Triple twins

500 จอ้ งมาทเี่ ขาเพยี งคนเดยี ว แฝดคนโตมองสำ� รวจไปรอบหอ้ ง
กอ่ นจะมองหาทนี่ งั่ ทวี่ า่ งอยู่ หลงั หอ้ ง? เขาพจิ ารณาวา่ ถา้ อยู่
ตรงนนั้ กค็ งจะเปน็ ผลดกี บั ตวั เองไมน่ อ้ ย เพราะจะไดไ้ มเ่ ปน็
จดุ ลอ่ สายตาจากใครจนกระทง่ั
“เฮย้ ไอแ้ ฝด มานงั่ นด่ี ”ิ เสยี งนกั เรยี นชายภายในหอ้ ง
ตะโกนขน้ึ มาพรอ้ มตบเกา้ อดี้ า้ นขา้ ง การกระทำ� นน้ั ไมไ่ ดเ้ ปน็
ทนี่ า่ สนใจสำ� หรบั ปลมื้ เขาเดนิ ดมุ่ ๆ เขา้ ไปทน่ี ง่ั หลงั หอ้ งตดิ
รมิ หนา้ ตา่ งตามทต่ี วั เองตอ้ งการ ทำ� ใหเ้ ดก็ ผชู้ ายคนนนั้ ถกู
เพอ่ื นในหอ้ งขำ� คกิ คกั กนั ใหญเ่ พราะถกู เมนิ ตงั้ แตค่ รงั้ แรกที่
เรมิ่ ทกั ทาย
ปลมื้ จดั แจงกระเปา๋ นกั เรยี นอยา่ งเปน็ ระเบยี บกอ่ นจะ
หยบิ หนงั สอื เลม่ โปรดของตวั เองมาอา่ นและไมส่ นใจสายตา
ของคนรอบขา้ ง

ปง้ั !

เสียงทุบโต๊ะจากนักเรียนชายคนเม่ือครู่ ยืนอยู่ตรง
หนา้ ปลม้ื ในขณะนนั้
“กวนตนี เหรอวะ”
“...” ปลม้ื ยงั คงเงยี บและเปดิ หนงั สอื ของตวั เองอา่ นตอ่
ไปไมไ่ ดส้ นใจการกระทำ� ของชายตรงหนา้ ความนง่ิ ของแฝด
คนโตทำ� ใหอ้ ารมณโ์ มโหของเดก็ ชายตรงหนา้ พงุ่ ถงึ ขดี สดุ
เขากระชากหนงั สอื ในมอื ของแฝดคนโตขน้ึ มาพรอ้ ม
จอ้ งมองไปทหี่ นา้ ของปลมื้ เหมอื นจะเยย้ หยนั แตก่ ย็ งั ไมไ่ ด้
รบั ความสนใจ ปลมื้ ถอนหายใจพรอ้ มพดู ออกมาวา่
“ไมอ่ ยากจะเสวนากบั ลกู เจา้ ของโรงกลนั่ ไวนท์ ก่ี �ำลงั
จะล้มละลายหรอกนะครับ” เขาพูดออกมาพร้อมกับยิ้มให้
อยา่ งเปน็ มติ ร แตแ่ นน่ อนคนทไี่ ดร้ บั รอยยม้ิ นน้ั มนั ไมไ่ ดร้ บั
รถู้ งึ ความเปน็ มติ รสกั นดิ เดยี ว

“เฮย้ กอ็ ตบา้ นมงึ จะลม้ ละลายเหรอวะ” เสยี งของเดก็
ผชู้ ายอกี คนหนง่ึ ตะโกนถาม ทำ� ใหท้ กุ คนภายในหอ้ งเรม่ิ สง่
เสยี งซบุ ซบิ นนิ ทาเดก็ ชายทอ่ี ยตู่ รงหนา้ ของปลม้ื กอ่ นทเ่ี ขาจะ
พดู ออกมาวา่
“มงึ พดู บา้ อะไรของมงึ วะ ใครลม้ ละลาย”
ปล้ืมไม่พูดอะไรนอกจากหยิบโทรศัพท์มาเปิดเข้า
ข้อมูลลับของทางบริษัทพ่อตัวเองและยื่นให้กับเด็กชายตรง
หนา้ พรอ้ มบอกวา่
“เชค็ กเู้ งนิ ตรงนนั้ ชอ่ื ของใครคงจะอา่ นออกนะครบั ”
“แลว้ ก.็ .. ชว่ ยคนื หนงั สอื ที เลม่ นน้ั คงไมเ่ หมาะกบั คน
อยา่ งคณุ นะ่ ”
ปลมื้ พดู พรอ้ มลกุ ยนื ขนึ้ และหยบิ หนงั สอื จากมอื ของ
เดก็ ชายตรงหนา้ กอ่ นจะเดนิ ออกไปนอกหอ้ งสวนกบั อาจารย์
ทก่ี ำ� ลงั เขา้ มาในคาบโฮมรมู คาบแรกทง้ิ ใหเ้ ดก็ ชายทเ่ี พง่ิ จะมา
หาเรอื่ งตวั เองหมาดๆ โดนยงิ คำ� ถามจากเพอ่ื นรว่ มหอ้ ง
“น”่ี
เด็กผู้ชายผมส้ันเต่อจนเห็นค้ิวอายุรุ่นราวคราว
เดยี วกนั เดนิ มาจบั ไหลข่ องปลม้ื เขาหนั ไปมองและคดิ วา่ นา่
จะเปน็ เพอื่ นรว่ มหอ้ งของตวั เองอยา่ งแนน่ อน
“ไปไหนอะ ไปดว้ ยไดป้ ะ”
“ไมใ่ ชธ่ รุ ะกงการอะไรของนาย”
“เราหมอก ทนี่ งั่ โตะ๊ ขา้ งๆ ปลมื้ ไง”
ใหต้ ายสไิ อค้ วิ้ ประหลาดคนนไี้ มไ่ ดส้ นใจในสง่ิ ทเี่ ขา
พูดไปสักนิดและตัวปล้ืมก็ไม่สันทัดในการพูดคุยกับคนไม่
สนทิ มากขนาดนน้ั แถมเบอื่ มากกวา่ เดมิ อกี ทจ่ี ะตอ้ งปฏเิ สธ
ใครซำ้� ๆ จนกระทงั่

501

502 “อมื ไปด”ิ ปลมื้ ตอบตกลงกอ่ นจะเดนิ นำ� ออกไปโดย
มหี มอกเดนิ ตามหลงั และเรง่ ฝเี ทา้ เพอื่ ไปเดนิ ขา้ งๆ ตวั แฝด
คนโต เป็นบรรยากาศที่อึดอัด เด็กชายแปลกหน้าท้ังสอง
คนเดนิ ไปตามทางเดนิ โรงเรยี นและมงุ่ ตรงไปยงั หอ้ งสมดุ ใน
คาบโฮมรมู

30 นาทผี า่ นไป..

