White Ribbon

แค้นท่ีฟ้ าแย่งทุกอย่างไปจากเธอแม้กระทัง่ คนรัก จึงคิดลงมือทันทีท่ีตนเองถ้ก
ปฏิเสธความร้สึกจากไม้ พวกเขายังจาได้ดีตอนที่จบั ตัวน้ามาดาเนินคดีสอบสวน
แมจ้ ะมีอาการมึนเมาตามประสาผ้เสพยา แตเ่ ธอกพ็ ้ดไปยิ้มไปด้วยใบหน้ าที่ทรุด
โทรมเช่นเดียวกับจิตใจของเธอ เธอเล่ามันออกมาอย่างมีความสุข สารภาพทุก
อย่างในส่ิงที่เธอได้ทาลงไปกับเพ่ือนที่แสนดีคอยเตือนเธอเสมอเร่ืองการใช้ยา
เพราะความรักที่มากเกินทาให้ตาบอดและเลือกกระทาตามความคิดอารมณ์ชั่ว
วบ้ ทาใหส้ ายสัมพนั ธ์ท่ีดตี ่อกันอย่างคาวา่ เพ่อื น ขาดลงในท่ีสุด

น้ ากลายเป็ นนั กโทษโดยสมบ้รณ์ เพราะนอกจากเธอจะต้องรับการ
บาบัดรักษาแล้วเธอยังต้องเผชิญกับชีวิตท่ีอย่้ในคุกต่ออีกหลายปี ซ่ึงระยะเวลา
การรักษาและต้องโทษนัน้ แยกส่วนกัน ดังนั้นหากเธอไม่หายขาดจากการรักษา
เธอก็คงต้องตกอย้่ในโลกความฝั นท่ีจะขังเธอไปตลอดกาลพร้อมกับบาปทีเ่ ธอได้
สรา้ งไว้ ซ่งึ มันก็ไมต่ า่ งอะไรจากคุกดีๆ นัน่ เอง

ความรกั กน็ ่ากลัวแบบน้ี…

กลิ่นยาฆ่าเช้ืออันเป็ นเอกลักษณ์ลอยฟ้ ุงแทรกเข้ามายังห้องพักผ้ป่ วย ทา
ให้เจ้าของห้องท่ีนอนอย้่ถึงกับต้องเบ้หน้ ากับการรักษาความสะอาดท่ีดีเกิน
มาตรฐานน้ีจนต้องยน่ จม้ก

“ไมต่ ้องมาทาหน้ าแบบนั้นเลย ดแี คไ่ หนแลว้ ที่ไม่ตาย”
“นั่นปากเรอะ” คนบนเตียงจิกสายตาให้เพ่ือนที่วันน้ีว่างทั้งวันเลยมา
เยีย่ ม
อชิระเอ้ือมมือไปดึงแก้มของคนป่ วยท่ียังปากดีได้อย้่เพราะแผลมันไม่ได้
หนักหนาอะไรมาก ท่ีนอยด์น่ีก็คงเพราะเบ่ือที่ต้องมานอนรอคาสั่งหมอด้วย
กนั เอง
นายเจตนิพัทธ์ปั ดมือเพ่ือนออกให้พอร้ว่าไม่เล่นด้วย ซ่ึงอชิระก็ยินยอม
แต่โดยดี เขานั่งมองเจ้าเพ่ือนตัวก้อนที่ยังครบสามสิบสองดี เว้นแต่ที่แขนซ่ึง
ตอนน้ีมีผา้ พันแผลสีขาวพันทับรอยผ่าตัดไว้
ตอนชุลมุนจับตัวคนร้ายนั้น ท่ีนายเจตนิพัทธ์คนดีของสังมได้เอาแขน

ของตัวเองไปรับเข็ม(แบบไม่ตัง้ ใจ)ไว้ ก็ช่วยทาให้ตารวจเข้ารวบตัวน้ าไว้ได้
มัน่ คงกว่าเดิมเพราะไม่ต้องคอยระแวงอาวุธท่ีมีอานุภาพอันตรายเทียบเท่าปื น
นัน่ แล้ว

