ไซอิ๋ว เศรษฐกิจ

51

ชาวบ้านบารุงบาเรอกันดว้ ยกามคุณ แล้วปลมื้ ใจ ปราบปรามปี ศาจนีแ้ ล้ว ไหนจะบรรลุมรรคผลได้ คือ ใน
หางท่ี ๗ ไม่เป็ นด่งั ทงั้ ๖ แตป่ ระพฤตพิ รหมจรรย์ เพอื่ หวัง การบรรลุมรรคผลนั้น ปัญญา ศีล สมาธิ พงึ ต้องรู้จกั และ
ไดเ้ ป็ นเทพในสวรรค์ ขจดั กเิ ลสตณั หาต่างๆใหห้ มดสิน้ กอ่ น]
งนึ้ ก๊ักข่คี อเหง้ เจยี หมายความว่าพยาบาทมักจะข่มปัญญา
ไว้เสมอ เพราะพยาบาททาใหข้ าดสติ หรือ อกี นัยหนึ่ง ไม่รัก ไม่ชอบ ยังเป็ นอุปสรรค
ความพยาบาททาใหโ้ งเ่ ขลาน่ันเอง อรติ ยังเป็ น นิวรณ์

เชือกมัดเหง้ เจยี ไว้ เพราะว่า การใช้เอกัคตาจติ - จติ แน่ว พระถงั ซมั จ๋งั และสานศุ ิษย์ เดินทางมาอีกพกั ใหญ่พบกาแพง
แน่เป็ นหนึ่งสู้กับกามราคะ หากสู้ไม่ไดจ้ ะกลับกลายรัด เมืองอย่ขู า้ งหนา้ ชวนกนั เดนิ ตรงเขา้ ไปพบพระอารามหลวงโป๊
ตัวเอง คอื กาเมกคั คตา ลมิ้ ย่ี พบเจา้ อาวาสจงึ ขอพกั คา้ งคืน เจา้ อาวาสถือตนย่งิ นกั ไม่
เหง้ เจยี ฆ่าปี ศาจใหญ่ และ น้อย คอื การใช้ปัญญาสู้กับ ถี ยินดีตอ้ นรบั พระพเนจร จนเหง้ เจียตอ้ งแผลงฤทธิ์ขม่ ขใู่ หต้ อ้ นรบั
นะ มิทธะ อุทธัจจะ และ กุกกจุ จะ พระถงั ซมั จ๋งั เจา้ อารามกลวั จนตอ้ งยอมใหพ้ านกั
งนึ้ ก๊ักถกู ดดู เข้าไปในนา้ เต้า หมายความว่า เมอ่ื สุขมา
พยาบาทกห็ ายไป ขอยอ้ นไปถงึ เหตกุ ารณก์ ่อนท่ีคณะศิษย์ อาจารยจ์ ะ
กมิ ก๊ัก ไปหา เสือปลา ๗ หางมาช่วย โดนคราด ๙ ซ่ี สับ
ร่าง คอื การสู้กับเมถนุ สังโยค ๗ ย่อมตอ้ งใชส้ ังฆคุณ ๙ จงึ

เป็ นเอกตั ตะ – ธรรมะทเ่ี ป็ นคู่ปรับกัน
การละนิวรณ์ ๕ ได้ จะสามารถไดอ้ งคฌ์ าน ๕ และ
สามารถพบกบั อุเบกขาได้ เฉกเช่นพรหมทา้ ยเสยี งเล่ากุน
ไดข้ ออาวุธทงั้ ๕ คนื และกล่าวขนึ้ ว่า หากไม่ผ่านการ

52

เดนิ ทางมายงั ถงึ พระอารามแห่งนี้ เม่ือ ๕ ปีก่อนนี้ ท่ีเมือง โอ หลวงโป๊ ลมิ้ ย่ี ในคืนนนั้ พระถงั ซมั จ๋งั สวดมนตจ์ นดกึ ศษิ ยห์ ลบั
เกยก๊ก ฝนฟา้ แลง้ จดั ประชาชนระส่าระสาย ฤาษีชว่ นจินเตา้ กนั หมดแลว้ วญิ ญาณของพระเจา้ โอเกยก๊ก(ศรัทธา)มาหา
หยนิ (อรติ – ความไม่ชอบ ไม่รัก ไม่พอใจ ความริษยาเป็ น รอ้ งเรยี กช่ือพระถงั ซมั จ๋งั เบาๆ พระถงั ซมั จ๋งั ถึงกบั เคลิบเคลิม้ ใน
สหายไปมาหาสู่กบั พยาบาท) ไดท้ าพธิ ีเรยี กฝนใหต้ กลงมา หไู ดย้ นิ ว่า ขอใหส้ ง่ สานศุ ิษยไ์ ปช่วยตนเองใหพ้ น้ จากบาดาลดว้ ย
เป็นห่าใหญ่ เป็นท่ีโปรดปรานของพระเจา้ โอเกยก๊ก (ศรัทธา) แลว้ วิญญาณนน้ั ยงั ทงิ้ หยกตราเคร่อื งหมายประจาพระองคท์ งิ้ ไว้
ครน้ั ๒ ปีตอ่ มา ช่วนจินเตา้ หยนิ ก็ลอบปลงพระราชาเสยี โดย ใหท้ ่ีประตู เพ่อื ใหเ้ หง้ เจียนาไปแสดงกบั ไทจือ้ และ ฮองเฮา พระ
ผลักลงบ่อแปดเหลย่ี ม (มิจฉัตตะ-ภาวะทผี่ ดิ ) เอาแทน่ ถงั ซมั จ๋งั รูส้ กึ ตวั ขนึ้ มาเขา้ ไป
หนิ ปิ ดไว้ แลว้ เกล่ียทรายกลบปลกู ตน้ กลว้ ยไวข้ า้ งบน แลว้ ช่วน ปลกุ เหง้ เจีย แลว้ เลา่ เร่ืองให้
จินเตา้ หยนิ แปลงกายเป็นพระเจา้ โอเกยก๊ก (นิวรณ์ - ธรรมท่ี ฟัง เชา้ วนั รุง่ ขนึ้ เหง้ เจียไป
เป็ นอุปสรรคขัดขวางไม่ใหจ้ ติ บรรลุความดงี าม) เสียเอง ไม่ พบกบั ไทจือ้ เลา่ เรอ่ื งราวให้
มีผใู้ ดล่วงรู้ ไทจือ้ รชั ทายาทและ ฮองเฮามเหสีต่างไม่ไดเ้ ขา้ เฝา้ ฟังว่าพระราชาองคป์ ัจจบุ นั
เป็นเวลาถึง ๓ ปี เป็นตวั ปลอม ไทจือ้ ไม่เช่ือ
เหง้ เจียจงึ แสดงหยกขาวใหเ้ ห็น ไทจือ้ จงึ เรม่ิ จะเช่ือเพราะตนนนั้
ฝ่ายซากพระศพของพระราชานนั้ ไดจ้ มลงถงึ กน้ บาดาล ก็ใหส้ งสยั อยเู่ หมือนกนั ท่ีพระราชาห่างเหิน กบั ตนไปรว่ ม ๓ ปี
พญาฮย้ั เล่งออ๋ งมิตรของตือโปย้ ก่าย(ศีล) ไดเ้ ก็บรกั ษาไวม้ ิให้ แลว้ เหง้ เจียจงึ วางอบุ ายใหไ้ ทจือ้ ไปสืบถามฮองเฮาว่า รสสมั ผสั
เน่าเป่ือย ของพระราชาเปล่ียนแปลงไปบา้ งหรอื ไม่ คงจะไดค้ วามชดั เจน
ย่งิ ขนึ้
คืนวนั ท่ี พระถงั ซมั จ๋งั กบั สานศุ ิษยม์ าพกั คา้ งแรมท่ีอาราม
เม่ือไทจือ้ เขา้ ไปกราบทลู ถามพระมารดา พระมารดา

53

ทราบถึงความนยั จงึ เลา่ ความจรงิ วา่ กว่า ๓ ปีแลว้ รสสมั ผสั ปลอมชว่ นจนิ เตา้ หยิน ช่วนจินเตา้ หยิน(อรติ - ความไม่ชอบ)
จากพระเจา้ โอเกยก๊กนนั้ ช่างจืดชืด และดเู หมือนพฤติกรรม รบี แปลงกายเป็นพระถงั ซมั จ๋งั (ขันติ - ความอดทนเพอ่ื บรรลุ
เปล่ียนแปลงไป ไทจือ้ จึงเช่ือวา่ เป็นชว่ นจิน(อรติ - ความไม่ ส่งิ ทด่ี งี าม)ไปยืนเคียงขา้ งพระถงั ซมั จ๋งั ตวั จรงิ เหง้ เจียไม่รูจ้ ะ
ชอบ) ปลอมมาจรงิ ๆ จงึ นาความทง้ั หมดมาบอกเหง้ เจีย แยกแยะอยา่ งไรว่าคนไหนเป็นพระถงั ซมั จ๋งั ตวั ปลอม(อรติ -
ความไม่ชอบ) พระถงั ซมั จ๋งั ตวั จรงิ (ขันติ - ความอดทนเพอื่
เหง้ เจียกบั โปย้ ก่าย ชวนกนั ไปยงั บ่อแปดเหล่ียม(มจิ บรรลุสงิ่ ทด่ี งี าม) พลนั คิดขนึ้ ไดจ้ งึ รอ้ งออกไปว่า ขอใหพ้ ระถงั
ฉัตตะ - ภาวะทผ่ี ิด) ดว้ ยฤทธิ์ของตะบองยอู่ ่ีของเหง้ เจีย ซมั จ๋งั รา่ ยคาถาบีบขมบั ตน หากองคใ์ ดรา่ ยคาถาแลว้ มงคลบีบ
สามารถนาโปย้ ก่ายลงไปในบ่อท่ีมีนา้ นน้ั แลว้ ดาถงึ กน้ บาดาล ขมบั จนปวดหวั องคน์ น้ั จะเป็นตวั จรงิ ในท่ีสดุ เหง้ เจียรูว้ า่ คนไหน
พญาฮย้ั เลง่ ออ๋ งสหายเก่าโปย้ ก่ายนาซากศพของพระเจา้ โอเกย เป็นพระถงั ซมั จ๋งั ตวั จรงิ แลว้ จบั ชว่ นจินเตา้ หยนิ ไดจ้ ดั แจงเงือ้
ก๊ก(ศรัทธา - ความเช่อื ม่ันในสิ่งทดี่ งี าม) ขนึ้ มา เหง้ เจีย ตะบองเพ่อื จะฆา่ บนุ้ ซโู พธิสตั ว(์ มัญชูศรีโพธิสัตว)์ มาหา้ มไว้
เหาะนาหนา้ พระศพขนึ้ มายงั อารามหลวง จากนน้ั ตีลงั กาขนึ้ ทนั แลว้ เฉลยวา่ แทจ้ รงิ แลว้ ช่วนจินเตา้ หยนิ คือสิงหพ์ าหนะของ
สวรรคไ์ ปส่พู รหมโลกเพ่อื ไปพบพรหมเสียงเล่ากนุ เพ่อื ขอยาชบุ พระองคแ์ สรง้ ใชใ้ หม้ าเพ่ือลงโทษพระเจา้ โอเกยก๊ก และรอให้
ชีวติ เม่ือไดย้ าดงั กลา่ วก็ลงมาแกพ้ ระราชาใหฟ้ ื้นพระชนม์ เหง้ เจียมาแกไ้ ข เม่ือแกไ้ ขไดแ้ ลว้ ถือเป็นอนั สนิ้ เวรต่อกนั
พระราชาฟื้นขึน้ มา ถอดเครอ่ื งทรงกษัตรยิ อ์ อกฝากไวใ้ นอาราม
แลว้ น่งุ ขาวห่มขาวแทน (การสถาปนาจติ ) [หลังจากพน้ นิวรณ์ ๕ มาแล้วในตอนทแ่ี ล้ว แต่กลับมาตดิ
ยดึ อย่กู บั อรติ คอื ไมร่ ัก ไม่ชอบ เฉยๆแบบไม่ชอบ ดู
รุง่ เชา้ เหง้ เจีย กบั โปย้ ก่าย ซวั เจง๋ พระถงั ซมั จ๋งั มา้ เผินๆเหมอื นเป็ นอุเบกขา แตไ่ ม่ใช่ เพราะวา่ ยังมีอารมณ์
ขาว และ พระราชาชีปะขาวเขา้ ไปในพระราชวงั เม่ือเปิดเผยใหร้ ู้ ไม่ชอบ ออกไปทางริษยา ใกล้เคียงพยาบาท ซงึ่ ยงั ถอื ว่า
กนั ว่าพระโอเกยก๊กเป็นตวั ปลอมแลว้ เหง้ เจียตรงเขา้ ฟาดรา่ ง เป็ นนิวรณ์ ไม่ใช่อุเบกขาจริง เสมอื นช่วนจนิ เตา้ หยิน

54

ปลอมมา หลงคิดไปวา่ อรตเิ ป็ นอุเบกขา แต่ไม่มรี สชาติ ทดใช้ดารผิ ิด(มจิ ฉาสังกปั ปะ) ด้วย ปัญญา และ เมตตา
จดื ชดื ไม่เกดิ สุขเพราะไม่เหมือนความสุขทเ่ี กดิ มาจาก เม่ือพระถงั ซมั จ๋งั ไดร้ บั ประทบั ตราหนงั สือผ่านเมืองโอ

ศรัทธา ดังนั้นอรตจิ ะทาใหศ้ รัทธาจมดงิ่ สู่มจิ ฉัตตะ ๘ – เกยก๊ก แลว้ พรอ้ มดว้ ยสานศุ ิษยท์ ลู ลาพระราชาม่งุ หนา้ ส่ไู ซที
บอ่ แปดเหลย่ี ม ซงึ่ เป็ นสง่ิ ทตี่ รงกันข้ามกับอริยะมรรค ๘ ต่อไป เม่ือเวลามาถงึ เดือน ๙ เขา้ เดือน ๑๐ จงึ บรรลถุ งึ เขาลกั
ได้แก่ มิจฉาทฏิ ฐิ มจิ ฉาสังกัปปะ มิจฉาวาจามจิ ฉากมั มัน แป๊ ะลีจ้ ๊บั เพา้ พอ้ ซวั ณ ท่ีแห่งนีม้ ีปีศาจทารกผมสามแหยม
ตะ มจิ ฉาอาชีวะ มจิ ฉาวายามะ มิจฉาสติ มจิ ฉาสมาธิ (กามสังกปั ปะ วหิ งิ สาสังกปั ปะ พยาบาทสังกปั ปะ) นาม
ดงั นั้นเมอื่ การฟื้ นคนื พระชนมข์ องพระราชา คอื การพ้น อง้ั ฮย้ั ยี้ (มิจฉาสังกัปปะ-ดาริผดิ ) หรอื อีกช่ือหน่งึ วา่ เซยี้ เอง
จากอรตไิ ดเ้ ฉกเช่นการละนิวรณไ์ ด้ เปรยี บประดจุ ศรัทธา ใตอ้ ๋อง เป็นลกู ของปีศาจงหู้ มอ้ อ๋อง (อุจเฉททฏิ ฐิ - ความเหน็
จมดงิ่ ในมิจฉัตตะแตย่ งั เหลือซากเพราะศลี ได้ชว่ ยไว้ ทาให้
ศรัทธาสามารถฟื้ นคืนกลับมาได้ ถอื เป็ นการสถาปนาจติ
ขึน้ มาอกี ครั้งหนึ่ง

นอกจากนี้ อรตยิ งั ไปคล้ายกบั ขันติ – ไม่ชอบ ไม่รัก ส่วน
ขันตคิ ือ อดทนดว้ ยศรัทธาในความรู้ เพอื่ ใหป้ ัญญาไดเ้ พง่
อยู่รู้ถงึ ไตรลักษณ์ แตอ่ รติ ไม่ชอบ แตต่ อ้ งทนในการเพ่ง
อยกู่ บั ไตรลักษณ์ ไม่ไดม้ ีศรัทธาอยใู่ นการเพ่ง
อกี ทงั้ อรตยิ งั แปลงมาในรูปแบบอุเบกขา การทเี่ หง้ เจยี

พเิ คราะหแ์ ละจบั ช่วนจนิ เตา้ หยนิ – สงิ หพ์ าหนะของบ้นุ ซู

โพธิสัตวไ์ ด้ - ปัญญาได้รู้แจง้ ว่ายงั มีอุเบกขาปลอมแฝง

อยู่]

55

ว่าขาดสญู ) สหายเก่าของเหง้ เจีย เกิดจากเมียหลวงนามนาง เห็นสะพานหนิ ย่ืนออกมาขา้ มหว้ ยนา้ เหง้ เจียเดินขา้ มสะพาน
ล่อซวั (อัตตกลิ มถานุโยค – การบาเพญ็ ทกุ รกิรยิ า ความ แลว้ รอ้ งทา้ ใหเ้ ปิดประตถู า้ ออกมาสกู้ นั ปีศาจอง้ั ฮย้ั ยี(้ มิจฉา
พยายามบรรลุมรรคผลด้วยวธิ ีทรมาณตนเอง) ปีศาจทารก สังกัปปะ – ดาริผิด) เดือดดาล เขน็ เกวียนท่ีบรรจดุ ว้ ยธาตทุ ง้ั
อง้ั ฮยั้ ยีบ้ วชเรยี นท่ีสานกั ฮว้ ยเอีย้ มซวั สาเรจ็ ทางอคั คีญาน มี ๕ นา้ ไฟ ลม ดิน ไม้ กระโดดขนึ้ ยืนบนเกวียน กามือทบุ จมกู
ตวั เอง ๒ ที ทนั ใดนนั้ ปากขององั้ ฮย้ั ยีพ้ ่นเปลวไฟ จมกู พน่ ควนั
นิวาสถานอย่ใู นถา้ ฮว้ ยห่นุ ต๋ เกวียนมีไฟลกุ แดงมีทง้ั ควนั ทงั้ ไฟมืดมดิ ไปท่วั เหง้ เจีย และ โปย้
องท่ีมีหว้ ยนา้ ไหลเช่ียวกราก ก่าย เห็นดงั นนั้ ตอ้ งว่งิ หนี ส่วนเหง้ เจียตีลงั กาหกคะเมนล่ิวไป
รายลอ้ มดว้ ยดงสนแหง้ เชิญ พญาเงา่ กว๊งั เลง่ อ๋องทงั้ ๔ มาช่วยดบั ไฟ แต่หาดบั ไดไ้ ม่

ปีศาจทารกอง้ั เหง้ เจียมกิ ลวั ไฟจงึ ยอ้ นกลบั ไปสกู้ บั องั้ ฮยั้ ยีใ้ หม่ จงึ โดน
ฮย้ั ยี(้ มิจฉาสังกปั ปะ-ดาริ ควนั พษิ และ เปลวไฟตดิ ตวั ว่งิ กระโจนลงดบั ไฟในหว้ ยนา้ กลบั
ผิด) แปลงกายเป็นทารก ๗ ขวบถกู แขวนหอ้ ยตอ่ งแตง่ อย่บู น ย่งิ รอ้ นขนึ้ อีกหลายสิบเท่า จนลม้ สลบลง โปย้ ก่าย ซวั เจง๋ เห็น
ยอดไม้ รอ้ งออ้ นวอนใหพ้ ระถงั ซมั จ๋งั ช่วย เหง้ เจียรูท้ นั แต่พระถงั ดงั นน้ั ตกใจเขา้ พยาบาล เหง้ เจียฟื้นขนึ้ มารอ้ งเรยี กหา “พระ
ซมั จ๋งั หลงกล ส่งั ใหเ้ หง้ เจียขนึ้ ไปชว่ ยปลดลงมา เม่ือขนึ้ ไปถงึ อาจารย”์ แลว้ รอ้ งไห้ เพราะไมเ่ คยพา่ ยแพใ้ คร มาแพก้ บั ทารก
ปีศาจทารกอง้ั ฮย้ั ยีใ้ นรา่ งแปลงออ้ นวอนขอข่ีหลงั เหง้ เจีย เหง้ เจีย องั้ ฮย้ั ยี้ (มิจฉาสังกปั ปะ - ดารผิ ดิ ) เป็นครงั้ แรก หนาซา้ ยงั
ก็ยอมใหข้ ่ี สกั พกั หนง่ึ เห็นไดท้ ีจะจบั ปีศาจฟาดพนื้ แต่ปีศาจมี ไม่มีแรงเหาะไปหาพระโพธิสตั วก์ วนอมิ อีกดว้ ย ตอ้ งอาศยั โปย้
ฤทธิ์กลา้ รูท้ นั สรู้ บกนั ชลุ มนุ ขณะเดียวกนั นนั้ ปีศาจบนั ดาลให้ ก่ายชว่ ยเหลือเหาะไปหาพระโพธิสตั วก์ วนอิม
พายพุ ดั หอบพระถงั ซมั จ๋งั ไปขงั ไวใ้ นถา้ แลว้ หลบหนีไป
เหง้ เจียไม่เห็นพระถงั ซมั จ๋งั แสดงอทิ ธิฤทธิ์ เรยี กเจา้ ป่า องั้ ฮย้ั ยีร้ ูเ้ ขา้ เหาะล่ิวไป แปลงกายเป็นพระโพธิสตั ว์
เจา้ เขามาสอบถาม จงึ รูค้ วามตามไปหาจนพบถา้ ฮว้ ยหนุ่ ตอ๋ ง กวนอิม ดกั หนา้ โปย้ ก่ายระหว่างทาง แลว้ หลอกพาโปย้ ก่ายเขา้

56

ถา้ จบั มดั ใสถ่ งุ ผกู ไวบ้ นเพดานถา้ ครน้ั แลว้ อง้ั ฮย้ั ยีใ้ ชใ้ หส้ มนุ เอก พระโพธิสตั วก์ วนอมิ จงึ หยบิ หว่ งมงคลของพระพทุ ธเจา้ ขวา้ ง
๖ คนคือ หนุ้ ลีบ้ ู๊ – บ๊ลู ีห้ นุ้ กิมยฮู่ วย – ข่วยยฮู่ อง เฮง้ อ่งั เฮง – ออกไปเป็น ๕ วง เขา้ รดั รา่ งขององั้ ฮยั้ ยี้ ๕ แหง่ จนปีศาจทารก
เฮงอ่งั เฮง้ ไปเชิญงหู้ มอ้ อ๋องผบู้ ิดามากินเลีย้ งเนือ้ พระถงั ซมั จ๋งั อง้ั ฮยั้ ยีย้ อมแพ้ เหง้ เจียจะฆ่าทงิ้ พระโพธิสตั วก์ วนอิมหา้ มไว้
แลว้ ลงโทษใหอ้ งั้ ฮย้ั ยีเ้ ดนิ กา้ วหน่งึ ยกมือประณมราลกึ ถงึ พระ
เหง้ เจียเม่ือมีกาลงั คืนมา แปลงกายเป็นแมลงวนั บิน โพธิสตั วก์ วนอิมทีหนง่ึ จนถึงน่าไฮ้ แลว้ ใหเ้ ป็นสานศุ ษิ ยเ์ ฝา้
เขา้ ไปสืบข่าว เม่ือรูค้ วามทาการแปลงกายเป็นงหู้ มอ้ อ๋อง ไปน่งั ประตู เปล่ียนช่ือใหมว่ า่ “เสียนใชท้ ง่ จือ้ ”
ดกั รอสมนุ ปีศาจทงั้ หก สมนุ ทง้ั หกเขา้ ใจผดิ เชญิ งหู้ มอ้ ออ๋ งตวั
ปลอมเขา้ ไปในถา้ ขององ้ั ฮยั้ ยี้ แต่องั้ ฮย้ั ยีก้ ็จบั พริ ุธไดว้ ่าเหง้ เจีย เหง้ เจียเขา้ ไปในถา้ ไลฆ่ า่ บรวิ ารปีศาจตายหมด
แปลงกายมา จงึ สรู้ บกนั โกลาหล เหง้ เจียสไู้ ปกลวั พษิ ควนั ไฟ จงึ จากนนั้ แกม้ ดั พระถงั ซมั จ๋งั โปย้ ก่าย แลว้ สมทบกบั ซวั เจง๋ เลีย้ ง
รบี เหาะหนีไปเฝา้ พระโพธิสตั วก์ วนอมิ นมิ นตใ์ หม้ าชว่ ย พระ อาหารเจกนั ในถา้ ปีศาจ
โพธิสตั วก์ วนอมิ มาพรอ้ มกบั ฮยุ้ ไฮศ้ ษิ ยเ์ อก ส่งั ใหฮ้ ยุ้ ไฮเ้ หาะไป [ปี ศาจอั้งฮยั้ ยตี้ นนีม้ ีฤทธิเ์ ดชมาก เป็ นมจิ ฉาสังกปั ปะ
ยืมอาวธุ วเิ ศษของเจา้ ทีกงั มา ๓๘ อนั (มงคล ๓๘ – ธรรมซงึ่ กาเนิดมาจากอุจเฉททฏิ ฐิ - ความเหน็ ว่าทกุ อยา่ งขาดสูญ
นามาซง่ึ ความสุขความเจรญิ ๓๘ ประการ) แลว้ เอาก่ิงหลิว และ อตั ตะกลิ มถานุโยค - ความพยายามบรรลุมรรคผล
จ่มุ นา้ มนตว์ ิเศษเขียนอกั ขระลงกลางฝ่ามือของเหง้ เจีย คาวา่ บี๊ ด้วยวธิ ีทรมาณตนเอง อันมีมูลเหตุมาจากวภิ วตัณหา -
(นันทิ – เคลิบเคลมิ้ เพลนิ ในเมตตา) เหง้ เจียกระโดด ความไม่อยากจะมี อยากจะเป็ น
ออกไปรอ้ งตะโกนทา้ รบอย่พู กั หน่งึ อง้ั ฮย้ั ยีเ้ ปิดประตถู า้ ออกมาสู้ มิจฉาสังกัปปะ ประกอบด้วยดารทิ ผี่ ดิ ทงั้ สามคอื
กนั เหง้ เจียยกฝ่ามือขนึ้ สรู้ บ พระโพธิสตั วก์ วนอิมนาอาวธุ วเิ ศษ ๑. กามสังกัปปะ ดารผิ ิดกรุ่นในกาม ประทษุ ร้ายตัวเอง
ทงั้ ๓๘ อนั รา่ ยมนตแ์ ลว้ ขวา้ งออกไป กลายเป็นมีด ๓๘ เล่ม และผู้อืน่ ,
เสียบแทงปีศาจอง้ั ฮย้ั ยีจ้ นลม้ ลง ครูเ่ ดียวอง้ั ฮยั้ ยีล้ กุ ขนึ้ มาไดอ้ ีก ๒. วิหงิ สาสังกปั ปะ ดาริผดิ กรุ่นไปในการเบยี ดเบยี น

