ความน่าจะเป็น

รายงานเชงิ วิชาการ
การวิเคราะห์และวจิ ารณว์ รรณกรรม

เร่อื ง ความนา่ จะเปน็

ผู้จดั ทำ
นางสาวธมลวรรณ บญุ ทอง
ชนั้ มธั ยมศึกษาปีที่ 6 เลขที่ 17

ครทู ่ีปรกึ ษา
ครู ปารชิ าต นวลวิจติ ร
รายงานนเี้ ป็นส่วนหน่ึงของรายวิชาวรรณกรรมปัจจุบัน รหสั วิชา ท33203
ภาคเรียนท่ี 2 ปกี ารศกึ ษา 2564
โรงเรยี นกาญจนาภเิ ษกวทิ ยาลยั กระบี่



รายงานเชงิ วิชาการ
การวเิ คราะห์และวิจารณว์ รรณกรรม

เรือ่ ง ความนา่ จะเปน็

ผู้จดั ทำ
นางสาวธมลวรรณ บญุ ทอง
ชั้นมัธยมศึกษาปที ่ี 6 เลขท่ี 17

ครทู ี่ปรกึ ษา
ครู ปารชิ าต นวลวิจิตร
รายงานนเ้ี ปน็ สว่ นหน่ึงของรายวชิ าวรรณกรรมปจั จุบัน รหัสวิชา ท33203
ภาคเรยี นที่ 2 ปีการศึกษา 2564
โรงเรยี นกาญจนาภเิ ษกวทิ ยาลยั กระบี่

คำนำ

รายงานฉบับนี้เป็นรายงานเพ่ือประกอบการเรียนในรายวิชา วรรณกรรมปัจจบุ ัน ของนักเรียนชน้ั
มธั ยมศกึ ษาปีท่ี 6/4 โรงเรียนกาญจนาภเิ ษกวิทยาลยั กระบี่ โดยมีจุดประสงคเ์ พื่อการศึกษาเรยี นรจู้ ากการคิด
วเิ คราะหเ์ นือ้ หา ซึ่งเป็นเนื้อหาของหนงั สือวรรณกรรม เร่ือง ความนา่ จะเปน็ ในเน้ือเร่ืองจะมหี วั ข้อตา่ งๆ ใน
การวเิ คราะห์ ดังน้ี รปู แบบ โครงเรอ่ื ง แนวคิด ตวั ละคร บทสนทนา ฉาก และลลี าการใชภ้ าษา

หนังสอื วรรณกรรม เรอ่ื ง ความนา่ จะเป็น เปน็ วรรณกรรมซไี รตใ์ นปี พ.ศ.2545 ประเภทรวมเรื่องสั้น
ผเู้ ขียน คอื ปราบดา หย่นุ วรรณกรรมเร่ืองนี้ส่วนใหญ่แตล่ ะเรื่องสะท้อนแนวคดิ ใหเ้ ห็นถึงความเปน็ จริงของ
มนุษย์ และแสดงให้เหน็ ถงึ พฤตกิ รรมของมนุษย์ได้อย่างชัดเจน ทั้งในด้านความคิด ความอยากรู้อยากเหน็
ความกลัว สง่ิ เหล่านอ้ี ยู่ในตัวของมนุษย์ทุกๆคน ดังน้ันแตล่ ะเร่ืองที่ ปราบดา หยุ่น นำมาเสนอในรปู แบบของ
เรือ่ งสน้ั น้นั ไดแ้ สดงใหเ้ หน็ ถึงความคดิ ของตวั เขาในอีกมุมมองหน่งึ ที่แตกตา่ งไปจากมุมมองของคนท่วั ไปใน
สังคม

อรา่ งไรกต็ าม เน้ือหาของรายงานเลม่ นมี้ าจากการศกึ ษาและคดิ วเิ คราะห์ข้อมลู มาจากหนังสอื วรรณกรรม
เร่ือง ความนา่ จะเป็น ผู้จดั ทำคาดหวงั วา่ รายงานเลม่ นีจ้ ะสามารถเปน็ ประโยชน์ตอ่ ผ้ทู ีม่ าอ่านได้ศกึ ษาต่อและ
นำข้อมลู ท่ไี ด้จากรายงานเล่มนี้ไปใช้ใหเ้ กดิ ประโยชน์สงู สดุ หรืออาจเป็นแนวทางในการศึกษาต่อในรายวิชาน้ี
หากมขี ้อแนะนำหรอื ข้อผิดพลาดประการใด ทางผู้จดั ทำต้องขอนอ้ มรบั และขออภยั มา ณ ท่นี ดี้ ้วย

นางสาว ธมลวรรณ บุญทอง

2 มนี าคม 2565

สารบญั

เรอ่ื ง หน้า

คำนำ ก
สารบัญ ข
ความนา่ จะเป็น 1
เน้อื เรื่องตอน ความน่าจะเปน็ 3
วิเคราะห์เนื้อเร่ืองตอน ความนา่ จะเป็น 13
เนื้อเรื่องตอน ด้วยตาเปลา่ 20
วเิ คราะหเ์ น้อื เรื่องตอน ด้วยตาเปล่า 27
เนอ้ื เรื่องตอน ตามตาต้องใจ 30
วเิ คราะหเ์ นือ้ เร่ืองตอน ตามตาต้องใจ 37
เนื้อเร่อื งตอน อะไรในอากาศ 39
วเิ คราะห์เนอ้ื เรื่องตอน อะไรในอากาศ 49
เนอ้ื เร่ืองตอน เหตุการณ์กรรมซำ้ เลา่ 51
วิเคราะหเ์ นอ้ื เร่ืองตอน เหตกุ ารณ์กรรมซำ้ เลา่ 57
สรปุ 59
บรรณานกุ รรม 60

ความนา่ จะเปน็ เปน็ ผลงานทไ่ี ด้รบั รางวัลซีไรต์ ปี 2545 ของ "ปราบดา หยุน่ " หนังสือรวม 13 เรือ่ งสนั้
ของปราบดา หย่นุ ทเ่ี คยตีพมิ พ์ลงในนติ ยสารแพรวสดุ สัปดาห์ พร้อม 3 เรื่องสัน้ ใหม่ ในหนังสือประกอบด้วย
เนอ้ื หาของแง่มมุ ของคนท่มี องโลก ในมุมกลับ เขาคิด กรองตรอง แล้วกล้ายงิ คำถาม ดว้ ยการตัง้ คำถามไว้
มากมาย ที่คนทวั่ ไปไม่เคยถาม ซงึ่ แตล่ ะคำถาม เปน็ คำถามที่ผู้คน ไมเ่ คยคิดจะตอบ และเขาเองก็ไมต่ ้องการ
คำตอบ นับเปน็ การสรา้ งสรรคจ์ ินตนาการ ท่ีแตกต่างไปจากคนอน่ื แต่ทุกคำถามล้วนมี "ความนา่ จะเป็น"
ทัง้ สิ้น

หนงั สอื "ความน่าจะเป็น" เล่มนี้ ได้รวบรวม 13 เร่อื งสนั้ ซึ่งเป็นวรรณกรรมท่นี ่าจะถอื ไดว้ า่ เปน็ ตัวแทน
ความคดิ ของคนรนุ่ ใหม่ ผา่ นการคดิ รเิ รมิ่ สร้างสรรคข์ องผู้เขียน ทีไ่ ด้สังเกตชวี ติ และพฤติกรรมมนษุ ย์
วพิ ากษ์วจิ ารณ์สงั คมและค่านิยมของยคุ สมยั แลว้ นำมาล้อเลยี นเสยี ดสีด้วยอารมณ์ขนั อย่างเฉยี บคม เรื่องสนั้
ในหนงั สือรวมเรื่องส้นั ชดุ นี้ มลี ลี าและกลวธิ ีการเขียนเฉพาะตวั และมีความหลากหลายแปลกใหม่ในดา้ นกลวิธี
และขนบวรรณศิลป์ จึงทำใหเ้ ราไดเ้ ข้าใจแนวคดิ ที่สะท้อนถึงสังคมยคุ หลงั อย่างยคุ ที่เรียกวา่ postmodern
นอกจากน้ียงั มีความโดดเดน่ ในด้านการเลน่ กับภาษาอยา่ งมีรากทางวัฒนธรรมโดยแทจ้ รงิ อีกท้ังเปน็ คำถาม
ปลายเปิดให้ผอู้ า่ นมสี ่วนร่วมด้วย

เรื่องสั้นทัง้ 13 เรอ่ื ง ทปี่ ราบดา หยุ่น นำมารวมเล่มเป็นหนังสอื รวมเรื่องสน้ั ชดุ ความน่าจะเปน็ มดี งั นี้คือ

1. ความนา่ จะเป็น

2. ดว้ ยตาเปล่า

3. ตามตาตอ้ งใจ

4. อะไรในอากาศ

5. นกั เว้นวรรค

6. เหตุการณก์ รรมซ้ำเล่า

7. กรมอุตนุ ยิ มวิทยา

8. บรรยากาศเปน็ กนั เอง

9. อปุ กรณป์ ระกอบฉาก

10. ตน้ื -ลึก หนา-บาง

11. คนนอนคม

12. มารตุ มองทะเล

13. เจอ

เรอื่ งสน้ั ทัง้ 13 เรอ่ื งไดส้ ะท้อนใหเ้ ห็นว่า สังคมของเรากำลังอ่อนแอลงอยา่ งมากโดยเฉพาะความออ่ นแอ
ทางด้านความคิด ความเปน็ อัตลักษณ์ของแต่ละคนกำลังถกู ทำลายลง เพราะจดุ ท่แี ต่ละคนยืนอยูน่ ้ันมาพรอ้ ม
กบั คำว่าอิทธิพล ซง่ึ มาคกู่ ับคำวา่ อำนาจ ชนิดท่ีแยกจากกันไม่ได้ คิดแตเ่ พยี งว่าหากขดั ขืนก็ตาย เชื่อตามก็รอด
ทัง้ ๆทีบ่ างคร้งั เชอื่ อาจตาย ขัดขนื อาจรอดกเ็ ป็นได้ และใครจะให้คำตอบไดด้ ไี ปกวา่ ตัวของตัวเอง เพราะทกุ
อย่างทีเ่ กดิ ขน้ึ กับปญั หาท่ีกำลังจะขยายแผ่กวา้ งออกไป ความคดิ ที่ออ่ นแอลง กบั ทางออกที่ควรจะเปน็ ก็คือ
ตวั มนุษยเ์ อง เพราะ “มนุษย์ควรมีความเป็นตัวของตัวเอง มากกว่าจะถูกครอบงำจากความคิดของบุคคลอื่น”
ดงั นั้น “ความน่าจะเป็น” นบั เป็นเรือ่ งสน้ั อีกเร่อื งหนึง่ ท่จี ะนำพาความคิดของท่านได้ใหไ้ ด้โลดแล่น และขดุ คยุ้
ความเปน็ จรงิ ภายในตวั ตนของมนุษย์ ให้หลดุ ออกมาจากมุมมดื ทางความคิดทห่ี มกตัวอยู่ในสังคมพร้อมด้วย
ปญั หามากมาย ผ่านท่วงทำนองทเี่ รียบเรียงเป็นตัวหนังสือ ของชายหนมุ่ คนน้ี ปราบดา หยนุ่

ซ่งึ ดฉิ ันได้เลอื กมาวเิ คราะห์ทั้งหมด 5 เรอ่ื งดว้ ยกนั ได้แก่ ความนา่ จะเป็น ดว้ ยตาเปล่า ตามตาต้องใจ
อะไรในอากาศ และเหตุการณก์ รรมซ้ำเล่า

ความนา่ จะเป็น

กระดาษของฉนั ตก (มันเป็นกระดาษจากสมุดสมัยฉนั ศึกษาอยู่มัธยมหนง่ึ สีเส้นน้ำเงินบนผิวของมนั เริ่มจาง
ทัง้ หน้ากระดาษมีเพยี งหน่งึ ประโยคบนเสน้ บรรทัดที่สามนับจากเส้นบนสุด ลายมือบรรจงของฉันเขียนดว้ ย
ปากกาลูกลนื่ สดี ำ น่าแปลกใจทย่ี งั คมชัดอยู่ถงึ วันนี้ ประโยคนน้ั มใี จความวา่ "ฉนั จะไม่มวี ันเปลีย่ นแปลง"

เปลีย่ นแปลงจากอะไรฉนั ก็จำไม่ได้เสียแล้ว จงึ จนใจจริงๆท่จี ะรวู้ า่ ฉันรักษาคำปฏญิ าณของตวั เองไว้ได้
หรอื ไม่ ฉนั ลองนึกดู เม่ือครั้งยังอายปุ ระมาณสิบสองสิบสาม ฉันคิดอะไรอยู่ แต่ไม่ว่ามนั จะเป็นอะไร ท่าทางจะ
สลักสำคญั ทเี ดยี ว ถึงขน้ั ตอ้ งสญั ญากับตวั เองวา่ จะไม่บดิ เบือนเคล่ือนคล้อยไปจากความคิดนน้ั ฉนั คงชอบ
ความคดิ อ่านของตวั เองเอามาก

เมื่อกอ่ นฉันชอบอ่านคำคมนักปราชญ์ ทึกทกั เอาว่าตวั เองก็มคี วามหลกั แหลมไมแ่ พ้กัน เปน็ ไปได้ทบ่ี ังเอิญ
อา่ นเจอบางส่ิงบางอย่างท่ีถูกใจฉันเหลือเกนิ จนต้องยดึ ถือเปน็ คตปิ ระจำตวั จำได้อยู่อนั หนึ่ง "หากคุณอยาก
เป็นคนดี แสดงว่าคุณไม่ใชค่ นด"ี อ่านแลว้ ตบเขา่ ตวั เองฉาดใหญ่ ชิชะ มันชา่ งถกู กระดูกดำ ใชจ่ ริงๆ คนท่อี ยาก
เปน็ คนดแี สดงว่ายังไม่ใช่คนดี เพราะฉะนัน้ ฉนั ต้องไม่อยากเป็นคนดี แต่ต้องประพฤตติ นใหค้ นอ่ืนประจกั ษ์ว่า
ฉนั เปน็ คนดี คดิ แล้วอดขำไม่ได้

แม่บอกว่า เม่อื ลูกโตขึน้ จะมีชว่ งเวลาหนึ่งท่ีลูกอาจถามตัวเองว่าลูกเกิดมาทำไม เมื่อคดิ หาเหตุผลไม่ได้ ลูก
ก็จะหนั มาโทษพ่อกับแม่วา่ ให้กำเนิดลกู ทำไม ไม่ได้ขอรอ้ งใหพ้ ามาอยใู่ นโลกใบนี้เสียหน่อย จๆู่ กพ็ ามาเองโดย
ไมไ่ ดร้ ับอนุญาต แม่ขอบอกลูกไวต้ ัง้ แต่ตอนนเี้ ลยว่า พ่อกับแม่ขอโทษ สงิ่ ทีล่ กู คิดน้นั เป็นความจริง พ่อกบั แม่ไม่
มีสทิ ธ์ใิ หก้ ำเนดิ ลกู โดยไม่ถามไถ่ พามาอยใู่ นโลกแล้ว ยงั สัง่ โน่นส่ังนต่ี ามอำเภอใจ บังคับใหเ้ ข้าโรงเรยี น บังคบั
ใหก้ นิ ผกั บังคับใหอ้ ่านหนังสอื บังคับให้ต่ืน บังคบั ให้นอน พยายามวางโครงสรา้ งชีวติ ให้ลูกควรประกอบอาชพี
นี้ ลกู ควรแต่งงานกบั คนแบบนัน้ ลูกต้องไหวค้ นนนั้ นับถือคนน้ี เรียกคนนัน้ วา่ ลงุ เรยี กคนน้วี ่าป้า ทง้ั หมดนีพ้ ่อ
กับแม่ขอรบั ผิดดว้ ยใจจรงิ ถ้าเปน็ ไปได้ เมอื่ ลูกเกิดความต้องการจะมีลูกเป็นของตวั เอง ลองถามเขาดูกอ่ นวา่
อยากเกิดมาไหม ถ้าเขาไม่ตอบก็แสดงว่าไม่อยากเกิด ถา้ เขาไม่อยากเกิดก็ไม่ต้องไปพาเขามา ให้ไปเกดิ ในท้อง
หมาทอ้ งแมวตามยถากรรม พ่อกบั แม่ผิดไปแล้ว ลกู จะโกรธจะเกลียดก็ตามใจ

แมเ่ ป็นคนฉลาด ชงิ พูดไถบ่ าปให้ตัวเองก่อนจากไป เม่ือพ่อกบั แมต่ ายในอบุ ัตเิ หตุรถควำ่ ฉันก็ได้แต่คิดถึง
จะใหไ้ ปโกรธไปเกลยี ดลงคออยา่ งไร ฉันไมไ่ ด้ขอร้องให้พามาเกิดในโลกนี้ฉันใด พ่อกับแม่กไ็ ม่ได้ขอร้องใหใ้ คร
พาหนีไปจากโลกฉันนัน้ อย่างน้อยกค็ งไมต่ ้องการจากไปพร้อมๆกนั ในรถคนั เดยี วกัน ไม่ใครสกั คนคงอยากไป
ทีหลงั จะได้อยูก่ บั ฉันต่ออีกหนอ่ ย

เพอ่ื นๆต่างเกรงว่าฉันจะกลายเปน็ เดก็ มีปัญหาหลงั จากอุบตั ิเหตุในคร้ังน้ัน แต่เปล่าเลย ถงึ ฉันจะเสียใจท่ี
ไม่มีพ่อกับแม่อยู่ใกล้ๆอีกต่อไปแลว้ แตฉ่ ันกเ็ ป็นคนมีโลกสว่ นตวั ทีก่ ว้างใหญ่ไพศาลพอสมควร โลกท่มี พี ่อมีแม่มี

เพ่อื นนนั้ ถอื ว่าเป็นโลกภายนอก จะขาดไปคนสองคนไม่ได้ทำใหโ้ ลกของฉนั สะทกสะท้าน เมอื่ ต้องกลบั ไปใน
โลกภายนอกก็มีเหงามเี ศรา้ บ้างเปน็ เร่อื งธรรมดา ไม่ถึงกบั เป็นปญั หาใหญโ่ ตใหต้ ้องไปพึง่ พายาเสพติด ไม่ถึงกบั
ต้องคิดดับชีวิต ตวั เองตามใครไป เพราะในโลกของฉนั มีอสิ ระไม่จำกัด ฉนั จะทำอะไรก็ได้ จะเป็นอะไรกไ็ ด้ จะ
กินอะไรกไ็ ด้ สนกุ สนานเตม็ ที่ โดยไม่ต้องกงั วลใจ ถ้าฉนั หนั ไปพงึ่ ยาเสพติดก็ต้องห่างเหินจากโลกมหศั จรรย์น้ัน
หากฉนั ฆา่ ตวั ตายก็จะไม่มีวนั ได้กลับไปหรรษากับมันอีกเลย

ฉันเคยคิดฆ่าตัวตายหนง่ึ ครง้ั ตอนเด็ก ด้วยความน้อยเน้อื ตำ่ ใจท่ีพ่อไม่ยอมซ้อื หนุ่ ยนต์พลาสตกิ ให้ ทั้งท่มี นั
ราคาถกู กวา่ ไวนข์ วดใหมข่ องพอ่ เป็นไหนๆ ฉนั เข้าไปหยบิ เน็คไทในตู้เสอ้ื ผา้ ของพ่อแลว้ มัดมันเปน็ บว่ งคล้องไวท้ ่ี
คอ ประกาศพร้อมน้ำตาวา่ จะผูกคอตาย เปน็ ภาพทย่ี ังติดตรงึ อยู่ในมา่ นสมองของฉนั มาถึงทุกวันน้ี เพราะมัน
เป็นการแสดงท่ีถึงบทถึงบาทขนาดน่าเขา้ ชิงรางวัล พ่อมองฉนั น่ิง แล้วเดินหนีไป พ่อบอกว่า ตายเมอื่ ไรแล้วโทร
ฯมาบอกด้วย สมยั นนั้ ฉันไมม่ ีรายได้เป็นของตวั เอง ไม่มีแม้แตเ่ ศษสตางค์ในกระเป๋า ไม่มีโทรศัพท์มือถอื ถึงจะมี
โทรศัพท์สาธารณะในภพโน้น ฉันคงไม่มปี ัญญาโทรฯกลับบ้านได้

วนั น้ฉี นั แนใ่ จไดแ้ ล้ววา่ ในโลกของคนตายไมม่ โี ทรศัพท์ เพราะถ้ามี พอ่ กับแม่คงโทรฯมาตงั้ แต่เพ่งิ ข้ามไป
ใหมๆ่ คงไมใ่ ช่เพราะค่าโทรศัพท์แพง

ฉันย้ายไปอยกู่ บั คุณตาคุณยาย คุณปู่กบั คุณย่าย้ายไปโลกโนน้ ตง้ั แต่ฉันยังไม่เกิด พ่อเลา่ ให้ฟังวา่ ปู่เป็น
ทนาย ฉนั รู้เพียงเท่าน้ัน ไมร่ ู้อะไรเกยี่ วกบั ย่าเลย นอกจากที่คิดคำนวณเอาเองได้ว่าย่าตอ้ งเป็นเมียทนาย ซ่ึง
เม่ือข้นึ ช่ือวา่ เมียแลว้ จะเปน็ เมียหมอ เมยี ครู เมียภารโรง ยอ่ มไม่แตกต่างกนั มาก แม้กระท่งั เมยี งู ก็ยังเปน็
มนุษย์ปรนนิบัตผิ วั อยู่วันยังค่ำ งกู ลบั มาบ้าน เหนื่อยหรือไมเ่ หนอ่ื ยก็ต้องมีข้าวปลาอาหารเพียบพร้อมอยบู่ น
โตะ๊ งูเมอื่ ยกต็ ้องมีคนนวดให้ งหู ิวน้ำกไ็ ม่ต้องเล้ือยไปหาเองตามบอ่ ตามบงึ

ตาของฉนั เปดิ รา้ นขายโจ๊กในตลาด ยายเป็นผหู้ ญงิ ประหลาด เพราะไม่ไดเ้ ปน็ แคเ่ มียคนขายโจ๊กเท่าน้ัน
ยายยังเป็นครูอีกด้วย ยายสอนดนตรีใหก้ ับนักเรียนประถม รสนยิ มในการฟังเพลงของยายกพ็ ลิ กึ ไม่ใช่เล่น
เชา้ ๆฉนั ต่นื มาก็จะได้ยินโมซารท์ ไดย้ นิ เบโธเฟน ได้ยินบาค ยายชอบฟังดนตรีดังๆจนคนบ้านใกลเ้ รอื นเคยี ง
รำคาญ เดก็ หนุ่มบ้านตรงข้ามกไ็ มย่ อมน้อยหนา้ หมุนปุ่มเปิดเสยี งเพลงรอ็ คแอนด์โรลลก์ ระหม่ึ แข่งกับยายทกุ
เช้า ยายบน่ อบุ วา่ เพลงบา้ บออะไร มีแตเ่ สยี งตะโกนโหวกเหวกไมร่ ู้เรือ่ ง ไม่มศี ิลปะ ไม่จรรโลงความงดงามให้
ประสาทสัมผสั แตส่ ำหรบั คนอน่ื ในละแวกนั้น ยายต่างหากทีเ่ ปน็ คนแปลก อยบู่ ้านเรือนไมท้ ห่ี อ้ มลอ้ มไปดว้ ย
ตน้ มะม่วงกับกระเช้ากลว้ ยไม้ แตอ่ ตุ รเิ ปิดเพลงคลาสสิกของพวกฝรัง่ หัวทอง ไม่ได้เข้ากบั ส่ิงแวดลอ้ มรอบข้าง
เอาเสียเลย

นอกจากจะขายโจ๊กแล้ว ตายงั ชอบดหู นังเปน็ ชีวติ จติ ใจ ลงทนุ ซื้อเครื่องฉายหนังขนาด 16 มลิ ลิเมตรมา
จากไหนก็ไม่รู้ ทุกคนื วนั ศุกรต์ าจะฉายหนังให้ยายกบั หลานดู เป็นพิธรี ตี องสำคัญสำหรบั ตาทีเดียว ศุกร์ไหน

คกึ ๆกจ็ ะรวบรวมพรรคพวกเพอื่ นฝงู มานง่ั สงั สรรค์กนั หน้าจอดว้ ย บางคนก็ตง้ั ใจดูหนงั บางคนก็ต้ังใจเมา
แลว้ แตค่ วามถนัดและความชอบของแต่ละคน

จอของตาคือผ้าปูทน่ี อนสีขาวดีๆนีเ่ อง จบั ขงึ กบั ขอบประตูให้ตึง เคร่อื งฉายหนงั ของตาไม่มเี สยี ง ยายจึงทำ
หน้าท่ีเป็นผู้ควบคุมดนตรดี ้วยความสมคั รใจ โมซาร์ทเปน็ คนโปรดตลอดกาลของยาย ไม่ว่าหนังจะเปน็ เร่ือง
อะไร ดนตรีตอ้ งเป็นโมซาร์ท ฉันดหู นังเงยี บกลว้ั เสียงโมซาร์ทมาหลายเรอื่ ง จนบัดน้ีเวลาเข้าไปดหู นงั ในโรงทีไร
เสียงโมซาร์ทยงั ดังก้องอย่ใู นหู

