Triple twins

นนม.

< 450 บทเรยี นขอ้ ท่ี 23

pukun

ทจ่ี รงิ มเี รอ่ื งตอ้ งบอกเยอะเลย

แตบ่ อกไมท่ นั

Pluem

แลว้ อะไร

pukun

คอื ตง้ั แตว่ นั ทป่ี ลมื้ ไปจนี

นก่ี เ็ กบ็ ของกลบั บา้ นปกตแิ หละ

กก็ ลบั ไปทบ่ี า้ นแลว้ ไปเคลยี รเ์ รอื่ งมหาลยั

แตร่ ะหวา่ งนนั้

read

pukun

โทรศพั ทพ์ งั อะดิ

Pluem

เซอ่

pukun

อยา่ เพง่ิ ดา่ ตอ่

แลว้ หลงั จากนน้ั กต็ ดิ ตอ่ ใครไมไ่ ดเ้ ลย

เพราะลมื อเี มลทสี่ มคั รไลนไ์ วอ้ ะ

Pluem

พกู่ นั

pukun

แฮะๆ

Pluem

แลว้ มาทนี่ ไี่ ดย้ งั ไง

Aa

นนม.

< 451 บทเรยี นขอ้ ท่ี 23

pukun

กว็ นั นนั้

One months ago
Parin
18:00

Parin

ลงุ ประชุมเสรจ็ แล้ว

แตจ่ รงิ ๆ ไมต่ อ้ งเรยี กลงุ หรอก

เรยี กพอ่ กไ็ ด้ pukun

Parin ยงั ไงนะครบั

เรยี กพอ่ เถอะ

ยงั ไงซะหนกู จ็ ะมาเปน็ ลกู สะใภพ้ อ่ แลว้ ไง

ดจี รงิ ๆ เลยนะทเี่ ปน็ หนนู ะ่

read

pukun

เออ่

ผมจะบอกยงั ไงดี

Parin

อ้าว

หนคู บกบั เจา้ ปลมื้ อยไู่ มใ่ ชเ่ หรอ

pukun

ไมไ่ ดค้ บกนั นะครบั

Aa

นนม.

< 452 บทเรยี นขอ้ ท่ี 23

pukun

จรงิ ๆ แลว้
ผมโดนปฏเิ สธนะ่ ครบั

Parin

อา้ ว
แลว้ ทปี่ ลม้ื มาคยุ กบั พอ่ ไวน้ ค่ี อื อะไร

pukun

คยุ อะไรเหรอครบั

Parin

ก็

One month ago
Pluem
19:00

Pluem

พอ่ ครับ

Parin

แปลก
วนั นไ้ี มเ่ รยี กประธาน

Pluem

ผมมีเรือ่ งอยากจะขอร้อง

read

Parin

นพี่ อ่ ฝนั ไปรเึ ปลา่
ปลมื้ ทท่ี ำ� อะไรไดเ้ องคนนนั้ นะ่ เหรอ

Aa

นนม.

< 453 บทเรยี นขอ้ ท่ี 23

Parin

จะมาขออะไรพอ่

Pluem

พอ่ ครบั

Parin

วา่ ยงั ไงละ่

read

Pluem

ผมเจอคนทผ่ี มอยากลองใชช้ วี ติ
อยดู่ ว้ ยแล้วครบั

Parin

ปลมื้

แกเพง่ิ 18

แกเคยมแี ฟนรยึ งั

Pluem

ยงั ครับ

Parin

อยากลองใชช้ วี ติ แกไมค่ ดิ วา่
แกจะเลกิ กบั คนๆ นเ้ี ลยรไึ ง

Pluem

ไมค่ รับ

Parin

แลว้ แกมน่ั ใจเหรอวา่ เขามใี จใหก้ บั แก

Pluem

ผมมัน่ ใจแล้ว

ถา้ เปน็ พอ่

Aa

นนม.

< 454 บทเรยี นขอ้ ท่ี 23

Pluem

พอ่ นา่ จะรดู้ วี า่ อะไรทผี่ มเลอื กแลว้
ผมไมเ่ คยเลือกผดิ

Parin

พอ่ ดใี จนะทแ่ี กจะหดั พงึ่ พาพอ่ บา้ ง

แตเ่ รอ่ื งนพ้ี อ่ ไมเ่ หน็ ดว้ ย

Pluem

พ่อครับ

ผมจรงิ จงั

read

Parin

จรงิ จงั แลว้ ถา้ มนั พลาดละ่

Pluem

ผมจะไม่ปล่อยให้มนั ผ่าน

เพราะผมเลอื กเขาแลว้

และผมรกั เขาไปแลว้

read

Parin

พอจะบอกพอ่ ไดไ้ หมวา่ คนๆ นนั้ เปน็ ใคร

Pluem

คนสอนพเิ ศษ

ทช่ี อื่ พกู่ นั

Parin

นน่ั ผชู้ ายนะปลมื้

Pluem

ผมสนใจแคค่ นๆ นที้ ีช่ ื่อพ่กู นั

Aa

นนม.

< 455 บทเรยี นขอ้ ท่ี 23

Pluem

ถ้าเป็นคนอนื่ ผมไม่สน

read

Parin

แลว้ อยากใหพ้ อ่ ชว่ ยอะไร

ในเมอื่ แกตดั สนิ ใจหมดแลว้

Pluem

คณุ แม่

กบั คณุ ยา่

Parin

พอจะเขา้ ใจแลว้

read

Parin

ทจ่ี รงิ บรษิ ทั ทางจนี เรา

กำ� ลงั จะลม้ ละลาย

พอ่ ไมค่ ดิ วา่ จะไดส้ ง่ ลกู ชายตวั เองไป

แตต่ อนนต้ี อ้ งคดิ ใหม่

งน้ั เอาแบบนคี้ นละครงึ่ ทาง

read

Parin

ถา้ แกทำ� ใหบ้ รษิ ทั ทจี่ ะลม้ ละลายดขี นึ้ มาได้

ฉนั จะไปคยุ กบั ยา่ และแมแ่ กให้

Pluem

แค่นนั้ แหละครับทต่ี ้องการ

Aa

นนม.

< 456 บทเรยี นขอ้ ท่ี 23

Pluem

ขอบคุณครับ

One month ago
Parin

18:00

Parin

เรื่องท้งั หมดก็เป็นแบบนแ้ี หละ

pukun

ผมไมร่ จู้ ะพดู ยงั ไงดี

ผมรสู้ กึ ผดิ เลยทไ่ี มไ่ ดค้ ยุ หรอื
บอกลาปลม้ื สกั นดิ เดยี ว

Parin

ปล้ืมมันไมม่ ีเวลามาบอกหรอก

พอ่ คดิ วา่ แบบนน้ั

แตพ่ อ่ กบ็ อกหนเู องแลว้ แหละ

read

Parin

หรอื หนูไมไ่ ด้ชอบลูกชายพอ่ เหรอ

Parin pukun

แบบน้ีสดิ ี ผมชอบปลมื้ ครบั

pukun

แตป่ ลมื้ ไปแลว้ นะครบั

Parin

พ่อมขี ้อเสนอมาให้

Aa

นนม.

< 457 บทเรยี นขอ้ ท่ี 23

pukun

ขอ้ เสนอเหรอครบั

Parin

เล็กๆ นอ้ ยๆ

Pukun
11:40

pukun

แลว้ ประธาน

กแ็ นะนำ� การสอบไปสอบชงิ ทนุ
แลกเปลย่ี นทม่ี หาวทิ ยาลยั

ตอนแรกกค็ ดิ วา่ มนั ไมไ่ ด้

แตต่ อนนก้ี ม็ าอยตู่ รงนแ้ี ลว้

Pluem

แลว้ ทว่ี า่ มาเปน็ เลขาคอื อะไร

pukun

แฮ่

อกี 2 ปจี บ

รอกอ่ นนะครบั ประธาน

pukun read

จนี ไง Pluem

อยไู่ หน

Pluem

หมายถงึ ตอนนอี้ ยทู่ ไ่ี หน

Aa

นนม.

< 458 บทเรยี นขอ้ ท่ี 23

pukun

เปน็ เลขากต็ อ้ งอยหู่ นา้ หอ้ งประธานดิ

Pluem

ยอกยอ้ น
รออยตู่ รงนนั้ แหละ

เดยี๋ วจะไปหา

Mhok
12:00

Parin

เฮอ้

mhok

เปน็ อะไรเหรอครบั ประธาน

Parin

ขา้ วหวานไปหมดแลว้
อาหารทง้ั หมดนกี่ ม็ นั ๆ ทง้ั นนั้

ฉนั จะมอี ายเุ กนิ 50 มย้ั นะ

mhok

เออ่
ประธานครบั
ประธานกเ็ ลกิ ไปแอบดสู องคนนน้ั
กอดกนั สกั ทสี คิ รบั

Parin

!!!!
ฉนั เปลา่

Aa

นนม.

< 459 บทเรยี นขอ้ ท่ี 23

Parin

แตเ่ ดย๋ี ว
แกเหน็ ไดย้ งั ไง

mhok

โถป่ ระธาน
หอ้ งกอ็ ยขู่ า้ งกนั แคน่ ค้ี รบั
ผมกเ็ หน็ แบบไมต่ อ้ งแอบมองนะ

Parin

เฮอ้
ในทส่ี ดุ ลกู ชายฉนั กเ็ รยี นรทู้ เี่ ขา้ ใจคนอน่ื

นอกจากนอ้ งชายของตวั เองสกั ที
ไมเ่ สยี แรง
ทจี่ า้ งคนน้ี

mhok

อยา่ บอกนะครบั
วา่ เปน็ ความตอ้ งการของประธาน

Parin

ถกู ตอ้ ง
ฉนั มองไวแ้ ตแ่ รกแลว้

555555555555

mhok

โถป่ ระธาน
วนั นน้ั ปลมื้ เกอื บรอ้ งไหแ้ ลว้ รมู้ ยั้

Aa

นนม.