57 ๓. บูชาคนทค่ี วรบูชา (ปูชา จ ปูชนียาน)
๔. อยู่ในถนิ่ ทม่ี ีสงิ่ แวดล้อมทดี่ ี (ปฏริ ูปเทสวาโส จ)
ประทษุ ร้ายผู้อ่นื , ๕. ทาความดไี วใ้ หพ้ ร้อมเสมอ (ปพเฺ พ จ กตปญุ ญฺ ตา)
๓. พยาบาทสังกปั ปะ ดาริผดิ กรุ่นไปในทางมุ่งร้าย ๖. ตัง้ ตนไว้ชอบ (อตตฺ สมมฺ าปณิธิ จ)
ประทษุ ร้ายตัวเอง ๗. เล่าเรยี นศึกษาใหม้ าก (พาหสุ จจฺ ญฺจ)
มิจฉาสังกัปปะ ทาใหเ้ กดิ การยดึ ม่ันถอื ม่ัน เป็ นดารทิ เ่ี ป็ น ๘. มคี วามชานาญในอาชพี ของตน (สิปปฺ ญจฺ )
การประทษุ ร้ายเพอื่ บรรเทาพยาบาท(ดารผิ ดิ ) กลับ ๙. มีระเบยี บวินัย ฝึ กอบรมตนไว้ดี (วินโย จ สุสกิ ขฺ ิ
กลายเป็ นการเพมิ่ ความพยาบาท ดุจด่ังเหง้ เจยี โดดลงนา้
หมายจะดบั กลับยง่ิ ร้อน การเปลย่ี นใหม้ ิจฉาสังกปั ปะ โต)
เป็ น สัมมาสังกัปปะจาเป็ นต้องใช้ปัญญา กับ เมตตา จะ ๑๐.วาจาสุภาษติ ใช้วาจาพดู ในแนวทางทด่ี ี เพอ่ื ให้
ใช้ ศีลกับเมตตาไม่ได้ ดุจเช่นโป้ยกา่ ยจะไปพบพระ เกดิ ผลดี (สุภาสติ า จ ยา วาจา)
โพธิสัตวก์ วนอิมจงึ ตดิ กบั ดกั ของปี ศาจ และ สมุนทงั้ หก ๑๑. บารุงบดิ ามารดา (มาตาปิ ตอุ ุปฏฺ ฐาน)
คือ ตา หู จมูก ลิน้ กาย ใจ เพราะขาดการสารวมอนิ ทรีย์ ๑๒. การสงเคราะหบ์ ตุ ร (ปุตตฺ ทารสสฺ สงคฺ โห)
มจิ ฉาทฐิ ิจะเพม่ิ ขึน้
พระโพธิสัตวก์ วนอมิ ตอ้ งอาศัยอาวุธ ๓๘ อยา่ ง และ หว่ ง ๑๓. การสงเคราะหภ์ รรยา (ปุตตฺ สงคฺ ห)
มงคล ๕ หว่ ง เพราะว่าจะใช้เพยี ง เมตตา ทาน อยา่ งเดยี ว ๑๔. การงานไม่ค่ังค้าง (อนากลุ า จ กมมฺ นฺตา)
ไม่พอ ตอ้ งใช้ มงคล ๓๘ (ธรรมนามาซงึ่ ความสุขความ ๑๕. รู้จกั ให้ เผ่ือแผ่แบง่ ปัน (ทานญจฺ )
เจริญ ๓๘ ประการ) ๑๖. ประพฤตธิ รรม (ธมมฺ จรยิ า)
ไดแ้ ก่ ๑๗. สงเคราะหญ์ าติ (ญาตกานญจฺ สงคฺ โห)
๑๘. ทาการงานทไี่ ม่มโี ทษ (อนวชฺชานิ กมมฺ านิ)
๑. การไม่คบคนพาล (อเสวนา จ พาลาน)
๒. การคบบัณฑิต (ปณฺฑติ านญจฺ เสวนา)

58

๑๙. เว้นจากความช่ัว (อารตี วิรตี ปาปา) ๓๔. ทาพระนิพพานใหแ้ จ้ง(นิพพฺ าน สจฉฺ ิกริ ิยา
๒๐. เว้นจากการดม่ื นา้ เมา (มชฺชปานา จ สญญฺ
จ)
โม
๒๑. ไม่ประมาทในธรรมทงั้ หลาย (อปปฺ มาโท จ ๓๕. ถูกโลกธรรม จติ ไม่หว่ันไหว (โลกธมฺเมหิ

ธมเฺ มสุ ) จติ ตฺ ยสสฺ น กมฺปต)ิ
๒๒. การเคารพ (คารโว จ )
๒๓. ความสุภาพอ่อนน้อม ถ่อมตน (นิวาโ จ ) ๓๖. จติ ไร้เศร้า (อโสก)
๒๔. ความสันโดษ (สนฺตฏุ ฺ ฐี จ)
๒๕. มคี วามกตัญญู (กตญญฺ ุตา) ๓๗. จติ ปราศจากธุลี (วริ ช)
๒๖. ฟังธรรมตามกาล (กาเลน ธมมฺ สฺสวน)
๒๗. มคี วามอดทน (ขนฺต)ี ๓๘. จติ เกษม (เขม)
๒๘. เป็ นผู้ว่างา่ ยสอนง่าย (โสวจสสฺ ตา)
๒๙. พบเหน็ สมณะ (สมณานญฺจ ทสสฺ น) และ หว่ งมงคล ๕ หว่ ง - ความว่าง ๕ อาการ ทดใช้ดาริ
๓๐. สนทนาธรรมตามกาล (กาเลน ธมมฺ สากจฉฺ า)
๓๑. มคี วามเพยี รในการละกเิ ลส (ตโป จ) ผิดไปในทางเมตตา คอื
๓๒. ประพฤตพิ รหมจรรย์ ควบคุมตนในทางเพศ
(พรฺ หมฺ จรยิ ญจฺ ) ว่าง จาก สัตตา(สพฺเพ สัตตา) ว่างจากสัตวท์ งั้ หลาย
๓๓.เข้าใจความจรงิ ของชวี ติ (อรยิ สจจฺ น ทสสฺ น)
ว่าง จาก ปาณา (สพเฺ พ ปาณา) ว่างจากการฆา่ สัตวต์ ดั

ชวี ติ

ว่าง จาก ภูตา (สพเฺ พ ภตู า) วา่ งจากผู้ทเี่ กดิ แล้ว

ว่าง จาก ปุคคลา(สพเฺ พ ปคุ คลา) วา่ งจากบคุ คล

ว่าง จาก อตตฺ า (สพเฺ พ อตตฺ ภาวปรยิ าปนฺนา) ว่างจาก

ความมีตัวตน

ใหล้ ะซง่ึ การเสพยส์ ัญชาตญิ าณสัตว์ ดาริกจ็ ะอยใู่ น

สัมมาทฏิ ฐิ คอื การทศี่ ิษยแ์ ละ อาจารย์ กนิ อาหารเจ]

59

โพธิสัตวย์ าน ทราย กระเบอื้ งไม้ ไปทางลาดชัน เพ่อื ไปสรา้ งหอตามคาส่งั
บงั คบั ของ ๓ เตา้ หยิน คอื เฮา้ ลดั ใตเ้ ซียน (พุทธยาน) ลกลดั
ย่างเขา้ เดือนสามเดือนส่ี สองขา้ งทางรม่ รน่ื ดอกไม้ ใตเ้ ซียน (มหายาน) เอ่ียวลดั ใตเ้ ซียน (หนิ ยาน) เซียนทง้ั สาม
ไดท้ าบญุ คณุ กบั พระราชาสมยั ฝนแลง้ โดยเรยี กลมฝนมาตก
บานหอมกรุน่ เม่ือแลไปขา้ งหนา้ เหน็ กาแพงใหญ่ แลเหน็ พระราชาเซยี ตีก้ ๊ก (ศรัทธา) จงึ ศรทั ธาบชู าเซียนทง้ั ๓ ตน

พระสงฆห์ มใู่ หญ่กาลงั ลากเกวียนส่งเสียงตะโกน “มหา ฝ่ายเซียนทง้ั ๓ ขม่ ข่ีพระสงฆบ์ งั คบั ใหท้ างาน ซง่ึ แต่
เดิมมีกว่า ๑๐๐๐ องค์
โพธิสตั ว”์ ดงั กระหม่ึ พระถงั ซมั จ๋งั ไดย้ นิ ใหร้ ูส้ กึ ซาบซา่ นหวั ใจ ดว้ ยความลาบาก คบั
แคน้ ใจตายไปเสียกวา่ ครง่ึ
ครน้ั เหง้ เจียพจิ ารณาดหู ม่สู งฆ์ กลบั เหน็ ทางสองแพรง่ ทางลดั คงเหลือ หา้ รอ้ ยเศษ ท่ี
ยงั คงยืนยงอยไู่ ด้ แต่ตอ้ ง
ตดั ตรงทางหน่งึ (หนิ ยาน) และ อีกทางหน่งึ ลาดชนั ทนทกุ ขท์ รมานเพ่อื ท่ีจะรอ
พบคณะท่ีจะเดนิ ทางไปไซที
(มหายาน) แตฝ่ ่ายสงฆห์ ม่ใู หญ่นน้ั กลบั ลากเกวยี นบรรจุอฐิ
เหง้ เจียจงึ เขา้ ไปถามพระสงฆเ์ หลา่ นน้ั เม่ือทราบความ
เหง้ เจียใหม้ ีความคบั แคน้ ใจย่งิ นกั ยกเกวียนท่ีมีวสั ดกุ ่อสรา้ ง
ฟาดเสียแหลก แลว้ ยงั ฆ่าเตา้ หยนิ สมนุ รองของ ๓ เซยี นเสีย
จดั แจงปลอ่ ยใหพ้ ระสงฆท์ งั้ ๕๐๐ ใหเ้ ป็นไทพรอ้ มกบั ถอนขน
ของตนใหพ้ ระสงฆเ์ หน็บไวท้ ่ีเลบ็ นวิ้ นางทกุ องค์ สาหรบั คมุ้

60

กนั ภยั สงฆท์ ง้ั หลายสานกึ ในบญุ คณุ จงึ เชญิ คณะไปไซทีเขา้ พกั มาตามประสงค์ โดยไม่จาเป็นตอ้ งตง้ั พธิ ีเผากระดาษ (กงเต๊ก)
คา้ งท่ีพระอารามหลวง ตีเ้ ซียนย่ี เชน่ พวกเตา้ หยิน

ครน้ั ตกดกึ เหง้ เจีย โปย้ ก่าย ซวั เจ๋ง แอบเขา้ ไปใน ฝ่ายเตา้ หยินทงั้ สามโกรธย่งิ นกั รอ้ งทา้ ใหฝ้ ่ายเหง้ เจีย
สถานท่ีบชู าซมั เซง (สามพรหม คือ งว้ นซยุ้ ทีกนุ เล่าโป๊ เตา้ กนุ มาน่งั สมาธิแขง่ กนั โดยวางกตกิ าว่าหากใครกระดกุ กระดกิ ก่อน
และ ทา้ ยเสียงเลา่ กนุ ) แอบขโมยของบชู ากินเสียสิน้ มหิ นาซา้ ถือว่าเป็นฝ่ายแพ้ เหง้ เจียรูท้ นั ไม่ยอมรบั คาทา้ เพราะสนั ดานของ
ยงั ถ่ายปัสสาวะใหพ้ วกเตา้ หยนิ กิน โดยหลอกว่าเป็นนา้ มนต์ ตนไม่อาจอยนู่ ่งิ ได้ พระถงั ซมั จ๋งั จงึ ขนั อาสาสแู้ ทนเหง้ เจีย เพราะ
พวกเตา้ หยินจบั ไดเ้ ขา้ สรู้ บกนั โกลาหล เหง้ เจียพาลทาลายแท่น พระถงั ซมั จ๋งั รูเ้ คลด็ ลบั ของการทาสมาธิ (การสารวมจติ เพง่ ดู
บชู า จากนน้ั กลบั ไปยงั วดั ตีเ้ ซียนย่ี
การ เกดิ - ดบั ของอารมณ)์
พอรุง่ เชา้ เหง้ เจียนาหนา้ พระถงั ซมั จ๋งั และคณะเขา้ ไป ฝ่ายเซยี นทง้ั ๓ ใหท้ าแทน่ สงู ล่ิว ๒ แท่น พระถงั ซมั
ในพระราชวงั เพ่อื ขอประทบั ตราผ่านเมือง พวกเตา้ หยนิ จาไดท้ ลู
ใหพ้ ระราชาทราบ พระราชาตีก้ ๊กทรงพโิ รธ คิดจะลงโทษเหง้ เจีย จ๋งั ขนึ้ น่งั ไมไ่ ด้ เหง้ เจียจงึ อมุ้ แลว้ เหาะพาพระถงั ซมั จ๋งั ขนึ้ น่งั แลว้
เหง้ เจียรูท้ นั ออกอบุ ายทา้ พวกเตา้ หยนิ แข่งขนั ในการแสดงฤทธิ์ การแข่งขนั ก็เรม่ิ ตน้ โดยคแู่ รกเรม่ิ ระหวา่ ง พระถงั ซมั จ๋งั กบั เฮา้
เรยี กลมฝน เม่ือเรม่ิ ตน้ การแข่งขนั เหง้ เจียถอดทิง้ คราบเหง้ เจีย ลดั ใตเ้ ซียน
ยืนอยทู่ ่ีเดมิ แลว้ แอบขนึ้ ไปบงั คบั บอกพญาเล่งอ๋องมงั กร ไม่ให้
ชว่ ยทาฝนใหเ้ ตา้ หยิน ทาใหเ้ ตา้ หยินไม่สามารถเรียกลม เรยี ก ฝ่ายลกลดั ไตเ้ ซียนคิดช่วยเฮา้ ลดั ถอนขนทา้ ยทอย
ฝนไดเ้ ช่นเคย พอถึงคราวเหง้ เจีย พญาเล่งออ๋ งถกู เหง้ เจียเรยี ก ของตวั เอง เสกขวา้ งไปเป็นหนอนเกาะกะโหลกพระถงั ซมั จ๋งั
มา แลว้ เหง้ เจียเชญิ พระถงั ซมั จ๋งั ขนึ้ น่งั บนแท่นสวดภาวนาพระ พระถงั ซมั จ๋งั เรม่ิ หงดุ หงดิ เหง้ เจียตาไวแลเห็นหนอน รูว้ า่ ศตั รู
คมั ภีรซ์ มิ เกง พญาเล่งอ๋องเหน็ ดงั นน้ั จงึ บนั ดาลใหท้ งั้ ลมฝนเกิด เลน่ ไมซ่ ่อื จงึ ถอดคราบเหง้ เจียทงิ้ ยืนไวท้ ่ีเดิมไม่ใหใ้ ครสงสยั
ส่วนตวั จรงิ แปลงกายเป็นแมลงวนั ช่วยแกไ้ ขใหพ้ ระถงั ซมั จ๋งั แลว้
จากแมลงวนั แปลงรา่ งเป็นตะขาบกระโดดไปเกาะจมกู ของเฮา้

61

ลดั เฮา้ ลดั สะดงุ้ ตกใจ ตกจากแทน่ สงู พา่ ยแพพ้ ระถงั ซมั จ๋งั เย็นใจ ครนั้ ถงึ เอ่ียวลดั เอ่ียวลดั สามารถลงไปดาเล่นไดเ้ ชน่ กนั
ถดั มาถงึ คราวของลกลดั ใตเ้ ซยี น รอ้ งทา้ ใหท้ ายส่งิ ในท่ี
เหง้ เจียประหลาดใจพิจารณาดขู า้ งใตเ้ ห็นมงั กรเยน็ ชว่ ยเอ่ียวลดั
กาบงั ลกลดั ใตเ้ ซยี นซอ่ นส่ิงใดไว้ เหง้ เจียรา่ ยคาถาเปล่ียนแปลง
ใหผ้ ดิ เพยี้ นไปทกุ ครงั้ แลว้ กระซบิ บอกความแก่พระถงั ซมั จ๋งั อยู่ ทาใหน้ า้ มนั เดือดกลายเป็นเย็น เหง้ เจียจงึ รา่ ยเวทยเ์ รยี ก
พระถงั ซมั จ๋งั จงึ ทายถกู ทกุ ครง้ั ลกลดั จงึ พา่ ยแพไ้ ป
พญาเล่งออ๋ งมา ใหเ้ รยี กมงั กรเย็นกลบั คืนไป เอ่ียวลดั จงึ ถกู
เฮา้ ลดั ใตเ้ ซียน(พุทธยาน) เดือดดาลอย่างย่ิง รอ้ งทา้
ใหต้ ดั หวั แข่งกนั เหง้ เจียรบั คาทา้ และตดั หวั ตวั เองใหด้ กู ่อน นา้ มนั เดือดลวกตาย รา่ งกลายเป็นแพะป่านอนจมนา้ มนั เดือด
ปรากฏว่าหวั กลบั งอกใหม่ไมข่ าด ครนั้ ถึงคราวเฮา้ ลดั บา้ ง
เหง้ เจียแปลงกายเป็นสนุ ขั คาบเอาหวั ของเฮา้ ลดั ไปทงิ้ แมน่ า้ เฮา้ ไป
ลดั จงึ ขาดใจตายทนั ที ทนั ใดนน้ั รา่ งก็เปล่ียนเป็นเสือเหลืองหวั พระราชาเซียตีก้ ๊กเห็นฤทธิ์เหง้ เจียแลว้ ใหพ้ อพระทยั
ขาด
เป็นอย่างย่งิ และเล่ือมใส เคารพบชู าความสามารถ จงึ มอบ
ฝ่ายลกลดั (มหายาน) เห็นดงั นนั้ รอ้ งทา้ เหง้ เจียใหผ้ า่
อก – สาวไสแ้ ขง่ กนั เหง้ เจียบอกใหล้ กลดั ผ่าก่อนบา้ ง ครน้ั ลก หนงั สือผา่ นแดนให้ พระสงฆค์ ืนขนคมุ้ กนั ตวั แก่เหง้ เจีย แลว้
ลดั ผ่าเอาลาไสอ้ อกมา เหง้ เจียก็แปลงเป็นอีแรง้ โฉบเอาลาไส้
ของลกลดั ไตเ้ ซียนบนิ หนีไป ลกลดั ก็สิน้ ใจตาย กลายรา่ งเป็น ทง้ั หมดทลู ลาพระราชา ออกมงุ่ หนา้ สไู่ ซที
กวางขาว
[โพธิสัตวย์ าน เป็ นปณิธานทจ่ี ะกวาดตอ้ นสรรพสัตวเ์ ข้าสู่
เอ่ียวลดั (หนิ ยาน) เดือดดาล รอ้ งทา้ ใหอ้ าบนา้ มนั นิพพาน เปรียบประดุจการลากเกวียนทบ่ี รรจุอิฐทราย
เดือดแขง่ กนั เหง้ เจียลงในกระทะนา้ มนั เดือด ดาผดุ ดาว่ายเลน่ กระเบอื้ งไม้ ไปทางลาดชัน ซง่ึ เป็ นภาระทจ่ี ะตอ้ งแบก
รับภาระต่างๆทจ่ี ะใหบ้ รรลุถงึ สัตวต์ ัวสุดทา้ ยเข้าสู่นิพพาน
ถอื เป็ นการสร้างบารมีอยา่ งยงิ่ ซง่ึ เซยี นทงั้ ๓ คือ พทุ ธยาน
มหายาน และ หนิ ยาน ทยี่ ังปราศจากปัญญา และ
ปณิธาน จะยงั มุ่งสู่นิพพานเฉพาะตน เช่นพุทธยาน และ
หนิ ยาน หรือ ใหส้ รรพสัตวห์ ลุดพน้ ในจานวนทมี่ ากเช่น

62

มหายาน จงึ ไม่ใช่ยานทแี่ ทจ้ รงิ ทที่ าใหส้ าเร็จมรรคผลใน กิม ส่วน ตาเฒ่าผนู้ อ้ ง ช่ือ ต๊นั เชงมีบตุ รชาย ช่ือ ต๊นั กวนโป๊
ทศิ ทางเฉกเช่นโพธิสัตวย์ าน ทปี่ ระกอบด้วยปณิธานจะ (สัมมัปธาน ๔ – สัมมาวายาโม)
นาพาสัตวท์ งั้ ปวงหลุดพ้นและเข้าสู่นิพพานใหไ้ ดท้ งั้ หมด]
ตาเฒา่ ต๊นั เท่ง (สังวรปธาน) ต๊นั เซง (ภาวนาปธาน)
ปริยัตเิ ฟ้อดุจเข้าสู่ความหมอกมัว เล่าความทกุ ขท์ ่ีมีอยใู่ หเ้ หง้ เจียและ คณะฟัง คือ ถึงวาระท่ี
ทา่ มกลางแสงจนั ทรส์ ่องสวา่ งในคืนฤดรู อ้ น สว่ น จะตอ้ งส่งบตุ รชาย ต๊นั กวนโป๊ (อนุรักขนาปธาน) และ ธิดา
เวลากลางวนั ก็มีทอ้ งฟา้ ท่ีแจ่มใส อาจารยแ์ ละศษิ ยบ์ รรลถุ งึ เจ๊กชนิ้ กิม (ปหานปธาน) ใหป้ ีศาจเล่งกา้ องึ้ ท่ีมาแยง่ ปราสาท
แม่นา้ ทงทีฮอ้ (ฟ้าทะลุ) สองฝ่ังกวา้ งไกลจนสดุ วสิ ยั ท่ีสายตา ใตน้ า้ ของเต่าขาวเป็นท่ีพานกั แลว้ ครอบครองลานา้ ไว้ และยงั
ของเหง้ เจียจะมองเห็นได้ ศษิ ยแ์ ละอาจารยป์ รกึ ษากนั แลว้ ตริ แสดงอานาจโดยใหท้ กุ ๆปี ชาวบา้ นต๊นั แกจงึ ตอ้ งจดั ส่งบตุ รธิดา
ตรองวา่ ควรเดินเลียบไปตามฝ่ัง ในท่ีสดุ ก็มาพกั ท่ีหม่บู า้ นต๊นั แก ไปไวท้ ่ีศาลเจา้ รมิ นา้ เพ่อื สงั เวยปีศาจรา้ ย
จงึ ไดพ้ บตาเฒ่า ๒ พ่นี อ้ งแซ่ “ต๊นั ” ซง่ึ เป็นแซเ่ ดียวกบั พระถงั
ซมั จงั (ช่ือเดมิ ต๊นั เหีย้ นจงึ ) คนพ่ชี ่ือ ต๊นั เท่ง มีธิดาช่ือ เจ๊กชนิ้ เหง้ เจียไดย้ ินดงั นนั้ อาสาท่ีจะช่วย จงึ ชวนโปย้ ก่ายไปท่ี
ศาลเจา้ แลว้ ต่างแปลงกายเป็นเด็กชาย และ หญิง ถึงเวลา
ปีศาจเล่งกา้ องึ้ โผลข่ นึ้ มาจากแม่นา้ ตรงมายงั ท่ีศาลเจา้ เพ่อื จะ
กินเครอ่ื งเซน่ พลนั เหลือบเห็นหางหมขู องโปย้ ก่ายโผลถ่ กู จบั พริ ุธ
ได้ ปีศาจรูเ้ ทา่ ทนั จงึ สรู้ บกนั ขนึ้ ปีศาจสเู้ หง้ เจียและโปย้ ก่าย
ไมไ่ ด้ หลบหนีลงนา้ ไปแลว้ ผกู พยาบาทคิดวางแผนท่ีจะจบั พระ
ถงั ซมั จ๋งั เพ่อื กินเนือ้ ใหไ้ ด้

ในตอนดกึ คืนวนั นน้ั พระจนั ทรส์ วา่ งขาวนวล เลง่ กา้ องึ้
บนั ดาลใหม้ ีหมอกมวั ฟงุ้ ไปท่วั ทงั้ ลานา้ อีกทงั้ ยงั รา่ ยมนตใ์ หผ้ ิว

63

นา้ จบั ตวั แขง็ แลว้ ส่งั ใหส้ มนุ แปลงกายเป็นพอ่ คา้ จงู ลาจงู มา้ ขา้ ม ปีศาจดานา้ หนีหายไปทกุ ครงั้ เม่ือเหน็ ว่าไมส่ าเรจ็ เหง้ เจียจงึ ตอ้ ง
ไปมาบนผวิ นา้ เพ่อื ล่อลวงพระถงั ซมั จ๋งั เหาะละล่ิวไปท่ีเขาน่าไฮ้ เพ่อื นิมนตพ์ ระโพธิสตั วก์ วนอมิ มาช่วย