หนังทต่ี านิยมฉายทีส่ ุดคือหนังเขยา่ ขวัญคลาสสิกเรื่องแดรก๊ คูล่าฉบับขาวดำ นำแสดงโดย เบลา่ ลูโกซี่
โดยเฉพาะศุกร์ไหนท่ฝี นตกหนักๆ ไม่ต้องเดาก็รวู้ า่ ตาจะฉายเรือ่ งอะไรใหเ้ หมาะกับบรรยากาศ จะว่าไป หนา้ ตา
และรปู พรรณสณั ฐานของตาก็ไมต่ า่ งไปจากทา่ นเคานต์แดร๊กคลู า่ ในเร่ืองเท่าไร แก้มของตาตอบ กระดกู กราม
หักมุมเปน็ เหล่ียมแหลมจรดลงตรงปลายคาง เบา้ ตาลกึ เปน็ หลุม คิว้ สดี ำขลับทิ้งปลายคมกรบิ ขึน้ หาขมบั ผม
ของตาหวเี รยี บแปล้ไปกบั รปู ศีรษะ เสยี แตว่ ่าตาไมม่ ีเข้ียว และบรเิ วณต้นคอของยายกไ็ มเ่ คยปรากฏรอยกัดสอง
จุดตามลักษณะรอยกัดของผดี ูดเลือดแต่อย่างไร ตาเป็นคนขายโจ๊กธรรมดาๆ ตอนกลางวนั เป็นยังไง ตอน
กลางคืนก็เป็นอย่างน้นั มิได้กลายรา่ งเปน็ ค้างคาวกระพือปีกพบ่ั ๆทอ่ งราตรีไปเที่ยวกัดคอชาวบ้านใหเ้ ปน็ ท่ีอก
สัน่ ขวัญแขวน กระเทยี มตากร็ ับประทานได้ ไม่เกิดอาการวิตกกงั วลต้องยกไมย้ กมอื ขึน้ ปกปอ้ งใบหน้าเมอื่ เหน็
กระเทียมสักหัวสองหวั ตานับถอื ศาสนาพทุ ธ สวดมนต์ไหว้พระกอ่ นหัวตกถึงหมอนทุกวัน ตอ่ ใหใ้ ครเอาไม้
ยาวๆสองท่อนมาวางทบั กนั ใหเ้ ป็นรูปไม้กางเขน ตาก็ไมม่ ีทางหวาดหวั่น และทส่ี ำคัญ ตาเป็นคนรกั แดด ชอบ
ออกไปนัง่ ยองๆตดั เลม็ ยอดหญ้าในสนามหน้าบ้านยามวา่ ง หมวกก็ไม่ใส่ ปล่อยให้แสงสว่างสาดลงใสผ่ ิวจนคล้ำ
หากเปน็ ผดี ูดเลือด รา่ งคงมอดไหมเ้ ป็นจุณตง้ั แตต่ ากา้ วออกจากประตบู ้าน

ตาของฉนั เป็นมนุษยส์ ามัญ มิได้มีชวี ติ เป็นอมตะ อยมู่ าวนั หนึ่ง ตากต็ าย

ตาบอกวา่ หนังเรอ่ื งแดรก๊ คลู ่าท่ีจริงแล้วไม่ใชห่ นังผี แดรก๊ คลู า่ ไมไ่ ด้เป็นผีทม่ี แี ต่วญิ ญาณเท่ียวอาฆาต
พยาบาทมนุษย์ คอยมาหลอกหลอนแหกอก แลบลนิ้ ปลน้ิ ตา ยน่ื แขนยาวๆเก็บลูกมะนาวใต้ถุนบ้านเหมือนผขี ้ี
เกยี จเดนิ แบบไทยๆ แตเ่ คานตแ์ ดรก๊ คลู ่าโชคร้ายตายไม่ได้ ถูกสาปแชง่ ให้มชี ีวติ ยืนยาวตลอดกาล ตอ้ งเล้ยี งชีพ
อยู่เยี่ยงสัตว์เดียรัจฉาน ถือเป็นคนอาภพั ยิ่ง ทีจ่ รงิ ท่านเคานต์อาจไม่ได้ประสงคจ์ ะทำร้ายใครเลยแม้แตน่ ้อย อยู่
ในปราสาทสวยๆบนยอดเขาในเมอื งชอ่ื ทรานซิลเวเนยี ของตวั เองไปวันๆก็น่าจะมีความสุขดอี ยู่แล้ว ที่ต้องแปลง
ร่างเป็นค้างคาวไปไล่กดั คอคนนั้นไม่น่าจะเป็นกิจกรรมที่นำความสขุ มาใหไ้ ด้แต่อยา่ งใด จะออกไปเดินห้างตอน
กลางวนั แสกๆเหมือนคนอ่นื เขาก็ไม่ได้ คนเราจงึ โชคดนี กั ที่ได้ตายเม่ือเวลามาถงึ ความตายเป็นคณุ สมบตั ิอนั
เลอคา่ ท่ีสุดของมนษุ ย์

ทว่าเม่อื ไดส้ าธติ คณุ สมบัติอันเลอคา่ น้นั ใหป้ ระจักษ์แก่สายตาคนรอบขา้ งแลว้ ฉันกลับรู้สึกว่าความเป็น
อมตะนน้ั มีอยูใ่ นมนุษยเ์ หมือนกัน ไมว่ ่าใครจะตาย คนคนน้ันกย็ ้ายเข้าไปอยู่ในร่างของคนอ่นื ตอ่ กนั เป็นทอดไม่

จบสิ้น จนกว่ามนุษย์คนสุดท้ายบนโลกจะดับสลายไป เม่ือตาตาย ตาก็ย้ายเข้าไปอยใู่ นร่างยาย ทกุ วนั ศุกร์ยาย
จะดงึ ผา้ ปทู ีน่ อนสีขาวออกมาขึงกับขอบประตู ยกเครอื่ งฉายหนงั ออกจากตู้เกบ็ ของ แล้วฉายหนังเก่าๆของตา
ให้ฉันดู ยายกลายเป็นคนสองวญิ ญาณ ทำหนา้ ที่ฉายหนงั และควบคุมดนตรีในรา่ งเดยี วกัน

หนังท่ยี ายนิยมฉายทสี่ ดุ คอื เร่ืองแดร๊กคลู า่ ดนตรที ีเ่ ปิดกลว้ั กันไปคือโมซาร์ท ซ่งึ ยายมกั จะเปิดแผ่น
ไวโอลินคอนแชร์โตหมายเลข 5 สลบั กับซิมโฟนหี มายเลข 41 หรือทร่ี จู้ กั ดีในชื่อ จปู ิเตอร์ บางครงั้ ก็ไม่ค่อยเขา้
กบั การดำเนนิ เร่ืองนัก ถือเอาความชอบใจของยายเป็นหลกั

ทกุ อย่างดำเนนิ ไปตามปกติ ขาดเพียงลมหายใจของคนเพยี งคนเดยี ว

ฉนั อยู่กบั ยายจนเข้ามหาวิทยาลยั ยายไมเ่ คยว่นุ วายกับชีวิตการศกึ ษาของฉนั จะเรียนอะไรก็เรียนไปเถอะ
ยายไมร่ ้เู ร่ืองร้รู าวดว้ ยหรอก ยายเลกิ สอนดนตรหี ลังการจากไปของตาไม่กปี่ ี รา้ นโจ๊กของตายงั ดำเนินกิจการ
ต่อไป ถึงแม้จะเปลยี่ นรสชาติไปบ้าง ลกู ค้าก็ยงั แน่นรา้ นอยู่เสมอ คนงานของตายงั ทำงานอย่างขยันขันแข็ง
ช่วยเลี้ยงดยู ายใหส้ บายอยู่ได้โดยไมต่ ้องเปน็ ภาระตกมาถึงฉัน ฉนั ก็ดำเนนิ ชวี ิตวัยคึกคะนองของฉันไปตาม
ประสา

ฉันตัดสินใจเรียนศลิ ปะเพราะเพื่อนๆของฉันเปน็ ศลิ ปินกันเสียสว่ นใหญ่ ด้วยเหตุที่มันเรยี นอยา่ งอ่ืนไมไ่ ด้ดี
เอาเสียเลย ฉันก็ทึกทักเอาวา่ ตัวเองเปน็ ศลิ ปินไปด้วย เขยี นรูปไม่ไดเ้ รอื่ งได้ราวอะไรนักหรอก โชคดที ่ีสมัยน้เี ขา
ไม่นยิ มคนเขยี นรปู เป็นเรื่องเป็นราวกันแลว้ ฉนั เคยนึกวา่ ตวั เองเปน็ ปิกัสโซ่กลับชาตมิ าเกิด ต่อมาฉนั จงึ ระลกึ ได้
วา่ ถงึ ฉนั จะเปน็ ปิกสั โซก่ ลบั ชาติมาเกดิ จริงก็ไมม่ ีประโยชน์ ปกิ ัสโซ่ลองมาเรยี นศลิ ปะในยุคนคี้ งไปไมร่ อด
เหมือนกนั อาจารย์คงหาว่าหัวเกา่ ทำอะไรโบร่ำโบราณ จะวาดรปู ประหลาดอัปลักษณ์ไปทำไมใหเ้ สยี เวล่ำเวลา
สมัยนต้ี ้องคิดลึกๆ ไม่ใชม่ วั แต่นัง่ รา่ งภาพผูห้ ญิงเปลือยอยู่ ต้องมีคอนเซป็ ต์

ไอพ้ วกเพื่อนๆฉนั มันก็มีคอนเซ็ปต์กนั ใหญ่ วันๆไม่ทำอะไร ออกไปตระเวนหาคอนเซป็ ต์กนั นอกรวั้
โรงเรียน หาไมเ่ จอกไ็ ม่มใี ครว่า การไมเ่ จอก็เป็นคอนเซป็ ต์ได้เหมือนกัน พวกทห่ี าเจอก็เหนอ่ื ยไปสิ

เวลาสี่ปีที่ฉันหมดไปกับศิลปะ ฉันนบั คอนเซป็ ตท์ ่หี าเจอได้ไม่ถึงครง่ึ น้ิวมือ ท่ีสำคัญ ฉนั ยงั แปลคำว่าคอน
เซ็ปตไ์ ม่ออกเลย ไมร่ ้วู า่ มนั คืออะไรกนั แน่ หาเจอมาไดบ้ า้ งก็เปน็ บุญโขอยู่ ไอ้พวกที่หาเจอกนั เยอะๆก็น่านับถือ
ไม่ใชเ่ ลน่ บางคนมนั ก็ยมื คอนเซป็ ต์มาจากคนอื่นกนั ให้พร่ำเพร่ือ อาจารย์ก็ไมเ่ ห็นทักทว้ ง ถอื การหยบิ ยืมเปน็
คอนเซป็ ต์อีกเช่นกนั ฉันสรุปเอาว่าคอนเซ็ปต์แปลวา่ เรื่องของกู ใครมีเร่ืองของกทู น่ี ่าสนใจในสายตาคนอ่นื ก็
เจริญไป ใครคิดเร่อื งของกูไมเ่ ปน็ กเ็ รอื่ งของมึง

พอออกมานอกรัว้ การศกึ ษา ก็ใช่ว่าเรอื่ งของกูจะอย่รู อดในสังคมได้ ใครอยากทำงานได้เงินไดท้ องเปน็
กอบเปน็ กำ ก็ย่อมต้องเอาเรือ่ งของคนอนื่ เป็นใหญ่ไวก้ อ่ น พวกเพ่ือนๆของฉันท่ีกุเรื่องของกูเกง่ กันนักกันหนาก็
จำต้องพากันแยกย้ายไปยกยอเรือ่ งของคนอน่ื ไปชว่ ยเขาขายนำ้ ยาสระผม ขายเหลา้ ขายขนมอบกรอบ ขาย

เครือ่ งปรบั อากาศ ขายเสื้อผ้า ขายเทป ขายอะไรต่อมิอะไรมากมายนบั ไม่ถ้วน บางคนก็ทนทำดว้ ยความ
เจบ็ ปวด บางคนย่ิงทำไปยิง่ ภูมใิ จวา่ ขายของเก่ง กลายเป็นคอนเซ็ปต์ไปอกี ตาของฉันขายโจ๊กเกง่ ทัง้ ที่ตาไม่
เคยมคี อนเซป็ ต์

ฉันกจ็ บั พลดั จบั ผลไู ปกับเขาด้วย ตามคติทีว่ า่ เขา้ เมืองตาหล่ิว ต้องหล่ิวตาตาม ฉนั จึงเริม่ หลิ่วตาไปกับคน
อ่ืน จนเด๋ียวนีเ้ กือบมองอะไรไม่เห็นแล้ว ฉนั กย็ ังอดทนทำต่อไป ในเม่อื ทกุ คนหลิ่วตากันหมด จะพยายามให้
วิญญาณปกิ ัสโซ่โผล่ออกมาแสดงฤทธิ์ คงไมม่ ใี ครสังเกต

ฉนั กับเพ่ือนๆเรียนจบจากสถาบันทีเ่ ผอิญมรี ่นุ พน่ี กั หลิ่วตาทมี่ ีอิทธิพลในวงการมากมาย การไดร้ ับเข้า
ทำงานจงึ ไมใ่ ช่เรอื่ งยาก ยงั ไม่ทันเรียนจบกม็ ีคนชวนไปทำโน่นทำน่ีเยอะแยะ เป็นการฝึกหล่ิวตาเสยี แต่เนิ่นๆ
พอรบั ประกาศนยี บตั รเสร็จ วนั รงุ่ ข้นึ ฉนั กเ็ ข้าไปน่งั เล่นอยู่ในทท่ี ำงานซ่ึงเปน็ ที่อยู่ใหม่ของฉัน ต้องยอมรับว่าท่ี
ทำงานของฉันน้นั สวยงามหรูหราทีเดยี ว นั่งอยเู่ ฉยๆก็รู้สึกว่าตวั เองมีความสำคัญขนึ้ มาตงิดๆทั้งทยี่ งั ไม่ได้ทำ
อะไรเลย คนรอบขา้ งกด็ ดู ีไม่หยอก ใสเ่ ส้ือผ้าทัง้ ทร่ี าคาแพงและทด่ี เู หมือนว่าราคาแพง ทรงผมของแตล่ ะคนก็
ร่วมสมัยดแี ท้ บางคนสายตาก็ปกติ ไม่ไดส้ ้นั ไม่ได้ยาว ไม่ได้เอยี ง แต่กลบั สวมแว่นขอบดำหนาเตอะให้เท่
น่ารกั นา่ ชงั ไปอกี แบบ หรือว่าอย่เู มืองตาหลิ่วแล้วตอ้ งใส่แวน่ ก็อาจจะเป็นไปได้

แล้วมนั กเ็ ปน็ จรงิ ฉนั นง่ั เฉยๆอยู่ได้ไมก่ ่เี ดือน ดง้ั จมูกของฉันกต็ ้องทำหนา้ ที่รองรับแวน่ กรอบดำ เพ่ิมความ
มั่นใจใหฉ้ ันเปน็ กอง ใครถาม ฉนั กบ็ อกว่าจๆู่ สายตาของฉนั มนั กเ็ ล่นตลก เกิดผิดปกติขนึ้ มาเองโดยไม่คาดฝัน
ไม่รเู้ หมือนกนั วา่ มนั ส้ัน หรือยาว หรือเอียง แต่ทแ่ี นๆ่ คือมันมองอะไรไมค่ ่อยชดั ย่ิงเวลาต้องมองผลิตภัณฑ์
สินค้าท่ฉี นั มีหน้าที่ต้องขาย สภาพสายตาย่ิงข่นุ มวั อยา่ งไรชอบกล ไมไ่ ด้ไปถามความเห็นจากจกั ษุแพทยท์ ไ่ี หน
หรอก ตดั สินใจซ้ือแวน่ ใสเ่ องเลย ถอื เป็นเร่ืองของจิตวิทยามากกว่า ใสแ่ ล้วโลกทศั นช์ ัดเจนขึน้ ทำงานสะดวก
ขายของเก่ง เจอใครๆก็เรียกพี่ ฉันเพ่ิงรสู้ ึกถึงรสชาติของการไดเ้ ปน็ พี่ของคนท่ีไม่ไดเ้ กี่ยวดองปรองญาติ ช่าง
เปน็ ความรสู้ กึ ทสี่ รา้ งพลงั ลกึ ลับมหาศาลระหวา่ งทรวงอก ช่วยเพิม่ เติมความฮึกเหิมให้กับชวี ิตประจำวนั แต่บาง
ทีฉนั ก็ต้องระงบั ความรู้สึกนั้นเอาไว้ ไม่ให้ประเจิดประเจ้อจนออกนอกหน้า ฉนั ต้องแกล้งบอกไปวา่ ไมต่ ้องมา
เรียกพี่หรอก อายกุ ็ไล่เล่ียกัน แตใ่ นใจของฉนั บอกวา่ ถา้ เจอกนั คราวหน้าแลว้ มึงไม่เรียกกูวา่ พลี่ ะก็ กจู ะไมค่ บ
กับมึงอีก กบั คนสนทิ ฉันจะย้ำเสมอว่า อย่าเช่ือคำทีอ่ อกมาจากปากของฉันจนเกินไป มันไมต่ รงกับใจจริงๆ จะ
เอาไมบ้ รรทัดยีห่ ้อไหนมาวัดก็ไม่ตรง เพราะเปน็ ธรรมชาติของคนเมืองตาหล่วิ ท่อี าการผิดปกติทางสายตามักทำ
ใหเ้ ส้นสมองสว่ นทบี่ งการคำพูดนนั้ บิดเบีย้ วไปดว้ ย อย่าไดถ้ ือสาไปเลย

งานโฆษณาชน้ิ แรกท่ฉี ันเป็นคนสรา้ งสรรคอ์ ยา่ งเต็มตัวภายใตแ้ ว่นใหมส่ รา้ งชอื่ เสยี งใหฉ้ นั พอประมาณ
ผลดีทตี่ ามมาก็คือ ฉันมีน้องๆเพมิ่ ขึ้นในสงั คมอีกหลายคน ผลดีอีกอยา่ งคืองานที่เขา้ มาอย่างล้นหลาม งานของ
ฉันเนน้ อารมณ์ขนั เป็นหลัก ยิง่ ทำให้มนุษย์หัวเราะได้มากเท่าไร ฉนั ก็ยิ่งเจริญเรว็ เทา่ นน้ั ฉันไมส่ นใจหรอกว่า
ของทฉี่ ันต้องขายนัน้ เกย่ี วอะไรกับการสรา้ งสรรค์ของฉันหรือไม่ เปน็ โชคดีท่ีเจ้าของสินค้าเขาก็ไมค่ ่อยสนใจ

เหมอื นกัน ยิ่งไม่เก่ยี วเท่าไรย่งิ ดี ขอแค่ใหช้ อ่ื สนิ ค้าตดิ หูคนก็ตรงเป้าหมายแลว้ ขืนไปประกาศสรรพคณุ มากเขา้
กลวั ต้องกเุ รื่องโกหกเกินเหตจุ ำเป็น จะพากันตกนรกเปน็ แถวๆ เอาแคม่ ดเทจ็ นดิ หน่อยพอหอมปากหอมคอ มด
เป็นสัตวต์ วั เลก็ จะเทจ็ อย่างไรกไ็ ม่มีผลใหญ่โตตอ่ มวลมนุษยชาติ เวลาทำงานฉนั ถือตัวเองเป็นมด แต่เมื่อการ
เท็จของฉนั สมั ฤทธผิ ล ฉนั คอื ราชสีห์

ยายแก่ตวั ไปกบั วนั เวลา ฉนั ไม่ค่อยว่างไปเย่ยี มเยยี นยายบอ่ ยนกั โทรฯไปทไี รน้ำเสียงยายยังสดชน่ื ยายตื่น
ไปออกกำลงั กายทสี่ วนสาธารณะใกลบ้ า้ นกบั เพ่ือนรนุ่ คราวเดียวกันทุกเชา้ เม่ืออยูบ่ ้านเฉยๆกไ็ มป่ ล่อยเวลาให้
สญู เปล่า รบั อาสาพาลูกหลานเพ่ือนมาเลย้ี งดูตอนกลางวัน เลย้ี งไปดว้ ยก็กล่อมท้ังเดก็ ทงั้ ตัวเองดว้ ยดนตรี
คลาสสิกอนั โปรดปรานไม่มีวันเลิก ฉันไม่เปน็ ห่วงยายเพราะรู้วา่ ยายเข้มแข็งทงั้ กายและใจ แตถ่ ้าจะให้บอก
ความจรงิ บางทีฉันก็มัวแตห่ ่วงตัวเองจนลมื ยายเปน็ ปลิดทงิ้ ช่างเปน็ สำนวนท่ีน่ารงั เกยี จพิลกึ เปน็ ปลิดทง้ิ
เหมือนยายเปน็ ใบไม้เหีย่ วๆ ทตี่ ่อให้เจอแสงแดดจดั จ้าขนาดไหนกไ็ ร้ประโยชน์ ไมส่ ามารถรบั อาหารได้อีกตอ่ ไป
ปลดิ มนั ทิง้ ไปเสยี เถิด ใบอ่อนใหมๆ่ จะได้มที เ่ี กิด ฉนั ต้องเตือนตวั เองเสมอไม่ให้ลมื ใครเปน็ ปลดิ ท้ิง โดยเฉพาะ
ยาย เพราะหากปลิดยายท้ิงไปเสยี แลว้ ทงั้ ต้นจะเหลือฉันอยู่เพยี งใบเดียว

เม่อื อาทติ ย์ที่แลว้ ฉันได้รับมอบหมายงานใหม่ สนิ คา้ คอื ลกู อมดบั กลิ่นปาก ฉนั คดิ ไปคิดมาหลายตลบว่า
คราวนีจ้ ะสร้างสรรค์อย่างไรดี แล้วหลอดไฟก็ปรากฏขนึ้ เหนือหัวเหมือนทุกครั้งท่ีฉันคดิ งานออก เปน็ ทีน่ ่า
สงั เกตวา่ เวลาฉันไม่ได้คดิ งาน เหนอื หวั ของฉนั ไม่เคยปรากฏหลอดไฟสักหลอด แปลว่าตามปกตแิ ล้ว สมอง
ของฉันมนั มืดมิดทมึ ทบึ คดิ อะไรเรือ่ ยเปื่อยไปวันๆ คลำหาทิศทางโดยไมใ่ ส่ใจไยดี จะหาแสงสว่างแต่ละคร้งั ต้อง
มีเง่ือนไข ถา้ ไมเ่ ป็นงานไม่เป็นเงนิ ก็ปลอ่ ยให้มันมดื อยู่อย่างนั้น เกรงวา่ สวา่ งไปแล้วจะเห็นความกลวงโบน๋ า่ ใจ
หาย คลงั สมองของฉนั อาจดใู หญ่โตจากภายนอก คลา้ ยมีเสบยี งปัญญาตุนไว้ไม่มีวนั หมด แตข่ นื มีหลอดไฟสว่าง
สักดวงทีเ่ ฉิดฉายอยภู่ ายในตลอดเวลา จะเห็นเพยี งโกดังโล่งๆ โยนเขม็ ลงไปสักเล่มรบั รองส่งเสยี งกระทบก้อง
จนปวดแก้วหู ท้งิ ไวม้ ืดๆจะปลอดภยั กว่า

ฉันนกึ ถงึ ใบหนา้ ของนายเบลา่ ลโู กซี่ ในหนงั เรอ่ื งแดร๊กคลู ่า ฉนั จะจบั เอาผูช้ ายคางแหลมสกั คนมา
แตง่ หน้าแตง่ ตวั ให้เหมอื นทา่ นเคานต์ ยงิ่ เปน็ ดารารุน่ เดอะทห่ี างานแสดงหนงั แสดงละครไม่ได้แล้วยิง่ ดี ถือวา่
เปน็ การทำบุญสงเคราะหน์ กั แสดงอาวโุ ส เผลอๆจะกลับมาโด่งดังอีกคร้งั ฉันจะได้ข้นึ ช่อื ว่าเปน็ ผชู้ บุ ชีวติ คนมี
ความสามารถ ใครอายุมากหน่อยก็ข้ึนชื่อว่ามคี วามสามารถทงั้ น้ันในเมืองตาหล่วิ สมัยยงั หนมุ่ ยังแน่นอาจจะ
ไม่ไดเ้ รือ่ งเลยก็ได้ พอไดต้ ัวทา่ นเคานต์แลว้ ก็ต้องหานางแบบสวยๆสักคนมาเล่นเปน็ เหยื่อผู้เคราะห์ร้าย ควร
เปน็ เดก็ ผหู้ ญิงหนา้ ใหมย่ งั ไม่ได้ผา่ นหน้ากลอ้ งมามากจนสวิ เสยี้ นขึน้ เป็นผื่นเพราะเครื่องแต่งหน้า พวกนนั้
เปลี่ยนอาชีพเปน็ ศลิ ปนิ เพลงกันไปหมดแล้ว จะให้มาเล่นโฆษณาแตล่ ะครงั้ ก็มากทั้งเรือ่ งมากทงั้ เงิน ตัดปญั หา
ด้วยการใช้เด็กใหม่ ถา้ ดวงดีก็จะแตกเป็นพลุ กลายเปน็ นางแบบคล่นื ลกู ใหม่มาแรง ถา้ เธอถกู โฉลกกบั ชายอายุ
มากกว่า ฉนั กอ็ าจจะสม้ หลน่ ไดค้ วงเด็กผู้หญิงหน้าตาดีท่ยี งั ไม่บรรลุนติ ิภาวะไปไหนมาไหนด้วยไดห้ ลายเดือน