ซ่ึงผลลัพธ์ของการทาตัวเป็ นคนดีในครัง้ น้ีก็ทาให้เจตนิพัทธ์ได้แผลมา
หน่ึงแผลใหญ่ท่ีทาให้เขานึกเข็ดไปอีกนาน (ซ่งึ กไ็ ม่น่าจะนานนักหรอก อชิระขอ
รับประกัน) นั่นเพราะปลายเข็มเกิดหักข้ึนมา มันดีที่ทาให้เจตนิพัทธ์ไม่ต้อง
เสี่ยงตายกับอากาศที่อาจพลาดถ้กฉีดเข้ามา แต่มันก็ทาให้นายเจตนิพัทธ์คนดี
ของสงั คมต้องเข้ารบั การผ่าตัดเพ่ือเอาเข็มนัน่ ออกจากร่าง เลยทาให้ต้องมานอน
แกรว่ รอคาอนุญาตจากอาจารยห์ มอคนเดิมท่เี กือบจะมองหน้ ากันไม่ติด

“ฮอื …เราไม่น่าเลย”
“เออ เจนไม่น่าเลย เป็ นไงล่ะ? อยากยุ่งไม่เข้าเร่ืองดีนัก” ก็ไม่อยากจะ
ซ้าเติมนักหรอก แต่ความไมส่ านึกของเพ่ือมนั ทาให้เขาหมัน่ ไส้จริง ๆ
ด้นัน่ ปากเบะจนจะเบ้ียวกันไปข้างแลว้
“ก็ถ้าไอ้ผ้กองยอมบอกรายละเอียดเราบ้างนะ เราคงไม่ว่ิงไปผิดที่แล้ว
หาทางจบเร่อื งท่ีดีกวา่ นี้แน่”
“ไอ้เจน” หมดคาจะด่ากับความเผือกของเพ่ือน “อะไรทาให้แกอยากยุ่ง
กับเร่อื งนี้นักหนาวะ?”
คาใจกับเร่ืองน้ีจริง ๆ ยิ่งมันยุ่งจนได้เร่ืองได้แผลมาก็อยากจะตีมันสักที
ใหห้ ายซา่ ทาตัวเป็นคนดีของสังคมเกินหน้ าที่
“ก็เราร้ไปแล้วน่ีนา” บ่นอุบอิบตอบเพ่ือนออกไป
ข้อแก้ตัวนั่นทาเอาอชิระถอนหายใจด้วยความปลงกับความเป็ นนายเจต-
นิพทั ธค์ นนี้
แกรก็ …
“ขอโทษท่ีไปนานครับ ผมซ้ือมาให้แล้ว” นายดลภัทรเปิ ดประต้เข้ามา
พร้อมของกินท่ีเจตนิพัทธ์ร้องขอให้ไปหาซ้ือมาให้เพราะไม่อยากกินกับข้าวของ
โรงพยาบาล เขา้ ใจฟี ลของคนไข้ก็วันนี้
ขนมนมเนยยี่ห้อโปรดช่วยบรรเทาความขุ่นมัวของเจตนิพัทธ์ได้ชะงัก

เปล่ียนมาอารมณ์ดภี ายในชวั่ พริบตาจนนายอชริ ะหมนั่ ไส้หยิกแกม้ ยุ้ยๆ นัน่ ไปที
“อารต์ อย่าแกล้ง!”
“หมั่นไส้ จริ ง ๆ จบงานนี้ อย่ าลืมขอบคุ ณ คุณผ้ กองด้วยล่ะ” เห็น

นายตารวจหน้ าใสก็นึกข้นึ ได้ เลยเลือกจะย้าเตือนเจ้าคนขี้ลืมในเร่ืองรอบตัว
“ทาไมต้องขอบคุณด้วย?” หันไปถามหน้ าซ่ือ ๆ จนอชิระต้องกามือเขก