ฝ่ายพระถงั ซมั จ๋งั ผมู้ ีใจจดจ่อในการเดนิ ทางไปใหถ้ งึ ไซ พระโพธิสตั วก์ วนอมิ ทราบอยกู่ ่อนแลว้ ว่าปีศาจเล่งกา้
ที ต่ืนขนึ้ ในกลางดกึ เพราะไดย้ ินเสียงพอ่ คา้ จงู ลาเดนิ ขา้ มมาบน องึ้ ท่ีแทค้ ือปลาทองของพระองคท์ ่ีทรงเลีย้ งไวด้ เู ล่นในสระ และ
ผิวนา้ ท่ีแขง็ ตวั ได้ เม่ือเห็นดงั นน้ั ดีใจวา่ การเดนิ ทางคงจะเรว็ ขนึ้ มนั ชอบโผลข่ นึ้ มาแอบฟังเทศนท์ กุ วนั จนมีความสามารถแก่กลา้
กวา่ การเดนิ เลียบไปตามฝ่ัง จงึ ปลกุ สานศุ ิษย์ แลว้ อาลาเจา้ ของ วนั หนง่ึ นา้ เกิดท่วมทน้ ทาใหป้ ลาทองไดโ้ อกาสหลดุ ออกมาจาก
บา้ น ใหเ้ หง้ เจียนาหนา้ ส่วนซวั เจ๋งจงู มา้ เดนิ ไปบนผิวนา้ สระ แลว้ แปลงกายมาเป็นปีศาจในลานา้ ทงทีฮอ้ (ฟา้ ทะล)ุ
ท่ามกลางแสงเดือน และ หมอกขาว ครนั้ พอถงึ กลางลานา้ ทงที ดงั นน้ั เม่ือไปถึงสานกั เขาน่าไฮ้ พระโพธิสตั วก์ วนอมิ สานตะกรา้
ไมไ้ ผ่ (สุญญตา) เสรจ็ พอดี ดงั นนั้ ทงั้ สองเหาะกลบั มายงั แมน่ า้
ฮอ้ ปีศาจเลง้ กา้ องึ้ บนั ดาลให้ ทงทีฮอ้ เม่ือมาถงึ พระโพธิสตั วก์ วนอมิ ทรงขวา้ งตะกรา้ ไมไ้ ผล่ ง
นา้ แข็งละลาย ทางเดินยบุ ฮวบ ไปครอบปลากิมหลีฮือ้ (ปลาทอง) แลว้ ลากตวั
ลง ในท่ีสดุ สามารถจบั ตวั พระ ขนึ้ มานากลบั ไปเลีย้ งท่ียงั สระนา้ ท่ีน่าไฮ้ ส่วนโปย้ ก่าย ซวั เจ๋งผู้
ถงั ซมั จ๋งั ไวไ้ ด้ แลว้ เอามาขงั ไว้ ชานาญทางนา้ ดาลงไปแกไ้ ขพระถงั ซมั จ๋งั ขนึ้ มา
ในปราสาทใตน้ า้ เตรยี มตม้ นา้
เพ่อื กินเนือ้ พระถงั ซมั จ๋งั ชาวบา้ นต๊นั แกจงึ รูข้ า่ ววา่ ปีศาจถกู จบั ตวั ดว้ ย
ฝ่ายเหง้ เจียเหาะขนึ้ ทอ้ งฟ้าไดท้ นั ส่วนโปย้ ก่าย ซวั เจ๋ง ความสามารถของศิษยข์ องพระถงั ซมั จ๋งั ใหย้ ินดีเป็นย่งิ นกั ตา่ ง
และ มา้ มงั กรมีความชานาญทางนา้ จงึ หลดุ รอดมาได้ ยอ้ นกลบั อาสาท่ีจะเอาเรอื ไปสง่ ยงั ฟากตรงขา้ มให้ ขณะท่ีกาลงั รรี อเรอื จะ
มายงั หมบู่ า้ นต๊นั แกจงึ ตามเดมิ โปย้ ก่าย ซวั เจ๋ง ลงไปรบลอ่ มารบั นน้ั เตา่ ขาว (ซื่อบรสิ ุทธ์ -คุณธรรมอยา่ งงา่ ย) ตวั
ปีศาจใหข้ นึ้ มาเหนือนา้ เพ่ือใหเ้ หง้ เจียฆ่า แตไ่ มว่ ่าก่ีครงั้ ต่อก่ีครง้ั มหมึ าโผลข่ นึ้ มาจากนา้ แลว้ รอ้ งขนึ้ ดว้ ยความสภุ าพนอบนอ้ ม

64

ขออาสาท่ีจะพาพระถงั ซมั จ๋งั กบั สานศุ ษิ ยไ์ ปส่งเพ่ือเป็นการชดใช้ ภาวนาปธาน – เพยี รสร้างกศุ ลทยี่ งั ไม่เกดิ ใหเ้ กดิ
บญุ คณุ ท่ีคณะไดช้ ว่ ยเหลือใหป้ ราสาทใตน้ า้ ของตน พน้ จากการ
ยดึ ครองของปีศาจ อนุลักขณาปธาน – เพยี รตามรักษากศุ ลทเ่ี กดิ แล้วให้
ดารงอยู่
พระถงั ซมั จ๋งั ตดั สินใจท่ีจะไปกบั เตา่ แต่เหง้ เจียยงั ไม่ ความเพยี รทงั้ ๔ มีแซเ่ ดยี วกบั พระถงั ซมั จ๋งั เพราะ เป็ น
วางใจเต่าขาวนกั เม่ือขนึ้ ยืนบนหลงั เต่าขาวแลว้ มือขวาเหง้ เจีย
ยงั ถือตะบองยอู่ ่ี เตรยี มท่ีจะทบุ หวั เต่า สว่ นมือซา้ ยเอาเชือก สัมมาวายาโม – ความ
คลอ้ งคอเตา่ ตา่ งบงั เหียน เพยี รชอบ เฉกเช่น
ครอบครัวเดยี วกันกับ
เต่าขาวพาศิษยแ์ ละอาจารยว์ า่ ยขา้ มลานา้ เป็นเวลา ขันติ แตด่ ว้ ยความเพยี ร
หน่งึ วนั เต็ม บรรลถุ งึ ฝ่ังตรงขา้ ม พระถงั ซมั จ๋งั กล่าวขอบคณุ อาจทาใหป้ รยิ ัตเิ ฟ้อ ทา
พรอ้ มอาลาอย่างเกรงใจย่ิงดว้ ยไมร่ ูว้ า่ จะตอบแทนคณุ ใหเ้ ตา่ ขาว ใหค้ วามรู้สุมทว่ ม ยง่ิ
อย่างไรดี เตา่ ขาว(ซอ่ื บรสิ ุทธิ์ ไร้เดยี งสา) จงึ บอกว่าหากท่าน คลุมเครอื หมอกมัว แต่
จะชว่ ยเหลือขา้ ขา้ เพยี งขอใหท้ ่านเม่ือไปถงึ พระพกั ตรพ์ ระยไู ล บางครั้งเพยี งอาศัยคุณธรรมงา่ ยๆเช่น ความซอ่ื บริสุทธิ์
แลว้ โปรดชว่ ยทลู ถามแทนขา้ ดว้ ยวา่ “เม่ือไรรูปเตา่ นีจ้ งึ จะ
ถกู ถอดออกเป็ นรูปมนุษยไ์ ดเ้ สยี ท”ี พระถงั ซมั จ๋งั ก็รบั คา ความไร้เดยี งสา (เตา่ ขาว) สามารถสาเรจ็ มรรคผลได้
แลว้ ก็ลาจากกนั เหมอื นกนั แต่นักปรยิ ตั มิ ักจะหมิน่ คุณธรรมชั้นพนื้ ฐาน
[สังวรปธาน – เพยี รสารวมระวังไม่ใหอ้ กศุ ลธรรมทยี่ งั ไม่ พจิ ารณาว่าความซอ่ื เทยี บเคียงได้กบั ความโง่ เฉกเช่น
เกดิ ไม่ใหเ้ กดิ ขนึ้ เหง้ เจยี ไม่วางใจเต่าขาว ด้วยคิดว่าตนนั้นมปี ัญญาจะ
ปหานปธาน – เพยี รละอกศุ ลธรรมทเ่ี กดิ แล้ว วางใจอะไรง่ายๆ พนื้ ๆ แบบไร้เดยี งสาไม่ได้
เพราะมนุษยท์ ่วั ไปไม่ยอมรับว่า ความไร้เดยี งสา บริสุทธิ์
สามารถบรรลุมรรคผลได้ จาเป็ นตอ้ งคร่าเคร่งร่าเรยี นไตร

65

ปิ ฎก จงึ จะบรรลุธรรมได้ ดงั คากล่าวของเตา่ ขาวทวี่ ่า ภเู ขาสงู ใหญ่ยอดเทียมเมฆช่ือ กิมเต๋าซวั พระถงั ซมั จ๋งั รูส้ กึ หวิ
“เมื่อไรรูปเตา่ จงึ จะถูกถอดออกเป็ นรูปมนุษยไ์ ด้เสียท”ี ] จงึ ใหเ้ หง้ เจียเหาะไปบณิ ฑบาต เหง้ เจียเกรงว่าปีศาจจะมาจบั
พระถงั ซมั จ๋งั ตอนท่ีตนไม่อยู่ จงึ เอาไมต้ ะบองขีดเป็นวงลอ้ มพระ
ปี ศาจแรดนอเดยี ว (อัสมิมานะ) ถงั ซมั จ๋งั ไว้ แลว้ บอกพระถงั ซมั จ๋งั ใหอ้ ยแู่ ต่เฉพาะในวง เพราะ
ยา่ งเขา้ ฤดหู นาว (ชวี ิตเรม่ิ เยอื กเยน็ สงบเยน็ ลง) บรเิ วณนีม้ ีอนั ตรายย่งิ นกั กาชบั ว่า “อันวงแหง่ ความว่าง
พระถงั ซมั จ๋งั และสานศุ ิษย์ รอนแรมฝ่าลมหนาวจนบรรลถุ งึ (สุญญตา) นีม้ ่ันคงยง่ิ กว่ากาแพงเหล็ก ถงึ จะมสี งิ หส์ ารา
สัตว์ ภูตผปี ี ศาจกไ็ ม่อาจกลา้ กรายเข้าใกล้ได้ ขอเพยี งพระ
อาจารยอ์ ย่าไดอ้ อกนอกวงนีเ้ ป็ นอันขาด” ส่งั เสรจ็ แลว้ ก็
เหาะขนึ้ ฟา้ ไป

ไม่นานอากาศเรม่ิ หนาวเย็นมากขนึ้ ดว้ ยวงวา่ งอยใู่ นท่ี
กลางแจง้ และอากาศเรม่ิ มีความหนาวเย็นมากขนึ้ ทกุ ที โปย้ ก่าย
ชกั ชวนพระถงั ซมั จ๋งั ว่าไปหาท่ีหลบลมกนั ดีกวา่ เพราะเราอยตู่ รง
นีต้ ง้ั นานแลว้ ไมเ่ หน็ มีภยั ใดมาใกลก้ ราย คงไมอ่ นั ตรายใดๆ
หรอก ดว้ ยความหนาวเย็น ทงั้ สาม พระถงั ซมั จ๋งั โปย้ ก่าย
ซวั เจ๋ง และ มา้ ขาวจงึ ออกเดนิ ทางมีโปย้ ก่ายนาหนา้ ไมช่ า้ เดนิ
พลดั เขา้ ไปในถา้ ของปีศาจ ตอ๋ กก๊กั กยุ ใตอ้ ๋อง (อัสมิมานะ -

การถอื ตนของตน) โดยไม่รู้ตวั โปย้ ก่ายกบั ซวั เจ๋งเห็นในถา้ มี
เสือ้ หนาวทงิ้ อยใู่ นถา้ รบี หยบิ ขนึ้ มาสรวมเพ่อื กนั หนาว หา

66

เฉลียวใจไม่ว่าเป็นเสือ้ หนาวของปีศาจ ดงั นน้ั เม่ือสรวมเสรจ็ ขนึ้ มาไดห้ กคะเมนตีลงั กาไปเขา้ เฝา้ เง็กเซยี นฮอ่ งเต้ กราบทลู
เสือ้ เรม่ิ หดรดั ตวั ตรงึ มือตรงึ เทา้ ลม้ กลิง้ ลงไปกนั หมด ฝ่ายปีศาจ ความทกุ ขย์ ากใหท้ รงทราบ เง็กเซียนฮ่องเตจ้ งึ โปรดใหล้ กั ทะลีที
ตอ๋ กก๊กั กยุ ใตอ้ ๋องเฝา้ ดอู ยู่ เห็นเช่นนนั้ หวั เราะกึกกอ้ งดว้ ย ออ๋ ง (กุศล - ความดงี าม) และ โลเฉีย (เจตสิก-ธรรมปรุง
ความชอบใจ ออกมาจบั พระถงั ซมั จ๋งั และสานศุ ิษยเ์ ขา้ ไปขงั ไว้ แตง่ ประกอบจติ )) ผบู้ ตุ รยกกองทพั รามสรู ลงไปปราบตอ๋ กก๊กั
ในถา้ ลกึ และ รอใหเ้ หง้ เจียกลบั มาเพ่อื เตรยี มจบั ไวอ้ ีก จะไดม้ ี กลบั พา่ ยอีกดว้ ยแพท้ ่ีถกู หว่ งวิเศษ(สมถะ - ธรรมทเี่ ป็ น
เนือ้ ไวเ้ หลือเฟือแจกจ่ายใหห้ มลู่ กู สมนุ เคร่อื งสงบระงับจติ ) ของต๋อกก๊กรวบเก็บอาวธุ วเิ ศษไวเ้ สียจน
หมดสนิ้ เหง้ เจียเหาะไปหาเทพฮว้ ยเตก็ แชกนุ (พระเพลิง) จยุ้
กลา่ วถึงเหง้ เจีย กลบั มาจากบณิ ฑบาต ขณะอยบู่ น เต็กแชกนุ (พระสมุทร) มาสู้ กลบั ถกู ห่วงวิเศษ(สมถะ -
ทอ้ งฟา้ มองลงไปแลเห็นวงวา่ งไม่มีพระถงั ซมั จ๋งั ใหร้ อ้ นใจย่งิ นกั ธรรมทเี่ ป็ นเครื่องสงบระงบั จติ )รวบเก็บอาวธุ ไวเ้ สียสนิ้
รูไ้ ดโ้ ดยทนั ทีวา่ พระถงั ซมั จ๋งั ตอ้ งถกู ปีศาจจบั เสียแลว้ เป็นแน่แท้ เหง้ เจียถอนขนของตนเนรมิตเป็นเหง้ เจียจาแลงมากมายถกู ห่วง
เท่ียวเดนิ หาจนกระท่งั ไปพบตาเฒ่าพระภมู เิ จา้ ท่ีจาแลงมา วเิ ศษของปีศาจรวบเก็บไวห้ มด เหง้ เจียพยายามอยา่ งไรก็ไม่
ชีใ้ หเ้ ห็นถา้ กิมเต๊าต๋อง อนั เป็นสานกั ของปีศาจแรดนอเดียว สามารถเอาชนะห่วงวิเศษได้ จงึ ราลกึ ถงึ พระยไู ล ขนึ้ มาจงึ เหาะ
(อัสมิมานะ – การถอื ตน ของตน ตัวกู ของก)ู เหง้ เจียรบี หกคะเมนตีลงั กาล่ิวไปยงั ไซที เขาเลง่ ซวั วดั ลยุ อิมย่ี เขา้ ทลู ถึง
ไปยงั หนา้ ถา้ แลว้ รอ้ งตะโกนทา้ รบ โหวกเหวก อปุ สรรคท่ีกาลงั เกิดขนึ้ กบั พระถงั ซมั จ๋งั ในขณะนี้

ปีศาจต๋อกก๊กั ไดย้ นิ เสียงทา้ รบจงึ ออกมาจากถา้ สกู้ บั พระยไู ลทรงทราบเหตกุ ารณเ์ ป็นการลว่ งหนา้ อย่กู ่อน
เหง้ เจียเป็นการโกลาหล ต๋อกก๊กั ขวา้ งหว่ งวเิ ศษ (สมถะ- แลว้ จงึ รบั ส่งั ใหพ้ ระอรหนั ต์ ๑๘ องค(์ ธาตุ ๑๘ – สภาวะท่ี
ธรรมทเี่ ป็ นเคร่ืองสงบจติ ) ไปรวบคลอ้ งตะบองย่อู ่ี (จติ อัน ดารงอยู่ ตามเหตุแหง่ ปัจจัยทป่ี รุงแต่งขนึ้ ) เหาะไปพรอ้ มกบั
เป็ นเสรี) ของเหง้ เจียไวไ้ ด้ เหง้ เจียรูว้ ่าเสียทีว่งิ หนีปีศาจไปน่งั
รอ้ งไหเ้ พราะจนปัญญาท่ีจะชว่ ยเหลือพระถงั ซมั จ๋งั พกั หนง่ึ คดิ

67

เหง้ เจีย พรอ้ มกบั ยาเม็ด กิมตนั (สมาบัติ - สภาวะทเี่ ข้าถงึ ก๊กั ออกมาจากถา้ เอาพดั วิเศษโบกใส่ ทาใหร้ า่ งกลบั กายเป็นแรด
สงบประณีต) เพ่อื ปราบปีศาจ พระยไู ลไดส้ ่งั ความกบั พระ
อรหนั ต์ ๒ องคใ์ น ๑๘ องคว์ ่า หากมเิ ป็นการแลว้ ใหเ้ หง้ เจีย นอเดียว จากนนั้ พรหมทา้ ยเสียงเล่ากนุ ขึน้ ข่ีเหาะกลบั ไปพรหม
เหาะขนึ้ ไปหาพรหมทา้ ยเสียเล่ากนุ เถิด เม่ือพระอรหนั ตท์ ง้ั ๑๘
(ธาตุ๑๘)ไปถงึ ปากถา้ กิมเต๊าตอ๋ ง เหง้ เจียรอ้ งทา้ ใหต้ ๋อกก๊กั โลก
ออกมาสรู้ บกนั สกู้ นั พกั หนง่ึ ตอ๋ กก๊กั ใชห้ ว่ งวเิ ศษ (สมถะ -
ธรรมทเ่ี ป็ นเคร่อื งสงบระงับจติ ) รวบยากิมตนั (สมาบตั ิ - ฝ่ายเหง้ เจียเขา้ ไปในถา้ แกไ้ ขพระถงั ซมั จ๋งั โปย้ ก่าย
สภาวะทเี่ ข้าถงึ สงบประณีต)ไวไ้ ดอ้ ีก เม่ือเป็นเช่นนนั้ พระ
อรหนั ตเ์ ห็นไม่ไดก้ ารแลว้ จงึ บอกเหง้ เจียตามท่ีพระยไู ลแนะนามา ซวั เจ๋ง และมา้ ขาว ออกมาไดแ้ ลว้ พระภมู ิเจา้ ท่ีนาอาหาร
เหง้ เจียหกคะเมนตีลงั กาขนึ้ ไปหาพรหมทา้ ยเสียงเลากนุ
(อุเบกขา – ความวางใจเฉย ไม่ยนิ ดยี นิ ร้าย) ทลู ความให้ บิณฑบาตมาถวาย พระถงั ซมั จ๋งั กบั ศิษยฉ์ นั ภตั ตาหารอ่มิ แลว้ ก็
ทรงทราบ
ออกเดนิ ทางตอ่ หมายทิศปัจฉิมเป็นสาคญั
พรหมทา้ ยเสียงเลากนุ รบั ฟัง ดงั นนั้ ทาการสารวจ
วมิ านดู รูว้ า่ ท่ีแทป้ ีศาจต๋อกก๊กั กยุ ใตอ้ ๋อง คือแรดนอเดียว [ ความตอนนีเ้ ริ่มต้นดว้ ยฤดูหนาวคอื ความเยน็ สงบที่
(อัสมิมานะ - การถอื ตน) พาหนะของพระองคเ์ อง พรหม เกดิ ขึน้ ภายหลังจากผ่านอุปสรรคต่างๆ จติ เรมิ่ จับสาระได้
ทา้ ยเสียงเล่ากนุ (อุเบกขา – ความวางใจเฉย ไม่ยนิ ดยี นิ ว่าคุณธรรมอันประเสริฐคือ ความซอ่ื บริสุทธิ์ ไร้เดยี งสา
ร้าย) จบั พดั วเิ ศษได้ เหาะเสด็จลงมาท่ีถา้ กิมเต๊าต๋อง เม่ือตอ๋ ก จงึ ทาใหม้ ีความสงบเยน็ จติ เรมิ่ เข้าใกล้ชัน้ พรหมเป็ น

ลาดบั และหากตัง้ ม่ันในสุญญตา – ความว่าง กจ็ ะ
ปลอดภยั แต่ทว่าในความเยอื กเยน็ อันสงบนีย้ งั มปี ี ศาจอีก

ตนหน่ึงแฝงกายอยูค่ อื อัสมมิ านะ – การถอื เราถอื เขา ตัว

กูของกู เมอื่ ออกนอกความว่าง(สุญญตา)ยามใด ยามนั้น

สมาธิถกู รัดมัดไว้ดว้ ยอสั มมิ านะ เน่ืองจากเชอ่ื ในศลี หลง

ในศลี ว่าตนเป็ นผู้ทรงศีล เป็ นผู้สมถะ ไม่เชือ่ ในปัญญา

เป็ นสมาธิทข่ี าดปัญญา อัสมิมานะจงึ เกดิ ขนึ้ เพราะ

ปัญญาจะทาหน้าทใี่ หเ้ ข้าใจว่า สมถะมคี วามคล้าย

68

ใกล้เคียงสุญญตา มอี านาจใหจ้ ติ สงบระงบั หลุดพน้ สง่ิ ปรุง ๑๒. ชวิ หาวิญญานธาตุ – ชวิ หาวิญญาน
แต่งใดๆได้ อยา่ งไรตามเมือ่ สมถะทเี่ กดิ มอี ัสมมิ านะขึน้ ๑๓. กายธาตุ – กายปสาท
เป็ นกเิ ลสตณั หาชัน้ พรหม เป็ นภวตัณหา - ความอยากจะ ๑๔. โผฏฐัพพธาตุ – โผฏฐัพพารมณ์
มี อยากจะเป็ น พาลทาตนดุจพระอริยะเจา้ เพราะมีตัณหา ๑๕. กายวญิ ญานธาตุ – กายวิญญาน
ในอัสมิมานะทวี่ ่า “ฉันเป็ นหนึ่ง ๆๆ” ๑๖. มโนธาตุ – มโน
เมื่อมีอัสมิมานะเกดิ ขนึ้ ใหเ้ พ่งพจิ ารณาถงึ ธาตุ ๑๘ – ๑๗. ธรรมธาตุ – ธรรมรมณ์
พระอรหนั ต์ ๑๘ องค์ เพอ่ื พจิ ารณาว่าสภาวะทดี่ ารงอยนู่ ั้น ๑๘. มโนวิญญาธาตุ – มโนวิญญาน]
เป็ นไปตามปัจจัยทปี่ รุงแตง่ ขนึ้ อันไดแ้ ก่
ทแ่ี ท้ นัตถกิ ะทฏิ ฐิ คือ“น้องชาย” อุจเฉททฏิ ฐิ
๑. จกั ขุธาตุ – จกั ขุปสาท
๒. รูปธาตุ – รูปารมณ์ ศษิ ย์ อาจารย์ เม่ือพน้ ออกจากถา้ กิมเต๊าต๋อง ก็บา่ ยหนา้ ไปไซที
๓. จกั ขุวญิ ญานธาตุ – จกั ขุวญิ ญาน จนมาถงึ ฝ่ังแม่นา้ จือ๊ ป๊ อฮอ้ ท่ีมีนา้ ใสสีเขียวมรกตอนั เยือกเย็น
๔. โสตธาตุ – โสตปสาท (ภว-ภพ) เห็นเรอื จา้ งของหญิงเฒ่าจอดอยู่ จงึ ติดตอ่ วา่ จา้ งเรอื
๕. สัททธาตุ – ททั ทารมณ์ ใหพ้ าขา้ มฝ่ัง ครน้ั เรอื มาถึงกลางลานา้ พระถงั ซมั จ๋งั และโปย้
๖. โสตวญิ ญานธาตุ – โสตวญิ ญาน ก่ายรูส้ กึ กระหายนา้ เป็นกาลงั เหน็ นา้ ใสนา่ ด่ืม จงึ วกั นา้ ด่ืม
๗. ฆานธาตุ – ฆานปสาท หญิงเฒา่ เจา้ ของเรอื เม่ือเห็นเขา้ มองหนา้ พระถงั ซมั จ๋งั กบั โปย้
๘. คันธธาตุ – คันธารมณ์

๙. ฆานวิญญานธาตุ - ฆานวิญญาน
๑๐. ชวิ หาธาตุ – ชิวหาปสาท
๑๑. รสธาตุ – รสารมณ์

69

ก่ายแลว้ หวั เราะไปมา กล่าวว่า ผใู้ ดด่ืมนา้ ในแมน่ า้ จือ๊ ป๊ อฮอ้ แลว้ ฮย้ั ยี(้ มิจฉาสังกปั ปะ - ดาริผิด) ซง่ึ ขณะนีก้ ลบั ไปเป็น
จะตง้ั ครรภไ์ ม่วา่ ผนู้ นั้ จะเป็นหญิงหรอื ชาย ศิษย์ และ อาจารย์ สานศุ ิษยข์ องพระโพธิสตั วก์ วนอิม เตา้ หยนิ ย่อู ่ีจนิ เซียน(นัตถิ
ไมเ่ ช่ือ ครนั้ เม่ือเรอื ถึงฝ่ัง พระถงั ซมั จ๋งั และโปย้ ก่ายรูส้ กึ จกุ เสียด
ทอ้ งเป็นกาลงั เดนิ ทางต่อไมไ่ หว ตอ้ งขอพานกั อยบู่ า้ นหญิงชราท่ี กะทฏิ ฐิ - ความเหน็ ว่าไม่มี) ผเู้ ป็นนอ้ งของปีศาจควายดางู้
อยใู่ นหมบู่ า้ นไซเหลียง ซ่งึ เป็น เมืองแม่หมา้ ย ต่อมาไม่นานพระ หมอ้ อ๋อง(อุจเฉททฏิ ฐิ – ความเหน็ ว่าบาป บญุ ไม่มี) และ
ถงั ซมั จ๋งั และโปย้ ก่ายทอ้ งขยายใหญ่ขนึ้ มา และรูส้ กึ ปวดทอ้ ง คิดผกู อาฆาตเหง้ เจีย จงึ ไดโ้ อกาสท่ีแกแ้ คน้ แทนหลานของตน
อย่างรุนแรงรอ้ งครวญครางขอยาแกก้ าร ตง้ั ครรภ์ หญิงชรา เหง้ เจียเห็นมิเป็นการก็เหาะกลบั มายงั บา้ นหญิงชราแลว้ พา
เจา้ ของบา้ นจงึ บอกพระถงั ซมั จ๋งั ว่า หากใครตง้ั ครรภแ์ ลว้
ประสงคจ์ ะทาลายครรภ์ ใหไ้ ปด่ืมนา้ ในสระ โละทยั จ๊วั ขา้ งถา้ ซวั เจ๋งมาช่วย สรู้ บไปพลางเหง้ เจ๋งรบลอ่ ใหย้ ่อู ่ีจินเซยี น (นัตถิ
กว้ั ยีต้ ๋อง ภเู ขาเก๊ยเฮียงซวั เพียงอกึ เดียวทอ้ งก็จะยบุ เป็นปกติ กะทฏิ ฐิ) หลงกลแลว้ เปิดโอกาสใหซ้ วั เจ๋งตกั นา้ ในสระ เม่ือไดท้ ี
อย่างไรก็ตามขณะนีม้ ีเตา้ หยนิ รูปหน่งึ นามวา่ ยอู่ ่ีจินเซยี น รวบอาวธุ ของย่อู ่ีจินเซยี นมาหกั เป็น ๒ ทอ่ น ซวั เจ๋งเม่ือตกั นา้ ได้
(นัตถกิ ะทฏิ ฐิ - ความเหน็ ว่าไม่มี) มาจบั จองถา้ นีไ้ ว้ แถมตงั้ แลว้ ก็เหาะกลบั มาเอานา้ ใหพ้ ระถงั ซมั จ๋งั กบั โปย้ ก่ายด่ืม ทนั ใด
สานกั ขนึ้ นามว่า จ่วิ เซยี นอาน ดงั นน้ั ยอ่ มเป็นการยากท่ีจะใคร นน้ั ครรภท์ ่ีมีอยหู่ ายไปทนั ที ศิษยแ์ ละ อาจารยก์ ลบั เป็นปกติ
จะไปตกั นา้ นน้ั มาไดห้ ากวา่ ไม่มีของกานลั แก่เตา้ หยนิ ตามเดมิ สว่ นนา้ วเิ ศษท่ีเหลือ หญิงเฒา่ ขอไวเ้ พ่ือเก็บไวใ้ นโลง
ศพของตน
เหง้ เจียไดฟ้ ังแลว้ เหาะไปท่ีสานกั จ่วิ เซียนอาน ทนั ที
เม่ือไปถงึ ตรงเขา้ ไปขอนา้ ในสระโละทยั จ๊วั (ไม่มี ไม่มี) แทนท่ียู่ [แมจ้ ติ หลุดจากอัสมมิ านะ - การถอื ตนแล้ว ไม่ยดึ ตดิ ใน
อ่ีจนิ เซยี นจะใหโ้ ดยงา่ ย เม่ือไม่เหน็ ของกานลั จงึ ขบั ไลเ่ หง้ เจีย จงึ ตัวกูของกู แตก่ ลับเกดิ นัตถกิ ะทฏิ ฐิ ขึน้ อีก คอื ความเหน็
เกิดต่อสกู้ นั พลั วนั เพราะว่าเตา้ หยนิ องคน์ ีท้ ่ีแทเ้ ป็นนา้ ขององ้ั ว่าไม่มีบุญ บาป นับว่าเป็ นการเข้าสู่ตณั หาอกี ระดับหน่ึง
ของภวตณั หา – ความอยากจะมอี ยากจะเป็ น ซงึ่ เป็ น
ตัณหาเช่นเดยี วกบั อุจเฉททฏิ ฐิ มคี วามเหน็ ทวี่ ่า ความช่ัว