ในฐานะผ้ชู กั นำเข้าสวู่ งการ ได้นางแบบถูกใจแลว้ ก็ต้องตามดว้ ยนายแบบหล่อๆสักคนมาเป็นผปู้ ราบผดี ูดเลือด
มีช่ือเสยี งอย่บู ้างแลว้ กด็ ี ลูกค้าจะได้พอใจ สำหรับฉนั แลว้ มันจะเปน็ ใครก็ชา่ ง ฉนั ไม่อยากควงนายแบบหน้าตา
ดีไปไหนมาไหนด้วย ยกใหเ้ หลา่ นักรกั ร่วมเพศในทีมงานฉนั เป็นคนตัดสนิ ก็แล้วกัน

หนงั ของฉันตอ้ งเป็นขาวดำเหมือนหนังฉบับจรงิ เปดิ เรื่องข้ึนมาด้วยตัวหนงั สือแบบโบราณ ที่คนนิยมใช้
เปน็ ไตเต้ิลหนงั เขย่าขวญั ฉันจะข้ึนชือ่ เร่ืองใหญ่ๆวา่ "แดรก๊ คูล่าผจญ..." ทจ่ี ดุ จุดจุดไวค้ ือชื่อยีห่ อ้ ลูกอมดบั กลิน่
ปาก ภาพแรกตอ้ งเป็นปราสาทหนิ ของท่านเคานต์ตงั้ ตระหง่านอย่บู นยอดเขา ฝนกระหน่ำตกไมล่ ืมหูลืมตา
สายฟา้ พงุ่ แปลบปลาบไปมาน่าขนลุก จากน้นั ก็ตัดไปภายในปราสาท แดรก๊ คูลา่ กำลงั เข้าด้ายเขา้ เข็มกบั เหยื่อ
สาวบนเตียง โคลสอัพไปทปี่ ลายเข้ียวอันคมกริบกำลังเคลื่อนเข้าหาผวิ ขาวผดุ ผอ่ งของคอหญงิ

ทันใดนั้น ท่านเคานต์ก็ไดย้ นิ เสยี งประตูปราสาทถกู พงั ทลายลง ยงั ไมท่ ันได้กัดคอน้องนางให้หายมนั เข้ยี วก็
ตอ้ งชะงักด้วยความตกใจ ตดั ภาพไปทต่ี นี กระไดชน้ั ลา่ งของปราสาท นกั ปราบผีดูดเลอื ดหนุ่มกำลังยา่ งข้ึนตาม
ขน้ั พร้อมคบเพลงิ ในมอื ซ้าย มือขวาถือไม้กางเขน ท่านเคานต์โผล่พรวดออกมาท่ีหัวกระได ใบหนา้ เดอื ดด้วย
โทสะ ชายหนุ่มไมร่ รี อ ขวา้ งคบเพลงิ ไปที่แดร๊กคูล่า หมายให้ไฟเผาผลาญผีดดู เลือดจนสนิ้ ฤทธ์ิ ทวา่ ท่านเคานต์
เปน็ นกั ตะกรอ้ เกา่ เดาะคบเพลงิ ทเี ดยี วกก็ ระดอนกลับไปหาตวั หนุ่มนักปราบ เลน่ เอาไฟลุกลามตามเสื้อผ้าแทบ
ดับไมท่ ัน ชายหนุม่ ยังไม่ลดละ ถึงผมจะเกรียมเปน็ ตอตะโกก็มงุ่ มัน่ จะพชิ ติ มารร้ายใหไ้ ด้ เขายกไม้กางเขนข้นึ
แลว้ ย่างเท้ากระชน้ั ชิดตวั ท่านเคานตเ์ ขา้ ทกุ ที แต่ท่านเคานต์กลบั ยนื นงิ่ แถมแสยะย้ิมเยาะเย้ยนกั รบหนุม่ ไม่
สะทกสะท้านกบั เครื่องหมายของพระเจา้ แต่อยา่ งใด สร้างความฉงนใหห้ นุ่มรูปหลอ่ เป็นอยา่ งยิ่ง แดร๊กคลู ่าเกดิ
ความสงสารชายหนมุ่ จึงยอมเผยความลบั ให้เอาบุญ โดยการส่งสญั ญาณมือเรยี กใหช้ ายหนุม่ หนั ไปมองบนผนัง
ปราสาท

ไมไ่ กลจากที่ทง้ั สองยนื ส้รู บตบมอื กันอยู่ ภาพแพนตามสัญญาณมือของท่านเคานต์ ปรากฏให้เห็นหงิ้ พระท่ี
มีธูปเทียนบูชาพร้อมดอกบวั ปักไวเ้ สรจ็ สรรพ แดร๊กคูล่าไดเ้ ปล่ยี นศาสนาเสียแล้ว ต่อให้ขนไม้กางเขนมาเปน็ คนั
รถก็ไม่มีประโยชน์ ชายหนมุ่ เหงือ่ ตก โยนไมก้ างเขนท้ิงไปอยา่ งขวยเขนิ พนมมือไหว้ท่านเคานต์หน่ึงที แลว้
ว่งิ แจน้ ลงกระไดหนีออกจากประตูปราสาทไป ภาพตดั กลบั สหู่ อ้ งนอนของทา่ นเคานต์ เหย่อื สาวยงั นอนน่งิ อยู่
บนที่นอนนมุ่ แดรก๊ คลู ่าเคลือ่ นตวั เขา้ ห้องด้วยใบหน้าย้ิมแย้ม พร้อมปฏบิ ัติศกึ กบั สาวนอ้ ยผวิ นวล ตดั ภาพเปน็
โคลสอัพทเี่ ข้ียวทา่ นเคานต์อีกคร้งั คราวนีเ้ มือ่ ปลายคมใกล้แตะผิวละมุน สาวน้อยนิทรากล็ ืมตาโพลง ย่นื ลูกอม
ดับกล่นิ ปากใหผ้ ีดูดเลอื ด "ไม่อม...ไมใ่ หด้ ดู นะจ๊ะ" ทจี่ ดุ จดุ จุดคือชอ่ื ยี่ห้อลกู อมดังกลา่ ว ว่าแล้วสาวสวยก็ส่งย้ิม
หวาน แดรก๊ คลู ่าดดี ลูกอมเขา้ ปากแตโ่ ดยดี

ภาพสดุ ท้ายกลับไปทีภ่ ายนอกปราสาทอีกครั้ง คราวนี้ฝนหยดุ แล้ว ฟ้ากำลังเร่มิ สาง ค้างคาวสองตัวบิน
เคียงคู่กนั ออกจากหนา้ ต่างชน้ั สองของปราสาทอย่างมีความสขุ เสียงพากย์ประกอบภาพในชว่ งน้ีดังขึน้ "แดรก๊
คูล่าสมยั ใหมใ่ ช.้ .." ท่ีจดุ จุดจดุ คือช่อื ยี่ห้อลูกอมดังกลา่ ว พูดจบคา้ งคาวครู่ ักหวานแหววก็กระพอื ปีกผ่านจอไป

ตัวหนงั สือขน้ึ "โปรดติดตามภาคสอง" เผ่ือเร่ืองของกชู ้นิ นขี้ ายได้ จะไดท้ ำตอนต่อไป จริงๆถา้ ขายไม่ดี ก็ทิ้งไว้
เป็นความเก๋ไก๋

ดนตรีประกอบในหนงั ของฉันมีโมซาร์ทแน่นอน แต่จะเล่นคลอเบาๆอยู่เบ้ืองหลังเทา่ นนั้ ดนตรีหลกั จะเปน็
ดนตรคี ลอนอารมณ์ตามสูตรดนตรปี ระกอบหนังผีท่ัวไป เพราะความจรงิ ไวโอลินคอนแชร์โตหมายเลข 5 กับ
ซมิ โฟนหี มายเลข 41 ก็ไม่ค่อยเขา้ กบั เน้ือภาพนัก แตไ่ หนๆจะเอาความทรงจำสมยั เด็กมาขายแล้ว ฉนั ต้อง
จำลองใหใ้ กลเ้ คยี งท่ีสุด

เดาไวไ้ ม่ผดิ ว่างานสร้างสรรคข์ องฉันตอ้ งเปน็ ท่ชี นื่ ชอบในท่ปี ระชมุ ก็ฉันคดิ ขน้ึ ใหค้ นอื่นชอบ คนอน่ื ก็ต้อง
ชอบเปน็ เรือ่ งธรรมดา เป็นหนึ่งในหน้าที่ของฉนั อยู่แล้ว ประชมุ แคค่ รั้งสองครง้ั กผ็ ่าน เริ่มงานไดเ้ ลย

ว่ากันว่าคนเราใช้สมองเพยี งไมก่ เี่ ปอรเ์ ซ็นตเ์ ท่านั้น พวกอัจฉริยะอาจจะใช้ได้มากกว่าคนเดนิ ดินธรรมดา
หน่อย แตฉ่ นั ไมใ่ ชอ่ ัจฉริยะ ย่ิงฉันใชค้ วามคดิ เปอร์เซน็ ต์การใช้สมองของฉันย่ิงลดต่ำลง เหลา่ เจา้ นายในที่
ประชุมยิ่งใชส้ มองน้อยเปอร์เซ็นต์กวา่ ฉนั เสยี อีก ไม่เชน่ น้นั คงไม่รบั ความคิดต้นื ๆของฉันได้โดยงา่ ยดายดงั เชน่ ที่
เปน็ อยู่ ฉันคดิ อะไรออกมาก็ขำกนั กล้งิ ย่งิ ความคดิ กระจอกเท่าไร กย็ งิ่ กล้ิงกันมากตลบเท่าน้นั

การขยายความทรงจำวยั เด็กของฉันผา่ นไปดว้ ยดี ถงึ แม้วา่ จะไม่ไดน้ างเอกในเรื่องมาควงเล่น แตฉ่ ันกไ็ ด้
นอ้ งสาวตาโตเดก็ ฝึกงานไว้พาไปทศั นาจรเมืองกรุงด้วยกันยามราตรีอยู่พักใหญ่ ทศั นาจนหมดทกุ ทท่ี ่ีจำเปน็ ต้อง
ทศั นาแลว้ ก็จรกนั ไป ฉันต้องเกบ็ หอมรอมริบอีกครงั้ เพ่ือต้อนรบั การทศั นาจรครงั้ ใหม่กบั สาวนอ้ ยคนใหม่ ณ
นาทีน้ียงั ไมร่ ้วู า่ เปน็ ใคร แต่ฉันก็ไมต่ ้องกงั วลใจให้ระบบขบั ถ่ายปนั่ ป่วนไปเปล่าๆ

ฉันภูมิใจกับหนังเรื่องแดร๊กคูล่าผจญลูกอมดบั กล่ินปากเรื่องนน้ั ไม่น้อย ถึงกับอัดเทปเอาไปให้ยายเกบ็ ไว้
เปิดดยู ามเหงา

ฉนั ขับรถคนั ใหม่ท่ีถอยออกมาดว้ ยน้ำพักน้ำแรงของตวั เองไปเย่ยี มยายพรอ้ มวิดโี อแดรก๊ คลู ่า ตอ้ งมีของไป
อวดจงึ จะถ่อร่างไปหา ยายก็ดีใจเหลอื เกนิ จดั แจงหาของกนิ ท่ีฉนั โปรดปรานรอไวป้ รนนิบตั แิ ตเ่ ชา้ ไปถงึ ฉันก็ไม่
รีรอ บอกยายๆดนู ี่ก่อน ไม่รูว้ า่ ยายได้ดใู นทีวีบ้างแลว้ หรือยัง ฉันทำหนงั เรือ่ งนี้ใหย้ ายกบั ตาโดยเฉพาะเชียวนะ
ฉันจับตลับเทปยัดเข้าไปในเครอื่ งเล่นวิดโี อ ยายกต็ ้งั หน้าต้ังตารอดภู าพที่จะปรากฏบนจอด้วยความตื่นเต้น แต่
จอของยายมิได้อยู่บนตวั โทรทัศน์ สายตาของยายจับอยู่ท่ตี วั ฉัน ทีใ่ บหน้าฉัน เหมือนฉันเป็นหนงั เกา่ ท่ยี ายไม่ได้
ดูมานาน ฉันทำเปน็ ไม่สนใจ ปากก็เลา่ เรื่องราวเบอื้ งหลังการถา่ ยทำหนงั โฆษณาช้นิ นั้นใหย้ ายฟงั โดยไม่ใส่ใจวา่
ยายจะเขา้ ใจศพั ทเ์ ฉพาะของคนวงการโฆษณาหรือไม่ ยายเองก็ไม่มีทที า่ วา่ สนใจเหมือนกัน ได้แตเ่ งยี่ หูฟังอย่าง
วา่ นอนสอนง่าย ฉันพูดอะไร ยายกย็ ิ้ม ฉันหัวเราะ ยายกห็ ัวเราะ หากลูกคา้ ของฉนั เป็นเหมือนยายทุกคนกค็ งดี
คงทำงานสะดวกขึน้ เยอะ

ยายดหู นังแดร๊กคลู ่าผจญลูกอมดับกลิน่ ปากของฉนั ด้วยรอยย้มิ แต่ฉนั กลับรสู้ ึกแปลกเม่ือได้มานั่งดู
ผลงานชิน้ น้กี บั ยายในบ้านยาย บ้านซ่งึ เป็นท่ีมาของความทรงจำเกี่ยวกบั ท่านเคานตน์ ักดูดเลอื ด ความทรงจำท่ี
ทำใหฉ้ ันไดส้ ตางค์มาใช้ ความทรงจำทซ่ี ื้อความเช่ือถือจากผู้รว่ มงานและลูกค้า ฉนั มองจอโทรทศั น์รนุ่ โบราณ
ของยายดว้ ยอาการเหมอ่ ลอย

สนุกดีนี่ลูก เปน็ คำวิจารณ์ของยายเมื่อหนงั จบลง

ไมเ่ ห็นสนุกเลย

ฉนั ถามยายวา่ ได้ยินดนตรีโมซารท์ ในหนงั หรือเปลา่ ยายตสี หี นา้ ประหลาดใจ มีดนตรโี มซารท์ ด้วยหรือ
ฉนั พยักหน้า มีสิ ไวโอลนิ คอนแชร์โตหมายเลข 5 กบั ซมิ โฟนีหมายเลข 41 ที่ยายใช้บรรเลงควบคู่กับหนงั แดรก๊
คูลา่ ฉบบั เบลา่ ลูโกซี่ ที่ตาชอบฉายหลายคืนวนั ศุกร์นั่นไง ยายว่า อ๋อ เหรอ จริงเหรอ มีด้วยเหรอ ไมย่ ักไดย้ นิ
ยายแก่แลว้ นี่ลูก หตู าไม่ค่อยดี ฉนั อยากกรอเทปกลับแล้วเปิดหนังใหย้ ายดูอีกรอบ ยายลองตง้ั ใจฟังสกั นดิ นะ
ยายบอกไมต่ ้องหรอก ยายเชื่อวา่ มดี นตรโี มซาร์ทอย่างทีล่ ูกวา่ ไมต่ อ้ งดอู ีกรอบหรอก

วันนฉี้ นั อยู่บา้ นยาย แต่ยายไม่อยูเ่ สยี แล้ว ยายไปไหนก็ไม่รู้ เหมือนพ่อกบั แม่ท่ีไปไหนกไ็ ม่รู้ เหมือนตาทไ่ี ป
ไหนก็ไมร่ ู้ ฉนั มาน่ังอยู่ที่บ้านยายเพื่อเกบ็ ของ ในเมอ่ื ไม่มยี ายอย่แู ล้ว บา้ นหลังนกี้ ห็ มดความจำเปน็ ฉนั มาน่งั รื้อ
นงั่ เลอื กของท่จี ะเกบ็ ไวเ้ ปน็ ท่ีระลึก ฉนั เพง่ิ รู้ว่ายายเปน็ นกั เกบ็ ของตัวยง ทงั้ หนงั สือเรยี น หนังสือการ์ตูน
นติ ยสาร ของเล่น ขา้ วของของฉันในวัยเด็ก ยายเก็บไว้อย่างเป็นระเบยี บในตู้ ขนไปวนั น้ีวันเดียวคงไมห่ มด

แผ่นเสียงดนตรีคลาสสิกของยายมีอยู่เปน็ สิบๆลัง ทกุ แผ่นยงั อยใู่ นสภาพดี เคร่ืองฉายหนังของตาก็เช่นกนั
เอย่ี มอ่องเหมือนของใหม่ หนังทุกเรื่องของตายังบรรจอุ ย่ใู นตลบั เหล็ก ฉันหยบิ ตลบั หนึง่ ขึ้นมาถือในมือนานเปน็
พเิ ศษ บนตลบั มลี ายมือของตาเขยี นเป็นภาษาองั กฤษ "Dracula" ฉนั นึกถึงผา้ ปูที่นอนสีขาวผืนนน้ั นกึ ถึงแสง
ไฟจากเครื่องฉายหนังทีส่ ง่ เป็นเสน้ ผา่ นความมดื ไปตกลงบนเน้อื ผอ่ งของผา้

ฉันเปดิ สมุดและหนังสือเรียนหนา้ ปกเชยๆสมัยมัธยมออกดู หลายเล่มเต็มไปด้วยการ์ตนู ทีฉ่ ันแอบเขยี น
เล่นระหว่างชวั่ โมงเรียน หลายหน้าในสมุดเปรอะเปื้อนไปด้วยสงครามดาว ฉนั ไม่ไดเ้ ลน่ สงครามดาวนานแล้ว
มันเปน็ เกมของเดก็ วาดรูปดาวเปน็ กองทัพแลว้ ใช้ปลายปากกาลูกลื่นยงิ เป็นเส้นใหโ้ ดนกองทัพดาวของอีกฝา่ ย
ยิงโดนดาวก็ดบั

จำได้ว่าฉนั เคยพยายามเขียนบันทกึ อย่หู ลายคร้งั แต่ละครั้งเขยี นไดไ้ มเ่ กินอาทติ ย์ก็เบื่อ เลกิ เขยี นไปในทส่ี ุด

เด็กๆจะมเี รื่องราวประจำวันอะไรใหบ้ นั ทึกมากมาย วันนฉี้ ันตนื่ ไปโรงเรียน ถกู ครูตีหนึง่ ครงั้ กลบั บ้าน ดู
ทีวี อ่านการ์ตนู นอน

กระดาษเสน้ สีนำ้ เงนิ จางๆแผ่นนเี้ ปน็ หนา้ หนึง่ จากสมุดบันทกึ ท่ีฉนั เขยี นไมเ่ สรจ็

"ฉันจะไมม่ ีวันเปลยี่ นแปลง"
เปลยี่ นแปลงจากอะไรก็จำไม่ได้เสยี แลว้
แต่ฉันก็อยากรักษามันไว้ เป็นไปไดว้ า่ สกั วนั จะนกึ ออก) ฉนั จงึ กม้ ลงไปเกบ็

วิเคราะหเ์ น้ือเร่อื ง

1. รูปแบบ

เรื่องความนา่ จะเป็น ตอน ความนา่ จะเป็น

เป็นประเภท เรื่องสน้ั

2. โครงเรื่อง

2.1 เริ่มเร่ือง

เป็นเรอื่ งของชายหนุม่ กำพรา้ ทีว่ ิถีชวี ติ ถกู เลย้ี งดูอยูก่ ับตาและยาย ชายหนุ่มคนน้ีมีความคิดท่ีแตกต่าง
จากบุคคลทวั่ ไป เขามักจะมีคำถามต่างๆอยู่ในใจเสมอ แตล่ ะคำถามมักจะเป็นคำถามท่ีบุคคลทวั่ ไปไม่เคยคดิ
ไมเ่ คยจะค้นหาคำตอบ

2.2 ดำเนินเรือ่ ง

ผู้เขียนได้ใช้กลวธิ ีในการดำเนินใหเ้ น้อื หาของเรอ่ื งมีความเป็นไปได้ และกล่าวถึงความทรงจำตา่ งๆ ใน
การท่ีเขาได้อยู่ในสภาพสงั คมทตี่ ากบั ยายเลีย้ งดูน้ัน ทำให้เขาได้ซึมซับบางอย่างไว้ในใจ และตัวเอกของเรื่อง
เปน็ ผดู้ ำเนินเรือ่ ง ถ่ายทอดเร่ืองราวผ่านการเลา่ เรื่องชีวิตของตัวเองตง้ั แต่เด็กจนถึงชว่ งวัยทำงาน

2.3 การจบของเรือ่ ง

เม่อื เขาโตข้ึนได้ทำงานตามส่งิ ที่เรียนมา คอื งานท่ีเกี่ยวข้องกับศลิ ปะและงานโฆษณา เขากไ็ ดน้ ำความ
ทรงจำเดิมๆ ขณะทีอ่ ยู่กับตาและยาย มาสร้างเป็นผลงานโฆษณาจน กลายเปน็ ทยี่ อมรบั และร้จู ักของคนท่วั ไป

3. แนวคดิ

จะเหน็ ไดช้ ดั เจนวา่ “ฉันจะไมม่ ีวนั เปล่ียนแปลง” ประโยคน้ปี รากฏอยู่ท่ังต้นเรื่องและทา้ ยของ เรื่องสัน้
ความน่าจะเป็น ประโยคนี้ดเู หมือนว่าจะยืนยันความคิดของตนเองไว้อย่างม่ันคง แตช่ อ่ื เรื่องวา่ “ความน่าจะ
เปน็ ” กลับเปน็ คำทีแ่ สดงถึงความไมแ่ นน่ อน ความโอนไหวของทกุ สรรพสงิ่ ซ่ึงสดุ ท้ายแล้ว ความมัน่ คงแน่แท้
หรือความเปลี่ยนแปรเปน็ ไป คือคาตอบสดุ ทา้ ยของทุกสิ่ง เป็นมมุ มองหนงึ่ ทีน่ ่าคิดของเรื่องสน้ั ที่มที ้ังความ
ขบขนั และปัญหาชวนคิดของ ปราบดา หยนุ่

4. ตวั ละคร

4.1 การสรา้ งตัวละคร ผู้เขียนสรา้ งตวั ละครได้สมจรงิ ตัวละครมีลักษณะนิสัยเหมือนผเู้ ขียน ท่มี ีความคิดท่ี
แตกตา่ งจากบคุ คลทว่ั ไป และมกั จะมีคำถามตา่ งๆ ที่ไม่สามารถหาคำตอบได้ ตัวละครมจี ำนวนกะทัดรดั

และไม่เยอะจนเกนิ ไป โดยตัวละครทุกตัวมบี ทบาทสมั พนั ธ์กนั กบั เน้ือเร่อื ง ตัวละครมีลกั ษณะนสิ ัย อารมณ์
ความรูส้ ึกหลากหลาย และมคี วามสมจรงิ ตามลักษณะของตัวละคร ทำใหเ้ รอ่ื งดำเนนิ ไปไดด้ ว้ ยดี

4.2 การนำเสนอตัวละคร ผูเ้ ขียนนำเสนอตวั ละครโดยอ้อม ใชส้ อดแทรกอย่ใู นการเลา่ เหตุการณ์ตา่ งๆ ของ
ตวั ละคร โดยใหผ้ ูอ้ า่ นรจู้ กั ตัวละครผ่านทางพฤตกิ รรมทแี่ สดงออก การกระทำ คำพดู ท่ีพูดกบั ตัวละครอื่นหรอื
คดิ ในใจ

4.3 ลักษณะนสิ ยั และบุคลิกลักษณะของตวั ละคร ผ้เู ขยี นสร้างตัวละครหลกั ที่มคี วามคิดเหมือนตน และ
ลกั ษณะนิสยั ตา่ งๆทค่ี ล้ายคลงึ กันทงั้ ทเ่ี ปน็ ส่วนดีและสว่ นท่บี กพร่อง ซึ่งมลี ักษณะนสิ ยั ทีซ่ บั ซอ้ น ไม่เหมือนใคร
เปน็ ลักษณะของมนุษยโ์ ดยท่ัวไป ซ่งึ มักจะต้ังคำถาม หรือข้อสงสัยในเรื่องราวต่างๆ คลา้ ยกับชวี ิตจรงิ สรา้ ง
ความเข้าใจในแงม่ ุมความคดิ ของคน ใหผ้ ู้อา่ นเขา้ ใจมากย่งื ขึ้น

4.4 ตวั ละครเอกในเร่ือง

- ชายหนุ่ม เปน็ ตวั เอกของเรื่อง มีลักษณะนิสัย มคี วามคิดท่ีแตกตา่ งจากบุคคลท่วั ไป เขามักจะมคี ำถาม
ต่างๆ แตล่ ะคำถามมักจะเปน็ คำถามท่บี ุคคลทั่วไปไม่เคยคิด ไมเ่ คยจะคน้ หาคำตอบ

- ตา เปน็ ตวั เอกของเร่ือง มีลกั ษณะนิสัย รกั และห่วงใยหลาน และตาชอบดูหนังเป็นชีวติ จติ ใจ หนงั ท่ี
ตานยิ มฉายท่ีสดุ คือ หนังเขย่าขวัญคลาสสิก เรื่องแดร๊กคลู ่าฉบบั ขาวดำ