< 460 บทเรยี นขอ้ ท่ี 23

Parin

ไอเ้ จา้ ปลม้ื มนั กลวั ทำ� ไมไ่ ดร้ ไึ ง

mhok

เปลา่ ครบั

ปลม้ื บอกแคน่ จี้ บ๊ิ ๆ

แตไ่ มอ่ ยากหา่ งจากพกู่ นั

กเ็ ลยเศรา้

read

Parin

ตอนนนั้ ฉนั แปลกใจมาก

ทเ่ี ขามาบอกวา่ เจอคนทอ่ี ยากใชช้ วี ติ อยดู่ ว้ ยแลว้

ทงั้ ๆ ทอี่ ายแุ ค่ 18 ปี

mhok Parin

ปนี ี้ 19 ครบั ยงั ไมถ่ งึ วนั เกดิ !

mhok

วา้ ว

ปลม้ื ดใี จแยเ่ ลยครบั ทป่ี ระธานจำ� วนั เกดิ ได้

Parin

ลกู ตงั้ 3 คนจำ� ไมไ่ ดก้ ใ็ จรา้ ยไปแลว้

mhok

แลว้ คณุ ยา่ ของปลมื้ วา่ ยงั ไงบา้ งครบั

Parin

หนิ ทส่ี ดุ แลว้ ละ่ คณุ แมน่ ะ่

Aa

นนม.

< 461 บทเรยี นขอ้ ท่ี 23

Parin

แตส่ ดุ ทา้ ยกย็ อม

เพราะนเี่ ปน็ คำ� ขอแรกในชวี ติ ของปลม้ื เลย

read

mhok

ลำ�้ ลกึ

Parin

กอดปลมื้ ครง้ั สดุ ทา้ ยกต็ อน ป. 6

ไมค่ ดิ เลยวา่ ไอเ้ ดก็ คนนน้ั ทไ่ี ม่
ตอ้ งการออ้ มกอดใคร

จะกอดคนๆ นงึ ไดน้ านขนาดน้ี

mhok

นปี่ ระธานยงั ไมเ่ ลกิ แอบมองเหรอครบั

Parin

ความรกั มนั หอม

read

mhok

แตต่ อนแรกผมกค็ ดิ วา่ ปลม้ื จะเสยี สละ
ใหน้ อ้ งๆ เหมอื นเรอ่ื งอนื่ นะครบั

Parin

อะไรนะ

นท่ี ง้ั เปรมและปกปอ้ งดว้ ยเหรอ

mhok

ใชค่ รบั

Parin

หนพู กู่ นั นสี่ เนห่ แ์ รงดจี รงิ ๆ

Aa

นนม.

< 462 บทเรยี นขอ้ ท่ี 23

Parin

สงสยั ตอ้ งกลบั ไปปลอบลกู ชายทงั้ สองแลว้ แหละ

mhok

ผมวา่ สองคนนน้ั โอเคนะในเรอื่ งนี้

Parin

ถา้ ปลม้ื ไมเ่ สยี สละใหเ้ หมอื นเรอ่ื งอน่ื ๆ
แสดงวา่ คนนแ้ี หละ

เปน็ คนทป่ี ลม้ื ตอ้ งการจรงิ ๆ

pukun Pukun
20:00
เขา้ แลว้
Pluem
pukun
เขา้ หอ้ งรยึ งั
ใสแ่ ลว้
Pluem
pukun
ถา้ จะไปขา้ งนอก
ใสแ่ ลว้ อยแู่ ลว้ ว ใสห่ นา้ กากอนามยั ดว้ ย

Pluem

ใสแ่ วน่ ตาดว้ ยเขา้ ใจมย้ั

Pluem

ไปกนิ ขา้ วกห็ า้ มไปคนเดยี ว

Aa

นนม.

< 463 บทเรยี นขอ้ ท่ี 23

pukun Pluem

ใหไ้ ปกบั ใคร กบั ปลม้ื

pukun

ออื้

read

pukun

วนั นน้ั ถงึ บอกรบั ความรสู้ กึ ในตอนนไ้ี มไ่ ด้

Pluem

กใ็ ช่

เพราะไมแ่ นใ่ จวา่ จะทำ� ไดร้ เึ ปลา่

ถา้ เรอ่ื งอน่ื ทไ่ี มเ่ กยี่ วกบั เธอมนั จะงา่ ยกวา่ นี้

พอเปน็ เรอ่ื งของเธอมนั ตอ้ งระวงั ไปหมด

ตอ้ งตง้ั ใจมากกวา่ ทกุ เรอ่ื ง

pukun

เธอตง้ั ใจทกุ เรอื่ งแหละ

Pluem

แตเ่ รอ่ื งนเ้ี ปน็ พเิ ศษ

read

pukun

ขอโทษนะ

ทห่ี ายไป

Pluem

ไมโ่ กรธหรอก

Aa

นนม.

< 464 บทเรยี นขอ้ ท่ี 23

Pluem

หายไปนานแคไ่ หนกร็ ออยดู่ ี

read

Pluem

เปน็ อะไร
อา่ นไมต่ อบ

pukun

ไมช่ นิ
ปลมื้ ทพ่ี ดู แบบนดี้ ว้ ยไมช่ นิ
._.

Pluem

อมื
งนั้ กเ็ รมิ่ ทำ� ตวั ใหช้ นิ เถอะ
เพราะตอ่ ไปนจ้ี ะเจอมากกวา่ นอี้ กี

pukun

ปลม้ื
ไมไ่ หวหรอกนะ

read

Pluem

ในตอนนนั้
เรายงั คยุ กนั ไมจ่ บ
มาคยุ กนั ตอ่ ไหม

pukun

คยุ อะไร

Aa

นนม. Pluem

< 465 บทเรยี นขอ้ ท่ี 23 วนั นน้ั
ทไ่ี มไ่ ดร้ บั ความรสู้ กึ
pukun
Pluem
ไมพ่ รอ้ ม
ขนาดนแ้ี ลว้
pukun
read
ปลมื้
มนั เขนิ Pluem

pukun อยหู่ นา้ หอ้ ง

ปลมื้ Pluem

pukun คำ� วา่ ชอบพมิ พใ์ นนก้ี ไ็ ด้
แตค่ ำ� วา่ รกั ไมพ่ มิ พห์ รอกนะ
ปลม้ื มมม
เขา้ ใจใชม่ ย้ั

read

Pluem

มาเปดิ ประตู

read

Aa

นนม.

< 466 บทเรยี นขอ้ ท่ี 23

Instagram

Pluem

p14l.u2ekmlik@espukun อกหกั มารกั กบั ปลมื้
View all 4 comments
pproenmg สนกั ำ�้ ทต!ีา!!จะไหล แคปชน่ั เหย้ี มาก
parin นอา่หรกัรปทู สส่ี มดุ ยั ไหน
mhok
1 minutes ago

Pong
20:00

pong

สองคนนั้นจะเป็นยังไงบา้ งนะ

Prem

มงึ กด็ ไู อจปี ลม้ื ดิ

มารปู แรกสตอรแ่ี รก

กม็ แี ตห่ นา้ พกู่ นั

pong

เห็นละ

แตแ่ คแ่ บบจะไปกนั รอดมย้ั นะ

Prem

ปลม้ื เลอื กแลว้

Aa

นนม.

< 467 บทเรยี นขอ้ ท่ี 23

pong

นำ้� ตาจะไหล

Prem

ไมต่ อ้ งเศรา้
เดยี๋ วกม็ ใี หม่

pong

เศร้ากเ็ หย้ี
แคร่ สู้ กึ แบบ
เออปลมื้ มคี วามสขุ จรงิ ๆ สกั ทนี ะ

Prem

มงึ นโ่ี ตขนึ้ เยอะ

pong

ใครจะปญั ญาออ่ นแบบมึงไปตลอด

Prem

มงึ จะเอาไง

pong

หรอื มงึ จะเอา

Prem

ไอพ้ อ่ ง

pong

ไอเ้ ปรมชัย

Prem

อหโกรธมาก

pong

หยอกเลน่ ข�ำๆ นา่

Aa

นนม.

< 468 บทเรยี นขอ้ ท่ี 23

pong

เฮอ้ อยากมแี ฟนแลว้ สกั ที
แตก่ ไ็ มอ่ ยาก
หาคนแบบพกู่ นั หายากกวา่ อะไรซะอกี

read

Prem

ดพู ม่ี งึ ไวน้ ะ
ชอบวา่ กคู ลงั่ รกั
ตอนนหี้ นกั กวา่ กอู กี

pong

เฮอ้
เอางน้ี ะเปรม
มาตกลงกนั

Prem

ตกลงอะไร

pong

ครูสอนพิเศษคนตอ่ ไปอะ
ของกู

Prem

ใครจะไปยอม

Aa

นนม.

< 469 บทเรยี นขอ้ ท่ี 23

Pukun
00:00

pukun

กวา่ จะยอมปลอ่ ย

Pluem

ไมไ่ ดเ้ จอนาน
คดิ ถงึ ไมไ่ ดเ้ หรอ

pukun

พอกอ่ นมย้ั
แกม้ จะแตก

Pluem

อมื
กไ็ ด้

pukun

แลว้ ทบี่ อกตำ� แหนง่ เลขายงั เปน็ ไมไ่ ด้
เพราะเรยี นไมจ่ บอะ
จะใหไ้ ปอยตู่ ำ� แหนง่ ไหน

Pluem

แฟนประธาน

pukun

ปลมื้ !!!!!

