97 หองความดันลบแสนสงบ เวลาตี 3 ของเวรดึกคืนหนึ่งกลางเดือนพฤศจิกายน 2565 หลังพยาบาลเวรดึก เขียนบันทึกการ พยาบาลเสร็จสิ้น พยาบาลฝง 1 ก็เร่ิมเดินราวดน้ําเกลือในหองคนไขพยาบาลฝง2 ก็เร่ิมเตรียมยาและน้ําเกลือ เช็ดตาคนไข ตางคนตางทํางานตัวเองโดยไมไดมองเพื่อน ดวยวา เวลานี้คนไขหลับเงียบสนิทกันถวนหนา อาจจะเพลียจากฤทธิ์ยาแกปวด หลังผาตัด รไึมไดนอนกันหลายคืน ก็ไมทราบไดคงไดยินแคเสียงกรน เล็ดลอด ประตูหองออกมา เปนระยะๆ ชวงเวลานั้น วีดีโอวงจรปดหองความดันลบ หองโควิดทํางานปกติ สองดูทั้ง คนไขและญาติหลับไดไมเหนื่อยหอบ จึงวางใจละสายตาจากกลองวงจรปดไป มองนาฬิกาเวลานี้ 03.38น. โดยประมาณ ไดยินเสียงพยาบาลฝง 1 ขางหนา ตะโกนเสียงดัง “ลุงจะ ออกมาเอาอะไร?” ไมทันสิ้นเสียงพยาบาล ไดยินเสียงญาติคนไขตะโกนออกมา จากทายตึก “ พยาบาล ชวย ดวย เขามีมีด” พยาบาลฝง 2 กําลังจะออกไปดูสถานการณ แตผูปวยมือมีด เดินมาเกือบถึงตัวพยาบาลแลว (ใชสิ พอถึงตรงนี้ เฮย ใครบางจะไมตกใจ ยืนขาแข็งเขาแทบทรุด ใจตกไปตาตุมแลว) ทั้งพยาบาล ทั้งผูชวย มองหนารูกัน วิ่งสิจะ รออะไร ที่วิ่งเพราะ ขอแรก ลุงเปนคนไขโควิดออกมานอกหองไมใสแมส ขอสอง ลุงถือมีดยาวประมาณ 5 นิ้ว ติดมือออกมาจากหองกักตัวแบบไมแจงลวงหนา ทั้งที่เราดูกลองแลวเห็นลุงนอนหลับ ขอสาม ญาติตกใจผลุน ผลันออกมาเตอืนพยาบาล วาลุงมีมีดในมือ ก็เปนโควิดและไมใสแมสเชนกัน สถานการณเชนนี้ ตั้งสติ เริ่มสงสัญญาณทีมทํางาน พยาบาลขางหนาโทรขอความชวยเหลือจาก รปภ. อีกคนโทรรายงานเวรตรวจการ สวนพยาบาลและผูชวยที่กําลังวิ่งวน หลอกลอคนไข เพื่อไมใหคนไขโควิด เปด ประตูเขาหองคนไขคนอื่น เพราะจากอาการที่คุณลุงแสดงออก นาจะเครียดจากการกักตัวมากกวา10 วัน อีก ทั้งเวลาใสชุด PPEเต็มตัวเขาไป ลุงมักไมคอยไดยินการสื่อสารมากนัก เพราะหูตึงดวย และชุดคอนขางมิดชิด จนเสียงพูดดังไมชัด ดูหงุดหงิดและไมพอใจเดินแกวงมีด และพยายามจะเปดประตูหองคนไข หองอื่นๆเขาไป ญาติก็คอยตะโกนบอกลุง อยาแทงพยาบาลนะ จังหวะนั้นจึงไดใชวิธี โทรศัพทเขาไปแจงใหคนไขตามหอง เสนทางที่ลุงเดินผาน รีบล็อคประตูเพื่อความปลอดภัย เดชะบุญ อาการของโรคทําใหลุงหยุดและนั่งลง เพราะเหน่ือยหรือสูงอายุก็ไมไดสัมภาษณประจวบ กับ รปภ.ขึ้นมาชวยปรามสถานการณพอดี จะเชิญคนไขกลับเขาหองความดันลบ แตมือของลุงนั้น ยังคงไมยอม ปลอยมีดจากมือ ยังแกวงไปมาใหไดเห็นเปนระยะ ญาติคนเฝาซึ่งเปนลูกสะใภไขคงสุดทน โทรหาลูกชายใหมา เฝาไขแทนในทันที ประมาณ 15 นาทีตอมาลูกชายซึ่งเพิ่งครบกักตัวพอดีเชนกัน (เปนโควิดทั้งบาน แตลูกชาย กักตัวกอนที่ลุงจะติด) มาถึง และไดแยงมีดจากมือลุงออกไป และเกลี้ยกลอมใหกลับเขาหองไป พรอมท้ังอยูเฝา จนกระทั่งเชา คณุหมอเขาไปคุย และไดใหจําหนายกลับบาน ตามความประสงคของคุณลุง เรื่องนี้สอนใหรูวาระวังแคไหน ก็ยังวางใจในความปลอดภัยไมได เพ็ญวิภา รัตนเดชากร พนักงานชวยเหลือคนไข ส.3
98 วิถี คิงคอง เมื่อสัปดาหกลางเดือนมิถุนายน 2566 ที่ผานมา ขณะที่ขาพเจากําลังเดินสงเอกสารตามหนวยงาน ตางๆ ตามเวลาโดยปกติ ขาพเจาไดยินเสียงโทรศัพทมือถือตัวเองดังขึ้น ปลายสายมีเสียงมอบหมายใหไปรับ ขนมที่ตึกอํานวยการ (ไมรูชนดิขนม ที่มา หรือแมแตปริมาณที่ตองไปรับ) จากนั้น สายก็ถูกตัดจบบทสนทนาไป (อาว..เฮย อิหยังวะ!!!) เสียงคิดในใจ(แหม.. ใหบังเอิ๊น...บังเอิญ จริงๆ พับผา มีรถเข็นประจําตําแหนงมาพอ ดิบพอดี) รถมีลอ สองชั้น วางตะกราเหลืองพลาสติก 2 ใบเล็กๆ เหมาะสําหรบั ใสเอกสารเทานั้นจริงๆ "เอาวะ ..คงไมเยอะเทาไหร หรอ็ก"(ประมาณการณแบบประชดประชันในใจ คงเต็มท่ีไมเกิน 2 ถุงมั้ง?) ดวยเสนทางสัญจรที่จะตองไปรับขนมนั้น เปนเสนทางเดียวกันกับที่จะตองไปรับพัสดุสํานักงาน ถือวา รนระยะการทํางานไดระดับหนึ่ง "งั้นไปรับของสํานักงานกอนละกัน" (พึมพําพรอมลําดับการทํางานในใจ) หลังรับพัสดุเสร็จก็วกกลับมารับขนม "บระเจา!! " สิ่งที่เห็นตรงหนา (โห เอย.. ไมเหมือนที่คุยกันไวนี่หวา) เพลง ที่เคยฟงๆอยู ผุดขึ้นมาในหัวทันที แทบหัวเราะทั้งน้ําตา กลองขนมขนาดกวาง×ยาว×สูง (14นิ้ว×16นิ้ว×10 นิ้ว) ขนาดกลองละ 1080กรัม วางเรียงสูงตระหงานไวรอหนวยงานตางๆมารับ อยางกับโกดังสินคาพิมรี่พาย แค 3กลองก็สูงเกินความสูงของรถเข็นแลว ไหนจะพัสดุสํานักงานที่รับมาจนเต็มรถกอนหนานี้อีก (คิดสิๆ คา ปูชิโนเอสเปรสโซอาราบริ๊กา) จะไปยังงยักอน..สาว..หุนบอบบางอยางฉาน ตัดความวุนวายใจกลับมาจัดการ เรียงพัสดุไวชั้นลาง วางขนมไวชั้นบน เพราะเบากวา แตดวยความสูงรวมกัน ทําใหบังวิถีการมองทางเดิน ขางหนาอยางมิดชิด เสนทางกลับจากตึกอํานวยการมาถึงหนวยงาน จะตองผานทางลาดชัน บททดสอบความ แข็งแกรงของรางกาย หันไปมองดานขาง เจอเพื่อนรวมทางหุนชางบอบบางกวาคิงคองสาวอยางฉานนัก ความ สูงรถบดบังทางพอกัน รูสึกเห็นใจกันขึ้นมาโดยไมไดนัดหมาย เลยคุยกันวาชวยกันเข็นทีละคันขึ้นทางลาด เหอะ สองคนัสองเที่ยวสลับกันขึ้นเบาแรงกวากันเยอะ ชวยกันมองทาง จะไดไมลมพลาด น้ําใจเพื่อนยามเดือดรอน ชุมแฉะเหมือนสายฝน ยามที่ตกกระปริบกระปรอยพอใหคลายหายรอนได หนาที่เดียวกัน งานเหมือนกัน ความชวยเหลือ มักจะมาเมื่อยามจําเปน เห็นใจซึ่งกันและกันอยูเปนเนืองนิตย ไมตองพึ่งพากันยามยาก นํา้ใจเรามีไมมาก แตไมยากที่จะมองเห็น ศิริพร มานศรี หอผูปวยพิเศษชั้น 7