หวั เพ่อื นไปทหี น่ึง
“ยังมหี น้ ามาถาม ท่ีแกรอดมาได้และรับผิดชอบจ่ายค่ารักษาให้แกน่ีไม่ใช่

เพราะเขารึไง?” เอด็ ใส่เจ้าคนทีเ่ ปลี่ยนเป็ นมุน่ ค้ิวเม่ือฟังจบ
“ไม่ได้ขอเถอะ” เล่ือนสายตาหนีเพ่ือนพร้อมคว้าขนมใส่ปากเค้ียว ความ

หงดุ หงิดตีต้นื ข้นึ มายามนึกถึงตาผ้กองขี้เก๊ก
ในตอนที่จับกุมน้ าได้แล้วแน่ ๆ เจตนิพัทธ์ที่กาลังมองนายตารวจและไม้

ช่วยกดตัวของน้ าไว้อย้่ก็ถ้กมือของมนัสวินคว้าตัวไปจับโดยเฉพาะแขนข้างที่
ถ้กเข็มแทงซ่ึงมีรอยเลือดไหลออกจากปากแผลเล็ก ๆ นั่น คาพ้ดที่ตั้งใจจะ
ปล่อยออกไปต้องกลืนลงคออย่างรวดเร็วเม่ือพบกับแววตาดุดันของอีกฝ่ าย ใน
ตอนนั้นความกลัวมันแล่นวาบไปทัว่ สันหลัง คิดว่าต้องถ้กดุแน่ ๆ แต่ประโยคที่
ไดก้ ลบั มาจริง ๆ นัน้ กลับเป็ นเพยี งแค่

‘ไปโรงพยาบาลเด๋ียวนี้’

และเจตนิ พัทธ์ก็ถ้กลากออกมาจากตรงนั้นทันที ถ้กนามาส่งตัวที่
โรงพยาบาลเดิมอันเป็ นต้นเร่ืองของทุกอย่าง ตอนผ่าตัดก็เจอหน้ ากับอาจารย์
หมอ โดนบ่นไปหน่ึงเทศใหญ่ หลังผ่าตัดเสร็จออกมาก็ไม่เจอคนท่ีน่าจะรออย้่
เจตนิพัทธ์ถ้กเข็นมาท่ีห้องพักส่วนตัวอย่างดี อาจไม่ดีเทียบเท่าห้อง VIP ที่เคย
เดินเข้า-ออกตอนได้ตามอาจารย์หมอไปด้ แต่ก็นับว่าเป็ นห้องท่ีต้องเสีย
ค่าใชจ้ า่ ยส้งพอตวั อย่้แล้วสาหรบั โรงพยาบาลเอกชน

พอถามเร่ืองจากนางพยาบาลประจาห้อง ก็ร้ว่าค่าเสียหายทัง้ หมดได้ถ้ก
จ่ายเรียบร้อยแล้ว แต่เจตนิพัทธ์ยังกลับบ้านไม่ได้ เขาที่เรียนสายน้ีเองก็เข้าใจ

สถานการณอ์ ย่้ วา่ ตนเองตอ้ งนอนแกรว่ รอด้แผลไปอกี สองวัน
ครบกาหนดการพักงานพอดี
แต่ไอ้เร่ืองแผลอะไรนี่ไม่ได้ทาให้นายเจตนิพัทธ์หงุดหงิดแต่อย่างใด แต่

ที่นอยด์อยน่้ ี่ก็เพราะไอ้ผ้กองข้ีเก๊กนัน่ ล่ะ!
เป็นคนพาเขามาเองแท้ๆ แต่กลับไมค่ ิดจะอย้ร่ อด้อาการกนั เลยรึไง?!
คิดไปก็หงุดหงิด เจตนิพัทธ์หยิบขนมเข้าปากเคี้ยวคาใหญ่ ระบายความ