Aa





Pro

misE

Chapter
1

“ปลื้มกนั คร้ังแรก”

12.00 น.
ทา่ มกลางสนามแขง่ หมากรกุ สากลระดบั มธั ยมปลาย
‘ปล้ืม’ แฝดคนโตของตระกูลพิทักษ์เมฆี ก็ได้เข้าร่วมการ
แขง่ ขนั ครง้ั นด้ี ว้ ย แนน่ อนวา่ หมากรกุ ระดบั มธั ยมนน้ั ไมไ่ ดอ้ ยู่
ในสายตาหรอื กระทบสว่ นประสาทและสมองของเจา้ ตวั เลย
สกั นดิ เพราะอจั ฉรยิ ะอยา่ งเขาสามารถทำ� อะไรไดม้ ากกวา่
การแขง่ หมากรกุ ทเี่ ปรยี บเหมอื นกบั เดก็ อนบุ าลเลน่ หมากเกบ็
แตท่ ำ� ยงั ไงได้ ในเมอ่ื ผอ. ของทางโรงเรยี นซง่ึ เปน็ เพอ่ื นสนทิ
กบั พอ่ ของเจา้ ตวั ขอรอ้ งใหเ้ ขา้ รว่ มการแขง่ ขนั เพอื่ สรา้ งชอื่ เสยี ง
ใหก้ บั โรงเรยี น

ตอนนเ้ี ปน็ เวลาเทยี่ งทใ่ี ครหลายๆ คนมาพกั รบั ประทาน
อาหารกนั ในโรงอาหารของทางโรงเรยี นชอ่ื ดงั แหง่ หนง่ึ ซง่ึ ถกู
ใชเ้ ปน็ สนามจดั การแขง่ ขนั ในขณะทนี่ กั เรยี นคนอน่ื ๆ กำ� ลงั
กนิ ขา้ วอยเู่ พอ่ื เอาแรงเตรยี มตวั แขง่ ในรอบบา่ ย และไฮไลท์
ของการแข่งขันคร้ังน้ีจะเป็นคู่ไหนไปไม่ได้ นอกจากปลื้ม
ลกู ชายคนโตของประธาน 1 ใน 3 บรษิ ทั ยกั ษใ์ หญท่ ค่ี รอบ-
คลุมประเทศอยู่ตอนนี้ และนักเรียนโนเนมจากภาคอีสาน
ทไี่ มม่ ขี อ้ มลู ใหส้ บื คน้ ตวั ได้
ด้วยความที่เป็นถึงลูกชายบริษัทยักษ์ใหญ่ และยัง
เป็นหนุ่มฮอตเนิร์ดซึ่งเป็นที่หมายปองของใครหลายๆ คน
ไมแ่ ปลกเลยทจ่ี ะมคี นมากหนา้ หลายตามาขอทำ� ความรจู้ กั
“ขอโทษนะคะ ทต่ี รงนวี้ า่ งอยรู่ เึ ปลา่ ”
นกั เรยี นผหู้ ญงิ จากโรงเรยี นขา้ งๆ คนนก้ี เ็ ปน็ อกี คนท่ี
ใหค้ วามสนใจและรวบรวมความกลา้ เขา้ มาเพอ่ื จะทกั ทายเขา
“…” ปล้ืมยังคงอ่านหนังสือของตัวเองต่อไป และ
สายตาก็ไม่มีทีท่าจะชายตามองนักเรียนหญิงคนน้ันแม้แต่
หางตา
“คือว่าได้ยินรึเปล่าคะ” นักเรียนหญิงพูดต่อและ
พยายามจะทกั ทายเขาอกี ครง้ั แตท่ วา่ เจา้ ตวั ตอนนเ้ี รมิ่ ทำ� ตวั
ไม่ถูกแล้วล่ะ ก็ในเมื่อแฝดคนโตเขาไม่สนใจใครนอกจาก
หนงั สอื ทอ่ี ยใู่ นมอื
ครดื .. ครดื ..
เสยี งนา่ รำ� คาญของสมารท์ โฟนสนั่ ทำ� ใหป้ ลม้ื ละจาก
หนงั สอื ทอี่ า่ น แตก่ ย็ งั ไมไ่ ดใ้ หค้ วามสนใจกบั หญงิ สาวทย่ี นื
อยขู่ า้ งๆ

475

476 Line massage
-PokPong-
PokPong 
: สๆู้ นะ ปลมื้ ถงึ จะไมบ่ อกยงั ไงปลม้ื กช็ นะแนน่ อน
อยแู่ ลว้ แหละ
: วนั นป้ี อ้ งแขง่ ยงิ ธนดู ว้ ย
: อยากใหป้ ลมื้ มาดนู ะ
Line massage
-Prem-
Prem 
: สๆู้ นะ
: ไมร่ ตู้ อ้ งบอกไหม ยงั ไงกค็ งชนะแนอ่ ยแู่ ลว้ แหละ
: เอาเบอรส์ าวๆ มาใหส้ กั คนไดเ้ ปลา่ ’
เขาหร่ีตาลงเล็กน้อยเม่ือเห็นข้อความของแฝดคนที่
สองพรอ้ มถอนหายใจออกไปอยา่ งเบอื่ หนา่ ยกบั นสิ ยั ของนอ้ ง
ชายตวั เอง
“ขอโทษนะคะ”
เดก็ ผหู้ ญงิ ยงั คงเรยี กเขาตอ่ กอ่ นจะเอามอื ไปสะกดิ ให้
ชายทน่ี งั่ อยเู่ กา้ อนี้ น้ั สนใจ
หมบั !
“ผมวา่ ถา้ ไมอ่ ยากมปี ญั หาอยา่ ไปยงุ่ กบั เขาจะดกี วา่
นะครบั
เพราะที่เขาไม่ตอบอาจจะเป็นค�ำตอบของคุณแล้ว
กไ็ ด”้

เดก็ หนมุ่ คนหนงึ่ เดนิ เขา้ มาควา้ มอื ของหญงิ สาวเอาไว้
กอ่ นจะยมิ้ ใหอ้ ยา่ งออ่ นโยน ทเ่ี ขา้ มาหา้ มเพราะรดู้ วี า่ ถา้ ไป
แตะตอ้ งตวั คนทอี่ า่ นหนงั สอื อยตู่ อนนจ้ี ะเกดิ ปญั หาอะไรตาม
มาบา้ ง
หญงิ สาวไดแ้ ตย่ มิ้ แหยๆ กอ่ นจะเดนิ ออกไปดว้ ยความ
เสียดายปนบ่นอุบอิบในใจว่าหน้าตาก็ดีแต่ไม่คิดว่าจะหย่ิง
ขนาดน้ี
“คราวหลงั ถา้ ไมช่ อบกบ็ อกเขาไปตรงๆ สไิ มใ่ ชป่ ลอ่ ย
ใหม้ ากวนใจอยไู่ ดต้ ง้ั นาน”
หมอกเพอื่ นชายคนสนทิ ทอ่ี ยคู่ นละโรงเรยี นของปลม้ื
พดู พรอ้ มขยบั ไปนง่ั อยฝู่ ง่ั ตรงขา้ ม ทนั ทที ไี่ ดย้ นิ เสยี งของเพอื่ น
รกั พดู จบเขาบรรจงปดิ หนงั สอื อยา่ งชา้ ๆ วางเอาไวด้ า้ นหนา้
พรอ้ มผลกั ไปใหก้ บั ชายตรงหนา้ ดู
“อาจารยค์ นนเ้ี ขยี นดมี ากนะ”
“ถงึ จะไมด่ งั มากกเ็ ถอะ”
หมอกกม้ มองหนงั สอื ทป่ี ลม้ื สง่ มาใหก้ อ่ นจะกม้ อา่ น
ชอื่ เรอื่ งอยา่ งตงั้ ใจ
“เรอ่ื งของฉนั ไมใ่ ชข่ องใคร”
“นห่ี ลอกดา่ กนั ?!” เดก็ หนมุ่ สญั ชาตแิ คนาดาพดู พรอ้ ม
ท�ำสีหน้าไม่พอใจเพราะปกหนังสือเล่มนั้นดันบอกชัดเจน
ขนาดนน้ั วา่ มนั เปน็ เรอ่ื งของฉนั (ปลม้ื ) ไมใ่ ชข่ องใคร(หมอก)
“เปลา่ เลย คดิ ไปเองทงั้ นน้ั ”
“แตผ่ หู้ ญงิ พวกนนั้ นา่ รำ� คาญนะ”

477

478 “นา่ รำ� คาญ?”
“ทสี่ ดุ ”
“ปลมื้ ถา้ ไมส่ นใจผหู้ ญงิ จะสนใจผชู้ ายเหรอ?”
“ผชู้ ายเหรอ กไ็ มไ่ ดเ้ กยี่ งนะ การจะรกั ใครสกั คนไม่
จำ� เปน็ จะตอ้ งสนทเ่ี พศสภาพของเขาไหม”
“แตม่ นั ก็ ไมแ่ ปลกไปเหรอ”
อาจจะแปลกใหม่ แตโ่ ลกมนั พฒั นาไปไกลมากแลว้
หมอกตอ้ งเขา้ ใจกอ่ นวา่ คนเรานน้ั สามารถมอี ารมณร์ สู้ กึ ‘รกั ’
กบั ใครกไ็ ด้
“สว่ นเรอื่ งอน่ื ๆ กค็ อ่ ยวา่ กนั อกี ท”ี
ปลมื้ พดู ดว้ ยสหี นา้ นงิ่ ๆ ไดอ้ ยา่ งเปน็ ธรรมชาตแิ ละไมม่ ี
ความลงั เลทจ่ี ะบอกกบั เพอื่ นเขาตรงๆ วา่ จรงิ ๆ แลว้ ตวั เองก็
เปน็ ไบเซก็ ชวล
“พดู สบิ ตอบกลบั รอ้ ย เอาหมอกยดั ลงดนิ เลยมย้ั ”
“ไดเ้ หรอ”
“บา้ นะ่ ”
ปลม้ื หลดุ ยม้ิ เลก็ นอ้ ยเพราะการไดห้ ยอกลอ้ กบั เพอ่ื น
สนทิ เปน็ อะไรทเี่ ขาทำ� แลว้ สบายใจไมน่ อ้ ยกวา่ การอา่ นหนงั สอื
ทอ่ี ยตู่ รงหนา้ สกั เทา่ ไหร่
บทสนทนาเงยี บไปสกั ครกู่ อ่ นหมอกกข็ อตวั เดนิ ออกไป
ซอ้ื อาหารของตวั เองกอ่ นจะทงิ้ ปลม้ื ใหอ้ ยกู่ บั หนงั สอื ของตวั เอง
แฝดคนโตชายตามองซา้ ยที ขวาที พรอ้ มคดิ วา่ เมอ่ื ไหรจ่ ะได้
กลบั บา้ นเพราะเรมิ่ เบอ่ื บรรยากาศทม่ี คี นวนุ่ วายเตม็ ทแี ลว้