- ยาย เป็นตัวเอกของเรอ่ื ง มีลักษณะนิสัย รักและห่วงใยหลาน และมีรสนิยมในการฟงั เพลง โมซาร์ท
เบโธเฟน บาค

5. บทสนทนา

ในเรื่อง ความน่าจะเป็น ตอนความน่าจะเปน็ ผเู้ ขียนส่อื แนวความคดิ หรือทัศนคตทิ มี่ ีต่อสง่ิ ต่างๆ ผา่ นบท
สนทนาหรอื ความในใจของตวั ละคร เปน็ การแสดงความรอบรขู้ องผู้เขยี น และแฝงแงค่ ดิ แปลกๆของผู้เขียน
ทำให้เรอื่ งมคี วามน่าสนใจ และมชี ีวติ ชวี าดูสมจริงมากย่ิงขึน้ ของเร่ือง โดยผู้เขียนใชบ้ ทสนทนาในเร่อื งไม่มาก
จะเนน้ ไปในการนึกคดิ หรือความในใจของตวั ละครมากกวา่ ทำใหเ้ ราอยากศึกษาวา่ ผู้เขยี นจะสอื่ ถึงอะไร

6. ฉากและบรรยากาศ

ในเร่ือง ความน่าจะเป็น ตอนความน่าจะเป็น ผู้เขียนบรรยายภาพของสถานที่ตา่ งๆ อยา่ งละเอียด ทำให้
ผ้อู ่านได้รู้จักกบั สถานทน่ี ั้นๆ อย่างชดั เจน และเขา้ ใจว่าสถานทีน่ ั้นคอื ท่ไี หน

ตัวอยา่ งเชน่

ทันใดนั้น ทา่ นเคานต์ก็ไดย้ นิ เสยี งประตูปราสาทถูกพังทลายลง ยังไมท่ ันได้กัดคอนอ้ งนางใหห้ ายมัน
เขี้ยวกต็ อ้ งชะงกั ด้วยความตกใจ ตดั ภาพไปทีต่ ีนกระไดชนั้ ล่างของปราสาท นกั ปราบผีดูดเลอื ดหน่มุ กำลังย่าง
ขน้ึ ตามข้นั พร้อมคบเพลิงในมือซ้าย มือขวาถือไมก้ างเขน ท่านเคานต์โผล่พรวดออกมาที่หวั กระได ใบหนา้ เดอื ด
ด้วยโทสะ ชายหน่มุ ไมร่ ีรอ ขว้างคบเพลงิ ไปที่แดร๊กคลู า่ หมายให้ไฟเผาผลาญผีดูดเลอื ดจนสิน้ ฤทธ์ิ

7. ลีลาการใช้ภาษา

การใชภ้ าษาในเร่อื งน้ีคอ่ นข้างเข้าใจยาก เพราะผเู้ ขียนไดใ้ ช้ระดบั ภาษาเปน็ กลวิธกี ารเขยี นเฉพาะตัว มีความ
โดดเดน่ ดา้ นการเลน่ กบั ภาษาอยา่ งมรี ากฐานทางวัฒนธรรม ทำใหผ้ ูอ้ า่ นสบั สน เข้าใจในความหมายที่ผ้เู ขยี นคดิ
และสอื่ ยาก จะต้องวิเคราะหใ์ ห้ถีถ่ ้วนถงึ จะเข้าถงึ ความหมายของผูเ้ ขียน

ดว้ ยตาเปลา่

ผมมีเร่ืองนา่ ภูมิใจในชีวิตไม่กี่เร่ือง แตเ่ รื่องหน่งึ ทที่ ำให้กระหยมิ่ ย้ิมยอ่ งในใจอยไู่ ด้ทกุ วนั น้ี คือคำของ
ไอ้ปลงทว่ี า่ ผมเป็นคนดี

เมอื่ ก่อนผมเรยี กไอป้ ลงว่าคณุ ปลง เพิ่งบังอาจเปลี่ยนจากคณุ เป็นไอ้เม่ือไมน่ านมาน้ี โดยได้รับอนุญาตอย่าง
เปน็ ทางการจากเจา้ ตัวเอง

เช้าตร่ขู องวนั หนง่ึ ในสวนลมุ พินี ไอป้ ลงย่นื เศษกระดาษส่งให้ผม มนั บอก คณุ เรียกผมวา่ ไอ้ปลงไดต้ ้ังแต่
วันนเ้ี ป็นต้นไป น่คี อื จดหมายรับรอง มลี ายเซ็นเสรจ็ สรรพ

ผมคลก่ี ระดาษออกอา่ น

เม่ือวันท่ีสบิ เจด็ เดอื นแปด บพี ทุ ธศกั ราชสองพนั ห้าร้อยสี่สิบสอง ข้าพเจา้ นายเทพพทิ ักษ์ รกั อากาศ
(ช่ือเล่น ปลง) ได้ถูกบุพเพสนั นิวาสให้โคจรมาพบกับชายไทยวยั คะนองนาม ปราชญ์ เปรื่องธรรม นกั ศึกษา
มหาวิทยาลัยปีทส่ี าม ขา้ พเจา้ กบั นายปราชญพ์ ูดคยุ แลกเปลีย่ นความคดิ กนั อยา่ งถูกคอจนเกิดเปน็ สมั พนั ธภาพ
ฉันมิตรสนทิ สนมนบั แตว่ ันน้นั เวลาล่วงเลยมาเกือบปีความใกลช้ ดิ ระหว่างข้าพเจ้ากับเพ่ือนผูน้ ี้ยงั แน่นแพ้น แล
มที ที ่าว่าจะเพื่องฟูตอ่ ไปเรื่อยๆ เปน็ กรณที ่นี ่าประหลาดใจ และนา่ ยินดีย่งิ ถึงแม้วา่ นายปราชญ์จะมีอายอุ ่อนวยั
กวา่ ขา้ พเจ้าถงึ หา้ ปี ขา้ พเจา้ ขออนญุ าตอยา่ งเปน็ ทางการให้นายปราชญ์ เปร่อื งธรรม เตมิ คำวา่ "ไอ"้ นำหนา้ ทัง้
ชอ่ื จรงิ และเล่นของข้าพเจ้าได้ทกุ เม่ือท่จี ำเปน็ ต้องเรยี กโดยขา้ พเจ้าสญั ญาว่าจะไมเ่ กิดโทสะกับการขานช่ือใน
ลกั ษณะดังกล่าว ไม่ว่าจะโดยสาเหตใุ ด มหิ นำซำ้ หากนายปราชญร์ งั เกียจที่จะนับขา้ พเจ้าเป็นเกลอสนิทใน
ระดบั ไอ้ ข้าพเจา้ ก็จะขอเลิกคบมันเป็นเพื่อน และยังจะสาปแชง่ ให้มันตายตาไมห่ ลบั ไมไ่ ดผ้ ุดได้เกดิ ไปชั่ว
กัลปาวสาน ขา้ พเจ้าขอรบั รองดว้ ยเกยี รตแิ ละศักดิ์ศรีของตัวเองวา่ ข้อความในจดหมายฉบับน้ีเป็นความตัง้ ใจ
ของขา้ พเจา้ จริง

ลงชือ่

นายเทพพทิ ักษ์ รักอากาศ (ปลง)

ใต้ชื่อตวั บรรจงปรากฏลายเซน็ ขยกุ ขยุยของไอ้ปลง

เมื่อสมยั ทีไ่ อ้ปลงยังเปน็ คุณปลงสำหรบั ผมความนา่ เกรงขามของมันแผร่ ัศมีปกคลมุ ไปท่วั ร่าง เพียงมันน่ัง
อยูเ่ ฉยๆกค็ ล้ายมรี ะบบสรุ ิยจักรวาลโคจรเปน็ วงรอบตวั ไม่น่าเข้าใกล้ กลวั ถูกอกุ กาบาตชน ในดวงตาของมัน
เหมือนมปี ล่องภูเขาไฟคุกร่นุ เหมอื นมีพายกุ ำลังตงั้ เค้า เหมือนมีคลน่ื ลูกยักษ์ม้วนตัวนไปมารอบวงั นำ้ าวน
เหมอื นมีกระแสไฟฟ้าแรงสงู ลดั วงจรจนแตกเป็นประกายแวบวบั อยู่เปน็ หย่อม เหมอื นมีฝนแสนห่าที่ต้องฝา่

แสนหน เหมือนมีหลุมดำรอคอยการดดู กลนื มิติเวลา เหมือนมีภตู ผปี ศี าจสงิ สถติ รอคอยการสงั เวยวญิ ญาณ
สัญจร

ผมตอ้ งรอให้มันหลบั ตาจงึ กลา้ เขา้ ไปทักทาย

"หลบั อยหู่ รือครบั " ผมถามก่อนหย่อนก้นลงบนมา้ นง่ั ตัวเดยี วกับมนั

"พกั สายตา" ไอป้ ลงตอบเรียบๆ ไม่เปิดเปลือกตามองคนถาม

สมยั นั้นผมต่ืนเชา้ เพอ่ื ไปว่งิ ที่สวนลมุ พินีเปน็ กิจวัตร มหาวิทยาลัยอยใู่ นชว่ งปิดเทอม กำลังรอฝึกงานไมร่ ู้
จะฟ้งุ ซ่านอย่างไรใหเ้ ป็นประโยชน์ ได้ข่าวว่าการวง่ิ เหยาะแหยะไปมาตามสวนสาธารณะเป็นทีน่ ยิ ม ทั้งยงั มคี ุณ
ตอ่ สุขภาพทางกายและทางใจอยา่ งเท่าเทยี มกันจงึ ริจะลองทำตัวร่วมสมัยกับเขาบ้าง ชดุ กฬี าทห่ี มกั ไวใ้ นตู้
เสอ้ื ผ้าจะได้ออกโรงเสียที

เชา้ แรกทผี่ มก้าวเข้าไปในสวนลุมพนิ ี ผมไม่ได้วงิ่ เปน็ เรอ่ื งเปน็ ราว ถือเสยี ว่าเปน็ การไปสำรวจพ้นื ก่อน
ออกศึกจริง เม่ือไปถึงก็ร้สู ึกท่ีงกบั จำนวนประชากรออกกำลังซึง่ มีมากเกนิ ความคาดหมาย ผมเดินดุ่มไป
โดยรอบ เหน่อื ยก็หยุดพักยืนชมนกชมไม้ ชมหมา ชมแมว ชมมด ไปตามประสาคนรักสัตว์ อิ่มใจแล้วกเ็ ดนิ ต่อ
เชา้ วนั นน้ั ไม่ไดว้ ่งิ เลย

เมอ่ื เริ่มไปบอ่ ยครั้งเข้า กล้ามเนอ้ื ในขาของผม กเ็ รม่ิ กระหายการกระตุน้ ไปเองโดยอัตโนมตั ิ ไมช่ ้าผมก็
กลายเป็นหนง่ึ ในนักวิ่งไหลลอ่ งไปกบั จงั หวะการเตน้ ของหัวใจของมนุษยน์ บั ร้อยนบั พนั ทค่ี ลอ้ ยตามกนั เป็น
ขบวนเหมอื นสงั คมมด ทวา่ พวกเราไม่ใชม่ ดงาน เรามิไดว้ ิ่งเรยี งแถวเพ่ือความอยูร่ อดของชนสว่ นมาก เรามิได้
แบกเสบียงอาหารไวบ้ นหลังเพอ่ื นำไปแจกจ่ายแบ่งปนั กนั เราวงิ่ ด้วยสาเหตุส่วนบคุ คล บ้างกเ็ พ่ือความสมบูรณ์
ของรา่ งกาย บา้ งกเ็ พื่อความสวยความหล่อ บ้างก็เพื่อลบล้างความเครียด บา้ งก็เพอื่ คลายเหงา

เสรจ็ แลว้ กแ็ ยกยา้ ยกนั กลับบ้าน

ผมเหน็ ไอ้ปลงหลายครั้งก่อนจะเสนอหนา้ เขา้ ไปชวนมันคยุ ไอ้ปลงไมเ่ คยวิ่ง ไมเ่ คยลุกขน้ึ มายึดเสน้ ยืดสาย
มนั ไดแ้ ต่น่ังกวาดสายตาลึกลบั ของมนั ไปมาเหมือนมองหาคนรู้จกั ผมไม่เคยเหน็ มันรจู้ ักใครเสยี ที ไม่เช่นน้ันก็ไม่
มีใครกลา้ รู้จักมัน

บางวันมันกเ็ ลอื กท่จี ะนั่งริมสระนำ้ เหมอ่ มองเปด็ และห่าน เต่าและปลาที่ผลุบโผลห่ าเศษอาหาร ผมไม่เคย
เห็นมนั รจู้ ักเป็ดหรือห่านหรือเตา่ หรอื ปลาตวั ไหนเป็นพิเศษเหมอื นกนั แต่ไอป้ ลงก็มาเสมอ เหมือนมน่ั ใจว่าสกั
วันมนั ต้องได้เจอสงิ่ ท่ีมนั หา

ไอ้ปลงเปน็ ชายหนา้ ตาดีไมใ่ ช่เล่น ตาของมนั กลมโต ผวิ สีดำแดงของมันดูเนียนในแสงตะวันเชา้ ผมสี
นำ้ ตาลเข้มกล้อนเกรยี นรอบข้างคลา้ ยทรงนักเรียน ใครเหน็ ใครกร็ วู้ ่าไอ้ปลงไมไ่ ดต้ ง้ั ใจมาสวนลมุ พนิ ีเพ่ือ

ออกกำลังกาย มันมักใสเ่ สอื้ เช้ิตแขนยาวสีขาว กางเกงขายาวสกี ากี บางวนั มันเรียบรอ้ ยถึงข้นั ผกู เน็กไท
เม่ือไอ้ปลงลืมตาขนึ้ ตาโตคู่นนั้ ของมันจบั จ้องมาทีใ่ บหนา้ ผมแลว้ จ่ออยู่อยา่ งนั้นหลายวนิ าที ทำเอาผม

กังวลวา่ จะถูกหลมุ ดำในตามันกลนื กิน
"คุณนัน่ เอง มาวิง่ ทุกวันสนิ ะ"
"เคยเหน็ ผมหรือครบั " ผมถามทั้งท่รี คู้ ำตอบ
"เหน็ หลายหนแล้ว"
"ผมก็สงั เกตเห็นคุณมานั่งเล่นท่นี ี่บ่อยๆเหมอื นกนั แตไ่ มเ่ หน็ เคยวิง่ "
"ก็ไม่ไดต้ ้งั ใจมาว่ิงนคี่ ุณ" พูดจบ สายตาไอป้ ลงก็เคล่ือนไปจบั ทเ่ี ป้าใหม่ ผมเคล่ือนสายตาตามด้วยความ

สงสัย
เปา้ ใหมข่ องไอป้ ลงเป็นหญงิ มวี ัยร่างท้วม กำลังวงิ่ เหยาะๆผา่ นไป ขา้ งซ้ายของเธอมีเดก็ ผูห้ ญิงผมเปียตวั

เล็กว่งิ ตามอยู่ตดิ ๆ
"เห็นป้าคนนน้ั มัย้ ดดู ว้ ยตาเปลา่ เผินๆก็น่าจะเปน็ คนมีจติ ใจโอบอ้อมอารดี ี รกั หลาน อตุ ส่าหต์ ืน่ เชา้ ชวน

กันมาออกกำลังกาย"
ไอ้ปลงเงยหน้าขนึ้ ฟา้ คล้ายเปน็ การพักสายตาแลว้ จงึ พูดต่อ
"แตจ่ รงิ ๆแลว้ ไม่ใชห่ รอก แกเป็นคนใจร้ายเอาการทเี ดียว น่าสงสารเดก็ เหมือนกนั ต้องตามคนอารมณ์ไม่

อยู่กับร่องกบั รอยอยา่ งน้ันต้อยๆแตเ่ ช้า"
"คณุ ร้จู กั เขาด้วยเหรอ"
ไอ้ปลงสา่ ยหนา้ แลว้ หนั มาจ้องตาผมอีกครงั้
"คุณเปน็ คนดีนะ ต้ังแต่วนั แรกทผี่ มเหน็ คุณก็ร้แู ล้ว ข้ีเกียจไปหน่อย ตามกระแสไปนิด ทำอะไรคร่ึงๆ

กลางๆ ไม่ตั้งใจเท่าทคี่ วร แต่โดยรวมแล้วเปน็ คนใช้ไดท้ เี ดยี ว"
ผมพดู อะไรไม่ออกไปครู่ใหญ่ มิใชเ่ พราะประทับใจในคำสรรเสรญิ หากเพราะงนุ งง
"ดลู ุงคนน้นั สิ" ผมสลดั ความพิศวงจากสมอง แลว้ หนั ตามไอป้ ลงไปยังลุงคนนัน้
ลุงหัวล้านวิ่งผา่ นไป ใบหนา้ ดอู มิ่ เอมกบั ความบริสุทธิ์ของอากาศสวนสาธารณะ
ไอ้ปลงไม่ปรปิ าก ผมจึงลองเดาใจมนั ดู

"หนา้ ตาดูมีความสขุ แต่จรงิ ๆแล้วใจร้ายเหมอื นป้าคนเมอื่ ตะก"้ี ผมพูดกง่ึ ถาม

ไอ้ปลงย้ิมนอ้ ยๆที่มุมปาก

"บางทีก็ไม่ยากอย่างนั้นหรอกคุณ ความดีกป็ รากฏบนใบหน้าไดเ้ หมือนกัน ยงั พอหาดูได้ ลงุ แกกด็ ีอยา่ งที่
หนา้ แกบอกนัน่ แหละ เป็นคนนา่ รกั ชอบช่วยเหลือคนอื่น รักสันติ"

"คณุ มาทน่ี ีท่ กุ เช้าเพ่อื กิจกรรมน้โี ดยเฉพาะหรือไง ดูว่าใครดีไม่ดี"

"เป็นท่ีทเ่ี หมาะ เพราะมีคนหลายหลากผา่ นไปมาให้ดูเอง โดยผมไมต่ ้องไปเดนิ ตามถนนให้เหนือ่ ย"

"บางวนั ผมก็ไมเ่ ห็นคณุ มองใคร"

"ความดีความชัว่ ไม่ได้มีเฉพาะในมนุษยน์ ี่คุณบางทผี มก็ฝึกมองอย่างอ่นื บา้ ง ที่แตกต่างกนั ก็คือ ในมนษุ ย์
แตล่ ะคนมีดมี ชี ว่ั ไม่เทา่ กัน ในขณะที่สิง่ อืน่ มคี วามสมดลุ มากกวา่ เม่ือมคี วามสมดลุ ความดชี ัว่ ก็ไม่คอ่ ยมี
ความหมายแลว้ ไม่จำเปน็ ต้องดูก็ได"้ ไอป้ ลงใชร้ องเท้าเขี่ยก้อนกรวดบนพนื้ ให้กลงิ้ ไปข้างหน้าสองสามตลบ
"เช่นกอ้ นกรวดก้อนนั้นมันก็มีดมี ชี ว่ั นะ แต่มนั ไมม่ ีความหมาย เพราะความดีชัว่ ของมนั สมดลุ และสมบูรณ์มาก
จึงไมเ่ ป็นปจั จยั สำคัญอีกต่อไป มนั เป็นก้อนกรวดตามหนา้ ทีข่ องอยแู่ ลว้ เตะโดนมนั มันกก็ ลิง้ แตล่ องผมเตะ
คุณสิ

เขา้ วนั น้ันผมไม่ไดร้ สู้ ึกชืน่ ชมกบั ความสามารถพิเศษของไอ้ปลง ผมกลบั นึกในใจว่าไอน้ ่ปี ระสาท ต้องมี
ความผดิ ปกตทิ างจิตอยา่ งซบั ซ้อน ผมรบี ปลกี ตวั จากม้านง่ั บอกมันว่าขอตัวกลับไปว่ิงต่อ ไอ้ปลงย้ิมรับพลาง
พยักหนา้ มนั เปรยขึ้นก่อนผมทง้ิ ระยะออกห่างว่า ไมต่ ้องกลวั ความดีของตัวเองหรอกคุณ

ถึงผมจะว่ามันเป็นบา้ แตส่ ิง่ ท่ีไอป้ ลงทกั กต็ ิดอยใู่ นหวั ผมทงั้ วนั ผมกลับบ้านไปยืนมองตัวเองหน้ากระจก
เกือบครง่ึ ชั่วโมง จนไมร่ ูใ้ ครมองใคร สุดท้ายรู้สกึ ว่ากระจกจะมองผมเสียมากกวา่

จะว่าไปก็เปน็ เร่อื งนา่ หวั ร่อที่ผมใสใ่ จกบั คำของไอ้ปลง ในยุคสมัยนม้ี นุษย์เราเจริญพอแล้วท่จี ะเข้าใจว่า
การเป็นคนดีหรือไม่ดไี มม่ ีความหมายอีกต่อไป ตราบใดท่ีคุณมพี รรคมีพวกท่นี ้อมยอมรบั ในความเชื่อและความ
ประพฤตขิ องคุณ ตอ่ ใหค้ ณุ เป็นคนเลวทรามต่ำชา้ ที่สุดในประวตั ศิ าสตร์ กย็ งั มพี รรคพวกของคุณท่มี ีสนั ดานเลว
ทรามตำ่ ช้าพอกันเปน็ สหาย ในสายตาของคนชนิดเดยี วกนั ความดใี นความชว่ั ก็ยังสามารถปรากฎได้ คุณจะดบั
ข้องแคน้ ใจไปเพ่ือประโยชนอ์ นั ใดท่คี ุณไม่ไดเ้ ป็นบวั เหนือน้ำ ในเม่ือคณุ มบี ัวใตน้ ำ้ ดอกอน่ื อกี นบั ไม่ถว้ นห้อม
ล้อมอยู่ ปล่อยใหพ้ วกอยเู่ หนือน้ำโรยราไปกับอากาศถกู ตอมหอมดอมดมโดยแมลงนานาชนิด ไมเ่ หน็ จะน่า
พสิ มยั ตรงไหน อย่ใู ตน้ ำ้ ปลอดภัยกว่ากันไม่รู้ก่เี ท่า

ความชวั่ น้นั มกั มาพร้อมกับปฏิภาณไหวพรบิ การรูจ้ กั เอาตัวรอด ความสามารถพิเศษในการเสแสรง้ แสดง
ละครตบตา คนชั่วทำตวั ใหด้ ูเป็นคนดีได้ ในขณะที่คนดจี ะไม่มวี นั เข้าใจความชั่วอยา่ งถ่องแท้ ใครๆก็ร้วู ่า

สังคมมนุษย์ไม่มวี ันทรงโครงสร้างอยไู่ ด้ดว้ ยความดี เห็นๆกันอยวู่ า่ ความช่วั คือปจั จัยสำคัญในการปกครองโลก
หากทุกคนเปน็ คนดี โลกนี้จะไมม่ ีนกั การเมือง และหากโลกนีป้ ราศจากนักการเมอื ง สงั คมมนุษย์จะขาดระบบ
ระบอบ ระเบียบ และระเบดิ อันเป็นอาวุธสำคัญในการชะล้างความเหลวแหลกเพือ่ เรมิ่ ต้นใหม่ เฉกเช่น การกด
ปมุ่ ลบล้างความผดิ ท้ังหมดเพ่ือเรมิ่ ทำความผิดอีกคร้ัง สิ่งท่ีความชวั่ เสนอให้มนุษย์คือโอกาส ความดี ไม่มีทาง
คดิ สร้างสรรค์ได้เพียงนัน้ ความชว่ั คือศิลปะและความบนั เทิง ความดีคือความนา่ เบอ่ื หน่าย

ผมจะตอ้ งสนใจดว้ ยหรอื วา่ ตัวเองจะตกนรกหรือข้ึนสวรรค์ สถานที่ทง้ั สองเปน็ เพยี งความเชือ่ ท่นี บั วนั จะ
จางหายไป ความช่ัวสอนให้คนเลิกหมกมุ่นอยู่กบั ความงมงาย สอนใุ ห้เราเขา้ ใจใชช้ วี ิตในโลกน้ใี ห้เต็มที่ หากตก
นรกลงกระทะทองแดง ต้องปีนป่ายต้นงิ้ว อย่างไรกเ็ ป็นกจิ กรรมร่วมกับเพื่อนๆคนชวั่ ด้วยกันทงั้ นนั้ ไมอ่ ะไร
จากการเข้าค่ายใครๆกอ็ ยากเจอยมบาลมากกวา่ พระเจ้า เพราะยมบาลคือครูตัวจรงิ ของมนษุ ย์ แอบเส้ียมสอน
เรามาตงั้ แต่อ้อนแต่ออก ยนื หยดั อยูเ่ คียงเราเมื่อเราหวิ เม่อื เราอยาก เม่ือเราเจ็บ เมอ่ื เราปวด เม่อื เราโกรธ เมอ่ื
เรารกั เม่ือเราใคร่ เม่ือเราเกลียด เม่อื เราหลง เมื่อเราโลภ เม่ือเราอาฆาต

