่น” เจตนิพัทธ์มองเจ้าโบสีขาวท่ีมีลายประดับเล็กน้ อยพอให้
เห็นถึงความแตกต่างจากโบสีขาวพ้ืนๆ โบทเี่ ป็ นสัญลักษณ์ของคร้่ กั
ไมย้ ม้ิ สายตาทอดมองโบทงั้ สองเส้นทเี่ ป็ นตัวแทนความรักระหว่างเขากับ
ฟ้ า “ถึงฟ้ าจะตาย แต่พ่ีก็ไม่อยากรับคืน พี่ยังอ่อนแอเกินกว่าจะเร่ิมต้นกับใคร
ใหม่”
“นัน่ คือโบของพวกพี่?”
“ใช่”
เด๋ยี วนะ เจตนิพัทธ์มนุ่ ค้ิวคิดตาม
“แลว้ เม่อื วานที่พี่น้ าเอามาใหน้ ัน่ ”
ไม้ถอนหายใจเบา มองรุ่นน้ องที่มีแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย “นั่น
ไม่ใช่ของฟ้ า เป็ นของน้ าน่ะ” ราวกับมีกระแสไฟฟ้ าไหลผ่านร่างไปว้บหน่ึงเม่ือ
ได้ฟั งความจริงข้อนี้จากรุ่นพ่ีชาย เจตนิพัทธ์ลมหายใจสะดุด “พี่ร้ว่าน้ าชอบพี่
แตพ่ ไี่ ม่สามารถรบั ความร้สกึ ของน้ าไว้ได้ พีใ่ หเ้ ธอได้แค่เพ่ือนเท่านัน้ ฟังดใ้ จร้าย
เนอะ ทั้งท่ีเธอคิดแบบนั้น แต่พี่ก็ยังขอให้เธอช่วยเอาดอกไม้ไปให้ฟ้ าท่ีห้อง

เพราะอีกไม่กี่วันน้ีจะถึงวันครบรอบของเรา พี่มักจะซ้ือดอกกุหลาบให้ฟ้ าเสมอ
แต่ช่อน้ีเป็นชอ่ สุดทา้ ยแล้ว”

เจตนิพัทธ์พ้ดอะไรไม่ออก สมองเขาโล่งว่างเม่ือได้ฟั งเร่ืองเล่าจากปาก
ของรุน่ พ่ี หวั ใจของเขาเตน้ ถี่ ในสมองเองก็ทาการเช่ือมโยงได้อีกครงั้

“พี่ไม”้
“…”
“พี่น้าบอกชอบพเ่ี ม่ือไหร่?”
“เม่อื หา้ วนั ก่อนนี้เอง”
สองขาออกแรงสับวิ่งทันทีเม่ือได้รบั การยนื ยันช่วงเวลาที่แน่นอน มันตรง
ล็อคและเป็ นบทสรุปท่ีสมบ้รณ์ที่สุด เจตนิพัทธ์ว่ิงออกมาโดยไม่สนใจคาเรียก
ของรุน่ พี่ เขาพลาดไปเพราะมีส่ิงท่ีไมร่ ้ เกบ็ ความแค้นถึงผ้กองบ้าที่ไม่ยอมบอก
อะไรเขาบ้าง พนันได้เลยว่าอีกฝ่ ายต้องรใ้ นสิ่งที่เขาไม่ร้แน่
เจตนิพัทธ์วิ่งมาจนถึงหน้ าหอหญิงส่ีได้สาเร็จ และเป็ นดังคาด ท่ีหน้ าหอ
หญิงเกิดไทยมุงตวี งล้อมคนสี่คนที่เว้นระยะห่างต่อกันด้วยบรรยากาศตึงเครียด
บนร ะ เบียงแต่ละ ชั้นของหอพั กเองก็ มีเหล่ านั กศึ กษ าห ญิง ออกม า ยื น ด้
สถานการณ์ รอล้นุ ไปว่าเร่อื งจะจบลงอย่างไร