ตบุ้ !
ไม่ทันจะได้คิดต่อเพลินๆ เจ้าตัวก็เผลอขยับตัวจน
หนงั สอื เลม่ โปรดตกลงไปทพี่ น้ื เขากรอกตาถอนหายใจอยา่ ง
เบอื่ หนา่ ยอกี ครงั้ กอ่ นจะพยายามกม้ ไปหยบิ หนงั สอื
มอื ของใครสกั คนมาควา้ หนงั สอื ของเขาไดก้ อ่ น ปลม้ื
สงั เกตเหน็ วา่ ทม่ี อื มปี านอยรู่ อยใหญๆ่ หนงึ่ รอย ซง่ึ ไมใ่ ชเ่ พอ่ื น
ของเขาเปน็ แน่ แถมมอื นเ้ี ลก็ เกนิ ไปทจ่ี ะเปน็ มอื ของผชู้ ายได้
จนกระทงั่ ไดเ้ งยขนึ้ มาสบตากบั เจา้ ของมอื
เขารสู้ กึ วา่ เหมอื นตวั เขาจะตกอยใู นภวงั ค์จะเรยี กแบบน้ี
มนั กเ็ รว็ เกนิ ไป แตก่ ไ็ มใ่ ชส่ ง่ิ ทเี่ กนิ จรงิ ปลม้ื แปลกใจเลก็ นอ้ ย
อนั ดบั แรกทเ่ี หน็ ไดเ้ ลยคอื เจา้ ของมอื นน้ั ไมใ่ ชผ่ หู้ ญงิ แตเ่ ปน็
ผู้ชาย ยอมรับว่าเกิดมา 16 ปี แฝดคนโตไม่เคยจ้องหน้า
ของใครนานขนาดนี้ เพราะเขาไมไ่ ดใ้ สใ่ จอะไรรอบตวั มาก
ขนาดนนั้
สายตายังจ้องมองมองใบหน้าสวยท่ีสัมผัสได้ผ่าน
ความรสู้ กึ ของคนตรงหนา้ อยา่ งไมล่ ะสายตาจนกระทงั่ ...
“ขอโทษนะครบั นหี่ นงั สอื คณุ หรอื เปลา่ ?”
ค�ำพูดของหนุ่มหน้าสวยตรงหน้าเขาพูดขึ้นมาทำ� ให้
ไดส้ ตแิ ละหลดุ จากภวงั คส์ กั พกั สายตากวาดมองไปตามตวั
เพอื่ สำ� รวจจดุ เดน่ หรอื ลกั ษณะทนี่ า่ สนใจ แตก่ ไ็ มม่ อี ะไรดงึ ดดู
สายตามากไปกวา่ ดวงตาคสู่ วยคนู่ น้ั อกี แลว้ ปลมื้ ดงึ สตติ วั เอง
มาไดก้ อ่ นจะตอบกลบั ไปวา่
“อ ออ่ ใชค่ รบั ”
นเี่ ปน็ การพดู ทร่ี สู้ กึ อดึ อดั ใจทสี่ ดุ ของปลมื้ แลว้ ละ่ มง้ั
เขาเป็นคนพูดจาฉะฉานมาตลอด แต่วันนี้กลับกุกๆ กักๆ
อยา่ งไมเ่ คยเปน็ มากอ่ น

479

480 “ทจ่ี รงิ ผมกช็ อบหนงั สอื ของอาจารยค์ นนน้ี ะ อาจจะไม่
ดงั แตเ่ นอ้ื หาขา้ งในมนั ดมี ากเลย” คนตวั เลก็ ทย่ี นื อยตู่ รงหนา้
ยมิ้ และยนื่ หนงั สอื ใหป้ ลม้ื อยา่ งระมดั ระวงั
“พกู่ นั !!”
“ทางน!้ี !”
เสยี งเรยี กจากกลมุ่ เพอ่ื นของคนตวั เลก็ ตะโกนออกมา
ใหค้ นตรงหนา้ เขาหนั ไปสนใจ ไมท่ นั ทป่ี ลม้ื จะไดพ้ ดู ตอบกลบั
อะไรไปคนตรงหนา้ บอกลากบั ปลมื้ กอ่ นทแ่ี ผน่ หลงั เลก็ ๆ เดนิ
หา่ งออกไปจนลบั สายตา
“ใครเหรอ?”
หมอกเดนิ เขา้ มาพรอ้ มจานขา้ วขอตวั เองกอ่ นจะหนั
มาใหค้ วามสนใจกบั เพอื่ นของตวั เอง
“เปลา่ ใครไมร่ ”ู้
ปลม้ื ตอบปดั ไปเฉยๆ เพราะตอนนใี้ นหวั ของเขาไมไ่ ด้
ประมวลผลอะไรมากนอกจากใบหนา้ และนำ้� เสยี งของคนตวั
เลก็ เมอ่ื สกั ครู่ มนั ทำ� ใหเ้ ขาคดิ วติ กเพราะเขาจ�ำชอ่ื ของคนท่ี
เพง่ิ เดนิ จากไปไมไ่ ดเ้ ลย
“จะบา่ ยโมงแลว้ เหรอ”
“ตอ้ งเรง่ กนิ แลว้ แหละ”
“ระวงั จะสำ� ลกั ละ่ ”
หมอกพดู พรอ้ มกนิ ขา้ วอยา่ งเรง่ รบี เพราะเจา้ ตวั มแี ขง่
รอบรองชนะเลศิ ในเวลาเดยี วกนั กบั ปลม้ื
“แคก่ ๆ!!”

“กบ็ อกแลว้ ”
ปลม้ื พดู แลว้ หยบิ เอาผา้ เชด็ หนา้ ของตวั เองยน่ื ใหก้ บั
หมอกพรอ้ มแกว้ นำ�้ ตามอยา่ งเปน็ ธรรมชาติ
“ผเี ขา้ ปะเนยี่ ?”
“ผ?ี ”
“ปกตเิ คยใสใ่ จคนอน่ื ดว้ ยรไึ ง”
“แลว้ ปกตไิ มใ่ สใ่ จเหรอ”
“กเ็ ออนะ่ ส”ิ
“สงสัยวันนี้อยากจะใส่ใจล่ะม้ัง” ค�ำตอบของปล้ืม
ทำ� เอาหนา้ ของหมอกเปลย่ี นสเี ลก็ นอ้ ย ตงั้ แตร่ จู้ กั กนั มา เปน็
ครง้ั แรกปลมื้ ใสใ่ จคนอนื่ เพราะเขาไมใ่ ชค่ นทจ่ี ะแสดงออกวา่
หว่ งใหญใ่ ครตรงๆแบบนี้หรอื จะพดู ใหถ้ กู กค็ อื ถา้ มคี นใกลต้ าย
อยตู่ รงหนา้ อาจจะอยเู่ ฉยๆ แลว้ คอ่ ยโทรเรยี กรถฉกุ เฉนิ มาให้
พรอ้ มกบั เดนิ หนไี ปอยา่ งไมใ่ ยดี
“ปลมื้ ไดเ้ วลาแขง่ แลว้ ”
“โอเค งนั้ ไปกนั เลยมยั้ ”
“งน้ั ขอเอาจานไปเกบ็ กอ่ นนะ”
ปล้ืมพยักหน้ารับหมอกก่อนที่เขาจะรีบเดินไปจาน
ไปเกบ็ แฝดคนโตหยบิ หนงั สอื ของตวั เองขนึ้ มาดมกอ่ นเบาๆ
กอ่ นจะขมวดคว้ิ แลว้ คดิ กบั ตวั เองวา่
นเ่ี ราโรคจติ รเึ ปลา่ ? ทำ� ไมตอ้ งดมหนงั สอื ของตวั เองท่ี
มใี ครไมร่ มู้ าจบั แลว้ ทงิ้ กลน่ิ แฮนดค์ รมี จางๆ เอาไว้

481

482 อาการแปลกๆ ของตวั เองเรมิ่ นา่ หงดุ หงดิ ขน้ึ ทกุ เวลา
ทเี่ ขารสู้ กึ ตวั ตอนนภี้ ายในหวั ปลมื้ ไมไ่ ดค้ ดิ ถงึ การแขง่ ขนั หรอื
อะไรอยา่ งอนื่ นอกจากความคดิ ทวี่ า่ อยากจะเหน็ หนา้ คนตวั
เลก็ อกี ครง้ั
13.00 น.