99 ของขวัญ…การมีชีวิตอยู สายตาของฉันมองเห็นภาพของผูสูงวัยหญิง-ชาย เดินจูงมือออกจากลิฟทชั้น 5 เดินจับมือผยุงกันออกมา เปนภาพที่ เห็น ณ โรงพยาบาลแหงนี้จนคุนตา แตแอบคิดในใจวามากัน 2 คนไมมีลูกหลานมาดวยหราและเดินตรงมาแผนกที่ฉันทํางานยื่น เอกสารเพื่อเขารับการเตรียมผาตัดโรคทางตา ฉันยังทําหนาที่เตรียมผูปวยเพื่อผาตัดแบบวันเดียวกลับเหมือนผูปวยรายอื่น ๆ เมื่อถึงเวลาซักประวัติ “สวัสดีคะ ดิฉันพยาบาลแนะนําชื่อ...... ขออนุญาตเรียกวาคุณแมนะคะ“ กลาวเพื่อสรางสัมพันธภาพ เรียกคุณแมเพื่อเปนการแสดงความเคารพและจะดูแลผูปวยเสมือนเปนญาติของเรานี่คือความตั้งใจในการทํางานในทกุวันของฉัน ขณะซักประวัติตางๆสังเกตผูปวยมีความกังวลใจ เหมือนจะรองให จึงไดสอบถามจึงทราบวาบุตรเพิ่งเสียชีวิต (ในใจคิดวาผิด แลวไมนาเรียกผูปวยรายนี้วาคณุแมเลยทําใหผูปวยนึกถึงบุตรและไดสอบถาม)ผูปวยอยูกับสามีเพียง2คนขับรถมาจากหัว หินเพื่อเขารับผาตัดแบบวันเดียวกลับ ซึ่งสามีก็สูงอายุ ตนเองขับรถไมเปน ไมรูจะสามารถขับรถมารักษาโรคทางตาไดอีกซัก เทาไหร ตอนแรกก็จะไมผาตัดแลวจะปลอยใหเปนแบบนี้ตัวเองไมรูจะอยูไดนานเทาไหรแตก็มาเพราะไดตกลงผาตัดกับแพทย ไวแลว เพื่อลดความกังวล และใหผูปวยมีความสบายใจกอนเขารับการผาตัดดิฉันจึงไดขออนุญาตใหสามีเขามาในแผนกเพื่อ พูดคุยพรอมกับผูปวย “คุณแม เดินทางมาไกลกับญาติเพียง 2 คน สะดวกผาตัดแบบไปกลับไหมคะ เพราะคุณพอตองขับรถกวา จะถึงหัวหิน มีอะไรที่อยากจะใหพยาบาลชวยเหลือไหมคะ” สามีผูปวยกลาว“ไมเปนไรเพราะทางโรงพยาบาลแจงใหไปกลับไมได เตรียมของมา อะไรจะเกิดก็ใหเกิด” ผูสูงวัยทั้งสองทานดูสิ้นหวัง “พยาบาลอยากจะใหกําลังใจทั้งสองทาน ใหมีความหวังอยูเพื่อ กันและกันใหมีพลังกายพลังใจกลับไปดูแลดวงตาหลังผาตัดเพื่อจะไดดูแลกันตอไปใหดีที่สุดสูๆนะคะ “ เนื่องดวยการทํางาน ดวยความเรงรีบจึงไมมีเวลาพูดคุยมากนัก หลังผาตัดชวงการสอนการปฏิบัติตัวเมื่อกลับบาน ผูปวยเปดตาหลังผาตัดการ มองเห็นดีขึ้น มองภาพสวางมากขึ้น ผูปวยมีรอยยิ้มสัมผัสมือญาติและบอกวามองเห็นแลว ดิฉันก็ยิ้มปลื้มในใจคิดวาหมอ โรงพยาบาลเราเกงมากนอกจากผาตัดดวงตาทําใหผูปวยมองเห็น ยังรักษาใจของผูสูงวัยใหมีรอยยิ้ม...รอยยิ้มนี้สวยจังการมองเห็น เหมือนเปนของขวัญในการมีชีวิตอยูของผูสูงวัยเลย เอาหละ!! เมื่อหมอผาตัดแลวตอไปก็เปนหนาที่พยาบาลที่จะสอนการดูแล ตัวเองเมื่อกลับบานจะสอนแบบใหทําไดทั้งผูปวยและญาติแบบจัดเต็ม 1 สัปดาหตอมาผูปวยมาติดตามอาการ ขึ้นมาบอกวา “วันนี้มาตรวจตามองเห็นดีแลว และจะมาผาตัดตาอีกขางนะคะ” ดิฉันจึงกลาว “หายเร็วๆนะคะ ยินดีใหบริการคะ” บางครั้ง การทํางานในความเรงรีบความเรงดวน เราจะมองไมเห็นปญหาดานจิตใจของผูรับบริการ เสียเวลาซักนิด ฟงมากหนอย แต สามารถเพิ่มรอยยิ้มสรางคุณภาพชีวิตใหกับผูปวย นี่คืออีกหนึ่งคุณคาของงานบริการดานพยาบาลที่ฉันรัก นางนราวดี เชื้อกุณะ พยาบาลวิชาชีพชํานาญการ หนวยบรกิารผาตัดแบบวันเดียวกลับ
100 เรื่องคนละเรื่องเดียวกัน วันหนึ่ง ณ หนวยงาน ODS ชั้น 5 ขณะที่ทุกคนกุลีกุจอ ทํางานกันอยางขะมักเขมน มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในความเงยีบสงบ ไดมีพยาบาลถามนองธุรการ พยาบาล: นองปลาจะลงไปชั้น 1 หรือเปลาคะ นองธุรการ: ลงคะ พยาบาล: พี่จะฝากไปดูหมายเลขหนาหอง นองธุรการ: หองอะไรคะพี่ พยาบาล หองการเงิน / หองยา นองธุรการ: ออ ไดคะพี่ พยาบาล OK ใหไดเร่อืงนะ ( ผานไปสักพักนึง ) นองธุรการ: มาแลว มาแลว คะ พยาบาล ไดม้ยั นองธุรการ: ไดคะ นี่ไงจดมาในมือ พยาบาล ไหนเลขอะไรบาง นองธุรการ: หองการเงิน 9121 หองยา 9110 พยาบาล โอแมเจา ( ขํากลิ้งเลย นองฉัน ) นองธุรการ: ทําไมหรอพี่ พยาบาล พี่บอกใหเอ็งไปดูหมายเลขหนาหอง จะไดแนะนําคนไขถูก วาจะใหไปหองเบอรอะไร ไมใชให จดหมายเลขโทรศัพทมา นองธุรการ: อาว ฮา ฮา ฮา เขาใจผิด สรปุเร่อืงนี้สอนใหรูวาการสื่อสารมีความสําคัญ เพราะมันอาจจะเปนคนละเร่อืงเดียวกัน แบบนี้เอง ฮา ฮา ฮา มุกดา อุณหสถิตธรรม ผูชวยพยาบาล หนวยงาน ODS