“จะอ่านหนังสือแบบนี้ไม่ไปไหนเลยเหรอ” หมอก
พูดขึ้นมาหลังจากท่ีหนังมองปลื้มในบริบทเดิมๆ คือการ
อา่ นหนงั สอื รวบมา 20 กวา่ นาทแี ลว้
“มีความคิดเห็นยังไงกับการเมืองภายในประเทศ”
นน่ั เปน็ คำ� ถามแรกทป่ี ลม้ื ถามหมอกกลบั มา
“เออ่ ไกลตวั มงั้ ”
“เคยเจอถนนทพี่ งั ไหม รสู้ กึ ยงั ไง” ปลม้ื ยงั คงถามตอ่
“มันก็น่าร�ำคาญใจนะถนนสาธารณะแบบนี้ควรจะ
ทำ� ใหด้ ๆี ส”ิ
“แลว้ มนั ไกลตวั ตรงไหนละ่ ”
สนิ้ สดุ คำ� พดู ของแฝดคนโตทำ� ใหเ้ ดก็ ชายควิ้ ประหลาด
นง่ิ ไปเลก็ นอ้ ยกอ่ นจะถามตอ่ วา่
“ทำ� ไมถงึ ชอบอา่ นหนงั สอื อะ”
“หนงั สอื ไมเ่ หมอื นคน”
“มนั กต็ อ้ งแนน่ อนอยแู่ ลว้ สิ หนงั สอื ไมม่ ชี วี ติ นะ”
“หมายถงึ เนอ้ื ใน หนงั สอื เลม่ นค้ี อื ขนาด A5 มจี ำ� นวน
300 หนา้ ปกอารต์ มนั เขา้ เลม่ ไสกาว สว่ นเนอ้ื หากม็ แี คเ่ รอื่ ง
ทเี่ ราสนใจ”
“เราถงึ ยอมเสยี เงนิ ซอื้ มาอา่ น”

“แล้วยังไงต่อเหรอ”หมอกยังคงสนใจในส่ิงท่ีปลื้ม
จะพดู
“คนเรามหี ลากหลายรปู แบบมนั อาจจะคลา้ ยหนงั สอื
ตรงทรี่ ปู ลกั ษณก์ เ็ หมอื นหนา้ ปก คนเราอาจจะชอบใครสกั คน
จากการมองเหน็ แค่รปู ร่างหรอื หนา้ ตาเหมอื นๆ กบั หนังสือ
ทเี่ ราซอ้ื เพราะหนา้ ปกนนั่ แหละ” ปลม้ื ยงั คงพดู ตอ่
“แลว้ มนั ไมเ่ หมอื นกบั คนตรงไหนละ่
“ตรงทห่ี นงั สอื เขยี นออกมาแลว้ มนั ไมเ่ ปลย่ี นไป ตอ่ ให้
เวลาจะผา่ นไปนานแคไ่ หน เนอ้ื หาในหนงั สอื กย็ งั คงเหมอื น
เดมิ ไมเ่ หมอื นกบั คน”
“คนเราเปลยี่ นไปตลอดเวลา”
ปล้ืมพูดพร้อมมองที่หนังสือของตัวเองก่อนจะหัน
สายตากลบั มามองทคี่ นตรงหนา้
“แต่ว่าหนังสือจะเขียนได้มันก็หยิบออกมาจาก
จนิ ตนาการและความรแู้ ละประสบการณข์ องคนเขยี นไมใ่ ช่
เหรอ”
“แสดงวา่ เนอื้ หาในเลม่ ตอ่ ๆ ไปมนั อาจจะเปลย่ี นแปลง
ไปหรือได้รับการพัฒนาต่อได้สิ” หมอกพูดออกมาท�ำให้
ปลมื้ รสู้ กึ สะดดุ เลก็ นอ้ ยเพราะนก่ี เ็ ปน็ อกี มมุ มองใหมๆ่ ทเ่ี ขา
ไมไ่ ดน้ กึ ถงึ แฝดคนโตคดิ ในใจกอ่ นทจี่ ะวางหนงั สอื ลงและ
ใหค้ วามสนใจในเดก็ ผชู้ ายตรงหนา้ ตวั เองมากขน้ึ
“ชอ่ื อะไรนะ”
“หมอก เราชอ่ื หมอก”
“นปี่ ลม้ื นะ”
“รอู้ ยแู่ ลว้ ใครไมร่ จู้ กั ลกู เจา้ สวั พารณิ ทรบ์ า้ งอะ” หลงั
จากทห่ี มอกพดู ชอ่ื พอ่ ของเขาออกมาทำ� ใหป้ ลมื้ รสู้ กึ หงดุ หงดิ
ใจเลก็ นอ้ ยกอ่ นจะพดู ตอ่ วา่

503

504 “นส่ี นใจกนั แคเ่ พราะเปน็ ลกู ของเจา้ สวั งน้ั เหรอ..
คนกเ็ หมอื นๆ กนั หมดนน่ั แหละ” ปลมื้ พดู พรอ้ มหยบิ
หนงั สอื ของตวั เองกอ่ นจะลกุ ขน้ึ ยนื สรา้ งความประหลาดใจ
ใหก้ บั หมอกเลก็ นอ้ ย ทเี่ ขารสู้ กึ แยเ่ พราะตวั เองคดิ จะสนใจ
หมอก ปลมื้ คดิ วา่ หมอกไดเ้ ขา้ มาเปดิ มมุ มองใหมๆ่ ใหต้ วั เอง
ไดเ้ รยี นรแู้ ตไ่ มค่ ดิ วา่ เดก็ ผชู้ ายตรงหนา้ กจ็ ะเปนเหมอื นกบั คน
ทกุ คนทผี่ า่ นมาคอื ใหค้ วามสนใจในตวั เขาเพราะแคเ่ ปน็ ลกู
ของเจา้ สวั พารณิ ทร์

หมบั !

หมอกจับข้อมือของปล้ืมก่อนท่ีเขาจะได้ก้าวขาเดิน
ออกไปพรอ้ มบอกวา่
“ไมไ่ ดส้ นใจเพราะเปน็ ลกู เจา้ สวั หรอกนะ”
“แตส่ นใจตอนทป่ี ลม้ื ตอกหนา้ ไอก้ อ็ ตตา่ งหาก”
“กอ็ ต?” ปลม้ื เลกิ คว้ิ ขนึ้ ดว้ ยความฉงนกอ่ นทหี่ มอก
จะอธบิ ายวา่
“กไ็ อค้ นทมี่ าหาเรอ่ื งทโ่ี ตะ๊ ไง ลมื แลว้ เหรอ”
“ไมไ่ ดใ้ สใ่ จเทา่ ไหรน่ ะ่ ”
“แตพ่ ดู จรงิ นะตอนนนั้ แมง่ โคตรเทเ่ ลยอะ”
“เทจ่ นอยากจะเขา้ มาทำ� ความรจู้ กั ”
“อกี อยา่ ง...” หมอกพดู ทงิ้ ทา้ ยสกั พกั ทำ� ใหป้ ลม้ื รสู้ กึ
สงสยั
“ปลมื้ ดเู พอรเ์ ฟคมากเกนิ ไป”
“เพอรเ์ ฟค?” ปลมื้ เลกิ ควิ้ และสงสยั ในสง่ิ ทห่ี มอกพดู
“ใชเ่ พอรเ์ ฟค เรยี นกด็ แี ถมมคี วามสามารถมากเกนิ
เดก็ อายเุ ทา่ กนั ไมใ่ หเ้ รยี กเพอรเ์ ฟคใหเ้ รยี กวา่ อะไร”

หมอกพูดพร้อมกับแววตาท่ีเป็นประกายมองมาที่
ตวั แฝดคนโตทำ� ใหเ้ ขารสู้ กึ ประหมา่ เลก็ นอ้ ย มนั เหมอื นไดร้ บั
การเคารพจากใครสกั คนละ่ มง้ั กอ่ นทห่ี มอกพดู ตอ่ อกี วา่
“ถา้ ไดเ้ ปน็ เพอื่ นอาจจะรจู้ ดุ ออ่ นในตวั ปลม้ื บา้ ง”
“คงแปลกๆ ใชไ่ หมทอี่ ยากเปน็ เพอื่ น แตก่ ห็ าทางเพอื่
เอาชนะนะ่ ”
สิ้นสุดค�ำพูดของหมอกท�ำให้ประตูในใจของปล้ืม
เปดิ ออกมาเพราะตงั้ แตเ่ กดิ ไมม่ ใี ครสงสยั ในความสามารถ
หรอื จะคน้ หาจดุ ดอ้ ยในตวั ของเขา ไมว่ า่ ครอบครวั พน่ี อ้ ง หรอื
ใครก็ตาม แต่น่ีเป็นคร้ังแรกท่ีมีคนมองเขาในฐานะคน
ธรรมดาทม่ี จี ดุ ออ่ นเหมอื นกบั คนทว่ั ๆ ไป เรยี กวา่ ยงั ไงดลี ะ่
เขารสู็ กึ สนใจในตวั หมอกมากขนึ้ กวา่ เดมิ ละ่ มง้ั
“ง้ันเหรอ พยายามให้ได้ล่ะ” ปล้ืมแอบยิ้มในใจ
เพราะเปน็ ครงั้ แรกทเ่ี ขาจะไดส้ มั ผสั กบั คำ� วา่ เพอื่ นสกั ที
“แล้วนี่จะลุกไปไหนอะ หิวแล้วเหรอ?” หมอกพูด
พร้อมท�ำน่าสงสัยมายังแฝดคนโต เขารู้สึกผิดกับหมอก
เลก็ นอ้ ยทมี่ องเจตนาของหมอกผดิ ไปเลยบอกออกไปวา่
“หวิ ”
“แลว้ ไมบ่ อก ไปกนิ ขา้ วกนั ” พอพดู จบหมอกกจ็ ดั การ
ดงึ มอื ของปลมื้ เดนิ ออกจากหอ้ งสมดุ ไปอยา่ งเรง่ รบี

ในเวลาเดยี วกนั อกี ดา้ นหนง่ึ ..