70

ไม่มี บาปบุญ คุณ โทษไม่มี บดิ ามารดาไมม่ ี เป็ นต้น ทา ธรรมววิ าห์ – ธรรมนันทิ
ใหพ้ ระถงั ซมั จ๋ัง และ โป้ยกา่ ยตงั้ ครรภ์ ทอ้ งใหญ่ขึน้ มา คือ เม่ือหายจากการตง้ั ครรภ์ ทง้ั ศษิ ยแ์ ละอาจารยต์ ่างลา
ทาใหล้ ะซง่ึ ขันติ และ ศลี เพราะเข้าใจไปว่าเมือ่ ทกุ อย่าง ยายเฒา่ เดนิ ทางตอ่ ไป ซง่ึ จาเป็นตอ้ งเดนิ ทางผ่านเมืองไซเหลี
ไม่มี ไม่มี ดังนั้นไม่ต้องประพฤตปิ ฏบิ ตั กิ ไ็ ด้ เหง้ เจยี จงึ ยงกีกท่ีมีแต่หญิงลว้ น ฝ่ายนางพญาไซเหลียงก๊ก ทราบขา่ วการ
ตอ้ งหลอกลอ่ ยูอ่ จี นิ เซยี นเพอ่ื ใหซ้ ัวเจ๋งตักนา้ กค็ อื ตอ้ งใช้ มาของพระนอ้ งยาเธอแห่งแผ่นดินไตถ้ งั เม่ือไดพ้ บเขา้ เกิด
ปัญญาพจิ ารณาภาวนาว่า ไม่มี ไม่มี แล้วเพ่งสมาธิว่าอะไร กระสนั ใครไ่ ดพ้ ระถงั ซมั จ๋งั เป็นพระราชสวามี ออกปากท่ีจะขอ
ๆ ทไ่ี ม่มี ไม่มี คือ พจิ ารณาว่า ไม่มที งั้ นัตถกิ ะทฏิ ฐิ และ แตง่ งานกบั พระถงั ซมั จ๋งั ส่วนสานศุ ษิ ยน์ น้ั วางแผนท่ีจะฆ่าทงิ้
สัสสตทฏิ ฐิ คอื ทางสายกลาง ไมส่ ุดโตง่ ด้านใด ด้านหนึ่ง เสียใหห้ มด เพราะเจา้ สตั วห์ นา้ ตาน่าเกลียด อย่างเหง้ เจีย โปย้
ก่าย ซวั เจ๋ง นน้ั ดหู ยาบคาย และ คดิ ว่าคงจะเป็นกา้ งขวางคอ
ใหพ้ จิ ารณาถงึ อทิ ปั ปัจจยตา - ความเป็ นไปตาม
ความสมั พันธแ์ หง่ เหตขุ องปัจจัย ทว่ี ่า เมอ่ื สงิ่ นีม้ ี ส่งิ นีจ้ งึ มี

เพราะส่งิ นีเ้ กดิ ขนึ้ สิง่ นีจ้ งึ เกดิ ขนึ้ ]

71

ของนาง นางปีศาจแมงป่องผมู้ ีอาวธุ รา้ ยคือสากตาขา้ ว จบั พระ
ฝ่ายเหง้ เจียหย่งั รูแ้ ผนการนน้ั แลว้ ออกอบุ ายใหพ้ ระ ถงั ซมั จ๋งั เขา้ ไปไวใ้ นถา้ แลว้ ทาเสน่หย์ าแฝดใหพ้ ระถงั ซมั จ๋งั
เคลบิ เคลิม้ แลว้ เขา้ เลา้ โลมปลกุ ปลา้ ใหพ้ ระถงั ซมั จ๋งั ยนิ ดีดว้ ย
ถงั ซมั จ๋งั ตกปากรบั คาท่ีจะยอมเขา้ สพู่ ธิ ีวิวาห์ ตนมีแผนท่ีจะทา พอดีเหง้ เจียแปลงเป็นผงึ้ ตามเขา้ มาทนั การ เหง้ เจียเห็นอาจารย์
ใหไ้ ดห้ นงั สือผา่ นทางไดโ้ ดยงา่ ย พระถงั ซมั จ๋งั ไมร่ ูจ้ ะทาประการ จวนเพล่ียงพลา้ กลายรา่ งกลบั เหมือนเดมิ ชกั ตะบองวเิ ศษออก
ใด จายอมทาตาม ฝ่ายนางพญายินดีนกั จดั งานเลีย้ งฉลอง จากหเู ขา้ รุกไล่ตีปีศาจรา้ ย ฝ่ายนางปีศาจแมงป่องใหโ้ มโหจดั ท่ี
ใหญ่โต พรอ้ มทง้ั ยอมประทบั ตราออกหนงั สือผา่ นเมืองใหแ้ ก่ เหง้ เจียมาขดั ขวางความสขุ พน่ ควนั และไฟออกทง้ั ทางปากและ
สามพ่นี อ้ ง และเรง่ ใหอ้ อกเดนิ ทางจากเมืองไปเสีย พระถงั ซมั จ๋งั จมกู คลงุ้ ไปทง้ั ถา้ แลว้ ใชส้ ากวิเศษ (โทสะ) ขวา้ งมาตาลงบน
ทาทีตามออกมาสง่ สานศุ ิษยท์ ่ีประตเู มือง ฝ่ายนางพญาไม่ หวั ของเหง้ เจียดงั สน่นั เจบ็ ปวดเหลือจะกล่าวตอ้ งเผ่นหนี ฝ่าย
ไวว้ างใจตามออกมากบั พระถงั ซมั จ๋งั โดยพระราชรถครนั้ พน้ โปย้ ก่าย กบั ซวั เจง๋ เห็นเช่นนนั้ ต่างว่ิงหนีนางปีศาจตามหลงั
ประตเู มืองแลว้ พระถงั ซมั จ๋งั ลงจากรถทลู ถวายพระพรลา เหง้ เจียไปติดๆ แลว้ สามพ่นี อ้ งตอ้ งมาน่งั เหน่ือยหอบปรกึ ษา
นางพญาเห็นไม่ไดก้ ารใหส้ าวสนมรบี จบั ตวั ไว้ โปย้ ก่ายเห็น กนั อยู่
ดงั นนั้ รอ้ งตวาดขนึ้ จนนางสนมกานลั เหล่านน้ั ลม้ สลบลงจนหมด
สนิ้ ตกดกึ ในคืนนน้ั นางปีศาจเขา้ เลา้ โลมพระถงั ซมั จ๋งั ให้
รว่ มรกั กบั ตนดว้ ย ฝ่ายพระถงั ซมั จ๋งั กลบั น่งั สมาธิน่งิ ดจุ ดงั ขอน
ทนั ใดนนั้ นาง ปีศาจแมงป่อง(นันทริ าคะ - ตัณหาท่ี ไม้ คนใบ้ ไรค้ วามรูส้ กึ นางปีศาจเลา้ โลมอย่างไรก็ไม่สาเรจ็ สม
เกดิ ขึน้ จากความเพลนิ ในธรรม) ท่ีปลอมแปลงมาเป็นหญิง ประสงค์ ใหเ้ ดือดดาลจบั พระถงั ซมั จ๋งั สวมข่ือคาไว้
ชาวเมืองไซเหลียงก๊กไดโ้ อกาสบนั ดาลเป็นลมเขา้ ตะครุบหอบ
พระถงั ซมั จ๋งั เอาไปยงั สานกั เขาต๊อกต่ีซวั (ศตั รูอนั มีพษิ ) ถา้ ปี้ พอตกถึงตอนเชา้ เหง้ เจียใหซ้ วั เจ๋ง(สมาธิ) เฝา้ มา้
แปต้ ๋อง(ถา้ เคร่อื งสาย) ไว้ ตนเอง(ปัญญา)กบั โปย้ ก่าย(ศีล) จะลองไปสกู้ บั ปีศาจแมง

72

ป่อง(ราคะ)อีกครงั้ ตรงไปยงั ถา้ นางปีศาจแลว้ รอ้ งทา้ ทาย นาง ออกมาพรอ้ มควา้ สากตาขา้ ว(โทสะ) ออกมาดว้ ย พอออกมา
ปีศาจออกจากถา้ มา ขวา้ งสากตาขา้ ว(โทสะ)ตาลงบนปากของ
โปย้ ก่าย(ศลี ) และ เคาะลงบนหวั ของเหง้ เจีย(ปัญญา) โปย้ ยงั ปากถา้ เบ๊ายดิ แชกนุ (สต)ิ โก่งคอขนั ขนึ้ พอไดย้ นิ เสียงไก่ขนั
ก่ายนนั้ ส่งเสียงครวญครางล่นั ป่า
นางปีศาจแมงป่องลม้ ลงขาดใจตายทนั ที
ทง้ั สองหนีไปพกั หนง่ึ พบพระโพธิสตั วก์ วนอมิ
(เมตตา) จงึ ไดร้ บั รูว้ ่านางปีศาจแมงป่อง (นันทริ าคะ) เคยอยู่ เหง้ เจีย โปย้ ก่าย เขา้ ไปในถา้ แกไ้ ขพระถงั ซมั จ๋งั แลว้ ยงั
ท่ีวดั ลยุ อิมย่ีและมนั ชอบฟังธรรม เพลิดเพลนิ ในธรรมเป็นย่งิ นกั
จงึ เดินเขา้ มาใกลพ้ ระยไู ล(พทุ ธภาวะ) ฝ่ายพระยไู ล(พทุ ธ พบว่านางปีศาจไดจ้ บั หญิงชาวไซเหลียงก๊กมาขงั ไวจ้ านวนมาก
ภาวะ)เห็นมนั (ปี ศาจแมงป่ อง - นันทริ าคะ)เขา้ เอามือปัด
ใหพ้ น้ ตวั มนั กลบั ต่อยพระยไู ล จงึ ทรงรบั ส่งั ใหท้ า้ วกิมกงั จบั ตวั จงึ ไดท้ าการปลดปลอ่ ยใหเ้ ป็นอสิ ระดงั เดมิ จากนนั้ ก็เอาไฟเผา
มนั จงึ หนีมาปะปนกบั คน แปลงกายเป็นหญิงชาวไซเหลียงก๊ก
ถา้ ปีศาจเสียหมดสนิ้ แลว้ นมิ นตอ์ าจารยเ์ ดินทางม่งุ สไู่ ซที
เหง้ เจียจงึ ขอรอ้ งใหพ้ ระโพธิสตั วก์ วนอมิ ชว่ ย พระโพธิสตั ว์
กวนอิมกลบั ตอบว่า พระองคเ์ องเขา้ ใกลน้ างปีศาจแมงป่อง [ปี ศาจแมงป่ องอยากร่วมรักกับพระถงั ซัมจ๋งั ดุจธรรม
(ราคะ) ตนนีไ้ ม่ได้ แต่แนะวา่ ใหไ้ ปตามหาดาวเบ๊ายิดแชกนุ วิวาห์ คอื นันทริ าคะ ความเพลนิ ในธรรมแล้วเกดิ ราคะ
(ดาวลูกไก)่ เหง้ เจียจงึ ลาพระโพธิสตั วก์ วนอมิ แลว้ หกคะเมน ตัณหา คอื เกดิ ความสว่างจ้าจนตามัว หมายความว่า เมอ่ื
ลอยละล่ิวขนึ้ สวรรค์ ชวนเบ๊ายดิ แชกนุ (สต)ิ ลงมาดว้ ย เหง้ เจีย ดวงตาเร่ิมบรรลุเหน็ ธรรมแล้วมคี วามสุข รู้สกึ อมิ่ เอมใจ
รอ้ งทา้ ใหน้ างปีศาจอกมาสรู้ บกนั นางปีศาจแมงป่อง(ราคะ) แตเ่ กดิ ความเพลิดเพลนิ ในธรรมะ จนถูกราคะครอบงาไม่
อยากพ้นจากความเพลดิ เพลินนั้น ความเพลดิ เพลินเช่นนี้
แม้แตป่ ัญญา และ ศีล ยังสู้กบั ราคะตัวนีไ้ ม่ได้ เพราะเมอื่
จะใหห้ ลุดพน้ ออกมาจากความเพลดิ เพลนิ นั้น จะเกดิ มี
โทสะตามมาด้วย แม้ปัญญาจะกาหนดรู้และพยายามจะ
หลุดพน้ ความเพลิดพลนิ นั้น ปัญญายงั โดนพษิ ทรี่ าคะไม่ได้

ดังใจ คอื กอ่ ใหเ้ กดิ โทสะ เกดิ ทศุ ีลทางวาจา - มิจฉาวาจา
ดุ ดา่ ว่ากล่าว ตา่ งๆนานา การกาจัดราคะจาต้องใชส้ ติ

73

ระลึกตนื่ ตัว - ดาวลูกไกโ่ กง่ คอขัน เช่นนั้นราคะจงึ จะ สวมหวั บีบจนเหง้ เจียลม้ กลงิ้ ไปกลิง้ มา พระถงั ซมั จ๋งั เดือดดาล
หายไป]
ไลเ่ หง้ เจียไม่รว่ มทางไปไซที เหง้ เจียนอ้ ยใจเป็นอยา่ งย่งิ รอ้ งวา่
ภวตณั หา กบั โพธิปัญญา
ตนจะไม่ยอมรว่ มทางไปดว้ ยเชน่ กนั ครน้ั จะกลบั ไปถา้ จยุ้ เล่ียมต๋
พระถงั ซมั จ๋งั และ ศษิ ยร์ อนแรมกนั มาระหว่างทาง ถกู
โจร ๒ คนคมุ พรรคพวกเขา้ ปลน้ เหง้ เจียชกั ตะบองออกตีจนโจร องรูส้ กึ อบั อายลกู สมนุ ลงิ คดิ ดงั นนั้ เหาะละล่ิวไปยงั สานกั น่าไฮ้
๒ คนตาย พระถงั ซมั จ๋งั โกรธเหง้ เจียดา่ ว่า โหดรา้ ย ไรศ้ ีลธรรม
เหง้ เจียเถียงวา่ ขืนไม่ฆา่ มนั ๆจะฆา่ อาจารย์ อาจารยก์ บั ศษิ ยต์ ่าง ของพระโพธิสตั วก์ วนอิม พระโพธิสตั วก์ วนอิมขอใหเ้ หง้ เจียพกั
เคืองซง่ึ กนั และกนั
อยทู่ ่ีน่ีก่อนเพราะวา่ เล็งโดยฌานรูว้ ่า การไปไซทีนนั้ หาก
ครนั้ ตกกลางคืน พระถงั ซมั จ๋งั และ สานศุ ษิ ยเ์ ขา้ ขอ
พกั คา้ งท่ีบา้ น ซง่ึ หารูไ้ มว่ า่ เป็นบา้ นของบิดาของสมนุ โจรท่ี ปราศจากเหง้ เจียนาทางแลว้ เป็นไปไม่ได้ เม่ือพระถงั ซมั จ๋งั ให้
เหง้ เจียตีตาย ฝ่ายบตุ รชายเจา้ ของบา้ นสมนุ โจรคดิ แกแ้ คน้ แทน
บิดา จงึ คมุ พรรคพวกเขา้ จบั ตวั เหง้ เจียฆา่ แกแ้ คน้ เหง้ เจียกลบั ตี โปย้ ก่ายนาทางแลว้ จะเขา้ ท่ีคบั ขนั แลว้ จะตอ้ งมาตามท่ีน่ีอยดู่ ี
จนตายมิหนาซา้ ยงั ตดั คอนามาเป็นหลกั ฐานใหพ้ ระถงั ซมั จ๋งั ดู
พระถงั ซมั จ๋งั โกรธสดุ ขีด จงึ รา่ ยคาถาบีบขมบั เหง้ เจีย มงคลท่ี ดา้ นพระถงั ซมั จ๋งั เม่ือไลเ่ หง้ เจียไปแลว้ ส่งั ใหโ้ ปย้ ก่ายจงู

มา้ นาทาง พอตะวนั ใกลเ้ ท่ียงพระถงั ซมั จ๋งั ให้ โปย้ ก่ายเหาะไป

บิณฑบาต โปย้ ก่ายเหาะหายไปนานจนพระถงั ซมั จ๋งั หิวจดั ทรุ นทุ

ราย ซวั เจ๋งจงึ รบั อาสาไปหานา้ มาใหพ้ ระถงั ซมั จ๋งั รองทอ้ ง พระ

ถงั ซมั จ๋งั จงึ อยกู่ บั มา้ ขาว และ หาบห่อจีวรเพียงลาพงั

ทนั ใดนน้ั เหง้ เจียปรากฏกายออกมาพรอ้ มดว้ ยหมอ้ นา้

กม้ ลงถวายนา้ แดพ่ ระถงั ซมั จ๋งั พระถงั ซมั จ๋งั ยงั โกรธไมห่ ายรอ้ ง

ด่าว่าแลว้ ยงั ขบั ไล่อีก เหง้ เจียโกรธลกุ ขนึ้ ฉวยตะบองไดท้ บุ ตีพระ

ถงั ซมั จ๋งั จนลม้ คว่าสลบแนน่ ่งิ ไป จากนนั้ เหง้ เจียหอบขา้ วของ

และ ห่อจีวรหนีไปยงั ถา้ จยุ้ เล่ียมต๋อง ภเู ขาฮว้ ยก๊วยซวั

74

โปย้ ก่ายกบั ซวั เจ๋งพบกนั ระหว่างทาง แลว้ รบี เดินทาง สอบถามเรอ่ื งราวท่ีวา่ เหง้ เจียทรยศ เนรคณุ แลว้ ชีแ้ จงใหซ้ วั เจง๋
กลบั มาเหน็ พระถงั ซมั จ๋งั นอนน่งิ อยู่ เขา้ นวดเฟ้นจนฟื้นขึน้ มา ฟังวา่ เหง้ เจียนนั้ อยทู่ ่ีสานกั น่าไฮต้ ลอดเวลาไมไ่ ดไ้ ปไหน ซวั เจ๋ง
พระถงั ซมั จ๋งั เล่าเหตกุ ารณใ์ หฟ้ ัง ทง้ั โปย้ ก่าย และ ซวั เจ๋ง โกรธ ใหร้ ูส้ กึ ประหลาดใจ แลว้ เล่าเหตกุ ารณเ์ พม่ิ เตมิ อีกว่า ตนไดไ้ ป
พบเหง้ เจียอีกตนหนง่ึ ท่ีถา้ จยุ้ เล่ียมต๋อง เหง้ เจียไดฟ้ ังใหโ้ กรธท่ีมี
แคน้ กดั ฟันกรอดๆ แคน้ ท่ี ผทู้ ่ีบงั อาจมาปลอมแปลงเป็นตนไปทารา้ ยพระถงั ซมั จ๋งั จงึ ชวน
เหง้ เจียกลบั กลายมาทรยศ ซวั เจ๋งเหาะล่วิ ไปสภู่ เู ขาฮว้ ยก๊วยซวั
เนรคณุ ตอ่ อาจารยข์ องตวั เอง
เม่ือไปถงึ พบเหง้ เจียอีกตนหน่งึ เหง้ เจียไม่พดู จา
พระถงั ซมั จ๋งั ใหเ้ ศรา้ ซกั ถามอะไรตรงเขา้ ทบุ ตีดว้ ยความแคน้ ใจ ตา่ งสรู้ บกนั นวั เนีย
ใจท่ีไมม่ ีจีวรครอง ขอรอ้ งให้ จนซวั เจ๋งไมร่ ูว้ า่ จะชว่ ยฝ่ายไหนดี เหง้ เจียจงึ รบหลอกลอ่ ใหส้ กู้ นั
ซวั เจ๋งช่วยตามไปเอาคืนมาใหด้ ว้ ย ซวั เจง๋ ควา้ อาวธุ เหาะล่ิวไป ไปจนถงึ พระพกั ตรพ์ ระโพธิสตั วก์ วนอมิ เพ่อื ภาวนาคาถาให้
ยงั ถา้ จยุ้ เล่ียมตอ๋ ง พบเห็นเหง้ เจียกาลงั จดั ขบวนไปไซทีใหม่ มงคลบีบขมบั ครน้ั เม่ือกวนอมิ ภาวนาคาถาแลว้ เหง้ เจียทง้ั สอง
โดยเนรมติ พระถงั ซมั จ๋งั โปย้ ก่าย ซวั เจ๋ง และ มา้ ขาวขนึ้ ซวั เจง๋ ต่างลม้ กลิง้ ไปมาดว้ ยกนั ทงั้ คู่ แสรง้ รอ้ งเรยี กช่ือขานรบั ดว้ ยกนั
เห็นเขา้ ใหโ้ กรธสดุ ขีดควา้ ตะบองไลท่ บุ ตีซวั เจง๋ ตวั ปลอมจนตาย จนแยกไมอ่ อกว่าตวั ไหนตวั จรงิ ตวั ไหนตวั ปลอม
เหง้ เจียส่งั ใหส้ มนุ รุมกนั จบั ซวั เจง๋ ซวั เจง๋ เหน็ เหลือกาลงั จงึ ล่า
ถอย เหาะไปยงั สานกั น่าไฮเ้ พ่อื ไปฟอ้ งพระโพธิสตั วก์ วนอิม เรอ่ื ง เม่ือไม่สาเรจ็ เหง้ เจียรบล่อลงไปในนรก เพ่อื ให้
เหง้ เจียทรยศ เนรคณุ ซา้ รา้ ยคดิ กาเรบิ จะเดนิ ทางไปอาราธนา ยมบาลเปิดบญั ชีดวู า่ ใครบงั อาจปลอมแปลงมา ก็ไม่สาเรจ็ อีก
พระไตรปิฎกดว้ ยตวั เอง เช่นกนั จงึ สรู้ บกนั ตอ่ ไปอย่างไม่จบสนิ้ จนกระท่งั พระโพธิสตั ว์
ครน้ั ถงึ น่าไฮ้ ซวั เจง๋ พบเหง้ เจียยืนอย่ขู า้ งกวนอมิ ตรง เตจอ๋ งออ๋ ง(ขมุ ทรพั ยท์ ่ีซอ่ นอย่ใู นพนื้ ดิน) ไดใ้ ชใ้ หส้ ิงหท์ ่ีนอน
เขา้ ไลท่ บุ ไลต่ ีเหง้ เจียจนพระโพธิสตั วก์ วนอิมรอ้ งหา้ มไว้ แลว้ หมอบอยแู่ ทบเทา้ (ช่ือทีเทีย) ลม้ ตวั นอนลงกบั ดนิ จงึ รู้