พระเจา้ ได้แตม่ องดหู ่างๆจากทไี่ กลแสนไกล ไมย่ ื่นมอื ใหค้ วามชว่ ยเหลอื

ไฉนคำของไอ้ปลงจงึ มีความหมายมากมายต่อความรูส้ กึ ของผม

ทำไมผมจึงตอ้ งภมู ใิ จกบั การเปน็ คนดีในสายตาของไอ้ปลง

ผมหาคำตอบมาโดยตลอด

เปน็ ไปได้ทค่ี วามดีมเี สน่ห์ที่ความชัว่ ไม่มี

เพราะความดีเปน็ ส่งิ ทีผ่ มไมร่ ู้จัก

ตอ่ มา เช้าวันไหนผมเหน็ ไอป้ ลงนั่งตัดสินคนด้วยตาเปลา่ ผมหา้ มใจไม่อยู่ ต้องลงนั่งดูคนกบั มนั ด้วยจนอยู่
มาวันหนึง่ ผมเร่มิ ไปสวนลมุ พินีในชดุ ลำลองปกติ เพ่อื นั่งดูคนกับไอป้ ลงโดยเฉพาะ ลืมการวิง่ ออกกำลงั กาย
ไปสิ้น

ไอ้ปลงไม่เคยสอนวิธดี ูคนให้กบั ผม และผมก็ไม่เคยเรียกรอ้ งทจี่ ะเรียนรู้

เม่ือมภี ารกิจอนื่ เขา้ มาในชีวิต ผมก็ไมไ่ ด้ไปน่ังกบั ไอ้ปลงเปน็ กิจวัตรเหมือนเคย จะไปได้กเ็ พยี งบางเสาร์บาง
อาทติ ย์ยามว่าง

วนั ทีไ่ อป้ ลงยน่ื ใบอนุญาตใช้คำวา่ "ไอ้" เป็นเซา้ วนั เสาร์ทผ่ี มว่าง ตงั้ ใจต่นื เชา้ ไปสวนลุมพนิ ีเพื่อเจอไอ้ปลง
โดยเฉพาะ ผมไมเ่ คยนัดเจอกับมันทอี่ ื่นหรือเวลาอืน่ ผมไม่มีแมแ้ ตเ่ บอร์โทรศัพท์ของเพื่อนผนู้ ้ี มนั ไม่ใช่มนุษย์
ในชีวติ ประจำวนั ของผม สาเหตหุ นึ่งเปน็ เพราะผมเกรงวา่ มนั จะมาตัดสินดีชว่ั กับคนรอบข้างทีผ่ มรัก ผมไม่
อยากไดย้ นิ ว่า แม่ผมช่ัว พ่อผมเลว เพ่อื นผมต่ำชา้ ถึงแมว้ า่ ผมสามารถตดั สนิ ไดด้ ้วยตวั เองว่าทุกคนทีผ่ มรจู้ ัก

เป็นคนดี แต่กต็ ้องยอมรบั ว่าผมกไ็ มไ่ ด้มีความสามารถพิเศษที่ไอ้ปลงมี มนั อาจจะรู้ดีและรู้ลกึ กว่าผม ผมจึงต้อง
กลัวเปน็ ธรรมดา

แต่ไอ้ปลงเองกไ็ ม่เคยแมแ้ ตจ่ ะถามไถถ่ ึงชีวิตนอกร้วั สวนสาธารณะของผมเลย เจอผมก็ทัก ผมจะกลบั

มนั กล็ า กเ็ ท่านัน้

ไอ้ปลงไม่เคยลุกจากที่น่ังไปก่อนผม ไมเ่ คยขอตัวกลบั กอ่ น ผมไม่เคยเหน็ มันกา้ วออกจากร้ัวสวนลุมพนิ ี
แม้แตค่ ร้ังเดยี ว ไอ้ปลงอาจจะอาศยั อยใู่ นน้ันกไ็ ด้ ผมไม่เคยถามถึงบา้ นช่องของมนั เช้าหนง่ึ ๆก็มีคนมากมาย
วงิ่ ๆเดนิ ๆผา่ นไปมาใหด้ จู นนับไม่ถว้ นอยู่แลว้ ไม่เหลอื เวลาใหซ้ กั ไซ้เรื่องส่วนตวั ของกันและกนั ไดม้ ากเท่าไร

ถึงไอป้ ลงจะอนญุ าตให้ผมเรียกมันวา่ ไอ้ได้ กม็ ีน้อยคร้ังนักที่ผมจะได้ใช้สิทธิพเิ ศษน้ัน เวลาอยูต่ อ่ หนา้ ก็ไม่
จำเปน็ ต้องขานช่อื กนั ไปมาให้วุน่ วาย อยกู่ บั คนอ่ืน ผมก็ไม่ค่อยได้เอ่ยถงึ ไอ้ปลง เพราะไม่มใี ครร้จู กั คนทีผ่ ม
เคยเล่าเร่ืองไอ้ปลงให้ฟังบา้ ง ต่างกค็ ดิ วา่ มนั เป็นเพยี งเพื่อนในจนิ ตนาการ ไม่มใี ครให้ความสนใจกับช่อื ไอ้ปลง
เป็นเรอื่ งเปน็ ราว เมื่อใดผมบอกคนทีบ่ ้านวา่ จะออกไปหาไอ้ปลงทสี่ วนลุมฯ กจ็ ะไดร้ บั คำขานกลบั ว่าจ้ะๆ ไม่ก็
เออๆ ไม่กซ็ ้ือขา้ วมาฝากดว้ ยนะ ไม่มีใครสนใจวา่ ไอป้ ลงเป็นใคร

เมอื่ ผมอา่ นใบอนญุ าตใหใ้ ช้ "ไอ้" ของไอป้ ลงจบลงตรงลายเซ็นของมนั ผมน่งั ลงดูคนกับมนั ตามปกติไอ้ปลง
ช้ีคนนัน้ คนนใ้ี ห้ดูตามประสา เดย๋ี วดเี ดี๋ยวชวั่ ปะปนกันไป

แนน่ อนว่าคนไมด่ ีย่อมมีปริมาณมากกว่าคนดใี นร้อยคน ไอ้ปลงเห็นคนดีไม่ถึงย่ีสบิ

"ร้ไู ด้ยงั ไงว่ากูเป็นคนดี" ผมถามคำถามท่อี ยากถามมานาน แต่ไม่กลา้ เพราะกลัวมนั ไมต่ อบ ผมจงใจแทน
ตัววา่ กูใหเ้ หมาะกบั คำว่าไอ้

ไอป้ ลงไมย่ ิม้ อย่างทีผ่ มคาด มันไม่ไดห้ นั มามองหน้าผมอย่างท่ีผมคิด

"นึกวา่ จะถามตั้งนานแล้ว" ไอป้ ลงเอย่ เบาๆ

"เมอ่ื ก่อนไม่กลา้ กลวั มงึ ไมต่ อบ" ผมจงใจใช้คำว่ามึงใหเ้ หมาะกับกูและไอ้

ไอป้ ลงปล่อยลมหายใจออกดงั เฮ้อ

"จะบอกดีไหมนะ" ไอ้ปลงถามตัวเองดงั ๆ

ผมมองนกั วิ่งนักเดนิ ผ่านหนา้ เราไป ท้ังซ้าย ขวา ทั้งลุง ท้งั ป้า ท้ังอา ท้งั น้า ทง้ั ปู่ ทั้งย่า ทง้ั ตา ทัง้ ยาย ท้ัง
นอ้ ง ทง้ั พี่ ผา่ นไปผา่ นมาเปน็ สิบในเวลาไมก่ วี่ นิ าที

"ไม่ตอ้ งบอกก็ได"้ ผมบอกไอ้ปลงโดยไมห่ ันไปมอง

ผมเก็บใบอนญุ าตของไอ้ปลงใสก่ ระเปา๋ เส้ือเชิต้
เบ้อื งหลงั แผ่นกระดาษคือเน้อื ผ้าของเสอื้ หลงั เน้ือเยอ่ื ของผา้ คือผิวหนัง เบ้อื งหลังผวิ หนงั คอื เสน้ สาย
โยงใยไปมา ภายในเสน้ สายเล็กๆเหล่านัน้ คือของเหลวทกี่ ำลังสบู ฉดี ให้ไหลหลอ่ เล้ยี งไปท่วั ร่าง
เปน็ เพียงความรู้สกึ เทา่ น้ันท่บี อกถงึ การถ่ายเทของความเปน็ อยู่ คือ
ดวงตาผมไมส่ ามารถมองเหน็ ไปได้ละเอียดถงึ ขนาดนน้ั หรอก
ผมหันไปดูเพือ่ น
ไอ้ปลงกำลงั พักสายตา

วเิ คราะหเ์ นอ้ื เร่อื ง

1. รปู แบบ

เรอื่ งความนา่ จะเป็น ตอน ดว้ ยตาเปล่า

เปน็ ประเภท เรอื่ งสั้น

2. โครงเรื่อง

2.1 เร่มิ เร่ือง

เร่ืองของชายหนุ่มชือ่ ปราชญ์ วันหน่ึงขณะท่เี ขาตั้งใจจะไปออกกำลังกายทีส่ วนลมุ พนิ ี เขาก็ได้พบกับชาย
ชอ่ื ปลง ชายคนน้มี ีลกั ษณะแปลกและนา่ สนใจ เพราะเขามักจะมานั่งสังเกตพฤตกิ รรมของคนทม่ี าเดินใน
สวนสาธารณะแห่งน้ี ปราชญไ์ ด้พบกับปลงทกุ คร้ังที่มาออกกำลงั กาย

2.2 ดำเนินเรื่อง

ผู้เขียนไดส้ ะท้อนให้เห็นถงึ พฤติกรรมของมนุษย์ทเ่ี ราทกุ คนไมส่ ามารถมองจากภายนอกแลว้ รไู้ ดเ้ ลย ว่า
เขาเปน็ คนยังไง ถ้ามองเผินๆจากภายนอก จนกวา่ จะสังเกตไดโ้ ดยตรงจนกวา่ บุคคลนั้นจะเปน็ ผ้บู อกหรอื แสดง
บางอยา่ งเพื่อให้คนอืน่ รับรู้ได้ เช่น ความคดิ อารมณ์ การรบั รู้

2.3 การจบของเร่ือง

ปลงกับปราชญ์ไดเ้ ปน็ มติ รสหายกันนบั ตัง้ แต่ที่ไดพ้ ูดคุยกันจนถูกคอ และปลงได้แสดงความคดิ ว่า
“คนเราไมค่ วรตดั สินอะไรจากสง่ิ ที่เรามองเห็นโดยไมพ่ จิ ารณา เพราะนนั่ อาจจะทำให้เราไม่ได้พบกบั ความเป็น
จริงได”้

3. แนวคิด

ความดคี วามชว่ั ไมไ่ ด้มีเฉพาะในมนุษย์ ท่ีแตกตา่ งกนั กค็ อื ในมนุษย์แต่ละคนมีดีมีชั่วไมเ่ ท่ากนั ในขณะที่
สิ่งอื่นมคี วามสมดลุ มากกวา่ เม่อื มีความสมดุล ความดชี ว่ั ก็ไม่คอ่ ยมคี วามหมายแลว้ ไม่จำเปน็ ตอ้ งดูกไ็ ด้ เชน่
ก้อนกรวดก้อนนั้นมนั ก็มีดีมีชั่วนะ แต่มนั ไมม่ ีความหมาย เพราะความดีชวั่ ของมนั สมดุลและสมบูรณ์มาก จงึ ไม่
เป็นปจั จัยสำคัญอีกต่อไป มนั เปน็ ก้อนกรวดตามหนา้ ที่ของอยแู่ ลว้ เตะโดนมนั มนั ก็กล้งิ ความดชี วั่ ของเราน่ะ
ไม่ต้องให้ใครมาบอกหรอกเรารดู้ ้วยตวั ของเราเองได้ หรือบางที สิง่ ที่ผ้เู ขยี นอยากจะบอก อาจไมไ่ ด้อยใู่ นเนื้อ
เรือ่ ง แต่แทรกอยใู่ นบางส่วนของบทบรรยาย

4. ตวั ละคร

4.1 การสรา้ งตวั ละคร ผเู้ ขียนสร้างตัวละครได้สมจริง ทสี่ อดคล้องกบั บทในเรื่อง โดยตัวละครจะมีอารมณ์
ลักษณะ พฤติกรรม ความคดิ ทา่ ทาง ท่ีแตกต่างกันออกไปตามบุคลิกท่ีผ้เู ขียนวางไว้

4.2 การนำเสนอตัวละคร ผ้เู ขยี นนำเสนอตวั ละครโดยบทบาทหน้าทีห่ รือพฤติกรรมของตัวละคร ที่มี
บุคลิกภาพท่ีแตกต่างกันออกไป โดยใหผ้ ้อู ่านรูจ้ ักตัวละครผ่านทางพฤตกิ รรมทีแ่ สดงออก การกระทำ คำพดู ท่ี
พดู กับตวั ละครอน่ื หรือคดิ ในใจ

4.3 ลกั ษณะนสิ ยั และบุคลิกลักษณะของตัวละคร ผู้เขียนสรา้ งตวั ละครทม่ี ีหลักความคดิ เหมือนตน และ
ลกั ษณะนสิ ยั ต่างๆที่แตกต่างกันออกไป ซงึ่ มลี ักษณะนสิ ยั ทีซ่ ับซอ้ น ไม่เหมอื นใคร เปน็ ลักษณะของมนุษย์
โดยท่วั ไปทพ่ี บไดน้ ้อย สรา้ งความเขา้ ใจในแง่มมุ ความคดิ ของคนในการสังเกตด้วยตาเปล่า ให้ผู้อ่านเขา้ ใจ
มากย่งื ข้ึน

4.4 ตวั ละครเอกในเรื่อง

- ปลง เปน็ ตัวเอกของเรอ่ื ง มีลกั ษณะนสิ ัยแปลกและนา่ สนใจ เขามกั จะมานั่งสงั เกตพฤติกรรมของคน
ทม่ี าเดนิ ในสวนสาธารณะ

- ปราชญ์ เป็นตวั เอกของเรอื่ ง มีลกั ษณะนิสัยเปน็ คนรกั สตั ว์ เปน็ คนดี ถงึ จะเกยี จไปหน่อย ตามกระแส
ไปนดิ ทำอะไรครึ่งๆ กลางๆ ไมต่ ้งั ใจเท่าทค่ี วร แต่ก็เปน็ คนดี รักเพ่ือน

4.5 ตัวละครรองในเรอ่ื ง

- ลุง มใี นเรื่องราว มลี ักษณะนสิ ยั เป็นคนดอี ย่างทห่ี น้าแกบอก เป็นคนน่ารัก ชอบช่วยเหลอื คนอ่นื รัก
สันติ

- ป้า มใี นเร่ืองราว มลี กั ษณะนิสัย เปน็ คนใจรา้ ยเอาการ เป็นคนอารมณ์ไม่อยูก่ บั ร่องกับรอย

5. บทสนทนา

เปน็ การใช้บทสนทนาทเี่ ราใชใ้ นชวี ิตประจำวันทั่วไป เพื่อให้ผู้อา่ นได้อ่านและรู้สกึ ได้วา่ ได้อ่านถึงเหตกุ ารณ์ท่ี
เกิดข้ึนจากการสังเกตพฤติกรรมของคนท่ีมาเดินในสวนสาธารณะแหง่ น้ี มีความสนทนากับปราชญ์ และอธบิ าย
ในความคิดของตน

ตัวอย่างเช่น

"คุณนนั่ เอง มาว่ิงทุกวนั สนิ ะ"

"เคยเหน็ ผมหรือครบั " ผมถามท้ังทีร่ ้คู ำตอบ

"เหน็ หลายหนแล้ว"

"ผมกส็ งั เกตเห็นคุณมาน่ังเล่นท่ีน่บี ่อยๆเหมอื นกนั แต่ไม่เหน็ เคยวิง่ "

"ก็ไมไ่ ด้ตง้ั ใจมาวิง่ นี่คุณ"

6. ฉากและบรรยากาศ

ฉากของเรื่องน้ีอาจไมไ่ ดร้ ับการเนน้ ให้เดน่ ชัดเท่าใดนัก ซงึ่ ฉากทส่ี ำคัญกจ็ ะมี สวนลมุ พิณี เปน็
สวนสาธารณะ เกอื บทัง้ เรอ่ื ง จะมเี พ่มิ เติมก็คือบรรยากาศริมสระน้ำ

7. ลลี าการใช้ภาษา

การใช้ภาษาของผู้แต่งก็ไม่แตกตา่ งจากตอนท่ีแล้ว ภาษาในเรอื่ งน้ีค่อนข้างเขา้ ใจยาก เพราะผูเ้ ขยี นได้ใช้
ระดับภาษาเปน็ กลวิธีการเขยี นเฉพาะตวั ทำใหผ้ ู้อ่านสับสน เขา้ ใจในความหมายท่ีผ้เู ขียนคดิ และส่ือยาก แต่
เขยี นไดส้ ื่อใหผ้ ูอ้ ่านสามารถเข้าถงึ อารมณ์ของตวั ละครไดด้ ี และชวนใหค้ ิดตาม

ตามตาต้องใจ

1. เดก็ หญิงต้องใจในสายตาผ้อู ืน่ เดก็ หญงิ ต้องใจในสายตาตวั เอง

เด็กหญงิ ตอ้ งใจอยากหวั ใจวายตาย

เพราะเด็กหญิงตอ้ งใจไดย้ ินมาว่า มันคอื การตายท่ีฉับพลันและเจบ็ ปวดน้อยท่ีสดุ

เด็กหญิงตอ้ งใจอายุ 9 ขวบ

ครปู ระจำชน้ั ประถมศึกษาปีที่ 4/3 ของต้องใจ ชอื่ คุณครูหมู เปน็ ผู้หญงิ

ทโี่ รงเรยี นของตอ้ งใจมคี รสู อนวิซาพละช่อื หมเู หมือนกัน แต่ครหู มูสอนพละเป็นผู้ชาย เพอ่ื มิใหเ้ กดิ ความ
สับสน นักเรียนจึงเรยี กครหู มูผู้หญิงว่า ครหู มูหญิง และเรียกครหู มูผ้ชู ายวา่ ครูหมูชาย ที่โรงเรยี นของต้องใจยัง
มีครผู ูห้ ญิงอีกครูหน่ึง ชือ่ หมเู หมอื นครูหมหู ญงิ แต่ครูหมูอีกคนเป็นครปู ระจำชน้ั นกั เรียนประถมศึกษาปที ี่ 6 มี
สรรี ะอวบอว้ นกวา่ ครูหมูหญิง นักเรยี นจงึ เรยี กครูหมูหญิงประจำช้นั ตอ้ งใจวา่ ครหู มูหญิงผอม และเรยี กครูหมู
หญิงประจำชั้นประถม 6 วา่ ครูหมหู ญิงอ้วน

บา้ งก็เรยี กครูหมูหญงิ ส่ีกบั ครูหมหู ญิงหก ซึ่งต้องใจไม่นยิ มใช้นกั

เด็กหญิงต้องใจไมส่ ันทัดคณติ ศาสตร์

เด็กหญิงตอ้ งใจไม่เขา้ ใจหน่ึงบวกหนงึ่

คณุ ครมู ด ครูสอนเลขประจำชนั้ ประถมศึกษาปีที่ 4 (ที่โรงเรียนมคี รูซื่อมดอยคู่ ุณครูเดยี วเท่าน้นั จึงไม่
จำเป็นต้องมีคำธบิ ายเสรมิ เติมตอ่ จากชื่อ ถงึ กระนนั้ บางคร้งั ต้องใจกไ็ ด้ยินนักเรียนประถมปลายเรยี กครมู ดว่า
ครมู ดเอ็กซ์ สร้างความฉงนแกเ่ ด็กหญิงตอ้ งใจเปน็ อย่างมาก เด็กชายเตย เด็กชายชนั้ ประถมศกึ ษาบที ี่ 4/3
หอ้ งเดยี วกับต้องใจ เคยอธิบายทฤษฎีของตนให้ตอ้ งใจฟังว่า ทเ่ี ดก็ ประถมปลายเรียกครมู ดวา่ ครมู ดเอ็กซน์ ้นั
เปน็ เพราะวา่ ครมู ดไมน่ ยิ มตรวจการบา้ นใหใ้ ครตอบถูกนกั จงึ ใช้เคร่ืองหมายกากบาทมากเปน็ พิเศษ
เครอ่ื งหมายกากบาทกค็ ือเครื่องหมายเอ็กซ์นน่ั เอง ถึงแมว้ า่ ทฤษฎีของเด็กชายเตยจะมเี หตุผลรองรบั พอเชอื่ ถือ
ได้ แต่ต้องใจยงั ไม่อาจปักใจเช่อื เสียทเี ดียว สญั ชาตญาณของต้องใจบอกวา่ สาเหตทุ เ่ี ด็กนักเรยี นประถมปลาย
เรียกครูมดวา่ ครูมดเอ็กซ์ นา่ จะเกย่ี วกบั ขนาดหน้าอกของครูมดซงึ่ ใหญ่ย่นื ผิดปกต)ิ

ครมู ดเคยเขว้ียงชอล์กใส่ต้องใจครง้ั หนึ่ง เนื่องมาจากความไมเ่ ข้าใจหนึ่งบวกหนึ่งของต้องใจ

หน่ึงบวกหน่งึ ของเดก็ หญงิ ตอ้ งใจมผี ลลัพธเ์ ท่ากับหน่ึงหรอื สาม

ทำไมหนึง่ บวกหน่ึงเทา่ กับหน่งึ หรอื สามละ่ ต้องใจ ครมู ดข้องใจอยา่ งยิ่ง

กห็ นูไมแ่ นใ่ จว่าคำตอบไหนถูกกว่ากันนี่คะ
ไม่ถกู ท้งั สองคำตอบ ไหนนักเรียนช่วยบอกคำตอบให้ตอ้ งใจไดฟ้ ังเต็มๆหูหน่อยซิ หนงึ่ บวกหนง่ึ เป็นเทา่ ไร
หนง่ึ บวก หน่ึง เปน็ สอง นักเรียนประถมศึกษาปีท่ี 4/3 ตะโกนลัน่ หอ้ ง
ถูกตอ้ ง ดีมาก ได้ยินไหมจ๊ะตอ้ งใจ เพ่ือนๆเขารกู้ ันหมดวา่ หนึง่ บวกหน่ึงเป็นสอง สองจ้ะสอง ไมใ่ ชห่ น่งึ
หรอื สาม เรียนมาต้งั แต่อนุบาลแล้วไม่ใช่หรือ
หนึ่งบวกหนึง่ จะเป็นสองไปได้อยา่ งไร เดีย๋ วก่อนถา้ มีหนึง่ แลว้ อกี หนง่ึ มาจากไหน แล้วมาบวกกนั ทำไมแค่
น้ันกเ็ ปน็ ปญั หาใหญ่อยแู่ ล้ว สมมติวา่ พ่อเปน็ หน่ึงบวกกบั อีกหนงึ่ คือแม่ ก็เป็นสามชดั ๆ เพราะพอสองคนน้นั มา
บวกกนั เรากเ็ กดิ ขึ้นมาเป็นสาม แถมยงั สันนิษฐานไดว้ ่า การรวมตวั กนั ของพ่อกับแมย่ ังไมจ่ บแค่นี้ ต่อไปถ้าเรา
มีนอ้ งก็กลายเปน็ ส่ี ต่อไปถ้าน้องของเรามีน้องกก็ ลายเป็นห้า สมมติว่าหนง่ึ คือเสอื อีกหน่ึงคอื กระตา่ ยเอามา
รวมกนั เสือกต็ ้องกินกระตา่ ย กเ็ หลือแค่หน่ึงสมมตวิ ่าหน่งึ คือปรอท บวกกับอีกหนงึ่ คอื ปรอท ปรอทกบั ปรอท
บวกกนั ก็เปน็ ปรอทกอ้ นใหญ่กอ้ นเดียว ก็กลายเปน็ หน่งึ อีก
เดก็ หญิงต้องใจไมเ่ ขา้ ใจเลขสอง
เลขสองมาจากไหน
คุณครูมดไม่เขา้ ใจต้องใจ ครมู ดอดทนไม่ไหว ควา้ ชอล์กจากกระดานดำเขวย้ี งใส่เด็กหญงิ โดนเขา้ ที่
โหนกแกม้ ซ้ายพอคันๆ
ต้องใจไมเ่ จ็บ ได้แต่เงื้อมือขึ้นมาเกาแก้มตัวเองเบาๆ
คณุ ครมู ดไม่ได้โดนชอล์กเขวย้ี งใส่ทโ่ี หนกแก้ม แต่ดูเหมือนคุณครูมดจะรู้สึกเจบ็ นำ้ ตาครูมดไหลลงเนิน
แก้มท้ังซา้ ยและขวาเป็นสาย
ครูมดเดินเขา้ ใกลเ้ ด็กหญิงตอ้ งใจ ครูมดย่อตวั ลงหยบิ แท่งชอลก์ ขน้ึ จากพนื้
ครูขอโทษนะต้องใจ เปน็ เด็กดีเถอะ เชื่อครู หน่งึ บวกหน่งึ เปน็ สอง
เดก็ หญิงต้องใจยืนนง่ิ ริมฝีปากบนล่างแนบสนทิ ชิดกันเป็นหนง่ึ เดียว
ตอ้ งใจพยกั หนา้ เลก็ น้อยดว้ ยความเกรงใจนำ้ ตาผู้ใหญ่
สมมตวิ ่ามนี ำ้ ตาหน่ึงหยดหยดลงไปรวมตัวกบั น้ำตาอีกหนึ่งหยดก็กลายเป็นนำ้ ตาหนึง่ หยดใหญ่
เด็กหญิงตอ้ งใจนึกสรปุ ในใจ