“จรงิ อะ เธอคอื เปรมเหรอลกู ของเจา้ สวั พารณิ ทรค์ น
นนั้ อะนะ” เดก็ ผหู้ ญงิ หลายคนในชน้ั เรยี นกำ� ลงั รมุ ลอ้ มรอบ
โตะ๊ ของเปรมและเรมิ่ ยงิ คำ� ถามเกยี่ วกบั ตวั เขามากขนึ้
“สนใจผหู้ ญงิ แบบไหนเหรอ”

505

506 “อาจจะเปน็ แบบเธอกไ็ ดน้ ะ” เปรมพดู พรอ้ มขยบิ ตา
ให้เด็กผู้หญิงตรงหน้าท�ำให้เสียงกรี๊ดเริ่มดังออกมาอีกคร้ัง
แนน่ อนเดก็ ผหู้ ญงิ ชอบในตวั เขามากและเปรมกย็ งั คงสนกุ กบั
การบรหิ ารเสนห่ ข์ องตวั เองจนกระทงั่
ผว้ั ะ !
“ไอเ้ หยี้ ใครวะ เจบ็ นะเวย้ ”
“องิ เอง มไี รปะ”
“มงึ อกี ละ เปน็ ไรกบั กนู กั เนย่ี ”
“แมลงวันตอมขี้จนไม่มีทางจะเดินแล้ว ละพวกเธอ
นี่จะมารุมล้อมอะไรกันนักกันหนาไม่มีอะไรท�ำรึไงไปๆๆ”
อิงจันทร์พูดพร้อมโบกมือไล่เด็กผู้หญิงทุกคนที่มารุมล้อม
รอบโตะ๊ ของเปรม
“สาระแน ไมฮ่ อตแลว้ กม็ าหาเรอ่ื งคนอน่ื ”
“โทษนะ” อิงจันทร์พูดพร้อมหยิบจดหมายรักท่ีเขา
ได้รับจากผู้หญิงและผู้ชายขึ้นมาให้เปรมดู ท�ำเอาเจ้าตัว
รสู้ กึ หงดุ หงดิ เลยแหละวา่ เดก็ อยา่ งองิ จนั ทรน์ ะ่ เหรอจะมคี น
มาชอบ
“เขยี นเองรเึ ปลา่ โดว่ ”
“ง้ันมาจะอ่านให้ฟัง” คนตัวเล็กพูดพร้อมหยิบ
จดหมายมาฉบบั หนงึ่ กอ่ นทเี่ ปรมจะปดั มอื ออกไปเบาๆ
“ไมต่ อ้ งอะ ไมอ่ ยากร”ู้
“ปกตเิ ปรมออกจะสอดรสู้ อดเหน็ จะตาย”
“ปากด”ี
“จรงิ เหรอ แลว้ เปรมเคยลองปะ”
“หะ้ ?!”

“ตกใจอะไรขนาดนน้ั นะ่ สนใจเหรอ” องิ จนั ทรแ์ อบ
ยิ้มข�ำกับการกระท�ำของเปรมเล็กน้อยด้วยความเอ็นดู
เพราะเปรมน่ะถึงจะท�ำตัวเป็นเด็กหนุ่มคาสโนว่าต้ังแต่
ประถมตน้ แตจ่ รงิ ๆ แลว้ เขาไกอ่ อ่ นมากกวา่ ใครเลยละ่
“พูดอะไร นี่เพ่ิงประถมเองนะ ไปรู้มาจากไหนอะ
แกแ่ ดด!!”
“เปรมอยา่ เสยี งดงั ” องิ จนั ทรพ์ ดู พรอ้ มเอามอื ไปอดุ
ปากของเปรมแลว้ บอกวา่
“เคยอา่ นบา้ งไหม หนงั สอื นยิ ายนะ่ ”
“อา่ นบา้ งนะ เผอ่ื จะไดร้ วู้ า่ อาการตอนจบู เปน็ ยงั ไง”
สน้ิ สดุ คำ� พดู ขององิ จนั ทรท์ ำ� เอาแฝดคนรองรสู้ กึ เขนิ จนทำ� ตวั
ไมถ่ กู ถงึ แมเ้ ขาพยายามจะนง่ิ สกั แคไ่ หน แตห่ ขู องเขากแ็ ดง
จนดอู อกไดช้ ดั เจนอยดู่ ี
“เขนิ ?”
“ส้นตีนเถอะ” เปรมพูดปัดไปอย่างนั้นเพราะคิดว่า
คนตวั เลก็ จะรดู้ เี กยี่ วกบั ตวั เขามากเกนิ ไปหนอ่ ยแลว้ มงั้
ส้ินสุดบทสนทนาก็มีเด็กนักเรียนมัธยมต้นคนหนึ่ง
เดนิ เขา้ มาในหอ้ งพรอ้ มยน่ื จดหมายซองสชี มพใู หก้ บั เปรม
“จดหมาย?”
“ออื้ พใี่ หเ้ ปรมนะ”
หลังจากที่เปรมรับจดหมายมาเด็กนักเรียนผู้หญิงก็
เดนิ กระมดิ กระเมยี้ นออกไปหากลมุ่ เพอื่ นของเขา
“วา้ ว องิ มงึ ดนู ดี่ กิ ไู ดจ้ ดหมายรกั ดว้ ยอะ”
“แหวะ จะอว้ ก”
“แค่เข้ามาได้ไม่ถึงวันก็ฮอตปรอทแตกขนาดน้ี สม
แลว้ ชายเปรม” เขายงั คงหลงตวั เองอยทู่ โ่ี ตะ๊ พรอ้ มมอี งิ จนั ทร์