75

ความลบั ของเหง้ เจียทง้ั สองสิน้ ทีเทียกราบทลู พระโพธิสตั วว์ ่า และ พระจนั ทรไ์ ด้
แมเ้ หง้ เจียปลอม (ภวตณั หา) ตวั นี้ ก็เป็นตวั จรงิ เหมือนกนั แต่
ไม่สามารถพูดออกมาไดใ้ นตอนน้ี เพราะจะเกิดการจลาจล ๔. ลกั ฮเิ๊ ก๊า – หกหู (นิรุกตปิ ฏสิ ัมภทิ า) รูแ้ จง้ ส่ิงทงั้ ปวง
โกลาหลจนไมม่ ีความสขุ ไดเ้ ลย เพราะฤทธิ์ของเหง้ เจียทง้ั สองนี้ มีหทู ่ีฟังเสียงไดไ้ กลนบั พนั โยชน์
เสมอกนั ไมม่ ีใครแยกแยะได้ เวน้ แตพ่ ระยไู ล ความนีพ้ ระ
โพธิสตั วเ์ ตจอ๋ งออ๋ งแจง้ ใหเ้ หง้ เจียทงั้ สองทราบ พระยไู ลตรสั เร่อื งมลู วานร ๔ (ปฏสิ ัมภทิ า ๔) เสรจ็ เอา
บาตรขวา้ งไปครอบลกั ฮเิ๊ ก๊าท่ีเหมือนกบั เหง้ เจียทกุ ประการ
ฝ่ายเหง้ เจียตวั จรงิ ไดย้ นิ เช่นนน้ั ออกแรงรบลอ่ ไปไซที เหง้ เจียตวั จรงิ กาลงั โกรธไม่ฟังเสียงหา้ มของพระยไู ล เอาตะบอง
เสียกอ้ งอกึ ทกึ ไปท่วั ทง้ั ฟา้ แลดิน พระยไู ลทรงตรสั เรยี กใหส้ าวก กระทงุ้ ลงไปในบาตรจนลงิ หกหถู งึ แก่ความตาย แลว้ ทลู ลาเหาะ
ออกมาดู แลว้ กล่าวว่า “เธอจงสารวมจิตใหเ้ ป็นหนง่ึ คอยดสู อง มงุ่ ไปหาพระถงั ซมั จ๋งั ระหว่างทาง สว่ นโปย้ ก่ายเหาะไปยงั ถา้ จยุ้
จิตรบกนั ” (โสห และ เนติ - จติ หนึ่งอยาก และ จติ หน่ึง เล่ียมตอ๋ ง เอาคราดเกา้ ซ่สี บั พระถงั ซมั จ๋งั ตวั ปลอม โปย้ ก่ายตวั
เพยี รละความอยาก) แลว้ ยงั เลา่ เสรมิ ใหส้ าวกฟังอีกว่า ลงิ ท่ี ปลอมตายสนิ้ แลว้ นาหอบหอ่ จีวรของพระถงั ซมั จ๋งั เหาะกลบั มา
กาเนดิ จากฟา้ นน้ั มี ๔ ประเภท เรยี กวา่ มลู วานร ๔ ไดแ้ ก่ สมทบกบั คณะ เหง้ เจียกบั พระถงั ซมั จ๋งั ก็คืนดีกนั แลว้ ก็ออก
เดนิ ทางต่อไปทางทศิ ปราจีน
๑. เจือ๊ เก๊า (ธรรมปฏสิ ัมภทิ า) มีฤทธิ์แปลงกายไดท้ กุ
อย่าง รูฟ้ า้ – ดิน [ความตอนนี้ ศีล สมาธิ ปัญญา แยกกนั ไปคนละทศิ คน
ละทาง เพราะปัญญานั้นสามารถหย่ังรู้ในกเิ ลส ตณั หา
๒. เบ๊เก๊า (อรรถปฏสิ ัมภทิ า) รูฟ้ า้ ดินดว้ ย รูเ้ รอ่ื งมนษุ ย์ เป็ นอย่างดี เกดิ หลงทางแยกตวั ออกไปแล้วบงั เกดิ กเิ ลส
ดว้ ย และ เป็นอมตะ อยากเป็ นพระโพธิสัตว(์ มจิ ฉาปัญญา) อยากเป็ นพระ
อรหนั ต์ ทงั้ ทคี่ วรอยากพ้นทกุ ข์ หรือ อยากดบั ทกุ ขจ์ งึ จะ
๓. อวนเก๊า (ปฏภิ าณปฏสิ ัมภทิ า) มีฤทธิ์ลบู พระอาทติ ย์ ถูกตอ้ ง ดังนั้นโพธปิ ัญญากบั กเิ ลสตวั นี้ จงึ มีความ

76

เหมือนกนั จนแยกไม่ออก เปรยี บดงั การบวชเรียนที่

แตกฉานภาษาบาลี สนั สกฤต อธิบายธรรมะไดย้ ง่ิ กว่าพระ

อรหนั ต์ แตห่ าเข้าใจจรงิ ไม่ มีความคล่องแคล่วในการ

แยกแยะธรรมะ แตกฉานในภาษาในเรอ่ื ง อนิจจ ทกุ ข

อนัตตา จนกระท่งั หลอกได้แม้กระท่งั ตัวเองวา่ เป็ นพระ

อรหนั ตแ์ ล้ว เนื่องเพราะเป็ นผู้ทรงวชิ าความรู้ใน

พระไตรปิ ฎกเป็ นอย่างยง่ิ ตัณหานีจ้ าตอ้ งตใี หต้ ายเพราะ

อาจย้อนกลับมาอกี เมอื่ ไรกไ็ ด้]

อัตตะกลิ มถานุโยค (วภิ วตัณหา)
กามสุขัลลิกานุโยค กับ การละอุจเฉททฏิ ฐิ
พระถงั ซมั จ๋งั และ ศิษยพ์ น้ ภยั จากลงิ ลกั ฮเิ๊ ก๊าแลว้ บกุ ป่า
ฝ่าดงมงุ่ ส่ทู ศิ ปราจีนตอ่ ไป จนย่างเขา้ ฤดฝู น แต่อากาศกลบั
วิปรติ แปรปรวนเป็นรอ้ นจดั โดยหารูไ้ ม่วา่ ไดบ้ รรลถุ ึงเขตภเู ขา
ฮว้ ยเอีย้ มซวั อนั เป็นเขตท่ีความทรุ กนั ดาร แผ่นดินรอ้ นระอแุ ทบ
ลกุ เป็นไฟ แมแ้ ต่เหลก็ และทองแดงในบรเิ วณนนั้ ยงั หลอม
ละลายดว้ ยความรอ้ น
เหง้ เจียเท่ียวสืบหาช่องทางท่ีจะระงบั ไฟจนถกู แนะใหไ้ ปท่ี
ภเู ขา จ๊ยุ หนุ้ ซวั ถา้ ปอเจียวต๋องอนั เป็นสานกั ของนางลอ่ ซวั

77

(วิภวตณั หา) ซง่ึ มีพดั วเิ ศษทาดว้ ยเหลก็ พดั วิเศษ(อา เกี๊ยด พระโพธิสตั วเ์ ลง่ เกี๊ยดไดม้ อบยาเม็ดวิเศษระงบั ลม เหง้ เจีย
กญิ จญฺ ญายตนะ - ไม่มี หรอื ว่าง) นีม้ ีมาตง้ั แตเ่ รม่ิ ฟา้ –
ดิน (ธรรมชาต)ิ พดั วิเศษนีอ้ าจใชด้ บั ไฟได้ เหง้ เจียเหาะไปท่ี จงึ เหาะกลบั ไปยงั ถา้ ปอเจียว ตอ๋ งรอ้ งทา้ ใหน้ างลอ่ ซวั
ถา้ ปอเจียวต๋อง แต่ครน้ั ไดพ้ บกบั นางลอ่ ซวั เขา้ เหง้ เจียใหน้ กึ
ประหว่นั คร่นั ครา้ ม เพราะว่านางล่อซวั (วภิ วตณั หา – ความ (วิภวตณั หา – ความไม่อยากจะมี อยากจะเป็ น) ออกมาสู้
อยากในความไม่มี ไมเ่ ป็ น) เป็นมารดาขององ้ั ฮย้ั ยี้ (มิจฉา
สังกัปปะ - ดารผิ ดิ ) และ เป็นเมียของงหู้ มอ้ อ๋อง (อุจเฉท รบกนั คราวนีพ้ ดั วิเศษทาอะไรเหง้ เจียไมไ่ ด้ เพราะอานาจยาเมด็
ทฏิ ฐิ - การถอื ตน) แตก่ ็ทาใจดีสเู้ สือ เขา้ ไปขอยืมพดั จากนาง
ลอ่ ซวั นางล่อซวั นกึ ไดว้ า่ เหง้ เจียคือศตั รูท่ีพาลกู ชายของตนไป วเิ ศษของพระโพธิสตั วค์ มุ้ ตวั อยู่
เป็นศษิ ยพ์ ระโพธิสตั วก์ วนอมิ (เมตตา - ปรารถนาใหผ้ ู้อน่ื มี
ความสุข) แลว้ ยงั ดา้ นหนา้ มาขอยืมพดั อีก ดว้ ยความเดือดดาล นางล่อซวั เห็นวา่ ทาอะไรเหง้ เจียไม่ได้ เลยหนีเขา้ ถา้ ล่นั
จงึ เอาพดั โบกจนเหง้ เจียปลิวไปตามลมไกลถึง ๘๔,๐๐๐โยชน์
ดาลประตปู ิดตาย น่งั ซดชาครุน่ คิดหาวิธีท่ีจะต่อสกู้ บั เหง้ เจีย
เหง้ เจียถกู พดั ดว้ ยพดั วเิ ศษปลิวไปนน้ั บงั เอิญเอามือ
และ เทา้ ควา้ จบั ภเู ขาฮองกยุ้ ซวั อนั เหง้ เจียแปลงกายเป็นแมลงหว่ีเล็ดลอดเขา้ ไปในถา้ แลว้ บนิ ลงไป
เป็นท่ีพานกั ของพระโพธิสตั วเ์ ลง่
เกี๊ยดไวท้ นั จงึ ไมถ่ ึงกบั เป็น ปนอยกู่ บั กากชา เม่ือนางล่อซวั ซดชาลงไปเหง้ เจียถือโอกาสตดิ
อนั ตราย จงึ ไดม้ ีโอกาสเขา้ เฝา้ เลง่
ลงไปในทอ้ งดว้ ย เม่ือตกถงึ ทอ้ งแปลงรา่ งกลบั เป็นเหง้ เจีย

เหมือนเดมิ ชกั ตะบองตีพงุ บิดลาไส้ กระทงุ้ หวั ใจ นางล่อซวั รอ้ ง

ครวญครางขอชีวิตและยนิ ยอมมอบพดั เหลก็ ใหเ้ หง้ เจียเป็นการ

แลกชีวติ

เม่ือเหง้ เจียไดพ้ ดั วเิ ศษ(อะไรๆ ไม่มีๆ - ว่าง) แลว้

ไมร่ อชา้ ตรงไปท่ีเขตภเู ขาฮว้ ยเอีย้ มซวั ท่ีแผน่ ดินกาลงั ลกุ เป็นไฟ

อยู่ ยกพดั ขนึ้ โบกแต่ไฟกลบั ลกุ ท่วมสงู ขนึ้ รอ้ นทรุ นทรุ ายกนั มา

กว่าเดิม เพราะวา่ เป็นพดั เก๊ ทนั ใดเหง้ เจียนกึ ไดว้ ่าไฟท่ีลกุ ทว่ ม

แผ่นดินอยนู่ นั้ ท่ีแทเ้ ป็นไฟท่ีตนไดท้ ามนั ขนึ้ มาเม่ือครง้ั สมยั ท่ีตน

78

ก่อจลาจลบนสวรรคช์ นั้ พรหม แลว้ ถกู ตอ้ งโทษของพรหมทา้ ย โอกาสแปลงกายเป็นงหู้ มอ้ อ๋อง(อุจเฉททฏิ ฐิ - ความเหน็ ว่า
เสียงเลา่ กนุ (อุเบกขา - วางใจใหเ้ ป็ นกลาง) ถกู จบั เขา้ เตา บาปบุญไม่มี)ยอ้ นกลบั ไปหานางล่อซวั (วภิ วตณั หา - ความ
หลอม เหง้ เจียกลบั ถีบเตาหลอมพงั พนิ าศทาใหไ้ ฟหล่นลงมายงั
พนื้ โลก ลกุ ทว่ มทางท่ีแผ่นดินเขตภเู ขาฮว้ ยเอีย้ มซวั บรเิ วณนีเ้ ป็น อยากไม่มี ไม่เป็ น)
เวลามาชา้ นานแลว้ นางล่อซวั รา้ งสามีมานาน ครน้ั ไม่ไดร้ บั การเอ็นดจู ากงู้

เหง้ เจียจงึ เหาะไปหางหู้ มอ้ ออ๋ งสามีนางล่อซวั ซง่ึ บดั นีไ้ ป หมอ้ อ๋อง ก็ตดั พอ้ ตอ่ วา่ ตามประสาหญิงท่ีถกู ทอดทงิ้ ท่ีสามีไปมี
หลงเมียใหมท่ ่ีช่ือว่าเงก็ ม่ินกงจู๊ (กามตัณหา – กามสุขัลลิกา เมียใหม่ งหู้ มอ้ อ๋องปลอมก็เลา้ โลมเอาอกเอาใจ ทาใหน้ างไม่พบ
นุโยค) ณ สานกั เจ็กล่ยุ ซวั ถา้ มอ่ หนุ้ ต๋อง นางเง็กม่นิ กงจ๊นนั้ พริ ุธใด จงึ โดนหลอกเอาพดั วเิ ศษท่ีนางล่อซวั อมไวใ้ นปาก
ร่ารวยสมบตั ิ และ รูปสวยงดงาม จงึ ทาใหง้ หู้ มอ้ อ๋องลมุ่ หลงจน ออกมาจนได้ แลว้ แผลงฤทธิ์เหาะหนีมา ใหบ้ งั เอญิ พบโปย้ ก่าย
ลืมกลบั ไปหานางล่อซวั (วิภวตัณหา – ความอยากในความ กลางทาง โปย้ ก่าย(ศีล) เม่ือทราบว่าเหง้ เจียไดพ้ ดั วเิ ศษมาแลว้
ไม่มี ไม่เป็ น) เหง้ เจียมาถงึ พบนางเงก็ ม่นิ กงจู๊ (กามตัณหา - ขอเป็นผรู้ กั ษาพดั เอง เหง้ เจีย (ปัญญา) เห็นดีดว้ ยมอบใหไ้ ป
ความอยากในกาม) กไ็ ลท่ บุ ตีนาง นางว่งิ เขา้ ถา้ ไปหางหู้ มอ้ พลนั โปย้ ก่าย(ศีล)กลายรา่ งกลบั เป็นงหู้ มอ้ อ๋อง เหง้ เจียจงึ รูว้ ่า
ออ๋ ง (ปี ศาจควายดา – อุจเฉททฏิ ฐิ) งหู้ มอ้ อ๋องเม่ือทราบว่า ตนหลงกลปีศาจควายดา จงึ ชกั ตะบองวเิ ศษออกสรู้ บ โปย้ ก่าย
เหง้ เจียมารงั ควาญเมียใหมก่ ็โกรธ ออกมาสรู้ บกบั เหง้ เจีย ไม่ ตวั จรงิ มาทนั ชว่ ยกนั รุมรบกบั ปีศาจควายดา แตก่ ็หาเอาชนะมนั
อาจสามารถเอาแพช้ นะแก่กนั ได้ พอดีสหายของงหู้ มอ้ ออ๋ งมา ไดไ้ ม่ ปีศาจควายดา(อุจเฉททฏิ ฐิ)แปลงกายเป็นสตั วต์ ่างๆ
ตามตวั ไปกินเลีย้ งท่ีใตบ้ าดาล จงึ ขอหย่าศกึ กบั เหง้ เจีย(ปัญญา เหง้ เจียก็แปลงกายเป็นสตั วค์ อู่ รไิ ล่ตีทบุ ต่อย จนปีศาจลา่ ถอย
- การหย่ังรู้เหตผุ ลในความดคี วามช่ัว) ช่วั คราว เหง้ เจียสบ เขา้ ถา้ ปอเจียวตอ๋ งของนางล่อซวั ผเู้ ป็นภรรยา

ในจงั หวะนน้ั โปย้ ก่ายหวนกลบั ไปท่ีถา้ นางเงก็ ม่ิ
นกงจ๊(ู กามตัณหา) แลว้ เอาคราดเกา้ ซ่ี (อรยิ ศีล - สังฆคุณ

79

๙) สบั รา่ งนางเง็ก ม่นิ กงจ๊จู นตาย แลว้ จดุ ไฟเผาถา้ และสมนุ ผี ใหแ้ ต่โดยดีเพ่อื เป็นการไถ่ชีวิตตน เหง้ เจียใชพ้ ดั วิเศษพดั โบกจน
เสียสนิ้ จากนนั้ ยอ้ นกลบั มาสมทบกบั เหง้ เจียท่ีถา้ ปอเจียวต๋อง แผ่นดนิ ท่ีลกุ เป็นไฟ ไฟคอ่ ยๆลดลงจนดบั สนิท แลว้ สง่ พดั คืนให้
และช่วยกนั พงั ทลายถา้ จนพงั พนิ าศ งหู้ มอ้ อ๋องเหาะขนึ้ บน แม่ชีล่อซวั นางอมไวใ้ นปากตามเดมิ
อากาศตกเขา้ ไปอย่ใู นวงลอ้ มของเทพยดา ท่ีพระยไู ลใหก้ ิมกงั ทงั้
๔ (อริยสัจ ๔ – ทกุ ข์ สมุหทยั นิโรจน์ มรรค) มาลอ้ มจบั เม่ือเหตกุ ารณเ์ รยี บรอ้ ยปกติ เหง้ เจียเชิญพระถงั ซมั จ๋งั ขนึ้
ทง้ั ๔ ทศิ ส่วนเบอื้ งบนเงก็ เซยี นฮอ่ งเตส้ ่งั ใหถ้ กั ทะลีทีออ๋ ง มา้ ออกเดินทางมงุ่ ไซทีต่อไป
(กุศล - ความดงี าม) และ โลเฉีย (เจตสิก - ธรรมท่ี
ประกอบกบั จติ ) คมุ ทพั สวรรค์ สกดั ไว้ เบือ้ งล่างเหง้ เจีย [ความตอนนี้ มิจฉาสังกัปปะ – ดาริผดิ อุจเฉททฏิ ฐิ -
(ปัญญา) และโปย้ ก่าย (ศลี ) รุกไลข่ นึ้ ไป ความเหน็ ว่าบญุ บาปไม่มี สวรรคไ์ ม่มี นรกไม่มี ทานไม่มี

ในท่ีสดุ ปีศาจควายดา งหู้ มอ้ ออ๋ งถกู ลอ้ มไวท้ กุ ทศิ ทาง ผล อัตตกมิ ลถานุโยค - การบรรลุมรรคผลด้วยการ
จงึ ยอมแพ้ ยอมกลบั ใจมาในทางพทุ ธธรรม รา่ งกลบั กลายเป็น ทรมานตนเอง เป็ น วิภวตัณหา ความอยากไม่มี ไม่เป็ น
ควายขาว(สัมมาทฏิ ฐิ) จอมทพั แห่งสวรรค์ จงู จมกู ขนึ้ สวรรค์ ยงิ่ เรยี นธรรมะยง่ิ มีความเร่าร้อน เพราะยังไม่สามารถละ
ไปทลู รายงานแก่เง็กเซียนฮ่องเต้ อุจเฉททฏิ ฐิ– ความเหน็ ว่าไม่มี จงึ ยังมีความร้อนใจร้อน
กาย จติ กระสับกระส่าย ทาใหเ้ ป็ นทกุ ข์ ตอ้ งอาศัย อา
นางล่อซวั (วิภวตัณหา ทน่ี ้อมไปทาง อัตตกลิ มถานุ กญิ จญฺ ญายตนะ ภาวนาว่า ไม่มี ไมม่ ี – ว่าง เพอื่ เปลยี่ น
โยค) เหน็ สามีกลายจากควายดาเป็นควายขาว จงึ ผลดั เปล่ียน
เคร่อื งแตง่ กายนงุ่ ขาวหม่ ขาว แลว้ กลอ้ นผมบวชเป็นชี (เข้าสู่ วิภวตัณหา ไปในทาง สัมมาทฏิ ฐิ]
ทางสัมมาทฏิ ฐิ) ขอขมาโทษต่อเหง้ เจีย ยนิ ยอมมอบพดั วิเศษ

80

ชาระมลทนิ ๙ “เจดยี ใ์ จจะสว่างรุ่งเรอื ง” กระทบแลว้ เป็นเลือด ซง่ึ ทงั้ หมดนีเ้ ป็นผลจากการดลบนั ดาลของ
พญาเล่งออ๋ งบว้ นเซยี้ (อกริ ยิ าทฏิ ฐิ - ความเหน็ ว่าการ
เม่ือพระถงั ซมั จ๋งั และสานศุ ษิ ย์ พน้ เขตไฟทว่ มแผน่ ดนิ ไป กระทาไม่มผี ล) ผเู้ ป็นสหายของปีศาจควายดางหู้ มอ้ อ๋อง(อุท
ได้ ดว้ ยความยากลาบาก แต่กลบั มีความรา่ เรงิ ผาสกุ เป็นอยา่ ง เฉจทฏิ ฐิ - ความเหน็ ว่าบาปบุญไม่มี)สมคบกนั กบั บตุ รเขย
ย่งิ ไมน่ านบรรลถุ งึ เมืองใหญ่ช่ือ เจ่จยั้ ก๊ก เขา้ พกั คา้ งแรมท่ีพระ ช่ือเก๊าเทา้ ปีศาจหนอน ๙ หวั (มละ ๙ คอื มลทนิ ๙ -
อารามหลวงกิมกวางย่ี ในบรเิ วณวดั นน้ั มีเจดียส์ งู บรรจพุ ระ เครือ่ งทาใหม้ ัวหมอง)ทง้ั พอ่ ตาและลกู เขยชว่ ยกนั ทาเหตเุ พ่อื
สารรี กิ ธาตุ เป็นของวิเศษท่ีเป็นเหตทุ าใหเ้ จดีย(์ ใจ)สอ่ งสว่าง ถือโอกาสขโมยพระธาตวุ เิ ศษเอาลงไปบาดาล สว่ นนางบว้ นเซยี้
โชติชว่ ง แตก่ ่อนหนา้ ท่ีพระถงั ซมั จ๋งั จะมาถึง พระเจดียท์ ่ีกลา่ วถึง กงจ๊(ู นันทริ าคะ) ภรรยาของเก๊าเทา้ ก็ขนึ้ ไปบนสวรรคแ์ อบ
นี้ กลบั มีความมวั หมองมีมลทนิ ท่ีเกิดจากนา้ ฝนท่ีตกลงมา ขโมยหญา้ เล่งก่ีเชา้ ๙ ยอด (พุทธคณุ ๙ ) อนั เป็นยาวิเศษ
ของออ่ งโป๊ เนียเนีย้ เทวีแห่งสวรรคน์ าลงไปปลกู ยงั บาดาล
พระราชาเมืองเจจ่ ๊ยั ก๊กทรงพโิ รธ เขา้ พระทยั ผดิ วา่ พระภิกษุสงฆ์
ในวดั แกลง้ ทาเล่หข์ โมยพระธาตเุ สียเอง ทาใหห้ วั เมืองนอ้ ยใหญ่
เรม่ิ กระดา้ งกระเด่ืองไม่สง่ บรรณาการมาให้ จงึ จบั พระสงฆต์ รงึ
ตรวนไวห้ มดทกุ องค์

เม่ือเหง้ เจียทราบถึงความทกุ ขย์ ากของพระสงฆใ์ นวดั อาสา
เขา้ ชว่ ย ในคืนหนง่ึ เหง้ เจียจบั ปีศาจสมนุ ของพญาเลง่ ออ๋ งท่ีลอบ
มาคยุ กนั บนเจดียไ์ ด้ แลว้ บงั คบั ใหส้ มนุ ปีศาจชีบ้ อกท่ีอย่ขู อง

81

ปีศาจเลง่ อ๋องให้ จงึ รูว้ ่าอยทู่ ่ีภเู ขาลว้ นเจีย๊ ซวั บงึ เพ็กปอทา้ ปีศาจเก๊าเทา้ ฮ่เู บ๊(มลทนิ ๙) ขนึ้ บก ในจงั หวะนน้ั เองย่ีหนงึ
เหง้ เจียชวนโปย้ ก่ายไปยงั บงึ ท่ีอยขู่ องเล่งอ๋อง แลว้ รอ้ งทา้ จินกนุ (สัสสตทฏิ ฐิ – ความเหน็ ว่าบาป บญุ มี) ยงิ ธนู
ออกไป แลว้ สนุ ขั ของย่ีหนงึ จนิ กนุ กระโดดกดั ศรี ษะของปีศาจ
ใหป้ ีศาจหนอน ๙ หวั เก๊าเทา้ (มลทนิ ๙) ขนึ้ มาสรู้ บกนั สกู้ นั หนอน ปีศาจสะบดั หลดุ ไดห้ นีหายสาบสญู ไป
ไปมาโปย้ ก่าย(ศีล) ก็พลาดท่าถกู ปีศาจจบั ตวั ลงบาดาลไป
เหง้ เจียแหวกนา้ ลงไปแกไ้ ขขนึ้ มาได้ แลว้ ใหโ้ ปย้ ก่ายรบล่อเล่ง เหง้ เจียฉวยโอกาสแปลงรา่ งกายเป็นปีศาจเก๊าเทา้ ลงไป
อ๋องบว้ นเซยี้ ขนึ้ มาบนบก เลง่ อ๋องบว้ นเซยี้ (อกริ ยิ าทฏิ ฐิ) หลอกลวงนางกงจ๊(ู นันทริ าคะ - ความเพลนิ ในธรรม)
พลาดเปิดโอกาสใหเ้ หง้ เจียทบุ หวั จนแหลกเหลว ส่วนปีศาจบตุ ร ภรรยาของเก๊าเทา้ (มลทนิ ๙ - สงิ่ ทท่ี าใหจ้ ติ มัวหมอง) เอา
เขยเก๊าเทา้ (มลทนิ ๙) รูท้ นั กบดานอยใู่ ตน้ า้ ไมย่ อมขนึ้ เหง้ เจีย พระธาตวุ เิ ศษกลบั ขนึ้ มาได้ โปย้ ก่ายลงไปเอาคราด ๙ ซ่ี (สังฆ
โปย้ ก่ายไม่รูจ้ ะทาประการใดดี ไดแ้ ต่หนกั ใจกนั ทงั้ สองคน คุณ ๙ – คุณสมบตั ขิ องสงฆ์ ๙ ประการ) สบั นางกงจ๊ตู าย
สว่ นมารดาของนางกงจู๊ (ภวตณั หา – ความอยากทจ่ี ะมี จะ
ในขณะนน้ั ย่ีหนงึ จินกนุ กบั พ่ีนอ้ ง ๖ คน (สัสสตทฏิ ฐิ - เป็ น) นนั้ เหง้ เจียพาขนึ้ มาใหก้ ารตอ่ หนา้ พระพกั ตรข์ อง
ความเหน็ ว่าเทยี่ ง) กลบั จากล่าสตั วผ์ ่านมาพบเหง้ เจีย และ พระราชาเจ่จย้ั ก๊ก เพ่อื ใหป้ ลดปล่อยพระสงฆท์ ่ีถกู ตรงึ ตรวน
โปย้ ก่ายเขา้ เหง้ เจียใหร้ ูส้ ึกละอายแก่ย่ีหนงึ จกิ นุ (สัสสตทฏิ ฐิ - อยา่ งไรค้ วามผดิ
ความเหน็ ว่าเทย่ี ง) เพราะตนเคยพา่ ยแพฤ้ ทธิ์เดชของย่ีหนงึ
จนิ กนุ เม่ือครงั้ ตนยงั เป็นมจิ ฉาทฐิ ิ แลว้ มาคราวนีย้ งั ตอ้ งมาขอ นางเลง่ อ๋อง(ภวตณั หา) เปิดเผยความลบั ของ ของวิเศษ
ความช่วยเหลือย่ีหนงึ จินกนุ ช่วยปราบปีศาจหนอน ๙ หวั อีก ทงั้ ๒ คือ พระธาตวุ เิ ศษกบั หญา้ เกา้ ยอดนนั้ หากอยดู่ ว้ ยกนั
ดว้ ย เม่ือไร จะไม่มีอะไรทาอนั ตรายได้ โดยเฉพาะหญา้ วิเศษ ๙ ยอด
(พุทธคุณ ๙) นน้ั ปัดกวาดไปท่ีใด ท่ีนน้ั จะสว่างไสวมีรศั มีช่วง
ย่ีหนงึ จินกนุ รบั ปาก เหง้ เจียใหโ้ ปย้ ก่ายลงไปรบล่อให้