หน่งึ บวกหน่ึงเปน็ หน่งึ 60 เปอรเ์ ซน็ ต์ หนึง่ บวกหนึ่งเป็นสามหรือมากกวา่ 40 เปอร์เซ็นต์

ตง้ั แตว่ ันนัน้ ผู้ใหญค่ นไหนถามต้องใจวา่ หนึง่ บวกหน่ึงเป็นเทา่ ไหร่ ต้องใจจะตอบว่าสอง แตถ่ ้าคนถามเป็น
เด็กหรือคนชรา เด็กหญิงต้องใจจะตอบว่าน้อยกวา่ หรือมากกว่าสอง

เด็กหญิงตอ้ งใจสรปุ ว่า การตอบตามความคิดคนสว่ นใหญค่ ือปจั จยั หนง่ึ ในการดำรงชวี ติ และการเอาตวั รอด

การตอบตามความคิดตวั เองคือปจั จัยหนึ่งในการนอนตาหลบั

เดก็ หญงิ ต้องใจยงั สรุปได้อกี วา่ ระหว่างคนเขวย้ี งกบั คนถูกเขว้ยี ง คนเขวย้ี งเจบ็ มากกวา่

คณุ ครูหมูหญิงผอมคดิ วา่ เด็กหญงิ ต้องใจนา่ จะเติบโตขึ้นเป็นนักการเมอื งหญงิ ที่ปากจัดเอาการอยู่ เพราะ
เท่าทีส่ งั เกตจากการจดั โต้วาทีท่ีโรงเรยี นแตล่ ะครัง้ เด็กหญงิ ต้องใจมีไหวพรบิ ในการสรรหาประเด็นขนึ้ มา
ถกเถียงได้อย่างไม่หยุดหย่อนและไม่เหนื่อยเหน็ด ถึงแมว้ ่าหลายครงั้ ประเด็นของเด็กหญิงตอ้ งใจจะไมเ่ กี่ยวข้อง
กบั หวั ข้อการโต้วาทนี น้ั ๆเลย หรือบางคร้งั กเ็ ป็นประเดน็ ที่แย้งกบั ฝ่ายตวั เองอย่างชดั เจน เด็กหญิงต้องใจก็โต้
โต้ โต้ จนนาทสี ุดทา้ ย และท้ายสดุ เดก็ หญงิ กเ็ ป็นฝา่ ยแพเ้ สมอ เพราะทำให้กรรมการสบั สน

ถงึ กระนน้ั ครูหมูหญิงผอมก็เชื่อมน่ั ว่า ลูกศิษย์ของตนตอ้ งเตบิ โตขึ้นเป็นนกั พดู ตวั ยง มบี ทบาทและอิทธิพล
ตอ่ ปัญญาชนของชาติไม่มากก็นอ้ ย แต่นา่ จะมากมากกวา่ นอ้ ย ถ้าจะให้เดา

เด็กหญงิ ตอ้ งใจอยากโตขึ้นเป็นนกั ทุ่มนำ้ หนักหญิง

บางครั้งเดก็ หญงิ ต้องใจก็อยากโตขนึ้ เปน็ พนักงานติดแสตมป์ท่ที ท่ี ำการไปรษณีย์

แตถ่ ้าตอ้ งใจไดเ้ ปน็ พนักงานท่ีทที่ ำการไปรษณีย์จรงิ อยา่ งฝนั ต้องใจจะขอเลียแสตมปใ์ ห้ลูกคา้ เอง เพราะ

ตอ้ งใจรู้สึกว่าการทีน่ ำ้ ลายของตนไดท้ ่องเทีย่ วไปที่ไกลๆ บางครงั้ ถงึ เมอื งนอกเมืองนา กเ็ ปรียบเสมือนส่วนหน่งึ
ของต้องใจได้ท่องเที่ยวไปไกลขนาดนนั้ ด้วย คงทำให้เด็กหญิงมีความสขุ โขอยู่ เป็นงานท่ีน่าท่ีงและทา้ ทายไม่
น้อย

ทเี่ ด็กหญิงตอ้ งใจอยากเป็นนักทมุ่ น้ำหนัก เพราะต้องใจอยากถือวัตถุที่มนี ำ้ หนักมากๆในมอื แลว้ ทุ่มมนั
ออกไปไกลๆ ท่ีอยากเป็นนักทุ่มนำ้ หนักหญงิ เพราะเด็กหญิงต้องใจเป็นมนุษยเ์ พศหญิง

บิดาของเด็กหญิงต้องใจต้องการใหต้ อ้ งใจเปน็ หมอฟันเหมอื นตัวเอง

มารดาของเดก็ หญิงต้องใจอยากให้ต้องใจเปน็ หมอฟนั เหมอื นสามตี วั เอง

วิชาที่เดก็ หญงิ ตอ้ งใจโปรดปรานท่ีสุดคือ วชิ า สปช.

เพราะ สปช. ยอ่ มาจาก สร้างเสริมประสบการณ์ชวี ิต

เดก็ หญิงตอ้ งใจชอบสร้างเสรมิ ประสบการณ์ชวี ิตจากการอา่ นหนงั สอื สรา้ งเสริมประสบการณช์ วี ติ
มากกว่าจากการกนิ นม

ตอนเชา้ ถา้ มารดาของเด็กหญงิ ต้องใจถามว่าต้องใจกินนมหรือยงั
เดก็ หญิงตอ้ งใจจะตอบว่า
ไม่ตอ้ งก็ได้ค่ะ วนั นม้ี วี ิชา สปช.
เพื่อนที่ต้องใจสนิทที่สดุ ที่โรงเรียนชอื่ เดก็ หญงิ ปุ๋ย
พวกเด็กผชู้ ายชอบเรยี กเดก็ หญงิ ปยุ๋ ว่า ปุ้ยคอกแล้วหวั เราะกนั รว่ น
ต้องใจไม่เข้าใจว่ามันตลกตรงไหน
เด็กหญงิ ต้องใจกบั เด็กหญิงปุ้ยน่งั จับคู่กินข้าวกลางวันดว้ ยกันเสมอ ยายของเด็กหญงิ ปุย้ ทำกบั ข้าว
อรอ่ ยมาก แต่ทถ่ี ูกใจต้องใจที่สุด คือขนมหวานท่เี ดก็ หญิงปุ๋ยนำตดิ ตัวมาด้วยทุกวนั ซงึ่ สว่ นใหญ่จะเป็น
ชอ็ กโกแลต
เด็กหญิงตอ้ งใจไม่คอ่ ยไดก้ ินช็อกโกแลต เพราะพ่อของต้องใจเป็นหมอฟนั หมอฟันไม่ชอบช็อกโกแลต
แต่เดก็ หญงิ ต้องใจชอบชอ็ กโกแลตมาก
เด็กหญงิ ปุ้ยรู้ว่าเดก็ หญิงตอ้ งใจชอบชอ็ กโกแลต จงึ เตรยี มมาเผอ่ื เพ่ือนเสมอ บางครงั้ เดก็ หญิงต้องใจกบั
เด็กหญิงปยุ้ ก็กินช็อกโกแลตแกล้มข้าวแทนกบั
ครงั้ หนึ่ง คณุ ครหู มหู ญิงผอมเห็นพฤติกรรมของเด็กหญงิ ทัง้ สองจึงเดนิ เข้าไปอบรม
พวกเธอไม่ควรกินช็อกโกแลตกบั ข้าวร้ไู หม มันไมเ่ ปน็ ประโยชน์ต่อสุขภาพ เอาช็อกโกแลตมาน่ี ครจู ะ
เก็บไว้จนกวา่ โรงเรยี นจะเลิกแลว้ จะคืนให้ ตอนนีเ้ ธอตอ้ งกินขา้ วกบั กับขา้ วที่ทบ่ี ้านเตรยี มมาใหแ้ ละต้องกนิ ให้
หมด
เดก็ หญิงตอ้ งใจถึงกับร้องไหโ้ ฮ
เด็กหญิงปุ๋ยมองเพ่ือนดว้ ยความสงสาร เดก็ หญงิ ปุ๋ยคิดว่าเพื่อนของตนเปน็ คนรกั อะไรจริง เมื่อถกู พราก
จากสิง่ ทีต่ นรกั ย่อมต้องทนไม่ได้
หลังเลิกเรียนวนั นัน้ คณุ ครหู มหู ญงิ ผอมไม่ไดค้ นื ช็อกโกแลตให้กบั เดก็ หญิงตอ้ งใจและเดก็ หญิงปยุ๋ ตาม
คำสัญญา ทัง้ สองไม่ได้เห็นช็อกโกแลตนน้ั อีกเลย

เด็กหญงิ ตอ้ งใจประกาศกับเดก็ หญิงปยุ้ วา่ ตอ่ ไปหากใครทโ่ี รงเรยี นสญั ญาว่าจะทำอะไรหลังเลิกเรยี น
เด็กหญิงต้องใจจะตอ้ งต่อรองให้เปน็ เวลากอ่ นเลิกเรียนเลก็ นอ้ ยใหไ้ ด้ก่อนท่ีจะยอมตกลง เพราะถ้าเปน็ หลงั
เวลาเลิกเรยี นแล้ว สถานะความเป็นนกั เรยี นของเด็กหญิงก็เป็นโมฆะไปช่ัวคราว ไมม่ ีอำนาจเรยี กรอ้ งสง่ิ ใดได้

วนั รงุ่ ขึ้น เดก็ หญิงต้องใจพยายามแอบดูไรฟันของครูหมหู ญิงผอมวา่ มีคราบสีดำเคลอื บอยบู่ า้ งหรือไม่

ถ้ามี เดก็ หญงิ ตอ้ งใจต้งั ใจแน่วแน่วา่ จะฟ้องตำรวจ

2. เรียงความเรื่อง "บ้านของฉัน" โดยเด็กหญิงตอ้ งใจ

บา้ นของฉนั มีสองชนั้ ช้นั บนอยู่สงู กว่าชนั้ ลา่ ง สิบเอ็ดข้นั กระได บางทีฉันกเ็ ดินขน้ึ บางทีพ่อก็อุ้มฉันข้นึ
แล้วแต่วา่ คืนไหนฉันจะหลับระหวา่ งดูละครหรือเปลา่ ถา้ ไม่หลับ ฉนั ก็เดนิ ขึน้ เอง ถ้าหลับ พ่อฉนั ก็อุ้มขนึ้
บางคนื พ่อฉันก็พยายามปลุกใหฉ้ ันตืน่ จะได้เดนิ ขน้ึ เอง แตฉ่ ันต่ืนยาก หรือถ้าตน่ื ก็จะงัวเงียไมร่ เู้ รือ่ ง พ่อก็ต้อง
อุ้มฉันขึน้ อยดู่ ี

บ้านของฉนั เป็นบา้ นปนู แมบ่ อกว่า เมอ่ื กอ่ นบา้ นของฉันเป็นไม้ แล้วพ่อรอ้ื เปล่ยี นเป็นปนู แต่ฉันไมย่ ืนยัน
เพราะฉันยงั ไม่เกดิ บา้ นของฉันสขี าว หลงั คาเป็นกระเบือ้ งสีเหลอื ง บางทีเวลาฝนตกหนักๆ น้ำฝนก็ตกลงมาใน
บ้าน แมบ่ อกว่าหลงั คาของเรามีรรู ่วั แต่ฉันไม่เคยเหน็ ว่ารูร่ัวอยู่ตรงไหน เพราะฉนั ไม่เคยขน้ึ ไปบนหลงั คา
ฉนั เคยขอพ่อขนึ้ ไปดวู า่ รอู ยู่ตรงไหน พ่อบอกว่าตอ้ งรอให้ฉันโตกวา่ นี้ถึงจะพาข้ึนไป ฉันกลวั วา่ กวา่ ฉันจะโตกวา่
นี้ รูจะใหญ่ขน้ึ นำ้ ฝนจะตกท่วมบ้านเสียก่อน ถ้าฉนั จมน้ำตายก็จะไม่ได้เหน็ รูบนหลงั คา พอ่ บอกวา่ ไมต่ ้องกลวั
พ่อจะซ้ือเรอื เตรยี มไว้ ยงั ไงฉันกไ็ ม่จมนำ้ ตาย

บา้ นของฉันมคี นอยสู่ คี่ น มีสุนัขอยู่หน่ึงตัว สนุ ขั ของฉันชอ่ื แต้ม เพราะบนตวั ของมันมีจุดดำๆเตม็ ไปหมด
เหมือนมีคนเอาสีดำไปแตม้ แมบ่ อกว่ามันเกดิ มาเป็นอยา่ งน้ันเอง แต่ฉันวา่ มันอาจจะโดนพ่อทำหมึกดำหยดุ ใส่
ตอนมันยังเล็กอยู่ เพราะพ่อเคยทำหมึกดำหยดใส่พรมหอ้ งนั่งเล่นเปน็ แต้มดำเหมือนจดุ บนตวั ไอแ้ ต้มไม่มผี ิด
ลา้ งกไ็ ม่ออกเหมือนกัน ฉันเคยถามพ่อวา่ ทำหมึกหยดใส่แต้มหรือเปลา่ พ่อก็ได้แต่บอกวา่ เปล่า พอ่ ไมย่ อมรบั

คนส่คี นในบ้านฉัน มฉี ัน มพี ่อ มแี ม่ มีพน่ี ิด พ่นี ดิ เป็นพี่เลย้ี งของฉัน แต่เวลาฉันไมอ่ ยู่ทบ่ี ้าน พน่ี ิดก็มีอะไร
ทำเสมอ เชน่ กวาดบ้าน ถูบ้าน ซกั ผ้า รีดผา้ ล้างจาน ทำกับขา้ ว บางทีพน่ี ิดก็โดนพ่อกับแมข่ องฉนั คุ บางทีพี่
นิดถกู ดจุ นร้องไห้ กม็ าบ่นกบั ฉนั วา่ พอ่ แมข่ องฉนั ดุ ใจร้าย ฉันไมเ่ ขา้ ใจเหมือนกนั ว่าพี่นดิ อยู่ที่บา้ นฉนั ทำไม ถ้าพ่ี
นดิ วา่ พอ่ แม่ของฉันใจรา้ ย ฉนั ถามพ่ีนิดวา่ ทำไมพี่นิดไม่หนีไปล่ะ ถา้ ไมช่ อบพอ่ กับแม่ พี่นิดบอกวา่ ไม่ไดห้ รอก
เพราะพน่ี ิดต้องทำงานหาเงนิ ส่งไปให้แม่ทอี่ ยู่ต่างจังหวัด ฉันไม่รูว้ า่ บ้านของพี่นดิ เปน็ อยา่ งไรเพราะฉนั ไม่เคยไป
แตบ่ ้านของฉนั มสี องชั้น

บา้ นของฉนั เคยถูกขโมยขนึ้ ครั้งหน่งึ ฉันคิดว่าขโมยคงลอดเขา้ มาจากรบู นหลงั คา พ่อบอกว่าขโมยงัด
หน้าต่างเขา้ มา แตฉ่ ันว่า ถา้ มีรูบนหลังคาแลว้ จะเสยี เวลาจัดหนา้ ตา่ งให้เมื่อยมือไปทำไม คุณขโมย (ฉัน

ไมร่ วู้ ่าเปน็ ขโมยผู้ชายหรอื ขโมยผูห้ ญงิ ) ขโมยของไปไดส้ ่ีอย่าง มีทีวี มวี ทิ ยุเคร่ืองใหญ่ของพ่อ มเี ครอ่ื งเลน่ วดิ ีโอ
มเี ครอ่ื งดดู ฝุ่น เป็นของใหญๆ่ หนักๆ ทง้ั นั้น ซึ่งก็อาจจะเป็นสาเหตใุ ห้คณุ ขโมยตอ้ งงดั หน้าต่าง เพื่อจะไดเ้ อา
ของใหญ่ๆออกไปไดส้ ะดวกข้ึน ถ้าอยา่ งน้นั ก็เปน็ ไปได้ว่าคุณขโมยลอดเข้ามาจากรูบนหลังคา แล้วคอ่ ยงัด
หนา้ ต่างออกไปทหี ลงั น่ถี า้ คุณขโมยเลือกหยบิ ไปแต่ของเล็กๆ กน็ า่ จะกลับออกไปทางรบู นหลังคาได้ไมย่ าก
และไม่ต้องเสียพลังงานในการงดั มากนัก

หลงั จากทบี่ า้ นของฉันถูกคุณขโมยข้ึน ฉันก็ไมม่ ีทีวดี ไู ปหลายวนั เกอื บหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ อาทิตย์น้นั ฉนั
จงึ เดินขน้ึ กระไดไปนอนได้เองโดยไม่ต้องให้พ่ออ้มุ เพราะนอนเรว็ กว่าปกติ พอ่ กบั แม่หงดุ หงดิ ท่ไี ม่ได้ฟังเพลง
จากวทิ ยุ ไม่ได้ดูละครในทวี ี และไม่ได้เช่าวิดีโอมาดู ฉนั ร้สู ึกว่าอาทติ ย์น้นั บา้ นของฉันมีฝุ่นเกาะมากกว่าเดิม
เพราะไม่มเี ครื่องดูดฝ่นุ แต่ก็ไม่เห็นมใี ครคิดถงึ เครือ่ งดดู ฝนุ่ เท่าไร พ่ีนดิ ดูจะดีใจเสียด้วยชำ้ ที่เคร่ืองดดู ฝุ่นถูกคณุ
ขโมยขโมยไป โชคดีที่แต้มไมไ่ ด้ถูกขโมยไปดว้ ย ฉันคงคิดถึงแตม้ ท่ีสุด ถ้ามันถูกขโมยไป แต่เท่าทฉ่ี ันรู้ ขโมยไม่
นิยมขโมยส่งิ มชี วี ิต

บา้ นของฉันหันหนา้ ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ฉันไมเ่ คยวัดเอง แต่พ่อบอกว่า บ้านของเรานะต้องใจ
หันหน้าไปทางทศิ ตะวันออกเฉยี งเหนือรหู้ รอื เปลา่ ฉนั ก็ไม่รู้หรอก ท่นี ี้พอฉนั รแู้ ล้ว ฉันเลยอยากรู้วา่ ฉันหันหน้า
ไปทางทศิ ตะวนั ออกเฉยี งไหน พอ่ บอกวา่ คนเราก็หันหน้าเปลี่ยนทศิ ไปเรื่อยๆ เพราะสตั ว์เป็นสิ่งมีชีวติ ไมอ่ ยนู่ ่ิง
กับที่ แตฉ่ ันวา่ คงจะดีไม่น้อย ถ้ามเี คร่ืองตดิ ตวั คนคอยบอกเราตลอดเวลาว่าเราหันหน้าไปทางทิศตะวันออก
เฉยี งไหน พ่อก็บอกว่า เครอื่ งแบบนั้นนะ่ มีแลว้ เขาเรยี กว่าเขม็ ทิศ ถ้าฉนั ถือเขม็ ทิศไว้ตลอดเวลา ฉนั กจ็ ะรู้วา่ ฉนั
หันหนา้ ไปทางทศิ ไหน ฉนั ขอให้พ่อซ้ือเข็มทศิ ให้ พ่อบอกว่าจะซ้อื ให้เปน็ ของขวัญวนั เกิด ซึ่งก็อีกนานเหมือนกัน
พ่อชอบบอกวา่ จะซื้อของให้ฉันเปน็ ของขวัญวันเกดิ วนั เกดิ ปีนี้ฉนั คงได้ของขวัญหลายช้ินทเี ดียว แตต่ อนน้ฉี ัน
อยากได้เข็มทศิ ที่สุด พอฉนั ได้เข็มทิศมาแลว้ ฉนั คงต้องระวังมากๆ เพราะถา้ ฉันไมร่ ะวงั ฉันคงโดนเข็มทิศตำมือ
ซ่ึงนา่ จะเจ็บกวา่ โดนเข็มธรรมดาดำมาก

พอคดิ ๆดู ฉนั พอจะเข้าใจว่าทำไมคณุ ขโมยถงึ ไม่ไดข้ มยแตม้ ไปดว้ ย (ทั้งๆทีม่ ันนา่ รักมาก) คงเปน็ เพราะ
ไอแ้ ต้มเป็นส่งิ มชี ีวติ ไมอ่ ย่นู ิ่งกับที่ หันหน้าเปล่ยี นทศิ ไปเรอื่ ยๆ ทำให้คุณขโมยต้องงงและหงุดหงิดอย่ตู ลอดว่า
แต้มมันกำลังหันหน้าไปทางทิศตะวนั ออกเฉียงไหนขนาดฉันยงั หงุดหงิดเลย ทต่ี ้องรอจนถึงวันเกดิ กวา่ จะร้วู า่
ฉันหันหน้าไปทางไหน

บ้านของฉนั อย่ใู นซอย แต่ไม่ลึกมาก จากปากซอยถึงตัวบ้านเดินแคป่ ระมาณห้านาที ถ้าเหน่ือยๆก็อาจจะ
ใชเ้ วลามากกว่าห้านาทเี ล็กน้อย คงประมาณเจด็ นาทีคร่งึ ซ่ึงไม่ใช่ความผดิ ของบ้าน เพราะบ้านของฉันขยับ
เขยอ้ื นไปไหนไม่ได้ มันก็อย่ขู องมนั อยา่ งนัน้ จะใชเ้ วลามากหรอื น้อยจากปากซอยถึงตัวบ้าน ก็ขน้ึ อยู่กับตวั คน
เดนิ เองถ้านั่งรถเขา้ ไปก็ย่งิ ใช้เวลานอ้ ยกวา่ เดินหลายนาที แต่ถา้ รถเสยี กลางทางหรือชนกับรถอีกคนั เสยี ก่อน

ก็อาจจะไมถ่ งึ บ้านฉันเลยก็ได้ เพราะฉะนนั้ ถา้ จะน่ังรถเข้ามากค็ วรรดั เขม็ ขดั ดีๆ ถ้าซ้อนทา้ ยรถมอเตอร์ไซค์ก็
อย่าลมื สวมหมวกกันนอ็ กดว้ ย

บา้ นของฉัน ฉันวา่ เปน็ บ้านท่ีสวยดี แต่ถ้าคนอ่ืนมอง ก็คงเหน็ เปน็ บา้ นธรรมดาๆ ไม่มีอะไรพิเศษ ซ่ึงอาจ
เป็นเพราะคนอ่ืนยงั ไม่รวู้ า่ บ้านของฉันหันหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงไหน

วิเคราะหเ์ นอ้ื เรื่อง

1. รูปแบบ

เร่ืองความน่าจะเป็น ตอน ตามตาต้องใจ

เปน็ ประเภท เร่ืองสั้น

2. โครงเรอื่ ง

2.1 เร่ิมเร่อื ง

“ตามตาต้องใจ” ดว้ ยความคดิ และประโยคทต่ี ืน่ ตาตื่นใจผ้อู า่ น “เด็กหญงิ ต้องใจอยากหวั ใจวายตาย
เพราะเด็กหญงิ ต้องใจได้ยนิ มาวา่ มนั คือการตายท่ีฉับพลนั และเจบ็ ปวดนอ้ ยท่ีสุด” ประโยคน้ีทำใหผ้ ูอ้ ่านคิดวา่
เดก็ หญงิ วยั เกา้ ขวบสามารถมีความคดิ ได้เหมือนผู้ใหญ่

2.2 ดำเนนิ เร่ือง

เรือ่ งของเดก็ หญิงต้องใจ นกั เรียนช้นั ประถมศึกษาปีท่ี 4 เธอเปน็ เดก็ ทมี่ ีความคดิ ต่างจากเพือ่ นๆ เธอไม่
ชอบเรียนวชิ าคณิตศาสตร์เพราะเธอไม่เข้าใจวา่ ทำไมหนึ่งบวกหนึ่งตอ้ งเทา่ กับสอง เพราะในความเข้าใจของ
เธอหนง่ึ บวกหน่ึงน่าจะเท่ากับสามหรอื มากกว่าสาม ทุกคร้งั ทเี่ ธอตอบคำถามเธอจะตอบตามเพ่ือน แต่ใน
ความคดิ ของเธอน้ันขดั แย้งอยู่เสมอ

2.3 การจบของเร่ือง

เธอเลอื กทจ่ี ะตอบตามความคิดของครูและเพ่ือนๆนั้น เพียงเพราะเธอคดิ วา่ สิ่งนัน้ จะทำใหเ้ ธออยู่ใน
สังคมได้อย่างปกตสิ ขุ ไมแ่ ปลกไปจากสังคมเท่านน้ั เอง

3. แนวคิด

เหน็ ไดช้ ดั เจนวา่ ความคดิ ของเด็กหญงิ ต้องใจท่ีเกนิ กว่าเด็กหญงิ วัยเกา้ ขวบจะคิดได้ ไม่มเี ดก็ วัยเกา้ ขวบคน
ไหนทคี่ ิดถึงเรื่องหัวใจวายตาย อาจเป็นเพราะวา่ ยังเปน็ เร่ืองท่ไี กลตวั เกนิ ไป หากแต่เด็กหญงิ ต้องใจได้ยนิ จาก
สอ่ื ต่างๆ ทำให้เดก็ หญิงคิดและเขา้ ใจวฎั จกั รของชีวติ มากข้ึนกวา่ เดก็ ท่วั ไป

4. ตัวละคร

- เด็กหญิงต้องใจ เป็นตวั เอกของเรอ่ื ง มลี กั ษณะนสิ ัย เป็นคนท่มี ีความคิดท่ไี ม่เหมือนผู้อื่น มคี วามคดิ ท่ี
ขัดแย้งต่อคำถาม