507

508 ทำ� หนา้ เหมน็ ใสต่ ลอดเวลา คนตวั เลก็ ไดแ้ ตค่ ดิ วา่ อยากจะ
โบกหวั ลงไปสกั ทเี พราะหมนั่ ไส้ กอ่ นจะพดู วา่
“นเ่ี ปรม”
“วา่ ไง”
“ถา้ องิ สง่ จดหมายรกั ใหเ้ ปรม เปรมจะรบั ปะ”
“บ บา้ มงึ อะเหรอจะมาสง่ ใหก้ ”ู เปรมพดู ตะกกุ ตะกกั
กอ่ นจะมองไปทอี่ งิ จนั ทรด์ ว้ ยสหี นา้ สงสยั จนถงึ ขดี สดุ
“เอาจดหมายฉบบั นนั้ ไปทงิ้ ดเิ ดยี๋ วสง่ ใหเ้ ลย” องิ จนั ทร์
พดู พรอ้ มชไ้ี ปยงั จดหมายรกั ทเี่ พงิ่ จะไดม้ า
“หึ ถา้ ไดจ้ ดหมายของมงึ แสดงวา่ กนู มี่ นั ฮอตจนหา้ ม
ใจไม่ไหวแน่นอน” เปรมพูดพร้อมเดินไปท่ีถังขยะแล้วทิ้ง
จดหมายรักของเด็กนักเรียนมัธยมต้นน�ำมาให้เมื่อสักครู่
แลว้ หนั เดนิ กลบั มาทโ่ี ตะ๊ กอ่ นจะแบมอื ไปทางองิ จนั ทร์
“ไหนอะจดหมายก”ู
“อะ” องิ จนั ทรย์ ม้ิ กอ่ นจะวางซองจดหมายสขี าวใหก้ บั
เปรม
“ไปกนิ ขา้ วละนะไวเ้ จอกนั คอ่ ยอา่ นตอนองิ ออกไป
ละ่ ” หลงั จากทเี่ ปรมรบั มาเจา้ ของจดหมายฉบบั นกี้ ร็ บี เดนิ ดมุ่
ๆออกไปกนิ ขา้ วกบั กลมุ่ เพอื่ นทเ่ี ขานดั เอาไว้ แฝดคนทส่ี อง
มองตามจนแผน่ หลงั เลก็ หายไปแลว้ บรรจงเปดิ ซองจดหมาย
อยา่ งเรง่ รบี หยบิ เอากระดาษดา้ นในออกมาอา่ น

“ฝนั อยเู่ หรอ ไอโ้ ง”่

เปรมมองขอ้ ความในกระดาษพรอ้ มขยำ้� ขนมนั ยบั เปน็
กอ้ นโยนลงพน้ื แลว้ กระทบื อยซู่ ำ้� ๆ อยา่ งนน้ั กอ่ นจะสบถออก
มาวา่

“ไอเ้ ดก็ เหยี้ !!”

และอกี ดา้ นหนงึ่ ...
กับเด็กท่ีไม่สนใจเรียนอย่างปกป้องการเข้าโฮมรูม
ในคาบแรกเป็นสิ่งที่เขาจะไม่ท�ำอย่างแน่นอน แฝดคนเล็ก
แอบโดดมากอ่ นทอ่ี าจารยเ์ ขา้ สอนแค่ 5 นาทเี ทา่ นนั้
แฝดคนเลก็ เดนิ มาสำ� รวจโรงยมิ ไวก้ อ่ นเปน็ อนั ดบั แรก
เขาอยากจะรวู้ า่ ทที่ ต่ี วั เองจะมาสงิ อยใู่ นเวลาทไ่ี มอ่ ยากเรยี น
คณติ ศาสตรน์ น้ั เปน็ ยงั ไงแตไ่ มท่ นั จะไดเ้ ดนิ ไปไหนไกล
พลก่ั !
เสียงไหล่กระทบกันจนเกิดเสียงดังล่ัน ท�ำให้ท้ังตัว
แฝดคนเล็กและคนที่เดินชนนั้นล้มไปคนละทาง ของพะรุง
พะรงั ทหี่ อบมากต็ กกระจดั กระจายเตม็ พน้ื ไปหมด
“ขอโทษครบั ๆๆ” เด็กนอ้ ยรบี ขอโทษขอโพยก่อนจะ
เรมิ่ เกบ็ หนงั สอื ของคนตรงหนา้
“โอ้ย อีต้องน้องมันก็ตัวแค่นั้นชนเข้าไปเป็นอะไร
ไหมนะ่ ” เดก็ หนมุ่ อกี คนพดู พรอ้ มกม้ ลงมาชว่ ยเกบ็ ของ ทนั ที
ท่ีแฝดคนเล็กเงยหน้าขึ้นไปสบตากับคนที่บ่นเพื่อนตัวเอง
อบุ อบิ
“นอ้ งงงงงงง!!!”
“ชอื่ อะไร!!!”
“อยชู่ น้ั ไหน!!!”
“ทำ� ไมนา่ รกั จงั ฮอื อ” เดก็ มธั ยมตน้ คนนนั้ พดู พรอ้ ม
มาจบั มอื ของปกปอ้ งเอาไวก้ อ่ นทเี่ พอ่ื นคนขา้ งๆ จะพยายาม
หา้ มการกระทำ� ของเพอ่ื นตวั เอง

509

510 “ดวิ ใจเยน็ นอ้ งแคป่ ระถม”
“โอย้ มงึ กด็ นู อ้ งนา่ รกั มาก ดแู กม้ ใสๆ ตาโตๆ ถา้ ยมิ้
ออกมานะ กตู ายยยยย”
คนทช่ี อ่ื ดวิ พดู พรอ้ มกบั อาการเขนิ อายอยา่ งไมส่ นใจ
สายตาของปกปอ้ งหนั มาถามแฝดคนเลก็ ยำ�้ อกี ครง้ั วา่
“นอ้ งชอื่ อะไรครบั ”
“ป้องครับ ป้องปราบ พิทักษ์เมฆี อยู่ช้ัน ป. 6/3”
เดก็ นอ้ ยตาใสพดู พรอ้ มเกบ็ ของทกุ อยา่ งจนเสรจ็ สรรพ แลว้
ยนื่ ใหก้ บั ตอ้ งรกั กอ่ นจะลกุ ขน้ึ ปดั ฝนุ่ ทเี่ ปอ้ื นตามตวั ออก
“นอ้ งนา่ รกั มากเลยอะ รสู้ กึ อยากเปน็ แม”่
ดวิ พดู ออกมาพรอ้ มกบั จบั หนา้ ทอ้ งตวั เองกลายๆ วา่
ตวั เองกำ� ลงั ทอ้ งอยกู่ อ่ นทเ่ี พอื่ นรกั ของเขาจะตแี ขนไปสกั ที

เพยี้ ะ !

“อตี อ้ ง! ตกี ทู ำ� ไมกเู จบ็ ”
“ก็มึงน่ากลัว” ต้องรักพูดพร้อมเอ็ดเพ่ือนตัวเองไป
กอ่ นจะหนั ไปพดู กบั เดก็ นอ้ ยตรงหนา้ วา่
“พกี่ ข็ อโทษนะพวกพด่ี ทู างไมด่ เี องแหละ”
“เม่ือก้ีน้องเอามือลงใช่ไหม ไหนเอามือมาให้พี่
ดหู นอ่ ย”
หลงั จากทต่ี อ้ งรกั พดู จบปกปอ้ งกย็ กมอื ตวั เองขน้ึ มาดู
พบวา่ มรี อยถลอกจนเลอื ดซมึ ออกมานดิ หนอ่ ย
“อตี อ้ งงงง เลอื ดดด นอ้ งมเี ลอื ดดด!!” ดวิ พดู อยา่ งตก
อกตกใจกอ่ นจะทำ� อะไรไมถ่ กู ทำ� ใหป้ กปอ้ งรสู้ กึ ประหมา่ ตาม
ไปดว้ ย

“มงึ ใจเยน็ รออยนู่ ่ี โอเคนะ” พอพดู จบตอ้ งรกั กพ็ า
แฝดคนเลก็ ไปทห่ี อ้ งนำ�้ ใกลๆ้ กอ่ นจะลา้ งมอื ดว้ ยนำ�้ สะอาด
พรอ้ มหยบิ ผา้ เชด็ หนา้ ของตวั เองออกมาเชด็ ใหเ้ ดก็ นอ้ ยอยา่ ง
เบามอื
“อนั นแี้ คป่ ดิ แผลไวเ้ ฉยๆ นะทางทด่ี ไี ปหอ้ งพยาบาล
ล่ะ”
“ไมไ่ ปหรอก อาจารยห์ อ้ งพยาบาลใจรา้ ย” ปกปอ้ งพดู
“งน้ั เหรอ งน้ั กลบั บา้ นไปทายานะเขา้ ใจไหม” ตอ้ งรกั
พดู กอ่ นจะหยบิ พลาสเตอรย์ าในกระเปา๋ ฉกี ซองออกแลว้ แปะ
ใหก้ บั มอื ของปกปอ้ งอยา่ งเบามอื
“อื้อ ขอบคุณครับ” เด็กน้อยพูดขอบคุณพร้อมมอง
สตกิ๊ เกอรล์ ายมมู นิ ในมอื ของตวั เอง
“พี่ไปละนะ ต้องรีบเข้าไปพบอาจารย์” ต้องรักพูด
ก่อนจะบอกลาเด็กน้อยท่ีอยู่ในห้องน�้ำ ปกป้องโบกมือให้
เปน็ การบอกลากอ่ นทจี่ ะกม้ ดสู มารท์ โฟนของตวั เองแลว้ พบ
วา่ มขี อ้ ความจากปลม้ื บอกใหไ้ ปหาทโ่ี รงอาหาร