และแล้วเวลาท่ีทุกคนรอคอยก็มาถึง การแข่งขันชิง
ชนะเลิศการแข่งหมากรุกสากลระดับมัธยมปลายภายใน
หอ้ งเงียบสงัดราวกบั วา่ อยใู่ นป่าช้ายงั ไงอยา่ งงั้น จนกระทง่ั
กรรมการเรยี กใหผ้ เู้ ขา้ แขง่ ขนั ทง้ั สองฝง่ั มาเจอกนั
เสียงกร๊ีดพร้อมกับเสียงปรบมือดังข้ึนเมื่อปล้ืมเข้า
ประจำ� ที่ และนน่ั กท็ ำ� ใหป้ ลมื้ ตาเบกิ กวา้ งบวกกบั อาการตกใจ
เลก็ นอ้ ย เพราะคแู่ ขง่ ของเขาไมใ่ ชใ่ ครทไี่ หน คนตวั เลก็ หนา้
สวยคนนนั้ นนั่ เอง
แตน่ า่ รำ� คาญชะมดั เขาคดิ ในใจยง่ิ เหน็ หนา้ ของเจา้ ของ
หนา้ ใสและสวยงามกบั นางฟา้ แบบนี้ ยง่ิ นา่ หงดุ หงดิ เขา้ ไปใหญ่
เพราะมนั ทำ� ใหเ้ ขาไมม่ สี มาธกิ บั การแขง่ ขนั
อันที่จริงด้วยนิสัยของเจ้าตัวเองเพราะเป็นคนม่ันใจ
มากวา่ ทำ� อะไรกส็ ำ� เรจ็ ตเี ปน็ เปอรเ์ ซน็ ต์ ในชวี ติ ของปลม้ื นนั้
นบั ไดศ้ นู ยจ์ ดุ ศนู ยห์ นงึ่ คอื สงิ่ ทเ่ี ขาจะทำ� ผดิ พลาด
เพราะเป็นคนมีนิสัยที่มั่นใจเกินร้อย แถมฉลาดทั้ง
เรอื่ งทดี่ แี ละแกมโกงอยา่ งถงึ ทสี่ ดุ ความพยายามเขา้ ใจคน
เพอ่ื มองหาจดุ ออ่ นและจดุ แขง็ ของเขานแี่ หละ ทำ� ใหใ้ ครตอ่
ใครกต็ อ่ กรและรบั มอื กบั ปลม้ื ไดย้ าก
น่ันเป็นเหตุผลที่หลายๆ คนจะนับถือและเคารพใน
ตวั เขาแมว้ า่ เขาจะเปน็ แคเ่ ดก็ มธั ยมปลาย แตใ่ นสายตาตวั เอง
เขาไมเ่ คยคดิ วา่ ตวั เองเพอรเ์ ฟค แมค้ นรอบขา้ งจะบอกวา่ หา
คนทสี่ มบรู ณแ์ บบเทา่ เขาไมไ่ ดอ้ กี แลว้ กต็ าม

ทนั ทที กี่ ารโคง้ คำ� นบั คแู่ ขง่ ของทงั้ สองฝา่ ยจบ ทง้ั คกู่ ็
นงั่ ประจำ� ที่ วนิ าทนี น้ั ทเี่ ขาพยายามจะสบตาคนตวั เลก็ แตม่ นั
ยง่ิ สรา้ งความหงดุ หงดิ ใหก้ บั แฝดคนโต เพราะเจา้ ของใบหนา้
สวยไมส่ นใจเขาเลยนอกจากการแขง่ ขนั หมากรกุ
และแนน่ อนการในครง้ั นถ้ี า้ เปน็ การเลน่ เกมในคอม-
พวิ เตอร์ หมากรกุ เกมหนงึ่ ผเู้ ลน่ แตล่ ะคนจะเลน่ ประมาณ
40 ตา โดยแตล่ ะตา ผเู้ ลน่ มที างเลอื กประมาณ 30 ทาง ดงั นนั้
ค่าประมาณจ�ำนวนการเล่นหมากรุกที่เป็นไปได้คือ (30 x
30)40 หรอื ประมาณ 10^123
แตน่ เี่ ปน็ การแขง่ ตวั ตอ่ ตวั ระหวา่ งนง่ั เรยี นมธั ยมปลาย
หวั กะทขิ องแตล่ ะโรงเรยี น เขาเดนิ ตวั หมากไปทลี ะตวั พรอ้ ม
คดิ เรอื่ งของคนตรงหนา้ อยา่ งไมไ่ ดส้ นใจเกมสกั เทา่ ไหรน่ กั
การทำ� อยา่ งนเ้ี ปน็ การเสยี มารยาทอยา่ งหนงึ่ ส�ำหรบั
การแขง่ แตจ่ ะทำ� ยงั ไงไดล้ ะ่ ในเมอื่ ตวั เขาในตอนน้ี ไมไ่ ดส้ นใจ
เกมนอ้ี กี ตอ่ ไปแลว้ เขามวั พะวงคดิ ในใจวา่ ทำ� ยงั ไงถงึ จะสลดั
คนตรงหนา้ ออกไปจากหวั เขาไดส้ กั ที
การแขง่ ขนั ดำ� เนนิ ไปอยา่ งตอ่ เนอ่ื ง การใชส้ มองหนกั
สำ� หรบั ปลมื้ มนั ไมใ่ ชเ่ รอื่ งใหญอ่ ะไร สหี นา้ ของเขายงิ่ คงนง่ิ อยู่
เสมอแมว้ า่ ตอนนเ้ี ขาจะตอ้ งเปน็ คนเดนิ เกมรบั
เขาอาจจะแพ้ในการแข่งขันครั้งนี้แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้
สนใจอะไรมากนักเขาคิดแค่ว่าอยากรีบจบการแข่งน้ีและ
เขา้ ไปทำ� ความรจู้ กั คนตรงหนา้ ใหจ้ บ ๆ ไป อาจจะทำ� ใหห้ วั ใจ
ของเขาสงบลงไดส้ กั ที
ปรด๊ี !
เสยี งนกหวดี ของกรรมการยาวหนงึ่ ครง้ั เปน็ สญั ญาณ
บอกใหห้ ยดุ การแขง่ ขนั ชว่ั ครู่ ทำ� ใหท้ ง้ั ตวั ปลมื้ และคนั ตวั เลก็
ตรงหนา้ ตอ้ งถอนหายใจกนั เฮอื กใหญ่ เพราะเกมมนั กำ� ลงั มา
ถงึ จดุ ไคลแ์ มก็ ซ์

483

484 “พกู่ นั ”
“โทรศพั ทจ์ ากคณุ แม”่
“เหน็ บอกวา่ เปน็ เรอื่ งสำ� คญั มาก”
หญงิ วยั กลางทนี่ า่ จะเปน็ อาจารยท์ ด่ี แู ลนกั เรยี น พดู
พรอ้ มกบั ยน่ื โทรศพั ทใ์ หก้ บั พกู่ นั ทำ� ใหส้ ถานการณเ์ งยี บสงดั
สรา้ งความงนุ งงใหก้ บั ผคู้ นทม่ี าดกู ารแขง่ ขนั
คนตวั เลก็ รบั โทรศพั ทจ์ ากอาจารย์ ไมน่ านนกั มอื เลก็
กป็ ลอ่ ยโทรศพั ทล์ งพนื้ อยา่ งไมเ่ สยี ดาย นำ้� ใสๆ ในตาของเขา
คลอพรอ้ มไหลออกมาอยา่ งรวดเรว็
ใชเ่ ขารอ้ งไห.้ ..
ปลมื้ กำ� ลงั คดิ ตดั สนิ ใจวา่ จะลกุ จากทน่ี งั่ ของตวั เองแลว้
เขา้ ไปปลอบคนตรงหนา้ ดไี หม เขาไดแ้ ตค่ ดิ แตไ่ มท่ นั จะไดท้ ำ�
อะไร
พ่กู นั จดั การเก็บของอยา่ งเร่งรีบทิ้งใหป้ ลมื้ น่งั อยู่เวที
การแขง่ ขนั เพยี งคนเดยี วพรอ้ มมองแผน่ หลงั เลก็ ทรี่ บี รดุ หาย
ไปจากสายตาของเขาอกี ครง้ั
ผ่านไปไม่นานเสียงประกาศจากกรรมการดังขึ้นว่า
ผู้เข้าแข่งขันอีกคนสละสิทธิ์ท�ำให้ชัยชนะคร้ังน้ีจะเป็นของ
ปลมื้ อยา่ งไมม่ ขี อ้ กงั ขา...

14.00 น.
“การแขง่ เปน็ ยงั ไงบา้ ง”

หมอกเพ่ือนรักของเขาเดินเข้ามาถาม แต่ยังไม่ได้
คำ� ตอบอะไรปลมื้ กร็ บี เดนิ ออกไปดา้ นนอกสนามแขง่ เพอ่ื ที่

จะมองหาคน คนนนั้ เขามองไปจนสดุ สายตากไ็ มเ่ จออะไร
นอกจากคนรอบตวั ทม่ี องมายงั แฝดคนโต
“เปน็ อะไรเนย่ี ”
“เปลา่ ”
“ไวค้ อ่ ยคยุ กนั ตอนกลบั ไดไ้ หม”
“เออ ไดด้ ไิ วเ้ จอกนั ”
“โอเค ไวเ้ จอกนั ”
ทนั ทที บ่ี อกลาหมอกเขากเ็ ดนิ อยา่ งเรง่ รบี เพอื่ ไปขน้ึ รถ
กลบั บา้ นระหวา่ งทางเขากท็ บทวนสง่ิ ทเ่ี กดิ ขน้ึ ในวนั นี้ ฝา่ มอื
หนาของตวั เองจบั ไปทหี่ นา้ อกดา้ นซา้ ย แปลกดี ใจกข็ องเรา
ความรสู้ กึ กข็ องเรา แลว้ เขาเปน็ ใครมาทำ� ใหใ้ จมนั เตน้ แรงได้
ขนาดน้ี นา่ เสยี ดายทแี่ คช่ อ่ื กย็ งั จำ� ไมไ่ ด้ แตน่ า่ แปลกทใ่ี บหนา้
นา่ รกั ขนาดนน้ั ยงั คงฝงั ใจไมล่ มื

Line message
- mhok-
mhok 
: โรงเรยี นมงึ เจอกบั โรงเรยี นกอู กี แลว้
pluem 
: กเ็ จอวนๆ กนั แคน่ ”ี้
mhok 
: คราวนช้ี นะงา่ ยเหมอื นเดมิ เลยดิ
pluem 
: กโ็ อเค
มงั้

485

486 mhok 
: มคี นบอกวา่ แขง่ เมอ่ื กม้ี งึ สะดดุ
สมาธหิ ลดุ เหรอวะ
pluem 
: กไ็ มม่ าก
mhok 
: แตท่ ำ� มงึ สมาธหิ ลดุ นไี่ มธ่ รรมดานะ
pluem 
: ชา่ งมนั