101 เรื่อง ตาดวงใหม ดวยหัวใจเมตตา ครั้งหนึ่ง เมื่อฉันไดรับใหม ผูปวยสูงอายุ มาผาตัดตอกระจก ซึ่งคุณลุงเดินทางมาจากภาคใต คุณ ลุงบอกวาตาเหลือขางเดียว VA ตาขวา NPL ตาขางซาย HM จีงเดินทางมาผาตัดที่โรงพยาบาลเมตตาประชา รักษ ( วัดไรขิง ) ดวยเพราะหวังวาจะทําใหการมองเห็นชัดขึ้น เพราะตาขางที่มาผาตัดวันนี้ มองไมคอยเห็น เหมือนกัน ขณะที่ซักประวัติ รับใหม คุณลุง พยาบาลไดสังเกตเห็นนิ้วชี้มือขางขวาของคุณลุง ลักษณะนิ้วงอ ไมไดมาก มีรอยแผลเปน จึงถามคุณลุงวา นิ้วไปโดนอะไรมา คุณลุงจึงเลาใหฟงวา ลุงอยูบานคนเดียว ลูกหลานไปทํางาน ขณะซักผา จะหยิบแปรงซักผา แตมือไปควาจับงูสามเหลี่ยม ทําใหงูกัดนิ้วมือขวา คุณลุง จึงทิ้งรอยแผลเปนไวใหหลังจากคุณลุงเขาหองผาตัด และผาตัดมานอนพักท่ีตึก ครบ 2 ชั่วโมง พยาบาลไดเปด ตาใหคุณลุง คุณลุงดีใจมาก แสดงทาที ดีใจ พูดวา เห็นหนาคุณพยาบาลแลว คุณลุงบอกสวางขึ้น และสามารถ อานคาํวา”รถเช็ดตา”ไดคุณลุงยกมือไหวและขอบคุณโรงพยาบาลเมตตา ที่เมตตาทําใหไดดวงตาใหมมา หลังจากนั้น พยาบาลเนนสอนการปฏิบัติตัวหลังผาตัด การเช็ดตา หยอดยาตาใหคนไข และโทร สอบถามอาการคนไข 24 ชั่วโมง คุณลุงปฏิบัติตัวไดถูกตอง และกลาวขอบคุณตลอด ที่ทําใหไดมีดวงตาใหมกับ คุณลุงและไดมองเห็นตอไปอีกนานเทานาน ใหสมกับ “ Trusted Eye Care with Compassion and Expertis” เนาวรัตน แกวพุฒิ พยาบาลวิชาชีพชํานาญการ หนวยงาน ODS
102 โทรหาแหนเดอ 0631923880 พยาบาลนองนอย"สวัสดีคะโทรเยี่ยมหลังผาตัดจากโรงพยาบาลเมตตาประชารักษ(วัดไรขิง) จาก พยาบาลชั้น 5 นะคะ เชานี้เช็ดตา หยอดตา หรือยังคะ การมองเห็นเชานี้เปนยังไงบางคะมีอาการผิดปกติอะไร ไหมคะผูดูแลที่บานเปนคนเดียวกับที่พยาบาลใหคําแนะนําการปฏิบัติตัวหลังผาตัดไหมคะจําไดไหมคะคุณหมอ นัดตรวจหลังผาตัดวันที่เทาไหร อาการที่ตองมาพบแพทยกอนนัดมีอะไรบาง"คําถามเดิมๆเพิ่มเติมคือผูปวย เปลี่ยนไปในแตละวัน พยาบาลนองนอย:"พี่วันนี้คนไขอาการปกติทุกคนนะ''สิ้นเสียงพยาบาลนองนอยเสียงกร่งิโทรศัพทดังขึ้น พยาบาลพี่ 1 :"สวัสดีคะ ODS & MIS " ผูดูแล "สวัสดีครับ ผมเปนญาติคนไขชื่อนาง ตา มารักษา มาผาตัดตาเมื่อ 5 วันที่แลวกับอาจารยสวย ณ เมตตา เมื่อวานนี้ผูปวยมองเห็นภาพซอนปวดศีรษะคลื่นไส อาเจียน ไปรักษาไดรับยาแกปวดอยางแรงและยา แกปวด เชานี้อาการปวดทุเลาลงแตยังมองเห็นภาพซอนและมีคลื่นอาการคลื่นไสอาเจียน พยาบาลพี่1 :"ขอโทษนะคะขออนุญาตทวนชื่อผูปวยและดูประวัติการรกัษา สักครูนะคะ พยาบาลพี่ 1 :"สวัสดีคะผูปวยชื่อนางตา มารักษา เปนคนไขของคุณหมอสวย ณ เมตตา ผาตัดตอกระจกขาง ซายหลังการผาตัดเรียบรอยดีคนไขเริ่มมีอาการปวดตามองเห็นภาพซอนรวมกับอาการคลื่นไสอาเจียน ไปรักษา ที่โรงพยาบาลตามสิทธิไดยารับประทาน เชานี้อาการปวดตาทุเลาลง แตยังมองเห็นภาพซอนและคลื่นไส อาเจียน ตามความคิดเห็นของพยาบาลผูปวยควรกลับไปรักษาซ้ําที่โรงพยาบาลเดิมเพื่อใหไดการรักษาตอเนื่อง ขอโทษนะคะคนไขใชสิทธิ์อะไรนะคะ" ผูดูแล " สิทธิ์ประกันสังคมครับ " พยาบาลพี่ 1 : "พยาบาลขอแนะนําใหผูดูแลพาผูปวยไปโรงพยาบาลตามสิทธิ์การรักษาเพื่อใหไดการรักษา ตอเนื่องผูปวยจะไดไมตองจายเองและในกรณีตองสงตัวมารักษาที่โรงพยาบาลเมตตาฯผูปวยก็จะไดรับการสง ตัวและไมตองจายคารักษาเอง รบกวนพาผูปวยไปพบแพทยตอนนี้เลยนะคะ เพื่อใหไดรับการรักษาอยาง รวดเร็ว ผูปวยจะไดหาย ขอใหผูปวยหายไวๆ นะคะ" ผูดูแล "ครับขอบคุณครับเดี๋ยวผมจะพาคนไขไปเดี๋ยวนี้เลยครับ" พยาบาลพี่1: "คนไขเคสนี้แปลกๆนะ ถาความดันลูกตาสูง นาจะมีอาการปวดศรีษะปวดเบาตารวมกับเห็นภาพ ซอนคลื่นไสอาเจียนอาการปวดไมนาจะหายไปถึงแมวาจะกินยาแกปวดอยางแรงเด๋ียวพรุงนี้โทรถามอาการอีก ครั้ง พยาบาลพี่คุยกับพยาบาลนองนอย เคสแบบนี้เราตองติดตามอาการตอเนื่องพลาดไมไดพรุงนี้เตือนพี่เยี่ยม เคสอีกครั้งนะจะไดตามอาการคนไขจะไดปลอดภัย
103 พยาบาลนองนอย: "จะพี่เดี๋ยวหนูตั้งนาฬิกาปลุกไวเลย" พยาบาลพี่1: "โอเคเยี่ยม"พยาบาลที่กลาวไว วันถัดมา โทรเยี่ยมคนไขมีเลือดออกในสมอง และกําลังเขารับการผาตัดสมอง ผูดูแลกลาวขอบคุณที่ไดรับ คําแนะนําจากเจาหนาที่ทําใหผูปวยไดรบัการรกัษาอยางทันทวงที สรปุการใหขอมูลผูปวย การติดตามเยี่ยม เปนเรื่องสําคัญ ทําใหผูปวยลดภาวะแทรกซอน รักษาไดอยาง ทันทวงทีเร่ืองเลาจากการเยี่ยมผูปวยหลังผาตัดแบบวันเดียวกลับ นางสมคิด รัตนวัน พยาบาลวิชาชีพชํานาญการ หนวยบรกิารผาตัดแบบวันเดียวกลับ