Canteen

ในโรงอาหารของโรงเรียนผู้คนมากมายเริ่มเข้ามา
จับจ่ายซื้ออาหารเพ่ือรับประทานก่อนจะเริ่มคลาสเรียนใน
ชว่ งเวลาบา่ ยโมง แนน่ อนวา่ รวมไปถงึ แฝดทง้ั สามคน แมว้ า่
พวกเขาจะหามมุ อบั ในการนงั่ รบั ประทานอาหารสกั แคไ่ หน
กย็ งั คงเปน็ ทถ่ี กู จบั จอ้ งตลอด
ถงึ จะเปน็ แฝดกนั แตค่ วามชอบของทงั้ สามคนนแ้ี ตก
ตา่ งกนั อยา่ งสนิ้ เชงิ ปลมื้ คนโตทมี่ กั จะกนิ อาหารเดมิ ๆ แบบที่
เคยกนิ มาตลอดกค็ อื Set A ซง่ึ จะมรี สชาตคิ อ่ นไปทางจดื
เปรมท่ีชอบกินอาหารรสจัดท�ำให้เข้าโรงพยาบาลบ่อยๆ

511

512 และแฝดคนสดุ ทา้ ยปกปอ้ งแนน่ อนวา่ เขาจะตอ้ งชอบอาหาร
ทมี่ รี ส..
“ปกป้องเลิกเติมน�้ำตาลได้แล้ว” ปล้ืมพูดออกมา
พรอ้ มเอด็ นอ้ งตวั เองทนั ทที เี่ หน็ เขากำ� ลงั ตกั นำ�้ ตาลใสล่ งไป
ในถว้ ยกว๋ ยเตย๋ี วของตวั เอง
“กม็ นั จดื อะ”
“ตดั ขาเถอะสตั วแ์ ดกหวานขนาดน”้ี เปรมพดู แทรก
ขน้ึ มากอ่ นทป่ี กปอ้ งจะตอบกลบั ไปวา่
“กะคนทไี่ มไ่ ดอ้ อกกำ� ลงั กายไมไ่ ดใ้ ชน้ ำ้� ตาลในเลอื ด
นะ่ หบุ ปากไปเถอะ”
“อะหาเรอื่ งกลู ะ กเู ตอื นดๆี ไอน้ อ้ งเวรน”่ี เปรมพดู
พรอ้ มจอ้ งตากบั ปกปอ้ งอยสู่ กั พกั เอาละ่ แคโ่ รงอาหารกว็ นุ่ วาย
จะแยท่ ำ� ไมสองคนนีต้ อ้ งทะเลาะกนั ทกุ วนั ดว้ ยนะ ปล้มื คดิ
ในใจ
“มึงดูดิๆ ไอ้พวกสามแฝดแม่งท�ำตัวเด่นฉิบหาย
เลยวะ่ ” เสยี งนนิ ทาทดี่ งั เหมอื นจะใหค้ นทถ่ี กู กลา่ วถงึ ไดย้ นิ
แนน่ อนวา่ คำ� พดู เหลา่ นไ้ี มไ่ ดก้ ระทบกระเทอื นหขู องแฝดคน
โตเทา่ ไหร่ กอ่ นทแี่ ฝดคนรองจะตะโกนออกไปวา่
“เฮอ้ ไอพ้ วกพยายามเทา่ ไหรก่ ไ็ มเ่ ดน่ เนยี่ นา่ สงสาร
ดนี ะ”
“มงึ วา่ ปะ่ ปอ้ ง”
แฝดคนทส่ี องพดู ออกมาพรอ้ มหนั ไปทางนอ้ งคนเลก็
ของตวั เอง ปกปอ้ งมองพชี่ ายตวั เองพรอ้ มประมวลผลวา่ เขา
ควรจะเหน็ ดว้ ยกบั สง่ิ ทเี่ ปรมพดู ดมี ย้ั เพราะแฝดคนเลก็ รนู้ สิ ยั
ของพชี่ ายทง้ั สองของตวั เองดี ปกปอ้ งพยายามหา้ มปรามแฝด
คนรอง แตไ่ มท่ นั ไรเสยี งของพค่ี นโตอยา่ งปลม้ื กพ็ ดู ออกมาวา่

“พอ กลบั หอ้ งไดแ้ ลว้ เปรม ปกปอ้ งดว้ ย”
สิ้นเสียงของแฝดคนโตเขาก็ลุกข้ึนพร้อมถือถาด
อาหารไปเกบ็ ตามดว้ ยนอ้ งทง้ั สองของตวั เอง เปรมสง่ สายตา
ไปหาเดก็ นกั เรยี นทเี่ พงิ่ พดู เหนบ็ แนมพนี่ อ้ งของเขา กอ่ นจะหนั
กลบั มาจบั ไหลป่ กปอ้ งพรอ้ มขยบั ไปกระซบิ หนู อ้ งชายตวั เองวา่
“มงึ คดิ เหมอื นกปู ะ”
“คดิ ดิ แตถ่ า้ ทำ� อะไรไมค่ ดิ ไปปลม้ื โกรธแน”่ ปกปอ้ ง
หันไปกระซิบตอบกลับเปรมพร้อมรีบเดินดุ่มๆ รีบเอาถาด
ไปเกบ็
หลังจากที่ทั้งสามเดินออกมาจากโรงอาหารแฝด
คนโตกข็ อตวั ไปเขา้ หอ้ งสมดุ ทง้ิ ใหเ้ ปรมและปกปอ้ งอยดู่ ว้ ย
กนั ทที่ างเดนิ ของอาคารหนงึ่ แฝดทงั้ สองหนั มาคยุ กนั เกยี่ ว
กบั เหตกุ ารณใ์ นโรงอาหารเมอ่ื สกั ครู่
“แมง่ อยา่ ใหก้ เู จออกี นะมงึ ”
“มึงอะปากไว อย่าไปต่อล้อต่อเถียงกับพวกน้ันดิ”
ปกปอ้ งพดู เพอื่ ทจ่ี ะทำ� ใหพ้ ช่ี ายของตวั เองอารมณเ์ ยน็ ลง
“พวกเราอะอยเู่ ฉยๆ คนแมง่ มองเองกนั ปะวะ”
เปรมพูดพร้อมท�ำสีหน้าไม่สบอารมณ์ ก่อนท่ีแฝด
คนเลก็ จะจบั ไหลป่ ลอบแฝดคนรองแลว้ พดู ออกมาวา่
“เอาหนา่ ปลอ่ ยไปเหอะ”
“เออ ปลอ่ ยกป็ ลอ่ ย”
“ดแี ลว้ ”
“ไปละ กมู คี ลาสดนตรตี อ่ ”
“ออื้ ไวเ้ จอกนั กมู คี ลาสบาสตอนบา่ ย”
แฝดทั้งสองพูดคุยกันเล็กน้อยก่อนจะบอกลากันไป
คนละทาง เพราะในคลาสบา่ ยเด็กนักเรยี นทกุ คนสามารถ