มนัสวินไม่ชอบสถานการณ์แบบน้ีเท่าไหร่นัก เจ้าคนพ้ดตะล่อมเก่งก็ดัน
ไม่อย้่อีก กับผ้ร้ายท่ีถ้กจับได้แต่คิดหนีด้วยการคว้าเอาคนใกล้ตัวในตอนนั้นมา
จรดปลายเข็มฉีดยาจี้ที่คอนักศึกษาหญิงท่ีไม่ร้เร่ืองนั่น แต่มันก็แค่เข็มเปล่า
มนัสวินเลยคิดจะเข้าไปลุยซ่ึง ๆ หน้ าเหมอื นท่ีชอบทา

ถ้าไมต่ ิดว่าถก้ ขัดดว้ ยเสียงของใครบางคนเสียก่อน
“หยุดนะ!” เจตนิพัทธ์เข้าไปวงในตีเสมอกับมนัสวินจับไม่ให้เข้าไป เสียง
เขาดึงความสนใจให้ทุกคนมาท่ีเขารวมทัง้ ตัวหญิงสาวที่กาลังยืนล็อคคอผ้หญิง
อีกคนทีเ่ ขาไมร่ ้จัก
“อย่าเข้ามานะ ไม่งัน้ ฉันฆ่ายัยน่ีแน่!” หญิงสาวตะหวาดโดยมีเสียงร้อง
ด้วยความหวาดกลัวของเหย่ือท่ีตนจับไว้แทรกเคล้าไปด้วยกัน

“นี่! อยา่ ทาให้เร่ืองมนั แย่ลงได้ไหม?! เข้ามาทาไมเน่ีย!” มนัสวนิ ว่าใส่เจ้า
เด็กด้ือที่ไม่เคยยอมฟั งคาพ้ดของเขา และในตอนนี้ก็ยังเข้ามาขวางการทางาน
ของเขาอีก!

“คุณนั่นล่ะจะทาให้เร่ืองแย่ลง! ร้ไหมว่าถ้าเธอฉีดอากาศในเข็มนั่นเข้า
เส้นเลือดจะเกิดอะไรข้ึน!” เจตนิพัทธ์ว่าใส่เจ้าคนไม่ร้ถึงความอันตรายของเข็ม
ฉีดยาเลม่ นัน้

“มันก็แค่เข็มฉีดยาเปล่าไม่ใช่รึไง?” มนัสวินหยุดความคิดบ้าระห่าในหัว
ลงเม่อื ร้ถงึ ความอันตรายท่ีอาจเกิดข้ึนกับตัวประกัน

“เออ มนั เปลา่ แต่อากาศที่อย่้ภายในนัน่ ล่ะทีน่ ่ากลัว ถ้าฉดี อากาศเข้าเส้น
เลอื ดโดยตรงในปริมาณ 100-200 ซซี หี รอื มากกวา่ นัน้ จะทาให้เกิดฟองอากาศอุ
ตันในกระแสเลือด ส่งผลให้ระบบการไหลเวียนเลือดหยุดทางานและตายได้
ภายในไมก่ วี่ ินาท!ี ”

มนัสวินที่ได้ยินก็ตาสว่างแทบจะทันที เขาเพ่งมองเข็มฉีดยาที่อย้่ในมือ
ของผต้ ้องหา ถึงจะไม่ชัด แตก่ ็แน่ใจแลว้ ว่าตวั เลขมนั มีถึงสามหลักดว้ ยกนั

“ใช่! ฉันฆ่ามันด้วยวิธีนั้นล่ะ!” น้ าตะโกนข้ึนเม่ือได้ฟั งคาอธิบายท่ีเป็ น
เหมือนข้อมัดตัวในสิ่งที่ตัวเองกระทาไป ยาในตัวออกฤทธิ์ให้คลุ้มคลั่งทวีค้ณ
ลมหายใจหอบต่า ดวงตาไร้แววสดใสเม่ือนึกถึงเร่ืองราวต่าง ๆ ทเ่ี กดิ ข้นึ