104 เมื่อฉันเปนโควิด ฉันชื่อบุษกร เปนพยาบาลจบใหมที่ตอนนั้นเพิ่งทํางานไดเกือบหนึ่งปกับการติดโควิดคร้ังแรกในชีวิต ชวงเดือนธันวาคมที่ผานมา เรื่องมีอยูวาหลังจากหายโควิดได2-3วัน ฉันก็กลับมาทํางานตามปกติ และไดพบ เร่ืองราวประทับใจในชีวิตของการทํางานเปนพยาบาล นั่นคือ หลายเดือนกอนหนานี้ฉันเคยดูแลคนไขคนนึง เปนคนไขมาผาตัดตอกระจกแบบวันเดียวกลับ คนไขรายนี้เปนอดีตนายแพทยและเปนอาจารย ฉันไดพูดคุยกับ คนไขรายนี้จากการดูแลแนะนําการเช็ดตากอนกลับบานใหเขาและภรรยา คนไขมาผาตัดกับภรรยาสองคน ฉัน ก็ไดแนะนําการปฏิบัติตัวตามปกติแกเขาและภรรยา ซึ่งเขาก็บอกวาเคยผาตัดกันทั้งคู คนละหนึ่งขางเวลาเช็ด ตาก็ผลัดกันดูแลกันเอง และในระหวางนั้นก็ไดพูดคุยสอบถามวาเขาเปนอาจารยแพทยที่ไหน เขาบอกวาเปน อาจารยสอนเกี่ยวกับการควบคุมโรค เขาเคยไปสอนที่วิทยาลัยของฉัน แตฉันไมทันเรียนกับอาจารยคนนี้ แกก็ ถามฉันวาชื่ออะไร ฉันตอบไป บุษกรคะ เขาบอกวาชื่อฉันเปนชื่อประมาณวาเปนชื่อไทยๆยุคเกาหนอย ระหวางนั้นฉันก็แนะนําการเช็ดตาเสร็จพอดี เราก็ไดแยกยายกัน หลังจากนั้นผานไปจนกระทั่งเดือนธันวาคม 2565 ฉันก็ไดเจออาจารยกับภรรยาอีกคร้งัโดยคราวนี้เขาพาภรรยามาผาตัด วันนั้นฉันก็ทํางานตามปกติโดยที่ ยังไมไดเจอกับคนไขคูนี้ จูๆก็มีคนมาถามหา ฉันก็งงวาใคร พอนึกไดก็ออ หายสงสัยอาจารยคนนี้นั่นเอง ก็ได พูดคุยทักทายกันเล็กนอย แลวก็ไดเลาวาเพิ่งหายโควิดมาได2-3วัน พอกอนกลับบานเขาเดินมาหาพรอมกับถุง อะไรบางอยาง เอามาใหฉัน ซึ่งในนั้นมีของกินหลายอยาง ไดแก น้ําสม แบรนดรังนก สมตํา ดอกเกกฮวย เขาก็ เรียกฉันไปที่เตียงคนไข(เตียงที่ภรรยาเขานอน)แลวเขาก็หยิบของออกมาทีละอยาง และอธิบายใหฉันฟงวามันมี สรรพคุณยังไง เขาบอกวาเห็นฉันไมสบายเพิ่งหายโควิด ตองบํารุงตัวเอง เขาก็หยิบถุงสมตํามาแลวบอกวา “เนี่ย แมคาสมตําเขาบอกวากินสมตํานี้จะชวยไลหวัดนะ เพราะสมตํานี้มันมีมะกอก” เขาเลยซื้อมาใหฉัน นอกจากนั้นก็ยังมีแบรนดรงันก ซึ่งเขาก็พูดกับฉันวา “เนี่ย แพงนะ ขวดตั้งเกือบรอย(เขาซื้อมา2ขวด) แลวบอก วากินเสร็จเติมน้ํานิดนึงกนขวดนะ(นาจะเสียดาย555) และบอกวาใหเอาของนี้ไปกินหลังกินขาว แลวก็ยังมี น้ําสม ดอกเกกฮวย เขาบอกวามันไลหวัด บํารุงอาการหลังเปนโควิด พรอมแนะนําวิธีใหกับฉันวาใหเอาไปตม หรอืใสในน้ํารอน แลวดื่มนะ ในตอนนั้นฉันซาบซึ้งใจมาก ไมนึกวาเขาจะพูดคุยกับเราดีแบบนี้แนะนําทุกอยาง มันทําใหฉันรูสึกอบอุนและประทับใจมาจนถึงทุกวันนี้ วันนั้นฉันก็ไดขอบคุณเขาและภรรยา และฉันก็หวังวา พวกเขาทั้งสองจะมีสุขภาพรางกายแข็งแรงเหมือนกัน และนี่ก็เปนเรื่องประทับใจเล็กๆของฉัน กับ ประสบการณการทํางานเปนพยาบาล บุษกร ไตรยะวงศ หนวยบรกิารผาตัดแบบวันเดียวกลับ
105 เรื่อง หัวจะปวด ณ สถานที่แหงหนึ่ง ไมใชที่ไหน แตเปนตึก ODS มีการคุยกันอยางสนุกสนาน พยาบาล ผูชวย พนักงานธุรการ แตละคนแยงกันพูด แลวแตละคนก็พูดไมจบเรื่อง พูดไมรูเรื่องคุยกันเจี้ยวจาว หัวหนา : พวกเธอคุยเรื่องอะไรกันหนักหนาเนี่ย ลูกนอง : ทําไมหรอคะ หัวหนา : ก็พี่เห็นพวกเธอคุยกันไมจบสักเรื่อง ฟงไมรูเรื่อง พี่ละปวดหัวจริง ๆ ลูกนอง : ไมเปนไรพี่ ถาปวดหัวก็เอาสําลีมาอุด 2 ขาง จะไดไมไดยิน หัวหนา : เอางั้นหรอ ลูกนอง : ฮา ฮา ฮา เร่ืองก็จบไป ผานมาอีกวันเหตุการณเหมือนเดจาวู หัวหนา : ฉันปวดหัวจริงๆ ลูกนอง : ปวดหัวเพราะลูกนองเอาสําลีมาอุดเมื่อวานใชมั้ยคะหัวหนา หัวหนา : ใช แหม แหม พวกเธอนี่ พอกันเลยนะทั้งพี่กับทั้งนอง ลูกนอง : ฮา ฮา ฮา พูดมากันแตละเรื่องเขากันไดดีเหลือเกิน สรปุเร่อืงนี้ขําๆ แตสาระอยูที่รูจักกัน เขาใจซึ่งกันและกัน เปนพวกเดียวกัน มีสัมพันธภาพที่ดีตอกันเมื่อ ผิดพลาดพรอมใหอภัยกันและยอมรับความตาง นี่แหละ“ทํางานใหสนุก มีความสุขเมื่อทํางาน ” ODS แหงความสุข.....และยั่งยืน สุภาพร สุนทาทร ผูชวยพยาบาล หนวยงาน ODS
106 เรื่อง ลุนสุดใจ เมื่อ ODS&MIS รับผูปวยจอตาผาตัดแบบวันเดียวกลับเขามาผาตัด และใชระบบ Telenursingในการ ติดตามดูแลผูปวยตอเนื่องที่บาน สถานการณ พยาบาลคนที่1 : นําโทรศัพทผูปวยมาสมัครเขาระบบ DMS Telemedicine ผูปวย : เตือนพยาบาลวา“โทรศัพทใกลจะพัง หมออยาเอาไปเลย” พยาบาลคนที่1 : ตรวจสอบโทรศัพทมี Internet นาจะใชได ไดเปลี่ยนภาษาในโทรศัพทจากไทยเปน ภาษาอังกฤษ และพยายาม Load App แต Load ยังไงก็ไมได พยาบาลคนที่2 : ไดพยายามชวย Load อีกคนแตทําไมได พยาบาลคนที่3 : ตรวจดูโทรศัพท และพบเปนเครื่องจีน แจงพยาบาลคนที่ 1 และคนที่ 2 Load app ไมไดคะ ใหเปลี่ยนเปนภาษากลับจากภาษาอังกฤษเปนภาษาไทยใหคนไข พยาบาลคนที่1 : พยายามกดเปลี่ยนภาษา กดยังไงก็กดไมได ทําอยูนานมาก พยาบาลคนที่2 : ชวยพยาบาลคนที่ 1 กดโทรศัพทโดยตนเองกดการตั้งคาพรอม ใหพยาบาลคนที่ 1 กดเปลี่ยน ภาษา “ เยเปลี่ยนไดแลว ”รองประสานเสียงพรอมกัน พยาบาลทั้งหมด:โชคดีนะที่เปลี่ยนไดไมงั้นตองซื้อมือถือใหผูปวยใหม 555 สรปุไดติดตามเยี่ยมผูปวยตอเนื่องทางโทรศัพทแทน ผูปวยประทับใจมากกับความพยายามของพยาบาล เร่ืองนี้สอนใหรูวา การทํางานเปนทีม มีเปาหมายเดียวกัน วางแผนการทํางานรวมกัน งานจะประสบการสําเร็จ ผูเขียน นางสาวอังคณา แซโก พยาบาลวิชาชีพชํานาญการ หนวยบริการผาตดัแบบวันเดียวกลับ