513

514 เลือกเรียนในส่ิงที่ตัวเองสนใจได้ตามอัธยาศัย คนที่สนใจ
กฬี าอยา่ งปกปอ้ งเปน็ ไปไมไ่ ดเ้ ลยทเี่ ขาจะไมเ่ ลอื กคลาสวชิ า
กฬี ามาเสรมิ ใหก้ บั ตวั เอง
ภายในโถงโรงยมิ ขนาดใหญม่ นี กั เรยี นมากมายเลอื ก
ทจ่ี ะเขา้ คลาสกฬี าเพราะวา่ โรงเรยี นแหง่ นม้ี นี กั กฬี าโอลมิ ปกิ
เปน็ ศษิ ยเ์ กา่ มาแลว้ นกั ตอ่ นกั และนนั่ คอื ความฝนั อนั สงู สดุ
ของเดก็ ชายทชี่ อื่ ปกปอ้ ง เขาอยากจะเปน็ นกั กฬี าโอลมิ ปกิ
หลายๆ ประเภทโดยเฉพาะเทควนั โด
ภายในสนามบาสมกี ลมุ่ นกั เรยี นชายอายรุ าวๆ มธั -
ยมตน้ ทก่ี ำ� ลงั เลน่ กนั ถงึ แมว้ า่ ปกปอ้ งจะมที า่ ทางทเ่ี ปน็ มติ ร
มากกว่าพ่ีๆ แต่การเร่ิมเข้าหาใครสักคนมันเป็นอุปสรรค
อยา่ งหนงึ่ ของเขาเลยกว็ า่ ได้
แฝดคนเลก็ สดู หายใจเฮอื กใหญ่ รวบรวมความกลา้
ของตวั เองกอ่ นจะพดู ออกไปวา่
“ขอเลน่ ดว้ ยไดไ้ หมครบั ”
หลงั จากทแี่ ฝดคนเลก็ พดู จบ นกั เรยี นระดบั ชน้ั มธั ยม
ตน้ คนหนงึ่ กโ็ ยนลกู บาสมาใหป้ กปอ้ งทนั ที และแนน่ อนการ
รบั ลกู บาสไมไ่ ดห้ นกั หนาสาหสั สำ� หรบั ตวั เขาสกั เทา่ ไหรน่ กั
“รบั สวย” นกั เรยี นมธั ยมตน้ คนหนง่ึ พดู พรอ้ มเอย่ ชม
แฝดคนน้องก่อนที่จะกวักมือเรียกให้เขาไปหา ปกป้องเห็น
แบบนน้ั กร็ บี เดนิ ดมุ่ ๆ เขา้ ไปหาอยา่ งวา่ งา่ ย
“ชอื่ อะไรอะเรา”
“ปกปอ้ งครบั
“โอเค งน้ั ปกปอ้ งลองชตู้ บาสใหพ้ ด่ี หู นอ่ ยไดป้ ะ”
เด็กมัธยมต้นคนนั้นพูดพร้อมชี้ไปที่แป้นบาส เด็ก
นอ้ ยฮบ้ึ กบั ตวั เองสกั พกั วางทา่ พรอ้ มชตู้ ลกู บาสขนึ้ ไปลงหว่ ง
ไดอ้ ยา่ งสวยงาม

“โห เจง๋ วะ่ ” เดก็ ผชู้ ายอกี คนทอี่ ายรุ นุ่ ราวคราวเดยี ว
กับแฝดคนเลก็ พดู ออกมากอ่ นจะวง่ิ ไปเกบ็ ลูกบาสท่ีเพง่ิ ถูก
ชตู้ เขา้ หว่ ง เขาวง่ิ เดาะลกู บาสเขา้ มาหาปกปอ้ งกอ่ นจะพดู วา่
“ชอ่ื ฮอนดน์ ะ อยหู่ อ้ งสอง” ฮอนดพ์ ดู พรอ้ มกบั เขา้ มา
ทกั ทายปกปอ้ งอยา่ งเปน็ มติ ร หลงั จากทแ่ี ฝดคนเลก็ ชตู้ บาส
ลงหว่ งไดอ้ ยา่ งสวยงามกม็ คี นบรเิ วณนน้ั เดนิ เขา้ มาหาพรอ้ ม
ใหค้ วามสนใจในความสามารถดา้ นกฬี าของเขา
และแน่นอนว่าไม่ใช่กับทุกคนท่ีจะสนใจในความ
สามารถของแฝดคนเล็กรวมไปถงึ ‘ชนิ ’ นกั เรยี นเมื่อตอน
กลางวันที่หาเร่ืองทั้งสามคนมาก่อนหน้านี้ที่โรงอาหาร ก็
อยใู่ นภายในโรงยมิ ดว้ ย มหิ นำ� ซำ�้ เขากห็ งดุ หงดิ ยงิ่ กวา่ เดมิ
เพราะการทป่ี กปอ้ งเพ่ิงกา้ วเข้ามาไม่ถึงสบิ นาที ก็ดงึ ความ
สนใจจากทกุ คนไดข้ นาดนี้
ความรู้สึกน้ีเรียกอะไรไปไม่ได้นอกซะจากค�ำว่า
อิจฉา และด้วยนิสัยของเจ้าตัวที่เห็นใครได้รับความสนใจ
และเด่นเกินหน้าเกินตาไม่ได้ เขาเดินเข้าไปกระแทกไหล่
แฝดคนเลก็ พรอ้ มพดู ออกมาวา่
“อา้ ว มคี นอยตู่ รงนดี้ ว้ ยเหรอ โทษทนี ะ”
“เฮย้ ชนิ มงึ ตง้ั ใจปะวะ” ฮอนดพ์ ดู ออกมาพรอ้ มกบั
หนั ไปถามเพอื่ นรว่ มหอ้ งของตวั เอง
“บา้ ใครจะไปตงั้ ใจวะ กมู องแตล่ กู บาสเลยไมเ่ หน็ อะ”
“อ๋อ น่ีใครนะ ไอ้น้องคนเล็กของสามแฝดนรกอะ
เหรอ”
“สามแฝดนรก?” ปกปอ้ งทวนคำ� พดู พรอ้ มเลกิ ควิ้ อยา่ ง
สงสัยก่อนจะหันไปมองเด็กชายที่พูดเหน็บเหนมเขาสักครู่
แต่ไม่ทันท่ีปกป้องจะได้ตอบกลับไป ชินยังคงพ่นค�ำพูด
พลอ่ ยๆ ออกมาตอ่ วา่

515

516 “จะไมน่ รกไดไ้ ง พวกมงึ เขาโรงเรยี นมากก็ อ่ เรอื่ ง”
“ไหนจะไอค้ นโตทไ่ี ปหาเรอื่ งเดก็ ชมรมหนงั สอื พมิ พ”์
“เหอะ จะท�ำเป็นเท่นั่งอ่านหนังสือ หวังให้สาวๆ
กรดี๊ อะด”ิ
“ถยุ โคตรปลอม”
“แลว้ ไอค้ นรองทเี่ อาจดหมายรกั ของรนุ่ พี่ ม. ตน้ ผหู้ ญงิ
ไปทงิ้ ”
“หลอ่ มากมงั้ ”
“และมงึ ”
“ทที่ ำ� ตวั นา่ รกั จนนา่ รำ� คาญเลยวะ่ ”
หลังจากท่ีชินพูดจบทำ� ให้ทุกคนบริเวรโดยรอบเงียบ
ใช่ บรรยากาศตอนนเี้ รยี กไดว้ า่ คอ่ นขา้ งมาคุ
“ชนิ มงึ ไมน่ า่ พดู แรงขนาดนนั้ นะเวย้ ” เดก็ มธั ยมตน้
คนหนงึ่ พดู ขนึ้ มาเพอ่ื หา้ มปรามรนุ่ นอ้ งของตวั เอง แตไ่ มท่ นั
ทเี่ ขาจะไดพ้ ดู ตอ่

พลวั้ ะ !