“พ่ีฆ่าพี่ฟ้ า” เจตนิพัทธ์มองหญิงสาวที่มีสภาพไม่น่าด้ย่ิงกว่าทุกวัน บน
ใบหน้ าของเธอมีร่องรอยคราบเคร่ืองสาอางท่ีหลุดร่อนเปิ ดเผยถึงปี ศาจที่อย่้
ภายใน ปีศาจดามืดที่ไม่มีใครร่วงรม้ าก่อนว่าจะคิดทาร้ายคนใกล้ตวั ท่ีทาดีต่อกัน
มาตลอด

“ฉันฆ่ามัน ฆ่ามันท่ีพรากเอาทุกอย่างไปจากฉัน ทัง้ เพ่ือน ทัง้ คนรัก มัน
เอาจากฉันไปหมด!” น้ าตะโกนอย่างเดือดพล่าน ระบายความโกรธที่คับแค้นสุม
ในอกมานานหลายปี

เจตนิพทั ธ์มองหญิงสาวดว้ ยความเวทนา “ไมม่ ีใครเอาอะไรไปจากพี่”
“ไม่จริง! อีฟ้ ามันเอาไปหมด มาทาดีแสร้งปั้นหน้ ายิ้ม ทาตัวเป็ นดาวเด่น
จนทกุ คนตอ้ งก้มหวั ให้มนั อยากได้อะไรกต็ ้องได้ อนี ่ารงั เกียจนัน่ !”

มนัสวินอยากจะสบถเหลือเกิน งานนี้อย่าว่าแต่กล่อมเลย แต่พ้ดคุยปกติ
ก็ยากแล้วสาหรับคนที่มียาต้องห้ามอย่้ในร่างกาย แม้แต่เจตนิพัทธ์ก็จนปั ญญา
จะต่อรอง

ทกุ อย่างดต้ ึงเครียด จนกระทงั่ มีผ้มาใหมเ่ ข้ามารว่ มวงในเพม่ิ อีกคน

“น้ า”

“ไม”้
หญิงสาวมองชายหนุ่มที่เดินเข้ามาพร้อมช่อดอกกุหลาบสีขาว กุหลาบ
ขาวอันเป็ นสิง่ ที่เธอไมเ่ คยไดร้ บั มันจากเขา ความโลภในความรักทาให้เธอขโมย
มันมา และเอาดอกไม้ที่แทนความร้สึกของเธอโยนมันลงไปแทน มันสมควร
แล้ว เพราะไมเ้ ป็นคนย่นื มันใหเ้ ธอ ไมใ่ ช่อหี น้ าดา้ นนัน่ !
“เธอ ฆ่าฟ้ า” ไมม้ องหญิงสาวที่เคยร่วมหัวเราะด้วยกันกับฟ้ าอย่างไม่นึก
เช่ือสายตา ตอนน้ีเธอมสี ภาพไม่ต่างอะไรจากปี ศาจรา้ ยท่ีแสนน่ากลัว
“เพราะมันพรากนายไปจากฉัน ฉันสิที่ควรจะได้รักกับนาย! ทาทุกอย่าง
ทัง้ คอยด้แล ทัง้ คอยช่วยงาน ที่ตรงนั้นมันต้องเป็ นของฉัน!” น้ ากาเข็มในมือ
แน่น แรงอารมณท์ าให้เธอเผลอกดองศามือทาให้ปลายเข็มแทงเข้าผ่านชัน้ เน้ือ
กาพรา้ เขา้ ไป
“ฮือออ ช่วยดว้ ย!” หญงิ สาวที่เป็ นตัวประกันหวีดร้อง น้าตาเธอไหลอาบ
ด้วยความกลัวสุดขั้วหัวใจเม่ือร้ว่าเข็มฉีดยาเล่มนี้มันอันตรายยิ่งกว่าปื น
กระบอกไหนเสียอีก
เจตนิพัทธ์กัดฟั น เขาแทบหยุดหายใจเม่ือเห็นว่าปลายเข็มมันแทงเข้าไป
ในชัน้ เน้ือแล้ว แต่ยังดีที่ปลายนิ้วเธอยังเกร็งอย้่เลยปลายด้ามจึงไม่ได้กดฉีดให้
อากาศเข้าไป แตถ่ งึ แบบนัน้ กเ็ ถอะ กย็ ังอันตรายเกินกว่าจะปล่อยไว้อย่้ดี
“ชว่้ ์”
เสยี งสัญญาณบางอย่างที่ดังข้ึนใกล้ตัวทาให้เจตนิพัทธ์หนั มอง และพบว่า
มันมากจากผ้กองท่ีส่งสัญญาณให้กับนายตารวจในเคร่ืองแบบคนนั้น และเขาก็