107 ชื่อเรื่อง หัดเลา เสียงตามสาย อดีตแฟนจา สวัสดีคะ...โทรจากรพ.เมตตาประชารักษ วัดไรขิง แผนกตาคะ เปนเสียงคุยโทรศัพทของดิฉันบาย วันที่7เดือน 7 ณ แผนกตา ชั้น 2 เวลาชวงบาย ผูปวยเร่ิมบางตาดิฉัน ไดรับมอบหมาย เลื่อนนัดหมาย เมื่อ แพทยไมสามารถลงตรวจไดตามปกติเพื่อแจงใหผูปวยทราบโดยการโทรศัพทติดตอไดบางไมไดบ าง จากการ ไมรับสายบาง บางทีเปลี่ยนหมายเลขโทรศัพท จึงจําเปนตองหาเบอรติดตอเพิ่มเติมจากระบบคอมพิวเตอรที่ ผูปวยใหสํารองไว เปนเบอรคนในครอบครัว บางทีเปนญาติ เปนเพื่อน คนขางหองก็ยังมีใหไว เชนเดียวกับ วันนี้ โทรหาผูปวย ชื่อคุณ จีนา (นามสมมุติ) เบอรโทรศัพทไมสามารถติดตอไดจากการยกเลิกการใชงานแลว จึงใชเบอรสํารอง โทรหาเมื่อโทรติดผูรับสายคุยโตตอบแบบงงๆ แตก็รับเรื่องแลวบอกจะเปนธุระให ถาม รายละเอียดการเลื่อนจากเดิมวันที่ 8 เดือน 8 เปนวันที่ 9 เดือน 9 ของคุณหมอ........ ขอไมเอยนามนะคะ หากคุณ จีนา(ผูปวย)ไมสะดวกใหโทรกลับมานัดหมายใหมตามเบอรทายใบนัดคะ ปกติจะจบการโทรเพียงเทานี้ แตเรื่องยังไมจบจา ดิฉันรูสึกวาเพื่อนคุณจีนามีขอของใจน้ําเสียงแข็งแปลกๆเอาเรื่องอยูงานเขาแลวรพีเจออะไรนี่เราหรือเราพูดอะไร ผิดไปหวาเคาถามกลับมาวาแลวไดเบอรนี่มายังไง?เสียงเขมเชียว! ดิฉันตอบกลับไดมาจากระบบคอมพิวเตอรท่ผีูปวยเคยแจง ไวคะ ระบุความสัมพันธเปนเพื่อน ออ...เคาบอกแบบนั้นเหรอ คะเคาแจงไวแบบนั้น ดิฉันตอบกลับ แตตอนนี้เลิกกันแลว กอนหนานี้เคยเปนแฟนกัน (ประมาณวาเปนเพื่อนหญิงรักหญิงอะไรทํานองนั้น ไมแนใจ) ถึงบางออ มินาน้ําเสียงแปลกๆ แตตน คือเขาใจไดนะคนเปนแฟนกันพอเลิกกัน 90 เปอรเช็นตก็มักจะไมอยากเจอไมอยากคุยไมตองการรับรูเรื่องอะไรทั้งนั้นแหละวา ไหม ตอนนี้ยิ่งเปนอดีตแฟนดวยขอเรอีกเธอแบบนี้ละกันจะไดเห็นภาพ ดิฉันจึงบอกวาลําบากใจหรือเปลาคะที่จะเปนธุระแจง ขาวให เธอตอบกลับเรื่องนี้สําคัญสุขภาพการเจ็บไขไดปวย ไมเปนไรจะบอกใหโดยผานเพื่อนของคุณจีนา(ผูปวย)แทนอีกทอด หนึ่ง ดิฉันซึ้งใจเอยขอบคุณและขอใหอานิสงฆการทําความดีในคร้ังนี้สงผลใหมีแฟนรักเดียวใจเดียวเปนคนดีละกันนะคะพอได ฟงดังนั้น โอมายกอด เหมือนโลกเปนสีชมพู อดีตแฟนเธอก็หัวเราะเสียงใส ตอนกลับมาวาตอนนี้มีแฟนใหมแลวคะเปนคนดี มากหนาที่การงานดีมาก ทํางานอยูสนามบินทางใต น้ําเสียงภาคภูมิใจเลาเรื่องแฟนใหมอยางมีความสุขผิดกับตอนแรกเลย ดิฉันหัวเราะคุยโตตอบหลายประโยค พลอยยินดีไปกับเธอดวยจริงๆ จบเรื่องที่หนึ่ง ” เรื่องหัดเลา เสียงตามสาย อดีตแฟนจา ” (ใหเพื่อนทําแทน) เพียงเทานี้ พบกันใหมเรื่องหนา หากเขาตาหรือไมเขาตากรรมการ จะเขียนมาเลาใหมคะ ความพยายามอยู ที่ไหนความสําเร็จอยูที่นี้ละคะ ป.ปู รพี ผูเลาเรื่อง น.ส.รพีพรรณ นาคอวมคา แผนกผูปวยนอกจักษุ
108 มาดวยความหวังวาจะกลับมามองเห็น คนไขชาย วัยกลางคน ที่เปนเสาหลักของครอบครัวอยูมาวันหนึ่งก็พบวาการมองเห็นเริ่มเเยลง และ เขารับการรักษารพ.ตามสิทธิ์ ของตนเอง ผลปรากฎวามีการติดเชื้อในกระเเสเลือด ผลเพาะเชื้อทางตาก็พบมี การติดเชื้อจริง ไดรับการรักษาอยูชวงหนึ่ง จนเกินศักยภาพเเลว ก็สงตอมารับการรักษาที่รพ.เมตตาแรกรับ ตรวจตาก็พบวา ตาติดเชื้อรุนเเรงทั้ง2ขาง ระดับการมองเห็นเเรกรับ PJ RE ,NPL LEเเพทยทางจักษุไดใหการ รักษาดวยวิธีผาตัดตาทั้ง2ขางทันที ฉีดยาฆาเชื้อเขาเสนเลือด หยอดยาตาทุก1ชั่วโมง ATC อีกทั้งยังตองตาม หาสาเหตุของการติดเชื้อขึ้นตา ตามประวัติโรงพยาบาลเเรก ปรึกษาทีมสหสาขา เพื่อชวยกันหาสาเหตุและให ผูปวยไดรับการดูแลดวยความปลอดภัย เราเริ่ม Consult Med ,Cardio,ENT,ทันตกรรม,Anesอีกทั้งโรค ประจําตัวผูปวยเบาหวาน ความดันโลหิตสูง ไขมัน ก็ตองควบคุมใหอยูในเกณฑที่ปกติ ในขณะที่ทุกๆวันเวลาก็ ดําเนินผานไป การผาตัดฉีดยาตาขวาไปอีกหลายครั้ง และตาซายที่ผาตัดใสสารหนักรักษาจอประสาทตา คนไข ตองนอนหงายราบนิ่งๆบนเตียงลุกไดเทาที่จําเปน เราเริ่มพบปญหาสุขภาพอื่นๆเพิ่มขึ้นเรื่อยๆๆที่ควรไดรับการ จัดการควบคูกับการรักษาทางตา ความไมสมดุลเกลือแรในรางกายน้ําตาลในเลือดต่ํา น้ําตาลในเลือดสูงและ พบฟนผุหลายซี่ ตลอดจนสภาพจิตใจของผูปวยและญาติประกอบกับการมองเห็นที่แยลงและผลการตรวจตาที่ ไมคอยจะสูดีนัก จักษุแพทยตรวจตาและเเจงผลตรวจตาใหผูปวยทราบทุกวัน