เสยี งดงั สนนั่ เกดิ ขน้ึ ทโ่ี รงยมิ ทำ� ใหน้ กั เรยี นทกุ คนหนั
มาใหค้ วามสนใจรา่ งของเดก็ ชายทช่ี อื่ ชนิ โดนตอ่ ยเขา้ ไปท่ี
แกม้ อยา่ งรนุ แรงจนลม้ เซไปอกี ทาง
“ถา้ พดู ดๆี ไมไ่ ดก้ ไ็ มต่ อ้ งพดู ”
ปกปอ้ งพดู หลงั จากทต่ี อ่ ยเขา้ ไปตรงเบา้ หนา้ ของเดก็
นกั เรยี นชายทเ่ี พงิ่ จะวา่ รา้ ยพชี่ ายทง้ั สองของตวั เอง หนา้ ตา
นา่ รกั ถกู บดบงั ไปดว้ ยหนา้ ตาทโ่ี กรธเกรย้ี วหขู องเขาแดงขน้ึ
มาพรอ้ มกบั ควิ้ ทเี่ กอื บจะชนกนั ของปกปอ้ ง

เขาเป็นเด็กที่ร่าเริงสดใสและน่ารักมากกว่าใครๆ
แตเ่ วลาโกรธของเขามนั กน็ า่ กลวั ยง่ิ กวา่ พายทุ พี่ ดั เขา้ มาโถม
กระหนำ�่ ซะอกี เดก็ ชายทลี่ ม้ ลงไปปาดเลอื ดทปี่ ากของตวั เอง
อยา่ งลวกๆ พรอ้ มกบั ลกุ ขน้ึ มาพดู ตอ่ วา่
“พวกมงึ มนั กแ็ คแ่ ฝดนรกทมี่ ชี อ่ื เสยี งเพราะพอ่ ตวั เอง
เทา่ นนั้ แหละ”
ชนิ พดู ตอ่ โดยไมส่ นวา่ ใครจะมองยงั ไง ยง่ิ ทำ� ใหป้ กปอ้ ง
โกรธมากกวา่ เดมิ เพราะตอ่ ใหส้ ามแฝดจะแตกตา่ งกนั มาก
สกั เทา่ ไหร่ แตก่ ารโดนดถู กู ความสามารถของสามแฝดเปน็
ส่ิงที่ต้องห้ามส�ำหรับสามแฝด เขาเกลียดทุกครั้งที่มีคนมา
บอกวา่ เพราะเปน็ ลกู ของเจา้ สวั พารณิ ทรถ์ งึ ไดร้ บั การสนใจ
ไม่ทันที่ชินจะได้พูดต่อแฝดคนเล็กก็กระโดดเข้าไป
ถีบเข้าท่ีกลางลำ� ตัวของเด็กชายตรงหน้าทำ� ให้เขาล้มลงไป
หนำ� ซำ้� ยงั ตามเขา้ ไปครอ่ มทก่ี ลางลำ� ตวั พรอ้ มปลอ่ ยหมดั ตรง
ไมย่ ง้ั เขา้ ไปทหี่ นา้ ของชนิ อยา่ งรนุ แรง
ปกปอ้ งตอนนถ้ี อื วา่ ขาดสตกิ ไ็ มเ่ กนิ ไป เขาชกเขา้ ไปที่
หนา้ ของชนิ อยา่ งไมป่ ราณไี มว่ า่ ใครจะเขา้ มาหา้ มสกั แคไ่ หน
กไ็ มฟ่ งั หนา้ ของเดก็ ชายทน่ี อนอยเู่ รม่ิ ปดู บวมแดงเลอื ดกลบ
ปาก มากขน้ึ เพราะแรงจากการกระแทกหมดั ของปกปอ้ ง
เรอ่ื งการทะเลาะววิ าทครงั้ นก้ี เ็ ขา้ ไปถงึ หขู องปลม้ื โดย
ฮอนดเ์ พอ่ื นทเ่ี พง่ิ รจู้ กั กนั ไมน่ านของแฝดคนเลก็ แตท่ วา่ พช่ี าย
คนโตนนั้ รนู้ สิ ยั ของนอ้ งตวั เองอยแู่ ลว้ การทใ่ี ครจะเขา้ ไปหา้ ม
คงเป็นไปไม่ได้เขารีบต่อสายโทรหาคน คนเดียวท่ีจะห้าม
อารมณโ์ กรธของปกปอ้ งตอนนไี้ ด้ ไมใ่ ชใ่ ครทไี่ หน
“แมค่ รบั นอ้ งกำ� ลงั โกรธ”
หลงั จากทปี่ ลมื้ พดู จบเขากก็ ดวางสายไป คำ� พดู แคน่ น้ั
คงทำ� ใหแ้ มข่ องตวั เองรวู้ า่ ควรจะจดั การยงั ไงตอ่ ทนั ทที วี่ าง

517

518 สายทง้ั ปลมื้ และเปรมกร็ บี วง่ิ ไปทโ่ี รงยมิ เพอื่ ดสู ถานการณแ์ ละ
หา้ มนอ้ งชายตวั เองกอ่ นจะทำ� ใหเ้ กดิ เรอ่ื งใหญไ่ ปมากกวา่ น้ี

Jern&Jek
House

เมื่อเจ้ินรู้ข่าวของปกป้องน้องคนเล็กของแฝดสามป
ทำ� เอาเดก็ ชายหวั ชมพตู กใจเปน็ อยา่ งมากเขารบี เรง่ รดุ เดนิ
ไปหานอ้ งชายฝาแฝดของตวั เองกอ่ นจะพดู ออกมาวา่
“รยู้ งั ปกปอ้ งมเี รอ่ื งอะ”
“ปกป้องเนี่ยนะ?” เจ๊ก แฝดคนท่ีสองพูดพร้อมละ
สายตาจากเกมที่ตัวเองเล่นให้ความสนใจไปกับท็อปปิคที่
พช่ี ายของตวั เองพดู
“เออด”ิ
“เหมือนว่าจะไม่มีใครรู้สาเหตุที่ปกป้องโมโหด้วย”
เจน้ิ ยงั คงพดู ตอ่ กอ่ นจะขยบั มานงั่ ขา้ งๆ แฝดอกี คนพรอ้ มจดั
ทนี่ ง่ั ใหเ้ รยี บรอ้ ยกอ่ นจะพดู ตอ่ อกี วา่
“แตต่ อนอนบุ าลกเ็ คยไดย้ นิ วา่ ปกปอ้ งกไ็ ปตอ่ ยไอเ้ จง๋
แทนไอเ้ ปรมเรอื่ งแยง่ นอ้ งผมเปยี ”
“นตี่ ง้ั แตอ่ นบุ าลเลยเหรอ?” เจก๊ ละสายตาออกจาก
จอเกมที่ก�ำลังเล่นอยู่หันไปมองหน้าท่ีชายตัวเองเพ่ือถาม
ใหแ้ นใ่ จ แฝดคนพเ่ี ลยไดโ้ อกาสพดู เสรมิ อกี วา่
“ก็ไอ้เจ๋งชอบน้องผมเปีย แล้วน้องผมเปียก็ชอบไอ้
เปรม”
“ไอเ้ จง๋ เลยไปหาเรอื่ งมง้ั ไอเ้ ปรมกเ็ ลยบอกปกปอ้ งไป
ตอ่ ยแทน”