82

โชติ ทาดกี ห็ าใช่ดไี ม่ ความเพยี รทไี่ ร้ผล ไม่ต้องปฏบิ ัตอิ ะไร ไม่
เหง้ เจียเม่ือทราบสรรพคณุ ของวเิ ศษเชน่ นน้ั แลว้ ทลู ขอ ต้องละกเิ ลสอะไร ร่วมกับ มละ ๙ – มลทนิ ๙ เคร่ืองทา

ถ่ายโทษนางเล่งออ๋ ง(ภวตณั หา) โดยใหเ้ ป็นผเู้ ฝา้ พระเจดีย์ จติ ใหเ้ ศร้าหมอง ได้แก่ ๑. โกธะ - โกรธ ๒. มักขะ - ลบ
(ความเพยี รเฝ้าดูใจ) แลว้ ถวายคืนของวเิ ศษใหก้ บั พระราชา
พระราชาก็ปลอ่ ยพระสงฆใ์ นวดั แลว้ ทาพธิ ีอญั เชิญพระธาตุ หลู่ ๓. อสิ สา - ริษยา ๔. มัจฉรยิ ะ - ตระหน่ี ๕. มายา -
วิเศษเขา้ ไวช้ น้ั สงู สดุ ของเจดีย์
มารยา ๖. สาเถยยะ - โอ้อวด ๗. มุสาวาท - พดู ปด ๘.
จากนนั้ เหง้ เจีย(ปัญญา) นาเอาหญา้ วิเศษ ๙ ยอด
(พทุ ธคุณ ๙) นน้ั ต่างไมก้ วาดปัดกวาดพระเจดียต์ ง้ั แตช่ น้ั ลา่ ง ปาปิ จฉา - ลามก และ ๙. มิจฉาทฏิ ฐิ - ความเหน็ ผดิ
จนถงึ ชน้ั ยอดสดุ พระเจดียก์ ็หมดมลทนิ จากนา้ เลือด เกิดรศั มี มลทนิ ๙ ประการทาใหใ้ จเปื้ อน มัวหมอง จาต้องอาศัย
โชตชิ ่วงเป็นท่ีเจรญิ ตาเจรญิ ใจแก่ประชาชน เมืองขนึ้ ตา่ งๆของ
เมืองเจจ่ ย้ั ก๊ก ต่างสง่ บรรณาการใหเ้ หมือนเดมิ สัสสตทฏิ ฐิ – ความเหน็ ว่าเทย่ี ง ได้แก่
๑. กรรมดกี รรมช่ัว มอี ยู่
พระถงั ซมั จ๋งั ย่ืนหนงั สือผา่ นเมืองแก่พระราชา พระราชา ๒. การบวงสรวง บูชา มอี ยู่
ทรงประทบั ตราแลว้ ย่ืนส่งใหอ้ าจารยแ์ ละศิษย์ ๆ เม่ือไดร้ บั ตรา ๓. โลกนี้ มอี ยู่
ประทบั แลว้ จงึ ออกเดินทางต่อไป ปรากฏว่าพระสงฆร์ กั ใครใ่ น ๔. โลกหน้า มอี ยู่
พระถงั ซมั จ๋งั ตอ้ งการจะติดตามไปดว้ ย พระถงั ซมั จ๋งั หา้ มอยา่ งไร ๕. พระคุณมารดามอี ยู่ พระคุณบดิ ามี อยู่
ก็ไมฟ่ ัง จนเหง้ เจียตอ้ งแปลงกายเป็นเสือโครง่ ขสู่ กดั ไว้ พระสงฆ์ ๖. สัตวไ์ ปผุดเกดิ มอี ยู่
จงึ ยอมกลบั อาราม อาจารยก์ บั ศิษยจ์ งึ เดินทางม่งุ หนา้ ส่ไู ซทีได้ ๗. สมณะ ผู้ประพฤตชิ อบ ทาโลกนี้ โลกหน้า ใหแ้ จ้ง
[อกริ ยิ าทฏิ ฐิ – ความเหน็ ว่าการกระทาไม่เป็ นการกระทา ชัดด้วยปัญญา แล้วสอนใหผ้ ู้อืน่ ใหร้ ู้ตามได้ มี อยู่
และพทุ ธคุณ ๙ – คุณของพระพุทธเจ้า ๙ ประการ
ได้แก่
๑. อรห – เป็ นพระอรหนั ต์ คือ เป็ นผู้บรสิ ุทธิ์

83

๒. สมฺมาสมฺพทุ โฺ ธ – เป็ นผู้ตรัสรู้ เหน็ ชอบเอง อุปกเิ ลส ๑๐ ดจุ พงหนามของผู้ปฏบิ ัตธิ รรม
๓. วชิ ชฺ าจรณสมฺปนฺโน – เป็ นผู้ถงึ พร้อมดว้ ยวิชชา พระถงั ซมั จ๋งั และสานศุ ษิ ย์ ออกเดินทางจากเมือง
๔. สุคโต – เป็ นผู้เสดจ็ ไปดแี ล้ว
๕. โลกวิทู – เป็ นผู้รู้แจ้งโลก เจจ่ ย้ั ก๊ก ก็บา่ ยหนา้ ส่ทู ิศปราจีนบรรลถุ งึ “ทางทไี่ ม่มีคนเดนิ
๖. อนุตตฺ โร ปรุ สิ ทมมฺ สารถิ – เป็ นสารถฝี ึ กบรุ ุษทฝี่ ึ ก นานแล้ว จงึ เกดิ พงหนามยาว ๘๐๐โยชน”์ โปย้ ก่ายเนรมิต
รา่ งกายตนเองใหใ้ หญ่แลว้ ใชค้ ราดวิเศษกวาดพงหนามนาหนา้
ได้ ไมม่ ีใครยง่ิ ไปกว่า คือ ทรงเป็ นผู้ฝึ กคนได้เยย่ี ม คณะคืบหนา้ ไปท่ีละนอ้ ย จนเวลาจวนจะค่าหาพน้ ดงหนามไป
ไม่มีผู้ใดเทยี มเทา่ ไดไ้ ม่ ศษิ ยแ์ ละอาจารยเ์ ดนิ เปะปะมาพบศาลเจา้ ขณะท่ีรรี อกนั
อยนู่ นั้ ปีศาจตาเฒา่ จบั โป้ยกง (สุข) กบั ปีศาจหนา้ เขียว (นิกนั
๗. สตถฺ า เทวมนุสฺสาน - เป็ นศาสดาของเทวดาและ
มนุษยท์ งั้ หลาย

๘. พทุ โฺ ธ – เป็ นผู้ตน่ื ผู้เบกิ บานแล้ว
๙. ภควา – ทรงเป็ นผู้มีโชค คอื ทาการใดลุล่วง

ปลอดภยั ทกุ ประการ

จะทาใหจ้ ติ ใจผ่องแผ้ว แจม่ ใส]

84

ต)ิ ออกมารอ้ งเชญิ ใหพ้ ระถงั ซมั จ๋งั กินขนมแกห้ วิ เหง้ เจีย ตาเฒ่าทงั้ ๔ พรอ้ มทงั้ สาวใช้ ๒ คน(สติ และ อธิโมกข)์ ของ
พจิ ารณาแลว้ รูว้ า่ เป็นปีศาจจงึ ชกั ตะบองออกจากหเู งือ้ จะตี นางเซยี น รุมลอ้ มว่งิ ไลจ่ บั พระถงั ซมั จ๋งั สกดั ไวท้ กุ ทศิ พระถงั ซมั
ปีศาจเฒ่าจบั โปย้ กงและปีศาจหนา้ เขียวจงึ บนั ดาลให้ สายลม จ๋งั จนมมุ อย่ตู รงกลาง
หอบพระถงั ซมั จ๋งั หายไป เหง้ เจีย โปย้ ก่าย ซวั เจง๋ ตา่ งเท่ียวตาม
หากนั โกลาหลไม่พบ จงึ สง่ เสียงตวาดนางเซยี นหนงึ (ปิ ต)ิ เสียงตวาดของ
พระถงั ซมั จ๋งั ทาใหเ้ หง้ เจีย(ปัญญา)จาไดจ้ งึ ขานรบั ขณะนนั้ เอง
ฝ่ายปีศาจเฒา่ จบั โปย้ กงหอบพระถงั ซมั จ๋งั มาไดแ้ ลว้ เรยี ก เม่ือพระถงั ซมั จ๋งั ไดย้ นิ เสียงเรยี กของเหง้ เจีย ปีศาจทง้ั ๘ พลนั
ปีศาจนอ้ งชายอีก ๓ คน คือ โกเต็กกง(วริ ยิ ะ) ลนิ กงจือ้ อนั ตรธานหายไปเพราะเสียงของเหง้ เจีย(ปัญญา) เหง้ เจียเหน็
(ปัสสัทธิ) และ ฮดุ หนุ้ โซ(้ อุเบกขา)ใหม้ าฟังพระถงั ซมั จ๋งั พระถงั ซมั จ๋งั น่งั เคลบิ เคลิม้ อยทู่ ่ีเพงิ หินมีตน้ ไมค้ รมึ้ แผค่ ลมุ อยู่ จงึ
เทศนา ปีศาจตาเฒา่ ทง้ั ส่ีนน้ั เป็นปีศาจท่ีใครต่ อ่ การฟังธรรมย่งิ ไดก้ าหนดรูว้ ่าเป็นปีศาจตน้ ไมท้ งั้ ๘ น่นั เองท่ีจบั พระถงั ซมั จ๋งั ไว้
นกั เวลานน้ั เดือนหงาย(โอภาส) กระจา่ งฟา้ พระถงั ซมั จ๋งั ใหม้ ี คือ
ใจเคลิบเคลิม้ (ญาณ) และ ยนิ ดีต่อการแสดงธรรมจงึ ไดเ้ ทศน์
เสียไพเราะลกึ ซงึ้ เป็นอศั จรรย์ ปีศาจทง้ั ๔ สรรเสรญิ กนั ไม่หยดุ ตาเฒ่าจบั โปย้ กง คือ ปีศาจตน้ สน (สุข)
ปาก แลว้ ชวนพระถงั ซมั จ๋งั ตอ่ กลอนโตก้ นั ไปมาเป็นเพลิดเพลนิ ตาเฒา่ โกเต็กกง คือ ปีศาจตนั เป็ก (ปัคคาหะ)
ตาเฒา่ ลินกงจือ้ คือ ปีศาจตน้ ไทร (ปัสสัทธิ)
ยงั มีปีศาจอีกตนหน่งึ คือนางเซียนหนงึ (ปิ ติ) เหน็ พระถงั ตาเฒ่าฮดุ หนุ้ โซ้ คือ ปีศาจตน้ ไผ่ (อุเบกขา)
ซมั จ๋งั แลว้ ใหม้ ีใจรกั ใครก่ าหนดั ครนั้ เหน็ พระถงั ซมั จ๋งั กาลงั นางเซียนหนงึ คือ ปีศาจตน้ ตะเคียน (ปิ ต)ิ
เคลิบเคลิม้ จงึ ไดก้ ล่าวเกีย้ วพาราศีดว้ ยโคลงกลอนอนั ไพเราะ สาวใช้ คือ ปีศาจตน้ สารภี (อุปัฏฐาน)
กลางแสงเดือน ฝ่ายพระถงั ซมั จ๋งั เพง่ิ รูส้ กึ ตวั ว่าถกู ผหู้ ญิงเกีย้ ว ก็ สาวใช้ คือ ปีศาจตน้ อบเชย (อธิโมกข์ )
โกรธรอ้ งตวาดไล่ แลว้ ตวั เองว่งิ หนี ฝ่ายพวกปีศาจทงั้ หลายคือ

85

ปีศาจหนา้ เขียว คือ ตน้ เค่ียม (นิกันต)ิ ๗. อุเบกขา (ความมีจติ ทเี่ ป็ นกลาง)
๘. อุปัฏฐาน (สตแิ กก่ ลา้ )
เดือนหงาย (โอภาส) ๙. อธิโมกข์ (น้อมใจเชื่อ)
๑๐. นิกันติ (ตัณหา – อาลัย ความพอใจ ตดิ ใจ)
เคลือบเคลิม้ (ญาณ) เป็ นเส้นทางทผี่ ู้ปฏบิ ตั ธิ รรม ต้องผ่าน(มรรค) และเขา้ ใจ
เหง้ เจียบอกโปย้ ก่ายใหร้ ู้ โปย้ ก่ายเอาคราด ๙ ซ่ี สบั ในอุปกเิ ลสทเ่ี กดิ ขนึ้ ซง่ึ เป็ นอานาจของอนิจจงั เมอื่ ใช้
ตน้ ไมๆ้ มีโลหติ ไหลออกมา โปย้ ก่ายจงึ ถอนรากถอนโคนเสียจน ปัญญาพนิ ิจ หย่งั รู้ความจรงิ ว่าเป็ นเพยี ง “มรรค –
ตายสนิ้ หนทาง” เทา่ นั้น หาใช่การบรรลุไม่]

[ผู้ปฏบิ ัตธิ รรมทงั้ หลาย เมอ่ื เฝ้าสังเกตด้านในจนเกดิ อุ วิปัสสนูกเิ ลส “เราบรรลุอรหตั ผลแล้ว”
ททยพั พยญาณ ไดเ้ หน็ การเกดิ ดบั ของสังขารแล้วกจ็ ะ ศิษยแ์ ละอาจารยห์ ลดุ พน้ พงหนามมาได้ ต่างรอนแรม
บังเกดิ อุปกเิ ลสในระหว่าง วปิ ัสสนา เขา้ ใจไปว่าไดบ้ รรลุ
ธรรมแล้ว คือ อุปกเิ ลส ๑๐ ประการ มาถึงภเู ขาสงู เทียมเมฆ มี
อารามช่ือวา่ เซีย้ วลยุ่ อมิ ย่ี ช่ือ
๑. โอภาส คอื แสงสว่าง จนสาคัญ วา่ ตน ไดข้ องวเิ ศษ ตาบลเซยี้ วไซที อนั เป็นอาราม
๒. ญาณ คอื ความรู้แจ่มแจง้ ในธรรม จนสาคัญตนว่า ท่ีปีศาจองึ้ ไบ๋เลา่ ฮดุ เนรมติ ขนึ้
แลว้ จาแลงตนเป็นพระยไู ล
บรรลุอรหตั ผล (พทุ ธภาวะ) น่งั รอพระถงั ซมั
๓. ปัสสัทธิ ความสงบรางบั เกดิ ขนึ้ แบบไม่เคยประสพ จ๋งั อยู่ เม่ือคณะศษิ ยแ์ ละอาจารยเ์ ห็นปา้ ยอาราม โดยเฉพาะ

มาก่อน จนสาคัญตนว่า บรรลุอรหตั ผลแล้ว

๔. ปัคคาหะ (ความเพยี ร)
๕. ปิ ติ (ความอมิ่ ใจ)

๖. สุข (ความสุขสบายใจ)

86

พระถงั ซมั จ๋งั ปักใจเช่ือวา่ ไดบ้ รรลถุ ึงอารามลยุ อมิ ย่ีเขตไซที อนั หลงั จากเขา้ สรู้ บกนั ไม่นาน ปีศาจถกู ฝ่ามือมีมนตข์ องเหง้ เจียท่ี
เป็นท่ีพานกั ของพระยไู ล แตเ่ หง้ เจียนน้ั ปัญญาไว เหน็ คาวา่ เซยี้ ศีรษะถึงแก่งงงวย เหง้ เจียไดท้ ีรบลอ่ ปีศาจ ไปท่ีไรแ่ ตงโมตามท่ี
วอย่ดู ว้ ย จงึ เตือนใหพ้ ระถงั ซมั จ๋งั ระวงั ตน เกรงวา่ จะเป็นปีศาจ ไดน้ ดั หมายไวก้ บั พระศรอี ารยไ์ ว้ สว่ นพระศรอี ารยแ์ อบแปลง
ปลอมแปลงเป็นพระพทุ ธเจา้ กายเป็นตาเฒ่าเจา้ ของไรแ่ ตงโม เหง้ เจียมาถึงแลว้ แปลงกาย
เป็นแตงโม ปีศาจองึ้ ไบ๋ตามมาทนั ท่ีไรแ่ ตงโมจงึ สอบถามตาเฒ่า
ฝ่ายพระถงั ซมั จ๋งั ใจจดใจจ่อท่ีจะถึงอารามล่ยุ อิมย่ี จงึ ไม่เช่ือ วา่ เห็นเหง้ เจียหรอื ไม่ ตาเฒา่ บอกว่ายงั ไมเ่ ห็นใหร้ ออยกู่ ่อนแลว้
คาของเหง้ เจีย ในท่ีสดุ ปีศาจองึ้ ไบ๋เล่าฮดุ ก็สามารถจบั ไดท้ ง้ั ใหแ้ ตงโมกินระหว่างรอ ปีศาจหลงกลกินแตงโมเพราะกระหาย
คณะ เหง้ เจียถกู ฉาบทองอาวธุ วิเศษของปีศาจรวบติดอย่ภู ายใน นา้ พอแตงโมตกถงึ ทอ้ ง เหง้ เจียแปลงกายดงั เดมิ แลว้ เรม่ิ บีบ
ฉาบทอง ไม่สามารถออกมาได้ เหง้ เจียคิดไดแ้ ปลงกายเป็น ตบ ตี บดิ กระเพาะ ลาไสอ้ ย่างเมามนั ปีศาจเจบ็ ปวดสดุ จะทาน
สวา่ นเจาะไชออกทางฉาบท่ีประกบกนั จงึ ออกมาได้ แตก่ ็กลบั ถกู ทนตอ้ งยอมแพ้ คืนไถล้ อ้ มฟา้ ใหแ้ ก่พระศรอี ารย์ เหง้ เจียจงึ ออก
ปีศาจองึ้ ไบ๋เล่าฮดุ ขวา้ งอาวธุ วิเศษอีกอนั หนง่ึ คือ ไถล้ อ้ มฟา้ รวบ จากทอ้ งแลว้ เขา้ ไปแกไ้ ขพระถงั ซมั จ๋งั ออกจากอาราม จดุ ไฟเผา
มดั ไว้ แตเ่ หง้ เจียหนีรอดไปได้ แลว้ ไปน่งั รอ้ งไหด้ ว้ ยไม่สามารถ ปีศาจเล็กๆนอ้ ยๆเสียสิน้ คณะไปไซทีก็มีอสิ ระ แลว้ จงึ ออก
เอาชนะไถล้ อ้ มฟา้ ได้ เดินทางจากอารามเซยี้ วลยุ อมิ ย่ีมงุ่ ทิศปราจีน

กล่าวถงึ พระศรอี ารยิ เมตรยั เสด็จเท่ียวตามหาพนกั งาน [ความเร่งร้อนเร่งรีบทจี่ ะต้องการบรรลุอรหตั ผล จะเกดิ
ตีระฆงั ท่ีจาแลงมาเป็นปีศาจองึ้ ไบ๋เล่าฮดุ อยู่ พบเหง้ เจียน่งั วปิ ัสสนูปกเิ ลส ว่าไดบ้ รรลุอรหตั ตผลแล้ว ต้องทอ่ งมนต์
รอ้ งไหอ้ ยู่ จงึ เขา้ สอบถาม จงึ ทราบความวา่ ปีศาจจาแลงเป็น ว่า เนติ เนติ – รอก่อน รอก่อน เพอ่ื ใหป้ ัญญาให้
พระยไู ลแลว้ พระศรอี ารยี เ์ อานา้ ลายกายสทิ ธ์ เขียนมนต์ “เนติ พจิ ารณาใหถ้ ่องแทก้ อ่ น ว่าใช่หรอื ไม่ใช่ มเิ ช่นนั้นจะจม
เนติ” ลงบนฝ่ามือเหง้ เจียเพ่อื ใหไ้ ปรบกบั ปีศาจ ปลักอยูใ่ นเส้นทางอุจจาระทจี่ ะกล่าวถงึ ในตอนถัดไป]

เหง้ เจียเหาะตีลงั กาเขา้ ไปรอ้ งทา้ องึ้ ไบ๋ ท่ีหนา้ อาราม

87

ทางเหม็นอุจจาระ (ลาภสักการะ เสยี งสรรเสริญ) อาราธนาพระไตรปิฎกกลบั ไปเมืองจีน ตาเฒ่าแซล่ ีก้ ็รอ้ งหา้ ม
ขนึ้ มาทนั ทีว่า ทา่ นมาผิดทางเสียแลว้ ทางๆนีม้ ิใช่ทางทจ่ี ะไป
เม่ือพน้ อารามเซยี้ วล่ยุ อมิ ย่ีแลว้ เดนิ ทางมาสองขา้ งทางมีดอกไม้ ไซที เพราะว่าขา้ งหนา้ จะเป็นทางเหมน็ เหลือทน เน่ืองจากลกู
มะพลบั จะสกุ ในฤดฝู นและหลน่ ลงทบั ถมเนา่ เหมน็ ฟงุ้ ทว่ มทาง
บานสะพร่งั รอนแรมเรอ่ื ยมาเป็นระยะเวลาเดือนเศษ ตกเยน็ วนั โดยตลอดไมอ่ าจผา่ นไปได้ ชาวบา้ นแถวนีเ้ รยี กทางนีว้ า่ “ทาง
อุจจาระ”
หนง่ึ ไดม้ าถึงบา้ นตาเฒ่าแซล่ ี้ ณ หม่บู า้ นทอ้ ลอ้ จงึ เม่ือซกั ถาม
เม่ือไดฟ้ ังดงั นนั้ พระถงั ซมั จ๋งั และศษิ ย์ จงึ ขอพกั คา้ งแรม
กนั พอทราบเรอ่ื งราววา่ คณะเดนิ ทางไปไซที เพ่อื ท่ีจะไป บา้ นตาเฒ่าเพ่อื ปรกึ ษาหารอื วา่ จะทาประการใดต่อไป ในคืน
นน้ั เฒ่าแซล่ ีเ้ ลา่ ถงึ ความทกุ ขย์ ากของชาวบา้ นแถบนน้ั ใหฟ้ ัง ถึง
ภยั ท่ีเกิดจากปีศาจโสโครกตนหนง่ึ ท่ีมารงั ควานชาวบา้ น โดยลง
มากินววั กินควาย หมู เห็ด เป็ด ไก่ จนประชาชนเดือดรอ้ น
ลาบากยากแคน้ และปีศาจมกั จะมากลางคืนเพราะกลวั แสง
สว่าง บรรดาหมอผีทงั้ ฆราวาส และ พระท่ีชาวบา้ นเชญิ มา
ปราบ ถกู ฆา่ ตายหมดสนิ้ ช่างเป็นน่าเวทนาสงสารชาวบา้ น
อย่างย่งิ เหง้ เจียไดย้ ินเช่นนน้ั จงึ อาสาจะฆา่ ปีศาจโสโครกตนนี้
ให้ จงึ ใหต้ าเฒา่ หาผใู้ หญ่บา้ น ๘ คน มาเพ่อื เป็นพยานในการ
ปราบผี

พอตกดกึ ในคืนนน้ั ปีศาจรา้ ยมาถงึ ในมือถือถือทวนเล่ม

88

ใหญ่ มืดทะมนึ สงู ถงึ ฟา้ เหง้ เจียใหซ้ วั เจ๋งดแู ลรกั ษาพระถงั ซมั จ๋งั ชาวบา้ นเลีย้ งอาหารใหโ้ ปย้ ก่ายจนอ่มิ แปล้ โปย้ ก่ายเต็มใจท่ีจะ

ตวั เองกบั โปย้ ก่ายเหาะทะยานขนึ้ ไปรบกบั ปีศาจโสโครก ฝ่าย แปลงกายเป็นสกุ รตวั มหึมา ใชป้ ากคยุ้ ทางเหม็นนาหนา้ ขบวน

ปีศาจเหน็ ดงั นนั้ ปล่อยกล่ินเหมน็ ดจุ อจุ จาระออกมา เหง้ เจีย เดินทาง จนกระท่งั ผลมะพลบั ถกู คยุ้ เบิกทางใหท้ งั้ คณะผา่ นไป

และ โปย้ ก่าย กลน้ั ลมอดุ จมกู เขา้ สรู้ บ จนปีศาจสไู้ มไ่ ด้ ได้ ศษิ ยแ์ ละ อาจารย์ ลงลา้ งเนือ้ ลา้ งตวั ชาระรา่ งกายใหห้ าย

กลายเป็นงแู สงอาทติ ยต์ วั มหมึ าตามกาเนิดเดิม แลว้ งกู ็เลือ้ ยลงรู กล่ินอจุ จาระ ตา่ งมีความสดช่ืน กระปรกี้ ระเปรา่ ย่งิ นกั สองขา้ ง

ไป โปย้ ก่ายจบั หางไวไ้ ดแ้ ลว้ แตป่ ลอ่ ยใหห้ ลดุ มือไป เหง้ เจียตาม ทางก็มีไมด้ อกบานสะพร่งั คณะบ่ายหนา้ มงุ่ ทศิ ปราจีนตอ่ ไป