-read-

pluem 
: กรปุ๊ C ทตี่ กรอบ
พอจะรชู้ อ่ื ไหม
มใี ครบา้ ง
mhok
: Send a photo
pluem
: หมอก
เอารายชอ่ื มาทำ� ไม
mhok
: ไมร่ ชู้ อ่ื
pluem
: โทษ
mhok
: วา่ แต่ ถามทำ� ไม

pluem 
: เขาเลน่ ไดด้ ี
ถา้ ไมร่ บั โทรศพั ท์
คงชนะไปแลว้
mhok
: ถามจรงิ ?
pluem
: อมื
mhok
: ออ่ แลว้ ?
โดนปรบั แพ้
pluem
: สละสทิ ธน์ิ ะ่
mhok
: สาวทไ่ี หน
pluem
: ผชู้ าย
mhok
:ตกใจ
นกึ วา่ สนใจสาวทไ่ี หน
pluem
: ยาก

14:50

mhok
: กไู ดร้ ปู คนแขง่ หมากรกุ กรปุ๊ C มาละนะ
pluem
: แลว้

487

488 mhok
: เผอ่ื อยากรวู้ า่ คนนน้ั เปน็ ใคร
pluem
: วา่ จะไมด่ ”ู
mhok
: แตร่ ไู้ วก้ ไ็ มเ่ สยี หาย
pluem
: ซา้ ยไปขวานะ
mhok
: Send a photo
แทน ยง้ ฮนั่
pluem
: ไมใ่ ชโ่ รงเรยี นนี้
mhok
: มอี กี ๆ พวกน้ี ม. 6 โรงเรยี นแถวภาคอสี าน
Send a photo
พกู่ นั เจน มนิ สอง เลยี้ ง

read

pluem
: เจอแลว้
พกู่ นั

3P HOUSE

18.00 น.

“ไอส้ ตั ว์ หงดุ หงดิ ๆๆๆ”
“หลบหาพระแสงรไึ ง”
เสยี งบน่ ของแฝดคนทส่ี องชายผมทองกำ� ลงั หงดุ หงดิ
ไดท้ พ่ี รอ้ มหยบิ เอาผา้ เชด็ หนา้ มาเชด็ เศษเคก้ ทต่ี ดิ เลอะตาม
เสอ้ื ผา้
“เปน็ อะไรนกั ”
“กไ็ ดป้ าใสห่ นา้ ไอฮ้ อนดไ์ ปแลว้ ไง”
แฝดคนเล็กพูดพร้อมช่วยพี่ชายตัวเองเช็ดเศษเค้กที่
เลอะเตม็ ตวั จากการเลน่ แขง่ เกมในโรงเรยี น
“ปล้ืม กลับมาแล้วเหรอ” ทันทีที่ปกป้องเห็นพี่ชาย
คนโตกห็ นั ไปถามกอ่ นจะไดร้ บั การหยกั หนา้ กลบั มาแลว้ รบี
เดนิ ขนึ้ หอ้ ง กอ่ นทเ่ี ปรมจะหนั มาพดู กบั ปกปอ้ งวา่
“วนั นปี้ ลมื้ เปน็ ไรอะ”
“จะไปรไู้ ดไ้ งวะกม็ าดว้ ยกนั เนยี่ ” แฝดคนรองพดู พรอ้ ม
ทำ� หนา้ สงสยั ใสป่ กปอ้ ง แตน่ อ้ งคนเลก็ อยา่ งเขาจะไปรไู้ ดย้ งั ไง
วา่ พช่ี ายคนโตเปน็ อะไร กเ็ พราะเพง่ิ กลบั บา้ นมาพรอ้ มเปรม
เหมอื นกนั
แกรก๊
เสียงล็อคประตูห้องนอนดังข้ึนหนุ่มน้อยร่างสูงผม
สีด�ำก�ำลังเดนิ เอากระเป๋านกั เรียนไปเกบ็ พร้อมกับทง้ิ ตัวลง

489

490 นอนบนฟกู สขี าวแหงนมองเพดานอยา่ งฉงน เขาเรม่ิ สงสยั กบั
ตวั เองมากขน้ึ วา่ อาการแปลกๆ ทเ่ี กดิ กบั ตวั เองนค่ี อื อะไร
ตกหลมุ รกั ? คงไมใ่ ชห่ รอกมง้ั เพราะคนอยา่ งตวั เขา
ทว่ี นั ๆ เอาแตอ่ า่ นหนงั สอื หรอื ไมก่ ด็ ขู า่ วการเมอื ง ไออ้ าการ
ตกหลุมรักน่ันไม่น่าจะเกิดขึ้นกับเขาได้ ปลื้มหงุดหงิดกับ
ตวั เองกอ่ นทจ่ี ะรบี รดุ ไปนง่ั หนา้ คอมพวิ เตอรท์ ป่ี ระจ�ำเพราะ
ปกตถิ า้ เขาตอ้ งการสบื คน้ ขอ้ มลู และขา่ วสารหรอื หาหนงั สอื
ใหมๆ่ ของนกั เขยี นทช่ี อบกจ็ ะมานง่ั ทหี่ นา้ คอมพวิ เตอร์ แต่
ในวนั น้ี

“อาการเมอ่ื คณุ เรม่ิ ชอบใครสกั คน”
“อมื ..”
“1. มองแตเ่ ธออยตู่ ลอด กแ็ คม่ องเฉย ๆ ไมไ่ ดเ้ หรอ
แบบสนใจสงิ่ มชี วี ติ รว่ มโลก” ปลม้ื พดู พรอ้ มบน่ กบั ตวั เองแลว้
เลอ่ื นสายตามองขอ้ ตอ่ ไป
“2. รสู้ กึ เหมอื นกำ� ลงั มนึ เมา”
“เพอ้ เจอ้ ” ปากบน่ อบุ อบิ แตส่ ายตากก็ วาดลงขอ้ ตอ่
ไปอยา่ งเรง่ รบี
“3.คดิ ถงึ แตค่ นคนนนั้ แคน่ กึ ถงึ ไมใ่ ชค่ ดิ ถงึ รเึ ปลา่ นะ”
ปลม้ื พดู พรอ้ มขมวดคว้ิ ทบทวนความรสู้ กึ และอาการ
ของตวั เองกอ่ นจะสา่ ยหนา้ เปน็ การปฏเิ สธอาการกลายๆ และ
มองขอ้ ตอ่ ไป
“4. ตอ้ งการใหเ้ ขาหรอื เธอมคี วามสขุ ”
“5. คณุ จะเกดิ ความเครยี ดขนึ้ ไดง้ า่ ย? ไรส้ าระ ถา้ งาน
เยอะกเ็ ครยี ดทง้ั นนั้ แหละ”
“6. รสู้ กึ เจบ็ ปวดนอ้ ยลงกวา่ ปกต?ิ ” ชายหนมุ่ ผมดำ� ที่

นงั่ อยหู่ นา้ คอมพวิ เตอรเ์ หลอื บมองแขนตวั เองเลก็ นอ้ ยกอ่ นจะ
หยกิ ไปทตี่ วั เองเบาๆ จนเรมิ่ ออกแรงมากขน้ึ

“กเ็ จบ็ อยดู่ ไี มเ่ หน็ จะนอ้ ยลง”
“7.พยายามลองสง่ิ ใหมๆ่ แลว้ ลองอะไรละ่ ”
“8. อตั ราการเตน้ ของหวั ใจประสานกบั อกี ฝา่ ย”
“เออ่ … ไรส้ าระดจี งั ”
“9. ไมม่ ปี ญั หากบั สงิ่ ทน่ี า่ ขยะแขยง?”

หลงั จากทปี่ ลม้ื อา่ นขอ้ นจ้ี บกห็ ยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มาพรอ้ ม
กดเบอรโ์ ทรหาใครสกั คน

“ฮลั โหล”
“เปรมเหรอ วา่ งอยรู่ เึ ปลา่ ”
(วา่ ง...มงั้ ทำ� การบา้ นอะ)
“ทำ� การบา้ นเปน็ ดว้ ยเหรอ”
(องิ มนั อยากสอนอะ)
“ออ่ ”
(…)
(มไี รเปลา่ เนย่ี )
“ชว่ ยเรอใหฟ้ งั หนอ่ ย”
(หะ้ ?!)

“เรอใหฟ้ งั หนอ่ ย” ปลม้ิ พดู ขนึ้ มาอกี ครง้ั ดว้ ยนำ้� เสยี ง
จรงิ จงั ทำ� ใหเ้ ปรมคดิ ในใจวา่ พชี่ ายของเขาคงจะฟง้ เสยี งเรอไป
ทำ� วจิ ยั อะไรสกั อยา่ งเปน็ แน่

(ไดด้ )ิ

491

492 (โครก่ กกก)
สน้ิ คำ� พดู ของเปรมเขากจ็ ดั เสยี งเรอใหญๆ่ ใหก้ บั ปลมื้
อยา่ งไมเ่ กรงใจคนเปน็ พี่ ถงึ แมว้ า่ จะรดู้ อี ยแู่ ลว้ วา่ พชี่ ายของเขา
เกลยี ดการทำ� อะไรทไ่ี รม้ ารยาทแบบนม้ี ากกวา่ ใคร
ทนั ทที ปี่ ลมื้ ไดฟ้ งั กเ็ กดิ อาการชอ็ คไปชว่ั ขณะ อมื …
ไม่น่าขอให้เปรมท�ำอะไรแบบนี้เลยเขาคิดกับตัวเองสักพัก
กอ่ นทเ่ี ปรมจะพดู ขนึ้ มาวา่
(โอเคยงั )
“ออื้ ไปละ”
พูดจบก็กดตัดสายโดยท่ีไม่ได้ฟังเสียงปลายสายจะ
ตอบกลบั มาปลมื้ ยงั คงมองขอ้ ตอ่ ไปอยา่ งไมม่ ที ที า่ วา่ จะหยดุ
“10. เหงอื่ ออกมากกวา่ ปกต”ิ
ตอนน้ันแขง่ อยู่ มนั ก็ต้องเหงื่อออกมากอยู่แลว้ เป็น
ธรรมดา
“11. คณุ รกั ในนสิ ยั ใจคอของคนคนนน้ั ”
“ไมไ่ ดช้ ว่ ยอะไรเลย”
“กบั คนทเ่ี จอหนา้ แคน่ นั้ จะไปรนู้ สิ ยั ไดย้ งั ไง”
ปล้ืมขมวดคิ้วพร้อมอาการที่หงุดหงิดมากกว่าเดิม
เพราะเขาไม่สามารถควบคุมอะไรได้อย่างใจนึก เขายังคง
สงสยั กบั ตวั เองอยตู่ ลอดวา่ ความรสู้ กึ มากมายกา่ ยกองเหลา่
นมี้ นั คอื อะไรกนั แน่
“อาจจะเกลียดก็ได้ เพราะเห็นหน้าแล้วน่าร�ำคาญ
จรงิ ๆ”