หงุดหงดิ ทีไ่ ม่สามารถขจัดมันออกไปได้ด้วยวธิ ีอ่ืน
“ยงั ไงเจนก็ควรจะขอบคุณเขานะ อย่างน้ อยเขาก็ช่วยทาให้ไม่ต้องดรอป

วชิ า”
เหตุผลความดีความชอบอีกอย่างท่ีถ้กยกข้ึนมาเตือนความจาของเ จ ต -

นิพัทธ์ก็ยิ่งทาเจ้าตัวก้อนเบะปากหนัก ความช่วยเหลืออีกอย่างของนายผ้กองขี้
เก๊กนัน่ คือช่วยคุยกับอาจารย์ถึงเร่ืองค่าเสียเวลาท่ีเขาได้(เสนอตัว)พัวพันกับคดี
จนได้รับบาดเจ็บ จึงเป็ นเหตุสุดวิสัยทาให้นายเจตนิพัทธ์คนนี้ไม่เสียชั่วโมง
ฝึกงานแมแ้ ต่นาทีเดียว

มนั ก็ดอี ะ แต่ดใี จไมล่ งจริง ๆ!
แค่เห็นความเร็วของการกินขนมก็ร้แล้วว่าเจ้าเพ่ือนตัวก้อนยังมีกาแพง
ตัง้ อย้่ไม่คลาย นายอชิระชักอยากร้แล้วสิว่านอกจากรายละเอียดท่ีเพ่ือนเคยเล่า
(บ่น)ถึงผ้กองคนนั้นใหฟ้ ั งมันมีอะไรที่เขาพลาดไปรเึ ปล่า เจา้ เพ่อื นคนนี้ถึงได้ด้ือ
นัก
แกร๊ก
ทุกสายตามองผ้เข้ามาใหม่ ซ่ึงก็มีเพียงนายเจตนิพัทธ์คนเดียวที่รีบหัน
หน้ าหนีจ้วงขนมเข้าปากอีกชิ้นใหญ่ ๆ
“คนป่ วยเขาอนุญาตให้กินของแบบนี้รึไง?” มนัสวินเดินเข้าไปแย่งถุง
ขนมในมือของคนบนเตียงมาจนได้รบั สายตาเหว่ียง ๆ ใส่วงโต
“กินได้เถอะ ผมไม่ได้ป่ วยเป็ นอะไรที่เก่ียวกับกระเพาะนะคุณ” เจต-
นิพัทธ์เอ้ือมมือหมายจะแย่งถุงขนมคืน แต่มนัสวินโยนมันไปให้ไกลพอท่ีจะไม่
มใี ครเอ้ือมไปถึง เทา่ นัน้ ล่ะดวงตากลมโตหลังแว่นค้่นั้นจ้องมาด้วยความอาฆาต

ทนั ที
“กินนี่ซะ” จ้องมาก็จ้องส้ ยกกระเช้าท่ีมีเต็มไปด้วยผลไม้ข้ึนมาวางไว้

ใกล้มอื อีกฝ่าย
“ไม่กนิ ” ตงั้ ใจจะคว้ากล่องนมรสช็อคโกแลตข้ึนมาด่มื แตก่ ็ถก้ แย่งไปอีก
“เป็ นหมอก็น่าจะร้ดีว่าควรกินอะไรช่วงที่ป่ วย” ย้อนองค์ความร้ที่ปาก

เลก็ ๆ นัน่ ชอบเถยี ง
เจตนิพัทธ์กัดปาก ถึงอยากจะเถียงใจจะขาดแต่ก็จริงอย่างท่ีอีกฝ่ ายว่า

แล้วในกระเช้านัน่ ก็ดันมีแต่ของทีเ่ ขาชอบเสียอีก
ให้มนั ไดอ้ ย่างนี้สิ!
“เอามีดมาดิ จะปอก” พ้ดไปก็อยากกัดลิ้นตัวเองตาย ความร้สึกที่เหมือน