ลงไปในรู งโู ผลข่ นึ้ มาอีกทางหนง่ึ เอาหางฟาดโปย้ ก่ายลม้ ลง [ในบทกอ่ นวปิ ัสสนูปกิเลส ๑๐ จะผลักดันใหเ้ ดนิ ทางสู่
เส้นทางอุจจาระ คอื ตกอยู่ในอธรรม หลงในลาภสักการะ
เม่ือเหง้ เจียว่งิ เขา้ ไปใกล้ งใู หญ่ไดท้ ีกลืนเหง้ เจียลงไปในทอ้ ง – อุจจาระ และ เสยี งสรรเสรญิ – เหม็นฟ้งุ สาเหตุ
เน่ืองจากทายก ทายิกาเลื่อมใส เล่าลอื กนั เกดิ ศรัทธา
เหง้ เจียจงึ ใชต้ ะบองวเิ ศษคา้ ทอ้ งงใู หง้ อตวั โคง้ เป็นสะพาน โปย้ หนาแน่น สักการะเพ่มิ พนู ลาภไหลมาเทมา (อุจจาระ)
ยงิ่ กนิ ยงิ่ ถา่ ยมาก เสยี งสรรเสริญเยนิ ยอ ช่างหอมกรุ่น
ก่ายเหน็ ดงั นน้ั รอ้ งตะโกนบอกว่า ถึงเป็นสะพานก็ไม่มีใครกลา้ เมอ่ื มนี ินทา กจ็ ะกลายเป็ นเหม็น ยง่ิ เสื่อมกย็ ง่ิ เหม็น ใช้ศีล
แก้ไม่ได้ ต้องใช้ปัญญาทจี่ ะทาใหล้ าภ สกั การะ เสียง
เดินขา้ ม เหง้ เจียจงึ รอ้ งออกมาจากทอ้ งงวู า่ ถา้ เช่นนนั้ ทาใหเ้ ป็น สรรเสรญิ เยนิ ยอ เป็ นเคร่ืองมอื ทจ่ี ะไปทาประโยชนใ์ หแ้ ก่
ผู้อน่ื ใหก้ ว้างขวางไม่ทางใดกท็ างหน่ึง ด่ังเช่น เปลย่ี นงเู ป็ น
เรอื แลว้ ก็ใชต้ ะบองกระทงุ้ จนทะลหุ ลงั งเู ป็นเสากระโดง งสู ดุ สะพานกไ็ ด้ หรือเป็ นเรอื กไ็ ด้ คือการเปลยี่ นโทษใหเ้ ป็ น
คุณ ใหค้ นท่วั ไปไดใ้ ช้ประโยชนจ์ ากลาภ สักการะ โดยไม่
แสนเจบ็ ปวดจงึ เลือ้ ยแล่นไปเหมือนเรอื ในท่ีสดุ งสู ิน้ ชีวติ โปย้ ยดึ ตดิ ในลาภสักการะเป็ นของตน หรือ เพลิดเพลินใน

ก่ายจงึ เอาคราดสบั งทู ่ีตายแลว้ ซา้ อีก เหง้ เจียทว้ งวา่ ไมม่ ี

ประโยชนห์ รอกเพราะงนู นั้ ตายแลว้ โปย้ ก่ายสารภาพว่าตง้ั แต่

เกิดมา ชอบตีแต่งทู ่ีตายแลว้ เท่านนั้

สองสหายปราบปีศาจโสโครกเน่าเหม็นเสรจ็ แลว้ เหง้ เจีย

นิมนตพ์ ระถงั ซมั จ๋งั ออกเดนิ ทาง ก่อนจะเดินทางเหง้ เจียขอให้

89

เสยี งสรรเสริญเยนิ ยอ แตน่ าลาภสักการะ ไปใช้ประโยชน์ สลด ลม้ ป่วยลง ไดอ้ อกหมายประกาศหาหมอผสู้ ามารถมา
ต่อผู้อืน่ ส่วนศลี ทวี่ สิ ุทธิก์ จ็ ะไม่เมาลาภอาจม ยอ่ มคุ้ยผ่าน รกั ษาพระราชาใหห้ าย จะไดร้ างวลั งาม
อุจจาระไดอ้ ยา่ งสะดวกร่ืนรมย์ เสียงสรรเสริญเยนิ ยอทไี่ ด้
ยนิ กห็ าได้ทาให้ลุ่มหลงเพลดิ เพลิน] เหง้ เจียจงึ อาสาเขา้ ตรวจโรคพระราชา แลว้ ทายว่าพระองค์
เป็นโรค “วหิ คพลดั ค่”ู พอเหง้ เจียระบชุ ่ือโรคถกู พระราชาก็มี
โรคอาลัย “เหยอ่ื ” (ยังลุ่มหลง อาลัยตดิ กับ) พระอาการดีขนึ้ แลว้ เหง้ เจียก็กลบั มาท่ีพกั ทาการปรุงยา ซง่ึ
พระถงั ซมั จ๋งั และศษิ ย์ บา่ ยหนา้ มาทิศปราจีนเรอ่ื ยมาจน ประกอบดว้ ยตวั ยาดงั นี้
บรรลถุ ึงเมืองจจู กิ๊ ๊ก อนั เป็นเมืองท่ีมีผคู้ นพดู จาอ่อนหวาน ท่ี
เมืองนีพ้ ระราชาทรงประชวรหนกั เพราะว่าเม่ือ ๓ ปีท่ีแลว้ ๑. ตา้ ยองิ๊ (นา้ เตา้ – สจั จะ)
ปีศาจไซท้ ย้ั ส่วยแหง่ สานกั ภเู ขาขีล้ ินซวั ถา้ เก๊ยแยต๋องไดม้ าแย่ง ๒. แป๊ ะเชา้ เซียง(เขม่ากน้ หมอ้ - ทมะ)
พระมเหสีกิมเชีย้ เกงเนีย้ (หอทองอรยิ ะ) ไป ทาใหก้ าศรวลโศก ๓. นา้ เย่ียวมา้ ขาวของพระถงั ซมั จ๋งั (มา้ มงั กรลกู พญาเลง่

อ๋อง - ขนั ติ)
๔. ปาเตา้ (สลอด - จาคะ)
เหง้ เจียบดผสมเขา้ ดว้ ยกนั สาเรจ็ เป็นยา ช่ือ โอกิมตนั แลว้ ปรุง
ดว้ ยนา้ กระสาย ท่ีตกจากอากาศเรยี กว่า “นา้ ไม่มีราก” โดย
เหง้ เจีย โปย้ ก่าย และ ซวั เจ๋งมายืนรวมกนั กลางลาน แลว้ ออก
กาลงั รอ้ งเรยี กพญาเลง่ อ๋องเงา่ ก๊วงใหม้ าบว้ นนา้ ลายลงเป็นฝน
แลว้ นานา้ ไมม่ ีรากมาละลายยาโอกิมตนั ทลู ถวายใหพ้ ระราชา
เสวย พระราชาเสวยแลว้ ถ่ายส่ิงโสโครกออกมามากมาย จน

90

หายประชวร เม่ือหายประชวรแลว้ ก็เล่าเร่อื งท่ีปีศาจไซท้ ย้ั ส่วย ระฆงั วเิ ศษใหแ้ ลว้ นางก็มอบใหเ้ หง้ เจียท่ีแปลงกายเป็นสาวใช้
มาขม่ ขเู่ อามเหสีไปใหพ้ ระถงั ซมั จ๋งั และสานศุ ิษยฟ์ ัง ปรนนบิ ตั ิพระนางอยู่ แตค่ วามท่ีเหง้ เจียใจรอ้ นใครด่ อู าวธุ วเิ ศษ
จงึ แกผ้ า้ หอ่ ระฆงั ออก มนั ไดร้ ะเบิดเป็นไฟ และ ควนั คลงุ้ ไปทง้ั
เหง้ เจียจงึ ขออาสาไปปราบปีศาจ เพ่ือช่วยเหลือพระ ถา้ เสียงดงั สน่นั หว่นั ไหว ระฆงั หลดุ มือ พระมเหสีจงึ รบี เก็บไวท้ ่ี
มเหสีกลบั มาใหจ้ งได้ พระราชาจงึ พระราชทานสายประคาทอง ตวั ตามเดิม
เคร่อื งประดบั ค่พู ระทยั ของพระมเหสีใหแ้ ก่เหง้ เจียไวเ้ ป็น
เครอ่ื งหมายใชต้ ิดต่อกบั นาง เหง้ เจียรบั ประคาทองแลว้ เหาะ ตี ฝ่ายปีศาจไซท้ ยั้ สว่ ยไดย้ ินเสียงระเบิดก็ส่งั ใหส้ มนุ ระดมกนั
ลงั กา ขนึ้ อากาศไปจนถงึ เขตถา้ เกียเฉียตอ๋ งภเู ขาขีล้ ่ินซวั แลว้ ปิดปากถา้ แลว้ ออกคน้ หาศตั รูก็หาพบเหง้ เจียไม่ มนั จงึ ไปทวง
แปลงกายเป็นสมนุ ปีศาจช่ือ “มมี ากม็ ีไป” ลกั ลอบเขา้ ไป ระฆงั วิเศษจากมเหสี แลว้ ผกู ไวท้ ่ีสะเอว เหง้ เจียจงึ แปลงกาย
จนถึงในถา้ และทราบวา่ พระมเหสีถกู ลกั ตวั มากกั ขงั ไว้ ๓ ปีแลว้ เป็นเล็น ไปกดั เนือ้ ท่ีสะเอวของปีศาจ ปีศาจมีอาการคนั เกาไม่
แต่ก็หามีปีศาจใดถกู เนือ้ ตอ้ งตวั ไม่ เน่ืองเพราะในวนั ท่ีถกู ลกั พา หยดุ จนตอ้ งปลดระฆงั สง่ ใหพ้ ระมเหสีชว่ ยเก็บไวต้ ามเดิม
ตวั มานนั้ นางไดม้ ีเสือ้ หนามพงุ ดอท่ีจ๋เิ อีย๊ งจีนหยินสวมไวใ้ ห้ เหง้ เจียไดโ้ อกาสเนรมติ เป็นระฆงั ปลอม ๓ ใบขนึ้ แทนแลว้ นาไป
ปีศาจจงึ มอิ าจลวนลามได้ แลกของจรงิ กบั มเหสี

เหง้ เจียลกั ลอบเขา้ ไปจนถงึ ท่ีคมุ ขงั พระมเหสี แลว้ แสดง ครน้ั รุง่ เชา้ เหง้ เจียชกั ตะบองออกขคู่ าราม ทา้ ทายให้
สายประคาทองใหพ้ ระนางเห็น แลว้ ออกอบุ ายใหน้ างแสรง้ โอน ออกมาสรู้ บกนั ไซท้ ยั้ ส่วยควา้ ระฆงั วิเศษ(เก๊) จากมเหสีมาสกู้ บั
ออ่ นผ่อนตามปีศาจ เพ่อื ใหม้ นั ไวว้ างใจมอบระฆงั วเิ ศษ ๓ ใบ เหง้ เจียๆชรู ะฆงั จรงิ ใหป้ ีศาจดู ปีศาจตกตะลงึ หมดเร่ยี วแรง
ซง่ึ เป็นอาวธุ ท่ีนา่ กลวั ท่ีสดุ ใหแ้ ก่พระนาง เม่ือไดอ้ าวธุ วเิ ศษทง้ั ๓ ในขณะท่ีเหง้ เจียจะฆา่ ปีศาจใหต้ าย ทนั ใดนนั้ พระกวนอิม
แลว้ การสรู้ บกบั ปีศาจก็จะงา่ ยเขา้ โพธิสตั วไ์ ดเ้ สด็จมาหา้ มไวท้ นั การ แลว้ ทรงเฉลยว่า ปีศาจไซทยั้
ส่วย คือสงิ หพ์ าหนะของพระองคเ์ อง หนีมาเป็นปีศาจเพ่อื
พระมเหสีก็ทาตามคาแนะนาของเหง้ เจีย จนปีศาจมอบ

91

ลงโทษพระราชากบั พระมเหสี ท่ีเคยพรากค่นู กผวั เมียมาก่อน จาคะ - ระบายออกด้วยการละกเิ ลสนั้น
โดยตัวยาทงั้ ๔ แล้วอาศัยใหป้ ัญญา ศีล สมาธิ ร่วมกันเพง่
เม่ือพระโพธิสตั วก์ วนอิมจงู สิงหข์ องพระองคไ์ ปแลว้ จติ เพอ่ื ใหเ้ กดิ ปิ ติ – นา้ ไม่มีราก หล่อเลยี้ งเป็ นกระสายยา
ยง่ิ จะทาใหส้ ัจจะ ทมะ ขันติ จาคะ ทางานไดเ้ ตม็ ที่ ไม่เกบ็
เหง้ เจียเขา้ แกไ้ ขพระมเหสีแลว้ เอาไฟจดุ เผาสมนุ ปีศาจเสียวนิ าศ กด ไม่เบอ่ื ไม่ทรมาน]

ทลู เชญิ พระมเหสีกลบั เมืองจจู ีก๊ ๊ก อกุศลเจตสิก ๑๔ ดุจปี ศาจแมงมุม และ ผึง้
อาจารย์ และ ศษิ ยด์ น้ั ดน้ มาจนถงึ บา้ น ป๊ัวซือเนีย้
พระราชามีพระทยั ปิตโิ สมนสั ท่ีไดพ้ ระมเหสีกลบั คืนมา
ถา้ ป๊ัวซอื ต๋อง อนั เป็นท่ีพานกั ของนางปีศาจแมงมมุ ทงั้ ๗ ท่ีดุ
ทรงทาการสกั การะใหญ่แก่เหง้ เจีย และ ยินดีมอบหนงั สือผา่ น รา้ ย มนั แปลงกายเป็นหญิงสาว ส่ีสาวน่งั เยบ็ ปักถกั รอ้ ย
(อกุศลจติ ไดแ้ ก่ อหริ กิ ะ อโนตตัปปะ ทฏิ ฐิ, และ มานะ)
เมืองใหก้ บั คณะ เพ่อื ม่งุ หนา้ สไู่ ซทีตอ่ ไป

[พระราชาป่ วยเพราะพระมเหสถี กู ปี ศาจจบั ตวั ไป ตอ้ งล้ม
ป่ วยลง เป็ น โมหะ คอื ความมดื มน เหง้ เจยี รู้ว่าป่ วยด้วย
เหตใุ ด จงึ ผสมยากมิ ตนั รักษา เมื่อปัญญารู้ว่าเป็ นกเิ ลส
ชนิดไหน ทาใหร้ ักษางา่ ยด้วยการปรุงยารักษาจติ ทย่ี งั ยดึ
ตดิ อาลัยในเหยอ่ื ดว้ ยตัวยาทงั้ ๔ ไดแ้ ก่
สัจจะ - ตัง้ สจั จะ จริงใจ จริงจงั ซอื่ ตรง ปักใจตอ่ สง่ิ ทจ่ี ะ
ทา คอื จติ ตงั้ ม่ันในการละกเิ ลส
ทมะ - คอื เมอื่ ตัง้ สัจจะแล้ว ต้องควบคมุ ข่มใจใหท้ า
ตามทไ่ี ดต้ งั้ สัจจะไว้
ขันติ - คอื อดทน เพราะเมอื่ ข่มจติ มากๆกจ็ ะเจบ็ ปวด
ตอ้ งอดทนไว้

92

อีกสามสาว (อกศุ ลจติ ได้แก่ โลภะ โทสะ และ โมหะ) จบั มาใหโ้ ปย้ ก่ายดู โปย้ ก่ายนกึ สนกุ ขนึ้ มาดว้ ยสญั ชาตญานเดิม
กลมุ่ กนั เลน่ หวั อย่อู ีกดา้ นหนง่ึ ส่วนพระถงั ซมั จ๋งั เหน็ บา้ นมี แปลงกายเป็นปลาช่อนแหวกว่ายวนเวียนเคลา้ เคลียขาอ่อน ของ
ความสงบเงียบจงึ เขา้ ไปบณิ ฑบาตรแตผ่ เู้ ดียว ถกู นางปีศาจทงั้ นางปีศาจสาว นางปีศาจทงั้ ๗ กระโดดขนึ้ มาจากสระทงั้ ท่ี
๗ หลอกล่อนิมนตใ์ หร้ ออาหารนานจนผดิ สงั เกต ก็ลกุ เดินหนี เปลือยกาย โปย้ ก่ายแปลงรา่ งกลบั เป็นหมตู ามขึน้ มา นางปีศาจ
จงึ พงุ่ สายใยเหนียวออกจากสะดือรดั โปย้ ก่ายไวจ้ นลม้ ลง แลว้
นางปีศาจจงึ ปล่อยสายใย นางทง้ั ๗ กลบั ไปยงั ถา้ ท่ีคมุ ขงั พระถงั ซมั จ๋งั นางหวั หนา้ ส่งั ให้
ออกจากสะดือรวบรดั พระถงั นางผงึ้ ทง้ั ๗ (อกุศลจติ ได้แก่ อุทจั จะ๑ วจิ กิ จิ ฉา๑ อสิ สา
ซมั จ๋งั ไวไ้ ด้ แลว้ มดั มือชกั รอก ๑ มัจฉริยะ๑ กุกกจุ จะ๑ ถนี ะ๑ และ มทิ ธะ๑) ท่ีเป็นธิดา
โยงไวบ้ นเพดานถา้ หวงั จะ บญุ ธรรมอย่เู ฝา้ พระถงั ซมั จ๋งั ไว้ แลว้ นางปีศาจทง้ั ๗ ก็ออกจาก
ตม้ กินเนือ้ พระถงั ซมั จ๋งั นาง ถา้ ป๊ัวซือตอ๋ ง มงุ่ หนา้ ไปสสู่ านกั อีง๊ ฮวยก๊วนท่ีพานกั ของแป๊ ะงนั้
ปีศาจแมลงมมุ ทง้ั เจด็ ออกจากถา้ ไปเพ่อื ไปอาบนา้ ท่ีสระย๊อก หมอ้ กนุ หรอื ปีศาจพนั ตา ผสู้ าเรจ็ ทางอคั คีฌาน
โก๊จ๊วั ท่ีเคยเป็นท่ีอาบนา้ ของนางฟา้ ทง้ั ๗ (ฌานังคะ ๗ วติ ก๑
วจิ าร๑ ปิ ติ ๑เอกคั ตา๑ โสมนัส๑ โทมนัส๑ และ อุเบกขา ฝ่ายเหง้ เจียออกติดตาม ชว่ ยเหลือโปย้ ก่ายจากใย แลว้
๑) และ นางปีศาจทง้ั ๗(อกศุ ลจติ ) ไดแ้ ยง่ มาครอบครองไว้ พรอ้ มดว้ ยซวั เจง๋ ออกติดตามมาถึงถา้ ป๊ัวซอื ต๋อง ถกู นางผงึ้ ทง้ั ๗
เสียเอง (อกศุ ลจติ ) แปลงกายออกนบั หม่ืนแสนรุมต่อย เหง้ เจียฆ่าตาย
เหง้ เจีย โปย้ ก่าย ซวั เจ๋ง ออกติดตามพระถงั ซมั จ๋งั กนั สนิ้ แลว้ แกไ้ ขพระถงั ซมั จ๋งั ออกมาได้ แลว้ รบี รุดเดนิ ทางไปไซที
ว่นุ วาย เหง้ เจียสอบถามเจา้ ท่ีเจา้ ทางก็ทราบความว่า นางปีศาจ ตอ่ ไป
แมงมมุ ไดจ้ บั ตวั พระถงั ซมั จ๋งั ไว้ และ ขณะนีก้ าลงั อาบนา้ อยู่ จงึ
แปลงกายเป็นเหย่ียวไปคาบผา้ น่งุ ของนางปีศาจท่ีเปลือ้ งทงิ้ ไว้ เดนิ ทางไปไดพ้ กั ใหญ่ ทง้ั ศิษยแ์ ละอาจารย์ ถงึ ลาหว้ ยนา้
ไหลรม่ รน่ื เบือ้ งหนา้ เป็นถา้ องึ้ ฮวยก๊วน เป็นท่ีพานกั ของ

93

ปีศาจพนั ตาแป๊ ะงนั้ หมอกนุ (มจิ ฉาสต)ิ อนั เป็นศษิ ยผ์ พู้ ่ขี องนาง หญิงวิเศษไผน้ าฝอ(สัมปชัญญะ) รอ้ งขอชีวติ ไวเ้ พ่อื นาไปเป็น
ปีศาจแมงมมุ ทงั้ ๗ (กศุ ลจติ ) ครงั้ แรกแป๊ ะงน้ั หมอ้ กนุ (มจิ ฉา คนเฝา้ ประตสู านกั ของนาง เหง้ เจียเลยไวช้ ีวติ ตามท่ีรอ้ งขอ ไผ้
สต)ิ ใหก้ ารตอ้ นรบั คณะศิษยแ์ ละอาจารยอ์ ยา่ งดีย่งิ ต่อเม่ือนาง
ปีศาจแมงมมุ กระซบิ ความใหท้ ราบวา่ ศษิ ยแ์ ละอาจารยค์ ณะนี้ นาฝอ(สัมปชัญญะ)จงู ตะขาบไป
คือศตั รูท่ีทาความเดือดรอ้ นใหก้ บั พวกตนจนตอ้ งหนีมาพง่ึ แป๊ ะ เหง้ เจียจงึ จดุ ไฟเผาสานกั องึ๊ ฮวยก๊วนเสียสิน้ แลว้ นา
งน้ั (มจิ ฉาสต)ิ โกรธจงึ วางยาพษิ ทาใหโ้ ปย้ ก่าย(ศลี ) ซวั เจ๋ง
(สมาธิ) และ พระถงั ซมั จ๋งั (ขันต)ิ อาเจียนสลบลม้ ลง คงเป็น อาจารยพ์ รอ้ มโปย้ ก่าย ซวั เจง๋ เดนิ ทางไปไซทีตอ่
เหง้ เจีย(ปัญญา)แตผ่ เู้ ดียวท่ีเฉลียวทนั หนีรอดไปได้ เหง้ เจียชกั
ตะบองออกสรู้ บกบั ปีศาจพนั ตาอยา่ งโกลาหลอลหม่าน แต่ก็ไม่ [มจิ ฉาสติ (ปี ศาจแมงมุมทงั้ ๗ กบั ปี ศาจนางผึง้ ทงั้ ๗)
สามารถเอาชนะมนั ได้ มริ ูจ้ ะทาประการใด จงึ ไปเชญิ หญิงวเิ ศษ ประกอบด้วยอกศุ ลจติ ๑๔ ได้แก่
ช่ือ ไผน้ าฝอ(สัมปชัญญะ) มารดาของเบ๊ายดิ แชกนุ (ดาว ๑. อหริ กิ ะ - ความไม่ละอายตอ่ บาป
ลูกไก-่ สต)ิ มาชว่ ย นางไผน้ าฝอ(สัมปชัญญะ)ใชอ้ าวธุ ของ ๒. อโนตตปั ปะ – ความไม่สะด้งุ กลัวตอ่ บาป
เบ๊ายดิ แชกนุ คือ เขม็ วเิ ศษ(โยนิโส มนสกิ าร) ทาดว้ ยแกว้ ตา ๓. ทฏิ ฐิ – ความเหน็ ผดิ
(จกั ษุของชวี ิต) เขา้ แกไ้ ขพระถงั ซมั จ๋งั กบั สานศุ ษิ ย์ ออกมาได้ ๔. มานะ – ความถอื ตวั
๕. โลภะ - ความอยากได้
ฝ่ายเหง้ เจียไดท้ ีใชต้ ะบองวเิ ศษตีปีศาจแมงมมุ ทง้ั ๗ ตาย ๖. โทสะ – ความคดิ ประทษุ ร้าย
สนิ้ เม่ือจะฆ่าปีศาจแป๊ ะงน้ั หมอ้ กนุ (มิจฉาสต)ิ มนั กลบั ๗. โมหะ – ความหลง
กลายเป็นตะขาบใหญ่ ๘. อุทจั จะ - ความฟ้งุ ซ่าน
๙. วิจกิ จิ ฉา – ความคลางแคลงสงสัย
๑๐. อสิ สา - ความรษิ ยา
๑๑. มัจฉริยะ – ความตระหนี่

94

๑๒. กกุ กจุ จะ – ความเดอื ดร้อนใจ สวรรคก์ ลืนกินเทวดาเสียหลายสิบหม่ืน ปีศาจใตอ้ ๋องตนท่ีสอง
๑๓. ถนี ะ – ความหดหู่ (ทฐิ ิ) รูปงามจมกู ยาวอาจย่ืนจมกู ไปมว้ นรดั ศตั รูได้ ปีศาจใต้
และ ๑๔. มิทธะ – ความงว่ งเหงา อ๋องตนท่ีสาม (ตณั หา) อาจกระพือปีกใหห้ ว่นั ไหวทงั้ มหาสมทุ ร
ดังนั้นเม่อื อาศัย สัมปชัญญะ (ความรู้สึกตวั พร้อมอยู่ ได้ แลว้ ยงั มีขวดวิเศษ “อิมเอียงยขี่ เ่ี พ้ง” ท่ีจะเรยี กใครลงไป
เสมอ) ไม่ว่า การน่ัง การเดนิ การดม่ื เป็ นการตัง้ ตน้ ของ แลว้ รา่ งจะละลายเป็นนา้ เลือดหมด
สติ โดยเฝ้าดู เฝ้าพนิ ิจ ในใจไว้โดยแยบคาย (โยนิโส
มนสิการ) เช่นนีแ้ ล้วอกุศลจติ กห็ ายไป เจตสกิ กบ็ ริสุทธิ]์ เหง้ เจียเม่ือทราบถงึ ฤทธิ์รา้ ยกาจของขวดวิเศษนี้ ใหร้ ูส้ กึ
คร่นั ครา้ มย่งิ นกั จงึ ใหโ้ ปย้ ก่าย ซวั เจง๋ อย่รู กั ษาอาจารย์ สว่ นตวั
ทฏิ ฐิ กบั มานะ คอื ตณั หา เองแปลงกายเขา้ ไปสอดแนมในถา้ ไซท่อต๋อง กลบั เสียทีปีศาจใต้
อ๋องทงั้ สาม ถกู จบั ตวั ไวไ้ ดป้ ีศาจใตอ้ ๋องส่งั ใหส้ มนุ ผี ๓๖ ตนหาม
เวลานนั้ สนิ้ สดุ ฤดรู อ้ น เรม่ิ ยา่ งเขา้ ฤดฝู น พระถงั ซมั จ๋งั และ ขวดอ๋มิ เอ๋ียงย่ีข่ีเพง้ มา อนั ขวดนน้ั บรรจดุ ว้ ยธาตโุ ป๊ ยก่วยทงั้ ๘
สานศุ ิษย์ รอนแรมไปไซทีจนบรรลถุ ึงภเู ขาไซท่อซวั ณ ถา้ ไซ (โลกธรรม ๘ - ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข เสื่อมลาภ เส่ือม
ทอ่ ต๋อง เป็นท่ีพานกั ของปีศาจยกั ษร์ า้ ยกาจ ๓ ตน มีบรวิ ารท่ีมี ยศ นินทา ทกุ ข)์ และ ไออากาศอีก ๒๒ (อินทรีย์ ๒๒ - ทา
ช่ือนบั ได้ ๘๔,๐๐๐ ตน ท่ีไมม่ ีช่ือนบั ไม่ถว้ น สามปีศาจแยกกนั ใหธ้ รรมอนื่ เป็ นไปตาม) ในขวดมีงพู ษิ ๔๐ ตวั (กรรมฐาน
อยคู่ นละ เขตแดน แตม่ กั มาชมุ นมุ กนั ท่ีถา้ ไซท่อตอ๋ ง ปีศาจใต้ ๔๐ - ทต่ี ัง้ แหง่ การทางานของจติ ) กบั มงั กรไฟ ๓ ตวั
อ๋องตนแรก(มานะ) มีฤทธิ์แปลงกายไดส้ ารพดั เคยขนึ้ ไปรุกถึง (ตณั หา ๓ - กามตณั หา ภวตัณหา วิภวตณั หา)ปีศาจใต้
ออ๋ งส่งั ใหจ้ บั เหง้ เจียยดั ลงในขวด เหง้ เจียกระชากงใู นขวดจน
ขาดเป็น ๒ ทอ่ นทงั้ ๔๐ ตวั แตส่ าหรบั มงั กรไฟทงั้ สาม(ตณั หา