และจนมาถึงวันที่แผนการรักษา ตองเปลี่ยนเปนนําลูกตาขางขวาออก เพราะสภาพการติดเชื้อไมสามารถรักษาไดเเลวผูปวยรับรูขอมูลมาเปน ระยะๆๆ วาตองนําตาออก การที่จะตองสูญเสียดวงตาเริ่มขึ้นเเลวในตาขางขวา การจะเตรียมผูปวยตอการ สูญเสียดวงตาก็ตองดําเนินควบคูกันไป เพื่อใหผูปวยมีความพรอม รับรูและเขาใจ ในแผนการรักษานี้ กอนการ ไดรับการผาตัด เราติดตอพยาบาลเฉพาะทางศูนยตาปลอม ผูมีความรูความเขาใจในการสื่อสาร ถายทอดให ผูปวยเขาใจถึงวิธีการที่จะผาตัดนําตาออก ใหคนไขรับรูวาจะเกิดภาพลักษณอยางไรหลังผาตัด และจะไดรับ การรักษาดูแลตอไปอยางไร เชนการใสตาปลอม ทั้งนี้การไดรับคําปรึกษาก็เพื่อใหจิตใจพรอมตอการ เปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้น ศาสตรและศิลปการพูดการใหคําปรึกษาอันนี้ พยาบาลถือเปนเรื่องสําคัญ ที่ถามีและ ใหไดดีกับผูปวย ความเจ็บปวยทางจิตใจที่จะตามมาอาจจะลดลงไดไมมากก็นอย คนไขไมดูเหมือนถูกทอดทิ้ง แมการมองเห็นจะไมมีเเลวก็ตาม จนวันที่ผูปวยผาตัดนําตาออกขางขวา ทําแผลที่ตาทุกวัน ขณะเดียวกันก็ รักษาโรคทางอายุรกรรม และทันตกรรมการสงถอนฟนผุไปดวย เราเริ่มปรึกษาสหสาขาเพิ่ม การใหผูปวยได เตรียมความพรอมในการดูเเลตนเองO&M จึงเขามารวมดูแล คอยๆฝกความคุนชินการรับประทานอาหาร ทักษะการเดิน เทาที่ผูปวยพอทําได เพราะผูปวยเรามีขอจํากัดดานสุขภาพรางกายอีกหลายเรื่องที่ยังไมพรอม และเรามีพี่พยาบาลจิตเวชในโรงพยาบาลเราก็ขอคําปรึกษาใหเขามาประเมินความเครียดผูปวยตอการสูญเสีย การมองเห็น จะไดชวยกันดูแลใหครบทุกมิติ เราชวยผูปวยในสิ่งที่เราจะทําได การติดตอออกบัตรผูพิการให เรียบรอย คอยๆทยอยทําในสิ่งที่ทําไดเเละเตรียมผูปวยตอการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้น
109 สุดทาย ผูปวยรายนี้ดานการรักษาทางตาไดนําตาออกทั้ง2ขาง เนื่องจากการรักษาและผลการรักษา ติดตามในทุกๆวันการติดเชื้อไดทําลายอวัยวะดวงตาขางซาย จนไมสามารถจะเก็บตาไวได จึงตองนําตาซาย ออกอีกขาง ผูปวยในขณะนั้นทีมการรักษาเรารูสึกเห็นใจและหวงใยในชีวิตหลังการสูญเสียดวงตา เพราะเขา เปนเสาหลักของบาน แตผูปวยมีจิตใจที่เขมแข็งมากๆ จากการที่เขาเขารับการรักษาและไดรับการดูแลจากสห สาขาที่เกี่ยวของ และที่สําคัญอีกอยางคือผูปวยมีครอบครัวที่พรอมดูแล และพรอมตอสูเผชิญปญหาและให การดูแลสนับสนุนในทุกๆอยางเพื่อใหผูปวยมีกําลังใจและมีที่พึ่งพาไดเมื่อกลับไปพักฟนที่บาน วันจําหนายกอน กลับ เราไดเตรียมเอกสารบัตรผูพิการ และความพรอมอื่นๆที่เราฝกญาติหยอดยาตา การฝกใหญาติชวยเหลือ ดูแลผูปวยตอที่บานไดอยางถูกตองปลอดภัย และสบายใจ อุนใจวาจะทําไดกอนกลับกอนที่ผูปวยจะกลับนั้น เรามีการพูดคุยทําความเขาใจใหกําลังใจทั้งผูปวยและญาติ สิ่งที่เราไดกลับมาคือรอยยิ้มของผูปวยและญาติ ที่มอบใหเจาหนาท่ีในหนวยงาน เรามองเเลวคิดอยูในใจ มันคงเปนรอยยิ้มของนักสูที่จะตองกลับไป เปลี่ยนแปลงชีวิตอีกครั้ง .....สูๆๆนะคนไขของ5/1 มาดวยความหวังวาจะกลับมามองเห็น คําๆนี้มีอยูในใจของคนที่กําลังจะสูญเสียการมองเห็น แต ทายสุดแลว ผูปวยกลับไปดวยการสูญเสียดวงตาตาและการมองเห็นแบบถาวร ขอเปนกําลังใจใหคนไขในอีก หลายๆเรื่องราว ทั้งนี้อยากขอบคุณทีมสหสาขาที่เราติดตอปรึกษาทุกหนวยงานที่มารวมใหการดูแลผูปวยรายนี้ ดวยกัน อยากจะบอกวาคนไขรับรูไดถึงการรักษาและความเอาใจใสของทีมนะคะ นุชนาฏ ธีระพงศพานิช (พยาบาลวิชาชีพปฏิบัติการ) หนวยงาน สามัญ5/1
110 เรื่อง ความภูมิใจในวิชาชีพ อันความกรุณาปรานี จะมีใครบังคับก็หาไม หลั่งมาเองเหมือนสายฝนอันชื่นใจ จากฟากฟาสุราลัยสูแดนดิน บทเพลงนี้กองอยูในหูมาตั้งแตเรียนพยาบาลป 1 แตก็รองไปโดยไมไดซาบซึ้งอะไร ความคิดเรื่องจะ ลาออกวนเวียนทุกลมหายใจ จนกระทั่งทํางานวิชาชีพนี้ไดเกือบ 20 ป ในชวงปลายป 2563 ชวงที่โควิด ระบาดหลายอาชีพตกงาน ไมมีรายได แตอาชีพพยาบาลกลับเปนกําลังสําคัญหลักที่ขับเคลื่อนใหผานวิกฤติชวง นั้นมาไดรูสึกเกิดรักและภูมิใจในวิชาชีพพยาบาลอยางไมรูตัวงานที่ทําคือพยาบาลแผนกหนวยไตเทียม ไดดูแล ผูปวยไตวายเรื้อรังระยะสุดทายที่ฟอกเลือดดวยเครื่องไตเทียม ทําใหเกิดความผูกพันกับผูรับบริการ เสมือน ญาติ เมื่อผูปวยไตเทียมปวยเปนโควิด เจาหนาที่หนวยไตเทียมทุกทานไดรวมกันประชุมปรึกษาและหาแนวทาง ฟอกเลือดผูปวยไตวายเรื้อรงั โดยมีเปาหมายคือเจาหนาที่และผูปวยตองปลอดภัย ซึ่งเปนที่ นาภาคภูมิใจมากที่ หนวยไตเทียมไมมีอุบัติการณผูปวยเสียชีวิตจากโควิดเลย องคการอนามัยโลกกําหนดให สัปดาหแรกของเดือนมีนาคม เปนสัปดาหวันไตโลก และหนวยไตเทียม ไดรวมจัดกิจกรรมนี้เมื่อวันที่ 9 มีนาคม 2566 