เป็นฝ่ายพ่ายแพแ้ บบน้ีมันน่าหงุดหงิดเป็ นบ้า
มนัสวนิ เล่ือนเก้าอี้ที่อชริ ะลุกสละท่ีนัง่ ไปนั่งกับนายดลภัทรทโี่ ซฟาในห้อง

แทน เขาหยิบมีดปอกผลไม้กับจานใบกลมจากชัน้ วางท่ีทางโรงพยาบาลมีจัดไว้
ให้ แต่ไม่ได้ย่นื สง่ มนั ให้แก่คนที่ร้องขอ

จะทกั กก็ ระไรอย้่ มนั เหมือนมีอะไรมาติดอย่้ที่ปาก เจตนิพัทธ์นัง่ มองนาย
ผ้กองที่กาลังนั่งปอกผลไม้แต่ละชนิดจากในกระเช้านามา อดใจรอไม่นานจานที่
มีผลไม้ปอกเสร็จพร้อมทานก็ถ้กย่ืนมาให้ แม้ร้ปร่างหน้ าตาจะไม่ได้น่ากินเท่า
ฝีมอื พอ่ ครวั แม่ครัวมืออาชพี แตก่ น็ ับว่าใสใ่ จดี

“ขอบคุณครับ” เสียงเบาสุดในชีวิต แถมยังไม่เต็มเสียงดีด้วย ถึงจะขุ่น
เคืองอย่างไรแต่เจตนิพัทธ์ก็ดันเป็ นคนประเภทถือเร่ืองกินเป็ นใหญ่จึงปฏิเสธ
ไม่ได้เลย

“จบเร่อื งนี้ ผมหวงั วา่ จะไมเ่ ห็นคุณโผลม่ าในคดีไหนอีกนะ”
คาพด้ ของอีกฝ่ ายทาให้มือท่ีกาลังจะหยิบไม้จิ้มฟั นท่ีใช้แทนส้อมนัน่ ชะงัก
ไป เจตนิพทั ธ์เล่อื นมองไปที่สหี น้ าจรงิ จงั ของร้อยตารวจเอก
“ทาไม? ถา้ ผมโผล่ไปอีกมนั จะมปี ั ญหาอะไรรึไงคุณ?” คนปากดีก็ยังเป็ น
คนปากดแี ละคงความเอาแต่ใจไว้ดีเย่ียม
ประโยคนั่นทาให้อชริ ะทนี่ ั่งฟั งอย่้เงียบๆ อยากลุกไปบ้องกะโหลกเพ่ือนท่ี

ดนั บ้อื ผิดเวลา นี่ขนาดนัง่ มองผ่านแผ่นหลังยังแอบเห็นออร่าความดุดันเลย แล้ว
ด้เจา้ เพ่อื นตัวก้อนเขาทา!

“เป็ นสิ เป็ นแน่ กับคนอย่างคุณท่ีเข้ามายุ่งกับการสืบคดีจนได้รับบาดเจ็บ
แบบนี้” มนัสวินข่มอารมณ์ เขาเลือกใช้การพ้ดและน้ าเสียงเป็ นกลางเพ่ือไม่ดึง
บรรยากาศให้แย่ลงไปมากกว่าน้ี

“มันเร่ืองของผมป่ ะ ผมเลือกเข้าไปเองเถอะ แผลน่ีผมก็ทาตัวเอง ไม่
เห็นจะเก่ยี วกนั เลย”