95

๓)นนั้ มีพิษรา้ ยแรงเหลือทน จงึ ไดถ้ อนขนคมุ้ ตวั (สตใิ นสุญญ ครน้ั ขบวนเสล่ียงของปีศาจผ่านเขา้ เขตกาแพงเมืองไซท่อ
ตา)ท่ีพระโพธิสตั วก์ วนอิมมอบไวใ้ หใ้ ชใ้ นคราวจาเป็นมาใช้ ทา ก๊ก อนั เป็นท่ีพานกั ของปีศาจใตอ้ อ๋ งท่ี ๓ ปีศาจ(ตณั หา ๓)
ใหร้ อดจากขวดมฤตยนู นั้ ได้ ทง้ั หมดเขา้ รุมรบกบั เหง้ เจียโปย้ ก่ายซวั เจง๋ (ปัญญา ศลี สมาธิ)
สมนุ ๑๖ คน(อุปกเิ ลส ๑๖)ในขบวนเสล่ียงหามพระถงั ซมั จ๋งั ว่งิ
เม่ือหนีรอดออกมาไดแ้ ลว้ เหง้ เจีย(ปัญญา)ไปตามโปย้ เขา้ เมืองพรอ้ มทงั้ จงู มา้ และ ขา้ วของไปกกั ขงั ไว้
ก่าย(ศลี )มาช่วยกนั รบกบั ปีศาจ ปีศาจใตอ้ อ๋ งท่ีหนง่ึ (มานะ)
เหน็ ไดท้ ีอา้ ปากกลืนเหง้ เจีย(ปัญญา)ลงไปในทอ้ ง เหง้ เจีย ปีศาจใตอ้ อ๋ งท่ีหนง่ึ (มานะ) อา้ ปากคาบโปย้ ก่าย(ศลี )ได้
(ปัญญา)จงึ เตะถีบบีบจีไ้ สพ้ งุ จนปีศาจรา้ ยยอมแพ้ ใตอ้ ๋องท่ี ปีศาจใตอ้ อ๋ งท่ีสอง(ทฏิ ฐิ) เอางวงรดั ซวั เจ๋งไว้ เหง้ เจียเห็นฤทธิ์
หน่งึ (มานะ)ขอรอ้ งใหป้ ีศาจนอ้ งทงั้ สองยอมแพ(้ ทฐิ ิและ รา้ ยแรงของปีศาจใตอ้ ๋องจงึ ตีลงั กาหนีไปในอากาศอย่างรวดเรว็
ตัณหา) และวางอบุ ายขออาสาหามพระถงั ซมั จ๋งั ขนึ้ เสล่ียงไป สดุ แรงเกิด แตห่ าพน้ ฤทธิ์ของใตอ้ ๋องท่ี ๓ (ตัณหา) ไม่ มนั กาง
สง่ พน้ เขตไซท่อก๊กนี้ ปีกออกบนิ ตามไปโฉบจบั เหง้ เจียมาได้

ฝ่ายเหง้ เจียกบั พระถงั ซมั จ๋งั หลงเช่ือปีศาจ เพราะไม่รูว้ ่า สามปีศาจส่งั ใหส้ มนุ ผี ๑๐ ตน ตนุ๋ พระถงั ซมั จ๋งั และ
เป็นอบุ ายท่ีจะจบั พระถงั ซมั จ๋งั มาตม้ กินเนือ้ เหง้ เจียใหพ้ ระถงั สานศุ ษิ ย์ ดว้ ยหมอ้ นง่ึ ใบใหญ่ทง้ั คืนเพ่อื ท่ีจะไดก้ ินเนือ้ ใน
ซมั จ๋งั ขนึ้ น่งั เสล่ียงท่ีหามโดยสมนุ ปีศาจ ๘ คน (โลภ๑ โทสะ๑ วนั รุง่ ขนึ้ เหง้ เจียเป่ามนตก์ นั รอ้ นไวไ้ ดแ้ ลว้ เสกตวั หนอนหาวนอน
๑๐ ตวั ไปชอนรูจมกู สมนุ ผีทง้ั ๑๐ จนมนั เคลิม้ หลบั ไปสนิ้
โกรธ๑ อุปนาห๑ มักขะ๑ ปลาสะ๑ อิสสา๑ มัจฉรยิ ะ๑) เหง้ เจียจงึ แกพ้ ระถงั ซมั จ๋งั กบั พ่นี อ้ งออกมาได้ แต่กลบั ถกู ปีศาจ
สมนุ ผีอีก ๘ (มายา๑ สาเถยยะ๑ ถัมภะ๑สารัมภะ๑ มานะ๑ ใตอ้ อ๋ งรวบจบั แลว้ นากลบั เขา้ ไปขงั ไวใ้ นตเู้ หล็ก รอดมาไดแ้ ต่
อตมิ านะ๑ มทะ๑ ปมาทะ๑) นาหนา้ ขบวนรอ้ งตวาดเบิกทาง เหง้ เจีย
รวมเป็นสมนุ ปีศาจ ๑๖ คน (รวมเป็ นอุปกเิ ลส ๑๖)
ฝ่ายเหง้ เจียมริ ูท้ ่ีจะทาประการใด จงึ หกคะเมนไปใน

96

อากาศไปหาพระเซก็ เกียมองน่ีฮดุ โจ๊ กราบทลู เรอ่ื งความทกุ ข์ เจา้ ของ
ยากของพระถงั ซมั จ๋งั ใหฟ้ ัง สมเดจ็ พระเซก็ เกียมองน่ีฮดุ โจ๊ทรง ฝ่ายปีศาจใตอ้ อ๋ งท่ี ๓ (ตณั หา) คือ นกอนิ ทรยี น์ น้ั หา
เลา่ ใหเ้ หง้ เจียทราบวา่ ท่ีแทป้ ีศาจใตอ้ ๋องท่ีหน่งึ นน้ั คือ สิงห์
พาหนะของพระบนุ ซโู้ พธิสตั ว์ ปีศาจใตอ้ อ๋ งท่ีสองคือ ชา้ งเผือก ยอมแพแ้ ต่โดยดีไม่ พระยไู ล(พุทธภาวะ) ตอ้ งเนรมิตกอ้ นเนือ้
ของพระเพา้ เพยี้ นโพธิสตั ว์ สว่ นปีศาจใตอ้ อ๋ งท่ีสามตวั รา้ ยกาจ แดงๆล่อไวบ้ นพระเศียร ปีศาจอนิ ทรยี ส์ าคญั ว่าเป็นอาหารจงึ
นน้ั คือ นกอนิ ทรยี ร์ า้ ยลกู ของพญาหงสผ์ เู้ ป็นจอมแห่งสตั วม์ ีปีก ถลาโฉบลงมาจิก พระยไู ล(พทุ ธภาวะ) จงึ รวบจบั ขาทง้ั สอง
นกอนิ ทรยี น์ น้ั มีนอ้ งคือนกยงู พระเซก็ เกียมองน่ีฮดุ โจ๊ทรงเลา่ ให้ ของมนั ไวไ้ ด้ และพระเพา้ เพยี้ นตา่ งขบั ข่ีพาหนะกลบั ไปยงั เขา
เหง้ เจียฟังว่า ก่อนสมยั ท่ีพระองคจ์ ะทรงตรสั รู้ นกอินทรยี ต์ วั นี้ เล่งซวั ทางอากาศ
ไดก้ ลืนพระองคล์ งในทอ้ งพระองค์ ไดพ้ งุ่ ทะลขุ นึ้ กลางหลงั มนั
ขนึ้ ข่ีหลงั บงั คบั ใหไ้ ปยงั เขาเลง่ ซวั เพ่อื ลงโทษ แตพ่ ระพทุ ธเจา้ เหง้ เจียเขา้ ไปแกไ้ ขพระถงั ซมั จ๋งั และพ่นี อ้ งออกจากตู้
ทงั้ หลายทรงหา้ มปรามว่า หากขืนฆ่านกอนิ ทรยี น์ ีเ้ สีย เปรยี บดจุ เหล็กได้ เลีย้ งอาหารกนั อ่มิ หนาสาราญแลว้ เหง้ เจียกมุ ตะบอง
ฆา่ พทุ ธมารดา จงึ ทรงขนานนามมนั ว่า มหาราชาแห่งนกผเู้ ป็น วเิ ศษออกนาหนา้ ขบวน โปย้ ก่ายตามหลงั ซวั เจง๋ จงู มา้ ท่ีพระถงั
ท่ีมาแหง่ พระพทุ ธมารดา ซมั จ๋งั ข่ีพรอ้ มทง้ั หาบสมั ภาระตา่ งๆ ศิษยแ์ ละอาจารยบ์ า่ ยหนา้
ไปทางไซที
พระยไู ล(พทุ ธภาวะ - สัมมาทฏิ ฐิ) จงึ เสดจ็ จากวดั
ลยุ อมิ ย่ี พรอ้ มดว้ ยพระบนุ ซโู้ พธิสตั ว์ พระเพา้ เพยี้ นโพธิสตั วแ์ ละ [อุปกเิ ลสทงั้ ๓ ไดแ้ ก่ มานะ ทฐิ ิ และตัณหา ทาให้ ศลี
เหง้ เจีย ทงั้ ๔ เหาะม่งุ ตรงไปยงั เมืองไซทอ่ ก๊ก พระบนุ ซโู้ พธิสตั ว์ สมาธิ ปัญญา เพลนิ ใจด้วยนันทริ าคะ ในโลกธรรม ๘
กบั พระเพา้ เหีย้ นโพธิสตั วก์ ็การาบ ใตอ้ อ๋ งท่ี ๑ (มานะ) และ ท่ี ได้แก่
๒ (ทฐิ ิ) ได้ มนั ไดก้ ลบั กลายเป็นสงิ หแ์ ละชา้ งพาหนะเดมิ ของ
๑. ลาภ – ไดล้ าภ มีลาภ
๒. อลาภ – เสือ่ มลาภ เสอ่ื มเสีย
๓. ยส – ไดย้ ศ มียศ

97

๔. อยส – เสอ่ื มยศ กนั
๕. นินทา – ตเิ ตยี น ๑๓. มานะ – ความถอื ตัว ทะนงตน
๖. ปสังสา – สรรเสริญ ๑๔. อตมิ านะ - ดูหม่นิ เขา
๑๕. มทะ – ความมัว
๗. สุข - ความสุข
๘. ทกุ ข์ – ความทกุ ข็ เมา
พร้อมดว้ ยสมุนปี ศาจ ๑๖ ตน – อุปกเิ ลส ๑๖ ไดแ้ ก่ ๑๖. ปมาทะ – ความ
๑. โลภ – เพ่งเลง็ อยากไดข้ องเขา
๒. พยาบาท – คิดร้ายตอ่ เขา ประมาท เลินเล่อ
๓. โกธะ – ความโกรธ ด้วยอุปกเิ ลส ๑๖ เป็ นเหตุ
๔. อุปนาหะ – ความผูกโกรธ ทาใหศ้ ลี เพม่ิ มานะ สมาธิเพมิ่ ทฏิ ฐิ ปัญญาย่อมไม่หลุดพ้น
๕. มักขะ – ลบหลู่คุณทา่ น จากตัณหา ตณั หา คือความอยาก ถา้ มคี วามอยาก
๖. ปลาสะ – ยกตนเทยี มทา่ น ประกอบด้วยอวชิ ชา จงึ เป็ นเหตใุ หเ้ กดิ ทกุ ข์ หาเป็ นเช่น
๗. อสิ สา – ความรษิ ยา พระพทุ ธเจ้าทไ่ี ด้หลุดพน้ จากกเิ ลสแล้ว แตด่ ว้ ยพลังแหง่
๘. มัจฉริยะ – ความตระหน่ี เมตตา ทม่ี ีความอยากทปี่ ระกอบดว้ ยวชิ ชา คอื อยากให้
๙. มายา – มารยา เสแสร้ง สัตวท์ งั้ หลายพน้ ทกุ ข์ น่ันคือ ตัณหาของพระพุทธเจ้า
๑๐. สาเถยยะ – ความโอ้อวด หลอกเขา ทงั้ หลาย]
๑๑. ถมั ภะ – ความหวั ดอื้ กระด้าง
๑๒. สารัมภะ – การแข่งดี ไม่ยอมลดละ มุ่งแต่เอาชนะ ภกิ ษุตอ้ ง “ไม่มใี จ”

พระถงั ซมั จ๋งั และสานศุ ิษยเ์ ดนิ ทางเรอ่ื ยมาจนถึงเขต

98

แดนเมือง ปี๊เบียก๊ก (เมืองภิกษุ) แต่ขณะนน้ั ชาวเมืองไดเ้ ปล่ียน ฝ่ายเหง้ เจีย เห็นมเิ ป็นการจงึ รา่ ยมนตจ์ าแลงตนเองเป็น
ช่ือเป็นเมืองเซยี้ วจือ๊ ก๊ก เพราะเหตทุ ่ีพระราชาไดส้ นมเอก ธิดา พระถงั ซมั จ๋งั แลว้ กาบงั รา่ งพระถงั ซมั จ๋งั ใหเ้ ป็นเหง้ เจีย พระถงั
ของปีศาจแปลงมาเป็นเตา้ หยิน เชียงก๊ก (มิจฉาอาชโี ว) ซมั จ๋งั เก๊แสดงความยนิ ดีท่ีจะสละหวั ใจดาใหแ้ ก่พระราชา พระ
พระราชาทรงหลงใหลในเมถนุ ดว้ ยนางสนมเอกบาเรอจนซบู ถงั ซมั จ๋งั จาแลงใชม้ ือฉีกหนา้ อกแหวกใหท้ กุ คนในท่ีนน้ั ดู แตห่ ามี
ผอม เกิดโรครา้ ยขนึ้ เฒ่าเชียงก๊กจงึ บอกยาท่ีตอ้ งใชน้ า้ กระสาย หวั ใจท่ีปีศาจตอ้ งการทากระสายยาไม่ เพราะวา่ เหง้ เจยี นั้นไม่
ท่ีทาจากตบั เดก็ ๑,๑๑๑ ตบั ทงั้ นีป้ ีศาจจะกินตบั เดก็ มใี จ
ประชาชนตอ้ งถกู บงั คบั ใหน้ าบตุ รธิดามาใสก่ รงหา่ นตงั้ ไวห้ นา้
บา้ นเพ่อื รอเวลาฆ่าเอาตบั เม่ือเหง้ เจียแหวกอกใหด้ แู ลว้ กลบั กลายจากรา่ งพระถงั
ซมั จ๋งั มาส่รู า่ งเหง้ เจีย ชกั ตะบองวเิ ศษออกไล่ฆ่าปีศาจเชียงก๊ก
ฝ่ายพระถงั ซมั จ๋งั ทราบความทกุ ขย์ ากของชาวเมืองแลว้ ปีศาจเชียงก๊กรุดหนีไปซอ่ นตวั ท่ีถา้ เชงฮวั้ ต๋องท่ีมีหว้ ยนา้ ใส
เวทนาสงสารเด็กย่ิงนกั จงึ ขอรอ้ งใหเ้ หง้ เจียชว่ ยเหลือ เหง้ เจียจงึ สะอาด มีดงสน (ความสุขทเี่ ป็ นกเิ ลส)
บนั ดาลใหม้ ีลมพดั มาหอบกรงหา่ นท่ีบรรจเุ ด็กเหล่านนั้ ไปซอ่ นไว้
ในป่าแลว้ พระถงั ซมั จ๋งั พรอ้ มทงั้ สานศุ ษิ ย์ เขา้ เฝา้ พระราชาเพ่อื เหง้ เจียกบั โปย้ ก่ายเหาะตามปีศาจมา หมายจะฆ่าเสีย
ขอประทบั ตราหนงั สือผา่ นเมือง ในขณะนนั้ เฒา่ เชียงก๊กปีศาจ ใหต้ าย เหง้ เจียคน้ พบประตกู ลแลว้ ประตถู า้ ก็เปิด เหง้ เจีย
เห็นพระถงั ซมั จ๋งั เป็นพระภกิ ษุในพทุ ธศาสนาก็กล่าวคาสบ มองเหน็ เฒ่าเชียงก๊กกาลงั น่งั กอดธิดาสาวอยู่ จงึ เขา้ สรู้ บกนั
ประมาท คาสอนของพระพทุ ธเจา้ ต่างๆนานา แลว้ แสรง้ เทจ็ ทลู โกลาหล ในขณะนนั้ โปย้ ก่ายเอาคราดเกา้ ซ่สี บั ตน้ สนใหญ่ท่ี
พระราชาว่า หากใชห้ วั ใจดาของพระถงั ซมั จ๋งั เป็นนา้ กระสายยา เหลือ มีโลหิตคนไหลออกมา โปย้ ก่ายพดู ขนึ้ ว่า “ตน้ สนนน้ั นาน
แทนตบั เดก็ แลว้ อายจุ ะยืนนบั หม่ืนปี พระราชาทรงยินดีย่งิ นกั ท่ี ปีเขา้ มกั กลายเป็นปีศาจ”
จะไดอ้ ายขุ นาดนนั้ จงึ กลา่ วขอหวั ใจจากพระถงั ซมั จ๋งั
ฝ่ายเหง้ เจียสรู้ บกบั เชียงก๊ก ครน้ั พอไดโ้ อกาสใชต้ ะบอง
ทบุ ธิดาสาวของปีศาจเสียแหลกเหลว รา่ งกลบั กลายเป็นเสือ

99

ปลาขาว(มจิ ฉาอาชีโว) ในขณะจวนๆเหง้ เจียจะฆ่าปีศาจเฒา่ เมตตาของอวชิ ชา
เชียงก๊กน่นั เอง เทพเจา้ ประจาดาวน่าก๊กลิว๊ แชไดเ้ หาะมาทนั รอ้ ง
ลถุ งึ เดือนหกย่างเขา้ เดือนเจ็ด สองขา้ งทางไปไซทีท่ีมีดอกไม้
ขอชีวิตไว้ เพราะวา่ ปีศาจคือกวางขาว(สัมมาอาชีโว)พาหนะ บานสะพร่งั อาจารยแ์ ละสานศุ ษิ ยร์ อนแรมมาถึงดงสนร่มร่ืน
ประหลาดท่ีไมเ่ คยพบมาก่อน พระถงั ซมั จ๋งั จงึ ขอน่งั พกั ผ่อน
ของตน เหง้ เจียไวช้ ีวติ กวางขาว(สัมมาทฏิ ฐิ) แลว้ ชวนโปย้ ก่าย ฝ่ายเหง้ เจียนน้ั พเิ คราะหด์ เู หน็ วา่ ท่ีดงสนเป็นท่ีมีรศั มีรุง่ เรอื ง แต่
ครูเ่ ดียวท่ีกลางดงสนก็มีควนั ดาพงุ่ ขนึ้ มา โปย้ ก่าย และ ซวั เจ๋ง
เหาะกลบั เมืองปี๊เปียก๊ก แลว้ ไปนาเด็กท่ีซอ่ นไวใ้ นป่ามาคืนบิดา หาไดท้ นั สงั เกตเหน็ ไม่เพราะมัวเพลนิ เกบ็ ดอกไม้ ผลไม้อยู่
มารดา พระราชาก็หายประชวร ชาวเมืองต่างสกั การะแด่คณะ
ปีศาจตีย้ ง้ ฮหู ยิน(เมตตาของอวชิ ชา) หรอื ป๊ัวเจีย๊ ดก
ไปไซทีย่งิ นกั ศิษยแ์ ละอาจารยถ์ วายบงั คมลาพระราชาออก

เดินทางม่งุ หนา้ ไซที

[เมืองภกิ ษุ เปรียบเหมือน อารามทมี่ ีผู้บวชพระ แต่ทว่า
การเป็ นพระนั้นเพยี งเพอ่ื เป็ นการยังชีพ ถอื เป็ น มิจฉาอาชี
โว อาชีพผิด อาชีพช่ัว สักแตเ่ พยี งมีจวี รคลุมกายเพอื่
แสวงหาความสุขจากกเิ ลส ตบตาคนท่วั ไปโดยเฉพาะการ
หลอกลวงเดก็ เลก็ ใหห้ ลงเชื่อ ว่าเป็ นภกิ ษุ เพราะภกิ ษุผู้มี
ปัญญาทแ่ี ทจ้ ริงยอ่ มไม่มีใจทเ่ี ป็ นมิจฉาทฏิ ฐิ คอื เป็ นภกิ ษุ
เพยี งเพอ่ื การเลีย้ งชพี ของตนเอง]

100

วนอิม(กวนอิมผ่าซกี ) ซง่ึ เป็นปีศาจหนเู ผือกเฝา้ ดพู ระถงั ซมั จ๋งั อารามนีห้ ามีเหตกุ ารณอ์ ะไรไม่ ครนั้ ล่วงมาคืนท่ีสอง ในตอนดกึ
น่งั พกั ผอ่ นในดงสนอยู่ ครนั้ เห็นพระถงั ซมั จ๋งั น่งั อย่ลู าพงั คนเดียว พระถงั ซมั จ๋งั ลกุ ขนึ้ รอ้ งไหค้ รา่ ครวญและหมดขนั ตทิ ่ีจะไปไซที
มนั จงึ แปลงกายเป็นหญิงสาวถกู มดั มือหอ้ ยอย่บู นตน้ ไม้ ปาก เพ่อื อาราธนาพระไตรปิฎก ทง้ั นีเ้ พราะฤทธิ์ของปีศาจตีย้ ง้ ฮหู้ ยิน
รอ้ งออ้ นวอนใหพ้ ระถงั ซมั จ๋งั ช่วย พระถงั ซมั จ๋งั รอ้ งเรยี กใหโ้ ปย้ ท่ีพกั แรมอยดู่ ว้ ยกนั น่นั เอง
ก่ายขนึ้ ไปช่วยเหลือ มิไยท่ีเหง้ เจียผมู้ าทนั เหตกุ ารณจ์ ะคดั คา้ น
วา่ มนั เป็นปีศาจ พระถงั ซมั จ๋งั กบั โปย้ ก่ายก็หาเช่ือฟังไม่ ฝ่าย ฝ่ายเหง้ เจียเห็นดงั นน้ั เขา้ ปลอบประโลมอาจารยใ์ หอ้ นุ่ ใจ
ปีศาจตีย้ ง้ ฮหู ยิน ถกู ปลดลงจากตน้ ไมแ้ ลว้ ขอตดิ ตามรว่ มทางไป วา่ ไมเ่ ท่าไรไขจ้ ะหายไปเอง ส่วนเหง้ เจียเองยงั หาทราบสมฏุ ฐาน
ดว้ ย พระถงั ซมั จ๋งั รูส้ กึ เมตตาสงสารหญิงสาวไมม่ ีญาติผนู้ ี้ จงึ ของอาการไขข้ องพระถงั ซมั จ๋งั ไมไ่ ด้ ครน้ั ใกลส้ ว่างนางปีศาจ
อนเุ คราะหใ์ หเ้ ป็นศิษยต์ ดิ ตามคณะไปดว้ ย ออกไปชกั ชวนสามเณรผตู้ ่ืนขนึ้ ตีระฆงั ไปรว่ มอภริ มยด์ ว้ ย แลว้
จบั สามเณรกินเป็นอาหาร เป็นอย่างนีท้ กุ คืน จนภกิ ษุสามเณร
ศิษยแ์ ละอาจารยร์ อนแรมมาถงึ วดั หนง่ึ ช่ือ ติน๊ ไฮเ้ สียนล่มิ ในวดั หายไปอยา่ งไม่มีรอ่ งรอย
ย่ี (โยนิโส มนสกิ าร) ท่ีมีกาแพงลอ้ มรอบ ๔ ชนั้ นอกกาแพง
นนั้ มีโจร ผรู้ า้ ยชกุ ชมุ เท่ียวปลน้ สะดมอือ้ องึ อยู่ ชนั้ ท่ีหน่งึ มี เหง้ เจียเม่ือทราบความดงั นีแ้ ลว้ แปลงกายเป็นสามเณร
หอกลอง (เฝ้าดูการกระตุ้นด้านใน) ชนั้ ท่ีสองมีหอระฆงั นอ้ ยต่ืนแตด่ กึ ไปตีระฆงั นางปีศาจเขา้ มาชกั ชวนไปรว่ มอภิรมย์
(เฝ้าดูการกระตุ้นในขณะทยี่ งั มี วติ ก วจิ าร เป็ นวจสี ังขาร) ดว้ ย พอเหง้ เจียเผลอตวั นางปีศาจก็ขดั ขาเหง้ เจียลม้ ลง มนั
และในชน้ั ท่ีสามนนั้ มีเตา้ หยนิ (เฝ้าดูการกระตุ้นในขณะวติ ก กระโดดเขา้ ปลกุ ปลา้ เหง้ เจียหวงั จะเอานา้ สมั ภาวะไปเป็นนา้
วจิ าร ระงบั สนิ้ แล้ว) ชน้ั ท่ีส่ี ซง่ึ เป็นชน้ั ในสดุ ของอารามติน้ ไฮ้ กระสายยาอย่างก่อนมา เหง้ เจียจงึ กระชากตะบองวเิ ศษออกมา
เสียนลมิ ย่ี นีม้ ีพระภิกษุช่ือ พเิ บ๊จง(เฝ้าดกู ารกระตนุ้ สรู้ บกบั นางปีศาจ ตยี้ ง้ ฮหู ยินสเู้ หง้ เจียไมไ่ ดถ้ อดรา่ งหลอกให้
อายตนะ) จงึ ไดร้ บั การตอ้ นรบั อยา่ งดี คืนแรกของการคา้ งคืนท่ี เหง้ เจียสรู้ บ สว่ นตวั มนั เองบนั ดาลเป็นสายลมหอบพระถงั ซมั จ๋งั
ท่ีกาลงั หลบั ไปซอ่ นไวท้ ่ีถา้ โป๊ เต๊ยตอ๋ งภเู ขาฮมั้ ถงั ซวั แลว้ ใหส้ มนุ