ไม่โง่พอจะเฉลยแผนนั่น ย่ิงได้เห็นแววตาท่ีจ้องมองมาจากผ้กองแล้ว มันบีบ
บงั คบั ใหเ้ ขาพ้ดได้แค่คาเดียว

“ผมร้น่า”
ขณะที่ทางนี้ประสานงานกัน ทางไม้เองก็ร้สึกเสียใจเม่ือคนท่ีไว้ใจท่ีสุด
กลับเป็ นคนท่ีน่ากลัวที่สุด และได้พรากในส่ิงสาคัญรองจากชีวิตและพ่อแม่ของ
เขา
ไม้วิ่งตามหลังรุ่นน้ องมา เขานึกสงสัยในสีหน้ าสุดท้ายก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่ง
หายหนีออกมา และเม่ือมาถึงปลายทางที่เห็นว่ามีร่างของรุ่นน้ องอย่้ในวงกลุ่ม
นักศึกษากับคนท่ีคุ้นตา และคาพ้ดที่เสียดแทงลึกถึงจิตใจกับความจริงเร่ืองการ
ตายของแฟนสาว ไม้มาทันฟั งคาสารภาพของน้ า และมันทาให้เขาร้สึกผิดต่อ
เธอยงิ่ นัก
ความผิดชอบชัว่ ดีท่กี ่อข้นึ ในจิตใจทาใหเ้ ขาได้ตัดสินใจทาบางอย่าง
“น้า ปล่อยน้ องเขาเถอะ”
“ไม่! ถ้าฉันปลอ่ ย พวกมันก็จะเขา้ มา จับฉนั แยกจากนายอีก!”
“งนั้ ให้ฉันไปอย่้ตรงนัน้ ไหม อย่้ใกล้กับเธอตามที่เธอต้องการไง”
“พี่ไม้!” เจตนิพัทธ์หันขวับเม่ือละสายตาไปจากตรงน้ีไม่ถึงนาทีก็ได้รับร้
การตดั สินใจท่ีฟังแล้วไม่น่าเหน็ ด้วยอย่างย่ิง
ไมห้ นั มาสง่ ย้มิ ให้รุ่นน้ อง กอ่ นจะหันไปพ้ดกับน้าต่อ “ได้ไหม น้า?”
หญิงสาวมองชายหนุ่มที่เฝ้ าฝั นมานาน คาพ้ดนั่นเป็ นดั่งแสง แห่ง
ความหวังทแี่ ผซ่ ่านโอบล้อมตวั เธอให้ร้สึกอิ่มเอม
น้ าแย้มยิ้มเม่ือเห็นไม้เดินเข้ามาใกล้ตามที่พ้ด ยิ่งใกล้เท่าไรแรงแขนที่
กอดรัดตัวประกันก็ยิ่งอ่อนลง เป็ นดัง่ ฝั นท่ีกลายเป็ นจริง ราวกับเจ้าหญิงใน
นิยายทร่ี อคอยเจา้ ชายในฝั นมานาน
ในจังหวะลุ้นระทึกท่ีสุด หากไม่มองจากมุมส้งก็คงไม่เห็น นายตารวจ
หน่ึงคนที่ใช้โอกาสความพร่ามัวในดวงตาของฆาตกรหลบมาซ้อนหลังได้สาเร็จ
และชายหนุ่มทเี่ ป็ นปมในใจเดนิ เข้าไปในระยะประชิดกับตัวประกัน
…นับจากน้ีมันคือนาทชี วี ิต

“ไม้” น้าเอ่ยเรียกช่ือชายหนุ่มท่ีหลงรักอย่างนึกเพ้อฝัน รอยยิ้มเป่ี ยมไป
ดว้ ยความสุขท่ีลน้ ปรี่ ในทีส่ ดุ สายตาของไม้ก็มเี ธอ

แต่ไม่ใชว่ ันน้ี!