หลงั จากทพ่ี ชี่ ายตวั เองเลา่ จบเจก๊ กถ็ งึ กบั เอามอื กา่ ย
หนา้ ผากสา่ ยหนา้ แบบไมเ่ อาอะไร เพราะไมค่ ดิ วา่ เพอ่ื นของ
พช่ี ายตวั เองจะเปน็ คนแบบนก้ี อ่ นจะพดู ออกมาวา่
“ถา้ เลอื กใหส้ นทิ กบั สามแฝดกเ็ ลอื กปกปอ้ งดกี วา่ อกี ”
“เฮย้ เปรมมนั เปน็ คนดนี ะ”
“แตค่ นนอกไมค่ อ่ ยรหู้ รอก”
แฝดคนพี่พูดออกมาสร้างความฉงนในใจให้กับน้อง
ชายของตัวเองเพราะในสายตาของเจ๊กแล้วเปรมก็คือเด็ก
ผชู้ ายคนหนงึ่ ทไ่ี มเ่ อาไหน ถา้ เลอื กไดก้ ไ็ มส่ นทิ ดว้ ยจะดกี วา่
เพราะทุกคร้ังที่เขาเห็นเปรม เขารู้สึกหงุดหงิดในใจเล็กๆ
กอ่ นจะพดู ขนึ้ มาวา่
“เปรมอาจจะเปน็ คนด”ี
“แตค่ นทม่ี พี รสวรรคแ์ ละไมใ่ ชใ้ หเ้ กดิ ประโยชนแ์ บบ
นนั้ ”
“มองไปแลว้ มนั กน็ า่ โมโหดนี ะ”
หลังจากท่ีเจ๊กพูดจบเขาก็ลุกยืนขึ้นช้าๆ ถึงจะไม่มี
คำ� พดู ใดๆ ตอ่ จากนน้ั แตเ่ จน้ิ กเ็ ขา้ ใจความรสู้ กึ ของนอ้ งชาย
ตวั เอง เพราะเขารดู้ วี า่ แฝดคนนอ้ งมคี วามพยายามมากมาย
ขนาดไหนไมว่ า่ เรอื่ งอะไร แตก่ ไ็ มส่ ามารถเทยี บเทา่ กบั เปรม
ท่ีท�ำตัวแบบใช้ชีวิตไปวันๆ แฝดคนพ่ีได้แต่เงียบและมอง
น้องชายตัวเองท่ีก�ำลังลุกเดินออกจากห้องไป ท้ิงให้เขานั่ง
อยกู่ บั เกมทแี่ ฝดอกี คนเปดิ ทง้ิ เอาไว้

3P House

หลงั จากทกี่ อ่ เรอื่ งเอาไวป้ กปอ้ งถกู กกั บรเิ วณทำ� ใหเ้ ขา
มัวแต่ขลุกตัวอยู่ในห้องท่ามกลางความเป็นห่วงของพี่ชาย

519

520 ทั้งสอง ปลื้มและเปรมน่ังมองหน้ากันอยู่ท่ีห้องรับแขกก่อน
ทแ่ี ฝดคนรองจะเรม่ิ บทสนทนา
“ปลม้ื โกรธเหรอ กดั เลบ็ ขนาดนนั้ อะ”
“เปลา่ ”
“ปกตปิ ลมื้ ไมท่ ำ� ”
“โกรธแหละ”
“อยา่ กดั เลบ็ เลยนะ” เปรมพดู พรอ้ มหา้ มพชี่ ายตวั เอง
กอ่ นทป่ี ลม้ื จะพดู ตอ่ อกี วา่
“ถา้ มเี รอ่ื งทะเลาะววิ าทอกี ”
“พคี่ ดิ วา่ เราไมค่ วรเรยี นอยใู่ นโรงเรยี น”
“เอางั้นเหรอ” เปรมพูดออกไปเพื่อให้ปลื้มทบทวน
ความคดิ ของตวั เอง
“เราสามคนมปี ญั หาในดา้ นอารมณ์ และปกปอ้ งคอื
ตวั ปญั หาทใ่ี หญท่ ส่ี ดุ ”
“ไม่รู้เหตุผลเหมือนกันว่าอะไรท�ำให้ปกป้องเป็น
ขนาดนนั้ ”
“แต่คงจะโกรธมาก เพราะสภาพของชินก็หนัก
เอาการ”
ปลมื้ พดู พรอ้ มกบั สหี นา้ เครง่ เครยี ดอยา่ งไมเ่ คยเปน็
มากอ่ น กอ่ นทแ่ี ฝดคนรองจะเอย่ ถามพช่ี ายตวั เองตอ่ วา่
“แลว้ พอ่ วา่ ไงบา้ งอะ”
“ประธานบอกวา่ จะใหป้ กปอ้ งไปโรงเรยี นประจำ� แตพ่ ี่
คดิ มาแลว้ วา่ สำ� หรบั ปกปอ้ งโรงเรยี นประจำ� ไมใ่ ชท่ างออกทดี่ ”ี
“แลว้ ปลม้ื บอกพอ่ วา่ ไง”

“ใหโ้ อกาสนอ้ งอกี ครงั้ นเี่ ปน็ ครงั้ แรก หวงั วา่ อนาคต
จะไมท่ ำ� ตวั แบบนอี้ กี ”
“แลว้ ทางโรงเรยี นละ่ ปลมื้ ”
“ประธานเขา้ ไปคยุ แลว้ แหละ เพราะเปน็ เพอ่ื นกนั เลย
คยุ กนั งา่ ย แถมพอ่ ของชนิ กเ็ ปน็ คคู่ า้ รว่ มธรุ กจิ กบั พอ่ เรา”
“มนั งา่ ยขนาดนน้ั จะคดิ มากอะไรอกี ”
“คอื เรอ่ื งของฝง่ั นนั้ มนั เคลยี รไ์ ดง้ า่ ยมาก แตส่ ายตาท่ี
จะมองปกปอ้ งตอ่ จากนล้ี ะ่ มนั ยากนะ”
“พอจะเขา้ ใจ”
“แต่ว่าก�ำชับทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์แล้วล่ะว่าให้
เงยี บปากเอาไว้ ถา้ ไมอ่ ยากมปี ญั หา” แฝดคนโตพดู พรอ้ ม
ถอนหายใจ เอียงตัวพิงหลังไปที่พนักพิงของโซฟาท่ีตัวเอง
นง่ั อยู่
“ปลม้ื คดิ วา่ พวกนน้ั จะทำ� ตามเหรอ”
“ไมร่ สู้ ิ คดิ วา่ นา่ จะไดน้ ะ”
“เพราะฮอนดร์ บั ปากเอาไวแ้ ลว้ ”
“ฮอนด?์ ใครอะ” เปรมพดู พรอ้ มทำ� หนา้ สงสยั สง่ ไป
ใหพ้ ช่ี ายของตวั เอง
“เหน็ บอกเปน็ เพอ่ื นปกปอ้ ง”
“โห มเี พอื่ นเรว็ จงั วะ”
“วนั นย้ี งั โทรมาถามเรอ่ื งปกปอ้ งอยเู่ ลย”
“เจอปกป้องโหมดนั้นแล้วยังไม่กลัวได้นี่โคตรเจ๋ง
เลยวะ่ ”
“อาจจะเปน็ เพอื่ นทดี่ ขี องปกปอ้ งในอนาคต”
“วา่ แตป่ ลม้ื อะ มเี พอื่ นยงั ”

521

522 “อมื ...มแี ลว้ ”
หลังจากค�ำตอบของแฝดคนโตท�ำเอาเปรมตกใจ
เล็กน้อยเพราะตั้งแต่เกิดมา เขาไม่เคยเห็นสักครั้งที่ปล้ืม
จะใหค้ วามสนใจใครนอกจากตวั เขาและปกปอ้ ง
“วา้ ว ใครอกี วะเนย่ี เซอรไ์ พรส์ กวา่ คนชอื่ ฮอนดอ์ กี ”
“ชอ่ื หมอก เรยี นหอ้ งเดยี วกนั นน่ั แหละ”
“มเี พอ่ื นกนั หมด เปรมยงั ไมม่ เี ลยอะ”
“คงไมม่ คี นอยากคบเปรมละ่ มง้ั ”
หลงั จากทป่ี ลมื้ พดู จบเขากล็ กุ ขนึ้ พรอ้ มยดื เสน้ ยดื สาย
และเดินขึ้นบันไดกลับห้องท้ิงให้เปรมมองตาละห้อยเพราะ
เขาไมส่ ามารถพดู อะไรตอบกลบั พชี่ ายตวั เองไดส้ กั นดิ



แดท่ กุ คนท่ไี ม่คาดหวังกบั ความรกั
แต่อย่าลืมว่าเราเหมาะสมกบั การถูกรกั

0บทเรยี นขอ้ ท่ี

///
/
//
//