และชวงพักกลางวันไดออกไปทําธุระที่โรงเรียนสุคนธีรวิทย อําเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม พบมีคนขับรถจักรยานยนต ไมสวมหมวกนิรภัย ลมศีรษะกระแทกพื้น นอน คว่ําหมดสติอยูขางถนนหนาโรงเรียน ไดเขาไปชวยเหลือ และใหประชาชนที่อยูในเหตุการณที่กําลังจะถายภาพ ใหโทรแจง 1669 และหลังจากนั้นไดเขาไปชวยเหลือผูปวยโดย กอนเขาชวยเหลือพบวารอบศีรษะมีเลือดออก จํานวนมากจึงรองขอถุงพลาสติกมาสวมกอนเขาไปชวยเหลือ พอคาผลไมจึงนําถุงมือพลาสติกมาให จากนั้น พลิกตะแคงตัวผูบาดเจ็บจากทานอนคว่ําเปนนอนหงาย โดยใชมือขางหนึ่งจับที่ไหล มืออีกขางประคองศีรษะ และคอเพื่อจํากัดการเคลื่อนไหวของแนวกระดูกสันหลัง เมื่อผูปวยนอนหงายราบแลว ไดปลุกเรียกผูปวยไม รูสึกตัว และคลําชีพจรไมไดจึงเริ่มทํา CPR หลังจากทํา CPR ไปได2 นาทีคลําชีพจรไดrate 60 คร้ังตอนาที จึงไปชวยเปดทางเดินหายใจแบบ Jaw thrust maneuver เพื่อปองกันการเคลื่อนไหวของกระดูกสันหลัง และ ไดใหพอคาผลไมใสถุงมือและชวยเปดทางเดินหายใจทาดังกลาวตามที่ดิฉันไดสอน หลังจากนั้นควักฟนปลอม ทั้ง 2 แผงเก็บใสถุงมือพลาสติกและขณะเดียวกันนั้นใหประชาชนในเหตุการณ ชวยติดตอญาติของผูปวย เวลา ประมาณ 5 นาทีตอมาคลําชีพจรไมได จึงเริ่ม CPR อีกรอบใชเวลาประมาณ 1 นาที ผูปวยก็ฟนคืนสติ ยกมือ ปดบริเวณศีรษะตําแหนงที่กะโหลกศีรษะยุบตัว คลําชีพจรได จึงหยุด CPR และ 10 นาทีตอมาญาติมาถึงที่เกิด เหตุ ไดแนะนําตัวเองและการปฐมพยาบาลเบื้องตนที่ไดทํา ญาติมีอาการตกใจรองไหฟูมฟาย จึงแนะนําญาติ เรื่องสิทธิการรักษา 15 นาที หลังเกิดเหตุ รถมูลนิธิมาถึง ไดแนะนําตัวเองวาเปนพยาบาล และเปนผูใส collar และชวยเคลื่อนยายขึ้นรถมูลนิธิ สงโรงพยาบาลสามพราน ไดอยางปลอดภัย จากการติดตามผูปวยรายนี้ ทราบวาเมื่อผูปวยถึงโรงพยาบาลรูตัวรูเรื่อง พูดคุยกับญาติได เนื่องจากโรงพยาบาลสามพราน ไมมีแพทยระบบประสาทและสมอง ญาติจึงไดขอยายไปรักษาตอที่โรง พยาลเอกชนแหงหนึ่ง และผูปวยเสียชีวิตในเวลาตอมา
111 จากเหตุการณวันนั้น ไมคาดคิดวาจะมีประชาชนที่อยูในเหตุการณ ไดบันทึกภาพและโพสตใน ชุมชนคนสามพราน พอไดเขาไปอานความคิดเห็นแลวรูสึกปลื้มปติในใจเมื่อมีคนชื่นชมในวิชาชีพ พยาบาล จึงรูสึกรักในวิชาชีพนี้และอยากเปนแบบอยางที่ดีใหกับเพื่อนรวมวิชาชีพพยาบาล อาชีพที่มี เกียรติ อาชีพที่ภาคภูมิใจ นางผกามาศ องอาจ งานการพยาบาลตรวจรักษาพิเศษ (ไตเทียม)
112 DMS telemedicine ดีตอกาย ดีตอใจ ดิฉันทาํงานที่หนวยการพยาบาลผูปวยนอกจักษุเฉพาะสาขาชั้น M (หองฉีดยาเขาวุนตา) ตองขอเกริ่น กอนวา ในการทํางานที่หองฉีดยาเขาวุนตาซึ่งเปนคนไขมาฉีดยาเขาวุนตา ในกลุมโรคตางๆทางดานตา ภาวะแทรกซอนที่อาจเกิดขึ้น ไดภายหลังการฉีดยาเขาวุนตาที่รุนแรง ซึ่งพบไดนอยมาก เชน Endophthalmitis จอตาหลุดลอก ความดันลูกตาสูงขึ้น เปนตน ทางหองฉีดยาเขาวุนตานั้นเรามีการประเมิน ผูปวยทุกรายที่มาใชบริการกรณีผูปวยมีโรคประจําตัวปวยเปนเบาหวาน มีระดับน้ําตาล≥180 mg/dl, HbA1c ≥ 7.5%,ผูปวยที่มีปญหาทางเปลือกตา,ผูปวยที่มีอายุ70 ปขึ้นไปโดยใชแบบประเมินคัดกรองผูสูงอายุ ตาม ความสามารถในการประกอบกิจวัตรประจําวัน (Barthel Activities of Daily Living : ADL)ไดคะแนน ≤ 4 คะแนน ถือวาเปนผูปวย กลุม high listหลังฉีดยาเขาน้ําวุนตาครบ 3 วัน พยาบาลจะโทรศัพทและ VDO call ผานแอพ DMS Telemedicine เยี่ยมติดตามสอบถามประเมินอาการแสดงการติดเชื้อท่ีตา (Sign of infection) ไดแก ปวดตา ตามัวลง ตาแดง มีขี้ตาสีผิดปกติเปนตน ซึ่งดิฉันจะมาเลาความประทับใจหลังจากที่ไดโทรติดตามประเมินคนไขในกลุม high list ผานแอพ DMS Telemedicine ของทางกรมการแพทย 2 เคส ซึ่งคนไขทานนี้ FBS =200 mg/dl ในวันที่มาฉีดยาเขา วุนตา หลังจาก 3 วัน ไดโทร VDO call ไปซึ่งคนไขไดรับสาย แวบแรกเลยคือคนไขยิ้มอยางดีใจที่เราไดโทรไป เยี่ยมเขา พยาบาลก็ไดกลาวทักทายและสอบถามอาการที่ไมพึงประสงค ซึ่งคนไขทานนี้ไมมีอาการไมพึง ประสงคเลย แตคนไขนั้นก็ยังคงมีความดีใจที่ทางเราไดโทรไปเยี่ยมไปติดตามอาการหลังฉีดยากับเขา ทางคนไข ยังมีการหันกลองไปใหเพื่อนๆที่ทํางานของเขาดูวามีพยาบาลจากโรงพยาบาลเมตตาประชารักษ(วัดไรขิง) โทร มาเยี่ยม ซึ่งทางเพื่อนๆของคนไขก็ชื่นชมผานสายมา ซึ่งกอนวางทางคนไขก็ยิ้มแยมอยางอยางมีความสุขและ บอกขอขอบคุณกับทางเราที่ใสใจเขาขนาดนี้ และยังมีเคสนึง ผูปวยทานนี้ FBS=190mg/dl ในวันที่มาฉีดยา หลังจาก3วัน ทางเราก็มีการโทรเยี่ยม ตามปกติ แตคนไขทานนี้เมื่อรับสาย ในตอนแรกคนไขไมไดเปดไมค จึงทําใหเราไมไดยินเสียงของคนไข แตทาง คนไขไดยินเสียงจากทางเรา