“ควรไปอาบนำ�้ สกั ท”ี
ปล้ืมจบทสนทนากับตัวเองสักทีหลังจากท่ีจมอยู่
ในความคิดเป็นเวลานาน เขาคิดว่าตัวเองไม่อาจจะรู้สึก
ชอบหรือรักใครสักคนได้หรอก ตอนน้ีก็แค่มีอาการเกลียด
ใครบางคน ทบี่ งั เอญิ อา่ นหนงั สอื แนวเดยี วกนั หนา้ ตานา่ รกั
จนน่าหงุดหงิด แล้วอาการเกลียดมันก็มากจนอยากจะจ�ำ
นำ�้ เสยี งใหข้ นึ้ ใจ และทเี่ ขาพยายามจะมองหาคนตวั เลก็ นน่ั
กเ็ ปน็ เพราะวา่

“อยากเหน็ หนา้ คนทที่ ำ� ใหเ้ ขาหงดุ หงดิ
หวั ใจอกี ครง้ั เทา่ นนั้ เอง”



493

494 Chapter
2

“แฝดสามป.”

08.00 น.
โรงเรยี นนานาชาตชิ อ่ื ดงั อนั ดบั หนง่ึ ของประเทศ นบั
ว่าศูนย์รวมของลูกผู้มีอิทธิพลช่ือเสียงและทรัพยากรเงิน
เหลอื เฟอื สถานทแี่ หง่ นตี้ ง้ั อยใู่ จกลางเมอื งในพนื้ ทมี่ ากกวา่
165 ไร่ มที นุ การสรา้ งมาถงึ 5000 ลา้ นบาท ถา้ จะพดู ถงึ
ประสทิ ธภิ าพในการเรยี นการสอนนนั้ ไมต่ อ้ งอารมั บทเยอะ
ยงั ไงซะมนั กด็ ี มากกวา่ โรงเรยี นเอกชนรอบนอกอยา่ งแนน่ อน
ฉะนนั้ ไมแ่ ปลกทลี่ กู นกั การเมอื ง นกั ธรุ กจิ มากหนา้
หลายตากห็ มายใหล้ กู ๆ ของพวกเขาไดเ้ ขา้ มาเรยี นในโรงเรยี น
แหง่ นี้ รวมไปถงึ เจา้ สวั พารณิ ทร์ เจา้ ของธรุ กจิ นำ� เขา้ สง่ ออก

อาหารและโภคภัณฑ์ที่ผูกขาดเศรษฐกิจภายในประเทศ
ไปแล้วมากกว่า 60% นับว่าเป็นผู้ทรงอิทธิพลคนหน่ึงใน
ตลาดโลก
และนอกเหนอื จากนนั้ เรอื่ งทนี่ า่ สนใจไมน่ อ้ ยไปกวา่
ธรุ กจิ ของครอบครวั กค็ อื ลกู ชายแฝดสามของเขา ปลม้ื เปรม
และปกปอ้ ง รจู้ กั กนั ในนาม แฝดสามป. กไ็ ดย้ า้ ยเขา้ มาเรยี น
ทโ่ี รงเรยี นแหง่ นดี้ ว้ ยเชน่ กนั แนน่ อนวา่ ทง้ั สามคนกเ็ ปน็ ทชี่ น่ื
ชอบของทงั้ อาจารยน์ กั เรยี นคนอน่ื ๆ เพราะฝาแฝดทง้ั สามถงึ
จะมหี นา้ ตาทค่ี ลา้ ยคลงึ กนั มากแคไ่ หนกม็ คี าแรคเตอรเ์ ปน็
เอกลกั ษณข์ องตวั เอง
ลกู ชายคนโต หรอื ปลม้ื ปราบปลมื้ พทิ กั ษเ์ มฆี มนี สิ ยั
บางอยา่ งทไ่ี มม่ ใี ครเขา้ ถงึ เปน็ คนเกบ็ ตวั วนั ๆ กเ็ อาแตอ่ า่ น
หนงั สอื และวจิ ารยก์ ารเมอื งภายในประเทศ นเ่ี ปน็ อกี เหตผุ ลท่ี
ทำ� ใหก้ ารคดิ วเิ คราะหข์ องเขา แปลกแยกไปจากเดก็ ทว่ั ๆ ไป
และเขายงั มคี วามสามารถหลากหลาย ทเี่ หนอื กวา่ เดก็ อายุ
รนุ่ ราวคราวเดยี วกนั จนถกู อาจารยข์ อรอ้ งใหข้ า้ มชน้ั ไปเรยี น
มธั ยม หรอื สอบเทยี บมหาวทิ ยาลยั ไปเลย แตเ่ จา้ ตวั กย็ นื ยนั
วา่ จะขออยใู่ นระดบั ชน้ั ปกตกิ บั นอ้ งชายทงั้ สองของตวั เอง
ลกู ชายคนรอง เปรม หรอื เปรมปรี พทิ กั ษเ์ มฆี ถงึ แมว้ า่
จะดเู ปน็ คนขเี้ ลน่ ไมส่ นใจความรสู้ กึ ของใครขนาดไหน เขาก็
เปน็ คนจรงิ จงั ทมี่ ผี ลการเรยี นและกฬี าในระดบั ทดี่ ี เปรมคดิ
แคว่ า่ คงเกรดไวไ้ มใ่ หต้ ำ่� กวา่ 3.00 กพ็ อเพอ่ื ปอ้ งกนั พอ่ มายงุ่
วุ่นวายกับชีวิตมากเกินไป เพราะการต้ังใจเรียนมันน่าเบ่ือ
สำ� หรบั เจา้ ตวั และการเลน่ กฬี ามนั กท็ ำ� ใหเ้ สยี พลงั งานไปโดย
สญู เปลา่ นน่ั จงึ เปน็ เหตผุ ลทเ่ี รอื่ งการเรยี นและกฬี าของเขา
อยแู่ คใ่ นระดบั ดี เปรมมคี วามสามารถในการรอ้ งการเตน้ รวม
ท้ังการบริหารเสน่ห์ต่อเพศตรงข้าม นับว่าเป็นตัวอันตราย
สำ� หรบั ผหู้ ญงิ ดๆี นเี่ อง

495

496 ลูกชายคนเล็ก ปกป้อง หรือปกปราบ พิทักษ์เมฆี
เปน็ เดก็ ออ่ นโยนทน่ี า่ รกั มากเกนิ กวา่ ใครจะทนไดไ้ หว เพราะ
ว่าความซื่อตรงและบริสุทธ์ิของเขาน่ีแหละ ท่ีท�ำให้มีคน
เข้าหามาผูกมิตรเยอะมากกว่าท้ังปล้ืมและเปรม เจ้าตัวมี
นิสัยท่ีแตกต่างจากพี่ชายทั้งสองของตัวเองอย่างถึงที่สุด
เพราะเป็นคนท่ีใส่ใจความรู้สึกของคนรอบข้าง แต่ยังติด
ที่หัวอ่อนมากกว่าพี่ๆ ท�ำให้ปลื้มเป็นห่วงในตัวของน้อง
คนเล็ก แม้ในด้านการเรียนจะไม่เก่งเท่าแฝดทั้งสองของ
ตัวเองแต่ในด้านการกีฬานับว่าเป็นเพชรเม็ดงามที่หา
ได้ยากในหมู่เพชรด้วยกันขอแค่เร่ืองใช้ก�ำลังไม่ใช้สมอง
เขาท�ำได้ดีมากมาตลอด จึงไม่แปลกที่เจ้าสัวพาริณทร์
จะสปอยล์และภูมิใจในลูกชายคนเล็กของตัวเองอย่างออก
นอกหนา้
รถลมี ซู นี คนั สดี ำ� จอดเทยี บทห่ี นา้ ประตโู รงเรยี น ทกุ
สายตาตา่ งจบั จอ้ งไปทที่ งั้ สามแฝดดว้ ยความตน่ื เตน้ เพราะ
ตั้งแต่มีข่าวว่าลูกชายของเจ้าสัวผู้กุมเศรษฐกิจเกินครึ่งของ
ประเทศจะเขา้ มาเรยี นในโรงเรยี นแหง่ นี้ มนั กส็ รา้ งความตนื่
เตน้ ใหก้ บั ผคู้ นทรี่ บั รขู้ า่ วสารเปน็ อยา่ งมาก
ทนั ทที เี่ ดก็ ทงั้ สามคนกา้ วเหยยี บเทา้ ลงจากรถนำ� โดย
ปลม้ื พช่ี ายคนโต เปรมและปกปอ้ งตามลำ� ดบั แตท่ นั ทเี่ ปรม
จะไดเ้ ดนิ กา้ วเขา้ สปู่ ระตโู รงเรยี น
“เปรม บอกกค่ี รง้ั แลว้ อยา่ เคย้ี วหมากฝรงั่ ” มอื เลก็
จับเข้าไปท่ีไหล่ของแฝดคนที่สองพร้อมพูดเตือนก่อนจะยื่น
กระดาษเงนิ เพอื่ ใหเ้ ขาจดั การกบั หมากฝรงั่ ทกี่ ำ� ลงั เคยี้ วอยู่
“กช็ อบอะ” เปรมพดู พรอ้ มรบั กระดาษสเี งนิ จากพช่ี าย
ของตวั เองมาแลว้ คายหมากฝรงั่ หอ่ เกบ็ จนเรยี บรอ้ ยสง่ ใหก้ บั
คนขับรถ ก่อนท่ีทั้งสามจะโบกมือบอกลาลุงสมศักดิ์พร้อม
กลา่ วขอบคณุ ทข่ี บั รถมาสง่

“โรงเรียนใหญ่ดีจัง” เสียงของน้องคนเล็กพูดข้ึนมา
กอ่ นจะมองไปรอบนอกเพอื่ สำ� รวจทที่ าง
“ไม่เรียบร้อยเลยปกป้อง” ปลื้มพูดพร้อมดึงชุดของ
แฝดคนเลก็ เขา้ มาหาตวั และจดั แจงเนคไททไี่ มเ่ ปน็ ระเบยี บ
ของนอ้ งชายตวั เองอยา่ งเปน็ ระเบยี บ

แชะ !