- เดก็ หญงิ ปุ๋ย เปน็ ตวั เอกของเร่อื ง มลี กั ษณะนสิ ยั รกั เพ่ือน เขา้ ใจและเหน็ อกเห็นใจเพ่อื น

5. บทสนทนา

ใช้ภาษาในระดับกันเอง คำพูดของตัวละครท่ีโตต้ อบกัน ทำให้เร่อื งสน้ั นา่ สนใจและน่าอา่ นกวา่ การบรรยาย
ตลอดเรอ่ื งซ้ำๆ ยอ้ นไปย้อนมา ทำให้เนอื้ เร่ืองน่าติดตามมากขึ้น

6. ฉากและบรรยากาศ

ผเู้ ขียนไดเ้ ขียนถึงบรรยากาศท่ีทำให้ผู้อา่ น อ่านแลว้ ร้สู ึกสนใจ และคดิ ตามไปถงึ บรรยากาศที่เกดิ ขน้ึ ว่า
สถานการณเ์ ป็นอย่างไรไดช้ ัดเจน

7. ลีลาการใช้ภาษา

ภาษาทใ่ี ชใ้ นการแต่งเรือ่ งนี้ ใชภ้ าษาเรียบง่าย แต่กจ็ ะมีความคิด หรอื ภาษาแปลกๆ ทเี่ ขา้ ใจยากอยู่ในเร่อื ง
ตามปกติของผ้เู ขยี น และยังมีการใช้ขอ้ ความท่ีแฝงนัยตา่ งๆ ให้คนอ่านไดต้ คี วามไปเอง และการใชภ้ าษาที่
เปรียบเทยี บ อยา่ งไรก็ตามการดำเนินเรือ่ งนั้นนา่ สนใจ ชวนใหต้ ิดตามอ่านจนจบ

อะไรในอากาศ

กลมุ่ ก้อนสีเทาขนุ่ เกาะกันบนทอ้ งฟ้าเหนือพระนคร เดินทางมาบรรจบกันจากเหนือ ใต้ ออก ตก ใจกลาง
การสัมมนาของละอองน้ำเกดิ เปน็ อากปั อูมอ่มิ อุณหภมู ิอึดอดั มิอาจอัน้ ส่งเสียงครวญครางครีนๆ รากของฟ้า
พุ่งทะลุทะลวงล่วงม่านลมส่งเปน็ เสน้ สว่าง พลางคำรามขู่ เนรมิตวนั ทา่ มกลางคืน ดงั ประกายปัญญาเปดิ โปงทุก
ซอกทุกมุมมนุษย์ สลบั ภาวะทมึ ทบึ ลกึ ลำ้ สดุ อนารยทวาร

หยดน้ำกลุม่ แรกทร่ี ว่ งหล่นจากแรงคัน้ ถกู กำลงั ลมรวนให้เรจากเส้นตรง พาหวั ขบวนเฉเฉียงโฉบเฉย่ี ว
เปา้ หมายอันควร

กลุม่ ที่เขา้ เสน้ ชัยกระจายลงบนเสาดาวเทียมยอดตึกสูง

หน่ึงในฝูงฝนที่เหลือสาดกระหน่ำใส่ดาดฟ้าของตึกแถวสชี นั้ ในบริเวณไรช้ ายคาที่ล้อมด้วยขอบปนู สขี าว
เขรอะคราบเช่นเดียวกนั กบั ตัวตึก ผู้ชายวัยหน่มุ ยืนจังกำ เนื้อตัวของเขาถูกแนบดว้ ยเสื้อผ้าน่วมน้ำ ท่อนบน
เป็นเสอ้ื ยดื สสี ้ม ทอ่ นล่างมีเพียงกางเกงในสีดำ ตีนของเขาเปล่า

หา้ นาทที ่แี ลว้ ระหว่างที่ชายนายนเ้ี พลดิ เพลนิ อยู่กับเสยี งครนี โครม เปร้ยี งปร้าง เปาะแปะ จากภายนอก
และเสียงครางคร่ำ โคลงเคลง เคลียเคล้า เผา่ แผว่ จากภายในรา่ งสาวเนอ้ื เนยี นนางหน่งึ เสียงแปลกปลอมพลัน
บงั เกดิ ข้นึ จากเบื้องบน ชายหนมุ่ ชะงกั กำหนดั อุทานสะทอ้ นในใจ ฉิบหาย ฤาเครอ่ื งบนิ จะตกใสบ่ า้ นกู อึกทึก
เยยี่ งเสียงสงครามโลก

ปรากฏตอ่ หนา้ มิใช่ซากยานพาหนะเหนิ เวหา ทวา่ เปน็ ชนิ้ สว่ นอกั ษรภาษาองั กฤษสีแดงขนาดยักษ์สองตวั
ทกี่ อ่ นฝนจะฉำ่ ฟา้ เคยอยู่เรยี งเคียงกนั เปน็ ช่ือยหี่ อ้ กลอ้ งถ่ายรปู บนโครงเหล็กซโ่ี ตเหนอื ตึกถัดไป บัดนี้ กลบั ทบั
ถมกันอยกู่ ลางสายฝน บนดาดฟา้ ของชายผูไ้ มป่ ระสงค์จะออกนาม

อกั ษรตัวหนึ่งคือโอ อีกตวั คอื เอ็น ตวั เอน็ นอนน่ิงใต้ตูดตวั โอ

ชายหน่มุ พยายามมองผ่านมา่ นฝนเม่ือฟา้ แลบ แปลบปลาบเปิดโปงใหร้ ู้วา่ อักษรหน่ึงเป็นตวั โอ ชายหนุ่ม
ถงึ กบั ประดิษฐร์ มิ ฝปี ากเป็นวง

ไม่นานเกนิ รอ หญิงสาวทเี่ พง่ิ นอนแผแ่ ช่เหงื่ออยูบ่ นเตียงในห้องนอนช้นั สองโผลร่ า่ งท่หี วั กระได เธอสวม
เสือ้ ยืดสขี าว กางเกงขาสั้นสนี ้ำเงิน ตนี ของเธอก็เปลา่ และยังมอี ีกหลายชิ้นสว่ นท่ีเปลอื ยเปลย่ี วอยูใ่ ตเ้ นื้อผ้า

หญิงสาวพูดเสียงแหลมว่า "เกิดอะไรข้นึ ท่ีนี่ ดูเหมอื นมีสงิ่ แปลกปลอมขนาดใหญ่ทับถมกนั อยู่"

ชายหนุ่มยังคงฉงนกับสง่ิ ทเี่ กดิ ขน้ึ "ถูกต้อง สันนิษฐานว่าอกั ษรภาษาองั กฤษสองตัวน้ีได้รบั การปะทะจาก
แรงพายจุ นหลดุ ลอยออกจากโครงเหลก็ ล่องมาลงตรงจดุ ที่เหน็ อยู่เบ้อื งหน้า ก่อให้เกดิ เสียงอกี ทกึ คล้าย

ยักษ์ตกเกา้ อ้ี ทำเอาเราสะดุดและสะดงุ้ จากกจิ กามในครวั เรือนเมื่อคร่"ู

หญงิ สาวพยักหน้า กึ่งแสดงความเขา้ ใจ ก่งึ สลดั หยดนำ้ จากปมุ่ ปลายคาง เธอรวบแขนท้ังสองเขา้ ด้วยกนั
รา่ งของเธอสนั่ สะทกตกสะทา้ นแตป่ ลายผมจรดเล็บเท้า เธอพยายามยนื ใต้ชายคาน้อยๆท่ียืน่ ออกมาจากช่อง
ประตกู ระได กระนน้ั เส้ือขาวของเธอก็เร่ิมเปียกปอนเป็นจำ้ สีเนอ้ื ของเนินอกนูนออกนอกหนา้ แมใ้ นความมดื
ผมเส้นดำของเธอถูกแรเงาด้วยราตรี ส่งใหผ้ ิวผ่องของใบหน้าทรงกลมผดุ เผยดุจดวงจนั ทร์

ไฟของฟ้าเจดิ จำรัสขึน้ อีกครัง้

หญงิ สาวสง่ เสยี งผ่านรมิ ฝปี ากเปยี กชุ่ม "สิ่งท่ีเกดิ ขน้ึ สรา้ งความตระหนกใหเ้ ราไม่น้อย แตเ่ มอ่ื ไดข้ ึ้นมา
สำรวจจนร้ทู ่มี าแล้วก็นา่ จะพอใจ ไยจึงต้องยนื ตากอารมณ์สวรรค์อยเู่ ยี่ยงน้ี รีบกลบั เขา้ บ้านเสยี กอ่ นที่เราจะ
สร้างความรำคาญใหแ้ ก่ระบบหายใจและภูมติ า้ นทานในรา่ งกายจะเหมาะกวา่ ลมื แล้วหรือวา่ ยังมภี ารกิจ
บางอยา่ งรอการสานตอ่ อณุ หภูมเิ ชน่ นไ้ี ม่เป็นท่ีพสิ มยั ของรูขมุ ขนบนเรือนรา่ งมนุษยแ์ ม้แตน่ ้อย"

ชายหน่มุ ปลีกสายตาจากการทบั ถมของอกั ษรยักษเ์ พื่อเพ่งพนิ จิ เพ่อื นสาวผา่ นมา่ นพายุ

"จรงิ อยู่ โดยปกตแิ ลว้ เวลาเช่นนี้ไมเ่ หมาะอยา่ งยิ่งต่อการเยี่ยมชมดาดฟา้ ทวา่ วนั นีค้ ลา้ ยเปน็ วันพิเศษ จๆู่
อกั ษรภาษาอังกฤษสีแดงขนาดใหญส่ องตัวกห็ ลน่ โครมลงมา ตัวหน่ึงคือตวั เอน็ ตวั หน่ึงคือตวั โอ เปน็ เหตใุ หเ้ รา
ตอ้ งปฏบิ ัตสิ ่ิงทเี่ ราไม่มีวนั ปฏิบัติหากไม่เกดิ เหตุการณ์ดงั กล่าว น่ันคอื การยืนบนดาดฟ้าท่ามกลางพายุฝน
ท่ามกลางเสียงของฟ้า ไฟของฟ้า รากของฟา้ ในเวลามืดค่ำเชน่ นี้ ความรู้สกึ หนาวเหน็บและเบยี กปอนกำลงั
ค่อยๆคลานคืบห่างไป จงั หวะการเตน้ ของหวั ใจเริ่มถ่ี รขู ุมขนเริม่ ปรับเปลย่ี นสภาพใหเ้ หมาะสมกับภูมิอากาศ
จะเปน็ เร่ืองน่าเสียดายอย่างย่ิง หากเราหนั หลังให้กบั ประสบการณน์ อกสถานที่ในคราวนี้ ไฉนเราจึงไม่ลองมี
ความสุขร่วมกันบนดาดฟ้าแห่งนี้ ภายใตก้ ารกระหนำ่ ของน้ำอยา่ งน้ี เคียงขา้ งตัวอักษรภาษาอังกฤษสีแดงสอง
ตัวน้เี ดีย๋ วน้ี"

หญิงสาวตสี ีหนา้ งงงวย แตต่ ้ังใจฟังอย่างดี เธอยังไม่ขยับเขยื้อนไปไหน เส้ือขาวของเธอเรมิ่ กลายเปน็ สี
เนื้อ กางเกงขาสัน้ สนี ้ำเงินแนบแนน่ ไปกบั เนอื้ น่องและเนนิ หว่างขา

ไฟของฟ้าสว่างไสวข้ึนอกี ครั้ง

กา้ วของชายหน่มุ ทเ่ี คลื่อนเขา้ หาหญิงสาวทิง้ ระยะเกือบเทา่ กนั ทุกกา้ ว เมื่อประชดิ ถงึ ตวั มือท้ังสองของ
ชายหน่มุ ย่นื เขา้ แกะการโอบกอดระหว่างแขนของหญงิ สาว เธอยินยอมกับทุกย่างของเขา รมิ ฝีปากเปรอะฝน
ของเธอประกบกนั แน่น ไมม่ ีว่ีแววจะปรเิ ป็นประโยคประเภทใด แต่ไม่ชา้ ก้อนเนื้อสีชมพกู ็ต้องเผยอออกเม่ือ
ไดร้ ับการสมั ผสั น่มุ ละไมจากก้อนเนื้อชนดิ เดยี วกนั ของชายหน่มุ จากนัน้ ก้อนเนอื้ อีกชนิดก็ล้มิ รสกนั เองภายใต้
การปกป้องของเพดานปาก

แลว้ ก้อนเนอ้ื อกี หลายก้อนหลายชนดิ ของทัง้ สองกเ็ กาะแกะกัดเกากุกกกั กดกกกนั จนก่ำ

เสียงครืนๆโครมครามเปน็ ดนตรปี ระกอบการปฏบิ ตั ใิ ห้ทัง้ ฝา่ ยรกุ และฝ่ายรับ

แสงแปลบปลาบ แวบวบั เป็นสญั ลกั ษณจ์ งั หวะอารมณ์

จากนนั้ ก็ เปาะแปะ เปาะแปะ เปาะแปะ เปาะแปะ เปาะแปะ แปะ แปะ แปะ แปะ...แปะ

หยดสดุ ทา้ ยตกลงในจุดมดื มดิ ไร้พยานรเู้ ห็น

ฝนบนฟา้ ยงั ตกต่อไป แตพ่ ายภุ ายในร่างกายของซายหญิงสงบจบลง

ชายหนมุ่ ลกุ ขนึ้ ยนื หยัดบนลำแขง้ ลา้ ปล่อยให้รา่ งหญิงสาวนอนนง่ิ แช่แอ่งนำ้ บนผิวปูน ไฟของฟ้าเจิด
จำรสั ขึน้ เผยใหช้ ายหนุม่ เหน็ อวยั วะสว่ นหนึ่งของตวั เองทีห่ ้อยโตงเตงใต้กลุม่ ขนดกดำ น้ำฝนจากรา่ งไหลลงตรง
ปลายอวัยวะหวั มน ตกเป็นสายเหมอื นน้ำจากก๊อกลงสบู่ รเิ วณนอ่ งรา้ ยของหญิงสาว สักครู่ชายหนมุ่ กมั ตวั ลง
ดงึ กางเกงในกลับสู่บรเิ วณอนั ควรหญงิ สาวเหน็ เป็นโอกาสอันดีที่จะดงึ กางเกงขาสั้นสนี ้ำเงินของตนกลับเข้าที่
เช่นกัน จากนนั้ เธอพยุงตัวเองขึ้นจากแนวราบ ชายหนมุ่ ยนื่ มอื ขวาออกใหห้ ญิงสาวใชเ้ ปน็ ที่ยึดเหนีย่ ว

ทั้งสองยนื โคเ่ ดเ่ คยี งคู่กนั อย่ทู ่ามกลางสายฝนด่ังคนล่อฟา้ หันหนา้ เผชิญตวั อักษรเอ็นกับโอ

"มบี างสิ่งใตต้ วั โอ" หญิงสาวเปรย

ชายหนมุ่ เพง่ พนิ ิจไปที่กอ้ นดำตามสายตาหญิงสาว

"ฉนั คิดวา่ สิง่ น้ันคือรา่ งมนษุ ย"์ หญงิ สาวเสยี งเครือ แขนท้ังสองขา้ งมัดม้วนกับลำตวั อกี คร้ัง

"ฉนั เหน็ ด้วย ดเู หมอื นจะมแี ขนมีขา น่าจะเปน็ รา่ งมนุษย์เช่นเธอวา่ เหตุใดจึงมรี า่ งมนุษย์นอนแนน่ ่งิ อยูบ่ น
ดาดฟ้าของฉนั หนำซำ้ ยังอาภพั ถกู ตวั อกั ษรภาษาองั กฤษขนาดยักษ์สีแดงทับเรือนร่างถงึ สองตัว น้ำหนกั ท่ีถม
อยู่เหนือกายคงไม่เบาทีเดยี ว" ชายหนมุ่ ใช้ความคิด

"จะเป็นตายรา้ ยดีอยา่ งไรหนอ เธอลองย่างกรายเข้าไปสำรวจดูจะดกี ว่า"

ชายหนมุ่ ปลีกตัวจากเส้นขนาบระหว่างคูร่ ักค่อยๆเคลื่อนร่างหนาวเหนบ็ เข้าสสู่ ิ่งค้นพบใหม่ เม่ือแสง
กะพรบิ จากเบื้องบนกระจายเหนือนา่ นฟ้าราตรอี ีกครง้ั เขาแนใ่ จวา่ วัตถุทนี่ อนไม่ไหวติงอยใู่ ต้อกั ษรโอคือมนุษย์

เพศชาย

"วตั ถทุ ี่นอนไม่ไหวติงอยู่ใตอ้ ักษรโอคือมนุษยเ์ พศชายเปน็ แน่แท"้ ชายหนุ่มตะโกนย้ำความคิดตัวเอง

ให้หญงิ สาวได้ยนิ

หญิงสาวก้าวตามเส้นทางการสำรวจของเพ่อื นหนมุ่ ก้อนเน้ือในอกเตน้ ระทึก

"บรุ ษุ ผ้โู ชครา้ ยนายนน้ั ยังมลี มหายใจอยหู่ รือไม"่ หญิงสาวส่งเสียงสอดแทรกสายฝน

"ยงั มอิ าจบอกได้ กรุณารอสักครู"่

ชายหนุ่มยา่ งเขา้ ถึงขอบอวยั วะต่างๆของชายใต้ตวั โอ เขาทิ้งบันท้ายลงต่ำ พลางเอ้ือมมอื ควานหาจดุ
บง่ บอกปริมาณชีวติ บนรา่ งบรุ ุษแปลกปลอม

รากของฟ้าปกั ลงตรงขอบโลก ส่งเสยี งสนั่น

ชายใต้ตัวโอนอนหน้าคว่ำ เส้ือเชติ้ ลายสกอ็ ดและกางเกงยนี สข์ องเขาชุ่มโซกเฉอะแฉะ รองเท้าแตะยาง
หลดุ ออกจากตีน พลิกคว่ำอยู่ไม่ไกลจากตวั ชายหนุ่มจ่อปลายน้วิ ชี้กับกลางของมือขวาลงบนจุดชีพจรใต้กระดูก
กรามชายนทิ รา

"ไม่ปรากฏการเต้นของหวั ใจ เป็นไปไดว้ า่ รา่ งนี้ไม่มชี ีวติ " ชายหนุ่มเงยหน้ามองหญิงสาวท่ีเพ่งิ เข้ามา
ประกบ

"เขาเป็นใคร"

ชายหนุ่มใช้สองมอื ขยับศรี ษะชายบนพ้ืนให้เห็นโฉมหนา้ ชดั เจนข้นึ

ไฟบนฟ้าส่องสวา่ งสามครง้ั ติดกัน

"ใบหน้าไมค่ นุ้ ไมป่ รากฎในความทรงจำ เปน็ คร้ังแรกทไี่ ดเ้ หน็ บุรษุ ผู้นี้" ชายหนุ่มใช้ความคดิ สักครู่ "เขา
มาทำอะไรอยบู่ นดาดฟ้าแห่งนี้ ทา่ มกลางพายทุ โี่ หมกระหนำ่ อยา่ งไมล่ ืมหูลมื ตา หรือจะเปน็ มิจฉาชพี เกิด
ประสบอุบัติเหตุอยา่ งไม่คาดฝันขณะอยู่ในหน้าท่ีการงาน จู่ๆตัวอกั ษรจากป้ายโฆษณากต็ กลงมาทับถงึ ชวี ติ "

"จะเป็นอะไรกช็ ่างเถิด ในสถานการณ์เชน่ น้ี สงิ่ แรกทค่ี วรปฏิบัตคิ ือโทรศัพทแ์ จง้ ตำรวจ มเิ ชน่ น้นั ก็เรยี ก
รถพยาบาลฉุกเฉิน" หญิงสาวออกความเห็น

ชายหนุ่มกระเพ่ือมหัวเห็นชอบแลว้ ลุกขึน้ ยืน

ภายในห้องนอนช้ันสอง ชายหนุ่มยนื น่งิ ใตก้ ารกระหน่ำของสายฝนจากฝกั บัวในห้องนำ้ ตนี เปลอื ยของ
เขาลิม้ ความกระด้างของแผ่นกระเบื้องสีขาวบนพื้นแฉะ หญงิ สาวนอนแห้งเหือดอยู่ใตผ้ า้ ห่มนุ่มสีฟา้ ออ่ น เสื้อ
ยืดสีขาวและกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินผงึ่ อยกู่ ับไม้แขวนพลาสติกที่เกยี่ วห้อยกับลกู บิดบานเกลด็ หน้าต่าง พดั ลมใน
หอ้ งหมุนร้อยแปดสบิ องศา ประเด๋ียวปะทะเน้ือผา้ เปยี กให้โปรยปลิว ประเดยี๋ วปะทะเนอื้ หน้าของนวลนางบน
เตียง ตนี เปลา่ ของเธอโผลจ่ ากปลายผา้ ห่ม เปดิ ชอ่ งใหล้ มโชยเข้าเคลือบรา่ ง ไม่หนาวไม่ร้อน อุณหภมู ิในหอ้ ง

เป็นกันเองกวา่ อากาศบนดาดฟา้

ชายหนุ่มหยดุ การหลงั่ ของฝกั บวั แล้วก้าวออกจากกรอบเบยี ก เขาดงึ ผ้าขนหนเู ข้าหากาย เส้อื ผา้ ชมุ่ ฝน
กองอยู่ในอา่ งลา้ งหน้าใต้กระจก

ปกติมนษุ ย์นยิ มระลึกถึงอดตี ทวา่ หญงิ สาวบนเตียงกำลงั รำพงึ ถึงเร่อื งราวในอนาคต

"ฉันอายหุ า้ สบิ สามปีถว้ น ลกู สาวลกู ชายท้ังสองเติบโตเป็นผ้ใู หญ่ ร่ำเรียนพากเพียรวิชาจนจบหลักสูตร
ต่างๆที่ควรจบ ลกู สาวสมคั รเขา้ ทำงานกบั ธนาคารใหญ่ ลูกชายฝึกงานกับสำนักพมิ พ์ เขาอยากเป็นนักเขยี น
เปน็ กวี แตไ่ ม่มีทีท่าวา่ ผลงานจะเป็นทยี่ อมรบั ในวงการวรรณกรรมเสียที ฉันอยูบ่ า้ น ทำงานจปิ าถะ เพราะสามี
เป็นถงึ ผูจ้ ดั การบริษัทส่งออกเฟอรน์ เิ จอร์ รายได้ดเี ล้ียงดคู รอบครวั ได้ถว้ นทั่ว ไมม่ ีใครลำบาก เงินเก็บใน
ธนาคารมเี หลอื เพอ่ื พอใช้ ไมม่ ีเรอ่ื งให้ต้องกังวลใจ วนั ๆ จึงพะวงแต่อนาคตของลูก"

ชายหนุ่มตะเบง็ เสยี งจากห้องนำ้ มือท้ังสองกำลงั มัดเนือ้ ผ้าเป็นเกลียว บีบคัน้ น้ำแฝงใหไ้ หลลงท่อปาก
กลม

"สามีของเธอช่ืออะไร หน้าตาเป็นอย่างไร" หญงิ สาวยิ้มกอ่ นตอบ แมช้ ายหนมุ่ จะไมส่ ามารถเห็น
ปรากฎการณบ์ นใบหนา้ เขาก็วิเคราะหร์ อยยิ้มน้ันไดจ้ ากน้ำเสียงทล่ี อยเขา้ ใบหู

"เสียใจเปน็ อยา่ งย่งิ ท่ีไม่ใชเ่ ธอ สามขี องฉันสูงผิวคล้ำ มหี นวดมีเคราเกะกะอยู่บนสถาปัตยกรรมบน
ใบหน้า เมือ่ ฉันอายุได้หา้ สบิ สามปี สามมี ีอายหุ ้าสบิ เจ็ด ฉนั เจอกบั เขาระหวา่ งการท่องเที่ยวต่างประเทศ ฉันไป
เยย่ี มญาติที่ลอนดอน พำนกั พักอยู่กบั ญาติหลายเดือน เพลิดเพลินไปกับแสงสีและการดำรงชีวิตไรจ้ ุดหมาย
สามีของฉันศึกษาปริญญาโทอย่ทู มี่ หาวิทยาลัยแหง่ หนึง่ ห่างจากตวั เมืองไปสส่ี ิบนาที เปน็ เพือ่ นของเพื่อนของ
เพ่ือนของญาตทิ ี่ฉันไปอาศยั อยดู่ ว้ ย เราเจอกันท่ีงานสังสรรค์ของคนไทยทน่ี ั่น พดู คุยกันถูกคอ หลังจากทฉี่ ัน
กลับมาเมืองไทยได้ไม่นาน เขาก็กลบั มาทำงาน เขาโทรศัพทม์ าหาฉัน เรานดั กินข้าว ดหู นังฟังเพลงกันหลาย
ครั้งจนสนิทสนม วนั หน่งึ เขาขอฉนั แตง่ งาน ฉันก็ตกลง เขาเป็นสามีท่ีซอื่ สตั ย์และรักครอบครัว หาไดย้ ากยงิ่ ใน
ยุคน้นั ฉันดใี จทเ่ี ลือกคนถูก ชีวติ คขู่ องเราดำเนนิ ไปอยา่ งราบรืน่ แมข่ องฉนั เสยี ไปเมือ่ ฉันมีครอบครวั ไดห้ ้าปี
แม่ไดเ้ หน็ หลานคนแรกไมน่ าน สามีขอให้พ่อย้ายเข้ามาอยู่ดว้ ยกนั ท่บี ้านอนั โอ่โถงสขุ สบายของเรา พอ่ กย็ ินดี
อยู่คนเดยี วก็หงอยเหงาไปเปล่าๆ สูม้ าอย่ใู กลช้ ิดกบั ลกู หลานจะดกี ว่า พ่อชอบปลูกต้นไม้ ย้ายมาอยูด่ ว้ ยกนั สัก
พัก ทีบ่ า้ นฉนั กเ็ ต็มไปดว้ ยกระถางสีอฐิ "