สีหน้ าเม่ือคร้่ผลัดเปล่ียนในเสี้ยววินาที ใบหน้ าบิดเบี้ยวจนด้น่ากลัวยิ่ง
กว่าภ้ติผี มือกาเข็มแน่น ออกแรงกระชากง้างวงกว้างไม่สนว่าอีนั่นจะวิ่งหนี
ตะเลิดไปทางไหน เพราะเธอไดเ้ ปล่ียนเป้ าหมายไปทช่ี ายหนุ่มแทน!

“พี่ไม้!” เจตนิพัทธ์หวีดร้องและร่างกายท่ีไวเท่าสมองก็สัง่ ให้สองขาขยับ
วิ่งเข้าไป โดยท่ีมนัสวินไหวตัวตามจับไม่ทัน ส่วนดลภัทรนั้นเข้าชาร์ทหญิงสาว
จากด้านหลังแล้ว แต่ความคลุ้มคลัง่ ของเธอทาให้ไม่สามารถควบคุมกิริยาไว้ได้
ชะงกั

“ปล่อย! ปล่อยฉัน! ฉันจะเอาแกไปอย่้ด้วย! แกต้องเป็ นของฉันคนเดียว
และตลอดไป!” น้าตะโกนสดุ เสียง ดิน้ ส้แรงผ้ชายทงั้ สองคน สิ่งเดยี วทีเ่ ธอคิดจะ
ทาคอื ปักปลายเข็มน่ีใสร่ ่างของไมเ้ ท่านัน้

แต่ในเสย้ี ววินาทีท่ีอลม่านนัน่ ปลายเขม็ แหลมกลับเลือกลงแทงผิดคน
ฉกึ !

“เจน!!!”

บทท่ี 5

ปึ ก
แฟ้ มสีดาถ้กปิ ดลงเม่ือผ้ถือมันไล่อ่านครบทุกตัวอักษรทีเ่ ขียนเป็ นรายงาน
ไว้ภายในทั้งหมดแล้ว และบทสรุปที่ออกมาก็เป็ นดั่งท่ี คาดหวังจากรุ่นน้ อง
ตารวจทีป่ ั้นมาเองกบั มือ
“ทาได้ดี ฝี มือไม่เคยตกลงเลยนะ” พลตารวจเอกจิรวัฒน์ขยับยกย้ิมให้
ร้อยตารวจเอกมนัสวนิ ที่นัง่ อย่้อีกฝั่งกล่าวชมด้วยใจจริง คิดถก้ แล้วท่ีส่งมอบคดี
นี้ให้แกอ่ ีกฝ่าย
“ผมแค่ทาตามหน้ าท่ี ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นหรอกครับ” มนัสวินบอก
ปั ด คนอ่ืนอาจจะฟั งรับร้ถึงการถ่อมตน แต่สาหรับรุ่นพี่ที่เคยตามด้แลช่วงชีวิต
หน่ึงของรุ่นน้ องคนน้ีก็ย่อมมองทะลุสีหน้ าเรียบสนิทนัน่ ไปถึงความร้สึกที่แปลก
ไปได้
คนที่มากด้วยยศและวัยกว่าผ่อนลมหายใจเล็กน้ อย “ชว่ ยรบั คาชมน้ีไว้ที
เถอะ นายทาได้ดมี าก”
“…” มนัสวินสบตามองรุ่นพี่ท่ีมองตรงมา เขาทัง้ ค่้ต่างถ่ายทอดอารมณ์
ผ่านแววตา และมนัสวินก็รับร้ถึงความจริงใจท่ีส่งมา แต่ตัวเขาในตอนนี้ไม่อาจ
รับไวไ้ ดจ้ ริง ๆ จงึ เป็ นฝ่ายเบนสายตาหนีก่อน
จริ วัฒน์ท่เี ห็นแบบนัน้ ก็ยอมลา่ ถอย คดิ หาเร่อื งอ่ืนคุยเพ่ือดงึ บรรยากาศ
“ผมแค่จับสังเกตการ ตายท่ีผิ ดปกติได้ แต่คุณจับได้ทั้งริบบิ้นและ
ลายนิ้วมือ สมแล้วทคี่ ลุกคลีกับหน่วยสืบสวนมานาน”
“…”
ขนาดเร่อื งงานก็ดึงไม่ได้ จริ วัฒน์เลยมองหาอย่างอ่นื แทน ซ่งึ กไ็ ด้ของท่ีด้
แปลกตาใกลม้ ือของมนัสวนิ นัน่ ละ่ เป็ นตัวช่วย
“นัน่ ?”
เจา้ ของส่ิงนัน้ เหลือบมองแตก่ ็ไม่คิดจะให้คาตอบใด ๆ แก่อกี ฝ่าย มนัสวิน
เลือกท่ีจะโค้งลาออกมาทัง้ แบบนัน้ ออกไปพร้อมเจ้าส่ิงที่ด้น่าสงสัย หากเป็ นคน