“เกย่ี วส!ิ !”
“!!!”
เสียงตวาดของมนัสวินดงั พอจะส่งความร้สึกถึงอีกสามคนในห้องให้สะดุ้ง
ไปตามๆ กัน โดยเฉพาะเจตนิพัทธ์ที่นั่งอย่้ตรงหน้ า เขาเห็นความวาวโรจน์ท่ีอย่้
ในดวงตานัน่ ความโกรธท่ีกาลังปะทแุ ต่อีกฝ่ ายยังกักเก็บมันไว้ได้
“คิดว่าชีวิตมันรีเซ็ทใหม่ได้เหมือนเกมส์รึไง? อย่าคิดว่าท่ีทาอย้่มันเป็ น
เร่อื งสนกุ หัดคดิ ถึงชีวิตตวั เองเสียบ้าง!”
“….”
ความเงยี บโรยตวั ทนั ทหี ลังจากนัน้
และตัดจบลงด้วยการที่ตารวจสองนายเดินหายไปจากห้อง โดยท่ีคนลุก
ออกไปก่อนคือมนัสวิน เม่ือหัวหน้ าทีมไป ล้กน้ องอย่างดลภัทรก็ต้องไปตาม
นายตารวจหน้ าใสไม่ลืมที่จะหันมาโค้งลง เขาแอบมองเพ่ือนของคนป่ วย ย้ิมให้
เป็นการลาด้วยใจท่ีหวิวไปเลก็ น้ อยก่อนจะหายตามรา่ งรุ่นพไ่ี ป
เหมือนเดดแอร์จะยังอย้่ทัง้ ที่คนก่อได้จากไปแล้ว อชิระชัง่ ใจอย้่นานกว่า
จะลกุ เดินไปนัง่ เก้าอี้ตัวนัน้ ข้างเตียงเพ่ือนท่ีนั่งกม้ หน้ านิ่ง
“โอเคไหม?”
เจตนิพทั ธ์ยังไม่ตอบทีเดียว เขานัง่ มองผลไม้ในจานที่มีบางชิ้นเริ่มมีรอย
หมองคล้าเพราะสัมผัสอากาศนานเกนิ ไป
ในอกของว่าที่คุณหมอมันทัง้ อัดแน่นและเบาโหวง สลับกันไปมาจนร้สึก
หดห้่ไม่น้ อยหลงั จากได้ยินคาพ้ดนัน้

“อาร์ต” อชิระหันหน้ ามองเพ่ือนที่ยังใช้สายตาทอดมองผลไม้ในจานอย่้
“เราผิดขนาดนัน้ เลยเหรอวะ?”

ถามแบบน้ีอชิระก็ไม่ร้จะตอบอย่างไรให้มันดีต่อทัง้ สองฝ่ ายดี “เราก็ไม่ร้
หรอกว่ามันผิดมากน้ อยแค่ไหน แต่สาหรบั ตัวเรา เราคดิ วา่ เจนผิดนะ”

เจตนิพัทธ์เล่ือนสายตามองเพ่ือน ซ่ึงอชิระก็ขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม ยก
มือข้นึ แตะที่ผ้าพันแผลบนแขนของเพ่ือน

“ตอนเราร้ว่ามึงเอาตัวไปเสี่ยงกับเร่ืองน้ี ใจเราหล่นว้บเลยนะ ก้กลัวมาก
ว่าแกจะตายห่าเอาได้ ขนาดตอนน้ีเราก็ยังกลัวอย้่เลย” อชิระมองหน้ าเพ่ือน
ตอนที่ได้รับแจ้งจากนายตารวจคนนัน้ ความง่วงจากที่ต่อโมเดลมาหายเป็ นปลิด
ทิ้ง ใจเขาสั่นไปหมด จาไม่ได้ด้วยซ้าว่าพ้ดอะไรออกไปบ้าง ร้ตัวอีกทีก็มาถึง
โรงพยาบาลดว้ ยความชว่ ยเหลือจากนายตารวจคนนัน้ แล้ว

คนที่ด้ือปากเก่งเม่ือคร้่หายไปทันทีเม่ือเห็นดวงตาของเพ่ือนคลอไปด้วย
น้าทร่ี ้นื บนดวงตานั่น มันเป็ นส่งิ ท่บี อกชัดเจนย่งิ กว่าคาพ้ดของนายผ้กองนัน่ อีก