“ขอโทษนะครบั รบกวนลบรปู ทถ่ี า่ ยดว้ ย” ปลมื้ บอก
ไปเสียงดัง ก่อนจะมองแล้วค้ิวขมวดไปท่ีหญิงสาวที่ก�ำลัง
ถา่ ยภาพของเดก็ ทง้ั สามคนอยู่
“พส่ี าวคนสวย แอบถา่ ยแบบนไ้ี มด่ เี ลยนะครบั ” ไมท่ นั
ทเ่ี ดก็ สาวจะไดต้ อบอะไรกลบั มากถ็ กู จโู่ จมโดยแฝดคนทสี่ อง
เขา้ ซะแลว้ เปรมดงึ กลอ้ งจากมอื ของเดก็ ผหู้ ญงิ ออกมาและ
เปดิ ดทู ลี ะรปู เรมิ่ ขมวดคว้ิ พรอ้ มพดู ออกมาวา่
“10 รปู คดิ รปู ละแสน จา่ ยภายในสบิ วนิ ะไมง่ น้ั จะโยน
กลอ้ งตวั นท้ี งิ้ ทนั ท”ี เปรมพดู พรอ้ มหรตี่ ามองอกี มอื กย็ กกลอ้ ง
ของเดก็ นกั เรยี นหญงิ เอาไว้
“10 9 8 7 6 5 4 3 2 “ เขาเรมิ่ นบั เลขไปชา้ ๆ เพอ่ื
เปน็ การขม่ ขกู่ อ่ นจะถกู หยดุ เอาไวจ้ ากแฝดคนเลก็
“พอเถอะเปรมเขากลวั แลว้ นะ”
“ปลม้ื เอาไงอะ” แฝดคนรองหนั ไปถามพช่ี ายตวั เอง
กอ่ นทปี่ ลมื้ จะเดนิ เขา้ ไปหาเดก็ ผหู้ ญงิ ตรงหนา้ พรอ้ มพดู ออก
มาวา่
“การถา่ ยรปู คนอนื่ ในทสี่ ารธารณะมนั ผดิ กฎหมายนะ
ครบั ไมม่ ใี ครสอนกน็ า่ จะเรยี นรไู้ ดด้ ว้ ยตวั เองนะ” หลงั จาก
ทปี่ ลมื้ พดู จบนำ้� ใสๆ ในตาของเดก็ สาวกเ็ รมิ่ เออ่ ลน้ ออกมา
พรอ้ มเสยี งสะอนื้ ออกมาเปน็ จงั หวะ

497

498 “อา้ ว รอ้ งไหเ้ ลยเหรอ โทษทๆี ไมไ่ ดต้ ง้ั ใจนะ่ ” เปรม
พดู พรอ้ มจดั การลบรปู ของตวั เอง และทงั้ สองคนภายในกลอ้ ง
กอ่ นจะยน่ื ขน้ึ ใหก้ บั เดก็ คนนน้ั และเดนิ นำ� เขา้ ไปโรงเรยี นโดย
มแี ฝดคนโตเดนิ ตามไป
“อะน่ี รับเอาไว้นะครับ” ปกป้องพูดพร้อมกับยื่น
ผา้ เชด็ หนา้ ลายนอ้ งหมขี องตวั เองใหก้ บั เดก็ ผหู้ ญงิ คนนน้ั
“ขอบคุณนะ” เธอรับผ้าเช็ดหน้ามาพร้อมซับน้�ำตา
ของตวั เองอยา่ งลวกๆ
“อยา่ ทำ� แบบนอ้ี กี นะครบั ” ปกปอ้ งพดู พรอ้ มสง่ ยม้ิ ตา
ปดิ ใหก้ บั เขาไป บา้ จรงิ ตายม้ิ จากคนเลก็ นอ่ี นั ตรายราวกบั
โดนฟา้ ผา่ ลงกลางใจ แกม้ เนยี นของเดก็ ผหู้ ญงิ ตรงหนา้ เรมิ่
มสี แี ดงระเรอ่ื ขนึ้ มากอ่ นเธอจะรวบรวมสตแิ ลว้ พดู ออกมาวา่
“จรงิ ๆ พอี่ ยชู่ นั้ ม. 1 ชมรมหนงั สอื พมิ พ์
กเ็ ลยตอ้ งถา่ ยรปู ลงหนงั สอื พมิ พโ์ รงเรยี นนะ่ คะ่ ”
“ถา้ ไปถา่ ยรปู สองคนนนั้ คงไมไ่ ดห้ รอกครบั ” สหี นา้
เปน็ กงั วลของพสี่ าวตรงนน้ั ทำ� เอาปกปอ้ งรสู้ กึ เหน็ อกเหน็ ใจ
เพราะถา้ ไมไ่ ดร้ ปู ไปลงหนา้ หนงั สอื พมิ พ์ คงไมด่ สี ำ� หรบั พสี่ าว
คนนแ้ี นน่ อน
“ง้ันถ่ายรูปป้องไปแทนไหมครับ” ปกป้องพูดพร้อม
ชีม้ าทต่ี วั เองก่อนเด็กสาวจะพยกั หนา้ รบั เตรียมกล้องข้นึ มา
ถ่ายเด็กชายตรงหน้า ปกป้องย้ิมตาปิดและชูสองน้ิวให้กับ
กลอ้ งกอ่ นทเี่ ปรมจะตะโกนเรยี กใหเ้ ขารบี ไป เดก็ นอ้ ยบอกลา
พสี่ าวชมรมหนงั สอื พมิ พก์ อ่ นจะรบี วง่ิ ตามพช่ี ายของตวั เอง
“ชกั ชา้ ” เปรมบน่ อบุ อบิ
“กเ็ ขาลำ� บากน”่ี
“ใจดเี กนิ ไปมนั ไมด่ หี รอกนะ ถา้ โดนใครไมร่ มู้ าถา่ ย

รปู ไปทำ� เสยี ๆ หายๆ มนั ไมไ่ ดแ้ ยแ่ คต่ วั เรานะ” ปลม้ื พดู แทรก
บทสนทนาของนอ้ งทงั้ สองคน กอ่ นจะเดนิ เขา้ ไปในตวั อาคาร

ในบอร์ดเรียงล�ำดับคะแนนที่มีรายชื่อนักเรียน
มากกวา่ 3000 คน แฝดคนรองกวาดสายตาไปยงั ดา้ นซา้ ยท่ี
เป็นรายชื่อของเด็กประถม การจะหารายช่ือของแฝดคนโต
นนั้ ไมใ่ ชป่ ญั หา เปรมกวาดสายตาอกี ครงั้ ไปยงั บอรด์ ของเดก็
ทอี่ ยใู่ นระดบั เรยี นดกี อ่ นจะพดู ขนึ้ มาวา่
“ไดท้ ห่ี นงึ่ แบบน้ี ปลมื้ กอ็ ยหู่ อ้ งหนง่ึ ดิ เซง็ เลยอะ” เปรม
พดู ขน้ึ มากอ่ นจะมองหารายชอื่ ของตวั เองตามลำ� ดบั
“ห้องสาม ก็สมละนะกาม่ัวขนาดน้ัน” เปรมกวาด
สายตามองตำ�่ ลงไปอกี จนเกอื บสดุ แผน่ ประกาศ
“ทโ่ี หลข่ องสายชน้ั ทำ� ไดไ้ งเนย่ี ” เปรมทำ� ทา่ หวั เราะ
คกิ คกั และหนั มองไปทนี่ อ้ งคนเลก็ ของตวั เองกอ่ นปกปอ้ งจะ
พดู ขน้ึ มาวา่
“เสอื ก”
“ปลม้ื นอ้ งมนั พดู ไมเ่ พราะอะ”
“ถงึ เวลาเขา้ หอ้ งแลว้ ” ปลม้ื พดู หลงั จากมองนาฬกิ า
ขอ้ มอื ของตวั เองพรอ้ มเดนิ หลบออกไปทง้ิ ใหเ้ ปรมและปกปอ้ ง
ยนื กวนประสาทกนั อยทู่ ท่ี างเดนิ
“ฝากไวก้ อ่ นเถอะ”
“มงึ กฝ็ ากไวต้ งั้ แตใ่ นทอ้ งแมอ่ ะสตั ว”์
ปกปอ้ งพดู ตอบกลบั เปรมไปกอ่ นทท่ี ง้ั สองคนจะเดนิ
ไปหาหอ้ งเรยี นของตวั เอง
ภายในห้องเรียนที่มีเสียงโวยวาย แต่เมื่อปล้ืมเปิด
ประตเู ขา้ ไปเสยี งนา่ รำ� คาญกเ็ งยี บลงทนั ทที กุ สายตาตา่ งจบั

499