อ่ืนก็คงมีถ้กสัง่ ลงทัณฑ์บ้างเร่ืองไม่มีสัมมาคาระวะกับนายเหนือหัว แต่สาหรับ
คนนี้จิรวัฒน์จะยกยอดไว้ก่อน เพราะผ้กองมนัสวินในตอนนี้ไม่อย้่ในภาวะที่
มนั่ คงนัก

จิรวัฒน์ทอดมองแฟ้ มคดีท่ีจบลงถ้กต้องคืนความเป็ นธรรมแก่ผ้เสียหาย
อย่างแท้จริง เขายกยิ้มอ่อน อย่างน้ อยผลงานจากคดีน้ีก็ทาให้เขามัน่ ใจระดับ
หน่ึงว่าฝีมือการทางานของมนัสวินไม่ได้แปรผันตามความร้สึกนัก นับว่าคุ้มต่อ
ความเส่ียงท่ีเสนอให้ทีมน้ีเป็ นคนจัดการ

นายเหนือหัวของสานักงานใหญ่ยินดีที่จะเซ็นปิ ดคดีนี้ให้จบลงอย่าง
สมบ้รณก์ บั คดีริบบิ้นสีขาวทเ่ี กิดข้นึ จากความร้สกึ เพียงช่ือเดียว รกั

มนัสวินเดินกลับมาถึงห้องพักของทีมตนเอง ระหว่างทางนั้นเขาได้รับ
สายตาใหม่จากเหล่านายตารวจในเคร่ืองแบบหลายยศที่แสดงบนบ่า เสยี งซุบซิบ
นั่นไม่น่าสนใจอะไรนักจึงไม่คิดฟั ง อย่างไรเสียก็คงไม่พ้นการกลับมามีผลงาน
ของเขานัน่ ล่ะ

“ส่งงานกับผบ.เป็ นไงมัง่ อะพี่?” พอเข้ามาถึงก็เจอกับล้กทีมท่ีอย่้สแตน
บายเฝ้ าห้องเพราะมีงานเคลียร์เอกสารเก่าท่ีทีมก่อนทาไว้เงยหน้ าทักทายพร้อม
รอยย้มิ

“ก็ด”ี
“ก็ดีของพ่ีน่ียังไงเนี่ย แล้วนั่นจะไปไหน?” นายอธิปถามคนท่ีเดินดุ่มๆ
ไปท่โี ต๊ะของตัวเอง ควา้ กุญแจรถเตรียมเดินออกไปอีกครงั้ กับ
กระเชา้ ใบเล็ก?
“อย้ท่ างานใหเ้ สร็จละ่ ”
นัน่ คือคาสงั่ ห้ามตามใชไ่ หม?
“ขี้โกงอะพี่ ผมก็อยากไปเย่ียมเด็กคนนัน้ เหมือนกนั นะ!” โวยวายไปก็ไม่
ทันแลว้ แผน่ หลังของหวั หน้ าทีมหายออกไปจากห้องแล้ว ท้ิงให้นายอธิปต้องนั่ง
แก้เอกสารเกา่ คนเดียวต่อไป
คดีริบบ้ินสีขาว เกิดข้ึนเพียงแค่ความร้สึกรักที่ส่งไปไม่ถึงผ้รับสาร น้ า