“อาร์ต”
“หืม?”
“ขอโทษนะ”
พ้ดไปก็เหมือนจะร้องไห้กับสิ่งท่ีตนเองได้ทาลงไปในคราวนี้ และอชิระก็
ใจดีพอที่จะคว้าตัวเจตนิพัทธ์เข้ามากอดให้ร้ว่าตนไม่ได้โกรธอะไร ดีด้วยซ้าที่
พระเจา้ ยังเข้าขา้ งไม่ให้เพ่ือนเขาหนีกลับบ้านเก่าก่อน
“อยา่ ทาแบบน้ีอีกนะ”
“อ้อื ”
เม้มปากกลัน้ เสียงสะอ้ืน กอดตอบเพ่ือนด้วยความร้สึกผิดท่ีตนทาเร่ือง
เลวร้ายต่อความร้สึกของคนท่ีอย้ร่ อบขา้ ง
อชิระอมยิ้ม เจตนิพัทธ์ในอารมณ์นี้ค่อนข้างหายาก แต่เขาก็ไม่คิดจะ
หยอกแกลง้ ให้เสียความซ้งึ ใจ ดึงเจา้ เพ่อื นน้ าตาซึมออกจากไหล่ มีอีกเร่อื งท่ีต้อง
เคลยี รเ์ ช่นกัน
“ขอโทษเราแล้ว อย่าลืมไปขอโทษคนนี้ด้วยล่ะ” บอกก่อนจะช้ีไปท่ีจาน

ผลไมใ้ นมือของเจตนิพัทธ์
ดวงตากลมมองผลไม้ท่ีเริ่มด้ไม่น่ากินเพราะมีรอยช้าจากอากาศมาสัมผัส

มันมากเกินปริมาณ แต่ถึงจะเป็ นแบบนั้น คราวน้ีมือท่ีหยุดชะงักไปก็ได้ขยับจ้ิม
เน้ือผลไม้ชน้ิ หน่ึงกัดเข้าปากแต่โดยดี รสชาตทิ ่ไี ม่เปล่ียนแปลงตามหน้ าตาทาให้
เจตนิพัทธ์ยม้ิ ออก

“อมื ”

[ปิ ดคดีริบบิน้ สีขาว}

เข็มฉีดยำเปล่ำ ๆ ก็สำมำรถฆ่ำคนได้ ถ้ำหำกเรำฉีดอำกำศ
ปริมำตรประมำณ 100 – 300 ลูกบำศก์เซนติเมตรเข้ำไปใน
หลอดเลือด เพรำะจะทำให้เกิด Air Embolism หรือภำวะท่ีมี
ฟองอำกำศในกระแสเลือด โดยมันสำมำรถทำให้เกิดปั ญหำตำ่ ง
ๆ มำกมำยต้ังแต่อำกำรเจ็บหน้ำอกจนถึงเสียชีวิต โดยจะข้ึนอยู่
กบั ปรมิ ำตรของอำกำศที่แทรกเขำ้ ไปในเส้นเลอื ด

นอกจำกน้ี Air Embolism ยังสำมำรถเกดิ ข้ึนไดจ้ ำกสำเหตอุ น่ื
เชน่ กำรบำดเจบ็ ข้ันตอนกำรผำ่ ตัด กำรฉดี ยำทำงหลอดเลอื ดดำ
กำรดำน้ำ ทำให้ผู้คนมีควำมเสี่ยงต่อกำรเกิด Air Embolism
เมื่อฟองเข้ำสู่กระแสเลือดมันจะอุดตัน ขัดขวำงกำรไหลของ
เลือด เม่ือเส้นเลือดอุดตันจะทำให้ไม่สำมำรถหมุนเวียนเลือดไป
ยงั อวยั วะต่ำง ๆ ได้ จงึ อำจทำให้หวั ใจวำยเฉยี บพลนั