ชายหนุ่มจอ้ งรายละเอียดบนใบหนา้ ตัวเองในกระจก เขาสดับตรับฟงั การรำพงึ ถึงอนาคตของหญงิ สาว
อย่างต้งั ใจ มือท้ังสองเร่ิมเปื่อย ร่างกายไดเ้ ผชญิ น้ำมากจำนวนจนเกินไปในเวลาเพยี งไม่กี่ช่ัวโมง เสียงพายุ
ภายนอกดำเนินต่อไป เลอื นรางจากภายใน แต่คาดได้ว่ายงั รนุ แรง

"ไมเ่ หน็ ฉนั ใชไ่ หม"

หญงิ สาวบนเตยี งเงียบไปหลายฟา้ แลบ

"อนาคตของใครก็ของมัน ฉันไม่เหน็ เธออยู๋ใกลๆ้ เราคงเลกิ รากนั ไปนานแลว้ "

"เธอจะเดินทางไปอังกฤษเมื่อไร"

"อีกหลายปีจากนี้ ประมาณสามปิเหน็ จะได้วนั ออกเดนิ ทางฉันตื่นเตน้ มาก ดว้ ยไม่เคยเดินทางออกนอก
ประเทศมาก่อน"

"อีกสามปี นั่นก็หมายความว่าเธอเรยี นจบแลว้ "

"ถูกตอ้ ง ฉันเรียนจบแล้ว หางานทำทนั ทไี มไ่ ด้ทีต่ ดั สินใจไปเยย่ี มญาติทีล่ อนดอนก็เพื่อไปดลู าดเลา

เยอ่ื หาท่เี รยี นต่อด้วย แต่คา่ เรียนท่ีนั่นแพงเหลือเกนิ พ่อกบั แม่ไม่มีปัญญาสง่ เสีย"

"ได้โปรดเลิกพูดถึงอนาคดเสยี ทีเถิด ฉันไม่ตอ้ งการไดย้ นิ อนาคตของเธอท่ีไม่มฉี ันร่วมชะตาอยู่ดว้ ย ขอมี
ความสุขกับปัจจบุ ันก็พอ"

ชายหนมุ่ พาดผา้ เปียกกับไม้แขวนในห้องน้ำ เขานำร่างเปลอื ยบนเดินเขา้ บริเวณห้องนอน สว่ นลา่ งของ
เขามผี า้ ขนหนูมัดเปน็ ปมอยูท่ ่ีเอว เม่ือเดินทางถึงขอบเตียง ชายหนุม่ ไม่มองหน้าหญิงสาว เขาเลกิ ผา้ ปทู ี่นอนข้นึ
แล้วค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าหา

"เจ้าหนา้ ท่ีตำรวจใช้เวลาในการเดนิ ทางไมน่ อ้ ยทีเดียว ยสี่ ิบนาทไี ดล้ ว่ งเลยไปแล้วก็ยงั ไมม่ ีวี่แวววา่ จะมา"
หญิงสาวรำพึงนอกใจ

"ฝนตก รถตดิ ไม่ผดิ หรอก สกั ครู่ก็คงถึง"

ชายหนมุ่ กล่าวพลางตบหมอนหลงั หัวให้เข้าทีแ่ ลว้ ค่อยหนนุ แขนซ้ายเง้ือขนึ้ รองรับโหนกหลังหัวเป็นตวั
ก้ันกลางระหวา่ งหมอนกับผม มอื ขวาก่ายกับหนา้ ผากสายตาเหลือบไปทีเ่ คร่ืองรบั โทรทัศน์บนโตะ๊ ไม้ห่างจาก
ตนี เตยี งสามกา้ ว บนจอเงียบสนิท

"เปิดโทรทศั นไ์ หม ลองดูไหมวา่ มีความบนั เทิงชนิดใดรอคอยเราอยู่ในอากาศ อาจจะมีละครสนกุ ชวน
ตดิ ตามตอนต่อไป อาจจะมีรายการเกมโชว์ส่งเสริมสถาบนั ดารา อาจจะมรี ายการสัมภาษณ์บุคคลสำคัญใน
สังคม"

"นอนเล่นเฉยๆจะสงบกวา่ อย่าลืมรา่ งไรล้ มหายใจบนดาดฟ้า คนตายอยู่ใกล้ๆท้ังคน จะมีกะจิตกะใจ
ต้อนรบั ความบันเทงิ จากส่ือได้อย่างไร ฉนั กำลงั ไวอ้ าลยั ใหช้ ายผนู้ น้ั อยใู่ นใจ" หญงิ สาวกล่าวเบาๆ

ชายหนุ่มเอียงหนา้ เขา้ หาหญงิ สาว

"แตเ่ ขาเป็นใครก็มิอาจทราบได้ หาใช่ญาตสิ นิทมติ รสหายของเราไม่ จะใหโ้ ศกเศรา้ เสียใจร่ำไห้โฮๆจะ
เป็นการเสแสร้งท่ีไม่สมบทบาท ฉันกระทำไมไ่ ด"้

"ฉันมไิ ด้โศกเศร้าเสียใจเลยแม้แต่นอ้ ย ทว่าใครตายก็น่าเห็นอกเหน็ ใจเท่าเทียมกนั ท้งั สน้ิ มิหนำซ้ำความ
รเู้ ท่าไม่ถงึ การของเรายงั เป็นเรือ่ งน่าละอายใจยิ่ง คนตายนอนอยู่หา่ งไปไมก่ ี่กา้ ว เรากลบั เปิดการแสดงละคร
ราคะในที่โล่งแจ้งอยา่ งไม่หวาดหว่ันฟา้ ดิน คิดแลว้ ขนลุกขนพองน่าขยะแขยง" หญิงสาวทำหน้าตาบิดเบ้ีย
ประกอบอารมณ์

"ขนของฉันเรมิ่ ลุกเรม่ิ พองขึ้นอกี คร้ังแลว้ เธอจะวา่ อย่างไรหากฉันแนะนำวา่ เรา..."

เสียงออดประตดู ังก้องตกึ ก่อนท่ีชายหนมุ่ จะสน้ิ ประโยค

ไมก่ นี่ าทีต่อมา ตึกสช่ี ัน้ บรรจุเจ้าหน้าทีต่ ำรวจและเจ้าหน้าทีร่ ถฉุกเฉินหลายนาย

"เม่อื เวลาประมาณย่ีสิบเอด็ นาฬกิ า ขณะท่ขี า้ พเจ้ากับเพ่ือนสาวกำลังเล่นจ้ำจี้จา้ ไชกันอยา่ งสนุกสนาน
อยใู่ นห้องนอนชั้นสอง เสียงอีกทกึ ครกึ โครมกบ็ งั เกดิ ขึ้นบนดาดฟ้า เล่นเอาข้าพเจ้าต้องเสียศูนย์ ชะงักจาก
การละเลน่ พน้ื บ้านอยา่ งไม่เต็มใจ เมอ่ื ถ่อร่างขึน้ ไปดจู งึ พบวา่ เสยี งดังด่งั ฟ้าแตกนนั้ คือการตกหล่นลงมาของ
อักษรภาษาอังกฤษสีแดงสองตวั ท่เี คยเปน็ สว่ นหน่งึ ของป้ายโฆษณาย่หี ้อกล้องถา่ ยรปู อันเป็นที่รู้จักกนั ดี ป้าย
โฆษณาดงั กล่าว ตั้งตระหงา่ นอยูบ่ นดาดฟ้าของตึกถัดไป ขณะที่ขา้ พเจา้ กับเพือ่ นสาวกำลังยนื จ้องการทับถมกนั
ของตวั อกั ษรมหึมา ซ่งึ หากต้องการคำให้การอยา่ งละเอียด ข้าพเจ้าขอยนื ยนั วา่ หนง่ึ ในตวั อักษรคอื ตัวเอน็ อีก
ตวั คอื โอ ตัวเอ็นนอนอยู่บนตัวโออกี ที ขา้ พเจ้ากับเพ่ือนสาวยนื มองตัวอักษรทง้ั สองท่ามกลางพายฝุ นด้วยความ
สนเท่หไ์ ดส้ ักครู่กส็ งั เกตเห็นวัตถุแปลกปลอมนอนนงิ่ อยู่ใตอ้ ักษรตัวโอ เมื่อเขา้ ไปใกล้จึงประจกั ษ์แกส่ ายตาท้งั ส่ี
ดวงของเราว่าส่ิงที่นอนอยู่ตรงนน้ั คอื รา่ งมนษุ ย์เพศชาย ขา้ พเจา้ สำรวจชีพจรของชายผเู้ คราะห์รา้ ยแลว้ กไ็ ม่
ปรากฎการเต้นตุบๆ ของหัวใจแต่อย่างใด จึงสนั นิษฐานว่าเขาได้จากโลกนไี้ ปเสียแลว้ หลงั จากการยนื ไวอ้ าลยั
อย่างรวบรดั ของข้าพเจ้ากบั เพ่อื นสาวจบสิน้ ลง ข้าพเจ้าจงึ ยกโทรศัพทต์ ิดต่อพวกทา่ นให้เดนิ ทางมาวเิ คราะห์
คดีโดยด่วน รา่ งไร้ลมหายใจของชายดงั กล่าวยังคงนอนคว่ำอยู่ ณ จดุ ที่ข้าพเจ้ากับหญิงสาวค้นพบ เพื่อไม่ให้
เป็นการเสียเวลา ทา่ นควรนำขบวนเส้ือสีกากีของท่านขน้ึ ปฏิบัตกิ จิ ตามหนา้ ท่ี หากทา่ นต้องการร่มเพื่อปกป้อง
กระหม่อมจากสายฝนท่ียงั กระหนำ่ อยู่อยา่ งชุ่มโชกไมห่ ยดุ ย้ัง ข้าพเจ้าพอมีให้หยบิ ยืมได้ แตต่ ้องขออภยั เป็น
อยา่ งยิ่งท่ีมเี พยี งสองคนั เทา่ น้ัน คงตอ้ งแบ่งปันกันไป เชิญตามขา้ พเจ้ามาทางกระไดท่ีจะนำทา่ นและขบวนขึน้ สู่
ดาดฟา้ ท่ีเกดิ เหตุ"

"มีรม่ เพียงสองคันก็ไม่เป็นปญั หา พวกเรามีเสือ้ กนั ฝนเปน็ ของตัวเองกันทุกนาย ก่อนอน่ื ขอสอบถามตาม
หน้าทเ่ี ล็กนอ้ ย"

ชายหนมุ่ นำขบวนบุรษุ ก้าวขึ้นกระได

"ท่านเป็นเจา้ ของบ้านใช่หรือไม่"

"มิได้ บิดามารดาของขา้ พเจ้าเปน็ เจ้าของบา้ นตัวจริง ทวา่ ท้งั คู่อยใู่ นชว่ งพักร้อน ขณะนี้คงกำลังหลับฝนั
ดอี ย่ใู นห้องพักโรงแรมสามดาวในจังหวดั ทางใต้ของประเทศ ขา้ พเจา้ จึงรบั หน้าที่ดูแลบ้าน เพอื่ นสาวของ
ข้าพเจ้ามาอาศยั อยเู่ พื่อชว่ ยข้าพเจา้ ดแู ลความเรียบร้อยของบ้านอีกแรง เนอื่ งจากการดแู ลบ้านคนเดยี วเปน็
ภาระอนั ลำบากยากเข็ญยงิ่ นัก"

"ท่านไม่เคยพบเหน็ ผูเ้ คราะหร์ า้ ยบนดาดฟา้ มากอ่ นคืนนใ้ี ชห่ รอื ไม"่

"ไม่รจู้ ัก ไมเ่ คยเหน็ หนา้ ตาบรุ ุษผูน้ ้เี ลยในชวี ติ "

"ในความเห็นของท่าน ชายผ้เู คราะหร์ ้ายตายดว้ ยสาเหตุใด"

"สาเหตขุ องการตายชัดเจนมาก ชายนริ นามผู้โชครา้ ยถูกตวั อักษรเอ็นและอักษรโอทับจนถึงแก่ชวี ิต ทวา่
เขาไปยนื ให้อักษรยกั ษ์ทบั บนดาดฟ้าของตึกน้ไี ดอ้ ยา่ งไร ขา้ พเจา้ ไม่อาจหยง่ั รู้ได้ ข้าพเจา้ สันนิษฐานเอาเองให้
เพ่ือนสาวฟังว่า เขาอาจจะเป็นมิจฉาชพี ท่ีประสบอุบัตเิ หตอุ ันนา่ สลดใจระหว่างการทำงาน จะจริงเท็จอยา่ งไรก็
ไมร่ ู้ เร่ืองนี้ต้องปล่อยใหเ้ ปน็ หนา้ ทีข่ องทา่ นทั้งหลาย"

เจ้าหน้าทผี่ ูส้ อบสวนพยักหน้าเห็นด้วย

ประตหู ัวกระไดเปิดผางสเู่ วทกี ารแสดงแสงสี เสียงของพายุ ผู้ร่วมขบวนทงั้ หมดยกมือขน้ึ ป้องผิวหน้า
จากการกระเซ็นของเม็ดฝน

ร่างไร้วญิ ญาณของชายนริ นามยงั นอนชุ่มนำ้ อยู่ใต้ตัวโอ ขบวนมนษุ ยเ์ คล่ือนเขา้ ใกล้ เมื่อเขา้ ถงึ ศพ
เจ้าหน้าที่ตำรวจและเจา้ หนา้ ทรี่ ถฉุกเฉินรวมจำนวนส่นี ายช่วยกันขยับอักษรยกั ษ์ใหเ้ ขย้ือน จากนั้นจงึ ทำการ
ฉุดกระซากรา่ งบรุ ษุ เคราะหร์ ้ายออกจากการทบั ถม

"เน่ืองจากข้าพเจ้าไดเ้ ห็นศพของนายผู้น้จี นชินตาแลว้ ขออนญุ าตกลับเขา้ ไปหลบฝนภายในตัวตึกกอ่ นท่ี
จะจบั ไข้ไดป้ ่วยไปเสียกอ่ น หวังวา่ ท่านท้ังหลายคงไม่ว่ากนั "

เจ้าหน้าท่ีผสู้ อบสวนพยกั หนา้ อนญุ าตในจังหวะเดยี วกบั เสียงสายฟ้ากระทบดิน

ภายในหอ้ งน้ำของหอ้ งนอนช้ันสอง ชายหนุม่ ยืนน่งิ หน้าโถสว้ ม กอ๊ กประจำตวั กำลังปลดปล่อยของเหลว
สีเหลอื งอ่อนลงสูค่ อห่าน

"หากชายผ้นู ้ันไมใ่ ช่มจิ ฉาชพี เขาจะมเี หตุผลใดอกี ที่จะขนึ้ ไปยนื เปน็ เป้านิง่ บนดาดฟ้าอย่างนนั้ "
หญงิ สาวตะโกนถามชายหนุ่ม ขณะน้เี ธอนัง่ สางผมอยู่บนขอบเตียง

"ฉนั ไมส่ ามารถหยั่งรู้ดินฟา้ มหาสมุทร จะตอบคำถามของเธอไดอ้ ย่างไร" ซายหนุ่มสำเรจ็ ภารกจิ ใชน้ วิ้ มอื
ขวาสะบดั นำ้ จากหัวกอ๊ กส่วนตัวสองสามทกี ่อนดึงกางเกงในสดี ำและกางเกงขาสัน้ กลับคืนขอบเอว

เม่ือชายหนมุ่ เดนิ ออกจากสขุ า เสยี งฝผี เี ท้าของขบวนเจ้าหน้าทค่ี ่อยๆกระจ่างเข้าใกล้ จากนน้ั ก็เกดิ เสียง
เคาะบนผิวดา้ นนอกของประตหู อ้ งนอน

ชายหนุ่มหมุนลูกบิดประตูแลว้ ดงึ มนั เขา้ หาตวั ภาพที่ผา่ นตานอกประตูคือการหามห้วิ ของเปลพยาบาล
ร่างชายนิรนามถูกคลมุ ไว้มิดชิดดว้ ยผ้าสขี าว ชายหนมุ่ สังเกตเหน็ อาการประหลาดบนสีหนา้ ของเจา้ หน้าทีท่ ่ีเดิน
ผ่านประตู ทุกคนดูเหมือนจะหนั มามองเขาดว้ ยสายตาเหยียดหยาม

เจ้าหนา้ ทีส่ อบสวนยืนหยดนำ้ อย่เู บ้ืองหน้าช่องส่ีเหลี่ยมผนื ผ้า

"ข้าพเจ้าเกรงวา่ ต้องรบกวนใหท้ า่ นทงั้ สองตามขา้ พเจ้าไปกรอกเอกสารแจ้งความทโ่ี รงพักตามระเบียบซง่ึ
ไม่น่าใชเ้ วลามากนัก"

น้ำเสยี งเจ้าหน้าท่แี ขง็ ขรมึ ความเปน็ มติ รที่เคยมีใหเ้ มื่อคร้งั พบเหอื ดหายไปสิ้น

"มีอะไรผดิ ปกตหิ รือ เหตุใดท่านจงึ มองข้าพเจ้าด้วยสายตาเช่นน้นั ข้าพเจ้าขอสาบานวา่ การให้ความของ
ขา้ พเจา้ เปน็ ความสตั ยจ์ ริงทุกประการ ขา้ พเจ้าและเพอื่ น

สาวไม่เคยรจู้ กั มักคุ้นกบั ผตู้ ายมาก่อนจรงิ ๆ เม่ือข้ึนไป

บนดาดฟ้าก็เหน็ ชายผ้เู คราะห์ร้ายนอนแน่นิง่ อยใู่ ต้ตวั

อักษรยักษด์ ังที่ทุกทา่ นไดเ้ ห็นเองกบั ตาไมม่ ผี ดิ "

"ขา้ พเจ้าและพรรคพวกเชือ่ คำใหก้ ารของท่านทุกประการ จากการสำรวจแล้ว คาดวา่ ชายเคราะห์ร้าย
น่าจะเสียชวี ิตจากการปะทะอย่างรุนแรงของตวั อักษรยักษท์ ้ังสองตัวนนั้ จรงิ "

เจ้าหนา้ ทห่ี ยดุ พดู เพื่อกำจัดเสมหะในลำคอ ขณะเดียวกันกับทท่ี ้องฟา้ ระห่ำเบื้องนอกส่งเสยี งขคู่ ำราม

"แต่สง่ิ ทีท่ ำให้ขา้ พเจา้ และคณะมีความรสู้ ึกสะอดิ สะเอียนเป็นอย่างยงิ่ คือความประพฤติอันไร้ยางอาย
ของท่านทง้ั สอง มศี พนอนจมน้ำฝนอยูท่ ั้งคุ้น ทา่ นยังอุตสา่ หเ์ ปดิ การแสดงร่วมรักกลางสายฝนต่อหน้าต่อตา
ความตายของเพ่ือนมนุษย์ได้ลงคอ หากชายหนมุ่ หญงิ สาวของชาติมีความประพฤติเลยเถดิ เยย่ี งทา่ นทุกคน
อนาคตมวิ ายตอ้ งมืดมดิ มวั หมองน่าสมเพชเป็นอย่างยง่ิ ในฐานะผูม้ อี ายุมากกวา่ ข้าพเจา้ ขอแสดงความผดิ หวงั
อย่างสดุ ซ้งึ ต่อการล่มจมทางจรยิ ธรรมของคนสมยั ใหม"่

หญิงสาวหยดุ สางผม แก้มของเธอแดงก่ำดว้ ยความเขิน

"แตว่ ่า..." ชายหนุ่มพยายามเปลง่ สำเนียงออกอากาศท่ไี มร่ จู้ กั วนั เวลาจากสว่ นลกึ ของลำคอ

ไมต่ ้องปฏเิ สธ ความประพฤติของท่านยังสง่ กล่นิ ล่องลอยอยใู่ นอากาศบนดาดฟ้า คาวเสยี จนยากจะ
ชะลา้ งไดด้ ว้ ยความบริสทุ ธข์ิ องฝน"

"แต่ว่า..." ชายหนมุ่ ยงั พยายามเค้นคำ

"เอาเถอะ เชญิ ท่านท้ังสองแต่งตัวให้เรยี บรอ้ ย แล้วตามข้าพเจ้าลงไปขา้ งลา่ ง จะไดเ้ สรจ็ เร่ืองเสร็จราว
กันเสยี ที" เจา้ หน้าทป่ี ิดประตูใส่หนา้ ชายหนมุ่ ดังปงั

หญงิ สาวยกฝ่ามอื สองข้างขน้ึ ป้องหนา้ บดบังของเหลวอุน่ ๆท่ีเร่ิมหลงั่ จากเบ้าตา

"ฉันจะมีหน้าไปเจอคนเหลา่ นั้นได้อย่างไร เป็นความผิดของเธอคนเดยี ว ฉันไม่ต้องการเหน็ หนา้ เธออีก
ต่อไปแลว้ "

ชายหนุ่มยืนน่ิงหน้าประตใู นภาวะมึนงง เขารู้อยู่แกใ่ จว่ากามกจิ ของเขากบั เพอื่ นสาวเกดิ ขึ้นก่อนการ
คน้ พบศพใต้ตัวโอ

เขาไม่มคี วามผิด

ทวา่ จะแก้ตัวอย่างไร หากคกู่ รณีคือกลน่ิ อายในอากาศท่ีไมร่ ู้จักวันเวลา

วิเคราะหเ์ น้ือเร่อื ง

1. รูปแบบ

เร่อื งความน่าจะเปน็ ตอน อะไรในอากาศ

เปน็ ประเภท เรื่องส้ัน

2. โครงเรือ่ ง

2.1 เร่ิมเรอื่ ง

โดยอธบิ ายถงึ บรรยากาศ ลักษณะของพายุ และการกระทำระหว่างท่ชี ายนายหนึ่งท่ีเพลิดเพลนิ อยู่กบั
เสียงครนี โครม เปร้ยี งปร้าง เปาะแปะ จากภายนอกและเสียงครางครำ่ โคลงเคลง เคลียเคล้า เผา่ แผว่ จาก
ภายในร่างสาวเนื้อเนียนนางหน่งึ เสยี งแปลกปลอมพลันบังเกิดข้ึนจากเบอื้ งบน

2.2 ดำเนินเรอ่ื ง

ดำเนนิ เร่อื งด้วยตรรกะผดิ ธรรมชาติสดุ กู่ หลดุ โลก โดยตวั ละครสองตวั ข้นึ ไปประกอบกามกจิ กนั บน
ดาดฟ้าจนกระทั่งมีอะไรบางอยา่ งสอดแทรกเข้ามาทำให้กจิ กรรมต้องหยดุ ชะงัก ใช้การบรรยายเหมอื นกับที่จะ
พบได้ในหนงั สอื ราชการมากล่าวถงึ ชีวิตคนทีด่ ำเนินอยใู่ นสังคม แตก่ ลับอา่ นแล้วได้ความรู้สกึ และเข้าใจ
ความหมายของเร่ืองได้เปน็ อย่างดี

2.3 การจบของเร่ือง

โดยการทเี่ จ้าหนา้ ทไ่ี ด้พดู ใหท้ ัง้ สองไดค้ ิดถึงสง่ิ ท่ีกระทำ คอื "แตส่ ิ่งทท่ี ำให้ขา้ พเจ้าและคณะมีความรสู้ กึ
สะอดิ สะเอยี นเปน็ อยา่ งย่ิง คือความประพฤติอันไรย้ างอายของทา่ นท้ังสอง มศี พนอนจมนำ้ ฝนอย่ทู ง้ั คุ้น ทา่ น
ยงั อตุ ส่าห์เปิดการแสดงรว่ มรักกลางสายฝนต่อหนา้ ตอ่ ตาความตายของเพื่อนมนุษย์ได้ลงคอ หากชายหนุ่มหญิง
สาวของชาตมิ ีความประพฤตเิ ลยเถดิ เยยี่ งท่านทกุ คน อนาคตมิวายตอ้ งมดื มิดมัวหมองนา่ สมเพชเปน็ อย่างย่งิ
ในฐานะผมู้ อี ายุมากกวา่ ข้าพเจ้าขอแสดงความผิดหวงั อย่างสดุ ซึ้งตอ่ การลม่ จมทางจรยิ ธรรมของคนสมัยใหม่"

3. แนวคดิ

ความขัดแย้ง ผดิ ท่ผี ดิ ทางของภาษา เป็นความบนั เทิงท่ีโดนใจดี เหตกุ ารณ์ชวนระทึกในเร่อื ง เลยกลางเปน็
เหตุการณต์ ะกุกตะกักตะขิดตะขวงขำๆ