ทางเราจึงพยายามสอนวิธีเปดไมคกับคนไขแตไมสําเร็จ แตทางเราก็ไมยอทอ จึง สื่อสารคนไขโดยคนไขใชภาษามือสื่อสารกับเรา เชนเราจะถามอาการไมพึงประสงคกับคนไขทีละอาการ คนไข ก็จะตอบโดยการ โบกมือซึ่งแปลวาไมมีอาการนั้น จนคุยกันสําเร็จลุลวงไปไดดวยดี ซึ่งกอนจะวางคนไขก็ได ขอบคุณเราดวยการไหวและยิ้มอยางดีใจ ซึ่งทําใหเราไดรูวาคนไขเขาดีใจทุกคร้ังที่เราโทรไปหา โทรไปติดตาม ไมวาจะเปนทางโทรศัพทหรือทางใดก็ตาม แตหากเปนการโทร ทาง VDO call ก็จะสามารถทําใหเราไดเห็น รอยยิ้มของคนไข และเห็นสีหนาของคนไขไดดีกวาการโทรผานทางโทรศัพท และซึ่งหากคนไขมีอาการผิดปกติ ก็จะทําใหเราไดเห็นตาภายนอกที่ผิดปกติไดรวดเร็วกวาและแนะนําวิธีการปฎิบัติตนที่ถูกตองและรวดเร็วกวา ทั้งนี้ทั้งนั้นอยากใหทุกตึกไดลองแอพ DMS Telemedicine โทรติดตามผูปวยตางๆ เพื่อไดเห็นรอยยิ้มของ คนไขทําใหเราไดมีความสุขและมีกําลังใจในการทํางานตอไป ขอบคุณคะ น.ส.ศศิธร กรานจํานงค หนวยการพยาบาลผูปวยนอกจักษุเฉพาะสาขาชั้นM
113 เรื่องเลาของนองใหม เรียนผูอํานวยการโรงพยาบาลเมตตาประชารักษ(วัดไรขิง) นายแพทย อาคม ชัยวีระวัฒนะและทาน รองผูอํานวยการ หัวหนาฝายงาน และสวัสดีพี่ๆทุกทาน ดิฉันนางสาววรรณทิพา นาราช พยาบาลนักเรียนทุน กรมการแพทย โรงพยาบาลเมตตาประชารักษ(วัดไรขิง) เนื่องจากดิฉันยังเปนนองใหมซึ่งตอนนี้ยังไมมีผลงาน ดานวิชาการและประสบการณมาประกวดแบบอยางพี่ๆทุกทาน ดิฉันจึงขอนําเสนอผลงานดวยเรื่องเลาจาก มุมมองของการเปนพยาบาลนองเล็กสุดของโรงพยาบาลแหงนี้ กอนอื่นดิฉันขออนุญาตแนะนําตัวคราวๆนะคะ ดิฉันชื่อนางสาววรรณทิพา นาราช จบการศึกษาจาก วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี จังหวัดนนทบุรี ขณะนี้ปฏิบัติงานอยูหนวยงานพิเศษชั้น8 พี่หัวหนาวอรดชื่อ นางทัศนียบุญสมประสงค ดิฉันจึงขอถือโอกาสนี้เปนตัวแทนเพื่อนๆอีก 6 คน มาเลาถึงความประทับใจและความยินดีที่ไดเขามา ทํางานที่โรงพยาบาลเมตตาประชารักษ(วัดไรขิง) ตั้งแตวันแรกที่พวกเราไดเขาที่นี้เห็นถึงความตั้งใจของผูใหญ ทุกทานที่ไดมาตอนรับ เริ่มตั้งแตพี่ตุนและพี่หวานที่มาตอนรับพวกเราและพี่ๆอีกหลายทาน เริ่มตนดวยการที่ พี่ๆไดพาไปไหวหลวงพอวัดไรขิงสิ่งศักดิ์สิทธิ์คูบานคูเมืองของชาวโรงพยาบาลเมตตาประชารักษและชาวไรขิง เพื่อเปนศิริมงคล ในการเริ่มทํางาน ตอมาไดพาไปไหวพระพรหมและทานผอ.ไดพาพวกเราไปวัดไรขิงเพื่อเขา ไปกราบพระธรรมวชิรานุวัตรทานเจาอาวาสวัดไรขิงเพื่อรับพรและขอคิดในการทํางานและทานผอ.ไดพาพวก เราไปไหวพระและเดินชมวัดไรขิง
114 ในอาทิตยถัดมาพวกเราไดรับการอบรมเพิ่มความรูตลอดหนึ่งสัปดาหเกี่ยวกับเรื่องตา โรคทางตา เปน ตนจากพี่ๆที่มากประสบการณไดมาใหความรูพวกเรามากมาย หลังจากอบรมความรูมาจนถึงวันสุดทาย นาทีท่ี พวกเราทั้ง 7 คน รอคอยก็มาถึงวันที่จับฉลากเลือกหนวยงานที่ตองอยู สวนตัวดิฉันและเพื่อนอีกคนจับไดวอรด พิเศษชั้น8คะ ความรูสึกแรกที่ไดรูหนวยงานมีหลากหลายความรูสึกปนกันนะคะ ทั้งตื่นเตน กดดัน แปลกใหม ทั้งผูคน เพื่อนรวมงาน ความรู สถานที่ เพราะตอนฝกงานเรื่องตาดิฉันเจอมานอยมากๆคะ สวนใหญจะไปทาง อายุรกรรม ศัลยกรรมเสียมากกวา วันเร่ิมตนแหงการทํางานไดมาถึง เร่ิมจากการเรียนสถานที่เรียนรูระบบการทํางานของวอรดจากพี่ๆ พิเศษชั้น8 ความกังวลและความกลัวตางๆที่ดิฉันที่คิดมาตลอดกลับไมเปนอยางที่คิด พี่ๆที่วอรดนี้ใจดีและใสใจ พวกเรามากคะ คอยสอนงาน สอนความรูตางๆที่เราไมเคยเจอดวยความคอยๆเปนคอยๆไป สิ่งไหนที่ไมรูหรือ สงสัยทําใหดิฉันกลาที่จะเขาถามพี่ๆไดตลอด เพราะหัวหนาและพี่ๆวอรดพิเศษชั้น8 มีความรูและประสบการณ เร่ืองตาที่ผานการทํางานและการศึกษาเฉพาะทางมาแลว ไดนําวิชาความรูมาสอนนองๆเด็กใหมทําใหการ เขาใจเกี่ยวกับตาและโรคทางตาเขาใจไดงายขึ้น
115 ตลอดการที่ไดเขามาทํางานที่โรงพยาบาลเมตตาประชารักษ(วัดไรขิง)จนถึงตอนนี้เปนระยะเวลา 4 เดือน ที่ดิฉันไดเรียนรูอะไรมากมายจากที่นี้ และจะขอนําความรูมาปรับใชใหเหมาะสมกับวิชาชีพของตนเอง ขอบคุณพี่หัวหนาวอรดและพี่ๆวอรด8/2 ทุกคนที่คอยสอนนองใหมอยางดิฉันและเพื่อนใหมีความรู ความสามารถเพื่อดูแลผูปวยอยางภาคภูมิ สุดทายนี้ปฏิทินวันเวลาของการเริ่มตนชีวิตในการทํางานพึ่งเริ่มตนขึ้นและยังคงดําเนินตอไปเรื่อยๆ ซึ่ง ไมทราบจุดหมายปลายทางของระยะทางในอาชีพนี้ไดระหวางทางเราอาจจะเจอกับอุปสรรคและความ ยากลําบากมากมายทั้งจากผูปวย ญาติ การทํางาน แตดิฉันเชื่อวาพี่ๆทุกทานจะคอยใหคําปรึกษาและอยูเคียง ขางเสมอ สุดทายดิฉันตองขอขอบพระคุณโรงพยาบาลเมตตาประชารักษ(วัดไรขิง)ที่ไดมอบทุนการศกึษาใหกับ พวกเรา ขอบคุณคะ นางสาววรรณทิพา นาราช หอผูปวยพิเศษชั้น 8